Page 1

Gooise Atletiek Club Hilversum

Nummer 23 – maart 2018

GAC MAGAZINE

Interview met Aswin Jägers over materialen Portret van de familie Van der Schoot Otte en Siem, twee jonge polsstokkanjers


Jaargang 83 Nummer 841/23 • Maart 2018 Aan dit nummer werkten mee Saskia Bons, Sandra van den Beukel, Joost Huijsing, Elmer van Krimpen, Edward Swier, Siebe Turksma en Jolanda van Voorst Eindredactie Carla van Lingen Grafische vormgeving Ron Meijer & Jannie de Groot Basisontwerp huisstijlconcept KentieDesign BNO www.kentiedesign.eu

8

Fotografie (tenzij anders vermeld) Wim Kluvers Drukwerk Drukkerij Badoux, Houten Inleverdatum van kopij voor het magazine Juni 15 april 2018 communicatie@gach.nl Ledenadministratie Chris van de Kamp Chrysantenstraat 13 1214 BK Hilversum (035) 621 55 16 ledenadministratie@gach.nl

Een echte GAC-familie De familie Van der Schoot bestaat uit de drie succesvolle atleten Myrte, Sophie en Nout en hun ouders, de trainers Peter en Maaike, die ook veel voor de vereniging betekenen.

Vertrouwenspersoon vertrouwenspersoon@gach.nl Aanmelden www.gach.nl/kennismaken/ lid-worden/inschrijven Of met formulieren in het clubhuis Lidmaatschapsduur Minimaal 1 jaar Opzeggen Ieder kwartaal, mits 1 maand tevoren schriftelijk of via e-mail bij

Jeugd Otte en Siem, twee jonge polsstokkanjers

ledenadministratie gemeld Clubhuis GAC Arenapark1, Arena 103 1213 NZ Hilversum GAC Homepage

Otte: ‘Het leuke van polsstokhoog is het neerkomen in het kussen, blijven liggen en je dan realiseren dat je het gehaald hebt.’

www.gach.nl GAC E-mail info@gach.nl Dit magazine wordt gedrukt op 135 grams maxisatin

26


Beste vrienden,

16

De plek van Dina Weening Snelle Dina houdt van heuvels: ze herinneren haar aan de omgeving van haar geboorteplaats in Portugal.

12

Interview Tom Heinis Er wordt hard en veel gelachen in deze trainingsgroep, het is een groep apart!

Verder in dit nummer 4 De materialencommissie 7 Over blauwe nagels en lange tenen 11 Column Joost: Weg met de vrijwilligers! 15 Favoriete route van: Clemens van Wilgenburg 18 Siebe over crossen: Lekker lopen in de ruige ruimte 20 Yoram Vriezen Nederlands kampioen 21 ‘Trainerspraat’ Ad Verheul 22 Ton Eijkenboom, een bijzondere trainer (I.M.) 24 Jeugd: Kato Leusink (MJB), een echt ‘Wonderkind’ 29 Ode aan de Banaan 29 Agenda

Vorige keer vertelde ik jullie over de mooie reis die ik met Jennifer en vrienden maakte, de kilo’s die ik daarbij ben verloren en mijn voornemen (of was het hoop?) om me minder te laten leiden door de waan van de dag en meer te genieten. Nu, een paar maanden later, zijn de kilo’s er nog steeds niet terug aangekomen. Ik heb leuke wedstrijdjes gelopen met mijn zoon en met mijn vrouw en toffe vrienden heb ik van een aantal hele leuke concerten genoten. Het kan natuurlijk altijd meer, maar het begin is er. Met het hardlopen gaat het ook nog steeds vooruit. Mijn schema van iedere week baantraining, een stevige duurloop en een vaartspeltraining heb ik nu uitgebreid met de marathontraining bij GAC op zondag. De dagen daar tussenin ‘moet’ ik core stability-oefeningen doen. Wie mij kent zal glimlachen, beseffende dat dat niet mijn cup of tea is. Laatst had ik een goed gesprek met Mark Hilberts, onze hoofdtrainer bij de MiLa (middenen langeafstandhardlopen). Hij is ambitieus gestart en schetste in een presentatie aan zijn groep de drie typen sporters die hij onderscheidt: (1) de recreatiesporter die puur sport voor plezier en gezondheid, (2) de wedstrijdsporter die sport voor het plezier maar zeker ook om te winnen, en die daar dus keuzes in het dagelijks leven voor maakt, en (3) de topsporter die op het hoogste niveau sport en wil winnen, voor wie de sport op nummer een staat en bij wie alle keuzes optimaal in dienst daarvan staan. Een interessante overdenking die hij meegaf, niet alleen aan zijn groep met toppers maar ook aan mij. Bij GAC hebben wij het hardlopen opgesplitst in loopsport (recreatief) en wedstrijdatletiek (midden- en langeafstand – MiLa). Dat lijkt een logische scheiding tussen recreanten en wedstrijdatleten, maar in de praktijk is het nu vooral een opsplitsing qua leeftijdscategorie. Uitzondering zijn de mastersgroep en de jongeren bij de wedstrijdatletiek én de ouderen bij de loopsport. Overigens zijn er onder de MiLa-lopers ook meer recreatieve lopers en bij de loopsport ook hele goede en fanatieke lopers die met een wedstrijdlicentie heel veel wedstrijden lopen. Misschien interessant om met betrokkenen eens te filosoferen of we onze organisatie op dit gebied in de toekomst nog kunnen optimaliseren? Sportieve groet, Paul Maas, voorzitter GAC


4


De Materialencommissie

De Commissie

Aswin Jägers:

‘Het is een enorm kapitaal dat GAC heeft geïnvesteerd’ Eindelijk krijgen bij GAC de speren, kogels, discussen, horden en polsstokken een eigen commissie. Tijdens de Algemene Ledenvergadering van april lijkt het een hamerstuk: er komen een paar commissies bij, om de structuur van de club te verbeteren en te stroomlijnen. Zeker onderdelen die van levensbelang zijn voor onze atleten krijgen voortaan een betere plek. Ik spreek in de kantine af met alle leden van de nieuwe Commissie Materialen. Als ik met Aswin Jägers na zijn dinsdagavondtraining aan de koffie zit te wachten op de andere gespreksdeelnemers, komt het hoge woord eruit. Aswin IS de Materialencommissie – er komen geen anderen bij ons gesprek. Ik praat met een man die vele materialenpetten op heeft: hij is voorzitter, secretaris, penningmeester, uitvoerder. Een portret van de spullenbaas van GAC, die dit werk al een jaar of twintig doet. Hij lacht: ‘Ik verzorg al jaren het wedstrijdmateriaal en daar vallen bijvoorbeeld ook de paaltjes onder die bij de Sinterklaasloop worden gebruikt. En daar verandert niks in nu ik een commissie word. Alleen administratief gezien komen alle aankopen van materialen in één punt. Tot nu toe vielen de wedstrijdmaterialen onder de Beheercommissie, maar zoals het nu wordt, is het duidelijker. Je moet weten dat het om belangrijke en kostbare zaken gaat.’ Aan een rode wand in de kantine hangen allerlei wedstrijdattributen die hun beste tijd duidelijk gehad hebben. Aswin wijst naar de speer naast ons tafeltje: ‘Daarmee wierp Rhoda Hage eind vorige eeuw clubre-

cords. En die oude polsstok verderop, daar heeft Bertus Krijnen nog mee gesprongen. Of hij het Nederlands record in 1971 met deze stok sprong weet ik niet.’ We kijken verder en zien nog een kogelslingerkogel en drie estafettestokjes. ‘Dat is ook leuk en dat weet bijna niemand: het zijn heel bijzondere stokjes. Sylvia Barlag krijgt wel eens een estafettestok met opdruk cadeau bij WK’s of Olympische Spelen waar ze komt als bestuurslid van de wereld-atletiekbond IAAF. Daarvan krijgt GAC er soms eentje van Sylvia. Dus kijk maar goed en dan kan je zien dat die wandversiering afkomstig is van een Wereldkampioenschap of OS.’ Het wordt tijd om naar het materiaalhok te gaan. Als we de trap aflopen vertelt de Materialencommissie me dat hij zelf tegenwoordig vooral hardloopt: ‘Halve marathons onder de 1:40. En kogelslingeren tot een meter of 26.’ Ik vind dat een enorm eind, maar hij relativeert meteen: ‘Ons clubrecord staat op 55 meter en het wereldrecord ligt ver boven de 80! Wist je dat zo’n kogel 7,26 kilo weegt? Een rare maat hè, maar dat zie je in de mannenatletiek nog veel, dat het allemaal Engelse maten zijn: gebaseerd op inch, pound,

Nieuwe GAC-Origami?! ‘Nee het is het GAC-Organogram.’ Bestuurslid Siebe Turksma legt uit wat er gaat veranderen in de club. Het organogram is een schematisch overzicht van de bedrijfsstructuur. Zo kan je in één oogopslag heel duidelijk zien wie de baas is van wie en welke afdeling onder welke groep valt. ‘We moeten veranderen omdat er te veel taken op de schouders van de atletiekmanager rustten. Daarom is iedereen op die plek de afgelopen jaren vastgelopen. Dus stelt het bestuur nu voor om een aantal taken uit het pakket van de atletiekmanager te halen. Dat worden drie nieuwe commissies: • Vrijwilligers, Vergoedingen & Contracten • Opleidingen • Materialen

Wedstrijdmaterialen achter de bar...

5


yard. Daarom is de hoogte van een seniorenhorde bij de mannen ook 106,7 centimeter. En de afstand tussen die horden 9,14 meter. Vrouwen gingen die onderdelen pas veel later doen en toen was Engeland niet zo dominant meer, dus bij de vrouwen zijn de hoogtes en afstanden veel logischer voor ons, gewoon in centimeters en meters.’ We komen in het Materialenhok, zoals Aswins domein meestal wordt genoemd. Hij pakt een grote sleutelbos en opent een afgesloten deel. ‘Hier bewaren we de materialen die echt voor wedstrijden gebruikt worden. Die zijn officieel gemeten, daar moeten we zorgvuldig en voorzichtig mee omgaan. Hier bijvoorbeeld de slingerkogels. Voor de vrouwen zijn ze vier kilo en voor mij bijvoorbeeld eentje van zeven en een kwart. Dan een heleboel speren van allerlei gewichten – in totaal een stuk of vijftig. En daar zijn erbij van zo’n 400 euro per stuk. Het is een enorm kapitaal dat GAC heeft geïnvesteerd in deze materialen. Maar ik koop ook wel eens tweedehands materiaal voor trainingen.’ Als de atleten wereldwijd té goed worden, dan moet het materiaal soms worden aangepast. Neem nou die speren. ‘In de jaren

tachtig gingen ze zo ver werpen dat het gevaarlijk werd voor het publiek of voor de officials. Toen hebben ze de speren niet langer of korter of zwaarder gemaakt, nee, ze hebben gesleuteld aan het zwaartepunt. Dat is meer naar voren gekomen, zodat de speer in zijn vlucht eerder naar beneden duikt.’ In de hoek staat een werkbank voor reparaties aan de materialen. Dan komt het goed uit dat de Materialencommissie zelf erg handig is. In het dagelijks leven is hij ‘Opto-mechanical Engineer’ bij chipmachinebouwer ASML en daarvoor werkte hij als telescopen-ingenieur van de sterrenwacht van de Rijksuniversiteit in Utrecht. Aswin maakt zelf, net als zijn vader Kees vroeger deed, de gele klaphordes waarvan er vele tientallen dagelijks gebruikt worden op de baan. Die productie is een nevenactiviteit: ‘Ik heb het bedrijf Jägers Sporttechniek en daar maken we die kunststof hordes. Niet alleen voor GAC hoor, maar ook voor andere atletiekverenigingen en zelfs voor hockey- en voetbalclubs.’ Voetballers die hordenlopen!? ‘Voor de keeperstraining. Ik heb ze verkocht aan Ajax, Utrecht en Feyenoord! Dus Brad Jones en André Onana springen over mijn hordes …’

In een andere kast, met ook weer een extra slot erop, staan de moderne meetsystemen voor de wedstrijden. Met een laptop en windmeters en fotofinish apparatuur, want de oude stopwatch heeft afgedaan. Aswin laat me een mooi oud houten kistje zien: ‘Nog gemaakt door Hans van Eijden – ken jij die nog? Hier zitten alle oude GAC-jurystopwatches netjes in opgeborgen. Aswin Jägers Maar de batterijen zijn leeg…’ Aswin IS de Materialencommissie: hij is voorzitter, secretaris, penningmeester, en uitvoerder. In het ‘Scholen maken ook gebruik dagelijks leven is hij Opto-mechanical Engineer bij van onze accommodatie, chipmachinebouwer ASML en daarvoor werkte hij dus ook van de materialen, als telescopen-ingenieur van de sterrenwacht van maar ze mogen niet overal de Rijksuniversiteit in Utrecht. En dan heeft hij nog aankomen. Kijk, hier heb je zijn bedrijf Jägers Sporttechniek waar hij de gele de polsstokken, die kunnen klaphordes maakt die dagelijks op de baan worden niet achter slot en grendel gebruikt. Niet alleen voor GAC, maar ook voor omdat ze zo lang zijn. Dat andere atletiekverenigingen en zelfs voor hockey- en zijn wel heel dure materivoetbalclubs. Aswin: ‘Brad Jones en André Onana alen, want per stuk kosten springen over mijn hordes ...’ ze tussen de 400 en 1000 euro. Allemaal gemaakt van vezelversterkte kunststof.’

6

‘Hier zie je dat we ook heel zuinig omgaan met de spullen: estafettestokjes voor de training. Die zijn niet gemaakt van aluminium; het zijn oude, kapotte trainingshordes die in stukken zijn gezaagd!’ Heb je enig idee hoeveel GAC bezit in al deze materialen bij elkaar? ‘In Euro’s? Dat is wel uit te rekenen … alleen aan polsstokken al dertig keer 600 euro. Dan die speren … je komt zo boven een ton. En dan hebben we ook nog de wedstrijdhordes, maar die liggen weer op een andere plek. Kom maar mee.’ Naar buiten toe – we gaan een deur in onder de houten Dudoktribune. Hier staan die 70 hordes, alleen die zijn al 10.000 euro waard. En daar het 1,2,3-winnaarsschavotje. ‘Ook zelf gemaakt door Hans van Eijden. En paaltjes en vlaggen voor de cross, wedstrijdstartblokken, startersplatform, matten voor springnummers, tenten … Daar in de hoek in een supermarktkarretje de gewichten van de Bootcampgroep van Ron Lasterie. Dat is allemaal nieuw, maar er liggen hier ook spullen die meer dan dertig jaar oud zijn. Maar het slijt en dan voldoet het niet meer aan de officiële gewichten. Dan kan je er geen wedstrijden meer mee doen, maar voor trainingen kan het nog prima.’ Niet alle materialen op de baan vallen onder Aswins commissie. ‘Sommige zaken zijn van de Gemeente Hilversum. De werpkooien bijvoorbeeld en de springkussens, dat ligt netjes in ons huurcontract vast.’ We zijn een tamelijk rijke club, maar het is niet zo dat de nieuwe commissie maar aan kan schaffen wat ’ie wil. ‘We hebben al jaren een eigen begroting. De penningmeester plant, trainers hebben verzoeken en de vereniging moet kijken waar het geld aan wordt uitgegeven. We zijn nu bezig met een tweede werpkooi die we zelf aanschaffen – dat is al besloten.’ De deur valt achter ons dicht. En uiteraard doet Aswin ‘em keurig op slot. Joost Huijsing


Over blauwe nagels en lange tenen Een tijd geleden (toen we nog aan thema’s deden) hadden wij voor het GAC-magazine het thema ‘Voeten’. Volgens mij heeft toen niemand het gehad over de Griekse, Egyptische etc. voet, heel jammer. Maar gelukkig mag ik nu vrij van enig thema alsnog uitweiden over dit boeiende onderwerp. Het geval wil namelijk dat ik voorafgaand aan mijn laatste trail over 30 kilometer ben vergeten mijn teennagels te knippen. Op zich geen ramp, lekker gelopen (en prima bier!), alleen wel twee blauwe teennagels opgelopen die maar heel langzaam weer verdwijnen. Niemand ziet ze (de tijd van blote voeten in sandaaltjes ligt al weer maanden achter ons), behalve ik, en elke keer moet ik dan weer denken aan een roemruchte moordzaak. De blauwe nagels zitten bij mij namelijk niet aan de grote teen (de ‘duim’ zal ik maar zeggen) maar aan de tweede teen van elke voet. Dat is bij mij de langste teen, waarmee ik mijn voet mag diagnosticeren als een Griekse voet. Wikipedia: ‘Een Griekse voet is een voet waarbij de tweede teen langer is dan de grote teen. Dit in contrast met een zogenaamde Egyptische voet, waarbij de grote teen het langst is. Een Griekse voet werd als een schoonheidsideaal gezien in de Griekse beeldhouwkunst. Dit werd overgenomen door de Romeinen en bleef zo tot in de renaissance en later. Zo heeft bijvoorbeeld het Vrijheidsbeeld in New York een Griekse voet.’ Schoonheidsideaal of niet, kijkende naar mijn blauwe nagels moet ik dus steeds Welke voet heeft u?

weer denken aan die Franse moordzaak lang geleden. Daarbij liet een moordenaar een afdruk van zijn blote voet in bloed achter: ‘In het bloed op de grond laat de man een spoor achter: een voetafdruk. Met een bijzonder kenmerk: zijn tweede teen, naast de grote teen, is langer dan de grote teen. Een pied égyptien – een “Egyptische voet”. De politie maakt er een foto van, maar drukt die gespiegeld af: op de foto staat een linkervoet. Drie jaar later, na zijn arrestatie, blijkt dat de man aan zijn rechtervoet een afwijking heeft. Het onderzoeksteam van de politie heeft dan al tientallen verdachten hun linkerschoen en hun linkersok laten uittrekken. Een fout die de politiemannen proberen te verbergen door te beweren dat de dader géén Egyptische voet had. Het was een vals spoor geweest; hij was alleen maar uitgegleden op één teen.’ https://www.nrc.nl/ nieuws/2000/10/21/waarom-zou-dit-mij-niet-overkomen-7515266-a182423 NB: De Franse politiemannen maakten dus wel meer fouten, want zoals wij net van Wikipedia hebben geleerd, moet de dader een Griekse voet hebben gehad, geen Egyptische. Maar dat terzijde. Interessant was dat er in de tijd van die

moord ook allerlei theorieën de ronde deden over het karakter van mensen met een Griekse dan wel Egyptische voet. En ook daaromtrent vinden wij vele wijsheden op internet: ‘De grote tenen vertellen hoe je communiceert. Een ”grote” grote teen wijst op een sterk verbaal vermogen. Aan de rechtervoet is deze communicatie gelinkt aan het denkvermogen en aan vreugde. De grote teen aan de linkervoet geeft aan hoe je met je gevoel en verdriet naar buiten treedt. Energie verlaat de voet meestal via de grote teen. Als de grote teen echter niet de langste teen aan de voet is, is dit niet het geval. Men heeft dan te maken met een zeer chaotisch persoon die alles tegelijk wil doen.’ https://mens-en-gezondheid.infonu.nl/ diversen/156663-wat-vertelt-de-verhouding-van-onze-tenen-over-ons.html Nou, lekker dan. Gelukkig heeft Libelle beter nieuws … : ‘Als de tweede teen langer is dan de grote teen, dan ben je heel sportief. Je bent ook creatief: je houdt ervan om nieuwe dingen te bedenken. Door je enthousiasme win je makkelijk mensen voor je. Ook kan je soms impulsief zijn.’ https://www.libelle.nl/ mensen/actueel/vorm-voeten-persoonlijkheid/ Wat heeft de hardlopende mens hier nou van geleerd? Knip je nagels voor een lange duurloop. Knip je tweede teen af als je beter wil communiceren. Tenzij je sportief wil blijven. Doe schoenen aan als je iemand vermoordt (en vernietig die natuurlijk, ook een schoenafdruk kan je je kop kosten). Saskia Bons

7


Het familieportret

De familie Van der Schoot

Een echte GAC-familie De familie bestaat uit de drie succesvolle atleten Myrte, Sophie en Nout en hun ouders, de trainers Peter en Maaike, die ook veel voor de vereniging betekenen. Maaike is momenteel hoofdtrainer van de JPA1; Myrte (2004) zij heeft dit jaar het stokje van Peter overgenomen. Myrte is 13 en zij is al jong begonnen met atletiek. Vorig seizoen was Maaike al Tijdens de BINK Kids Run viel het een begeleider op hulptrainer bij de JPB, toen dat ze erg goed kon lopen. Dit gaf de doorslag bij haar nog met Peter als hoofdkeuze welke sport ze zou kiezen: atletiek natuurlijk! Bij trainer. Ze hebben één jaar haar eerste cross werd ze 3e en bij de volgende werd samen getraind. Ze wilden ze nummer 1. Ze is nu al een zeer succesvol atlete en iets voor de vereniging heel trots op haar CR op de 1000m outdoor, in Amersbetekenen. Tenslotte hebfoort, 3:03.83. ben ze ook drie kinderen die lid zijn van GAC. Toen Peter aangaf te willen stoppen als hoofdtrainer heeft Maaike dit ook bij Nout. De enige die hij nog nooit naadloos van hem overgenomen. heeft getraind is Sophie, die daar stiekem Maaike geeft de training op zaterdag en wel blij mee is: ‘Dan letten ze ook niet zo regelt de wedstrijden. Ze traint nu het op me en kan ik mijn eigen gang gaan…’. team van haar zoon en Peter is gestopt met training geven omdat geniet van haar rol als het steeds moeilijker te combineren is nu hoofdtrainer. Als hoofdtrai- Myrte en Sophie bij de junioren trainen. Sophie (2006) ner ben je naast trainer ook Bovendien vindt hij het na 6 jaar ook coördinator van het team gewoon genoeg. Hij geniet nu weer van het Sophie is een sociaal meisje, ze heeft erg veel vrienen begeleid je de atleten begeleiden van zijn dochters naar wedstrijdinnetjes en je ziet haar eigenlijk nooit alleen op de bij en naar wedstrijden. den. Soms hebben Sophie en Myrte allebei vereniging. Zij vermaakt zich tijdens de trainingen, de Als hoofdtrainer wordt op dezelfde dag of op verschillende dagen wedstrijden en het kamp altijd met haar clubgenoten. Maaike ondersteund door een wedstrijd. Nout heeft dan meestal Ze is met atletiek begonnen als C-pupil. een leuk team hulptrainers. training en soms ook een wedstrijd. Tijdens Ook Sophie bleek goed te kunnen lopen. Ze won haar Ze hebben een heel hecht zo’n weekend staat atletiek centraal voor allereerste wedstrijd, de Maple Leaf. De beker heeft team, de jongens van de het hele gezin Van der Schoot. een prominente plaats in haar groeiende prijzenkast. JPA1 hebben veel plezier Peter is nu zelf actief bootcamplid van Volgend jaar gaat ze naar de middelbare school. Ze met elkaar en er is ook bijna de vereniging, samen met Maaike. Vooral hoopt het nog lang te kunnen combineren met atlegeen verloop. Peter had verwacht dat het heel zwaar zou tiek. zijn, maar gelukkig zijn de trainingen aangeZe geniet van de diversiteit van de sport. De crossen, Peter is 6 jaar geleden als past aan elk niveau. omdat ze het heerlijk vindt om lekker te lopen, en de trainer begonnen bij de baan omdat je daar zoveel verschillende onderdelen meiden, toen Myrte net De prestatie waar Peter en Maaike het doet. Het meest trots is ze dat ze afgelopen jaar bij op atletiek zat. Hij is 5 jaar meest trots op zijn, is die op de 600m de meisjes Pupillen A2 clubkampioen op de baan is hoofdtrainer geweest, tijdens het NK Indoor in Apeldoorn. Myrte geworden. eerst bij Myrte en later heeft daar als Junior D2 de 600 meter

8


De familiewasmand is altijd overvol

9


Nout (2008) Ook Nout zit op atletiek. Hij ging altijd al mee kijken naar zijn zussen en blijkt ook hetzelfde looptalent te hebben. De 1000m liep hij als pupil B al in 3:41. Hij heeft een superleuk team. De jongens van JPA1 zijn erg hecht, het zijn bijna allemaal vrienden. Er is ook bijna geen verloop in dit team. En hij heeft natuurlijk de leukste hoofdtrainer van de vereniging! Peter met trainingsgroepje gelopen in 1:45.97 en veroverde daarmee de 1e plaats. Helaas waren haar ouders er niet bij. Maaike gaf training en Peter zat in Japan voor zijn werk. Maar hij heeft die nacht de wedstrijd live gevolgd en haar na de prestatie nog gebeld. Myrte traint niet meer bij GAC, maar is wel lid en komt bij wedstrijden ook uit voor de club. Naast haar eigen trainingen is ze trainer bij de JPB. Ze geniet van de gezelligheid op de club en gaat graag naar de feestjes en het juniorenkamp. Voor Peter en Maaike is het natuurlijk heel praktisch dat hun drie kinderen op atletiek zitten. Dat ze ook zoveel talent hebben, is een mooie bijkomstigheid, maar zeker niet het belangrijkste. Zij vinden het vooral goed om te zien dat het stimuleert als je kinderen aanmoedigt. Ze proberen dan het beste uit zichzelf te halen. Hun prestaties ĂŠn hun zelfvertrouwen groeien. Sandra van den Beukel

Tijdens de clubkampioenschappen cross in februari 2017 hebben Myrte, Nout en Sophie alle drie een gouden medaille gewonnen.

Maaike met haar trainingsgroep

10


Joost Uitsterven hoort bij de natuur – leerde ik al in een vroeger leven. Uitsterven is natuurlijk, en het geldt niet alleen voor planten en dieren. Schillenboer, putjesschepper, lantaarnopsteker, brugwachter, perronchef, parlevinker, televisie-omroepster, marconist, SRVman, schooltandarts, pompbediende … ik ken de namen nog, maar ze zijn verdwenen. Net als in de natuur gaat het menselijke uitsterven ook steeds sneller. De volgende soorten zijn nu zeer bedreigd: telefoniste

en zette parcoursjes uit, gaf training, was sleutelbeheerder en schreef stukjes in het clubblad. Deze m/v kende alle leden bij naam en had tot aan de dood een blauwgeel hart. We kunnen het uitsterven van de Clubmens live volgen: de kantine loopt leeg, het zoeken van vrijwilligers is een schier hopeloze taak en ik heb horen zeggen dat bij andere verenigingen (uiteraard niet bij GAC) ouders de sportclub zien als een goedkope kinderopvang. Op zaterdag en woensdag zet je je kroost, sorry: je kids, uit de auto bij het clubhuis. Twee keer twee uur per week worden de kinderen op de club beziggehouden en daarvoor betaal je een contributie van ongeveer 200 euro. Dat is pakweg een euro per uur, terwijl de gewone kinderopvang ruim acht euro kost …

Weg met de vrijwilligers! (vervangen door keuzemenu en vreselijk muziekje), taxichauffeur (zelfrijdende auto), postbode (e-mail), krantenbezorger (website) en voor ons GAC’ers het meest opvallend: de Clubmens! En die wordt niet vervangen – door niemand niet. De Clubmens was het grootste deel van de tijd in, op, bij of voor GAC in touw. Twee keer per week zelf sportend en daarnaast als vrijwilliger overal inzetbaar. In de kantine, achter de tap, maar ook zelf uren op de barkruk. De Clubmens was jurylid

Weer anderen zien een sportclub als voordelig fitnesscentrum. Je komt vijf minuten voor aanvang binnen, gaat lekker sporten, je doucht en bent weer weg. Voor minder dan € 1,50 per training kom je in een goed onderhouden omgeving, met veel faciliteiten. Alles wordt netjes schoongehouden

en geregeld door een vaste groep vrijwilligers. Maar dat zijn de anderen … Het gemiddelde clublid komt alleen maar om te sporten: ‘Daar betaal je toch voor?!’ Als steeds minder vrijwilligers het werk moeten doen dan wordt het werk zwaarder en minder leuk. Dus minder vrijwilligers. Dus minder leuk. En zwaarder. Dus minder vrijwilligers. Dus. Naast De Clubmens komt nu ook De Vrijwilliger in de gevarenzone. En mogelijk staat daarmee zelfs het hele bestaan van onze club op de tocht. In het volgende magazine: ‘Haalt GAC 2027?’ Joost Huijsing P.s. Ook de clubbladredacteur is natuurlijk een bedreigde soort. Mocht dit onverhoopt het allerlaatste magazine van GAC zijn dan wens ik u allen veel leesplezier op de website.

[Advertenties]

uitgesport? kom mode spotten in de gooische brink hilversum 11


Interview

Tom Heinis

‘Ik kan niet zonder dit stel’ Het had tot enige discussie geleid. ‘Wat willen ze dan van ons weten?’ Tom Heinis had wel gegniffeld om het verzoek van het GAC-magazine om zijn trainingsgroep te interviewen. Dat zijn ‘pupillen’ gevraagd hadden wat ze voor die gelegenheid dan eigenlijk aan moesten, daar had hij hardop om gelachen. ‘Jullie zijn toch geen kinderen die ik moet aankleden, wel?’ Het stel was zelfs een beetje zenuwachtig, vermoedde Heinis. Dat nu bleek mee te vallen, iedereen was zichzelf. Het maakt dat je, als auteur, op een koude dinsdagavond twee leuke uurtjes beleeft op de atletiekbaan. Grote kans dat je ze al eens, op een dinsdag- of donderdagavond, bezig hebt gezien. Of nog kansrijker: gehoord. De trainingsgroep van Heinis is niet de meest onopvallende bij de club. Er zit een goede lach in de groep. Die klinkt stevig. Al is het maar omdat de meesten inmiddels stiekem een paar kilootjes meer meebrengen. ‘Jammer, dat er in de atletiek geen gewichtsklassen zijn’, zegt Erik semiserieus. De rest geeft de benjamin, met pas drie dienstjaren in de groep, een duwtje. ‘Je moet ons niet al te negatief afschilderen hè, dikkerd.’ Ze heten een min of meer vergeten generatie. Eind twintig. Of beginnende dertigers. Frisse veertigers zelfs. Sommigen al ruim een kwart eeuw lid van de club. Vroeger baanatleet met een wedstrijdlicentie, nu… ja, wat eigenlijk? Hobbyist, liefhebber, recreant. Baanatleten zonder wedstrijdambities. Dat kom je, in ieder geval bij GAC, toch nauwelijks tegen.

ze als Tom Heinis. En dus is hij weer terug. En hoeft het nooit meer te veranderen. Wendy, zelf kampend met een hernia, wijst naar het stelletje ongeregeld op de grond dat zijn oefeningen doet. ‘Stuk voor stuk ongeleide projectielen. Maar, het zijn wel schatjes hoor, die tien, twaalf broertjes van me. Al zullen ze dat woord “schatje” waarschijnlijk niet willen horen; dat is niet goed voor hun imago.’ Ze lacht om én met ze. Ook al sparen de broertjes hun gelegenheidszus nu, en ook op andere momenten, niet. ‘We zeggen’, geeft Tom toe, ‘allemaal wat we denken. En we houden niet van zeiken of klagen. En dus wordt er inderdaad weleens eentje afgezeken. Dat maakt ook niet uit, want ze kunnen er allemaal tegen.’ En gaat het eens te ver, of ontstaat er enige wrevel, dan wordt dat de volgende training met een hand of een knuffel altijd opgelost. Ze nemen, dat weten ze zelf ook maar al te goed, een bijzondere plek in bij de vereniging. Recreatieve baanatleten, die hebben we bij GAC nauwelijks. Je doet aan wedstrijdsport. Of niet. Maar dan doe je ook niet aan baanatletiek. Op de trainingsgroep van Tom Heinis na. Oké, sommigen van het ploegje hebben nog een licentie, maar, erkennen ze allemaal zonder schroom: dat is een beetje tegen beter weten in. Een stok achter de deur om te komen trainen hebben ze echter niet nodig. Daarvoor hebben ze het te leuk met elkaar. ‘Dit is altijd al een hechte groep geweest.’ Ze delen alles, houden elkaar op en buiten de baan in de gaten. De appgroep behoort, zonder twijfel, tot de levendigste van

Tom: ‘De sociale controle

is goed, heeft er een eens

een steuntje in de rug nodig, dan krijgt hij dat’

De meesten trainden, lang geleden, al onder Tom. De laatste jaren zagen ze vele trainers passeren. Bekende namen, als Achmed de Kom en Bob Boverman. Maar dat bleken passanten. En niemand paste zo bij

12


van vakantie. Het goede nieuws: ze zijn er wel allemaal als er tegen het einde van de training een potje wordt gevoetbald. En ook in de kantine is het later nog gezellig. Tom geeft summier aanwijzingen. Het lijkt of er amper geluisterd wordt. ‘Maar’, weet Wendy, ‘stiekem doen we allemaal wat Tom zegt. Als we niet óm maar dwars dóór de Laapersvijver moeten, doen we het. Maar we zeuren er altijd wel eerst over, dat hoort er gewoon bij.’ Tijdens de training is er alle gelegenheid om te praten. Op een matje, tijdens het rekken. Of gedurende een temporondje op de baan. Er zijn er altijd wel een paar te geblesseerd om mee te hollen. Voetbal is, zoals nu, vaak een belangrijk onderwerp van gesprek. Coach Tom moet niks van dat spelletje hebben. Lachend: ‘Jammer, dat ze het altijd maar over Ajax en Feyenoord hebben. Ik hoor er nooit eens een over atletiek.’ In de week van de Klassieker is het een voortdurend steekspel. De Ajacieden maken dit seizoen het meeste rumoer, de Feyenoorders hadden vorig seizoen het hoogste woord. Ajaxfan Dennis: ‘Weet je wat ik niet snap? Nou kijk Co, die kan er niks aan doen. Die is in Rotterdam geboren, had weinig keus. Maar de rest …’ Het is maar goed dat Regillio, getooid in een Feyenoordshirt, het niet hoort. Hij had er allicht een of twee even flink zijn waarheid verteld. Voorste rij, van links naar rechts: Martin, Regillio en Joost Achterste rij, van links naar rechts: Co, Erik, Wendy, Dimitri en Amelie Midden: Tom Nederland. ‘Zal ik je toevoegen en je de geschiedenis even doormailen’, suggereert er één. De rest gniffelt. Beter van niet maar, begrijp ik. Tom: ‘De sociale controle is goed, heeft er een eens een steuntje in de rug nodig, dan krijgt hij dat.’ Er is sprake van een hechte vriendschap, geregeld komen ze bij elkaar over de vloer. Dimitri: ‘Ik kan niet zonder dit stel. Zij zijn mijn uitlaatklep.’ Dat de groep maar zelden uitbreiding krijgt, en dan slechts voor korte tijd, hebben ze leren accepteren. Dimitri: ‘Op de een of andere manier schrikken we mensen af.’ Zo nu en dan traint iemand een week, of twee, mee. ‘Nieuwelingen noemen ze altijd Pietjes’, weet Tom. Er zijn maar weinig

Pietjes die binnen dit gezelschap een hele Piet worden. De trainingen beginnen doorgaans om 19.00 uur. Maar het klokje van trainer Tom is geduldig. Deze coach laat je geen strafrondjes lopen als je wat later bent. Het maakt dat er, ook na half acht, nog een paar binnendruppelen. Vanavond is Amelie er ook. En dus ontbreekt Coen. Niet dat de twee ruzie hebben, nee juist niet. Ze zijn een stel, hebben kinderen. Gaat Coen, dan past Amelie op. Of andersom.

En toch, na een kleine twee uur in het kielzog van de groep, moet ik zeggen dat dit hetgeen is wat je bij je cluppie zoekt. De grapjes zijn op het randje, maar er is geen dubbele agenda. Deze groep mensen maakt er samen het beste van. Heeft lol. Met elkaar. Lol in de sport. Echt presteren, nee, dat doen ze niet meer. Althans, er worden nauwelijks nog toptijden geklokt, of mega-afstanden afgelegd met discus of kogel. Wat wil je ook. Co heeft twee nieuwe heupen, de rest piept en kraakt ook. Maar, en dat is – na al die jaren – misschien wel de grootste prestatie: ze zijn er iedere week weer. Edward Swier

Zij is op tijd, anderen haken later aan. De één had een file vanuit Amsterdam, de ander een jarig kind thuis. De derde heeft een hernia en komt eigenlijk alleen een beetje bijkletsen. Nummer vier is net terug

13


r e g e o r v e i d k s a a a w m s n o e o D zo gew [Advertenties]

Hudsondreef 38 3565 AV Utrecht I 030 243 61 38 I info@zeldenrijksnacks.nl I www.zeldenrijksnacks.nl

ZLD_adv_2017_185x75.indd 1

03-11-17 09:22

Bent u slachtoffer van een verkeers (of bedrijfs-) ongeval en heeft u letsel opgelopen? Wij verhalen namens u de schade bij de aansprakelijke verzekeraar. Neem voor een vrijblijvend gesprek contact met ons op via 035 - 647 04 07 of 06 10 73 38 67. Of kijk op www.letselschadehetgooi.nl Letselschade ‘t Gooi • J.A. Kalfflaan 1H • 1222 NZ Hilversum 06 10 73 38 67 • info@letselschadehetgooi.nl

Zin

in Zon

ALLE BANKEN

€10.-

max. 20 minuten

14

Ergoline zonnebanken Medcos definitief ontharen I.P.L. (geen laser) Spray-Tanning (bruin zonder zon) Collageen lichttherapie (huidverbetering en verjonging) Tanden bleken

Larenseweg 43 - 45 • 1221 CJ Hilversum Tel: 035 683 23 63 • Mobiel: 06 - 543 048 29 Email: info@zonnestudiobarbara.nl Internet: www.zonnestudiobarbara.nl 7 dagen per week geopend!


De favoriete route van

Clemens van Wilgenburg

Ons trainingsprogramma duurt 16 weken en aan het eind van zo’n periode lopen we 21 kilometer. Een van die trainingsrondjes is over de natuurbrug bij het ziekenhuis in Blaricum. We vertrekken om 9.00 uur vanaf het clubhuis richting natuurbrug. We volgen de Soestdijkerstraatweg richting Baarn. Naast de oprijlaan naar de golfclub staat een huisje dat een overblijfsel is van Klein Kievitsdal dat vroeger al een uitspanning was. Vervolgens linksaf via het fietspad naar de spoorwegovergang. Onderweg komen we om de 2 kilometer leeuwenpalen tegen. Dit zijn oude grenspalen die de provinciegrenzen aangaven. Op de paal aan een kant het wapen van Utrecht en aan de andere kant dat van Noord-Holland. Deze grens liep tot het Tienhovens kanaal en de Graaf Floris V weg in Hollandsche Rading. Bij de oude ingang van Nieuwenoord linksaf onder de rijksweg door en rechtsaf naar ’t Laer waar de schapen de nacht doorbrengen. Op naar ’t Bluk en omhoog naar het Sint Janskerkhof. Na de begraafplaats rechtsaf het tunneltje onderdoor en dan langs Laren naar de natuurbrug. Als je over deze natuurbrug loopt heb je geen erg in de drukke A1. Aan het eind van de brug rechts aanhouden tot aan de Leemzeulder. Op de Leemzeulder gelijk rechts het hek door. Dit bos was particuliere grond, maar is nu opengesteld. Na het bos steken we de grote weg over en gaan het Rozenlaantje in, op naar de Houtweg, tussen de huizen door loopt een voetpad naar Rijksweg West. Daar aangekomen gaan we het viaduct over en rennen door het fietstunneltje naar de Vredelaan. Op de Vredelaan lopen we via het plantsoen van Logosberg de hei weer op. Eenmaal op de hei heb je een mooi uitzicht op de Utrechtse Heuvelrug. We gaan weer naar ’t Bluk en daar rechtsaf het fietspad op. De grafheuvels laten we rechts liggen. We nemen het nieuwe fietspad, links het Laarder Wasmeer en rechts de waterzuivering en de sportvelden. We steken de Weg over Anna’s Hoeve over en gaan langs de speelweide Hilversum in, op naar het clubhuis. Even op mijn horloge kijken: net geen 21 kilometer maar wel een prima tijd van ruim één uur en 75 minuten.

15


De plek van

‘Achter de heuvels …’ Dina Weening-Trigo is een van de allersnelste seniorlopers. Ze is niet de opvallendste, want voor je haar ziet, is ze alweer voorbij. Op zaterdag rent ze twee rondjes; eerst over de markt en dan bij de GAC. Deze wereldburger met Portugese en Amerikaanse roots houdt van heuvels en kleuren. Haar trigger om te gaan rennen vindt plaats bij de Nike Ladiesrun in 1999 … Op een zondagmiddag, na afloop van de 25 km marathontraining, praten we over hardlopen, haar plek, motivaties, ambities en de rol ervan in haar leven. Dina’s favoriete plek ligt tussen de (oudste) grote heuvel en het water bij Anna’s Hoeve. Zij traint er vaak met GAC, maar komt er ook met haar man Patrick om te wandelen en om vlierbessen te plukken. En als bestuurslid van de Maple Leaf Cross kun je niet om Anna’s Hoeve heen. Dina: ‘Het is bijzonder, omdat de heuvels mij herinneren aan mijn geboorteplaats in Portugal, Trás-osMontes. Dat betekent letterlijk “de plek die achter de heuvels is”. Mijn favoriete seizoen is de herfst vanwege de mooie kleuren bij zonsondergang.’ Na de aanblik van een gracieus rennende Keniaanse gazelle bij de Nike Ladiesrun in 1999 wist ze dat ze wilde gaan rennen. Een paar maanden later startte ze in de basisgroep bij GAC, het begin van een lange hardloopcarrière die voorlopig nog niet zal eindigen. In die periode liep ze de 10 km in 46 minuten, de halve marathon in 1 uur en 43 minuten en wist ze de marathon in New York in 4 uur en 3 minuten op haar naam te zetten. ‘In New York heb ik niet voor de tijd gerend. Het was feest om de stad, mijn familie en alle vrienden weer te zien. Dit jaar staat de marathon van Rotterdam op de agenda. De tijd is niet het belangrijkste, als ik maar lekker kan rennen.’ In de Nederlandse atletiek vindt ze Kamiel Maase inspirerend; ze zag hem één van de keren dat ze in Schoorl was, rennen. Het leuke van hardlopen is het ontspannende effect en genieten van de seizoenen. De mooiste herinneringen heeft ze aan de Halve van Egmond met de duinen, het strand en de zilte lucht. Elmer van Krimpen

Dina Weening-Trigo


Siebe

over crossen

Weg van asfalt en mooie fietspaden April is voor veel lopers een maand van hoogtepunten. Dit is de maand voor een marathon, een snelle 10K of een eerste 5K. Zij die hun geluk gaan beproeven in Rotterdam hoor je nogal eens klagen over de bijna niet te bedwingen muur die wordt gevormd door de Erasmusbrug. Om maar te zwijgen over het ontzettend lastige stukje vlak voordat je de Coolsingel opdraait. Voor Cityrunlopers had de Utrechtse Heuvelrug beter die van Gelderland kunnen zijn. We zijn watjes, steeds op zoek naar de beste omstandigheden, routes en ondergrond. Jezelf verbeteren op een wedstrijd in april is natuurlijk prima en maakt je een goede loper, maar dat gaat niet door het zoeken van de ideale windvrije routes en de zo licht mogelijk lopende paden voor je training. Een trainingsweek is niet compleet zonder heuveltje, stukje zand of kronkelpad.

Cross country, traillopen en berglopen volgens de IAAF Officiële wedstrijden door ruig terrein moeten aan een aantal regels voldoen. De drie typen wedstrijden die door de internationale atletiekfederatie (IAAF) worden onderscheiden zijn: • Cross country • Trailloop • Bergloop De cross country is wat wij simpelweg de cross noemen. Het parcours moet in open terrein of in bosgebied liggen met een ondergrond die zoveel mogelijk bedekt is met gras. Verder moeten natuurlijke obstakels worden gebruikt, waardoor een uitdagend en interessant parcours ontstaat. De afstand voor een cross moet rond de 10 km liggen voor de mannen en vrouwen senioren. Jongeren en ouderen mogen op een korter parcours rekenen. Voor internationale wedstrijden gelden nog wat extra regels. Er moeten bij voorkeur rondes worden gelopen van 1500 à 2000 meter. Iedere ronde moet een stijging

De Sylvestercross van 2017: regen, modder, mul zand, bos met hellingen, kronkelpaadjes en overstekende boomwortels. Robert … Robert laat zien wat concentratie voor je doet.

FOTO’S: SIEBE T URK SM A

18

Mark … Ook voor MiLa-trainer Mark is de cross geen eitje, zeker niet als het omhoog gaat.

Mirjam … Ze lijkt onoverwinnelijk op de cross. Mirjam wint de Sylvestercross bij de masters alweer voor de vijfde keer in successie.


hebben van 10 meter of meer. Het parcours mag behalve bij start en finish geen rechte stukken bevatten. (De regels zijn hier niet compleet weergegeven, vereenvoudigd en losjes vertaald.)

ik waarschijnlijk ‘Nee’ zeggen, ‘het is een bosloopje’. Geen obstakels en nauwelijks hoogteverschil.

De definitie van dit type races is erg vaag. Een paar jaar geleden waren de regels veel gedetailleerder. Als je mij vraagt: ‘Is de BAV Wintercup een cross?’, dan zou

Lekker lopen in de ruige ruimte Als ik een stuk heide voor me zie, wil ik erdoorheen. Omlopen vanwege een stukje zandvlakte is geen optie. Wat is er mooier dan het achterlaten van jouw spoor in pas gevallen sneeuw? Rechts van je pad ligt een heuveltje? Kun je dit laten liggen? De open natuur is de ideale loopomgeving. Zeker wanneer je al je zintuigen openzet. Als je een beetje oefent, kun je ruiken waar je bent. Voorzichtige vogels begeleiden je met waarschuwingssignalen op je pad door hun domein. Niet zo bang uitgevallen exemplaren gaan zonder een aarzeling door met hun unieke lofzang. Komend vanuit het bos, kijk je uit over de door grondmist verborgen lager gelegen heide. Als je naar beneden gaat, voel je de vochtige lucht langs je voorhoofd glijden. Door je dunne zolen voel je iedere oneffenheid in de ondergrond. Dat stoort niet. Je staat open voor alle indrukken. Je bent een met je omgeving. Dwars door de natuur. We zijn in ons Gooi doordrenkt met natuur. Je mag nagenoeg overal lopen. Eerbiedig echter de kleine beperkingen die er zijn. Laat stiltegebieden met rust. Loop niet na zonsondergang waar dat niet mag.

Herman … Herman laat zien wat soepel dalen is.

Gerrit … Voor Gerrit is de cross pas echt genieten.

De trailloop wordt gelopen in verschillende terreintypen (waaronder zandwegen, bospaden en eenpersoons wandelpaadjes in open natuurlijk gebied (berg, woestijn, bos of vlakte)), waarbij slechts heel beperkt van de verharde weg gebruik wordt gemaakt. Allerlei afstanden zijn mogelijk. Van de lopers wordt verwacht dat ze hun verzorging zoveel mogelijk zelf ter hand nemen. De organisatie zorgt in elk geval voor voldoende hulpposten om de veiligheid te waarborgen. Er zijn allerhande wedstrijdspecifieke regels mogelijk. Berglopen zijn er vanaf 1000 meter tot de marathonafstand. Er wordt zo weinig mogelijk op de verharde weg gelopen. Het parcours kan vooral stijgen, vooral dalen of een combinatie zijn. Het gemiddelde hellingspercentage moet tussen 5 en 20% liggen. Ongeveer 10% heeft de voorkeur.

Moeilijke ondergrond maakt sneller Zwaar terrein maakt je een betere loper. Onderzoek heeft laten zien dat het lopen door mul zand je sneller maakt in een wedstrijd. Ook het in je training met regelmaat stevig een heuveltje op te knallen verbetert je tijd op de 10 kilometer. Beter verdelen door wisselende belasting Om in een wedstrijd zo scherp mogelijk te lopen, moet je op ieder moment weten hoe hard je nog kunt lopen om de finish te halen zonder in te storten. Ervaren wedstrijdlopers gebruiken meestal een combinatie van de info van hun sporthorloge en hun gevoel. Je gevoel wordt gevormd door je ervaring. Hoe beter je gevoel is ontwikkeld, des te beter weet je op elk moment van de wedstrijd wat je je kunt veroorloven. In een cross gaat – door de wisselende belasting – je horloge je niet veel helpen. Je moet helemaal op je gevoel vertrouwen. Een cross is dan ook een uitstekende omgeving om je inspanningsgevoel aan te scherpen. En dat helpt ook bij vlakke wegwedstrijden. Gevaren van grillige grond Acute blessures komen bij lopers niet veel voor. De verzwikte enkel is echter een belangrijke uitzondering. Ongelukkig neerkomen op een tak of in een gat is vaak de oorzaak van een verzwikte enkel. Gaten en takken vind je vooral buiten de gebaande paden. Buiten de paden lopen is dan ook niet zonder risico’s. Die risico’s kun je wel beperken. • Gebruik de tijd die je loopt voor het lopen. Vorm een alerte eenheid met je omgeving. Als je nog loopt na te zieden over je incompetente collega’s op het werk, ben je nog niet klaar om buiten de gebaande paden te treden. • Vermijd ondergrond met verborgen gevaren. Je kunt prima dwars over de hei lopen als je maar in een spoor loopt waarvan de bodem zichtbaar is. Als je loopt waar de hei de bodem volledig bedekt, tart je het lot. • Ga niet in ruw terrein lopen als je moe bent. Goed uitgerust Bij het lopen buiten de gebaande paden moet je wat extra zorg besteden aan je materiaal. Neem een telefoon en identificatie mee. Een lange broek is vaak geen

19


Yoram Vriezen Nederlands kampioen

Alle prestaties kun je hier terugvinden: www.gach.nl/wedstrijden/ uitslagen/nationale-cdindoor-2018-dag-2/

20

In januari vond het officieuze NK voor CD-junioren in Apeldoorn plaats. Nadat de D-junioren van GAC op zaterdag zich van hun beste kant hadden laten zien, waren zondag de C-junioren aan de beurt. Maar liefst veertien atleten hadden zich geplaatst. Dertien atleten van de C+-groep en ĂŠĂŠn atleet van Team Arena. En deze ene atleet heeft zondag overduidelijk laten zien waarom hij als C-junior al is toegelaten tot de selectie. Yoram Vriezen, meerkamper in hart en nieren, heeft op zowel de 60 meter horden als het polsstokhoogspringen een medaille binnengesleept!

Bij polsstok had Yoram op voorhand al goede papieren. Zijn persoonlijk record lag 30 centimeter hoger dan dat van de nummer twee. Maar dan moet je het toch nog maar even voor elkaar krijgen. De wedstrijd was echter al afgelopen, voordat Yoram goed en wel begonnen was. Zijn aanvangshoogte van 3.30m was te hoog voor de nummer twee en na zijn eerste sprong wist hij al dat hij Nederlands kampioen was. Maar een bijna net zo belangrijke uitdaging was natuurlijk het clubrecord van trainingsmaatje, en regerend Nederlands indoorkampioen polsstok, Siem ter Braake. Dit clubrecord stond op 3.80m. Na wat problemen op 3.55m, door een te lichte stok, ging hij via 3.65m over een nieuw pr-hoogte van 3.75m. De volgende hoogte was 3.80m, maar dat zou een evenaring betekenen. Gelukkig mag je als enig overgebleven atleet zelf de vervolghoogte bepalen. De lat ging dus naar 3.81m. Helaas was dat na drie goede pogingen toch net iets te hoog gegrepen. Yoram is overigens niet de enige Vriezen die een medaille won bij het polsstokhoogspringen. Zijn jongere broer, Florian, sprong als eerstejaars bij de D-junioren met 2.60m het hoogst en mocht dus ook een gouden polsstokmedaille mee naar huis nemen. Op de 60 meter horden moest Yoram zich via de series (9.17s) en de halve finale (8.71s) plaatsen voor de finale. Dit bleek geen enkel probleem te zijn. Na het polsstokhoogspringen had hij nog een kwartier om


zich voor te bereiden hiervoor. Wel wat vermoeid van het polsstokhoogspringen en de lange wedstrijddag (de series waren om 10.15 uur ‘s ochtends en de finale om 18.35 uur ‘s avonds), maar gemotiveerd om een tweede medaille te pakken ging hij voortvarend van start. Halverwege de race viel één van de favorieten uit met een gescheurde hamstring in de baan naast hem, waardoor hij niet volle bak door kon gaan. Ondanks zijn tijd van 8.88s wist hij een tweede plek te behalen namens de GAC. Bij de C+-groep waren er ook een aantal opvallende prestaties. Zo kwam Max Veldhuizen met polsstokhoogspringen tot een prima nieuw persoonlijk record van 2m70. Hiermee werd hij vijfde van Nederland. Hij verbeterde zijn pr met 30 centimeter en we hopen natuurlijk dat deze progressie zich voortzet, zodat hij in het outdoorseizoen de barrière van 3 meter kan slechten. Meike Bakker presteerde het om bij het kogelstoten onder het toeziend oog van werptrainer Ingrid van Dijk met een afstand van 9.91m in de finale te komen. In de finale kwam ze tot een afstand van 9.12m en werd ze twaalfde. Gezien haar potentie bij het werpen zal ze binnenkort wel voorbij die 10 meter komen. Op de 60 meter drongen Lucas Man (8.14), Laurens Jordense (8.07) en Dilay Yandi (8.39) door tot de halve finale. Op de 60 meter horden kwam Jorik Bokelman tot de halve finale met een tijd van 10.72.

Trainerspraat Ad Verheul (85) ‘Ik kies altijd smalle paadjes.’ En niet zonder reden. ‘Als ze allemaal achter elkaar moeten lopen, is er minder gelegenheid om te kwekken.’ Het is het geheime recept van Ad Verheul om het tempo erin te houden. Liefst 85 jaar is hij, maar nog altijd geeft Verheul tweemaal per week training aan een groep sportieve wandelaars van A-niveau. Dat we Verheul even bellen, is niet onlogisch. In het vorige nummer immers portretteerden we Ab en Dick als de twee oudste trainers van de club. Mis. Ad is eind januari 85 geworden, bij hem vergeleken zijn Ab en Dick bijna nog groentjes. Hij huldigde lang het standpunt dat wandelen iets voor oude mensen is. Inmiddels hoort hij er echter, en al een tijdje, zelf ook toe. En dus wandelt Ad Verheul. Minstens twee keer in de week. En nog altijd vol enthousiasme. ‘Al krijg ik wel steeds meer moeite mijn eigen groepje bij te houden.’ Een reden om te stoppen is dat nog niet. Integendeel. ‘Ik geloof dat je op je gezondst blijft als je beweegt.’ De groep, die zowel zaterdag als dinsdag om 9 uur bij het Cronebos start, loopt nog altijd een tempo van bijna 5 kilometer per uur. Ik geef het je te doen, op die smalle paadjes van Ad. Om de zoveel tijd is het tijd voor een korte pauze, dan komen er snoepjes uit één van de rugzakken én mag er dan toch eindelijk even worden gekletst. ‘Het gaat natuurlijk toch ook een beetje om de gezelligheid.’ Inmiddels is hij 35 jaar trainer, ruim een halve eeuw lid. Daarvoor kreeg hij op de ledenvergadering van de voorzitter een bloemetje. Liever had hij - Ad zegt het eerlijk - een speld, een lintje of zo’n medaille met een koordje eraan gekregen. Dan had hij dat met trots kunnen dragen tijdens de trainingen. Het is maar om te laten weten hoeveel eer en energie hij in zijn werk als trainer legt. Voor zijn vakanties draagt Ad zijn taken altijd over aan één van de lopers uit de groep. Maar als er zich plots iets voordoet, is het moeilijk een vervanger te vinden. Dat nu moet voor de nabije toekomst een speerpunt zijn, allicht dat iemand zich als assistent wil opwerpen. Die moet dan wel beseffen dat je als trainer enig begrip moet hebben voor je groep. Lachend: ‘Als ik rechtsaf roep, gaat de hele meute vaak linksaf. Daar kunnen ze niks aan doen hè, ze zijn allemaal al wat ouder.’ Joost Huijsing

Vervolg Siebe over crossen luxe. Denk aan bramenstruiken, brandnetels en teken. Controleer jezelf na het lopen ook even op teken. Voor je schoenen zijn er verschillende overwegingen die niet allemaal tot dezelfde uitkomst leiden. In slecht terrein heb je baat bij extra bescherming van je voeten. Om deze reden kiezen buiten-de-paden-lopers vaak voor robuust schoeisel met een dikke zool. Afhankelijk van seizoen en omgeving is de vochtdoorlatendheid ook een overweging. Robuuste schoenen geven een passieve bescherming. Door lichtvoetig en alert te leren lopen is deze passieve bescherming minder nodig. Sterker nog: een schoen met een dunne flexibele zool maakt dat je beter reageert op oneffenheden of scherpe randen. Je hebt overigens dunne flexibele zolen waar je zelfs met een scherp mes nauwelijks doorheen komt. Het materiaal en het profiel van de zool zijn ook van belang. Hierbij speelt de aard van de ondergrond ook een rol. Bij een glibberige zachte ondergrond is veel profiel gunstig. Bij een rotsbodem moet het materiaal van de zool grip hebben. Waar het profiel bij normale hardloopschoenen meestal uit groeven bestaat, heeft een trailrunning schoen een betrekkelijk klein aantal ‘noppen’. Ze lijken qua idee dus meer op spikes (dikke rubber spikes). Minder ongelukken door ongelukkige ondergrond Als je ondergrond onregelmatig is, zou het best eens zo kunnen zijn dat je je sneller verstapt dan op een mooie gladde asfaltweg. Denk aan een konijnenhol verborgen in de hei. Toch gaat het niet vaak mis bij het lopen op rommelige ondergrond. Je loopt alerter en reageert beter op een onverwacht struikelblok. Voor iemand die alleen maar op het vlakke asfalt loopt, kan een eikel een gevaarlijke hindernis vormen. Trainen op onregelmatige ondergrond zorgt ervoor dat je alerter bent en beter reageert. Voor de meeste mensen zal het extra risico van het trainen op slechte ondergrond niet opwegen tegen de voordelen van een alertere techniek. Je hoeft natuurlijk niet alle training op slechte ondergrond te doen. Een of twee keer per week maakt je al alert en robuust. Siebe Turksma

21


Herinneringen aan de oud-hoofdtrainer wedstrijdatletiek die op 22 januari overleed

Ton Eijkenboom Een ongebroken optimist Toen oud-bondscoach en trainer van vele Nederlandse atletiektoppers Ton Eijkenboom in 2001 naar Hilversum kwam, bevond onze wedstrijdatletiek zich op een treurig dieptepunt. Binnen een paar jaar zette hij de GAC-wedstrijdatletiek weer op de kaart. We klommen op en presteerden in de top op nationaal niveau, zowel individueel als in de junioren- en seniorencompetitie. Het aantal wedstrijdatleten groeide sterk en we trokken nieuwe trainers aan die graag met Ton wilden samenwerken en van hem wilden leren. Hij was een groot leraar en coach, voor zijn atleten een grote bron van inspiratie. Hij stimuleerde zijn atleten tot grotere prestaties dan zijzelf voor mogelijk hielden. ‘Ton is de beste atletiekcoach van Nederland, hij is altijd onderbetaald en hij moet veel geld bijleggen om zijn onkosten te dekken’, zei Tonnie. Samen met een paar bestuursleden zaten Ton Eijkenboom en zijn vrouw Tonnie aan een tafeltje in de GAC-kantine in oktober 2001. Ton keek nog eens naar onze voorstellen, zei: ‘Het is wel goed’, en zette zijn handtekening. We spraken een fatsoenlijk salaris af, reiskostenvergoeding vanuit Apeldoorn voor trainingen en wedstrijden en – heel belangrijk – drie maanden vakantie per jaar. Ton was 65 en had AV ‘34 na meningsverschillen over nieuw beleid en inzichten verlaten. Bij ons was de wedstrijdatletiek op een dieptepunt beland. Hij koos ons uit de 14 aanbiedingen die hij kreeg.

Ton in 2002

Mirte en Elin waren amper 16 toen Ton als nieuwe meerkamptrainer werd aangekondigd. Elin weet nog goed hoe Ton vanaf het eerste moment zijn gedrevenheid liet zien. ‘Hij had alles over voor zijn atleten en was elk weekend op pad naar een wedstrijd.

22

Net zoals hij zijn eigen beperkingen van versleten heupen en ernstige hartproblemen overwon, liet hij zijn atleten hun mogelijkheden en niet hun beperkingen zien. “Als je wil dan kan je alles”, zei hij vaak.’ Ton bracht jonge talentvolle atleten aan de top, maar naast die individuele coaching was zijn kracht om een team op te bouwen. En dat was precies wat GAC nodig had. Zijn junioren werden eerste in de landelijke competitie en later stuwde hij de vrouwen senioren op naar eredivisiepromotie door zijn uitgestippelde atletenopstelling: door slim talentvolle junioren in te zetten en ad hoc de steun van masters te vragen om extra punten binnen te halen. Hij bouwde een supersterk team. Mirte vertelt dat Ton zeker in talent geloofde, maar misschien nog wel meer in mentale kracht en in de dromen van een pupil. ‘Ik voerde mijn trainingen op tot wel zes tot acht per week en ging met Ton en een ploegje op trainingsstage in Spanje. Ton evalueerde elk jaar zijn meerjarenplan en voorspelde dan mijn prestaties voor het komende jaar op de onderdelen van de meerkamp tot twee cijfers achter de komma. Ik kan me er nog steeds over verbazen dat hij er niet vaak naast zat! Maar als ik aan Ton denk, dan is het ook aan het vertrouwen dat hij mij gaf. Zo ging hij bij de 100m horden altijd aan het einde van de baan staan waar ik in zou lopen. Vanuit mijn startblok kon ik onder alle hordes doorkijken en zag ik hem achter de finish staan in zijn rode scootmobiel. “Ren maar naar me toe”, zei hij dan.’ ‘Ton vond motivatie en doorzettingsvermogen belangrijker dan talent’, zegt Kirsten. ‘Hij was een coach van topatleten, maar kon net zo enthousiast zijn naar de atlete die bij verspringen haar pr verbeterde naar 4.50m, terwijl een ander groepslid


6 meter sprong en de wedstrijd won. Hij was eigenwijs en dat kon best weleens tot discussies leiden. Maar hij had ook een enorme overtuigingskracht en wist dat op de juiste momenten in te zetten. Bijvoorbeeld om ons helemaal stuk te laten gaan op een 800m in deeltijd (eerst 600 meter voluit, korte rust en dan 200 meter voluit). Maar ook als iemand bij een wedstrijd net de plasticine van de afzetbalk raakte en de sprong afgekeurd dreigde te worden: dan riep Ton zo hard “YES!” dat iedereen, inclusief de jury, haast wel móest geloven dat het net wél geldig was.’

kan je beste training zijn”, de zin die ik nu, als recreatieve baanatleet, nog graag voor mijn trainingsmaatjes in Breda herhaal.’ Onder Tons leiding werden meerdere NK-medailles behaald. Brenda werd meervoudig kampioen op de Junioren- en Senioren-NK bij hink-stapsprong, ook Jelle won op dat onderdeel en Kirsten haalde goud bij de NK Junioren op speerwerpen. Daarnaast stonden ook Manon, Mirte en Paul verschillende keren op het NK-podium.

‘Ton vond motivatie en doorzettingsvermogen

belangrijker dan talent’

‘Hij was fanatiek, maar wist toch ook begrip op te brengen als iemand ervoor koos om thuis te blijven, bijvoorbeeld om te studeren voor een toets. Ton zei dan “Rust

dat toen uitbundig gevierd met al zijn atleten, trainers, GAC- en Atletiekuniebestuurders bij de Chinees in Kerkelanden. Toen eind 2006 zijn gezondheid heel erg slecht was, vroegen we ons soms af of we hem nog wel terug zouden zien in Hilversum. Maar met de grote steun van Tonnie krabbelde hij weer op. Nadat we uiteindelijk afscheid namen van Ton, was het fantastisch om te horen dat hij weer bij AV ‘34 aan de slag was gegaan – hij is daar training blijven geven tot een jaar geleden. Dank je wel Ton voor de prachtige tijd die we bij GAC samen met jou beleefden! Mirte List, Elin en Kirsten van Bokhorst (oud-atleten van Ton), Ruud van Bokhorst (Erevoorzitter GAC)

Op Koninginnedag 2007 werd Ton, op onze voordracht, benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Hij straalde en voelde de waardering die daaruit sprak voor zijn unieke inzet voor de atletiek. We hebben

[Advertentie]

Rijksstraatweg 109 3632 AB Loenen aan de Vecht T 0294 23 39 07 E info@hulsman.nl www.hulsman.nl

23


Jeugd

Kato Leusink (MJB),

Kato’s laatste clubrecord dat van de indoor 60 meter, is 7.91, behaald op 13 januari 2018. Het oude record stamt uit 1988. 24


een echt ‘Wonderkind’ Kato is van de korte explosieve kracht: vooral de sprint en horden. Maar eigenlijk kan ze alles, volgens haar trainer. Inmiddels heeft ze 17 clubrecords, veel beste jaarprestaties en staat ze landelijk in de top op haar nummers. Volgens haar trainer Stéphane is Kato een echt ‘wonderkind’. Ze is een groot talent: ze doet het goed op school (5 VWO), iedereen vindt haar aardig en ze kan echt alles, zelfs als ze zich er niet volledig voor inzet. Hij ziet het helemaal met haar zitten en wil graag nog 10 jaar met haar verder trainen. Kato Leusink zelf is een stuk bescheidener en inderdaad heel innemend en aardig. Ze is eigenlijk per ongeluk begonnen met atletiek toen ze 5 of 6 jaar oud was. Toen ze met haar moeder een keer ging hardlopen, leek ze heel snel te zijn. Haar moeder heeft haar toen heel slim naar atletiek gestuurd en tot op de dag van vandaag heeft Kato daar nog geen spijt van gehad. Niet alleen het sporten vindt ze leuk, maar ook de gezelligheid op de club en bij de wedstrijden. Het wachten tussen de onderdelen bij een wedstrijd ervaart ze als een feestje, juist omdat het zo gezellig is met elkaar. Ze verheugt zich erg op het trainingskamp in Barcelona. In de meivakantie gaan ze met 14 atleten en trainers naar Barcelona om veel te trainen en te herstellen op het strand.

Kato valt op door haar vele clubrecords en vele nominaties op allerlei ranglijsten. Zij is weliswaar zelf slechts bezig met het verbeteren van haar persoonlijke record, maar 17 clubrecords voor een meisje van 16 is zeker bewonderenswaardig. Haar laatste clubrecord, dat van de indoor 60 meter is 7.91, behaald op 13 januari 2018. Het oude record stamt uit 1988. Het opnoemen van al haar prestaties is gewoonweg onmogelijk in dit korte stukje. Thuis heeft Kato een mand vol medailles en een grote prijzenkast, maar het meest trots is ze toch op de 3 medailles die ze heeft gewonnen tijdens de estafettes met haar team. Juist omdat atletiek een individuele sport is, vindt Kato het nummer waar je moet samenwerken heel belangrijk. Voorlopig kan Kato haar sport nog prima combineren met haar school. Ze heeft een baantje en wil zeker gaan studeren na haar examen. Hopelijk blijft ze in de buurt van Hilversum en kan ze nog vele records breken in de toekomst. Sandra van den Beukel

3. Favoriete

loopaf st and:

4. Leuk ste he 5. Hobby, na

rinnering aa

n de GAC:

ast atletiek: )boek dat je

6. Beste (strip 7. Leuk ste fil

Ge

1. Leuk st

Pupillengroep

ijd tot nu to e GAC- wedstr

2. Leuk ste on

derd

e:

rkamp: eel bij de mee

:

m:

Paspoort van: : boor tedatum

gelezen hebt

8. Eet het lie

fst:

9. Speelt het 10. W il later

liefst met : graag worden

:

25


Jeugd

Als Otte Wienese een jaar of 6 is begint ze met atletiek. Haar zussen en broer waren al lid van de vereniging en haar ouders waren trainer. Het was eigenlijk wel een logische stap om ook lid te worden. Otte heeft atletiek altijd leuk gevonden. Ze heeft nog geen moment spijt gehad van haar keuze voor atletiek. Ze zit nu in 5 VWO en moet daar hard voor werken. Daardoor vindt ze het moeilijk om de sport met school te combineren. Ze is vaak te moe om goed te trainen. Ook het onderhouden van haar vriendschappen is voor Otte heel belangrijk. Ze traint daarom niet meer vijf keer per week, maar nog drie keer. Ze wil niet op vrijdag ook nog krachttraining doen. De hele week draait het al om school en sport, in het weekend wil ze liever iets leuks met haar vriendinnen doen.

Polsstokhoog is een heel technisch onderdeel van de sport. Alles moet goed zijn voor een goed resultaat Otte deed eerst altijd meerkamp; haar beste nummers waren horden, speer en polsstokhoog. Maar haar lichaam heeft haar vaak in de steek gelaten. Ze had regelmatig blessures. Ook merkte ze dat ze een lager energieniveau heeft. Uiteindelijk heeft ze zich gespecialiseerd in polsstokhoog. Daar is ze ook goed in. In juli 2017 was ze 4e bij de NK Outdoor. Uiteraard was ze teleurgesteld, ze had liever een medaille gewonnen, maar toch was ze trots op haar prestatie. Ze was zelfs helemaal pijnvrij en sprong hoger dan ze zelf verwachtte. Ze hoopt tijdens de NK Indoor in februari 3.50m te springen. Het leuke van polsstokhoog is het neerkomen in het kussen, blijven liggen en je dan realiseren dat je het gehaald hebt. Polsstokhoog is een heel technisch onderdeel van de sport. Alles moet goed zijn voor een goed resultaat. Otte blijft de andere onderdelen van atletiek ook leuk vinden: werpen en lopen. Ze vindt het echt jammer dat ze steeds zoveel blessures heeft. Ooit was haar droom om naar de Olympische Spelen te gaan. Die droom heeft ze inmiddels wel opgegeven, dat zal haar met haar blessures niet gaan lukken.

26

Otte


Siem

Siem ter Braake is begonnen met atletiek als D-pupil (± 6 jaar). Hij vond het meteen erg leuk. De sfeer, de sport en de atleten zelf. Siem is nu een topper op polsstokhoog. Hij heeft vorig jaar bij het NK Indoor in Apeldoorn 4.50m gesprongen. Daarmee is hij nationaal kampioen junioren B polsstokhoog geworden. Ten tijde van verschijnen van dit magazine zal het duidelijk zijn of Siem zijn titel heeft geprolongeerd. Hij heeft het clubrecord bij de JJC voor het polsstokhoogspringen. Siem zit in de examenklas van het VWO. Volgend jaar wil hij gaan studeren in Eindhoven of Enschede. Hij gaat een technische studie doen. Helaas voor de GAC zal Siem dan vertrekken uit Hilversum. Hij weet nog niet of hij dan naar een andere club gaat. Die plannen heeft hij nog niet gemaakt. Siem traint gemiddeld vijf keer per week. Hij heeft 6 uur technische training en 3 uur kracht. Een technische training bestaat uit een half uur warming-up, 1 uur springen en dan nog een half uur lopen. Hij traint vaak met Otte die zich ook heeft gespecialiseerd in polsstokhoog.

Hij ziet vrienden uit de atletiekwereld die hij bij alle wedstrijden tegenkomt Vroeger wilde Siem topsporter worden en nog steeds lijkt deelname aan de Olympische Spelen hem geweldig, maar waarschijnlijk niet reëel. Daarnaast is hij er nu ook van overtuigd dat het vinden van een mooie technische baan hem net zoveel voldoening zal geven als het meedoen aan de Olympische Spelen. Als hij doorgaat met polsstok moet hij als senior weer onderaan beginnen. Menno Vloon bijvoorbeeld springt al 5.85m. Het wereldrecord is zelfs 6.16m. Meedoen aan wedstrijden vindt Siem leuk. Ook al komt hij soms maar bij één onderdeel aan de start, hij trekt er gewoon een hele dag voor uit. Hij ziet vrienden uit de atletiekwereld die hij bij alle wedstrijden tegenkomt. De sfeer is goed, ook al zijn ze concurrenten. Hij heeft eigenlijk altijd wel een leuke dag met wedstrijden, tenzij zijn prestatie tegenvalt. Dan baalt hij wel even. Sandra van den Beukel

27


[Advertenties]

Hennipman Bouwbureau To make things happen Tijmen Hennipman (06-22242726) hennipman@wxs.nl

Nw. Loosdrechtsedijk 69 1231 KN Loosdrecht

Tel 035-5825502 fax 035-7440045

veern E m o Blo een zijd et

Elektrotechniek & Beveiliging

• Sterk- en zwakstroom • Verlichting • Telefoon • Brand- en inbraakbeveiliging

Coehoornstraat 201222 RT Hilversum Tel. (035) 683 33 20

Schoonmaakdiensten

Huurmen boek bloe l vanaf . a 9 p.w € 2,9

Enkhuizerzand 43 - 1274 Huizen

VOOR ALLE VORMEN VAN SCHOONMAAKWERKZAAMHEDEN

UNIEK

IN

ZIJDEN

BLOEMEN

Havenstraat 18c - 1211 KL Hilversum - tel: 035-6230920 - www.meanderbloemsierkunst.nl Openingstijden: donderdag, vrijdag en zaterdag van 11.00 tot 17.00 uur

Bedrukte kleding voor je loopgroep? Bij ThisWay kun je terecht voor een mooi bedrukt shirt, met logo of tekst. Van running shirt tot t-shirt en... ook leverbaar per stuk! ThisWay kledingbedrukking Pr.Frederik Hendriklaan 41, Naarden www.thisway.nl | info@thisway.nl | 035- 6560186,

28

ARNO OCKELOEN

06-22606580

STEPHAN HENDRIKS

06-23297749

FURSTER van TELLINGEN • Binnen- en buitenschilderwerk • Behang en alle soorten wandafwerking • Meerjaren-onderhoudsplan • Isolatie- en veiligheidsglas

Kroostweg 43a, 3704 EB Zeist • 030 - 695 45 04 Kamerlingh Onnesweg 96, 1223 JM Hilversum • 035 - 685 50 07


Agenda Zaterdag 24 maart Lenteloop 4, 6 of 8km, hardlopen, nordiccen, sportief wandelen. Startplek: Kaapweg, te vinden aan de rechterkant van het fietspad tegenover restaurant Groot Kievitsdal, ongeveer 250 meter voor de spoorlijn Hilversum – Baarn. Zaterdag 24 maart Clubkampioenschappen cross Zondag 15 april Hilversum City Run 12.000 deelnemers. www.hilversumcityrun.nl Zondag 27 mei Klaverblad Voetstappenpad Wandelrally 2018 400 deelnemers. Organisatie: Bea Alma (voorheen Kees Tabak). Start bij museum Beeld & Geluid op het Media Park. Wandelroute rond Hilversum circa 27 km. www.voetstappenpad.nl/ Zaterdag 23 juni Wasmeerloop Start: fietspad Lage Vuurscheweg, naast Hilversums Wasmeer Zaterdag 7 juli Klaverblad Arena Games 600 deelnemers. Organisatie Arjan van Harn. www.arenagameshilversum.nl/ Zondag 26 augustus Gooise Heideloop Geologisch Museum Hofland, Hilversumseweg 51 Laren. Zaterdag 22 september Herfstloop Start: Sinterklaasweitje, Zwarteweg 1, Lage Vuursche Zaterdag 29 september Obstacle Run 900 deelnemers. In navolging op de APOR2017, die alleen bestemd was voor de bedrijven op het Arenapark, willen we nu de Gooise gemeenten bereiken. Hier zullen circa 240 teams van 4 deelnemers aan meedoen. www.arenaparkhilversum.nl/nieuws/? nieuws=Eerste_Arenapark_Obstacle_ Run_succes&item=20 Zondag 4 november Maple Leaf Cross 900 deelnemers. De oudste cross van Nederland viert dit jaar z’n 71ste editie. Organisatie: Louran van Keulen. www.mapleleafcross.nl/ Zaterdag 1 december Sinterklaasloop Start: Sinterklaasweitje, Zwarteweg 1, Lage Vuursche

Ode aan de banaan Soms, zo heel soms moet je eens iets durven. Niet bang zijn voor – u zult merken dat het in dit verband best toepasselijk is – een uitglijder, maar gewoon durven. Die gedachte ligt aan de basis van dit stukje. Het moet maar eens gezegd worden: weg met de appel en peer. Nee, de banaan verdient alle eer! Vitamine B6, vitamine C, kalium, magnesium. fructose, glucose, vezels. Het zit er allemaal in. En zeker als je banaan rijp is – en veel beter te verteren door je lijf – bevat-ie veel natuurlijke suikers. Het zou al reden genoeg zijn voor een lofzang. Maar er is zoveel meer over dat onooglijke gele gevaarte, met dat iets gekromde ruggetje te zeggen. U weet immers ook dat tegenwoordig in de GAC-kantine naast de diverse chocoladerepen en koeken bananen te koop zijn. We zijn per slot van rekening een hardloopvereniging, bezig met lijf en leden. Met ons hoofd ook wel een beetje. Daarbij hoort gezonde(re) voeding. Vandaar dat er sinds een jaartje of anderhalf bananen te koop zijn aan de bar. Ik neem er geregeld ééntje, jij ook? Zo ja, lees dan deze ode aan de banaan. En koop jij ze niet? Neem dan extra goed kennis van dit stuk. Maar, laat er in ieder geval eentje voor mij liggen op zaterdag … Feit is wel dat de banaan de ideale snack, het optimale tussendoortje, voor de sporter is. En voor de vrouwen onder ons: een diëtiste bevestigde me dat het een fabeltje is dat bananen dikmakers zijn. Tuurlijk, als je een hele tros neemt, dan is het een ander verhaal. Maar één of twee per dag, dat kan geen kwaad.

standaard net iets te laat, heeft geen tijd gehad om te ontbijten. De banaan biedt dan uitkomst. Snelle suikers, nog voor we de bocht bij het clubhuis om zijn, kan M. mee in ons tempo. Dankzij de banaan. Het is, naar verluidt, juist daarom ook zo’n populaire vrucht onder studenten. Net op tijd opgestaan om – zonder ontbijt – de collegebanken te bereiken, maar de colleges overleven lukt slechts dankzij een klein trosje … En niet alleen daarom is de banaan het meest verkochte artikel in de supermarkt! Toen ik ‘Ode aan de banaan’, mijn beoogde titel voor dit stukje, even googelde, bleek ik niet uniek. Velen voor mij brachten al een eresaluut aan het opperfruit. Sterker, er zijn zelfs liedjes over geschreven. Doctorandus P, André van Duin en zanger Rinus waagden zich eraan. Ja, niet de minsten. Pater Moeskroen maakte het het bontst. De banaan is, in de ogen van de folkband, de oplossing voor wereldproblemen als oorlog, vervuiling én hongersnood. Volgens Pater Moeskroen zou de wereld er heel anders uit hebben gezien als Adam en Eva in het paradijs niet van de appel, maar van een banaan hadden gesnoept. ‘Dan was het’, aldus de liedtekst, ‘misschien wel altijd feest geweest’. Een gemiste kans. Maar ja, toen had ik dit stukje nog niet getikt. Edward Swier

Neem nu een appel. Of juist niet eigenlijk. Van een appel krijg je last met lopen, te zuur. Bovendien, bananen bevatten tweemaal meer mineralen en koolhydraten, drie keer zoveel fosfor (ja dat is goed …), viermaal zoveel proteïnen en zelfs vijf keer zoveel vitamine A en ijzer. Een banaan geeft je ook net dat beetje extra vreugde. Ik weet waarover ik praat. Sinds onze loopvriend M. al een tijdje geblesseerd is, mis ik op zaterdagochtend de aanblik van zijn goudgele ontbijt. M. is

29


Westkapelle Kijkduin bv

Stichting Bobor

Strategie

2OOO

Buurtonderhoudsbedrijf

HE8@7DI;D

HBMFSJFIVTTUFHF

[Advertenties]

TRIJNN IJDAM

>EKJM;HA

Participaties Beheer- en beleggingsactiviteiten

WoonKubus

Safe

Projectmanagement

portview

Zeilstra Beheer

Westkapelle Kijkduin bv

Stichting Bobor

Strategie

2OOO

Buurtonderhoudsbedrijf

HE8@7DI;D

TRIJNN IJDAM

Safe

WoonKubus

portview

HBMFSJFIVTTUFHF

>EKJM;HA

Participaties Beheer- en beleggingsactiviteiten

Projectmanagement

Zeilstra Beheer

Westkapelle Kijkduin bv

Stichting Bobor Buurtonderhoudsbedrijf

HE8@7DI;D

HBMFSJFIVTTUFHF

Zeilstra Beheer

hendigheid en een soort aalachtige vlugheid hebben. Regelmatig lukte het mij om me behendig aan de greep van een ander te ontworstelen. Vaak ook vond ik dat die ander niet volgens de gezamenlijk afgesproken regels speelde en voelde ik mij verongelijkt. Of ik vond dat ze te hard speelden. Dan waren er altijd nog de verwarmingsbuizen. Op die buizen keek ik naar de training in het grote bad. Meestal dreef mijn bui dan wel weer over en was ik klaar voor een nieuw potje waterrugby. En daar gingen we weer. De eerste vingeroefeningen

Het begin van een vormgevingsproces is het verhaal van een ander

Vanaf je achtste jaar ben je pupil en mag je competitie spelen. Dan begint het echt. Vanzelfsprekend ging ik zodra ik de leeftijd had met de pupillen meetrainen en -spelen. Het is nooit een vraag geweest welke sport ik zou gaan doen. Die geboorteadvertentie had mijn lot blijkbaar bezegeld. Al was het helemaal geen gedwongen keuze. Ik vond het spelletje heel erg leuk, had vriendjes op de club en ik wist niet beter. Ik kon – bij wijze van spreken – eerder zwemmen dan lopen en dan ga je niet op voetbal. De pupillentrainingen waren onder meer ook op zondagochtend. Die trainingen vrolijkten de zondag op. Ze maakten deze dag net wat minder sloom, terwijl de rust die bij de zondag hoort ook tijdens die trainingen aanwezig was. We trainden net als op andere dagen en toch was het meer ontspanEMM is een woningbouwvereniging met bijna 2600 woningen in de dorpen Zandvoort en Bentveld. EMM is onlosmakelijk verbonden met de badplaats. Zandvoort is een kleine maar bruisende gemeente met een eigen identiteit. Ook de wijken hebben een eigen identiteit en samenhang. Bewoners vinden dat belangrijk. Je woont namelijk niet zomaar in een dorp: ‘Je woont op Zandvoort!’. EMM heeft niet voor niets nen dan tijdens die andere trainingen. Dit kwam onder meer doordat als slogan ‘Goed wonen op je eigen plek’. Naast het verhuren van woningen, garages, bergingen en parkeerplaatsen vindt EMM het belangrijk om goed contact te hebben met de huurders. Bewonerscommissies vertellen EMM wat er speelt in wijk en buurt. EMM verwacht dat deze commissies meedenken en meepraten over het onderhoud en beheer van de woningen en van de woon- en leefomgeving. Wonen gaat de zondagmorgen een clubochtend was. De meeste teams trainden tegenwoordig hand in hand met zorg- en welzijnsaspecten. EMM werkt daarom samen met verschillende zorg- en welzijnsorganisaties om een goede afstemming te krijgen over wonen, zorg en welzijn in Zandvoort. dan. Wij waren de eersten die het water in gingen en daarna bleven de Het onderhoud van uw woning is, met uitzondering van het kleine onderhoud, voor rekening van EMM. Vanzelfsprekend wordt er wel medewerking van u als huurder verwacht. U bent als huurder verantwoordelijk voor het dagelijks onderhoud van de woning. In de brochure “Onderhoud van uw huurwoning” kunt u precies zien wie verantwoordelijk is voor welk onderhoud. U bent als huurder verantwoordelijk voor het meesten van ons ‘hangen’ in het pierenbadje. Het spel daar kende ik doorgeven van reparaties. Als er reparaties nodig zijn in uw woning moet u dit zo snel mogelijk, na het ontstaan van het probleem, melden. U kunt voor reparaties bellen naar (023) 571 77 41. U kunt ook langskomen op ons kantoor aan de Thomsonstraat of een email sturen naar info@wbv-emm.nl. Voor spoedeisende reparaties is EMM 24 uur per dag bereikbaar. Reparaties ’s avonds en in het weekend, die niet kunnen al, alleen kon ik nu volwaardiger meedoen. Totdat alle trainingen afwachten, kunt u doorgeven via (023) 571 77 41. U wordt dan doorverbonden met de meldkamer die u verder helpt. In flats worden de gemeenschappelijke ruimten regelmatig schoongemaakt door een schoonmaakbedrijf. U betaalt de kosten hiervoor via de servicekosten die in uw huur zijn opgenomen. Deze kosten worden eens per jaar verrekend. Bij de overeenkomst die u tekent, bij het ingaan van de huur, horen de gelopen waren en we ons moesten aankleden. Soms werden we eerder Algemene Huurvoorwaarden. De huurvoorwaarden worden opgesteld aan de hand van de wet en aangevuld met nadere afspraken. Uw huurcontract vermeldt meerdere huurprijzen: de basis nettohuur, de jaarlijks verrekenbare kosten en de vaste kosten. Bij jaarlijks verrekenbare kosten kunt u denken aan het schoonmaken van gemeenschappelijke ruimten, cv, enz. Bij vaste kosten kunt u denken aan deelname aan weggestuurd omdat we te veel herrie maakten of omdat de ballen net het glasfonds en administratiekosten. De kosten van de overeengekomen leveringen en diensten variëren per woonblok of per woning. De vergoeding die u hiervoor betaalt, wordt opgeteld bij uw nettohuur. De huurprijs die dan ontstaat heet brutohuur of totale huur. Dat is het bedrag dat u aan EMM betaalt. Hoe betaal ik de huur? Er zijn verschillende manieren om uw huur te betalen. EMM geeft de voorkeur aan te vaak in het trainingsbad terechtkwamen, waardoor we de training automatische incasso. Dan kan EMM altijd het juiste bedrag afschrijven en hoeft u er niet aan te denken. Wanneer u de huur niet op tijd betaald stuurt EMM u een herinnering. Als die niet op tijd wordt betaald start EMM een incassoprocedure op. Wanneer u ook daar niet aan voldoet zal EMM een gerechtelijke procedure opstarten. Maar het hoeft niet zo ver te komen. Het is geen leuke ervaring om kennis te maken van anderen verstoorden. Jongens van die leeftijd zijn nu eenmaal vaak met een deurwaarder, rechtzaak of ontruiming. Neem op tijd contact op met onze incassomedewerker als er plotseling problemen ontstaan waardoor u de huur niet of niet op tijd kunt betalen. U kunt er verzekerd van zijn dat deze medewerker van EMM zorgvuldig omgaat met uw gegevens. luidruchtig en baldadig – dadig met de bal. De opzegtermijn is minimaal één maand. Deze opzegtermijn gaat in op de werkdag waarop wij uw opzegging ontvangen. U mag zelf bepalen op welke datum u de huur laat aflopen, zolang het maar een werkdag is. De opzegdatum mag dus niet in het weekend of op een feestdag vallen. U ontvangt binnen twee werkdagen een brief waarin we bevestigen dat we uw brief of uw formulier ontvangen hebben. Daarin Achteraf gezien weet ik dat het spelen met de bal in het pierenbadje vermelden we de datum wanneer uw huur afloopt en wanneer we langskomen voor een bezoek. Ook ontvangt u de brochure ‘De huur opzeggen’. Daarin kunt u lezen wat er allemaal bij het opzeggen van de huur komt kijken. Tijdens de zogenaamde ‘vooropname’, vlak na opzegging van de huur, bekijkt een medewerker van EMM of u zaken moet repareren of in verhuurbare staat moet terugbrengen. Een medewerker van De Kapelstraat samen met anderen, belangrijk is geweest voor mijn van EMM maakt hierover een rapport, waarvan u een kopie krijgt. Hierin staat ook een indicatie van de kosten voor de reparaties die nog moeten worden uitgevoerd. De ‘eindopname’ valt meestal op de laatste dag dat u huurder bent. Een medewerker van EMM controleert of de woning leeg is en de werkzaamheden zoals genoemd in het rapport zijn uitgevoerd. Als de woning niet leeg, schoon of in redelijke staat ontwikkeling als waterpolospeler. Net als jonge leeuwtjes voor wie het van onderhoud is, brengt EMM u de kosten in rekening. Tijdens de eindopname kunt u de sleutels bij een medewerker van EMM inleveren. Kom ik in aanmerking voor huurtoeslag? Als u in verhouding tot uw inkomen veel geld kwijt bent aan uw huur kunt u een huurtoeslag krijgen van de Belastingdienst. Vroeger heette dat huursubsidie. De mensen die huurtoeslag aanvragen, komen vaak ook in aanmerking voor onderling vechten nog spel is, maar tegelijkertijd ook voorbereiding op de zorgtoeslag. Dit is een bijdrage in de kosten van uw zorgverzekering. Omdat u deze ook bij de Belastingdienst moet aanvragen is er een gecombineerd aanvraagformulier huur- en zorgtoeslag. U bent zelf verantwoordelijk voor het doorgeven van wijzingen in gezinssamenstelling, inkomen en alle ander vormen van wijziging die direct invloed hebben op de hoogte van de huurtoeslag aan Belastingdienst. Teveel het echte jagen, was ons spel in het ondiepe badje voorbereiding voor ontvangen huurtoeslag moet altijd achteraf worden terugbetaald. EMM heeft hier geen enkele invloed op. Een aanvraag- en wijzigingsformulier kunt u opvragen bij de Belastingdienst. EMM is een woningbouwvereniging met bijna 2600 woningen in de dorpen Zandvoort en Bentveld. EMM is onlosmakelijk verbonden met de badplaats. Zandvoort is een kleine maar bruisende gemeente met een eigen identiteit. Ook de wedstrijden later. In dit pierenbadje ligt mede de basis van mijn de wijken hebben een eigen identiteit en samenhang. Bewoners vinden dat belangrijk. Je woont namelijk niet zomaar in een dorp: ‘Je woont op Zandvoort!’. EMM heeft niet voor niets als slogan ‘Goed wonen op je eigen plek’. Naast het verhuren van woningen, garages, bergingen en parkeerplaatsen vindt EMM het belangrijk om goed contact te hebben met de huurders. Bewonerscommissies vertellen EMM wat er techniek en behendigheid. Op een volkomen spontane, speelse manier speelt in wijk en buurt. EMM verwacht dat deze commissies meedenken en meepraten over het onderhoud en beheer van de woningen en van de woon- en leefomgeving. Wonen gaat tegenwoordig hand in hand met zorg- en welzijnsaspecten. EMM werkt daarom samen met verschillende zorg- en welzijnsorganisaties om een goede afstemming te krijgen over wonen, zorg en welzijn in Zandvoort. is die ontwikkeling daar begonnen. Maar het was niet vrijblijvend, Het onderhoud van uw woning is, met uitzondering van het kleine onderhoud, voor rekening van EMM. Vanzelfsprekend wordt er wel medewerking van u als huurder verwacht. U bent als huurder verantwoordelijk voor het dagelijks onderhoud van de woning. In de brochure “Onderhoud van uw huurwoning” kunt u precies zien wie verantwoordelijk is voor welk onderhoud. U bent als huurder verantwoordelijk voor toen al niet. Het competitie-element bouwden we altijd in door zelf het doorgeven van reparaties. Als er reparaties nodig zijn in uw woning moet u dit zo snel mogelijk, na het ontstaan van het probleem, melden. U kunt voor reparaties bellen naar (023) 571 77 41. U kunt ook langskomen op ons kantoor aan de Thomsonstraat of een email sturen naar info@wbv-emm.nl. Voor spoedeisende reparaties is EMM 24 uur per dag bereikbaar. Reparaties ’s avonds en in het weekend, die niet spelletjes te bedenken. En iedereen wilde winnen. kunnen wachten, kunt u doorgeven via (023) 571 77 41. U wordt dan met de meldkamer die u verder helpt. In flats worden de gemeenschappelijke ruimten regelmatig schoongemaakt door een schoonmaakbedrijf. U betaalt de kosten hiervoor via de servicekosten die in uw huur zijn opgenomen. Deze kosten worden eens per jaar verrekend. Bij de overeenkomst die u tekent, bij het ingaan van de huur, horen de AlgeEen van die spelletjes noemde ik al, het waterrugby waarbij je de bal mene Huurvoorwaarden. De huurvoorwaarden worden opgesteld aan de hand van de wet en aangevuld met nadere afspraken. Uw huurcontract vermeldt meerdere huurprijzen: de basis nettohuur, de jaarlijks verrekenbare kosten en de vaste kosten. Bij jaarlijks verrekenbare kosten kunt u denken aan het schoonmaken van gemeenschappelijke ruimten, cv, enz. Bij vaste kosten kunt u denken aan deelname aan het tegen de kant van de tegenstander moest drukken. Een ander deed je glasfonds en administratiekosten. De kosten van de overeengekomen leveringen en diensten per woonblok of per woning. De vergoeding die u hiervoor betaalt, wordt opgeteld bij uw nettohuur. De huurprijs die dan ontstaat heet brutohuur of totale huur. Dat is het bedrag dat u aan EMM betaalt. Hoe betaal ik de huur? Er zijn verschillende manieren om uw huur te betalen. EMM geeft de voorkeur aan automatische met z’n tweeën of vieren. Ieder had dan een kant van het bad en dat was incasso. Dan kan EMM altijd het juiste bedrag afschrijven en hoeft u er niet aan te denken. Wanneer u de huur niet op tijd betaald stuurt EMM u een herinnering. Als die niet op tijd wordt betaald start EMM een incassoprocedure op. Wanneer u ook daar niet aan voldoet zal EMM een gerechtelijke procedure opstarten. Maar het hoeft niet zo ver te komen. Het is geen leuke ervaring om kennis te maken met een deurzijn doel. Vanaf die kant moest je de bal over de hele breedte van het waarder, rechtzaak of ontruiming. Neem op tijd contact op met onze incassomedewerker als er plotseling problemen ontstaan waardoor u de huur niet of niet op tijd kunt betalen. U kunt er verzekerd van zijn dat deze medewerker van EMM zorgvuldig omgaat met uw gegevens. bad proberen tegen de kant van de ander te gooien. Je was dus tegelijDe opzegtermijn is minimaal één maand. in wij. U mag zelf bepalen op welke datum u de huur laat aflopen, zolang het maar een werkdag is. De opzegdatum mag dus niet in het weekend of op een feestdag vallen. U ontvangt binnen twee werkdagen een brief waarin we bevestigen dat we uw brief of uw formulier ontvangen hebben. Daarin vermelden we de datum wanneer uw huur afloopt en wanneer we langskomen kertijd keeper en ‘gooier’. voor een bezoek. Ook ontvangt u de brochure ‘De huur opzeggen’. Daarin kunt u lezen wat er allemaal bij het opzeggen van de huur komt kijken. Tijdens de zogenaamde ‘vooropname’, vlak na opzegging van de huur, bekijkt een medewerker van EMM of u zaken moet repareren of in verhuurbare staat moet terugbrengen. Een medewerker van EMM maakt hierover een rapport, waarvan u een kopie krijgt. Hierin staat Weer een ander spel was dat je met de bal zo vaak mogelijk hetzelfde ook een indicatie van de kosten voor de reparaties die nog moeten worden uitgevoerd. De ‘eindopname’ valt meestal op de laatste dag dat u huurder bent. Een medewerker van EMM controleert of de woning leeg is en de werkzaamheden zoals genoemd in het rapport zijn uitgevoerd. Als de woning niet leeg, schoon of in redelijke staat van onderhoud is, brengt EMM u de kosten in rekening. Tijdens de eindopname tegeltje in de badrand moest raken terwijl je de bal ook weer steeds met kunt u de sleutels bij een medewerker van EMM inleveren. Kom ik in aanmerking voor huurtoeslag? Als u in verhouding tot uw inkomen veel geld kwijt bent aan uw huur kunt u een huurtoeslag krijgen van de Belastingdienst. Vroeger heette dat huursubsidie. De mensen die huurtoeslag aanvragen, komen vaak ook in aanmerking voor de zorgtoeslag. Dit is een bijdrage in de kosten van uw zorgverzekering. Omdat u één hand moest opvangen. Kwam de bal op het water of raakte je een deze ook bij de Belastingdienst moet aanvragen is er een gecombineerd aanvraagformulier huur- en zorgtoeslag. U bent zelf verantwoordelijk voor het doorgeven van wijzingen in gezinssamenstelling, inkomen en alle ander vormen van wijziging die direct invloed hebben op de hoogte van de huurtoeslag aan Belastingdienst. Teveel ontvangen huurtoeslag moet altijd achteraf worden terugbetaald. EMM heeft hier ander tegeltje dan afgesproken, dan moest je weer opnieuw beginnen. geen enkele invloed op. Een aanvraag- en wijzigingsformulier kunt u opvragen bij de Belastingdienst. Jammer was dat je met dit spelletje kon sjoemelen. Je moest zo geconcentreerd op je eigen vangen en gooien letten, dat je niet ook nog eens Ik hoop van harte dat u dit boek met plezier zult lezen en dat er tus- de ander in de gaten kon houden. Daar werd in mijn ogen nog wel eens sen al de woorden die ik opschreef, enkele staan die aanspreken, steun misbruik van gemaakt. Dat kon natuurlijk niet, dan was het spel over bieden, hoop geven, laten glimlachen, misschien een richting tonen en ging ik gewoon lekker voor mezelf tegen een tegeltje gooien. Ik kon of een aanvullende manier van kijken naar de werkelijkheid bieden. niet goed tegen onsportief gedrag. Tegen mijn verlies kon ik trouwens Want dat is de voornaamste reden waarom ik dit b nog minder. Het zaad is gezaaid. De kiem tot volle rijpheid gekomen. Ik ben er. En Door dit soort spelletjes leerden we ons met elkaar meten. We leerden direct wordt in het enige familiebericht dat ik ken – verschenen in het vangen, schieten, mikken en omgaan met fysiek contact. En dit alletoenmalige knzb-tijdschrift ‘De Zwemkroniek’ – de hoop uitgespro- maal op een heel natuurlijke, speelse manier. ken dat ik in de waterpolovoetstappen van mijn vader Henk en zijn broers André en Wim zal treden. Een hoop waarvan ik bijna met zekerConfrontaties met anderen... heid kan zeggen, dat deze door met name mijn vader werd gedeeld. De trainingen en wedstrijden brachten structuur aan. Het was minder De drie broers hebben onderling vijf Olympische Spelen op hun naam. vrij dan het spelen in het pierenbadje. Ik had moeite met structuur. Mijn vader, de oudste van de drie, nam als keeper deel aan de Spelen van Dat merkten de trainers, medespelers, tegenspelers en scheidsrechters. Tokyo (1960) en Rome (1964). André ging als speler naar Mexi- Het viel me niet mee om tijdens trainingen voortdurend bij de les te co in 1968 en Wim nam, ook als speler, eveneens deel aan de blijven en niet terug te vallen in het ongedwongen spelen van het pieOlympische Spelen van Mexico – deze keer nog als reserve- renbadje. Het gebeurde regelmatig dat ik niet oplette tijdens een uitleg speler – en vier jaar later aan die van München (1972). Je kunt of niet deed wat er gezegd werd. ‘Heb je weer niet goed geluisterd?’ Nee, dus met een gerust hart spreken van een waterpologeneratie. dat had ik weer eens niet. Ook kritiek vond ik moeilijk te verdragen en De eerste herinnering die ik aan waterdie en zwemmen heb, is die aan datbehoeft, is lang zo gebleven. ervoergroep kritische opmerkingen niet als hulp, kinderen die in de probleEen andere groep kinderen begeleiding isIkde dyslectische mijn privézwemlessen. Deze kreeg ik van Jan Stender, een groot kam- bedoeld om me beter te laten worden. Veel meer vond ik het een aanval pioenenmaker tijd, maar5. inmiddels al bijna twintig jaar gele-dat op mijn gehele persoon: een ‘ze’ vonden mij niet goed genoeg. De conclusie men komt vanafin zijn groep Er wordt vanaf moment groter beroep gedaan op het lezen, met name den overleden. Zijn borstbeeld staat nog altijd in het clubhuis van hzc die ik hieraan koppelde was dat het waarschijnlijk nooit wat zou worbij de zaakvakken enikhet begrijpend lezen. hoeveelheid te verwerken tekst breidt behoorlijk uit en ook De Robben, de club waar mijn eerste slagen deed en waar ook mijn De den ook. Zo werkte dat in mijn hoofd. vader en ooms voor uitkwamen. hzc en De Robben waren in die tijd Tegelijkertijd meende ik op die jonge leeftijd al regelmatig dat ik het wordt ernog meer verwacht van het zelfstandig verwerken van die teksten. Bij rekenen moeten de tafels getwee verschillende clubs, later zijn ze gefuseerd. Wij kwamen van beter wist dan de trainer die op de kant stond. Zijn of haar opmerkinde Robbentak.bij wereldoriëntatie moeten gen dan het ene oor in, het andere oor uit. Op anderegeleerd momenten leerd worden, degingen eerste topografietoetsen worden en bij geschiedeOns thuisbad was ’De Kapelstraat’. Iedereen noemde het zo omdat luisterde ik wel naar de trainer en lette ik goed op wat andere spelers, nis komen het straat eerst repetities bod. Ook ten inaanzien van deer zospellingsvaardigheid ligt de lat nu het invoor de gelijknamige in Hilversum lag. Het is eraan al tientallen met name de ouderen, het water deden. Ik pikte uit waar ik jaren niet meer. De Kapelstraat bestond uit een vijfentwintigmeter- dacht wat aan te kunnen hebben. Wanneer je het positief ziet, zou je een stukje hoger. worden alleen woorden geschreven, maar ook hele zinnen en ook verhaaltjes. bad, met daarachterEr een ondiep ‘pierenbadje’.niet Aan de voorkant van het kunnen zeggen dat ik selectief die informatie opnam waar ik wat aan grote bad was een klein terras waarwaarop ouders en publiek konden zitten. meende te hebben. Bekijkverder je het van de andere kant, problemen dan kun je zeggen Dat is vaak een moment dyslectische kinderen in de komen. Alle taken bij elLangs de twee lange kanten bevonden zich over de gehele lengte van dat ik erg eigenwijs was. Dit laatste was in die tijd bij veel mensen op de het vijfentwintigmeterbad boven capaciteit elkaar drie rode verwarmingsbuide overheersende mening over persoon. kaar vragen veel van de van het club werkgeheugen enmijndat betekent dat er minder ruimte is voor zen. Op die buizen – of ertussen, met je billen op de tweede en je arMeerdere malen ben ik van een training weggelopen wanneer iets ‘begrijpen’, engoed‘onthouden’. kanWanneer heeleen trainer frustrerend zijnkri-voor dyslectische kinderen. men over‘concentreren’ de bovenste geslagen – was het zitten wanneer je uit mijDit niet aanstond. in mijn ogen onterechte het water kwam. Soms waren ze echter zo heet dat je het er niet lang tiek had of wanneer medespelers de bal niet vaak of goed genoeg naar Vanaf groep 5 is het zeer wenselijk om met het dyslectische kind gesprekken te voeren om de problematiek beop uithield. Achter die buizen waren de kleedhokjes: links – vanaf het mij gooiden. Dan ging ik gewoon weg. Koppig ging ik op de kant zitten terrasen gezien – die voor de jongens, was de meisjeskant. – op de buizen begrijpt natuurlijk – of ikwat kleedde meteen om en ging naar spreekbaar inzichtelijk terechts maken. Wanneer het kind ermijprecies gebeurt, dat het hoort bij dyslexie en huis. Net zo vaak nam de trainer het initiatief en stuurde mij de kant hoe je daarAngst vervolgens mee om kunt gaan, werkt ondersteunend enwas.bevrijdend voor het kind. Het kind moet op of dat naar huis, al naargelang wat er gebeurd voor het water had ik dan weer het nodige uit te leggen. Zulk gedrag was In mijn vroegste herinnering sta ik op de hoge kant van het pierenvaker danbadje. één keer te horen krijgen dat het niet Thuis dom is, dat het niet lui is, dat het niet ligt aan zijn of haar inzet. Jan Stender heeft een kurken zwemband om mijn middel vast- mijn vader vreemd. Wat moest hij nu met zo’n zoon? Mijn moeder bleef meer op de achtergrond.en Ik denk dat haar inlevingsvermoen het kinderen is de bedoeling datdie ik hetondanks water in spring. Alleen: ik hierin watbegeleiding Bij watgemaakt oudere jarenlange oefening nog steeds ernstige problemen onwil niet. Ik sta op de kant te snikken. De oude Jan Stender was streng gen in mijn gedrag en houding wat groter was. Waarschijnlijk omdat het voor haar meer herkenbaar was dan voor mijn vader. dervinden met dyslexie, eengewend gevoel van ‘aangeleerde hulpeloosheid’ ontstaan (Seligman, 1974). Dat beteen met zijn harde, zware stem, kan die duidelijk is een zwembad Al met al een heetgebakerd mannetje, die Ronald. Moest je niet te te overschreeuwen, maakt hij mij opnieuw duidelijk dat het de bedoekent dat ze erdatgeen meer in hebben hun jeeigen inspanningen enig effect zullen hebben. Het tegen zeggen, wist het nooit met hem. Dan ging hijnog weer weg, ling is ik nú hetvertrouwen water in spring. Maar ik wil echt niet. Met mijn veeldat armen stijf tegen mijn lichaam gedrukt, handen voor mijn mond, blijf gaf een grote mond of gooide een bal naar je hoofd. idee ‘ik kan het toch niet’ leidt tot het vermijdenIedereen vanheeft de wel taak en zal uiteindelijk leiden tot niet meer gemotiveerd last van één of meerdere van zijn karaktertrekik stokstijf staan. En ik blijf snikken. Tot ik de leshengel in mijn rug ken. gemotiveerd In die tijd had ik veel last van driftigheid. voel echter duwen. Een vlaag van paniek wanneer water in zijn. Denk nooit te overvalt snel me dat eenik het kind niet is.mijn Begeleiders kunnen de neiging hebben om het val. Als vanzelf beweeg ik mijn armen en benen, bewegingen voortkoniet-slagen eenkopjebehandeling aan de lage motivatie van een kind. Een lage motivatie ligt mendvan uit de angst onder te gaan. Maar ik toe verdrinkte niet!schrijven Ik blijf ... en met mezelf drijven! Maar ja, dan zat ik thuis. De boosheid over het in mijn ogen onrechtechter veelal ten grondslag aan niet-leren. Motivatie is een bijproduct van ‘leren’. Er zal daarom binnen die beHoe vertroebeld mijn herinnering is weet ik niet, maar volgens mij vaardig behandeld worden dreef net zo snel over als deze opgekomen dit ritueel zich aardig wat keren afgespeeld voor ik op vrijwillige was – misschienin duurde toch iets langer. Maar wanneer die boosgeleidingheeft voor moeten worden gezorgd dat kinderen dehetgelegenheid gesteld worden om te leren. De eerder basis het water in sprong. heid verdwenen was, bleef ik koppig. Onwillig om mijn hoofd te buigen genoemdeDeinterventies ello, Connect en effectieve programma’s die ervoor kunnen zorgen dat een angstige onzekerheid van die eerste keer, voor dat mij nogRalfi tame- enzijn mijn eventuele ongelijk of onredelijkheid toe te geven. Mijn excuses lijk onbekende element water, waarin je – heb ik uit ervaring geleerd maken? Waarom zou ik? kind weer– beter hetblijftgevoel dat hijen leert Gesprekken met het de praatplaten kunnen drijven danontwikkelt in lucht, kwam later bij zwemwaterpo- (lezen). Toch moest er in zulke gevallen iets gebeuren. Ik wildekind namelijkrondom wel lowedstrijden regelmatig terug. Ik wist inmiddels wel dat ik niet zou weer naar de volgende training en dat kon niet zonder eerst terug te een prima hulpmiddel zijn om met de ‘aangeleerde hulpeloosheid’ aan de slag te gaan. Een kind heeft eerst inverdrinken, maar kon ik het wel? Was ik wel goed genoeg? Zou ik niet komen op wat er was voorgevallen. In het begin kwam een begripvolle doorproblematiek de mand vallen? trainer nog welvertrouwen naar mij toe: ‘Wat was op er noute tochkunnen de vorige keer?’ Ik zicht in de van dyslexie nodig om weer bouwen in zijn eigen presteren. Alleen stond er nu niemand achter me met een ijzeren instructiehen- kwam weg door iets terug te mompelen zonder de ander werkelijk teDaarnaast isbeslissende het van belang om in geval ‘aangeleerde hetge-kind de gelegenheid te geven gel om het zetje te geven. Op wilskracht vermande ik me-van gemoet te komen. ‘Duik er nu hulpeloosheid’ maar in en zorg dat het niet weer – een soort innerlijke hengel. Eenmaal vlak voor een wedstrijd, kan beurt.’ Natuurlijk gebeurde er wel weer iets. Aanleiding om verbolgen om mee jezelf te denken en mee te beslissen in dete zijn, te kreeg nemen stappen in de begeleiding (Smits & Braams, 2006). niet meer terug. Dat doe je niet. Dus: gaan! ik genoeg. Je bent niet zomaar ineens niet meer driftig en Het zwemmen had ik snel onder de knie.en Na betrekkelijk korte tijd niet meer koppig. kreeg ik het etiket ‘lastig opgeplakt. Door samen de problematiek de behandeldoelen teDusverwoorden enmannetje’ samen te evalueren krijgt het kind de zwom ik baantjes schoolslag en rugslag. Op mijn rug zwemmen was Wat ik voor veel mensen in mijn omgeving ook was. Trainers kwamen in het begin weer eng, alverantwoordelijkheid dat water in je neus en mond. Regelmatig te gelegenheid omookeigen nemen innaarhet hele proces al vrij snel niet meer mij toe om de lucht te klaren.en neemt de ‘aangeleerde hulpelooskwam ik hoestend en proestend rechtovereind omdat ik mij had verMaar ik hield van het spelletje en ik wilde het graag blijven doen. heid’ af. slikt. Om die reden enkele praatplaten over ditdoorgaan. onderwerp toegevoegd. In de gesprekken rondom ‘Doorgaan’, donderde hetzijn dan vaner de kant. En daar ging ik weer; Zo kon het niet langer Ook wedstrijden speelde ik in die hengel in de nek, handen in de zij en schoolslag benen op de rug. Als beginjaren regelmatig niet uit. Ik maakte drie zware overtredingen de praatplaten en de strategiekaarten is het belangrijk om samen met het kind een keuze te maken voor een het goed ging, stak Jan Stender zijn duim omhoog: ‘Goed zo.’ Dat was waardoor ik niet meer aan de wedstrijd mocht deelnemen – drie uitaltijd prettig. sluitingen betekent volledige uitsluiting, een rode kaart bij voetaantal praatplaten en een aantal strategiekaarten. De wens en dezoals keuze van het kind staat hierbij centraal. Toen ik eenmaal zonder kurken band kon zwemmen, ervoer ik hoe bal. Of ik riep iets tegen de scheidsrechter wat voor hem aanleiding Dyslexie prettig betekent het een levenslange diagnose, maar hetik kwaad betekent het is om je voor in het water voortkind te bewegen en te voelen hoe je was mij weg te sturen. Met regelmaat ook werd op de trainervoor de ouders een diagnose erdoor gedragen wordt. Zoveel lichter dan lopen. Vooral onder water omdat iets me niet beviel, bijvoorbeeld omdat hij mij wisselde. Dit was met gevolgen gedurende de schoolloopbaan van het kind. Ouders zijn zeer belangrijk in de fase van het zwemmen vond ik fijn. Een andere wereld, zonder geluid en geheel voor hem dan weer voldoende reden om mij voor de rest van de wedomsloten door warm Jammer symptomen. dat ik steeds weer naar boven strijd opwanneer de bank te laten zitten. voor datouders ik boos werd zelf ook dyslectisch is, of herkennen van de water. eerste Zeker eenHet kwam vanookde moest om lucht te happen. op een mede- of tegenspeler, zo boos dat ik niet verder wilde spelen. Later, in toen men meer op mij hoefde te letten omdat ik zelf kon Dan stapte ik er zelf uit. als dyslexie denietfamilie voorkomt, zijn ouders gespitst op het herkennen van signalen. In dat gezwemmen, ging ik op zondagochtend met mijn vader mee naar het Zoals gezegd hield ik wel van het spelletje. Ik was verliefd op de bal zwembad. Hij gaf training aan Heren 1 en ik kon dan een paar uur in en op al de dingen die je met een bal en water kan doen. Maar ik zat het pierenbadje liggen spelen met een bal. Daar keek ik altijd naar uit. mezelf in de weg. Urenlang heb ik in dat badje op een bal gedreven. Keer op keer gooide Dat ik mezelf in de weg zat – een jaar of elf, twaalf oud nu – ervoer ik ik hem tegen de kant van het bad. Vaak waren er ook andere kinderen zelf af en toe ook. Hoe sterk mijn drift ook was, wanneer deze na enige en dan speelden we samen met de bal. De één keepte, de ander schoot, tijd was overgedreven, merkte ik onder de nog aanwezige koppigheid en wanneer je miste moest jij keepen. Of we maakten teams. De ene dat het wrong. Die drift overkwam me, zo ervoer ik toen. Ik wist daar kant van het bad was het doel van het ene team, de andere kant die nog geen raad mee. Maar die koppigheid, begon ik te merken, die hield van het andere team. En je mocht niet schieten. Je moest de bal tegen ik zelf in stand. Daarin had ik een keuze. Het inzicht dat ik ook de Print 2-Paneel folders.indd 1 04-09-2007 11:50:51 Print 4-Paneel drukwerk.indd de kant van de tegenstander drukken, pas dan had je gescoord. Omdat keuze had om al dan niet mee te gaan in mijn drift, kwam pas vele we in het ondiepe badje konden lopen, werd dit steevast een soort wa- jaren later. terrugby. Ik behoorde niet tot de sterksten en moest het van mijn be-

Strategie

2OOO

WoonKubus

TRIJNN IJDAM

Print 1-Paneel logo's.indd 1

TRIJNN IJDAM

>EKJM;HA

Participaties Beheer- en beleggingsactiviteiten Een boek schrijven over sport en het beoefenen van (top)sport, bijna twintig jaar nadat ik met sporten – waterpolo in mijn geval – op het hoogste niveau gestopt ben. Zo lang heb ik blijkbaar nodig gehad om de dingen op een rijtje te zetten en van een afstand te kunnen bekijken. Misschien had ik dit boek nooit geschreven als mijn dochters niet waren gaan waterpoloën. Omdat zij zo’n vier keer in de week in het water liggen, kom ik ook weer vaak in het zwembad om naar hen te kijken. Ik ben zelf weer gaan spelen, nu op recreatief niveau, en ook op organisatorisch en technisch–inhoudelijk gebied weer betrokken geraakt bij de sport die ik toch echt de mijne kan noemen. Er zijn weinig dingen die ik leuker vind dan in het water liggen en ‘spelen met een balletje’. Deze hernieuwde betrokkenheid zette mij aan het denken en ik merkte dat ik met veel plezier, maar ook hoofdschuddend terugdacht aan de ups en downs van mijn eigen sportleven. Maar vooral merkte ik dat deze periode mij heel dierbaar is en dat zij mij voor een belangrijk deel gevormd heeft. Ik heb tijdens het sporten mijn kwaliteiten, mijn beperkingen en de gegevenheden waar ik het in dit leven mee moet doen, beter leren kennen. Ook heeft het sporten mij inzicht gegeven in de manier waarop ik in het leven sta en tegen de dingen aankeek en aankijk – al is deze blik in de loop der jaren f link veranderd. Sport was voor mij een weg van zelf kennis en zelfinzicht en ik denk dat sport dit voor iedereen is of kan zijn. De karaktertrekken, gewoonten, manier van doen en handelen die je tijdens sportbeoefening tegenkomt, kom je ook op andere gebieden van het leven tegen, in werk en in relaties bijvoorbeeld. Omdat sport slechts één weg is, betrek ik ook andere maatschappelijke gebieden in mijn verhaal. Zo leg ik hier en daar de link met tendensen die ik in de maatschappij als geheel meen waar te nemen. Je kunt nu eenmaal niet om jezelf heen, wat je ook doet en waar je ook bent. Voor dit boek heb ik de sport als ingang gekozen omdat het zo nauw verbonden is met mijn eigen leven. Een andere reden voor de keuze om sport als ingang tot het beter leren kennen van jezelf en je mogelijkheden te kiezen, is dat sport tegenwoordig zo’n belangrijke rol in het openbare leven inneemt en dat topsporters onze nieuwe helden zijn geworden. Wat ik schrijf zal, denk ik, voor veel mensen herkenbaar zijn. Die herkenbaarheid lijkt in eerste instantie misschien niet zo groot omdat ik dit boek schrijf aan de hand van mijn eigen ervaringen, omdat het gaat over een relatief kleine en in ons land niet heel populaire sport, en omdat ik geen Bekende Nederlander ben met wie u, lezer, zich gemakkelijk kunt identificeren. Toch meen ik het boek zo te hebben geschreven dat de sport waterpolo gemakkelijk te vervangen is door een andere sport. En ook zo dat de dingen die ik op mijn weg tegengekomen ben eveneens te vervangen zijn door zaken waar u als lezer tegenop zou kunnen lopen of waarmee u te maken zou kunnen krijgen – als sporter maar ook als niet-sporter. Mijn sport waterpolo – en sport in het algemeen – en mijn eigen ervaringen zijn niet meer dan een metafoor aan de hand waarvan ik de ontwikkelingsweg van een mens probeer te beschrijven. Maar dan wel een metafoor die mij heel na aan het hart ligt en die voor mij het leven zelf betrof. Dit boek is dus een persoonlijk verhaal, maar tegelijkertijd is het meer dan dat, omdat ik denk dat veel (top)sporters op hun weg die dingen tegenkomen die ik ook ben tegengekomen.

Safe

Projectmanagement

portview

Zeilstra Beheer

Westkapelle Kijkduin bv

Stichting Bobor

Strategie

2OOO

Buurtonderhoudsbedrijf

HE8@7DI;D >EKJM;HA

HBMFSJFIVTTUFHF

Participaties Beheer- en beleggingsactiviteiten

Safe WoonKubus

1

04-09-2007 11:11:40

Projectmanagement

04-09-2007 11:53:22

Print 3-Paneel boeken.indd 1

Grafische vormgeving Handboekbinden • Vormgeving van magazines, boeken, logo’s, huisstijlen en websites • Handboekbindwerk van speciale uitgaven in kleine oplage • Workshop ‘Boekjes binden’ Neem een kijkje op de site!

www.janniedegroot.nl

T E G E L Z E T B E D R I J F

Peter Philipsen & Zn. v.o.f COMPLETE BADKAMER INSTALLATIE EN AL UW TEGELWERK. OOK VOOR AANLEG VAN VLOERVERWARMING TELEFOON Peter: 06 - 533 949 46 Dennis: 06 - 543 154 51 Lambikstraat 24 | 1336 MB Almere email: peterphilipsen@planet.nl

30

04-09-2007 11:51:27


[Advertentie]

Klaverblad en GAC: topprestaties verzekerd!

31


Wat doen GAC’ers als ze niet hardlopen?

‘Het is een explosieve, mooie sport waar kracht, snelheid en conditie belangrijk zijn. We trainen eens per week in het zwembad tot 3,5m diepte, waar de doelen staan die verdedigd worden. De dynamiek is groot. Aangezien zowel de aanvallen als de verdediging van het doel op één teug adem gebeuren, vinden er steeds korte wissels plaats. Het spel duurt circa 45 minuten zonder pauze. We spelen zonder scheidsrechter en houden zelf de naleving van de regels in de gaten. Zolang je de bal hebt ben je doelwit, heb je geen bal dan mag een tegenstander je niet vastpakken. De belangstelling groeit en ook vrouwen hebben de sport ontdekt. Ik kan iedereen aanraden om het te proberen. Het is een waanzinnig leuke en sociale sport.’

Jan van Vliet: Onderwater rugby

Gac nummer 23 maart 2018  
Gac nummer 23 maart 2018  
Advertisement