Page 38

Od czasu, kiedy w 1983 roku Ian Wachtmeister rozstał się ze stanowiskiem dyrektora zarządzającego Gränges Aluminium, coraz częściej się zastanawiał, czy nie zamienić niezbyt udanej kariery biznesmena na karierę polityczną. Zaangażował się w działalność nowo powstałej organizacji tożsamościowej Nowy Dobrobyt10, blisko powiązanej ze Szwedzkim Związ​kiem Pra​co​daw​ców (SAF)11. Organizacja Nowy Dobrobyt opowiadała się za klasycznymi rozwiązaniami prawicowymi. Optowała za zmniejszeniem opodatkowania kapitału i akcji, niższymi podatkami dla przedsiębiorstw i prywatyzacją w gminach. Latem 1990 roku Ian Wachtmeister próbował przekształcić organizację w partię polityczną. Doszło do sporu z pozostałymi członkami zarządu, którzy kategorycznie przeciwstawili się jego propozycji. Wachtmeister uznał swoją porażkę i wy​stą​pił z or​ga​ni​za​cji. Nadal jednak marzyła mu się kariera polityczna. Brakowało mu tylko partii. I współpracowników. Na pewno zdawał sobie sprawę z tego, że samotny, ekscentryczny i pie​kiel​nie bo​ga​ty hra​bia ra​czej nie znaj​dzie zro​zu​mie​nia wśród sze​ro​kich mas. Jesienią 1990 roku popularny plotkarski tygodnik „Hänt i Veckan” poprosił Berta Karlssona, żeby przedstawił własną propozycję gabinetu cieni. Za radą swojego znajomego, kierownika miejscowego marketu ICA, Karlsson umieścił na niej na stanowisku premiera hrabiego Iana Wachtmeistera, którego widział jeden jedyny raz w życiu, i to w programie telewizyjnym. Poza tym w skła​dzie jego rzą​du zna​leź​li się też kró​lo​w a Syl​w ia i dzien​ni​karz Jan Gu​il​lou. Ian Wachtmeister przeczytał artykuł w „Hänt i Veckan”, który zresztą chętnie zamieszczał zdjęcia hrabiego z rozlicznych imprez. Był zachwycony. Właśnie kogoś takiego szukał. Bert Karlsson, popularny dyrektor wytwórni płytowej, uwielbiany przez ludzi, okazał się dla Wacht​me​iste​ra praw​dzi​w ym da​rem nie​bios. Hra​bia chwy​cił za słu​chaw​kę i wy​brał nu​mer do Ska​ry. Mężczyźni spotkali w kawiarni na lotnisku Arlanda. Tygodnik „Hänt i Veckan” jako jedyny za​mie​ścił re​la​cję ze spo​tka​nia. „Wachtmeister stawił się ubrany w szykowny kapelusz, kwiecisty krawat, trzymając w ręku elegancką aktówkę. Człowiek z ludu miał na sobie wygodne buty, skórzaną kurtkę i torbę fo​lio​w ą z logo Spar​ban​ken, w któ​rej zwykł no​sić waż​ne do​ku​men​ty”. Bert i Ian natychmiast nawiązali kontakt. Polecieli na Florydę i tam, w cieniu palm, wspól​nie na​pi​sa​li pro​gram no​w ej par​tii. Wypromowanie nowego ugrupowania politycznego nie zabiera w Szwecji wiele czasu. Przynajmniej jeśli ma się właściwe kontakty. Karlssonowi i Wachtmeisterowi zajęło to dwa dni. Dyrektor wytwórni płytowej zadzwonił do redakcji „Dagens Nyheter” i 25 listopada 1990 roku największy szwedzki dziennik zamieścił półstronicowy artykuł o nowej partii napisany przez jej twór​ców. Jeszcze tego samego dnia odezwał się do nich inny dobry znajomy ze świata mediów. Siewert Öholm zaprosił obu panów do udziału w najpopularniejszym szwedzkim programie publicystycznym, Svar Direkt. Bert Karlsson zacierał ręce. Już 27 listopada on i Ian Wachtmeister siedzieli w studiu telewizyjnym. Program z ich udziałem obejrzało milion widzów. Dzień wcześniej Siewert Öholm zamówił specjalny sondaż, którego wyniki opublikował

Mężczyzna z laserem historia szwedzkiej nienawiści  

Pod koniec roku 1991 na ulicach Sztokholmu pojawił się zabójca — mężczyzna uzbrojony w karabin z laserowym celownikiem. Aż jedenaście razy p...

Advertisement