Page 1


NUR 508 | Reisverhalen © 2011 Geert Bonte Omslagontwerp en foto’s: Geert Bonte Alle rechten voorbehouden.


DLRP 2011

Inleiding Dit bezoek aan DLRP verloopt een beetje anders dan we gewoon zijn. Voor het eerst komen we hier met de bus. Met een Oostenrijkse bus nog wel. Wacht even, een Oostenrijkse bus? Ja. Ik leg even uit hoe dat komt. We zitten namelijk de hele week in Parijs voor een internationaal congres: het 48e congres van Intersteno, een bijeenkomst voor snelschrijvers van over de hele wereld. Ter gelegenheid van dat congres is gisteren het wereldkampioenschap klaviervaardigheid gehouden, en daar hebben wij dus aan deelgenomen. Dat hebben we vroeger nog gedaan, maar dat was erg lang geleden. Parijs 2011 was onze comeback, en we willen van nu af aan weer vaker aan klaviervaardigheidswedstrijden gaan meedoen. Maar dat is weer een heel ander verhaal. Terug naar Disney. Het spreekt vanzelf dat we van ons verblijf in Parijs gebruik willen maken om een dagje naar DLRP te komen. Meer dan een dag kan jammer genoeg niet, want we hebben een erg gevuld programma tijdens deze congresweek, en we willen ook nog een uitstap naar Versailles maken. Van Danny hebben we vernomen dat de Oostenrijkse groep, die met de bus uit Wenen naar Parijs is gekomen, vandaag een uitstapje naar DLRP gepland heeft. Er zijn nog enkele plaatsen over op de bus, 3


DLRP 2011

en we mogen meerijden. Wat zijn ze toch aardig en gastvrij, die Oostenrijkers. Vielen Dank an unsere österreichischen Freunde! Frau Kulb vroeg ons gisteren nog of we het niet erg vinden dat ze vanavond tot na het vuurwerk willen blijven en dus pas laat de terugrit zullen aanvatten. Aber nein, Frau Kulb, dat vinden wij helemaal niet erg hoor, integendeel! Wij, dat zijn Annelies, Miche, Geert, Andy en Yannick. Voor Annelies, Miche en Geert wordt dit het twaalfde bezoek aan DLRP. Yannick, een echte pretparkfanaat, is hier ook al eerder geweest, maar voor Andy wordt het zijn allereerste bezoek aan een Disney-resort.

Tripreport – dinsdag 12 juli Afspraak om half negen bij Cité Universitaire, waar we gisteren aan het WK deelgenomen hebben. Yannick en Andy zitten al op de trappen te wachten wanneer Geert, Miche en Annelies van de tram stappen. Even later zien we een bus met Oostenrijkse nummerplaat komen aanrijden. Frau Kulb zit voorin, en maant ons bij het instappen aan tot spoed. We wensen iedereen een guten Morgen, nemen plaats in de bus en raken al snel aan de praat met de Oostenrijkse mevrouw naast ons. Meteen een gelegenheid om ons beste Duits nog eens boven te halen. We zijn niet de enige gasten: er zitten ook twee Hongaarse passagiers op de bus. We doen er meer dan een uur over naar Disneyland. Er is druk ver4


DLRP 2011

keer, maar gelukkig staan de files aan de andere kant van de snelweg, richting Parijs. Wanneer de bus de parking op rijdt, legt Frau Kulb ons nog eens uit wat er vanavond van ons verwacht wordt: we blijven tot na de avondparade en het aansluitende vuurwerk, maar daarna moeten we zonder dralen meteen terug naar de bus komen. Bij het verlaten van de bus worden alle passagiers geteld, om er zeker van te zijn dat er straks niemand achter blijft. We verliezen niet veel tijd op de parking en stappen meteen naar de parken. We beginnen de dag met een bezoek aan het Walt Disney Studios Park. Eenmaal binnen nemen we elk een parkplan en een programma met de aanvangstijden van de shows en parades. Maar helaas, al gauw blijkt dat we onze hoop op een zonnige dag zullen moeten laten varen: de lucht is grijs en de eerste druppels vallen onheilspellend uit de lucht. Gelukkig heeft dit park veel overdekte attracties. Op het programma zien we dat er over enkele minuten al een voorstelling van Animagique gaat beginnen, dus we gaan alvast die kant uit. Onderweg legt Geert kort aan Andy uit wat voor soort show we te zien zullen krijgen. Het theater zit al behoorlijk vol, maar we vinden zonder problemen nog enkele plaatsen in het middenblok. We genieten allemaal van de show, ook Andy en Yannick, voor wie dit een primeur is. Bij het verlaten van het theater regent het nog steeds. We trekken naar de Tower of Terror, een binnenattractie waar de wachttijd op dat moment zo’n 20 minuten bedraagt. Waar Geert echter niet op gerekend heeft, is dat de wachtlus niet overal overdekt is. Daardoor moeten we staan wachten in de regen. Geert haalt een regenjasje boven, maar na enkele minuten klaagt hij dat het ding niet helemaal waterdicht is. Andy heeft nog minder geluk: hij had blijkbaar op stralend weer gerekend en heeft helemaal geen bescherming tegen de regen. Maar eenmaal we naar binnen mogen, is dat ongemak snel vergeten. Geert vertelt Andy dat er aan iedere attractie in Disneyland een heel verhaal vastzit en dat alles tot in de kleinste details is afgewerkt. Deze Tower of Terror is daar een erg mooi voorbeeld van. Terwijl we door de bibliotheek wandelen, legt hij uit wat er volgens dat verhaal op Halloweenavond 1939 in het Hollywood Tower Hotel gebeurd is. Aangekomen bij de dienstliften splitsen we ons op in twee groepjes. Annelies en Andy kunnen nog mee met een lift die op het punt staat te vertrekken; Geert, Miche en Yannick wachten bij een andere lift. De Tower of Terror is ongetwijfeld een van de leukste attracties van Disneyland Parijs. Het zalige gevoel van gewichtloosheid bij het naar beneden vallen is onbeschrijfelijk. Althans, zo ervaren wij het. We be5


DLRP 2011

seffen echter dat niet iedereen dit avontuur zo licht opneemt. Sommige mensen zijn als de dood voor dit soort attracties. Bij de uitgang maakt Miche enkele foto’s van de vitrine met antieke schrijfmachines. De meeste bezoekers lopen hier wellicht achteloos voorbij, maar voor ons, deelnemers aan het WK klaviervaardigheid, is dit natuurlijk een item dat meteen de aandacht trekt.

Wanneer we de shop van het Hollywood Tower Hotel verlaten, merken we tot ons genoegen dat het niet langer regent. We willen graag de Stunt Show van kwart over twee zien, maar alvorens het zover is, hebben we nog ruim de tijd om enkele attracties te doen. Meteen na ons hachelijke avontuur in het hotel where you can check in, but you can’t check out, houden we een fotosessie met Hollywood Boulevard op de achtergrond. Daarna gaan we richting Studio Tram Tour, waar we na amper twee minuten wachten al in een trammetje kunnen. We zitten alle vijf naast elkaar, en Miche heeft de pech helemaal aan de linkerkant te moeten zitten. Wie de Tram Tour al eens eerder gedaan heeft, weet dat je daar soms toch wel een beetje nat kunt worden... Ik heb het natuurlijk over Catastrophe Canyon, de filmset waar het trammetje in een aardbeving terechtkomt, met een vuurzee en daarna

6


DLRP 2011

een watervloed tot gevolg. Wij wisten natuurlijk wat er komen zou, maar de passagiers die hier voor het eerst meerijden, worden natuurlijk totaal overbluft, nietwaar Andy en Yannick? Jammer dat het beeldscherm in ons tramstel het niet deed, anders hadden jullie ook nog kunnen zien hoe ons hachelijke avontuur er vanuit de lucht uitzag, en hoe de krachtige pompen de enorme hoeveelheid water terug omhoog pompen om het systeem in een mum van tijd compleet te resetten. Wanneer we heelhuids teruggekeerd zijn van onze tocht doorheen filmdecors, rekwisieten, Catastrophe Canyon en een door vuurspuwende draken verwoest Londen, merken we dat we nog nét op tijd zijn voor Cinémagique. Maar dan moeten we het wel op een loopje zetten. Bij een eerder bezoek hebben we immers aan den lijve ondervonden dat de deuren hier onverbiddelijk stipt op tijd dicht gaan, maar gelukkig blijken de cast members bij de ingang deze keer wat flexibeler en mogen we, ondanks het feit dat we al minstens 50 seconden te laat zijn, er toch nog in.

Bij Animagique heeft Geert Andy er al op gewezen dat hij tijdens de voorstelling vooral zijn mobieltje op stil moest zetten, en wanneer we eenmaal een plaatsje gevonden hebben bij Cinémagique, wijst hij hem daar nogmaals op. Kwestie van hem al een beetje voor te bereiden op wat er straks komen gaat, zonder dat hij er erg in heeft. Cinémagique is echt een pareltje, een onbetwist meesterwerk dat iedere cinefiel gezien moet hebben. Wanneer we naar DLRP komen, staat 7


DLRP 2011

deze voorstelling erg hoog op het prioriteitenlijstje van attracties die we niet mogen overslaan. Ik heb Cinémagique al erg vaak gezien, en telkens opnieuw kan ik er weer ontzettend van genieten. Dit verveelt nooit! Na afloop gaan we op het infobord kijken wat de wachttijden zijn. We willen graag RC Racer doen in Toy Story Playland, maar op het bord staat een wachttijd van 60 minuten aangegeven. Dat vinden we toch net wat te lang. Iets anders dan maar? Yannick wil graag Aerosmith Rock’n’Roller Coaster doen. Andy houdt niet zo van snelle achtbanen met corckscrews en loopings en wil liever eens kijken wat Armageddon: Special Effects nou precies is. We besluiten ons te verdelen: Geert gaat mee met Yannick, Annelies gaat mee met Andy, en Miche wil toch eens proberen of ze via de single riders line niet sneller in RC Racer kan komen.

Zo gezegd, zo gedaan. Yannick en Geert trekken naar Rock’n’Roller Coaster, waar de wachttijd al bij al nog meevalt. Tot ze in het wagentje zitten. Dan gaat het ineens niet meer vooruit. Een technische storing, wellicht? Heel even gaan de lichten aan, maar al gauw begint uiteindelijk toch het aftellen weer en schiet het wagentje met een gigantische vaart het duister in. Yannick en Geert genieten van de snelle rit, maar dit is toch niet zoals het hoort te zijn. Deze rit verloopt namelijk zonder soundtrack! En dat is natuurlijk niet de bedoeling bij een attractie waar alles draait om de muziek van Aerosmith... Ondertussen lopen Andy en Annelies door een filmset die voor het 8


DLRP 2011

Russische ruimtestation Mir moet doorgaan, net op het moment dat het station door een regen van meteoroïden betroffen wordt. Gelukkig overleven ze het en komen ze heelhuids weer buiten Miche had geluk: na amper vijf minuten wachten in de single riders line mocht ze al plaatsnemen in de reuzenversie van Andy’s speelgoedauto. Neen, niet onze Andy natuurlijk, maar Andy uit Toy Story. Miche was erg blij, want sedert ons vorig bezoek is dit haar nieuwe favoriete Studios-attractie, evenwaardig aan de Tower of Terror. Vijf minuten is hier reuze mazzel, zeker als je weet dat de normale wachttijd ondertussen al 70 minuten bedraagt! Na de wilde rit heeft Miche zelfs nog tijd om fastpasses te halen voor een tweede bezoek aan de Tower of Terror.

We vinden elkaar terug bij de uitgang van Armageddon, en komen tot de vaststelling dat het hoog tijd is voor de stunt show. Andy schrikt wat van de lange rij wachtenden, maar Geert stelt hem meteen gerust: er is een enorm grote tribune, vertelt Geert, en er kan een massa mensen in. Miche houdt hier eigenlijk niet zo van, maar ze komt toch mee, uit sympathie voor haar medereizigers. Al dat motorengeweld, de luide knallen en het vuur, daar heeft ze het niet zo op begrepen. Tijdens de voorstelling zit ze meer te kijken naar de reacties van de mensen dan naar het spektakel zelf. Enkele rijen achter ons zit een kind vreselijk luid te huilen, maar na 9


DLRP 2011

een poosje wordt het door zijn papa naar buiten gebracht. Wellicht kan het ook niet zo goed tegen al dat lawaai.

We krijgen wel iets nieuws te zien. Het is immers nog niet zo lang dat deze show uitgebreid is met twee heel speciale auto’s: niet minder dan een prachtige, levensgrote Lightning McQueen uit de gloednieuwe Pixar-film Cars 2, vergezeld van een zwarte ‘Secret Weapon’-auto. De kleuren van de twee wagens passen wonderwel bij de themakleuren van de stunt show: rood voor de held, zwart voor de bad guys. Dit segment komt blijkbaar ter vervanging van Herbie vroeger. Niet erg spectaculair, maar toch leuk om eens te zien. Aangemoedigd door de goede ervaring van Miche bij RC Racer, besluiten Yannick en Geert na afloop van de stunt show om daar ook eens hun kans te wagen in de single riders line. Deze nieuwe Toy Storyattractie werd vorig jaar pas aan de Studios toegevoegd, en Yannick heeft ’m nog niet eerder gedaan. In de single riders line heb je geen garantie dat je samen kunt zitten, en als je pech hebt kun je hier zelfs lang staan wachten, maar met een beetje geluk ben je normaal gezien sneller af. Er staan al enkele mensen voor ons, dus we moeten wachten. Telkens wanneer een groep uit de gewone wachtrij geen volledige rij zitjes kan vullen en er een plaatsje over blijft, mag iemand uit de single riders line bijschuiven. We moeten langer wachten dan Miche, maar uiteindelijk komen we toch aan de beurt. Geert mag bijschuiven op de eerste rij, Yannick meteen daarna op rij 2. Maar iemand van rij 1 wil 10


DLRP 2011

toch liever op rij 2 zitten en vraagt aan Yannick om plaatsen te ruilen. Geen probleem voor Yannick, zo kan hij toch samen met Geert op de voorste rij! Geert heeft deze attractie bij een vorig bezoek al een paar keer gedaan, maar voor Yannick wordt het dus een eerste kennismaking met RC Racer. En deze attractie valt duidelijk in de smaak! Andy beseft niet wat hij mist (die van ons hé, niet de Andy van Toy Story)! Ondertussen trekt Miche met Annelies en Andy voor de tweede keer vandaag naar de Tower of Terror. De eindtijd van hun fastpasses is inmiddels al verstreken, maar als de CM bij de FP-ingang een beetje van goede wil is, mogen ze er wellicht toch nog in. En ja hoor, ze hebben geluk. Nou ja, geluk... ’t is te zien hoe je ’t bekijkt, natuurlijk, want Andy voelt zich duidelijk toch niet helemaal op zijn gemak in zo’n vallende lift. Miche en Annelies genieten echter met volle teugen van de vrije val.

Als we nog wat van het andere park willen zien, begint het nu toch echt wel tijd te worden om de Walt Disney Studios te verlaten. Een dagje is immers kort, en iedereen weet dat de tijd in DLRP veel sneller verstrijkt dan daarbuiten. Geert had daar een theorie over, iets met fluctuaties in het lokale zwaartekrachtsveld ter hoogte van DLRP, wat een meetbaar relativistisch effect zou hebben op het waargenomen tijdsverloop, maar Miche snapte zijn uitleg toch niet helemaal. Wellicht was het gewoon maar een grapje, want de tijd verloopt in DLRP na11


DLRP 2011

tuurlijk niet Êcht sneller dan in Brussel of Parijs, dat lijkt alleen maar zo... Voor we definitief afscheid nemen van dit park, lopen we eerst nog even door Legends of Hollywood, de grote shop in Studio 1. Daarna blijven we nog heel even rondhangen op Front Lot, omdat Annelies, Miche en Andy nog met Minnie Mouse op de foto willen. We herinneren ons de tijd, jaren geleden, dat Annelies van ieder Disney-character dat we tegen het lijf liepen een foto en een handtekening wou. Gelukkig hoeven we daar tegenwoordig niet meer zoveel tijd mee te verliezen. We laten het Walt Disney Studios Park nu echt achter ons en trekken naar het Disneyland Park, waar we bij het binnenkomen meteen merken wat het nieuwe thema voor dit jaar is: Disney’s Magical Moments Festival. (Alsof we dat nog niet wisten...) En een magical moment is het inderdaad: telkens wanneer we hier terugkomen, verkeren we vanzelf meteen in opperbeste stemming. Andy maakt nu voor het eerst in zijn leven kennis met Main Street, USA, en het legendarische uitzicht op het sprookjesachtige kasteel in de verte.

Op ons programma hebben we gelezen dat The Tarzan Encounter terug wordt opgevoerd in het Chaparral Theatre. We hebben deze prachtige show al meermaals gezien, en waren er telkens bijzonder van onder de indruk. We bevelen dit dan ook ten stelligste aan bij Andy, voor wie dit nieuw is, en slaan bij de hub meteen linksaf naar Frontierland. 12


DLRP 2011

Na een korte wandeling door het wilde westen – voorbij Big Thunder Mountain, waar de wachtrij lang is en de fastpasses op een erg ongelegen moment geldig zijn (namelijk net voor en tijdens de parade) – komen we aan bij het theater en gaan we aanschuiven in de wachtrij die zich daar al heeft gevormd.

Door alle actie van vandaag zijn we al bijna vergeten dat we ook nog tijd moeten zien te maken om een hapje te eten, maar tijdens het wachten beginnen onze maagjes toch wat te knorren. Vooral Miche heeft ineens een reuzenhonger. Yannick niet zo erg, want hij heeft mondvoorraad meegebracht en loopt tussen de attracties door eigenlijk al de hele dag broodjes te eten. Maar een maaltijd zal nog eventjes moeten wachten, tot na de show. De Tarzan-show, met de muziek van Phil Collins uit de soundtrack van de Disney-animatiefilm, valt bij iedereen erg in de smaak. Dit verbluffende spektakel van acrobaten, die het verhaal van Tarzan brengen, wordt erg professioneel neergezet. Alles is perfect: de kostuums, de belichting, de muziek, de vertolkingen van de acteurs en natuurlijk de springkunsten van de apen en het vliegwerk van Tarzan en Jane. Tijdens de voorstelling zit Geert de hele tijd foto’s te maken. ‘Je hebt deze show toch al op foto en op video?’, merkt Miche verbaasd op. ‘Ja, ja,’ antwoordt Geert, ‘maar nog niet met deze camera!’ Inderdaad: sedert Geert zijn digitale spiegelreflexcamera heeft, kan 13


DLRP 2011

hij veel mooiere foto’s maken, en deze show leent zich prima tot mooie, kleurrijke plaatjes. Met een snelle dslr lukt dat natuurlijk veel beter dan met een goedkope compactcamera die tergend traag reageert. Klik-klikklik, gaat het voortdurend. Na The Tarzan Encounter kijken we uit naar een gelegenheid om een hapje te eten. Cowboy Cookout Barbecue misschien? Neen, toch maar niet. We lopen verder naar Fantasyland – via het kasteel, waar we op vraag van Miche eerst nog een fotosessie houden –, en worden het snel eens over Au Chalet de la Marionnette, het fastfoodrestaurant in Pinocchiothema. Wanneer we et gevulde magen het restaurant verlaten, lopen we enkele piraten tegen het lijf die uit de richting van Adventureland komen, ongetwijfeld van de Peter Pan-show aldaar. We moeten nu een plaatsje zien te vinden voor de parade, die om kwart over zeven van start gaat. We zijn eigenlijk al rijkelijk laat, en hebben alle hoop op een plaats op de eerste rij dus al laten varen. Omdat er in Main Street en bij het kasteel vast erg veel mensen zullen zijn, lopen we verder door naar het beginpunt van de parade, bij It’s A Small World. Daar aangekomen, vinden we tot onze grote verbazing nog ruim voldoende plaats tegenover pizzeria Bella Notte. Mooi zo. Kunnen we de parade toch nog van op de eerste rij zien.

Geert heeft deze parade vroeger al uitgebreid op foto en video vastgelegd, maar toch houdt hij zijn camera in aanslag, voor het geval er 14


DLRP 2011

nieuwe elementen zouden zijn, je weet maar nooit... Stipt op tijd gaat de parade van start, en omdat we helemaal bij het beginpunt staan, hoeven we dus niet zo lang te wachten als al die mensen in Main Street. En er zijn inderdaad enkele vernieuwingen: die bijtjes bij Winnie de Poeh hebben we vorige keer beslist niet gezien!

Na de parade profiteren we van de nabijheid van It’s A Small World om deze klassieker nog eens te doen. Daarna trekken we richting Adventureland voor weer een andere klassieker: de Pirates of the Caribbean. Onderweg wordt onze aandacht echter getrokken door de tafel en de stoel met de grote, groene hoed bij Alice’s Curious Labyrinth. Die stonden er vorig jaar ook niet. Meteen een aanleiding voor een uitgebreide fotosessie, waarbij we om beurten op de stoel met de hoed plaatsnemen. Daarna trekken we het labyrint in, waar bij het Queen of Hearts Castle nog een fotoshoot volgt. Bij de piraten kunnen we meteen doorlopen. Wachttijd nul. Als vaste klanten valt ons echter meteen op dat de slingerpiraat stuk is – hij slingert in ieder geval niet –, maar voor de rest wordt het weer een leuke ervaring. Vervolgens gaan we naar het 4D-theater in Discoveryland voor Michael Jacksons Captain EO. We pikken nog een stukje van de voorshow mee (de docu met regisseur Francis Ford Coppola en scenarist George Lucas) alvorens de eigenlijke voorstelling begint. Twintig over negen staan we weer buiten. Er is nog even tijd alvo15


DLRP 2011

rens we een plekje moeten uitzoeken voor Fantillusion, de lichtjesparade. Miche wil dolgraag haar favoriete attractie nog eens doen: Autopia, maar Andy en Yannick voelen daar niet zo veel voor. We besluiten dus weer ons in twee groepjes te verdelen: Geert en Miche gaan aanschuiven bij Autopia (wachttijd 30 minuten), terwijl Andy, Yannick en Annelies zich opmaken voor een lasergevecht tegen de boosaardige Zorg in Buzz Lightyear Laser Blast (wachttijd 20 minuten). Yannick haalt een monsterscore van 167.200, wat hem de respectabele status van Space Scout (L4) oplevert. Annelies’ en Andy’s puntenaantallen zijn iets bescheidener: 14.200 en 14.300, respectievelijk, allebei Planetary Pilot (L3).

Bij het buitenkomen uit Autopia merkt Geert dat hij een sms’je van Annelies ontvangen heeft. Ze laat weten dat ze een plaatsje gevonden hebben bij het Théâtre du Château, aan de zijkant van het kasteel. Na de lasershoot met Buzz waren ze eerst nog in Main Street en bij het kasteel gaan kijken, maar daar stond het al vol mensen. Fantillusion gaat ondertussen ook al weer enkele jaartjes mee, maar het is nog steeds een sprookjesachtige belevenis, en een waardige opvolger voor de Main Street Electrical Parade die vroeger doorheen het Disneyland Park trok. Wanneer de laatste float van Fantillusion langzaam uit het zicht verdwijnt, wordt het Théâtre du Château meteen ontruimd en moeten we dus elders een plaatsje zoeken om het vuurwerk te bekijken. Gelukkig is er plaats genoeg. Het viel trouwens erg goed mee met de drukte 16


DLRP 2011

vandaag, we hebben dat hier in het verleden nog anders geweten! We bekijken het feeĂŤrieke spektakel vanaf de oostkant van Central Plaza. Het is een waardige afsluiter van onze geslaagde Disney-dag. Na het vuurwerk begeven we ons naar de uitgang. De verleiding is natuurlijk groot om nog even binnen te lopen in de shops van Main Street of om nog even in de Disney Village te kuieren, maar helaas... we willen natuurlijk niet dat de Oostenrijkers op ons moeten wachten en dat de Belgen een slechte reputatie krijgen, dus gaan we, tevreden over een geslaagde dag maar bedroefd omdat het afgelopen is, plichtsgetrouw terug naar de bus. Pas een hele tijd later zijn we terug in Parijs. Ondanks het nachtelijke uur is het vrij druk op de wegen in en rond de Franse hoofdstad, en de bus moet ook nog een eindje omrijden omdat er blijkbaar ergens een ongeval gebeurd is. Terug bij CitĂŠ Universitaire moeten we jammer genoeg vaststellen dat we geen tram meer terug hebben. Er rijdt nog wel een tram in de andere richting, maar daar hebben we natuurlijk niets aan. Een nachtelijke wandeling dan maar. Na een kleine twintig minuten stappen zijn we weer bij het Novotel. Morgen uitslapen, en daarna met de RER naar Versailles.

17


Disneyland Resort Paris – 12 juli 2011  

Disney tripreport door Geert Bonte

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you