GAC Magazine nr. 38 - december 2021

Page 1

Nummer 38 – december 2021

GAC MAGAZINE Niels Alofsen traint onze selectieatleten naar grote hoogtes GAC: officieus Nederlands kampioen!

Pupillen: wat hebben wij een bikkels bij GAC


Jaargang 85 Nummer 856/38 • Dec. 2021 Aan dit nummer werkten mee Saskia Bons, Joost Huijsing, Elmer van Krimpen, Ellen Ruwe, Edward Swier, Siebe Turksma, Christine Tamminga, Jolanda van Voorst en Marije Onderwaater

Bootcampen is hot En niet zonder reden, de oefeningen zijn onontbeerlijk voor sterke spieren. Wel zo handig bij het lopen!

Coördinatie Ellen Ruwe Grafische vormgeving Ron Meijer & Jannie de Groot Fotografie (tenzij anders vermeld) Rosalie Kuip Drukwerk Drukkerij Badoux, Houten

8

10

Inleverdatum van kopij voor het magazine maart:

Henk Galenkamp is wereldkampioen triatlon en GAC’er

15 januari 2022 redactie@gach.nl Ledenadministratie Chris van de Kamp Chrysantenstraat 13 1214 BK Hilversum (035) 621 55 16 ledenadministratie@gach.nl Vertrouwenspersoon vertrouwenspersoon@gach.nl Aanmelden www.gach.nl/kennismaken/ lid-worden/inschrijven Of met formulieren in het clubhuis Lidmaatschapsduur Minimaal tot 31 december van het jaar van aanmelding Opzeggen Ieder kwartaal, uiterlijk 31 maart, 30 juni, 30 september of 15 december, schriftelijk of via e-mail bij ledenadministratie gemeld Clubhuis GAC Arenapark 1, Arena 103 1213 NZ Hilversum GAC homepage www.gach.nl GAC e-mail info@gach.nl

Dit magazine wordt gedrukt op 135 grams maxisatin

“Het laatste uurtje denk ik alleen maar: volhouden, volhouden”

Siebe Turksma over de economie van hardlopen

12

Hoe zuiniger je loopt, hoe sneller!

De uitdaging

14 Edward Swier heeft alle loopgadgets inmiddels wel besproken in dit blad en heeft een nieuwe uitdaging: De uitdaging, lopen naar de hoogste plekken van Nederland!

32

Trees Lammers loopt bij GAC, maar ook voor een ander doel: voor een beter klimaat! Ze is actief voor Extincion Rebellion!


De plek van Saskia Bons is een grillige boom bij Groeneveld Deze bijdrage is voorlopig de laatste favoriete plek. Vanaf nu presenteren we in ieder nummer: Mijn groep. In iedere editie een andere loopgroep in the picture!

16 De favoriete route van Ron Buisman Zwerven rond Anna’s Hoeve en Zuiderheide.

15

Beste vrienden, Voor jullie ligt weer een prachtige editie van het GAC Magazine. Misschien heb je er nooit bij stil gestaan, want het ziet er zeer professioneel uit, maar er is een hele groep mensen die hier elke keer weer veel tijd en energie in stopt, op vrijwillige basis. Op een paar echte professionals (waar we ook ontzettend blij mee zijn) na, wordt GAC volledig draaiende gehouden door vrijwilligers. Honderden hebben we er! Velen daarvan zijn vrij zichtbaar en zul je wel kennen, zoals de trainers en coördinatoren, de barmedewerkers en het bestuur, waar ik deel van uitmaak. Maar er zijn ook een heleboel voor GAC heel belangrijke vrijwilligers die voor leden niet of wat minder zichtbaar zijn. Ik denk daarbij aan de leden van onze commissies, zoals het Atletiekteam, de Loopsport-, Wedstrijdorganisatie-, Beheer-, Kantine-, Sponsor-, Communicatie-, en Sportmedische Commissie. Ook hebben we evenementencommissies (zoals die voor de Klaverblad Voetstappenpad Wandelrally en de Klaverblad Maple Leaf Veldloop), wordt de ledenadministratie volledig door vrijwilligers gerund en hebben we bij GAC een Onderhoudsgroep, een Facilitair Manager en twee vertrouwenspersonen. Het zijn er eigenlijk te veel om te kunnen onthouden, maar ze vervullen stuk voor stuk een hele belangrijke rol. Uiteraard is er best wel wat verloop onder de vrijwilligers, en het lukt commissies heel vaak om zelf vervangers te vinden. Maar dat is niet altijd gemakkelijk en ze kunnen daar best wat hulp bij gebruiken. En die hulp zouden we hen graag willen bieden. Daarom zijn we op zoek naar één of meer personen (alweer vrijwilligers !!) die het vrijwilligersbeleid handen en voeten willen geven. Daarbij denken we aan hele concrete taken zoals het actief helpen zoeken naar vrijwilligers voor specifieke functies, maar ook aan het nadenken over ons vrijwilligersbeleid op langere termijn, daar voorstellen voor doen en het nieuwe beleid vervolgens ook invoeren.

Verder in dit nummer 4 6 15 21 22

Niels Alofsen Bespiegelingen Krachtvoer Trail Onze groep

23

GAC-Bikkels

24 25 26 26 28

Uit de oude Doos GAC Blessure preventiekerngroep Klaverblad voetstappenpad YES... GAC officieus kampioen KIDS ONLY!!

Als je nu denkt ‘dat is wat voor mij’, of als je er in ieder geval eens vrijblijvend over zou willen praten, spreek mij of een ander bestuurslid er dan een keer over aan! Wij horen heel graag je ideeën. Een grote vereniging als GAC bestuur je niet vanuit je ivoren toren, dat doe je samen. Veel plezier met het lezen van dit prachtige magazine, Sportieve en vooral warme groet, Paul

3


Niels Alofsen traint onze kopstukken Niels Alofsen traint de selectieatleten van GAC naar ongekende hoogtes. Keer op keer ontstaan records en worden medailles uitgedeeld. Al vijftien jaar inspireert en stimuleert hij de beste atleten bij de junioren en senioren. De hoogste tijd voor een gesprek dus! Tekst: Ellen Ruwe - Foto’s: Rosalie Kuil

4

Nee, Niels is geen Scandinaviër, al zou je dat door zijn naam en zijn rijzige, blonde verschijning wel denken. Gewoon een Nederlander met ver weg ergens een Duitse link. Hij is een van de hoofdtrainers van Team Arena, het selectieteam specifiek bedoeld voor atleten met talent. De onderdelen die ze beoefenen zijn meerkamp, sprint, hordelopen, verspringen, hoogspringen en polsstokhoogspringen. Niels is vrijwel altijd te vinden rondom de baan, hij is in dienst bij GAC en heeft van zijn hobby zijn werk gemaakt. Eigenlijk heeft hij zijn hele leven op atletiekbanen doorgebracht. Als 5-jarige ging hij op atletiek. Zijn ouders waren allebei al actief op de baan, maar het was vooral zijn opa die hem inspireerde. Die trainde bij Sagitta op het Olympiaplein in Amsterdam, dus daar ging Niels ook naar toe. Wat begon als spielerei werd al snel serieus, de atletiek trok hem en hij stapte over naar AV Startbaan in Amstelveen. “Daar ben ik op mijn 12de meer wedstrijdgericht gaan trainen: lange afstand en hoogspringen waren mijn sterkere onderdelen. Net toen het er een beetje op ging lijken, raakte ik geblesseerd. Ik moest het rustiger aandoen. Op hetzelfde moment was er een trainerstekort daar. Ik ben toen zelf training gaan geven, aanvankelijk als assistent, maar al vrij snel had ik mijn eigen trainingsgroep. Ik kwam erachter dat ik training geven net zo leuk vond als zelf atletiek doen! Ik was dus, net als velen bij de jeugd van GAC nu, een jonge trainer op mijn 14de. Al snel trainde ik ook de senioren. In die periode ben ik allerlei cursussen gaan doen, tot en met niveau 4 bij de Atletiekunie en de ALO (sportopleiding) in Amsterdam. Met 22 jaar oud gaf ik zelf de eerste atletiektrainer cursussen namens de Atletiekunie. Ik ben nu 40, dus dan geef ik


ondertussen al 26 jaar training, waarvan 21 jaar aan selectieteams. Bij GAC train ik sinds 2006 de talentvolle senioren en ABCD-junioren, tussen de 12 en 35 jaar. “De GAC-selectie heeft een hoog niveau. Mijn eerste echte hoogtepunt als trainer was de gouden medaille van Paul Groen op het Nederlands kampioenschap meerkamp in 2008. Dat was voor mij de eerste gouden medaille op een Nederlands kampioenschap en dan ook nog eens op de tienkamp, dat is het koningsnummer in de atletiek. Dan moet je maar liefst tien onderdelen beheersen. Dit seizoen, 2021, was ook een uiterst succesvol jaar voor onze atleten. Zo hadden we bij de dames drie uitblinkers met ver (Myrte, Nele en Sarah). Myrte pakte de dubbel bij het NK Junioren met verspringen en de 400 meter. Yoram en Florian Vriezen maakten een grote stap met polsstokhoogspringen. Florian kwam zelfs tot een Nederlands record polsstokhoogspringen (4,52 meter) bij de C-junioren. Dat is echt hoog niveau, hij springt een halve meter hoger dan (voormalige) wereldtoppers als Rens Blom, Menno Vloon en Rutger Koppelaar sprongen op die leeftijd. Polsstokhoogspringen doet het sowieso goed bij GAC. Bij de jongens hebben we in alle junioren categorieën een of meerdere medailles gewonnen. Alleen bij de meisjes is er nog weinig ontwikkeling op dit onderdeel, maar collega-trainer Jan Willem van Henten is hier nu verandering in aan het brengen.” Maar je vriendin is polsstokhoogspringster toch? “Ja, dat klopt. Sanne (Eekel, ER) heeft jaren geleden de overstap van AV Zuidwal naar GAC gemaakt. Oorspronkelijk deed ze alleen hinkstapspringen en verspringen. Maar hoe zorgvuldig je ook traint, hinkstapspringen blijft een blessuregevoelig onderdeel. En omdat ze oorspronkelijk op atletiek was gegaan voor polsstok en veel atleten in onze groep het polsstokhoogspringen beoefenden, was de keuze makkelijk. Een stuk minder risico op blessures én je mag hoog door de lucht vliegen. Afgelopen indoorseizoen werd ze derde van Nederland. Dus we hebben wel meiden die polsstokhoogspringen, maar dat mogen er nog wel meer worden!” Hoelang woon je al in het Gooi? “Ik woon nu zeven jaar in Hilversum. Hiervoor woonde ik in Amstelveen. Ik gaf daar training bij AV Startbaan, maar op een gegeven moment kon ik daar niet verder groeien. AV Startbaan is een hele leuke en gezellige vereniging, maar niet zo groot en ambitieus als GAC. Daarom besloot ik in 2006 om het roer om te gooien en een eigen sportschool te starten. Ik had alles georganiseerd en net op het moment dat we opengingen, werd ik gebeld door GAC of ik interesse had om training te geven. Dat was natuurlijk het geval! Vier jaar lang heb ik het gecombineerd met mijn sportschool, maar uiteindelijk bleek de liefde voor de atletiek veel te sterk. Ik heb de sportschool toen weer van de hand gedaan. In eerste instantie reisde ik bijna dagelijks heen en weer vanuit Amstelveen naar Hilversum, maar zeven jaar geleden ben ik toch verhuisd. “Bij GAC heb ik het stokje overgenomen van Ton Eijkenboom, oudbondscoach meerkamp. Hij had al een sterke meerkampgroep bij GAC opgezet. Ik nam de heren van hem over, Janet Hulshof heeft een jaar later de dames van hem overgenomen. Twee jaar later hebben we die groepen samengevoegd in wat nu Team Arena heet. Janet en ik delen het hoofdtrainerschap van deze groep. “GAC is een grote vereniging, met een zeer succesvolle jeugdafdeling. Bij de pupillen trainen alle kinderen nog bij elkaar. Differentiatie vindt binnen de training plaats. De resultaten hiervan zijn duidelijk zichtbaar. In de regio is GAC met afstand de sterkste

vereniging. Vanaf de junioren kun je meerdere richtingen op. Bij de basisgroepen kun je je soms zelfs al een beetje specialiseren. En als je meer dan twee keer per week wilt trainen dan is er de plusgroep om je bij aan te sluiten. Talentvolle atleten stromen door naar Team MILA-jong, Team Werpen of Team Arena-jong (voor sprint, horde, meerkamp en springen). Samen met een aantal andere trainers, onder wie Rob de Weger (sprint, horde en ver) geef ik ook training aan Team Arena-jong.” Wat is je grootste uitdaging als trainer? “Om het meeste uit een sporter te halen. Het gaat me niet om de medailles, maar om het benutten van het potentieel. Florian Vriezen is zo’n voorbeeld, hij heeft dit jaar 4,52 meter gesprongen met polsstokhoogspringen. Een flinke stap, want vorig jaar sprong hij 4,05 meter. Dat is super, op detailniveau moet je dan al heel veel dingen voor elkaar krijgen. Het is makkelijker om een beginnende atleet op een goed niveau te krijgen dan een goede atleet nog beter te laten presteren. De wet van de verminderde meeropbrengst. Je moet er steeds meer energie en tijd in stoppen om een volgende stap voor elkaar te krijgen. Bijvoorbeeld toen Roman Monte voor het eerst 5 meter sprong, dat was ook kicken. Dat had nog nooit iemand bij GAC met polsstokhoogspringen voor elkaar gekregen, maar vervolgens wil je die grens dan verder opschuiven en wordt het lastiger. Dan ben je nog meer gedetailleerd bezig! Maar dat is dus ook heel erg interessant. Roman springt ondertussen 5,21 meter en daar zit nog zeker rek in.” Tot welke leeftijd is er ontwikkeling mogelijk? “Dat is voor iedereen anders. Globaal kun je zeggen dat atleten op hun top zijn tussen hun 20ste en hun 40ste. Na het 40ste levensjaar is ontwikkeling heel lastig. Maar dat hangt er natuurlijk ook van af of je er al alles aan hebt gedaan. Kim Collins werd in 2003 op zijn 27ste wereldkampioen op de 100 meter. Dertien jaar later, als 40-jarige, wist hij nog zijn persoonlijk record op de 100 meter te verbeteren. Dichter bij huis liep Mirjam Koersen (Team MILA) onlangs bij de Amsterdam Marathon op haar 47ste een nieuw persoonlijk record van 2:47 uur. Als je zorgvuldig met je lichaam omgaat, dan is er heel veel mogelijk. Atletiek is een blessuregevoelige sport, een van de belangrijkste doelstellingen in de training is het vergroten van de belastbaarheid. Als je dit voor elkaar weet te krijgen, dan kan een atleet heel lang genieten van atletiek.” Moet je als trainer ook een beetje psycholoog zijn? “Natuurlijk, het mentale aspect speelt een grote rol bij het leveren van prestaties. Zo ook bij prestaties op de atletiekbaan. Als trainers hebben we het denk ik wel makkelijker dan bij een sport als voetbal. Er is minder vaak druk vanuit ouders richting hun kinderen dat er goed gepresteerd moet worden. Er wordt niet veel gepusht en dat is een stuk prettiger werken. Meestal steunen ouders hun kinderen onvoorwaardelijk. “Ter illustratie, een van de grootste uitdagingen is om de atleten te leren omgaan met de druk die zichzelf opleggen. Er is natuurlijk niets mis met een beetje prestatiedrang. Dat maakt het alleen maar spannend. Maar het moet niet zo zijn dat het de overhand krijgt. Dan gaat het ten koste van het plezier in de sport. Elke atleet is wel anders. Met de ene atleet kun je zonder problemen over medailles praten. Die raken hierdoor extra gemotiveerd en krijgen er geen stress van. Andere atleten moet je juist dichter bij het proces houden. Focus op de techniek, op de uitvoering van de beweging. Je moet een atleet dus wel een beetje leren kennen voordat je weet wat werkt en wat niet werkt.

5


Vaak zie je dat atleten in de training ook graag willen presteren. Maar dit leidt niet altijd tot de beste prestaties tijdens wedstrijden. Zeker niet op de lange termijn. Af en toe moeten ze accepteren dat ze in training oefenstof doen die niet direct leidt tot betere prestaties op dat moment, maar wel tot betere prestaties in de toekomst. Dat kan, zeker voor jonge atleten, soms nog wel lastig zijn. Het psychologische aspect van coaching is denk ik bijna net zo belangrijk als het training technische aspect. “Voor mij persoonlijk gaat het in wedstrijden niet per se om winnen. Natuurlijk is winnen leuk, maar het meeste plezier beleef ik aan de strijd zelf. En dan maakt het me zelfs niet uit of het er nu om gaat of een atleet eerste kan worden, zich kan kwalificeren voor deelname aan een NK of überhaupt voor de allereerste keer een hoogte kan halen (zoals bij beginnende polsstokhoogspringers). Atletiek is een en al strijd, op welk niveau dan ook. “Een ander belangrijk psychologisch aspect voor atleten is het samen kunnen trainen met gelijkgestemden. Op het moment dat je als atleet mensen om je heen hebt die samen met jou toewerken naar doelen, dan beleef je veel meer plezier. Als trainers proberen we te zorgen voor een ontspannen sfeer, waarbij iedere atleet zichzelf kan zijn. Er ontstaan binnen de diverse trainingsgroepen, niet alleen bij Team Arena, veel vriendschappen waarbij men elkaar ook buiten de atletiekbaan opzoekt. Als je GAC’ers op wedstrijden ziet, dan valt ook op hoe gezellig ze het samen hebben.” Wat zijn je doelen voor de toekomst als trainer bij GAC? “Op dit moment ben ik bezig met de niveau 5opleiding tot topcoach bij de Atletiekunie. Deze opleiding is bedoeld voor trainers die atleten begeleiden naar internationale toernooien. Bij Team Arena hebben we meerdere atleten die de komende jaren hieraan mee kunnen doen. In 2022 staat het EK onder 18 gepland in Jeruzalem (Israël) en het WK onder 20 in Cali (Colombia). Als onze atleten zich hiervoor weten te kwalificeren, dan wil ik hen zo optimaal mogelijk kunnen begeleiden. In november ga ik naar twee trainerscongressen. Eerst naar een congres over speerwerpen, natuurlijk in Finland. Een week later reis ik af naar Keulen voor een congres over polsstokhoogspringen en hoogspringen. Ik heb hier ook afgesproken met de coach (en vader) van Mondo Duplantis (wereldrecordhouder polsstokhoogspringen). Met meer kennis hoop ik de atleten van GAC weer een stapje verder, hoger of sneller te krijgen.”

6


Christine

Bespiegelingen

Het Cronebos

EEN VROLIJKE ‘MAKE-OVER’ Tekst: Christine Tamminga Foto’s: Geeke Remmelts

Afgelopen mei was er op een koude zaterdagmorgen allerlei bedrijvigheid in het begin van het Cronebos, vooral langs de oprijlaan en op het grasveld achter het Tolhuis. Wat waren die mensen aan het doen en waarom?

Als vertegenwoordiger van GAC zit ik in de meedenkgroep van het Cronebos. In die groep zitten vooral buurtbewoners, medewerkers van de vrijwillige bosploeg, de boswachter en de bewoners van het Tolhuis. Kortom een gemêleerd gezelschap. De groep had een plan ontworpen om de entree van het bos op te vrolijken en meer diversiteit te geven. Na twee vergeefse pogingen om hiervoor subsidie aan te vragen, lukte het de derde keer wel. En dat betekende dat direct de handen uit de mouwen gestoken moesten worden, want het in april toegezegde geld moet binnen een jaar zijn uitgegeven. Bloemen zaaien doe je in het voorjaar, dus werd meteen geschikt zaaigoed gekocht en werden er stroken gefreesd. Kleurrijke bloemen In de week voor het zaaien zijn er in drie vakken de graspollen weggehaald net als in twee smalle stroken langs de oprijlaan. Dat is grotendeels machinaal gedaan. De grote stevige pollen dooraderd met wortels laten zich niet zo gemakkelijk afplaggen en weghalen. Op de open bodem is een voor deze omstandigheden geschikt zaadmengsel uitgestrooid dat is ingeharkt. Meteen kregen de kwikstaarten door dat er wat te halen viel. Gelukkig hebben ze niet al het zaad weggepikt. We hebben een zomer lang kunnen zien wat het resultaat was: bloeiende velden vol bloemen, waarin eerst het paars en later het geel overheerste. Met mooi weer zoemend van allerlei insecten die een hapje kwamen proeven van de lekkere nectar. Nieuw paadje Om beter van de bloemen te kunnen genieten is door de bosploeg handmatig een pad vrijgemaakt. Het begint vlak achter het Tolhuis en loopt slingerend door het veld schuin naar de andere kant. De stammen aan het begin moeten een barrière opwerpen tegen de mountainbikers die hier niet mogen rijden. En ja, het pad is nogal hobbelig. In de loop van de tijd zal het onder de voeten van alle (hard)lopers vlakker worden. Zeker ook breder, zodat je ook hier naast elkaar kunt lopen om te kunnen kletsen. De plaggen die bij het realiseren van het pad zijn vrijgekomen, liggen als een wal tegen de bosrand aan. Deze fungeert als buffer tussen het open veld en het beukenbos. In de wal zoeken kleine vogels als de winterkoning een vluchtplaats evenals muizen en andere kleine dieren. Door meer structuren in het landschap aan te brengen, zijn er meer mogelijkheden voor de bosbewoners en hun buren. Het was even wennen:

het oorspronkelijke pad langs de bosrand is als compensatie voor de natuur afgesloten zodat daar meer rust heerst voor vogels en dieren als de ree, das en boommarter, maar ook voor de levendbarende hagedis, hazelworm en ringslang. Vogels en kleine zoogdieren vinden in bosranden een gevarieerde omgeving, een schuilplek en een uitkijkpost. Schapen De bosploeg komt soms met de zeis langs, maar dat is niet voldoende om de juiste omstandigheden te creëren. Daarom kwamen begin oktober schapen twee weken een handje helpen met het kort houden van het gras. Zo wordt het grasveld volgend jaar nog bloemrijker. De kudde is van Werner en Ester Floor van Floor Landschapsbeheer die een bedrijf met driehonderd schapen hebben. Natuurmonumenten heeft ze ingehuurd om het gras kort te knabbelen. Ze hebben onder leiding van de drie herdershonden ook op het terrein van de Hilversumse golfbaan rondgelopen. Houtwal Verderop in het bos heeft de bosploeg een rij dikke takken in een soort vlechtwerk neergelegd op de splitsing van de hoofdweg. Dat is om fietsers op de Zwarteweg te houden en te beletten dat ze rechtdoor gaan. In het Cronebos mag alleen de hoofdlaan met de fiets bereden worden. In het najaar zijn op het veld struiken geplant voor nog meer variatie in hoogte en om de bessen en noten te kunnen eten. Ideaal zou zijn om een klein voedselbos te planten. Heel wat lopers en wandelaars van onze club spreken eens in de week bij het Tolhek af en starten door dit afwisselende bos. Christine Tamminga

7


Bootcamp!

IEDERE LOPER ZOU DIT MOETEN DOEN.

v.l.n.r. Laus Bosman - Ron Lasterie - Irene Kooij en Maaike Hamstra (inzet Arnoud Neidig) Tekst: Ellen Ruwe - Foto’s: Rosalie Kuip

Bootcampen is hot. We zien ze regelmatig op de hei, bootcampers die samen met een groep hun oefeningen doen. Opdrukken, aan takken hangen. Krachtsporten die veel mensen een kick geven. Voor de liefhebber een prima sport om fit en sterk te blijven, maar voor hardlopers eigenlijk een onontbeerlijke activiteit naast het kilometers maken. Als yogi is krachtsport eigenlijk niet zo mijn ding. Te veel door wilskracht gedreven, te veel een prestatiesport. Maar nadat ik in een wetenschappelijk artikel las hoe belangrijk bootcampen is voor lopers, leek het me een goed idee om toch een keer deel te nemen aan zo’n maandagavondtraining. Ik had inmiddels al jarenlang enthousiaste verhalen (en klachten over spierpijn) van mijn groep gehoord. Ron Lasterie leidt al zo’n tien jaar de bootcamps bij GAC. Ooit is hij samen met Maybritt Larsen begonnen. Oorspronkelijk zowel op de maandagavond als op zaterdag. De zaterdagtraining viel al snel af omdat mensen toch voor hardlopen kozen. De maandagavond bleef een populaire avond en samen met Arnoud Neidig trainden zij jarenlang een grote groep enthousiastelingen. Gelukkig zijn nu Laus Bosman en Maaike Hamstra (zij gaat de opleiding bij ALO nog volgen) erbij gekomen, zodat er tegenwoordig in vier groepen getraind kan worden. De bootcamp wordt verder

8

Steeds meer hardlopers zijn ervan overtuigd dat ze beter presteren en zich beter voelen als ze meer doen dan alleen hardlopen. Krachttraining bijvoorbeeld. En ze hebben gelijk. Regelmatige krachttraining, ook voor de benen, kan helpen bij het corrigeren van onevenwichtige spierontwikkeling en het versterken van onderontwikkelde spiergroepen.

ondersteund door Astrid en Irene Kooij. Zij houden veel administratie bij en helpen bij de training. Massale groepen zijn voor een trainer niet te doen, omdat er dan niet op iedereen gelet kan worden en dat is toch belangrijk. De trainers hebben een gedegen opleiding achter de rug. Ieder lijf is anders en je moet zo nodig iedereen op zijn capaciteit aanmoedigen of corrigeren om blessures te voorkomen. Acht mensen per trainer is dan het maximum. Acht mensen kun je goed in de gaten houden. Ron: “De oefeningen die er op maandag worden gedaan, zijn echt gericht ter ondersteuning van het hardlopen. Lopers lopen rechtdoor en bewegen de benen, maar bewegen daarnaast vrij weinig. Zelfs omkijken gaat soms moeizaam, of buigen voor een


tak. Door de bootcamp wordt het hele lijf soepeler. Dat voorkomt blessures bij onverwachte bewegingen. De kracht wordt vooral in de benen verbeterd, daarnaast worden de arm- en buikspieren sterker. Natuurlijk moet je heel hard werken, maar het plezier staat bovenaan. Mijn advies: forceer nooit iets, kijk wat je aankunt en accepteer het als sommige oefeningen niet (meer) lukken. We blijven niet ons hele leven 21.” En inderdaad, als ik op maandagavond klaarsta voor mijn eerste bootcamptraining, stroomt de baan al snel vol. Veel bekende gezichten, alle leeftijden. We beginnen met een rondje op de baan. Om even warm te lopen. De eerste oefening is een serie staande bewegingen, kort werk dertig seconden: squats, opdrukken en zijwaartse planken volgen elkaar op in een razend tempo op het ritme van muziek. Vervolgens gaan we de mat op voor een serie tabata: iedere twintig seconden vier keer nieuwe (pittige) oefeningen, met tien seconden pauze tussendoor. Tweemaal achter elkaar. Vervolgens oefeningen met een zwaar touw, een soort kracht-touwtjespringen en een serie met z’n tweeën, waarbij de een op zijn schouders staat en de ander de

benen steeds omlaag of opzij moet duwen, die je vervolgens met behulp van de buikspieren weer omhoog moet zien te krijgen. Als veelvuldig yogaenthousiasteling, die echt wel wat gewend is, moet ik af en toe naar adem happen en mezelf manen om het rustig aan te doen. Want ja, je wilt toch niet opgeven. Na een serie op de tribune: opstappen met één been en het andere been zo hoog mogelijk optillen (echt killing) en buikspieroefeningen, balans houden, liggend met je voeten achter een bank geklemd en je bovenlijf gestrekt (zucht!), komt het einde in zicht. We sluiten af met coolingdownoefeningen waarbij we warempel houdingen uit de yoga doen. Pffff, mijn lichaam voelt alsof het echt wat heeft gedaan. Tevreden kijk ik om me heen; opgeluchte en dankbare gezichten. Dankbaar dat we samen zo ons best hebben gedaan en opgelucht dat het weer afgelopen is. Opvallend is dat niemand klaagt. Iedereen gaat ervoor, er is een prettige positieve sfeer! Als ik de bootcamp moet samenvatten, zeg ik: een pittige work-out, maar nooit té pittig. Elke keer, nét op het moment dat je denkt dat het genoeg is, is de oefening ook alweer voorbij! Echt een leuke ervaring, ik ga vaker!!!

9 redenen waarom bootcamp je hardlopen ondersteunt Ongeacht of je net begint met hardlopen of het al langer doet, zal bootcampen je hardlopen verbeteren. Dit zijn de redenen:

1. Bootcamp zorgt voor meer balans en stabiliteit Bij bootcamp train je onder andere op coördinatie en kracht, waardoor je meer balans en stabiliteit krijgt. En dit helpt bij een goede loophouding. 2. Je krijgt een sterkere romp Met sterke rug- en buikspieren kun je stabieler en zo energiezuiniger lopen. Je loopt zo efficiënter waardoor je op termijn langer en sneller kunt lopen. 3. Minder kans op blessures Bootcampoefeningen zorgen ervoor dat je spieren rondom je enkels, knieën en heupen sterker worden, zodat de belastbaarheid van deze gewrichten groter wordt. 4. Meer kracht leidt tot een betere afzet en grotere passen Door je harder af te zetten, kun je sneller lopen. Datzelfde geldt voor het maken van grotere passen. Als je beenspieren sterker zijn, zul je merken dat je die afzet krachtiger kunt maken. Ook zul je merken dat je je hakken verder kunt optillen en dat je je knie krachtiger naar voren kunt brengen. Op deze manier maak je je pas groter. 5. Je techniek verbetert Onderdeel van de reguliere bootcamptrainingen zijn ook specifieke oefeningen om de hardlooptechniek te verbeteren. 6. Intervaltraining Interval helpt om je sneller en beter te maken in hardlopen. Een bootcamples is een uur lang intervaltraining. Je lijf raakt dus gewend aan die hoge pieken in je hartslag en je oefent om je ademhaling onder controle te krijgen. 7. Je traint je hele lichaam Met hardlopen wordt vooral je onderlichaam getraind en dan alleen op uithoudingsvermogen. Met bootcamp train je ook je bovenlichaam. 8. Je traint je hele conditie Conditie bestaat uit meerdere factoren. Met hardlopen train je je uithoudingsvermogen en ook wel snelheid. De andere factoren van conditie zijn coördinatie, lenigheid en kracht. Met bootcamp train je alle vijf de factoren. 9. Het is ook buiten Veel mensen vinden hardlopen lekker omdat het buiten is. Als je de hele dag al binnen zit, is er niks lekkerder dan even naar buiten gaan. Dus als jij je krachtoefeningen niet in een sportschool wilt doen, is het juist heerlijk om buiten bootcamp te doen. En zo maak je ook nog eens extra vitamine D aan.

9


GAC’er en triatleet

Tekst: Marije Onderwaater

Henk Galenkamp over zijn wereldtitel en trainen voor de triatlon 3,8 kilometer zwemmen, 180 kilometer fietsen en 42,2 kilometer hardlopen; dat is de hele triatlon. GAC’er Henk Galenkamp liep de afgelopen maanden maar liefst twee triatlons – waarbij hij respectievelijk op de tweede en de eerste plaats eindigde – en werd zelfs wereldkampioen in zijn leeftijdsklasse 35-39 jaar. Henk (36) vertelt waarom hij bij GAC is gaan trainen én hoe hij tijdens de triatlon gesprekken met zichzelf voert.

10

Dát had wel twee seconden sneller gekund. Het was de eerste gedachte van Henk toen hij op 12 september 2021 blij en opgelucht over de finish van het WK Triathlon in Almere kwam en zag dat de klok 8:30:01 aangaf. “Ik had die seconden wel ergens vandaan kunnen halen en dan was ik nét onder de achtenhalf uur gebleven”, legt de triatleet uit. Maar hij is ook realistisch. “Ik wist de precieze tijd niet en op een race van ruim acht uur kun je niet timen. Dus ik moet er nog een keer twee seconden af zien te krijgen.” Henk maakte indruk met zijn overwinning in Almere. Ondanks de twee seconden die hij er zelf graag af zou zien, was zijn tijd goed voor de eerste plaats – en daarmee de wereldtitel – in zijn leeftijdsklasse én een derde plaats in het gehele klassement. Begin juli deed hij al mee aan de Frysman, een hele triatlon in Friesland. Met zijn tijd van 8:47:24 uur veroverde hij het zilver en mocht hij zich de beste Nederlandse triatleet van de Frysman noemen. Loopscholing bij MILA Sinds een jaar is Henk regelmatig op de GAC-baan te vinden. “Ik kwam er al met mijn jongens van 6 en 8 jaar, die aan atletiek doen. Maar omdat ik zo fanatiek triatlon doe en beter wilde leren lopen, ben ik zelf ook bij GAC uitgekomen. Vorig jaar na de zomer ben ik er voor het eerst eens gaan kijken.”Van huis uit is Henk wielrenner en voor het zwemmen krijgt hij ook training.


Vooral om te merken dat ik mezelf kan ontwikkelen en uiteindelijk beter word. Een hele triatlon is gaaf. Van tevoren weet ik: ik doe er achtenhalf uur over. De eerste uren ben ik heel vrij in mijn hoofd. Ik probeer ook rustig te blijven, bijvoorbeeld als iets pijn doet. Als ik last heb van mijn knie, zitvlak of schouder is het heerlijk als het na een paar bochten of wat eten weer weg is. Ik probeer er niet op te focussen, maar juist gesprekjes met mezelf te houden. Ik denk bijvoorbeeld aan werk, mijn kinderen of iets anders.” Het grootste deel van de triatlon kan Henk zichzelf rustig houden, tot uiteindelijk de finish in zicht komt. “Het laatste rondje op de marathon lukt me dit niet zo goed meer. Dan denk ik alleen maar: volhouden, volhouden, volhouden. En dan wordt het zwaar. Ik vraag me dan wel af of ik misschien sneller was geweest als ik tóch ontspannen was gebleven. Mind over body: als het tussen je oren goed blijft gaan, volgt je lichaam.” Zwemmen, fietsen en hardlopen is slechts een deel van de training voor de triatlon. “Hard trainen is niet moeilijk, herstellen wel. Slaap en voeding zijn heel belangrijk. Ik heb ruim acht uur slaap nodig, het liefst zelfs negen uur. Daarom ga ik als ik in training ben bewust om 22.00 uur mijn bed in. Gezond eten zit helemaal in mijn systeem, alleen eet ik van alles twee keer zoveel als andere mensen. Als ik veel train, heb ik vijfduizend calorieën per dag nodig. Dan ben ik de hele dag aan het eten.” Doelen stellen Zelf bijt Henk zich graag vast in de triatlon. Maar als huisarts heeft hij een eigen kijk op de marathon, en dan met name op de belasting die 42,2 kilometer op het lichaam heeft. Bij mensen die er langer dan drie uur over lopen, is de impact op de pezen en spieren volgens Henk heel groot.

foto: Bram Heikamp MILA is hier een aanvulling op. “Ik loop vier à vijf keer per week, waarvan één keer met MILA op de baan. Hier leer ik loopscholing en techniek, want ik heb helemaal geen achtergrond in het hardlopen. Daarnaast is het bij MILA ook gewoon gezellig. Er zijn betere lopers dan ik en het is fijn om me aan hen op te trekken. De meeste van mijn eigen trainingen zijn relatief rustig. Het is daarom leuk om samen op de baan harde setjes te lopen.” Gesprekjes onderweg Henk houdt al zijn hele leven van duursport. Van het wielrennen kwam hij uiteindelijk in de wereld van de triatlons terecht. “Sporten en specifiek ergens voor trainen, vind ik leuk.

Moet je die afstand als recreant dan wel lopen, vraagt hij zich af. “Waarom per se die marathon? Misschien omdat het iets heroïsch heeft en externe prikkels geeft? Maar mensen kunnen ook andere doelen stellen. Bijvoorbeeld een paar seconden van de 800 meter af lopen. Ik denk dat er nog veel meer doelen zijn – die mensen zelf kunnen bepalen – en waarmee ze óók hun grenzen kunnen verleggen.” In balans Trainen, eten, slapen; Henk is er druk mee. Daarnaast heeft hij zijn werk als huisarts én een gezin. De droom van de triatlon onder de achtenhalf uur blijft. “Ik denk dat verbetering mogelijk is. En misschien kan ik op het NK lange afstand ooit het podium halen. Maar het belangrijkste is dat het goed blijft gaan met mij en mijn gezin. Dat de verschillende rollen in mijn leven – als vader, echtgenoot, huisarts en atleet – in balans zijn.”

11


Siebe

Over atletiek en techniek

Zuinig maakt sneller

T E N M I N S T E V O O R L A N G E A F S TA N D S L O P E R S

Als je de marathontijden van de toppers als graadmeter neemt, dan zitten we de laatste jaren in een ware stroomversnelling. Niet alleen zijn wereldrecords op de lange afstanden schering en inslag, het aantal lopers dat tijden loopt die tot voor kort voorbehouden waren aan een kleine elite neemt sterk toe. Voor de mannen lijkt een marathon onder de twee uur nog slechts een kwestie van tijd, terwijl het onaantastbaar geachte wereldrecord van Paula Radcliffe nu al twee keer is verbeterd.

trend die het gevolg was van de kinderschoenen waarin de vrouwenmarathon staat.

Bovendien lijken die nieuwe toptijden geen ‘toevallige’ uitschieters te zijn. De marathon elite wordt sneller. Verrassend veel sneller. Dit is goed te zien in de twee grafieken. De grafieken laten per jaar het aantal vrouwen, respectievelijk mannen zien die bij een interval finishten. Zo geeft bij de vrouwen het oranje deel van de balk het aantal atletes weer dat tussen de 2:20 en 2:30 finishte. Er valt een aantal dingen op aan de grafieken. Het eerste dat in het oog springt, is hoeveel de grafiek van de vrouwen lijkt op die van de mannen. Beiden vertonen een gestadig groter wordende groep mannen en vrouwen die topMaar dan is er de klapper van 2019. De klapper die in oktober van prestaties onder de 2:15 respectievelijk de 2:40 weten neer te 2018 begon met het wereldrecord van Kipchoge in Berlijn. zetten (let op: de tijdvakken die gebruikt zijn, zijn verschillend voor Diezelfde Kipchoge liep een jaar later een tijd onder de twee uur1. de mannen en de vrouwen). Wat was het geheim van het succes van Kipchoge? Of beter: wat Ik heb daar geen goede verklaring voor. Wanneer je aandringt, wil ik was het geheim van het succes van het team van wetenschappers wel zonder bewijs mijn verklaring geven: het aantal marathons met dat alle mogelijkheden voor prestatieverbetering onder de loep had een redelijk budget om atleten aan te trekken, nam tijdens die perigenomen en de meest veelbelovende had toegepast? ode toe, terwijl er nog voldoende getalenteerde Afrikaanse atleten Het geheim was loopeconomie. stonden te trappelen om (samen Ouderwetse zuinigheid. met hun manager) dat toeneEen zuinige loper kan een hoger mende budget op te maken. De periode van 2013 tot en met gemiddelde halen met dezelfde 2018 is moeilijk te duiden. hoeveelheid brandstof. En laat Maar misschien valt er niets te nou net de beschikbaarheid van duiden: een periode van een – hoge kwaliteit brandstof bepalend Je loopeconomie wordt door allerhande zaken beïnvloed. door de volwassenheid van de zijn voor succes bij de marathon. De interessantste beïnvloeders van je loopeconomie zijn sport – te verwachten tergend Dit verdient uitleg. Ik doe een elementen van je loopstijl. Pasfrequentie, paslengte, langzame verbetering bij de poging om met zo weinig mogelijk verticale oscillatie, stijfheid van je benen, buiging van je mannen en bij de vrouwen een iets omhaal te beschrijven welke eigenknieën, voetplaatsing, enzovoort. afgevlakte voortzetting van de schappen een top marathonloper stijgende trend van daarvoor, de moet hebben. Veel meer hierover in een volgend nummer van het

Hoe kan ik mijn loopeconomie verbeteren?

GAC Magazine.

1 Dit was geen officieel wereldrecord. Kipchoge werd de volle 42 km omhaagd door verse hazen. Iets wat tijdens een normale marathon niet mogelijk was geweest. Bij de vrouwen is het wel mogelijk om een haag van hazen in te zetten. Hetgeen tot twee typen records heeft geleid bij de vrouwen: een voor wedstrijden met een aparte vrouwenrace en een waarbij de vrouwen gelijk met de mannen starten.

12


Een grote motor Hardlopen kost energie. Hard hardlopen kost veel energie. Die energie wordt verkregen uit het verbranden van voedingsstoffen. Voor die verbranding is zuurstof nodig. Veel zuurstof. Zoveel zelfs dat je vermogen om die zuurstof vanuit de buitenlucht naar je spieren te vervoeren en daar te verbranden de beperkende factor is bij het afstandslopen. De hoeveelheid zuurstof die een hardloper maximaal kan verwerken heet VO2max. VO2max is een waarde die je echt in een laboratorium-

de marathon komt. En welk type training je kunt doen om dat percentage te verhogen. Een flinke brandstoftank Tijdens een marathon kun je beperkt bijeten. Het leeuwendeel van wat je nodig hebt, moet al op een geschikte manier in je lichaam zijn opgeslagen. Voor de marathon is dat glycogeen (in de spieren en de lever opgeslagen koolhydraten) en vet (opgeslagen in de spieren en gespecialiseerd vetweefsel2). Glycogeen is je beste brandstof3. Je kunt daar echter slechts een beperkte hoeveelheid van opslaan. Niet genoeg voor een marathon. Je zult altijd wat vet moeten bijmengen. Het brein van een calculerende waaghals Om maximaal te kunnen presteren op een marathon moet je je inspanning perfect kunnen doseren, bouwend op ervaring en een goede inschatting van wat je nog voor de boeg hebt, gecombineerd met de wil en het vermogen om de signalen vanuit je lichaam die allemaal op rood staan, op de juiste momenten te negeren.

situatie kunt meten. VO2max is beperkt trainbaar. Een hoge VO2max is een must voor een toploper. De loopsnelheid die bij de VO2max hoort, kun je echter hooguit tien minuten volhouden. Welke snelheid kun je dan wel volhouden? Een hoge maximale steady state De hoogste constante snelheid die je onbeperkt kunt volhouden, heet je maximale steady state snelheid. Het probleem is dat zo’n snelheid niet bestaat. Denk hier maar eens over na. Het zou echter reuze handig zijn wanneer je wist op hoeveel procent van je snelheid bij VO2max je kunt lopen zodat je met je best mogelijke tijd over de streep bij

Een efficiënte motor In het geval van twee marathonlopers met een vergelijkbare VO2max, zal degene die bij de wedstrijdsnelheid het zuinigst omspringt met zijn glycogeenvoorraad de beste kansen hebben om te winnen. De technische term voor efficiency is loopeconomie. De loopeconomie bij een bepaalde snelheid is gedefinieerd als de hoeveelheid zuurstof die je bij die snelheid per minuut nodig hebt4. De loopeconomieën van lopers met gelijke maximale zuurstofopname (VO2max) kunnen tientallen procenten uiteenlopen.

Terug naar de marathon elite

Het geheim van de plotseling verbeterde loopeconomie van de elite Na vele jaren zoeken naar de juiste manier om snellere schoenen te maken, is het Nike gelukt een schoen te ontwikkelen die de loopeconomie van veel toplopers met 4 procent weet te verbeteren. Hoe deze peperdure Nike Vaporfly1 dit bewerkstelligt en wat dit voor de mindere goden betekent, lees je in een volgend nummer.

2 De mensen met een buikje kunnen er troost uit putten dat hun buikje uit gespecialiseerd vetweefsel bestaat. 3 Je kunt de effectiviteit van je vetten wel flink verbeteren door middel van rigoureuze koolhydraatarme diëten, waarvan de langetermijneffecten onbekend zijn.

4 Let op: lagere waarden voor de loopeconomie zijn gunstiger. 5 Er is ondertussen een tweede generatie van Nike op de markt, terwijl de concurrentie druk doende is met een inhaalslag.

13


De uitdaging

Door Edward Swier

Ook Nederland heeft zo zijn hoogtepunten... Iedereen heeft zo nu en dan een stok achter de deur nodig. Kan wel een duwtje in de rug gebruiken. Zomaar een stukje rennen, het is soms lastig vol te houden. Daarom ook stelt vrijwel ieder mens zich (goede) doelen. Dat hoeft niet per se iets bijzonders te zijn. Al mag dat wel. Dan heet het al snel een uitdaging. GAC Magazine besteedt vanaf dit nummer telkens aandacht aan die uitdagingen, groot en klein. Aflevering 1: de hoogste punten van… Nederland.

De afgelopen nummers tikte ik telkens een verhaal over gadgets. Maar op een gegeven moment is daar de nieuwigheid ook wel vanaf. Een nieuwe rubriek diende zich als vanzelf aan: de uitdaging. Immers, ik kreeg tijdens mijn vakantie de uitnodiging de hoogste toppen van Nederland al hardlopend te bezoeken. Een uitdaging? Jazeker. Al zijn het natuurlijk geen Alpenreuzen of Pyreneeëntoppen, je moet letterlijk ergens beginnen. Huub van Heeswijk en Martin Bilstra hadden tijdens de coronaperiode tijd en energie over. Tijdens hun gezamenlijke loopjes met Hans Apeldoorn en Marien Vellekoop, bedachten ze plannetjes, voor als we ‘weer los mochten’. En dus loopt een groep GAC-leden – wie mee wil, kan zich altijd aanmelden – sinds eind september élke maand een hoogtepunt. De hardlooproutes van telkens tussen de 10 en 15 kilometer voeren naar de hoogste punten in de twaalf Nederlandse provincies. Op 25 september werd afgetrapt met een ‘klautertocht’ naar de top van de Amerongse Berg, het hoogste natuurlijke punt in de provincie Utrecht. De Amerongse Berg is tijdens het Saalien (de voorlaatste ijstijd) ontstaan. Dat is dus al even terug. De Amerongse Berg is echter nu nog een trots hoogtepunt, op de stuwwal die beter bekend staat als de Utrechtse Heuvelrug. Jawel, ‘maar’ 69 meter hoog. En de Domtoren dan? Ik hoor meteen al een of andere bijdehand denken. Ja, die is hoger: 112,5 meter om precies te zijn. Maar dat is, u begrijpt het al, geen natuurlijk punt. Dat hebben we zelf, of onze voorouders, neergezet. Nee, Martin en Huub selecteerden de échte originele puisten in ons landschap. In elke provincie één.

14


Krachtvoer! Ze voorzagen een enorme klus om dat uit te pluizen, maar er bleek al een Wikipediapagina van… Geen website overigens, en die maken Huub en Martin nu dus zelf. Want ze pakken het groots aan. Een uitdaging is pas echt een uitdaging als je er, lopend of niet, iets voor moet doen. Dus hebben ze een schema gemaakt voor de volgende maanden. De Amerongse Berg, ik kende hem al uit menig klaagzang van mountainbikers, bleek overigens niet bepaald een makkelijk te nemen hindernis. De route van Huub en Martin ging op en af, en op en af. Soms maakten we zelfs wat meters extra, omdat de twee de route vooraf verkend hadden (maar in omgekeerde volgorde…). Maar goed, we waren er nu toch. Achteraf konden we tevreden op onze Strava constateren dat het hoogste punt van Utrecht er echt mocht zijn. Een hoogtepunt dus. De komende maanden is die sensatie misschien toch wat anders. Want dan staan onder meer Katwijk (ZuidHolland) en Urk (Flevoland) op het programma. Oké, het Vlaggeduin in Katwijk meet toch nog 37 meter, maar volgens de kaartenmakers is het hoogste punt van Flevoland toch echt maar 8 meter boven de zeespiegel. Daar lachen zelfs wij om, lopers uit de Lage Landen. Maar goed, we willen toch onze strippen- of stempelkaart – Huub en Martin denken aan een digitale variant – vol krijgen. Op de site www.12hoogte.nl is nu (ik schrijf dit eind oktober) weliswaar nog niets te zien, straks kun je je daar registeren. Het duo is van plan er leuke wetenswaardigheden over de routes die gelopen worden te plaatsen, zet er de GPX-files neer (zodat je het rondje nog eens kunt doen), foto’s en wat achtergronden. Wie aan tien van de twaalf hoogtepunten-loopjes heeft meegedaan, ontvangt bovendien een digitaal fotoboek. Tot die tijd moet je het met de stoere verhalen van enkele van je clubgenoten doen. Op een terras in Amerongen werd, onder het genot van thee/koffie met appelgebak (en voor velen slagroom), alvast nagepraat over de eerste uitdaging. Die werd direct al als heroïsch omschreven. De planning tot en met september 2022 ligt vast, Limburg sluit de rij. Maar naar Friesland, in april 2022, wordt al door velen met speciale aandacht uitgekeken. Dat is niet zomaar. Het Vuurboetsduin op Vlieland is weliswaar maar 45 meter hoog, maar het ligt wel op een ideaal vakantie-eiland om eens met een flinke groep te gaan hardlopen, borrelen, tafelen én overnachten.

Op naar een nieuw hoogtepunt in de gezellige GAC-geschiedenis! Edward Swier Wie in één van de volgende GAC Magazines wil met zijn of haar uitdaging, en daar leuk over kan vertellen, mag een mailtje sturen naar edwardswiermedia@gmail.com

Winterse pompoensoep De r is weer in de maand, de r van brrr, koud. Tijd voor een lekkere winterwarmer. Dit keer een pompoensoep. Pompoen is een supergezonde groente. Hij bevat namelijk nog meer kalium dan een banaan. Dit mineraal is belangrijk als je veel van je lijf hebt gevraagd, bijvoorbeeld na het hardlopen. Voedingsmiddelen met kalium vullen je mineralenvoorraad aan, zijn goed voor je hart en helpen je vochtbalans herstellen na een stevige work-out. Zoals in vele oranje of rode groenten zit er veel vitamine A in pompoen, maar liefst 246 procent van de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid, onder andere goed voor je gezichtsvermogen. Door de vele vezels heeft het een stimulerend effect op je darmen. Ook de mineralen dragen positief bij aan de spijsvertering. Tenslotte zit pompoen vol vitamines en mineralen die je weerstand een boost geven. Om precies te zijn: vitamine A, C en E, foliumzuur en ijzer. Moeten we nog toevoegen dat je met pompoen de heerlijkste gerechten kunt maken, zoals deze kruidige soep? Je hebt nodig 1 grote pompoen of 2 flespompoenen 1 eetlepel olijfolie 1 ui, in grote stukken gesneden 2 teentjes knoflook, in kleine blokjes 1 eetlepel garam masala 2 groentebouillonblokjes 1 liter water 1 bosje koriander 200 gram zure room handvol geroosterde pompoenpitten

eer E n w g ie k ner e n e e voor t p e rec s! loper

Zo doe je het: * Maak de pompoen schoon en snijd hem doormidden. Verwijder de zaden (bewaar ze om zelf pompoenpitten mee te maken) en draden en snijd de pompoen in grote parten van zo’n 2 centimeter. De schil kun je gewoon laten zitten. * Verwarm de olie in een grote pan en voeg de uien toe en na 5 minuten de knoflook. Voeg de stukken pompoen toe en de garam masala. Laat 5 minuten op een zacht vuurtje bakken. * Los de bouillonblokjes op in het water en voeg de bouillon toe aan de pan. Laat 20 minuten samen pruttelen en pureer de pompoen met een staafmixer. * Serveer met gehakte koriander, een schep zure room en pompoenpitten. Lekker met een snee geroosterd volkorenbrood.

15


De plek van

16

Saskia Bons


Saskia houdt van bomen. En dan liefst van die bomen die zomaar ergens in hun eentje staan. Langs de straat, zoals die mooie blauwe ceder op de Soestdijkerstraatweg, of die prachtige brede klimboom op de hoek Soestdijkerstraatweg / Laapersweg. Maar ook die prachtige eik die je ziet vanaf het bordje Leeuwenkuil op het paadje langs voetbalclub Wasmeer. Rondom ’s-Graveland vind je nog veel weilanden met in het midden één of twee bomen. Dat heeft te maken met een historisch belastingsysteem: de maat van de akker werd gemeten van boom tot boom, en door een boom in het midden hoefde je dus minder te betalen. Saskia’s favoriete boom is die grillige boom bij het spoor bij Groeneveld. Zelfs zó favoriet dat hij letterlijk boven haar bed hangt. De foto is genomen toen Saskia een tijdje wandelde in verband met zwangerschap. De kinderen zijn inmiddels 13 en 15, dus je krijgt een idee hoe lang Saskia al meeloopt bij de GAC (>20 jaar). Mensen die de foto zien denken overigens steevast dat het een baobab in Afrika is, vandaar dat hij bij Saskia nu de bijnaam ‘Baarnse baobab’ heeft. Saskia is overigens niet de enige fan, google maar eens op ‘boom groeneveld weiland’. Maar waarom staat hij daar? Is dit zo’n belastingboom? Waarom staat hij dan niet in het midden? Wat voor boom is het eigenlijk? Het blijft een mysterie…

‘Een foto van die grillige boom hangt zelfs boven mijn bed’ 17


De favoriete route van

Ron Buisman

Toen ik werd benaderd door de redactie van ons Magazine met de vraag om mijn favoriete route voor deze editie neer te zetten, sloeg keihard de twijfel toe. Welke zou het moeten worden? In al die jaren dat ik loop bij GAC heb ik zoveel verschillende routes bedacht en gelopen dat de keuze niet eenvoudig was. En… daar moet ik dan nog eerlijk bij zeggen dat ik vaak helemaal geen route loop, maar uit de losse pols met mijn groep door en om Hilversum zwerf. Bij dat zwerven houd ik natuurlijk wel een paar variabelen in gedachten. Hoelang mag de training duren, wat voor soort training moet het worden en waar zijn we de afgelopen tijd geweest als groep? Maar ik heb natuurlijk wel mijn voorkeuren als het gaat om wat ik zie als een goede route. In de natuur, liever geen verharding, heuveltjes en stukje mul zand en de mogelijkheid om variatie in de training aan te brengen. Gelukkig heb ik de laatste maanden een aantal routes op een speciale pagina van de GAC-site neergezet om ook buitenstaanders kennis te laten maken met het loopplezier en de routekennis die juist GAC heeft te bieden. Een van mijn favoriete routes is de route die uiteindelijk uitkomt bij het Sint Janskerkhof en dan van daaruit weer terug. Voor deze route vertrek ik vanaf GAC en ga ik eerst richting Anna’s Hoeve via de spoorwegoversteek bij de Mussenstraat. Klein stukje over de Anthony Fokkerweg en dan rechtsaf het fietspad naar de Weg over Anna’s Hoeve op. Niet te lang natuurlijk want bij de oude waterkraan ga ik naar rechts het onverharde pad op en loop ik door met de vijver aan mijn linkerhand. Lekker doorlopen, open veld met wadi over en aan het einde van het veld het bultje omhoog nemen. Over het bultje de brug naar de berg over. Bij een vaartspeltraining pak ik deze berg natuurlijk mee en anders loop ik door naar de parkeerplaats bij Anna’s Hoeve. Daar steek ik de weg over en loop ik richting HSV Wasmeer, waarbij de grote berg aan mijn rechterhand blijft. Nu kom ik in een van de mooiste stukjes. De bultjes en zandverstuivingen achter de berg. In feite kan ik in het hele gebied tussen de berg en Theehuis ’t Bluk heerlijk heen en weer zwerven met als einddoel uit te komen bij ’t Bluk. Voor een intervaltraining pak ik het fietspad dat door dit gebied loopt en voor een vaartspeltraining juist niet. Bij ’t Bluk pak ik het fietspad naar Laren en wanneer ik dan bij de bosrand kom, pak ik daar het pad omhoog naar het Sint Janskerkhof. Crossen door de stronken. Ai, ai bij het Sint Janskerkhof weer een keuzemoment. Larenseweg over of juist niet? Voor deze keer even niet en ga ik richting Hilversum door het bos dat tussen de Zuiderheide en de Larenseweg ligt. Ook hier weer de bultjes en uiteindelijk kom ik uit bij de grote kuil met de bijenschans. Vandaar terug naar de basis waarbij Wasmeer aan mijn linkerhand blijft. Vaak volgen we hier het fietspad dat langs de rioolzuivering loopt en uitkomt bij het clubhuis van Scouting Heidepark, maar dat hoeft niet. Ik kies er graag voor om even richting de Orionlaan te lopen en dan verder te lopen door het bos tussen de Zuiderheide en het Kamrad. Uiteindelijk kom ik uit bij Anna’s Berg en wanneer je groep denkt: we zijn er al, dan doe ik nog een stukje mentale training door Anna’s Berg van beneden tot boven te verkennen. Zoals elke training moet deze even goed afgesloten worden met een bezoek aan de kantine en dat doe ik dan ook consequent. https://www.afstandmeten.nl/index.php?id=3090864

18


6 7

5

8

4 9

11 1

2

10

3

12

Zwerven rond Anna’s Hoeve en Zuiderheide!

19


Joost

Over leden Voor een club of vereniging zijn de leden het allerbelangrijkst. Dus ook voor GAC. Je kunt een atletiekclub zijn zonder clubhuis of zonder baan. Het kan zelfs zonder voorzitter of zonder kantine. Kleedkamers en douches zijn wel prettig, doch niet noodzakelijk. Maar zonder leden besta je niet. Gelukkig zijn wij, als een van de grootste atletiekclubs van het land, in het bezit van heel veel leden. Chris van de Kamp houdt dat minutieus bij en kan tot op vier decimalen achter de komma melden hoeveel het er zijn. Eind 2021: 1501 leden, 19 donateurs en 172 kinderen op de wachtlijst. Je moet op een zaterdagochtend tussen vijf voor negen en half twaalf voor je lol eens bij de ingang van het clubhuis gaan kijken. Een mierenhoop is er niks bij: honderden van die anderhalf duizend GAC-leden krioelen door elkaar. Van 6-jarige E-pupillen tot 85ers uit de Carolusgroep. Even een zijsprongetje: moeten de krasse knarren van die Carolusgroep niet op zoek naar een andere naam? Het bejaardentehuis waar de groep zich naar heeft genoemd is afgebroken. En die heilige Carolus is zelf helemaal niet oud geworden! Hij heette eigenlijk Carlo en stierf al op zijn 46ste… daar noem je toch geen seniorengroep naar? “Tot zover Andere Tijden, terug naar de onze.” In die zaterdagse mierenhoop die GAC heet zie je veel bekende gezichten, maar je mist vast ook weleens iemand in de drukte. Zo kan het ook gebeuren dat een loopmaatje al tijden ziek is, of geblesseerd of zelfs helemaal geen lid meer, voordat je er erg in hebt. Vele honderden leden is leuk, maar het overzicht wordt bemoeilijkt. In de anderhalf jaar dat corona het clubleven verstoorde, was het overzicht om een heel andere reden vertroebeld. Je zag bijna niemand meer tijdens de lockdowns toen ook ons clubgebouw op slot zat. Sinds het begin van de pandemie zijn er tientallen leden uit het zicht verdwenen. Lidmaatschap opgezegd, of overleden. Voor een enkeling, die grote verdiensten had, is er ruimte op de website of in het Magazine bij overlijden. Maar de meeste ex-leden verlaten ons in stilte. Voor de weglopers vind ik dat geen probleem, bij de overledenen zouden we iets langer stil mogen staan. Letterlijk stil staan, hoe moeilijk dat voor hardlopers ook is. De overleden leden werden vaak wel genoemd op een ALV – maar die ging tijdens corona ook al niet door! Laat ik dan hier en nu een ogenblikje stilte vragen voor de mannen en vrouwen die ons onvrijwillig verlieten sinds begin 2020: Henk Westenbrink, Bep van Dijkhuizen, Henk van de Kuil, André Verweij, Cees de Waal, Jannie van Eyck-Vos, Ton de Groot, Wim Voeten, Silvio Mihaljevic, Jan Slootbeek, Niek Vogel, Loes Vastenburg en Luc Kenter* Vaarwel vrienden.

Joost Huijsing * Mogelijk zijn er nog meer GAC’ers in deze periode overleden, maar dit zijn de mensen waarvan de ledenadministratie het weet.

20

KLIMMEN, DALEN, GLIJDEN, VALLEN EN WEER OPSTAAN Tekst: Saskia Bons


Trail Ja, eindelijk heb ik weer eens een trail gelopen! Zaterdag 30 oktober was het na twee jaar zover: de Bear Trail in de Voerstreek: https://www.bearsports.nl/events/bear-trail/. Overmoedig schrijf ik mij in voor 25 kilometer. Immers, zes jaar geleden was dit mijn eerste trail, toen deed ik 15 kilometer dus inmiddels moet ik daar vér boven staan. Al een paar maanden doet een subgroepje van mijn normale B/C-groep elke donderdagochtend een lange duurloop, al vier weken drink ik geen druppel alcohol, mijn trailschoenen zijn kakelvers, dus ‘what could possibly go wrong’? Getest en geprikt stappen wij vrijdag met z’n vieren optimistisch in de auto. ’s Nachts horen wij weliswaar de regen slaan op het dak van het chalet (niet stacaravan zeggen), maar dat is mooi, dan is het tenminste niet te stoffig. Om 10 uur vertrekken Mark en Elmer voor hun 39 kilometer, Annette en ik kunnen dan lekker nog een kopje thee drinken voor wij om 11 uur starten met onze 25 kilometer. En daar starten we! Al snel laat ik Annette maar gaan, want ik ben eigenlijk na 1 kilometer al een beetje moe. Het is even wennen natuurlijk aan de modder en de grote keien die op het smalle holle pad liggen en ervoor zorgen dat je continu moet oppassen waar je loopt. Als ik nog binnen de eerste 5 kilometer al voor de vierde keer aan het wandelen ben, maak ik me wel een beetje zorgen, maar ik ben nog zeker geen laatste dus ik kom er vast nog wel lekker in. Nou ja, lang verhaal kort: nee, lekker erin komen is me eigenlijk de hele 25 kilometer niet gelukt. Met alle heuvels en modder was het vooral ‘we moeten klimmen, dalen, glijden, vallen en weer opstaan’. Ik denk dat ik meer dan de helft van de route heb gewandeld. Zelfs op de laatste 5 kilometer, die toch eigenlijk alleen bergaf over een prima pad liep, ben ik nog stukken gaan wandelen. Is dit nou de oude dag? De overgang? Of gewoon niets meer gewend zijn en behendigheid verloren? Voortaan alleen nog trails van onder de 20 kilometer? Nader onderzoek is noodzakelijk, dus gewoon maar snel weer een trail lopen. Voor nu nog even de Bear Trail in citaten: “Wat is er eigenlijk mis met asfalt?” (Bij het zoveelste stuk spekgladde modder terwijl je net dacht even lekker bergaf te hollen.)

Tot mijn verbazing had de Commissie ter Beoordeling van Trails de Bear Trail nog niet opgenomen in het lijstje Goedgekeurde Trails, dus bij deze. Conform het reglement: 1. Het trailparcours bestaat uit één ronde (op elke afstand!). 2. Er is een trailparcours van tenminste 15 kilometer in één ronde. 3. Er is onderweg een verzorgingspost met (veel) meer dan alleen water, en deelnemers moeten een eigen beker meenemen (geen weggooiplastic). 4. Het parcours telt minimaal drie heuvels van minimaal 100 meter hoog. 5. Zeker 80 procent van het parcours is onverhard. 6. Een meerderheid van de deelnemers draagt trailschoenen, een trailvest en kniekousen. 7. Er zijn minder dan tweehonderd deelnemers op de langste afstand. 8. De deelnemer kan onderweg genieten van fenomenale uitzichten. Mist, snot voor de ogen of slechtziendheid wordt de organisatie niet aangerekend. Idem in dit geval: dat je de hele weg naar je voeten moet kijken om niet te vallen. 9. Er is bier verkrijgbaar binnen vijftig meter van de finish. 10. De deelnemer wordt een dag na de trail nog regelmatig herinnerd aan zijn prestatie door forse spierpijn.

“Is dit aarde of is dit stront?” (Ja, het is allebei zwart en glad, maar het ene is wat vaster van substantie en riekt een beetje.) “Verkeerde schoenen aan!” (Op mijn vraag: zijn het geen trailschoenen? was het antwoord: ‘nee, die heb ik niet, maar volgende keer wel!’ Daar ben ik het helemaal mee eens, je moet eerst een keer scheef in je schoenen met je schoenen nog schever in de modder hebben gestaan voordat je trailschoenen echt kunt waarderen.) “God, wat ben ik goed!” (Jaja, Mark was heel tevreden over zijn 39 kilometer binnen de vijf uur.)

21


NIEUWE RUBRIEK

ONZE GROEP

O P Z AT E R DAG E N D I N S DAG , N I V E AU B / C .

Loopgroep Saskia, Eric en Ron

Wanneer wordt er gelopen: Zaterdag 09.00 en dinsdag 18.45 uur. Startplek: ergens voor het clubgebouw, of bij het bord ‘Eric’s afsnijpad’ in het parkje. Gemiddeld tempo op duurloop: ongeveer 10,5 km/uur als iedereen in vorm is. Gemiddelde afstand: 11-13 kilometer. Duurloop, interval of beide: wetenschappelijk samengesteld programma, met afwisselend duurloop, interval, duurloop-met-interval en vaartspel, met daarin verweven blokken kracht en snelheid. Aantal lopers: 27 in de app-groep, meestal zo’n tien die meelopen. Trainers: Saskia Bons, Ron Buisman en Eric Poelmann. Specialisme van trainer Eric: klagen dat het te hard gaat, tenzij hij zelf training geeft. Specialisme van trainer Ron: een route uitzetten en toch net anders, bij voorkeur via de kleinste bospaadjes, lopen. Specialisme van trainer Saskia: gedurende de gehele training hoorbaar. Daarnaast het verspreiden van rare (atletiek)oefeningen die zij van internet plukt en daarna niet kan terugvinden. Uitjes: we proberen minstens vier keer per jaar ergens anders te lopen, bijvoorbeeld vanaf Amersfoort, Utrecht-Overvecht of Weesp, in ’s-Graveland, of op het strand. Markante lopers: Menno en Janneke (en Joost als hij er is) nemen op dinsdag vaak de kop over en verdwijnen dan uit zicht, Sander en Oscar blijven bij voorkeur tot (na) sluitingstijd in de kantine.

22

Bijzonderheden van de groep: We hebben een kleine meerderheid eloquente mannen dus we zoeken nog wel wat goedgebekte snelle vrouwen erbij.

VA N N U A F A A N PRESENTEREN WE IN IEDER NUMMER:

MIJN GROEP; IN IEDERE EDITIE EEN ANDERE LOOPGROEP IN THE PICTURE!


Wat hebben we een bikkels!

GAC TWEEDE TIJDENS PUPILLENCOMPETITIE Na een jaar waar er amper wedstrijden zijn geweest, was het in september tijd voor de finale van de pupillencompetitie in Huizen. De beste vijf atleten per groep mochten naar de finale. Voor de MPB waren dit Sofie, Lianne, Igoné, Klara en Nadine. Helaas brak Igoné in de week voor de finale haar voet, waardoor Iris mee mocht naar de finale. Tekst en foto’s: Niels de Boer

heeft. Dank ook aan de ouders van de meiden die mee waren voor het helpen met jureren.

De dag begon vroeg met de vlaggenparade van de BCD-pupillen. Met alle deelnemende atleten liepen we de baan op, met de GAC-vlaggen in de hand. Na de vlaggenparade was het tijd om de eerste warming-up te doen en de estafette nog een laatste keer te oefenen. En toen was het zover: het eerste onderdeel. Na een goede estafette met mooie wissels wisten de meiden hun snelste tijd van dit seizoen te lopen, een heel goed begin dus. Daarna duurde het even voordat we het volgende onderdeel hadden, de 40 meter. Ook hier gingen alle meiden supergoed, iedereen liep of een pr of heel dicht bij haar pr. Na de 40 meter hadden we weer even rust voor het volgende onderdeel, het kogelstoten. Ook dit ging goed voor de meiden met iedereen die weer dicht bij haar pr zat of een pr behield. Na het kogelstoten gingen we direct door naar het verspringen, waar iedereen nog het beste gepresteerd

Als laatste was het tijd voor de 1000 meter. De groep was in twee groepen verdeeld, waarbij Lianne, Iris, Klara en Nadine in de eerste serie zaten en Sofie in haar eentje in de tweede serie. In de eerste serie was het nog lekker weer en liep iedereen van ons met elkaar naar de finish, met Lianne iets daarvoor. Toen was het de beurt aan Sofie en besloten de weergoden even niet mee te werken, want de regen kwam opeens met bakken uit de lucht vallen. Desondanks liep Sofie nog naar een pr, superknap! Na de 1000 meter was het nog even wachten tot de prijsuitreiking. Voor de meiden heel spannend hoe ze het in vergelijking met de andere verenigingen hadden gedaan. Uiteindelijk kwam daar het verlossende woord, de meiden waren tweede geworden als team, heel dicht achter AV Pijnenburg, en Sofie was ook nog individueel derde geworden. Na de prijsuitreiking was het nog tijd voor een ijsje, want ja, dat had ik ze beloofd aan het begin van de dag. Al met al een supergezellige dag met z’n allen met goede prestaties van iedereen. Een trotse trainer en een mooi afscheid voor mij als pupillentrainer.

23


Uit de oude doos

rd ijd we n edstr ne w n e o D g ew aard r e y t n i u Fan door en rs-Ko e k Bl a n

“Mijn moeder”

GAC bestaat over zes jaar maar liefst honderd jaar! Alle reden om af en toe wat herineringen op te halen uit de oude doos. Wie heeft nog meer leuke foto’s (of verhalen) uit een ver verleden?

Dit is in 1951 in het Olympisch Stadion in Amsterdam, de Olympische dag, 80 meter horden. Van links naar rechts: Fanny Blankers-Koen, de Britse Maureen Gardner en rechts in het wit met een grote G op de borst mijn moeder Bets Hendriks (van GAC dus). Mijn moeder heeft tot haar tachtigste gelopen, al was het de laatste jaren met een rollator. Dineke Kok

Pssst, niet doorvertellen... Geheime loopgroep Het is misschien wel het best bewaarde geheim van GAC. Maar dit geheim willen we nu graag delen. Heel weinig GAC’ers weten dat je op donderdagmorgen ook kunt trainen bij GAC. We starten in het Cronebos en noemen het de gezelligste training van de week want na afloop drinken we met elkaar koffie of thee. Gewoon in het bos, met wat lekkers erbij. Het is blijkbaar zo geheim dat andere GAC’ers ons niet weten te vinden en onze groep steeds kleiner wordt, vandaar dat we dit geheim nu in het Magazine delen.

24

Kom ook eens mee trainen, maar je bent gewaarschuwd, misschien vind je het wel zo leuk dat je je bij ons aansluit (dat vinden wij natuurlijk alleen maar leuk). Er zijn hardlooptrainingen op A, B en C niveau. Sportief wandelen op B en C niveau en nordiccen op B, C en D niveau.


H I J KO M T E R A A N !

De blessure preventie kerngroep

Eind oktober heb ik voor het eerst in lange tijd weer eens een trainersbijscholing van de Atletiekunie bijgewoond. Het thema was blessurepreventie. Een ontzettend belangrijk onderwerp. Een onderwerp dat mij persoonlijk, als trainer en als bestuurder, altijd zeer aan het hart1 gegaan is. Wat mij het meest is bijgebleven van deze bijscholing is het volgende schokkend feit: 6,1 geregistreerde2 hardloopblessures per duizend sporturen.

Dat komt neer op één blessure per jaar voor hardlopers die iets meer dan drie uur per week lopen. En pas op: dit zijn de geregistreerde blessures. Ik vermoed dat een groot gedeelte van de hardloopblessures nergens gemeld wordt. We kunnen dus rustig stellen dat hardloopblessures veel voorkomen. Veel van de opgelopen blessures staan voor een klein drama. Ik ga hier geen voorbeelden noemen. We kennen ze allemaal. En toch lijken we ons erbij neer te leggen. Een blessure hoort er nou eenmaal bij. Blessurevrij hardlopen zal ook wel een hardnekkige illusie blijven. Sterker nog, ik denk dat zij die claimen dat ze een methode hebben om (statistisch gesproken) blessurevrij hard te

lopen ofwel gewetenloze oplichters zijn of niet weten waar ze het over hebben3. Blessures zijn niet zomaar weg, maar het moet wel een flink stuk beter kunnen. We doen lang niet alles wat mogelijk is om blessures te voorkomen. En er is veel mogelijk binnen een grote vereniging als GAC4. We hebben veel kennis in huis. Menig vereniging is jaloers op onze medische commissie en blessureherstelgroep. Op basis van deze kracht gaat binnenkort de blessurepreventiekerngroep5 van start. Om te beginnen informeel, maar met het streven op termijn actief te zijn binnen de commissiestructuur van de club.

1 En aan bijna alle andere lichaamsdelen die geblesseerd kunnen raken. 2 Cijfers 2019 bron: veiligheid.nl. 3 Er is nog een derde mogelijkheid: ze zouden ook kunnen denken dat je moet vereenvoudigen en overdrijven om de moderne door eindeloze reclame overspoelde mens nog te kunnen bereiken (ik word af en toe hevig zwetend – op mijn met medische technologie gemaakte matras – wakker, omdat ik me niet meer kan herinneren of ik mijn supplementen, die me na de eerste maanden met enorme korting nu meer kosten dan mijn ziektekostenverzekering en woonlasten samen, wel heb ingenomen. 4 Blessurepreventie verdient zichzelf terug omdat je minder leden door blessures verliest. 5 Onder de inzenders van een betere naam wordt een passend cadeau verloot. Stuur een mail naar: blessurepreventiekerngroep@gach.nl.

Meer dan het gebruikelijke Waarschijnlijk ken je de gebruikelijke riedel: een goede warming-up en cooling-down, niet te veel, niet te snel, goede schoenen, werken aan belastbaarheid, et cetera. De klassieke lijst van do’s en don’ts van de blessurepreventie. De items uit deze lijst worden al tientallen jaren gepropageerd en ook redelijk goed uitgevoerd, maar hun magie lijkt uitgewerkt, voor zover deze ooit heeft gewerkt. Toch is er in deze traditionele hoek winst te halen. Door de enorm toegenomen kennis van de biomechanica van de hardlopende mens, kunnen we gerichtere krachttraining inzetten om de belastbaarheid te vergroten. Ook kan op basis van deze kennis gericht gewerkt worden aan een betere looptechniek. En kunnen we beter inschatten wat de training met ons lichaam doet. Hoewel we de nadruk op de preventie leggen, is er ook flinke progressie geboekt in de behandeling van blessures, waarbij het voorkomen van recidieven terecht veel aandacht krijgt. Bij het herstel is goede communicatie tussen slachtoffer, trainer(s), behandelaar(s), herstelbuddy en herstelcoach essentieel. De blessurepreventiekerngroep (in oprichting) zoekt het vooral in het verhogen van de kennis bij de trainers en de lopers, aangevuld met gereedschappen als logboeken en werkwijzen bij ontstaan en herstel van blessures. Een simpele registratie kan helpen bij het inzichtelijk maken van de effectiviteit van alle dingen die we rond blessurepreventie doen. We realiseren ons dat het bovenstaande nogal wat vergt van de trainers. Maar wat is er mooier dan elk jaar het aantal geblesseerden in je groep te zien dalen. Namens de blessurepreventiekerngroep i.o.

Siebe Turksma

25


18 december, na het hollen: ! )%+&

Elektrotechniek & Beveiliging

OLIEBOLLEN

• Sterk- en zwakstroom • Verlichting • Telefoon • Brand- en inbraakbeveiliging

.(/-,'-'*) .#.*"/+(/,.%/-*$ ,$+&

Een traditie: de jaarlijkse oliebollen voor de loopsporters. De laatste zaterdag van 2021 is het Eerste Kerstdag! Daarom zijn de oliebollen er al op zaterdag 18 december. Dit keer niet in het clubhuis,

[Advertentie]

Dit keer niet in het clubhuis, maar bij de ingang van het Cronebos.

maar bij de ingang van het Cronebos. Tussen 9.45 en 10.30 uur kunnen alle loopsporters – zowel de hardlopers, nordiccers als de wandelaars – een oliebol komen afhalen. Aan de trainers het verzoek de route zo te plannen dat je op de terugweg hierlangs komt! De loopsportcommissie

Coehoornstraat 201222 RT Hilversum Tel. (035) 683 33 20

Schapen, poffertjes en fanfare tijdens jubileum Klaverblad voetstappenpad rally!

foto: Ruud v.d,. Woude

Op 31 oktober vond de 10de Klaverblad Voetstappenpad Wandelrally plaats! Daar waar wij zaterdag 30 oktober nog hartstikke nerveus werden van de weergoden, waren die ons uiteindelijk zondag goed gezind. Het was een prachtige wandeldag. Alleen de laatste lopers die rond 16.00 uur bij het VPRO-gebouw terugkwamen, moesten paraplu’s en regenjassen gebruiken. We hebben meer dan driehonderd wandelaars mogen verwelkomen! Daarvan hebben bijna honderddertig mensen de volledige afstand van 29 kilometer gelopen. Veel van deze wandelaars stonden ruim voor 08.00 uur al bij ons op de stoep voor hun startkaart. Geweldig om te zien met wat voor enthousiasme jong en oud aan de wandel gaat. En veel blij verraste gezichten bij het in ontvangst nemen van de knalgroene Klaverblad Voetstappenpad Dopper. Nu al een collectors item! Om 10.00 uur hebben we de wandeling officieel geopend, met korte toespraken van onze voorzitter Paul Maas en de genodigden: wethouder Floris Voorink, Frank van Belle van de Lions en directeur-rentmeester van het Goois Natuurreservaat Karin Kos. Daar gaat de opbrengst van het inschrijfgeld naar toe. Een geweldig leuk onderdeel van die opening werd gevormd door de ritmische klanken van de djembégroep van het Gooisch Fanfare Orkest. Iedereen wordt vrolijk van die trommels! Zeker als je dan als genodigde nog even op zo’n trommel mag slaan als

26

officiële start van de dag. In de loop van de middag druppelden de wandelaars weer binnen, bijna allemaal met enthousiaste verhalen over de wandeling, de herfstkleuren en het mooie wandelweer. De schaapskudde, die speciaal voor ons rondliep op de Zuiderheide, werd natuurlijk ook vaak genoemd. Als klap op de vuurpijl kon men nog nagenieten met een heerlijk portie poffertjes, ter plekke klaargemaakt door Maarten en Tamara van de mobiele poffertjeskraam. Ons aangeboden door KlaverbladVerzekeringen. Helaas hadden we ook wat klachten, zoals het niet kunnen vinden van de inschrijfpost (een enkeling was uit gewoonte naar Beeld en Geluid gegaan en had dus niet in alle aankondigingen gelezen dat het toch echt het VPRO-gebouw moest zijn). We hebben alles genoteerd voor de evaluatie om het volgend jaar nog weer beter te doen. We kijken terug op een geslaagde dag. En gaan maar meteen weer starten met de organisatie van de volgende Klaverblad Voetstappenpad Wandelrally, want die is alweer op 15 mei volgend jaar! Commissie Voetstappenpad


YES! GAC officieus Nederlands Kampioen Het is weer even geleden, maar zondag 5 september mochten de Masters voor het eerst weer de baan op voor een bijzondere competitiefinale. Twaalf teams waren uitgenodigd door Haag Atletiek om in een spannende wedstrijd uit te maken wie zich officieus kampioen van Nederland zou mogen noemen. Het speciale aan deze wedstrijd was dat er één prijs werd vergeven: mannen en vrouwen in één team met één puntentotaal. Het was een fantastische dag, het weer was prachtig, alle Masters eindelijk weer in de startblokken en er waren hele mooie prestaties. Na alle trainingen van Janet, Kees, Mark en Ingrid werd er heel goed gepresteerd door de GAC’ers. We trokken naar Den Haag met een team van tien vrouwen en elf mannen. En met een paar nieuwelingen in de opstelling deden WE het geweldig! Zonder iemand te kort te doen, was de prestatie van onze Rietje wel weer buitengewoon: een Europees record op de 100 meter (17:03)!! Na de unieke mixed estafette 4x100 (twee mannen en twee vrouwen) was er bij de prijsuitreiking voor ons de overwinning en niet met weinig punten. Alle podiumatleten kregen een eigen glimmend estafettestokje en in onze vitrinekast staat binnenkort een prachtige glazen trofee. Wat een ontzettend leuke wedstrijd! Dank aan Haag Atletiek voor de organisatie, onze ploegleiders Ellen en Wim en Dineke en Ilona voor het jureren. Brigitte

27


Verzeker jezelf, steun de club

Sluit een verzekering af bij Klaverblad en de club ontvangt minimaal € 10

klaverblad.nl/clubkasactie

28


Ki

ds 3. Favori

ete loopaf

4. Leuk st

, naast at 5. Hobby

Paspoort

van:

G eb.datum 1. Leuk st

:

Lid sinds:

e G AC- wed

2. Leuk st

e onderd

Pupilleng

strijd to

roep:

eel bij de

meerkam

p:

Maar ik heb er heel veel zin in.

letiek : k dat je ge

lezen hebt

:

Vorig jaar was er geen crosscompetitie

nu wel. maar hopelijk Groetjes van Otis

t liefst:

9. Speelt

t nu toe:

Soms is het koud en soms niet.

AC :

e lm:

8. Eet he

zaterdagochtend

Het cross-seizoen is weer begonnen

ing aan G

(str ip)boe

7. Leuk st

Crossen op

st and:

e herinner

6. B este

y l n O

het liefst

10. W il la

met :

ter graag

worden:

Record po lsstokhoogsprin gen

Dit is een film pje van Arm and Duplant Hij is een va is. n de beste po lsstokhoogsp van de werel ringers d. Hij is 22 jaar oud en kom t uit Zweden In dit filmpje . springt hij he t wereldrecor Ik vind hem d: 6.18. cool omdat ik zelf ook aa n polsstok do e. Groetjes Jim i.”

Volg jij GAC al op Instagram?

@gachilversum @startersclinic.gac @teamarenagac @teamarenajong @team.mila.gach @werpteamhilversum

GAC-Leden altijd 10% korting!

Kom langs voor advies of een hardloopanalyse. We adviseren je graag over de beste schoenen voor hardlopen en wandelen, de mooiste kleding en horloges. 's-Gravelandseweg 27, 1211 BN Hilversum 035-6225294, of Mail: hilversum@run2day.nl

29


[Advertentie]

3 7 ( 7 % 2 7 3 , 7 + # ' & )

45-5$84 1 1"*508.82068/6!6 "-% /1*12!0#&0%1.2 ', *0//0*'1 1,20/2$)2*1(1/)1.& --&2+--.200,/1(2 +0,2+/-1.+1.)0.%',( ")%)&++$ #2 2 (5.05/53115*4*540 '2--! (5.05/53415,3453, "60 3 .2/6628)(8,8*--'8!#88$507/7 70635&84727/4 3534.71%456172+15

De Knipperij Hilversum Oosterengweg 84, Hilversum - Riebeeckgalerij Telefoon: 035 685 4342 Openingstijden:Dinsdag - Donderdag 08.30-18.00 Vrijdag 08.00-20.00 - Zaterdag 08.00-14.00 -0.%+2*0-(1-1/ 2 !11$2.1"1',/%+)&2),/.0).2,*2#,,-2&1.2$0(1/2#0/211/20'+*-00(

administraties & adviezen

Rijksstraatweg 109 3632 AB Loenen a/d Vecht

VOOR UW COMPLETE BEDRIJFS- EN LOONADMINISTRATIE

VERZORGING VAN UW JAARREKENING EN FISCALE AANGIFTE

T T

0294 233 907 0294 232 583

VERZORGING VAN UW AANGIFTE INKOMSTENBELASTING

VERZORGING VAN UW VERZOEK VOORLOPIGE TERUGGAAF

E info@hulsman.nl W www.hulsman-roestenburg.nl

30

ADVISERING OP FINANCIEEL, ADMINISTRATIEF EN FISCAAL GEBIED


[Advertentie]

r e g e o r v e i d k s a a a w m s n o e o D zo gew Hudsondreef 38 3565 AV Utrecht I 030 243 61 38 I info@zeldenrijksnacks.nl I www.zeldenrijksnacks.nl

Bedrukte kleding voor je loopgroep? Bij ThisWay kun je terecht voor een mooi bedrukt shirt, met logo of tekst. Van running shirt tot t-shirt en... ook leverbaar per stuk! ThisWay kledingbedrukking Pr.Frederik Hendriklaan 41, Naarden www.thisway.nl | info@thisway.nl | 035- 6560186,

)TQMU<UOPSDJMRffTLUKSQUTTQUKTLHTTLOU/RAU9TILNGAO20URQ>TKSPU TQUJTTAMU<UPTMOTPURB>TPRBTQ,U #NGUKTLJSPTQUQS=TQOU<UITUODJSITU9NGUITUSSQOBLSHTPNGHTUKTL1THTLSSLF 3TT=UKRRLUTTQUKLNG9PNGKTQIU>TOBLTHUDRQMSDMU=TMURQOURBUKNSUE?1U2U@6CUE6UECU RAUE@U;EUC?U?4U@CFU$AUHNGHURBU888FPTMOTPODJSITJTM>RRNFQP %TMOTPODJSITU2MU(RRNUU:UU'F*FU&SPfflSSQU;5UU:UU;777U3"UU5NPKTLO<= E@U;EUC?U?4U@CUU:UUNQAR+PTMOTPODJSITJTM>RRNFQP

31


Wat doen GAC’ers als ze niet hardlopen?

Trees loopt al zo’n tien jaar bij GAC, nu na een ongeluk, bij de blessureherstelgroep. In haar vrije tijd loopt ze ook, maar dan met een heel ander doel. Trees is namelijk lid van Extinction Rebellion en heeft onlangs een protestwandeling gelopen van Hilversum naar Den Haag, naar het Catshuis. Om aandacht te vragen voor de klimaatcrisis. Het wordt hoog tijd dat de overheid wat doet.

‘Ik vecht voor het bewaren van de aarde voor ons nageslacht’

Trees Lammers

Oorspronkelijk was Trees lerares op een Montessorischool, maar ze werd gedwongen te stoppen. Ze vult haar dagen nu met de strijd voor een betere wereld en met name voor een gezonder klimaat. Extinction Rebellion is een internationale beweging die zich actief verzet tegen de klimaatveranderingen. De leden zijn gewone mensen uit alle lagen van de samenleving die zich zorgen maken over de klimaat- en ecologische crisis. Er zijn er die op de voorgrond treden maar even zoveel ondersteunen op de achtergrond. Het aantal acties van XR is enorm uitgebreid. Vrijwel dagelijks zijn er acties, bijeenkomsten en lezingen. Zo is er een klimaatwacht die dag en nacht (in het groen gekleed) de wacht houdt bij het Catshuis om de politici aan het klimaatprobleem te herinneren. Trees heeft daar al vaak gestaan, maar ook aan andere protestacties heeft ze deelgenomen. Ze is al een paar keer met de politie in aanraking gekomen, ook al zijn de acties altijd vreedzaam en legaal, maar ze kunnen disruptief en ontregelend zijn. XR wordt als een luis in de pels van de overheid gezien en vaak hard aangepakt. Trees maakt zich zorgen over de toekomst van de jeugd, die geen kinderen op de wereld durft te zetten uit angst om wat er met de aarde gebeurt. Ze hoopt dat door haar acties mensen bewust worden en hun verantwoordelijkheid nemen, hoe bescheiden dan ook. Haar boodschap is een van hoop. Verlies je hoop dan verlies je je vrijheid. Ze kan eenvoudigweg niet niks doen en toekijken!


Millions discover their favorite reads on issuu every month.

Give your content the digital home it deserves. Get it to any device in seconds.