Issuu on Google+

De legende van Pygmalion uit Ovidius' Metamorfosen Lang geleden, in het oude Griekenland, leefde Pygmalion. Pygmalion, die gezegend was met een goed voorkomen, voelde zich, hoewel hij zich altijd omringt wist met vrienden, erg eenzaam. Bovendien was hij de Koning van Cyprus en keek menig vrouw ernaar uit hem ooit te trouwen. Maar omdat hij zo'n diepgegronde afkeer voor hen voelde leefde hij als vrijgezel. Hij kon gewoon weg alleen het idee al te moeten trouwen niet verdragen. Pygmalion was een zeer bedreven beeldhouwer. Een onbetwiste ambachtsman die uren lang alleen, verdiept in zijn kunst, doorbracht in zijn atelier. Na weken van hard zwoegen was hij eindelijk klaar met zijn laatste meesterwerk. Een ivoren standbeeld dat zo mooi was, dat geen vrouw op aarde zich met haar schoonheid kon meten. Het glanzend witte beeld had het perfecte voorkomen van een meisje, een vrouw bijna, die, als je maar lang genoeg naar haar bleef kijken, wel leek te wensen bemind te worden. Het beeld was van zo'n perfecte kwaliteit dat het onmogelijk leek dat dit het werk was van een mens. Pygmalion kon zijn ogen onmogelijk afhouden van de betoverende jonge vrouw die hem stilletjes leek gade te slaan. Hij was zo onder de indruk van zijn eigen werk, dat hij na verloop van tijd tot over zijn oren verliefd werd op haar en nergens anders meer aan kon denken dan aan zijn vrouw van ivoor. In de hoop dat zijn aanraking haar zou beroeren, streelde hij haar koude lichaam en raakte langzamerhand steeds meer geobsedeerd, in de stille hoop dat zijn onbegrensde liefde voor haar ooit nog eens beantwoord zou worden. Pygmalion noemde zijn meesterwerk Galatea wat 'slapende schoonheid' betekent en overlaadde haar met lieve woordjes en schattige presentjes waar meisjes zo gek op zijn: zeldzame schelpen, glimmende steentjes, kwetterende vogeltjes en natuurlijk heerlijk ruikende en kleurige bloemen en amber. Hij trok haar de mooiste jurk aan die hij maar kon vinden en om haar vingers schoof hij blinkende juwelen. Aan haar oren hing hij gouden ringen en om haar nek legde hij een lange ketting van witte parels. Dan is op een dag het feest van Venus, de godin van liefde en schoonheid, een weelderig festijn op

Cyprus, in volle gang. De vele offers roken in alle hevigheid en de geur van wierook hangt in de lucht. Pygmalion begeeft zich, nadat hij zijn voorname rol tijdens de ceremonies als toekomstige Koning van Cyprus heeft vervuld, alleen naar de tempel van Venus. Pygmalion heeft een rotsvast vertrouwen in de godin, van wie hij het gevoel heeft dat ze er altijd voor hem is en zal zijn. Zij gelooft in hem, zij steunt hem en ze helpt hem waar ze kan. In de tempel knielt hij in de vredigheid van haar huis, nederig voor haar altaar neer en smeekt keer op keer: ''Oh gij almachtige godin van de liefde, schenk mij een echtgenote zoals het ivoren beeld in mijn huis.'' Zijn gebeden zijn zo hartstochtelijk en klinken zo oprecht, en zijn verlangen is zo groot dat het de godin raakt. Ze besluit om af te dalen om zelf te zien waar al deze beroering vandaan komt. In stilte brengt ze een bezoek aan het huis van de beeldhouwer en raakt ook onder de indruk van het ivoren meesterwerk. Te meer daar zij van oordeel is dat het standbeeld een opvallende gelijkenis vertoont met haarzelf. Volgens haar is dit meisje een voorbeeld van ware esthetiek. Venus is vergenoegd en gevleid besluit ze de beeldhouwer tegemoet te komen op een manier die hij nooit zou kunnen gissen. Laat die avond komt Pygmalion vermoeid van de lange dag thuis en begroet het beeld zoals zijn gewoonte is met een kus. Maar dan schrikt hij. Hij verwachtte het koude ivoor te kussen maar het lijkt wel of de lippen warm aanvoelen. Om zeker te zijn kust hij haar nog eens. En nog eens en nog eens. Hij bedekt haar met kussen en raakt buiten zichzelf van opwinding als hij ontdekt dat het ivoor langzaam tot leven komt. Galatea opent bescheiden haar ogen en glimlacht verlegen naar haar aanbidder en schepper die zijn blik neerslaat. Al snel huwen de geliefden en Venus verschijnt als eregast op hun koninklijke bruiloft. Pygmalion verzuimt niet Venus te bedanken voor zijn voorspoed en hij en zijn echtgenote Galatea brengen offers naar haar altaar zo lang als ze leven. Venus zegent hen daarvoor met geluk en liefde en staat hen toe om samen een lang en gelukzalig leven te leiden. Uit dit verbond wordt een zoon geboren genaamd Galalion.


01. Pygmalion