Issuu on Google+

‫ﺷﻤﺎرۀ ‪ ،١‬ﺳﺎل اوّل‬ ‫ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ‪ ٢٠ ،‬ﺻﻔﺮاﻟﻤﻈﻔﺮ‪١۴٢٩‬هـ‪.‬ق‪.‬‬

‫‪ISSN: 1178- 5950‬‬

‫‪Ú‡Ï@éßbäçbß‬‬ ‫~‪Ytwt‬‬

‫‪Issue 1, Year One‬‬ ‫‪February 28, 2008‬‬

‫@ @‬

‫ﻓﻬﺮﺳﺖ‪:‬‬ ‫•‬

‫ﺳﺨﻦ ﺳﺮ دﺑﻴﺮ‬

‫•‬

‫وﻳﮋۀ ﻧﺎﻣﮥ ارﺑﻌﻴﻦ‬

‫•‬

‫»ﻓﺪﮎ«‬ ‫ﺻﺪاﯼ رﺳﺎﯼ‬ ‫ﺷﻴﻌﻪ در‬ ‫ﻧﻴﻮزیﻠﻨﺪ‬

‫ﮔﺰارش وﻳﮋۀ ﻓﺪﮎ و‬ ‫ﺧﺮوج دﺳﻨﮥ ﻋﺰادارﯼ‬ ‫روزﻋﺎﺷﻮرا در ا ﮐﻠﻨﺪ‬ ‫•‬

‫ﺑﺪون ﻓﺎﻃﻤﻪ دﻧﻴﺎﺋﯽ ﻧﺒﻮد؛‬ ‫ﺳﻠﺴﻠﮥ ﻣﻘﺎﻻت راﺟﻊ ﺑﻪ‬ ‫زن در اﺳﻼم‬

‫•‬

‫اهﻤﻴﺖ دﻋﺎ در زﻧﺪﮔﯽ‬

‫•‬

‫داﺳﺘﺎﻧﯽ از اﺳﮑﻨﺪرﻧﺎﻣﻪ‬

‫•‬

‫ﺟﺪول و ﺳﺮﮔﺮﻣﯽ‬

‫•‬

‫ﺷﻌﺮ وادب‬ ‫روز ﻋﺎﺷﻮرا درﻧﻴﻮزﻳﻠﻨﺪ‬

‫ﺑﺎرﮔﺎﻩ ﺣﻀﺮت اﺑﺎﻋﺒﺪاﷲ اﻟﺤﺴﻴﻦ‬

‫ﺣﺮم ﺣﻀﺮت اﺑﻮاﻟﻔﻀﻞ )ع(‬


Editor-In-Chief: Behzad Norouzi Under the Management of: Fatima Zahra Charitable Association Illustrations Editors: Illustrations Team

:‫ﻣﺪﻳﺮ ﻣﺴﺆول‬ ‫ﺑﻬﺰاد ﻧﻮروزﯼ‬ :‫زﻳﺮ ﻧﻈﺮ‬ ‫ﻣﺆﺳـﺴﻪ ﺧـﻴﺮﻳﮥ ﻓﺎﻃﻤـﺔ اﻟـﺰهﺮاء‬ :‫ﮔﺮاﻓـﻴﮏ و ﺻﻔﺤﻪ ﺁراﺋﯽ‬ ‫ﮔﺮوﻩ ﻓـﻨّﯽ‬ :‫ﻧﺎﺷﺮ‬ ‫اﻧﺘﺸﺎرات ﻓـﺪﮎ‬

Fadak Publications E-mail: Web address: Write:

fadak@bibifatima.org www.bibifatima.org P.O. Box 15-108, New Lynn, Auckland, New Zealand

© 2008 Fatima Zahra Charitable Association. All rights reserved. All material in Fadak magazine is owned by Fatima Zahra Charitable Association. No material may be published, broadcasted, rewritten or redistributed without prior permission from Fatima Zahra Charitable Association.

:(‫ﭘﺴﺖ اﻟﮑﺘﺮوﻧﻴﮏ )اﻳﻤﻴﻞ‬ :‫ﺳﺎﻣﺎﻧﮥ اﻳﻨﺘﺮﻧﺘﯽ‬ :‫ﺁدرس ﭘﺴﺘﯽ‬

‫ ﺣﻖ‬.١٣٨۶ ‫© ﻣﺆﺳـﺴﻪ ﺧـﻴﺮﻳﻪ ﻓﺎﻃـﻤﺔ اﻟـﺰهﺮاء‬ ‫ هﺮﮔﻮﻧﻪ اﺳـﺘﻔـﺎدﻩ‬.‫اﺳـﺘﻔـﺎدﻩ و ﺑﺮداﺷـﺖ ﻣﺤﻔـﻮظ اﺳﺖ‬ ،‫ ﭼﺎپ‬،‫آﺮدن از ﻧﺸـﺮﻳﻪ و ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺁن اﻋﻢ از ﺑﺮداﺷـﺖ‬ ‫ ﭘﺨﺂش و ﻳﺎ ﺑﺎزﻧﻮﻳﺴﻰ ﻓـﻘـﻂ ﺑﺎ اﺟﺎزۀ ﻣﺆﺳـﺴﻪ‬،‫ﻧﺸﺮ‬ .‫ﺧـﻴﺮﻳﮥ ﻓﺎﻃﻤﺔ اﻟﺰهﺮاء ﻣـﻴﺴﻮر اﺳـﺖ‬


‫‪áîy‹Ûa@弋Ûa@a@ái‬‬ ‫ﺳﺨﻦ ﺳﺮ دﺑﻴﺮ‬

‫ﻧﻤﺘﻨﺖ‬ ‫ای یوسف زهرا ‪:‬‬ ‫غیبت نکتٔه آغاز و جوهر جوشان وجود تو بود که یکدم ماندن و سکون را بر نمی تابیدی و دراین‬ ‫پویش رویش آفرین پاک ‪ ،‬از معبر خاک تا ماورائ افالک پرگشودی‪.‬‬ ‫هجران حاصل حوصلٔه تنگ و ذهن زمان زدٔه ماست که هرگز همتی همرکاب با کاروان همیشه راحل توو تبار توحید پوی تو‬ ‫ل شیعیانت را میگدازد و روایت روشن آن در دیدگان این قبیلٔه‬ ‫را نداشتیم‪ ...،‬اما حکایت این غیبت و هجران سالهاست که د ِ‬ ‫قبله باور جاریست‪.‬‬ ‫ای قبلٔه هر قا فله‬

‫ای شبروان را مشعله‬

‫ای بیدالن را سلسله‬

‫حریق هجرانت دلها را میگدازد‪ ،‬حجم حقیر کلمات را کجا گنجایش توصیف هجران توست‪ ،‬تو که از لبانت وحی میتراود و‬ ‫از شمیم نفست الله‪ ،‬و از نگاهت اعجاز و از قامتت قیام میجوشد‪ .‬در غیبتت چه بایدمان سرود وبا چه زبانی غم نبودنت را‬ ‫زمزمه کنیم که‪:‬‬ ‫بی همگان بسر شود بی تو بسر نمیشود‬

‫حضرت آفتاب؛‬ ‫نقش نام نورانیت بر کتیبٔه هر دل تا بیشمار روزگاران باقیست ‪،‬این غم آهنگ هجرانی دل د رد مند ما درغیبت توست و نهایت‬ ‫ای عزیز اینکه؛‬ ‫هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود‬

‫هرگز از خاطرم آن سرو خرامان نرود‬

‫در روزگار قحطی معنویات‪ ،‬با جمعی از یاران همدل بر آن شدیم که با بضاعتی ناچیز تکه جریدای "فدک" نام را به‬ ‫نیت پاسداشت فرهنگ واقعی شیعه و اعتالی پیام ائمٔه اطهار به پیشگاهتان تقدیم داریم‪ .‬تقدیم فدک به همٔه کسا نی که‬ ‫چشمی بینا برای دیدن خون حسین )ع( و گوشی شنوا برای شنیدن پیام زینب )س( دارند‪،‬‬ ‫فدک صدایی است در سکوت‪ ،‬ناله ای است در غربت‪ ،‬همد می است در خلوت‪ ،‬نوریست در ظلمت‪ .‬فدک را به تو تقدیم‬ ‫میدارم که جویای شناخت سیرٔه رسول مکرم اسالم و پویای راه جانشین بر حق وی یعنی مولود کعبه علی علیه السالم و‬ ‫یازده فرزند او هستی‪ ،‬و در نهایت تقدیم میداریم فدک را به پیشگاه قلب عالم امکان حضرت بقیـ ة ا‪ ...‬االعظم ارواحنا له‬ ‫الفدا ‪ ،‬باشد که کرشمٔه عنایت سلیمانیش این قلیل را پذیرا باشد‪ .‬بدیهی است فدك در این راه پر پیچ و خم کاستیهایی‬ ‫خواهد داشت‪ ،‬تمام سعی ما بر این است که این کاستیها را بر طرف کنیم‪ ،‬حکم ًا تذکر و راهنمایی شما مشوّق ما در این مسیر‬ ‫خواهد بود‪.‬‬ ‫ومن الله التوفیق‬ ‫بهزاد نوروزی‬ ‫‪bmbnäonnnnnm‬‬


‫ﻭﻳﮋﻩ ﻧﺎﻣﻪ ﺍﺭﺑﻌﻴﻦ‬

‫ﺣﺴﻦ ﺳﺒﺎﻋﻰ‬

‫ﺳﻼﻡ ﺑﺮ ﺣﺴﻴﻦ ﻭ ﺍﺭﺑﻌﻴﻨﺶ‪ ،‬ﺳﻼﻡ ﺑﺮ ﺍﺭﺑﻌﻴﻦ ﻭ ﺯﺍﺋﺮﺍﻧﺶ! ﻭ ﺳﻼﻡ ﺑﺮ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻫﺎﻱ ﺩﻝ ﺁﻧﺎﻥ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺳﻮﻏﺎﺕ ﺑﺮ ﻣﺰﺍﺭ ﻛﺸﺘﮕﺎﻥ‪ ،‬ﻋﺸﻖ‬ ‫ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻣﻮﻳﻪ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺷﻮﻕ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺻﺤﻦ ﻭ ﺳﺮﺍﻱ ﺟﺎﻥ ﻓﺰﺍﻳﺖ‪ ،‬ﺍﺭﺑﻌﻴﻦ ﺷﻬﺎﺩﺗﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻮگ ﻣﻲ ﻧﺸﻴﻨﻴﻢ‪ ،‬ﻳﺎ ﺣﺴﻴﻦ!‬ ‫ﺍﻱ ﺟﺎﺩﻩ ﻫﺎﻱ ﭘﺮ ﻓﺮﺍﺯ ﻭ ﻧﺸﻴﺐ‪ ،‬ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻱ ﻛﺎﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍﻡ ﺷﻮﻳﺪ ﻭ ﺍﻱ ﻣﺮﻛﺐ ﻫﺎﻱ ﭼﻤﻨﺪ ﻭ ﭼﻤﻮﺵ‪ ،‬ﺭﺍﻫﻮﺍﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻛﻪ ﻛﺎﺭﻭﺍﻥ ﺑﻪ‬ ‫ﻛﺮﺑﻼ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ! ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ ﻛﻪ ﻏﺒﺎﺭ ﺧﺴﺘﮕﻲ ﺑﺎ ﺍﺷﻚ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺣﺴﺮﺕ ﺯﺩﻩ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﻛﺎﺭﻭﺍﻥ ﺑﻪ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ‬ ‫ﺑﺮﺍﻱ ﺷﻜﻮﻓﻪ ﻫﺎﻱ ﺯﺧﻢ ﺳﻮﻏﺎﺕ ﺍﺷﻚ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺳﻼﻡ ﺑﺮ ﺗﻮ ﺍﻱ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻫﺎ!‬ ‫ﻳﻚ ﺍﺭﺑﻌﻴﻦ ﺍﺯ ﮔﺴﺘﺎﺧﻲ ﺷﻤﺸﻴﺮﻫﺎ ﻭ ﻧﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﻣﻲ ﮔﺬﺭﺩ‪ .‬ﻳﻚ ﺍﺭﺑﻌﻴﻦ ﺍﺯ ﻟﮕﺪﻛﻮﺏ ﺷﺪﻥ ﺷﻜﻮﻓﻪ ﻫﺎﻱ ﺯﺧﻢ‪ ،‬ﺯﻳﺮ ﺳﻢ ﺍﺳﺒﺎﻥ ﺳﺘﻢ‬ ‫ﻣﻲ ﮔﺬﺭﺩ‪ ،‬ﻭ ﺍﻛﻨﻮﻥ ﻛﺎﺭﻭﺍﻥ ﺑﻪ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﺳﻴﻨﻪ ﺍﻱ ﺩﺍﻏﺪﺍﺭ ﺑﺎ ﻛﺎﺭﻭﺍﻥ ﺯﺍﺋﺮﺍﻥ ﻣﺰﺍﺭ ﺷﻬﺪﺍﻱ ﻛﺮﺑﻼ ﻫﻢ ﻧﻮﺍ ﻣﻲ ﺷﻮﻳﻢ‪.‬‬ ‫ﺍﺭﺑﻌﻴﻦ ﺍﺯ ﺭﺍﺯﻫﺎی ﻫﺴﺘﯽ‪ ،‬ﺧﺼﻮﺻﻴﺖ ﻋﺪﺩ ﭼﻬﻞ ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭼﻪ ﺑﺴﺎ‪ ،‬ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﻭﻳﮋﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪» ،‬ﭼﻬﻞ ﺑﺎﺭ« ﺗﻜﺮﺍﺭ ﻳﻚ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻩ ﻣﻮﺟﺐ ﻣﻠﻜﻪ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺗﻌﻤﻴﻖ ﺁﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﻧﺰﻭﻝ ﻓﻴﺾ ﺧﺎﺹ‬ ‫ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻰ ﺷﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺍﺭﺑﻌﻴﻦ ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ‬ ‫ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ‪ ،‬ﺍﺭﺑﻌﻴﻦ ﺑﻪ ﭼﻬﻠﻤﻴﻦ ﺷﺐ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻲ ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺼﺎﺩﻑ ﺑﺎ ﺭﻭﺯ ﺑﻴﺴﺘﻢ‬ ‫ﻣﺎﻩ ﺻﻔﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﺯ ﺳﻨﺘﻬﺎﻱ ﻣﺮﺩﻣﻲ ﮔﺮﺍﻣﻲ ﺩﺍﺷﺖ ﭼﻬﻠﻢ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﮐﻪ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﻋﺰﻳﺰ ﻓﻮﺕ ﺷﺪﻩ ﺧﻮﻳﺶ‪ ،‬ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ ﺻﺪﻗﺎﺕ‬ ‫ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﻣﺠﻠﺲ ﻳﺎﺩ ﺑﻮﺩ ﺑﺮ ﭘﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺑﻴﺴﺘﻢ ﺻﻔﺮ ﻧﻴﺰ‪ ،‬ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ‪ ،‬ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺳﻮﮔﻮﺍﺭی ﻋﻈﻴﻤﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ ﻭ ﺷــﻬﺮﻫﺎﻱ‬ ‫ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍﻱ ﺣﺴﻴﻨﻲ ﺑﺮ ﭘﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ‪ .‬ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻥ ﺍﻣﺎﻡ‪ ،‬ﺩﺭ ﺳﺤﺎﻝ ﺍﺳـﺮﺍﺭ ﺍﺭﺑﻌﻴﻦ ﺑﻪ ﺫﮐﺮ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﻭ ﺑﺎﺭﺍﻥ‬ ‫ﺍﺷﮑﺒﺎﺭ ﭼﺸﻢ ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﻈﻠﻮﻣﻴﺖ ﺣﺴﻴﻦ ﻭ ﻳﺎﺭﺍﻧﺶ ﭘﻴﻮﻧﺪ ﻣﻲ ﺯﻧﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ‪ ،‬ﺭﺍﻩ ﺗﺪﺍﻭﻡ ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻲ ﮔﻤﺎﻥ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺑﻲ‬ ‫ﺭﻫﺮﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ‪.‬‬ ‫)‪( ۱‬‬

‫ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍﺭﺑﻌﻴﻦ‬

‫ﺩﺭ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍﺭﺑﻌﻴﻦ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺟﺎﺑﺮ ﺑﻦ ﻋﺒﺪﷲ ﺍﻧﺼﺎﺭﻱ ﻭ ﻋﻄﻴﻪ ﻋﻮﻓﻲ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻪ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺗﺮﺑﺖ ﻭ ﻗﺒﺮ‬ ‫ﺳﻴﺪ ﺍﻟﺸﻬﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﺑﻌﻴﻦ‪ ،‬ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺮﺍﻱ ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺯ ﺷﺎﻡ ﻭ ﺳﺮ ﺭﺍﻩ ﻣﺪﻳﻨﻪ‪ ،‬ﺍﺯ ﮐﺮﺑﻼ ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ‬ ‫ﻭ ﺑﺎ ﺟﺎﺑﺮ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺯ ﺷﺎﻡ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺩﻭ ﺭﺍﻫﻰ ﺟﺎﺩﻩ ﻋﺮﺍﻕ ﻭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬ﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻜﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺍﺯ‬ ‫ﺍﻣﻴﺮ ﻛﺎﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻛﺮﺑﻼ ﺑﺒﺮﺩ‪ ،‬ﻭ ﺍﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﻛﺮﺑﻼ ﺣﺮﻛﺖ ﺩﺍﺩ‪ ،‬ﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﻛﺮﺑﻼ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺟﺎﺑﺮ ﺑﻦ ﻋﺒﺪ ﷲ‬ ‫ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﻨﻰ ﭼﻨﺪ ﺍﺯ ﺑﻨﻰ ﻫﺎﺷﻢ ﻭ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ،‬ﻫﻤﺰﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ‬ ‫ﺑﻪ ﻛﺮﺑﻼ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺳﺨﺖ ﮔﺮﻳﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﺎﻟﻪ ﻭ ﺯﺍﺭﻯ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺳﻴﻠﻰ ﺯﺩﻩ ﻭ ﻧﺎﻟﻪﻫﺎﻯ ﺟﺎﻧﺴﻮﺯ ﺳﺮ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﺯﻧﺎﻥ‬ ‫ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎﻯ ﻣﺠﺎﻭﺭ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﭘﻴﻮﺳﺘﻨﺪ ‪ ،‬ﺯﻳﻨﺐ ﻋﻠﻴﻬﺎ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺟﻤﻊ ﺯﻧﺎﻥ ﺁﻣﺪ ﻭ ﮔﺮﻳﺒﺎﻥ ﭼﺎﻙ ﺯﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺻﻮﺗﻰ ﺣﺰﻳﻦ ﻛﻪ ﺩﻟﻬﺎ‬ ‫ﺭﺍ ﺟﺮﻳﺤﻪ ﺩﺍﺭ ﻣﻰﻛﺮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺖ‪ :‬ﻭﺍ ﺍﺧﺎﻩ! ﻭ ﺍﺣﺴﻴﻨﺎﻩ! ﻭ ﺍﺣﺒﻴﺐ ﺭﺳﻮﻝ ﷲ ﻭ ﺍﺑﻦ ﻣﻜﺔ ﻭ ﻣﻨﻰ! ﻭ ﺍﺑﻦ ﻓﺎﻁﻤﺔ ﺍﻟﺰﻫﺮﺍء! ﻭ ﺍﺑﻦ ﻋﻠﻲ‬ ‫ﺍﻟﻤﺮﺗﻀﻰ! ﺁﻩ ﺛﻢ ﺁﻩ! ﭘﺲ ﺑﻴﻬﻮﺵ ﮔﺮﺩﻳﺪ‪.‬‬ ‫‪۲۰@L⁄áœ@Èflb‰Ábfl‬ﺻﻔﺮ ﺍﻟﻤﻈﻔﺮ ‪۱۴۲۹‬‬

‫‪۲‬‬


‫ﺁﻧﮕﺎﻩ ام آﻠﺜﻮم ﻟﻄﻤﻪ ﺑﻪ ﺻﻮرت زد و ﺑﺎ ﺻﺪاﻳﻰ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻰﮔﻔﺖ‪ :‬اﻣﺮوز ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺼﻄﻔﻰ و ﻋﻠﻰ ﻣﺮﺗﻀﻰ و ﻓﺎﻃﻤﻪ زهﺮا از دﻧﻴﺎ‬ ‫رﻓﺘﻪاﻧﺪ؛ و دﻳﮕﺮ زﻧﺎن ﻧﻴﺰ ﺳﻴﻠﻰ ﺑﻪ ﺻﻮرت زدﻩ و ﮔﺮﻳﻪ و ﺷﻴﻮن ﻣﻰآﺮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺳﻜﻴﻨﻪ ﭼﻮن ﭼﻨﻴﻦ دﻳﺪ‪ ،‬ﻓﺮﻳﺎد زد‪ :‬وا ﻣﺤﻤﺪاﻩ! و اﺟﺪاﻩ! ﭼﻪ ﺳﺨﺖ اﺳﺖ ﺑﺮ ﺗﻮ ﺗﺤﻤﻞ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎ اهﻞ ﺑﻴﺖ ﺗﻮ آﺮدﻩاﻧﺪ‪ ،‬ﺁﻧﺎن را از‬ ‫دم ﺗﻴﻎ ﮔﺬراﻧﺪﻧﺪ و ﺑﻌﺪ ﻋﺮﻳﺎﻧﺸﺎن ﻧﻤﻮدﻧﺪ!‬ ‫ﻋﻄﻴﻪ ﻋﻮﻓﻰ ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬ ‫ﺑﺎ ﺟﺎﺑﺮ ﺑﻦ ﻋﺒﺪ اﷲ ﺑﻪ ﻋﺰم زﻳﺎرت ﻗﺒﺮ ﺣﺴﻴﻦ‬ ‫ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم ﺑﻴﺮون ﺁﻣﺪم و ﭼﻮن ﺑﻪ آﺮﺑﻼ رﺳﻴﺪﻳﻢ‬ ‫ﺟﺎﺑﺮ ﻧﺰدﻳﻚ ﺷﻂ ﻓﺮات رﻓﺘﻪ و ﻏﺴﻞ آﺮد و رداﺋﻰ‬ ‫هﻤﺎﻧﻨﺪ ﺷﺨﺺ ﻣﺤﺮم ﺑﺮ ﺗﻦ ﻧﻤﻮد و هﻤﻴﺎﻧﻰ را‬ ‫ﮔﺸﻮد آﻪ در ﺁن ﺑﻮى ﺧﻮش ﺑﻮد و ﺧﻮد را ﻣﻌﻄﺮ‬ ‫آﺮد و هﺮ ﮔﺎﻣﻰ آﻪ ﺑﺮ ﻣﻰداﺷﺖ ذآﺮ ﺧﺪا ﻣﻰﮔﻔﺖ ﺗﺎ‬ ‫ﻧﺰدﻳﻚ ﻗﺒﺮ ﻣﻘﺪس رﺳﻴﺪ و ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ‪ :‬دﺳﺘﻢ را ﺑﺮ‬ ‫روى ﻗﺒﺮ ﺑﮕﺬار! ﭼﻮن ﭼﻨﻴﻦ آﺮدم‪ ،‬ﺑﺮ روى ﻗﺒﺮ از‬ ‫هﻮش رﻓﺖ‪ .‬ﻣﻦ ﺁب ﺑﺮ روى ﺟﺎﺑﺮ ﭘﺎﺷﻴﺪم ﺗﺎ ﺑﻪ‬ ‫هﻮش ﺁﻣﺪ‪ ،‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﻪ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻳﺎ ﺣﺴﻴﻦ! ﺳﭙﺲ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺣﺒﻴﺐ ﻻ ﻳﺠﻴﺐ ﺣﺒﻴﺒﻪ!‬ ‫و ﺑﻌﺪ اﺿﺎﻓﻪ آﺮد‪ :‬ﭼﻪ ﺗﻤﻨﺎى ﺟﻮاب دارى آﻪ ﺣﺴﻴﻦ در ﺧﻮن ﺧﻮد ﺁﻏﺸﺘﻪ و ﺑﻴﻦ ﺳﺮ و ﺑﺪﻧﺶ ﺟﺪاﺋﻰ اﻓﺘﺎدﻩ اﺳﺖ! ! و ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﻓﺎﺷﻬﺪ اﻧﻚ اﺑﻦ ﺧﻴﺮ اﻟﻨﺒﻴﻴﻦ و اﺑﻦ ﺳﻴﺪ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ و اﺑﻦ ﺣﻠﻴﻒ اﻟﺘﻘﻮى و ﺳﻠﻴﻞ اﻟﻬﺪى و ﺧﺎﻣﺲ اﺻﺤﺎب اﻟﻜﺴﺎء و اﺑﻦ ﺳﻴﺪ اﻟﻨﻘﺒﺎء‬ ‫و اﺑﻦ ﻓﺎﻃﻤﺔ ﺳﻴﺪة اﻟﻨﺴﺎء‪ ،‬و ﻣﺎﻟﻚ ﻻ ﺗﻜﻮن هﻜﺬا و ﻗﺪ ﻏﺬﺗﻚ آﻒ ﺳﻴﺪ اﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻦ و رﺑﻴﺖ ﻓﻲ ﺣﺠﺮ اﻟﻤﺘﻘﻴﻦ و رﺿﻌﺖ ﻣﻦ ﺛﺪي‬ ‫اﻻﻳﻤﺎن و ﻓﻄﻤﺖ ﺑﺎﻻﺳﻼم ﻓﻄﺒﺖ ﺣﻴﺎ وﻃﺒﺖ ﻣﻴﺘﺎ ﻏﻴﺮ ان ﻗﻠﻮب اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ﻏﻴﺮ ﻃﻴﺒﺔ ﻟﻔﺮاﻗﻚ و ﻻ ﺷﺎآﺔ ﻓﻲ اﻟﺨﻴﺮة ﻟﻚ ﻓ���ﻠﻴﻚ ﺳﻼم‬ ‫اﷲ و رﺿﻮاﻧﻪ و اﺷﻬﺪ اﻧﻚ ﻣﻀﻴﺖ ﻋﻠﻰ ﻣﺎ ﻣﻀﻰ ﻋﻠﻴﻪ اﺧﻮك ﻳﺤﻴﻰ ﺑﻦ زآﺮﻳﺎ‪) .‬ﻣﻦ ﮔﻮاهﻰ ﻣﻰدهﻢ آﻪ ﺗﻮ ﻓﺮزﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان‬ ‫و ﻓﺮزﻧﺪ ﺑﺰرگ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ ﻣﻰﺑﺎﺷﻰ‪ ،‬ﺗﻮ ﻓﺮزﻧﺪ ﺳﻼﻟﻪ هﺪاﻳﺖ و ﺗﻘﻮاﻳﻰ و ﭘﻨﺠﻤﻴﻦ ﻧﻔﺮ از اﺻﺤﺎب آﺴﺎء و ﻋﺒﺎﻳﻰ‪ ،‬ﺗﻮ ﻓﺮزﻧﺪ ﺑﺰرگ‬ ‫ﻧﻘﻴﺒﺎن و ﻓﺮزﻧﺪ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﻧﻮاﻧﻰ‪ ،‬و ﭼﺮا ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺒﺎﺷﺪ آﻪ دﺳﺖ ﺳﻴﺪ اﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻦ ﺗﻮ را ﻏﺬا داد و در داﻣﻦ ﭘﺮهﻴﺰﮔﺎران ﭘﺮورش‬ ‫ﻳﺎﻓﺘﻰ و از ﭘﺴﺘﺎن اﻳﻤﺎن ﺷﻴﺮ ﺧﻮردى و ﭘﺎك زﻳﺴﺘﻰ و ﭘﺎك از دﻧﻴﺎ رﻓﺘﻰ و دﻟﻬﺎى ﻣﺆﻣﻨﺎن را از ﻓﺮاق ﺧﻮد اﻧﺪوهﮕﻴﻦ آﺮدى ﭘﺲ‬ ‫ﺳﻼم و رﺿﻮان ﺧﺪا ﺑﺮ ﺗﻮ ﺑﺎد‪ ،‬ﺗﻮ ﺑﺮ هﻤﺎن ﻃﺮﻳﻘﻪ رﻓﺘﻰ آﻪ ﺑﺮادرت ﻳﺤﻴﻰ ﺑﻦ زآﺮﻳﺎ ﺷﻬﻴﺪ ﮔﺸﺖ‪( .‬‬ ‫ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﺸﻤﺶ را ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻗﺒﺮ ﮔﺮداﻧﻴﺪ و ﮔﻔﺖ‪ :‬اﻟﺴﻼم ﻋﻠﻴﻚ اﻳﺘﻬﺎ اﻻرواح اﻟﺘﻲ ﺣﻠﺖ ﺑﻔﻨﺎء اﻟﺤﺴﻴﻦ و اﻧﺎﺧﺖ ﺑﺮﺣﻠﻪ‪ ،‬اﺷﻬﺪ‬ ‫اﻧﻜﻢ اﻗﻤﺘﻢ اﻟﺼﻠﻮة و ﺁﺗﻴﺘﻢ اﻟﺰآﻮة و اﻣﺮﺗﻢ ﺑﺎﻟﻤﻌﺮوف و ﻧﻬﻴﺘﻢ ﻋﻦ اﻟﻤﻨﻜﺮ و ﺟﺎهﺪﺗﻢ اﻟﻤﻠﺤﺪﻳﻦ و ﻋﺒﺪﺗﻢ اﷲ ﺣﺘﻰ اﺗﺎآﻢ اﻟﻴﻘﻴﻦ‪.‬‬ ‫)ﺳﻼم ﺑﺮ ﺷﻤﺎ اى ارواﺣﻰ آﻪ در آﻨﺎر ﺣﺴﻴﻦ ﻧﺰول آﺮدﻩ و ﺁرﻣﻴﺪﻳﺪ‪ ،‬ﮔﻮاهﻰ ﻣﻰدهﻢ آﻪ ﺷﻤﺎ ﻧﻤﺎز را ﺑﭙﺎ داﺷﺘﻪ و زآﻮة را ادا‬ ‫ﻧﻤﻮدﻩ و ﺑﻪ ﻣﻌﺮوف اﻣﺮ و از ﻣﻨﻜﺮ ﻧﻬﻰ آﺮدﻳﺪ‪ ،‬و ﺑﺎ ﻣﻠﺤﺪﻳﻦ و آﻔﺎر ﻣﺒﺎرزﻩ و ﺟﻬﺎد آﺮدﻩ‪ ،‬و ﺧﺪا را ﺗﺎ هﻨﮕﺎم ﻣﺮدن ﻋﺒﺎدت‬ ‫ﻧﻤﻮدﻳﺪ‪(.‬‬ ‫و اﺿﺎﻓﻪ ﻧﻤﻮد‪ :‬ﺑﻪ ﺁن ﺧﺪاﺋﻰ آﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ را ﺑﻪ ﺣﻖ ﻣﺒﻌﻮث آﺮد ﻣﺎ در ﺁﻧﭽﻪ ﺷﻤﺎ ﺷﻬﺪا در ﺁن وارد ﺷﺪﻩاﻳﺪ ﺷﺮﻳﻚ هﺴﺘﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﻋﻄﻴﻪ ﻣﻰﮔﻮﻳﺪ‪ :‬ﺑﻪ ﺟﺎﺑﺮ ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬ﻣﺎ آﺎرى ﻧﻜﺮدﻳﻢ! اﻳﻨﺎن ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪﻩاﻧﺪ‪.‬ﮔﻔﺖ‪ :‬اى ﻋﻄﻴﻪ! از ﺣﺒﻴﺒﻢ رﺳﻮل ﺧﺪا ﺻﻠﻰ اﷲ ﻋﻠﻴﻪ و ﺁﻟﻪ‬ ‫ﺷﻨﻴﺪم آﻪ ﻣﻰﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﻣﻦ اﺣﺐ ﻗﻮﻣﺎ ﺣﺸﺮ ﻣﻌﻬﻢ و ﻣﻦ اﺣﺐ ﻋﻤﻞ ﻗﻮم اﺷﺮك ﻓﻲ ﻋﻤﻠﻬﻢ‪) .‬هﺮ آﻪ ﮔﺮوهﻰ را دوﺳﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎ‬ ‫هﻤﺎﻧﺎن ﻣﺤﺸﻮر ﮔﺮدد‪ ،‬و هﺮ آﻪ ﻋﻤﻞ ﺟﻤﺎﻋﺘﻰ را دوﺳﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ در ﻋﻤﻞ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺮﻳﻚ ﺧﻮاهﺪ ﺑﻮد‪(.‬‬

‫‪٢٠@LÚ‡Ï@éßbäçbß‬ﺻﻔﺮ اﻟﻤﻈﻔﺮ ‪١۴٢٩‬‬

‫‪٣‬‬


‫ارﺑﻌﻴﻦ و اﺧﺘﻼف اﻗﻮال‬ ‫در ﺗﺎرﻳﺦ ﺣﺒﻴﺐ اﻟﺴﻴﺮ ﺁﻣﺪﻩ اﺳﺖ‪ :‬ﻳﺰﻳﺪ ﺑﻦ ﻣﻌﺎوﻳﻪ ﺳﺮهﺎى ﻣﻘﺪس ﺷﻬﺪا را در اﺧﺘﻴﺎر ﻋﻠﻰ ﺑﻦ اﻟﺤﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم ﻗﺮار داد‪،‬‬ ‫و ﺁن ﺑﺰرﮔﻮار در روز ﺑﻴﺴﺘﻢ ﻣﺎﻩ ﺻﻔﺮ ﺁن ﺳﺮهﺎ را ﺑﻪ ﺑﺪﻧﻬﺎى ﭘﺎآﺸﺎن ﻣﻠﺤﻖ ﻧﻤﻮد و ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﺎزم ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻃﻴﺒﻪ ﮔﺮدﻳﺪ‪.‬‬

‫زﻳﺎرت ارﺑﻌﻴﻦ از ﻧﺸﺎﻧﻪ هﺎي ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺷﻴﻌﻪ اﺳﺖ‬ ‫ﻦ‬ ‫ﻦ َو ِزﻳَﺎ َر ُة ا ْﻟﺄَ ْرﺑَﻌِﻴﻦَ وَاﻟﺘﱠﺨَﺘﱡ ُﻢ ﻓِﻲ ا ْﻟ َﻴﻤِﻴ ِ‬ ‫ﺧ ْﻤﺴِﻴ َ‬ ‫ﺻﻠَﺎ ُة إﺣْﺪى و َ‬ ‫ﺲ َ‬ ‫ﻦ ﺧَ ْﻤ ٌ‬ ‫ت ا ْﻟ ُﻤ ْﺆ ِﻣ ِ‬ ‫ﻋﻠَﺎﻣَﺎ ُ‬ ‫اﻣﺎم ﺣﺴﻦ ﻋﺴﻜﺮي ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪َ :‬‬ ‫ﻦ اﻟ ﱠﺮﺣِﻴ ِﻢ‪) .‬ﻧﺸﺎﻧﻪ هﺎى ﻣﺆﻣﻦ ﭘﻨﺞ ﺟﻴﺰ اﺳﺖ‪ :‬ﻧﻤﺎز ‪ ۵١‬رآﻌﺖ )ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻧﻮاﻓﻞ و‬ ‫ﺣ َﻤ ِ‬ ‫ﺴ ِﻢ اﻟﱠﻠ ِﻪ اﻟ ﱠﺮ ْ‬ ‫ﺠ ْﻬ ُﺮ ِﺑ ِﺒ ْ‬ ‫ﻦ وَا ْﻟ َ‬ ‫ﺠﺒِﻴ ِ‬ ‫و َﺗ ْﻌﻔِﻴ ُﺮ ا ْﻟ َ‬ ‫ﻧﻤﺎزهﺎي واﺟﺐ ﻳﻮﻣﻴﻪ(‪ ،‬و زﻳﺎرت روز ارﺑﻌﻴﻦ )اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ(‪ ،‬و داﺷﺘﻦ اﻧﮕﺸﺘﺮ در دﺳﺖ راﺳﺖ‪ ،‬و اﺛﺮ ﺳﺠﻮد روى ﺟﺒﻴﻦ ‪ ،‬و‬ ‫ﺑﻠﻨﺪ گ ﻓﺘﻦ ﺑﺴﻢ اﷲ اﻟﺮﺣﻤﻦ اﻟﺮﺣﻴﻢ )در ﻧﻤﺎز اﺳﺖ((‪.‬‬

‫)‪(٢‬‬

‫ﭘﻰﻧﻮﺷﺖهﺎ‪:‬‬ ‫)‪(١‬‬

‫ﻣﺘﻨﻰ آﻪ در ﭘﯽ ﻣﻰ ﺁﻳﺪ ﺑﺮ اﺳﺎس رواﻳﺖ ﺟﺎﺑﺮﺑﻦ ﻋﺒﺪاﷲ اﻻﻧﺼﺎرى در اﻳﻦ ﻣﺼﺪر ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ‪ .‬ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻗﺮ ﻣﺠﻠﺴﯽ‪ .‬ﺑﺤﺎر اﻷﻧﻮار‪ .‬ﻟﺒﻨﺎن‪:‬‬

‫ﻣﺆﺳﺴﮥ اﻟﻮﻓﺎء ﺑﻴﺮوت‪١٤٠٤ ،‬هـ‪.‬ق‪ ،.‬ج‪ ،۶۵،‬ص‪١٣١ - ١٣٠ .‬؛ ﺣﺎج ﺷﻴﺦ ﻋﺒﺎس ﻗﻤﻲ‪ .‬ﻧﻔﺲ اﻟﻤﻬﻤﻮم‪ .‬ﺗﻬﺮان‪ :‬اﻧﺘﺸﺎرات اﺳﻼﻣﻴﻪ‪،‬‬ ‫‪ ١٣۶٣‬هـ‪.‬ش‪ ،.‬ص‪.٢٢٣.‬‬ ‫)‪(٢‬‬ ‫اﻟﺸﻴﺦ اﻟﻄﻮﺳﻲ‪ .‬ﺗﻬﺬﻳﺐ اﻻﺣﻜﺎم‪ .‬ج‪ ،۵.‬ص‪ ،۵٢.‬ح‪.٣٧.‬‬

‫س‪) .‬ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ اﮐﺮم ﺻﻠﻰ اﷲ ﻋﻠﻴﻪ و ﺁﻟﻪ و ﺳﻠﻢ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻣﺮدم آﺴﻰ اﺳﺖ آﻪ ﻣﺮدم‬ ‫ﻦ اﻧ َﺘ َﻔ َﻊ ِﺑ ِﻪ اﻟﻨّﺎ ُ‬ ‫سﻣ ِ‬ ‫ﺧَﻴ ُﺮ اﻟﻨّﺎ ِ‬ ‫از او ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻨﺪ ﮔﺮدﻧﺪ‪ (.‬ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻗﺮ ﻣﺠﻠﺴﯽ‪ .‬ﺑﺤﺎر اﻷﻧﻮار‪ .‬ﻟﺒﻨﺎن‪ :‬ﻣﺆﺳﺴﮥ اﻟﻮﻓﺎء ﺑﻴﺮوت‪١٤٠٤ ،‬هـ‪.‬ق‪ ،.‬ج‪ ،٢٣.‬ص‪.٧۵.‬‬

‫‪٢٠@LÚ‡Ï@éßbäçbß‬ﺻﻔﺮ اﻟﻤﻈﻔﺮ ‪١۴٢٩‬‬

‫‪۴‬‬


‫ﮔﺰارش وﻳﮋﻩ ﻓﺪﮎ‬ ‫ﻣﺆﺳﺴﻪ ﺧﻴﺮﻳﮥ ﻓﺎﻃﻤﻪ زهﺮا ﺑﺮاﯼ اوﻟﻴﻦ ﺑﺎر در ﻧﻴﻮزﻳﻠﻨﺪ دﺳﺘﻪ ﻋﺰادارى ﺧﺎرج آﺮد‬ ‫هﻴﺌﺖ ﻓﺎﻃﻤﻴﻪ روز ﻋﺎﺷﻮرا ﺑﺮاﯼ اوﻟﻴﻦ ﺑﺎر در ﺗﺎرﻳﺦ ﻧﻴﻮزﻳﻠﻨﺪ دﺳﺘﻪ و ﻣﻮآﺐ ﻋﺰادارى ﺧﺎرج آﺮد‪ ،‬اﻳﻦ ﻣﺮاﺳﻢ در اﮐﻠﻨﺪ ﺑﺰرﮔﺘﺮﻳﻦ‬ ‫ﺷﻬﺮ ﻧﻴﻮزﻳﻠﻨﺪ ﺑﺮﮔﺰار ﺷﺪ‪ .‬ﺷﻴﻌﻴﺎن از ﻣﻠﻴﺘﻬﺎى ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﻬﻤﺮاﻩ دﻳﮕﺮ اﺻﺤﺎب ﺣﺴﻴﻨﻴﻬﺎ و اﻧﺠﻤﻨﻬﺎ و ﻣﺆﺳﺴﺎت ﺑﺎ ﺗﺠﻤﻊ در ﻣﺤﻞ هﻴﺌﺖ‬ ‫ﻓﺎﻃﻤﻴﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ دﺳﺘﻪ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﻋﺰادارى ﭘﺮداﺧﺘﻨﺪ و ﻳﺎد ﺳﺮور و ﺳﺎﻻر ﺷﻬﻴﺪان ﺣﻀﺮت اﺑﺎﻋﺒﺪاﷲ اﻟﺤﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم و‬ ‫اهﻞ ﺑﻴﺖ و اﺻﺤﺎب ﺑﺎوﻓﺎﻳﺶ را ﮔﺮاﻣﻰ داﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻳﻦ ﻣﺮاﺳﻢ از ﺳﺎﻋﺎت اوﻟﻴﻪ ﺻﺒﺢ ﻋﺎﺷﻮرا ﺑﺎ ﻧﻮﺣﻪ ﺧﻮاﻧﻰ و ﺳﻴﻨﻪ زﻧﯽ و ذآﺮ‬ ‫ﻣﺼﻴﺒﺖ ﺁﻏﺎز ﺷﺪ و ﺗﺎ ﻧﺰدﻳﻚ ﻇﻬﺮ ﺑﺎ ﺧﻮاﻧﺪن زﻳﺎرت ﻋﺎﺷﻮرا و ﺳﭙﺲ اﻗﺎﻣﻪ ﻧﻤﺎز ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻇﻬﺮ و ﻋﺼﺮ ﺑﻪ اﻣﺎﻣﺖ ﺣﺎج ﺷﻴﺦ ﺣﺎﻣﺪ‬ ‫ﺳﻠﻄﺎﻧﻴﺎن اداﻣﻪ ﻳﺎﻓﺖ‪ ،‬ﻋﺰاداران ﭘﺲ از ﺻﺮف ﻧﺎهﺎر در آﻨﺎر ﺳﻔﺮﻩ ﺣﻀﺮت اﺑﺎﻋﺒﺪاﷲ اﻟﺤﺴﻴﻦ ﺧﻮد را ﺑﺮاى ﻣﺮاﺳﻢ ﺷﺎم ﻏﺮﻳﺒﺎن‬ ‫ﺁﻣﺎدﻩ آﺮدﻧﺪ‪ .‬هﻴﺌﺖ ﻓﺎﻃﻤﻴﻪ در ﻃﻮل ﺷﺒﻬﺎى ﻣﺤﺮم ﻧﻴﺰ ﻣﺮاﺳﻢ ﻋﺰادارى ﺑﺮﮔﺰار ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد ﮐﻪ ا ز ﺷﺐ اول ﻣﺤﺮم ‪ ٢٠٠٨/٠١/٩‬ﺁﻏﺎز‬ ‫ﺷﺪ و ﺷﺎﻣﻞ ﺳﺨﻨﺮاﻧﻰ ﺗﻮﺳﻂ ﺷﻴﺦ ﺣﺴﻦ ﺳﺒﺎﻋﻰ ﺑﻬﻤﺮاﻩ ذآﺮ ﻣﺼﻴﺒﺖ و ﻧﻮﺣﻪ ﺧﻮاﻧﻰ ﺗﻮﺳﻂ ﺑﺮادر ﻣﺮﺗﻀﻰ ﻧﻮروزى و ﺑﺮادر ﺑﻬﺮوز‬ ‫آﻮهﻰ ﺑﻮدﻩ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﺧﺮوج ﻣﻮآﺐ و دﺳﺘﻪ ﻋﺰادارى ﺗﻮﺳﻂ هﻴﺌﺖ ﻓﺎﻃﻤﻴﻪ ﮔﺎم ﺑﻠﻨﺪﯼ ﺑﺮاﯼ ﻋﺰادارﯼ ﺳﻴﺪاﻟﺸﻬﺪا ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم در‬ ‫ﻧﻴﻮزﻳﻠﻨﺪ ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ اﻣﻴﺪ اﺳﺖ ﻣﻘﺪﻣﻪ اى ﺑﺮاى ﮔﺴﺘﺮش و وﺳﻌﺖ دادن ﺑﺮﮔﺰارى ﺷﻌﺎﺋﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ در ﺳﺎﻟﻬﺎى ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬

‫‪٢٠@LÚ‡Ï@éßbäçbß‬ﺻﻔﺮ اﻟﻤﻈﻔﺮ ‪١۴٢٩‬‬

‫‪۵‬‬


‫ﺑﺪون ﻓﺎﻃﻤﻪ دﻧﻴﺎﺋﯽ ﻧﺒﻮد؛ ﺳﻠﺴﻠﮥ ﻣﻘﺎﻻت راﺟﻊ ﺑﻪ‬ ‫زن در اﺳﻼم )ﻗﺴﻤﺖ اوّل(‬ ‫ﺷﻴﺦ ﺣﺎﻣﺪ ﺳﻠﻄﺎﻧﻴﺎن‬

‫‪m‬‬ ‫در ﻋﺼﺮﯼ ﮐﻪ زﻧﺎن ﺧﺮﻳﺪ و ﻓﺮوش ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﻋﻨﻮان اﻣﻼﮎ ﺟﺰوﯼ از ارث ﻣﺮدان ﺑﺸﻤﺎر ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ و ﺧﻮد از ارث ﻣﺤﺮوم‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ و ﭘﺪران دﺧﺘﺮاﻧﺸﺎن را زﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﮔﻮر ﻣﻴﮑﺮدﻧﺪ‪ ،‬دﻳﻦ ﻣﻘﺪس اﺳﻼم ﻇﻬﻮر آﺮد‪ ،‬و ﭼﻨﻴﻦ رﻓﺘﺎرهﺎﺋﯽ را ﺑﺎ زﻧﺎن ﻣﻨﻊ ﮐﺮد و‬ ‫ﺣﻘﻮﻗﯽ ﺑﺮاﯼ ﺁﻧﺎن ﺑﻪ ارﻣﻐﺎن ﺁورد‪ ،‬و ﺑﯽ اﻋﺘﻨﺎﺋﯽ ﺑﻪ ﺣﻘﻮق اﻳﺸﺎن را ﺑﺎ ﺳﺮﭘﻴﭽﯽ از اﻣﺮ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﻬﻴﻤﻦ ﻣﺴﺎوﯼ ﻗﺮار داد‪ ،‬و‬ ‫ﻋﺬاب ﺁﺧﺮت و ﻣﺠﺎزات دﻧﻴﺎ را ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎﺋﯽ ﮐﻪ ﻣﺮﺗﮑﺐ ﻋﻤﻠﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ هﺮﮔﻮﻧﻪ ﺁزار و اذﻳﺖ و ﺳﻠﺐ ﺣﻘﻮق زﻧﺎن ﻣﻴﺸﻮد را ﻣﻌﻴﻦ‬ ‫)‪(١‬‬

‫ﮐﺮد‪ .‬اﻳﻦ دﻳﻦ ﻣﺒﻴﻦ اﻟﻬﯽ ﺑﻪ ﻣﺮدان ﺧﻄﺎب ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﺎ زﻧﺎن ﺧﻮﺷﺮﻓﺘﺎرﯼ ﮐﻨﻨﺪ‬

‫و ﻗﻮاﻧﻴﻨﯽ وﺿﻊ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﺗﻬﻤﺖ ﻧﺎدرﺳﺖ ﺑﻪ‬

‫ﻳﮏ ﺑﺎﻧﻮﯼ ﻣﺆﻣﻨﻪ را ﮔﻨﺎهﯽ ﻋﻈﻴﻢ اﻋﻼم ﮐﺮدﻩ و ﻣﺠﺎزاﺗﯽ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺑﺮاﯼ ﺁن ﻗﺮار داد‪.‬‬ ‫ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل در دهﻪ هﺎﯼ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﻘﺎم زن در اﺳﻼم ﻣﻮرد ﻃﻌﻦ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ دﻳﻦ اﺳﻼم ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺒﻬﺎﺗﯽ ﺑﺴﻴﺎر ﺑﻴﻦ‬ ‫ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺷﺪﻩ ﺗﺎ ﺣﺪﯼ ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎرﯼ از ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن راﻩ رﺳﺘﮕﺎرﯼ در دﻧﻴﺎ و ﺁﺧﺮت را رهﺎ ﮐﺮدﻩ و دﻧﺒﺎل ﺷﻌﺎرهﺎﺋﯽ ﮐﻪ ادﻋﺎﯼ ﻃﻠﺐ‬ ‫ﺣﻘﻮق زﻧﺎن را ﻣﻴﮑﻨﺪ‪ ،‬رﻓﺘﻪ و ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻼﺗﯽ ﮐﻪ اﻓﮑﺎر و اﺧﻼق ﻏﻴﺮ اﺳﻼﻣﯽ ﺑﺎ ﺧﻮد ﻣﯽ ﺁورد روﺑﺮو ﺷﺪﻩ اﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎﺋﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ‬ ‫ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ اﺳﻼم را ﺑﺮ اﺳﺎس ﺑﺮﺧﻮردش ﺑﺎ زﻧﺎن زﻳﺮ ﺳﺆال ﺑﺒﺮﻧﺪ ﻋﻤﺪﺗﺎ از دو روش اﺻﻠﯽ اﺳﺘﻔﺎدﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺎﻣﻞ‬ ‫ﺷﺎﻳﻌﺎت و ﻧﺴﺒﺘﻬﺎﯼ ﻧﺎدرﺳﺘﯽ ﻣﻴﺸﻮد ﮐﻪ ﻳﺎ در اﺳﻼم واﻗﻌﯽ ﮐﻪ هﻤﺎن ﻣﺬهﺐ ﺗﺸﻴّﻊ ﺑﺎﺷﺪ ﭘﻴﺪا ﻧﻤﻴﺸﻮد و ﻳﺎ ﻣﻔﻬﻮم اﺷﺘﺒﺎهﯽ از‬ ‫ﻗﻮاﻧﻴﻦ و اﺧﻼق اﺳﻼﻣﯽ و ﺑﺪون ذﮐﺮ ﺷﻮاهﺪ و ﻗﺮاﺋﻦ ﺁن‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻧﻈﺮﻳﻪ اﺳﻼﻣﯽ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ‪ .‬ﺛﺎﻧﻴﺎ‪ ،‬ﺣﻖ و ﻋﺪاﻟﺖ را‬ ‫ﺁﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﺪان ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﺗﺼﻮر ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ و ﻗﻮاﻧﻴﻦ و اﺧﻼق اﺳﻼﻣﯽ را ﺑﺮ اﺳﺎس ﺁن ﻋﻘﻴﺪﻩ و ﺑﺪون ﺁن ﮐﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪﺷﺎن را‬ ‫زﻳﺮ ﺳﺆال ﺑﻴﺎورﻧﺪ ﻣﻴﺴﻨﺠﻨﺪ‪ .‬ﺑﺴﻴﺎرﯼ از ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن هﻢ ﮔﻤﺎن ﮐﺮدﻩ اﻧﺪ ﮐﻪ روش ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮاﯼ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺣﻖ و ﺑﺎﻃﻞ و ﻋﺪاﻟﺖ و ﻇﻠﻢ‬ ‫درﺳﺖ اﺳﺖ و ﻗﻮاﻧﻴﻦ و اﻓﮑﺎر اﺳﻼﻣﯽ را ﺑﺮ اﺳﺎس هﻤﺎن روﺷﻬﺎى ﻧﺎدرﺳﺖ ﺷﺮح دادﻩ اﻧﺪ‪.‬‬ ‫إن ﺷﺎء اﷲ در اﻳﻦ ﭼﻨﺪ ﺳﻠﺴﻠﮥ ﻣﻘﺎﻻت‪ ،‬ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ زن در اﺳﻼم را ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﺮدﻩ و دﻳﺪﮔﺎﻩ اﺳﻼم راﺟﻊ ﺑﻪ زن را ﺑﺎ ﻓﺮهﻨﮕﻬﺎﯼ‬ ‫ﻣﺬهﺒﯽ و اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ دﻳﮕﺮ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺧﻮاهﻴﻢ ﻧﻤﻮد و ﺧﻮاهﻴﻢ دﻳﺪ ﮐﻪ ﺣﻖ و ﻋﺪاﻟﺖ واﻗﻌﯽ را ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ و ﺑﻪ اﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﻮاهﻴﻢ‬ ‫رﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﻳﮏ زن در دﻧﻴﺎ و ﺁﺧﺮت ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻗﺒﻮل ﮐﺮدن دﻳﻦ اﺳﻼم و اﺟﺮاﯼ ﻗﻮاﻧﻴﻦ ﺁن و ﻋﻤﻞ ﺑﻪ اﺧﻼق اﺳﻼﻣﯽ ﺧﻮاهﺪ‬ ‫ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻧﮕﺎهﯽ ﮔﺬرا ﺑﻪ ﻣﻘﺎم زن در اﺳﻼم‬ ‫و ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺮاى ﻣﺆﻣﻨﺎن‪ ،‬ﺑﻪ هﻤﺴﺮ ﻓﺮﻋﻮن ﻣﺜَﻞ زدﻩ اﺳﺖ‪ ،‬در ﺁن هﻨﮕﺎم آﻪ ﮔﻔﺖ‪) :‬ﭘﺮوردﮔﺎرا! ﺧﺎﻧﻪاى ﺑﺮاى ﻣﻦ‬ ‫ﻧﺰد ﺧﻮدت در ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺴﺎز‪ ،‬و ﻣﺮا از ﻓﺮﻋﻮن و آﺎر او ﻧﺠﺎت دﻩ و ﻣﺮا از ﮔﺮوﻩ ﺳﺘﻤﮕﺮان رهﺎﻳﻰ ﺑﺨﺶ!( و‬ ‫هﻤﭽﻨﻴﻦ ﺑﻪ ﻣﺮﻳﻢ دﺧﺘﺮ ﻋﻤﺮان آﻪ داﻣﺎن ﺧﻮد را ﭘﺎك ﻧﮕﺎﻩ داﺷﺖ‪ ،‬و ﻣﺎ از روح ﺧﻮد در ﺁن دﻣﻴﺪﻳﻢ؛ او آﻠﻤﺎت‬ ‫)‪(٢‬‬ ‫ﭘﺮوردﮔﺎر و آﺘﺎﺑﻬﺎﻳﺶ را ﺗﺼﺪﻳﻖ آﺮد و از ﻣﻄﻴﻌﺎن ﻓﺮﻣﺎن ﺧﺪا ﺑﻮد!‬

‫‪٢٠@LÚ‡Ï@éßbäçbß‬ﺻﻔﺮ اﻟﻤﻈﻔﺮ ‪١۴٢٩‬‬

‫‪۶‬‬


‫ﻇﺎهﺮا در ﻣﻴﺎن ﮐﺘﺐ اﻟﻬﯽ ﻣﻮﺟﻮد ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺮﺁن ﻣﺠﻴﺪ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮاﯼ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ از ﺑﺎﻧﻮان‬ ‫ﺑﻪ ﻋﻨﻮان اﻟﮕﻮ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺮاﯼ زﻧﻬﺎ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮاﯼ ﻣﺮدهﺎ هﻢ ﻣﺜﺎل زدﻩ اﺳﺖ‪ .‬در ﺁﻳﻪ‬ ‫ﻦ ﺁ َﻣﻨُﻮا(( ﮐﻪ ﺧﻄﺎب اﺳﺖ ﺑﻪ هﻤﮥ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ ﺑﺮ ﺧﻼف )) ِﻟﻠﱠﺎﺗﻲ‬ ‫ﻓﻮق اﻟﺬﮐﺮ ﺁ���ﺪﻩ )) ِﻟﱠﻠﺬِﻳ َ‬ ‫ﻦ(( ﮐﻪ ﺧﻄﺎب ﻓﻘﻂ ﺑﻪ زﻧﻬﺎ اﺳﺖ‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ هﺎدﯼ ﺑﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺎﻳﻠﻨﺪ ﻣﺴﻴﺮ اﻟﻬﯽ‬ ‫ﺁ َﻣ ﱠ‬ ‫را ﻃﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ اﻳﻤﺎﻧﺸﺎن و رﻓﺘﺎرﺷﺎن و ﮐﺮدارﺷﺎن هﻤﭽﻮن ﺁﺳﻴﻪ‬ ‫هﻤﺴﺮ ﻓﺮﻋﻮن‪ ،‬ﺁن ﺑﺎﻧﻮﯼ ﺑﺰرﮔﻮار و ﺣﻀﺮت ﻣﺮﻳﻢ دﺧﺘﺮ ﻋﻤﺮان ﻋﻠﻴﻬﺎ اﻟﺴﻼم‬ ‫ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺣﻀﺮت ﺁﺳﻴﻪ هﻤﺎن ﺑﺎﻧﻮﺋﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺣﻀﺮت ﻣﻮﺳﯽ )ﻋﻠﯽ ﻧﺒﻴﻨﺎ و ﺁﻟﻪ و ﻋﻠﻴﻪ‬ ‫اﻟﺴﻼم( اﻳﻤﺎن ﺁورد‪ .‬ﺑﺮ اﺳﺎس رواﻳﺎﺗﯽ ﮐﻪ از اهﻞ اﻟﺒﻴﺖ ﺻﻠﻮات اﷲ ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺑﻪ‬ ‫دﺳﺖ ﻣﺎ رﺳﻴﺪﻩ ﺣﻀﺮت ﺁﺳﻴﻪ ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻳﮑﺘﺎ اﻳﻤﺎن داﺷﺖ و ﻟﺬﺗﻬﺎﯼ دﻧﻴﺎﺋﯽ را‬ ‫ﺑﺮاﯼ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺁﺧﺮت رهﺎ ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد‪ .‬اﻳﺸﺎن ﺑﻪ اﻳﻦ دﻟﻴﻞ ﮐﻪ هﻤﺴﺮ ﻓﺮﻣﺎﻧﺮواﯼ ﻣﺼﺮ‬ ‫ﮐﻪ در ﺁن زﻣﺎن ﺷﺎﻣﻞ اﻣﭙﺮاﺗﻮرﯼ ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪﯼ ﺑﻮد‪ ،‬از هﻤﻪ ﻧﻮع ﻣﺎل و ﻣﻨﺎل‪ ،‬اﻣﮑﺎﻧﺎت‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ و ﻟﺬﺗﻬﺎﯼ دﻧﻴﺎﺋﯽ ﺑﺮﺧﻮردار ﺑﻮد‪ .‬وﻟﻴﮑﻦ ﺣﻀﺮت ﺁﺳﻴﻪ ﻟﺬﺗﻬﺎﯼ دﻧﻴﻮﯼ و‬ ‫ﮐﺎﺧﻬﺎﯼ ﻓﺮﻋﻮﻧﻴﺎن را ﺑﺮاﯼ ﺧﺎﻧﻪ هﺎﯼ ﺑﻬﺸﺘﯽ و ﭘﺎداش ﺁﺧﺮت رهﺎ ﮐﺮدﻩ و ﺗﻘﺮب ﺑﻪ‬ ‫رب اﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ و ﺣﻀﻮر در درﮔﺎﻩ اﻟﻬﯽ را ﺑﻪ ﻣﺎﻧﺪن ﻧﺰد ﻓﺮﻋﻮن و ﻧﺰدﻳﮏ ﺷﺪن ﺑﻪ‬ ‫او ﺗﺮﺟﻴﺢ داد‪ .‬ﻓﺮﻋﻮن ﺑﻌﺪ از ﺁﻧﮑﻪ ﻣﻄﻠﻊ ﺷﺪ ﮐﻪ اﻳﺸﺎن اﻳﻤﺎن ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻳﮑﺘﺎ دارد دﺳﺘﻮر داد ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﻔﺮ ﺑﺎزﮔﺮدد اﻣﺎ ﺁﺳﻴﻪ ﻗﺒﻮل‬ ‫)‪(٣‬‬

‫ﻧﮑﺮد و ﻓﺮﻋﻮن ﺑﻪ ﻃﺮز ﻓﺠﻴﻌﯽ او را ﮐﺸﺖ‪.‬‬

‫ﻗﺮﺁن ﮐﺮﻳﻢ در ﺑﻴﺸﺘﺮ از ﺑﻴﺴﺖ ﺳﻮرﻩ و ﺳﯽ ﺁﻳﻪ در ﺑﺎرۀ ﺣﻀﺮت ﻣﺮﻳﻢ ﻋﻠﻴﻬﺎ اﻟﺴﻼم ﺳﺨﻦ ﺑﻪ ﻣﻴﺎن ﺁوردﻩ اﺳﺖ و در وﺻﻒ‬ ‫ﺁن ﺑﺎﻧﻮﯼ ﺻﺪﻳﻘﻪ و ﭘﺎﮐﺪاﻣﻦ ﺗﻤﺠﻴﺪ ﻓﺮاوان ﻧﻤﻮدﻩ ﺗﺎ ﺟﺎﺋﯽ ﮐﻪ اﻳﻦ ﺑﺎﻧﻮﯼ ﻣﮑﺮﻣﻪ از ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﻦ ﺑﺸﻤﺎر ﻣﻴﺮود ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻼﺋﮑﻪ هﻢ‬ ‫ﮐﻼم ﺑﻮد‪.‬‬

‫)‪(٤‬‬

‫ﻗﺮﺁن ﻣﺠﻴﺪ ﻣﻴﻼد ﺣﻀﺮت ﻣﺮﻳﻢ ﻋﻠﻴﻬﺎ اﻟﺴﻼم را ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻴﺎن ﻣﻴﮑﻨﺪ‪:‬‬ ‫وﺑﻪ ﻳﺎد ﺁر هﻨﮕﺎﻣﻰ را آﻪ هﻤﺴ ِﺮ )ﻋﻤﺮان( ﮔﻔﺖ‪) :‬ﺧﺪاوﻧﺪا! ﺁﻧﭽﻪ را در رﺣﻢ دارم‪ ،‬ﺑﺮاى ﺗﻮ ﻧﺬر آﺮدم‪ ،‬آﻪ )ﻣﺤﺮﱠر(‬

‫)و ﺁزاد‪ ،‬ﺑﺮاى ﺧﺪﻣﺖ ﺧﺎﻧﻪ ﺗﻮ( ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬از ﻣﻦ ﺑﭙﺬﻳﺮ‪ ،‬آﻪ ﺗﻮ ﺷﻨﻮا و داﻧﺎﻳﻰ!( وﻟﻰ هﻨﮕﺎﻣﻰ آﻪ او را ﺑﻪ دﻧﻴﺎ ﺁورد‪) ،‬و‬ ‫او را دﺧﺘﺮ ﻳﺎﻓﺖ‪ (،‬ﮔﻔﺖ‪) :‬ﺧﺪاوﻧﺪا! ﻣﻦ او را دﺧﺘﺮ ﺁوردم ‪-‬وﻟﻰ ﺧﺪا از ﺁﻧﭽﻪ او ﺑﻪ دﻧﻴﺎ ﺁوردﻩ ﺑﻮد‪ ،‬ﺁﮔﺎهﺘﺮ ﺑﻮد‪ -‬و‬ ‫ﭘﺴﺮ‪ ،‬هﻤﺎﻧﻨﺪ دﺧﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻣﻦ او را ﻣﺮﻳﻢ ﻧﺎم ﮔﺬاردم؛ و او و ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺶ را از )وﺳﻮﺳﻪهﺎى( ﺷﻴﻄﺎن راﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ‪،‬‬ ‫در ﭘﻨﺎﻩ ﺗﻮ ﻗﺮار ﻣﻰدهﻢ‪ (.‬ﺧﺪاوﻧﺪ‪ ،‬او )ﻣﺮﻳﻢ( را ﺑﻪ ﻧﻴﻜﻮﻳﻰ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ؛ و ﺑﻪ ﻃﺮز ﺷﺎﻳﺴﺘﻪاى‪) ،‬ﻧﻬﺎل وﺟﻮد( او را‬ ‫روﻳﺎﻧﻴﺪ )و ﭘﺮورش داد(؛ و آﻔﺎﻟﺖ او را ﺑﻪ )زآﺮﻳﺎ( ﺳﭙﺮد‪ .‬هﺮ زﻣﺎن زآﺮﻳﺎ وارد ﻣﺤﺮاب او ﻣﻰﺷﺪ‪ ،‬ﻏﺬاى‬ ‫ﻣﺨﺼﻮﺻﻰ در ﺁن ﺟﺎ ﻣﻰدﻳﺪ‪ .‬از او ﭘﺮﺳﻴﺪ‪) :‬اى ﻣﺮﻳﻢ! اﻳﻦ را از آﺠﺎ ﺁوردﻩاى؟!( ﮔﻔﺖ‪) :‬اﻳﻦ از ﺳﻮى ﺧﺪاﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ هﺮ آﺲ ﺑﺨﻮاهﺪ‪ ،‬ﺑﻰ ﺣﺴﺎب روزى ﻣﻰدهﺪ‪ (.‬در ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻮد آﻪ زآﺮﻳﺎ‪ ،‬ﭘﺮوردﮔﺎر ﺧﻮﻳﺶ را ﺧﻮاﻧﺪ و‬ ‫)‪(٥‬‬ ‫ﻋﺮض آﺮد‪) :‬ﺧﺪاوﻧﺪا! از ﻃﺮف ﺧﻮد‪ ،‬ﻓﺮزﻧﺪ ﭘﺎآﻴﺰﻩاى ﺑﻪ ﻣﻦ ﻋﻄﺎء ﻓﺮﻣﺎ‪ ،‬آﻪ ﺗﻮ دﻋﺎ را ﻣﻰﺷﻨﻮى!(‬

‫ﺷﺎﻳﺎن ذﮐﺮ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺮﻳﺎن ﻣﻴﻼد ﺣﻀﺮت ﻣﺮﻳﻢ ﻋﻠﻴﻬﺎ اﻟﺴﻼم ﺗﻨﻬﺎ در ﻗﺮﺁن ﮐﺮﻳﻢ ﺁﻣﺪﻩ اﺳﺖ و اﻧﺠﻴﻞ ﺁن را ﻧﻘﻞ ﻧﮑﺮدﻩ!‬

‫)‪(٦‬‬

‫هﻤﺴﺮ ﻋﻤﺮان ﮐﻪ ﺣ ّﻨﻪ ﻳﺎ ﺑﻪ ﻗﻮﻟﯽ ﺣﻨﺎ ﻧﺎم داﺷﺖ زﻧﯽ ﺑﻮد ﻣﺆﻣﻨﻪ و ﺷﻮهﺮش از ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان ﺑﻨﯽ اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﺑﻮد‪ .‬از ﺷﻮهﺮش ﻋﻤﺮان‬ ‫ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم ﺑﻪ اﻳﺸﺎن ﺧﺒﺮ رﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮد ﮐﻪ اوﻻد ﭘﺴﺮﯼ از ﺁل ﻋﻤﺮان ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺧﻮاهﺪ ﺁﻣﺪ ﮐﻪ ﮐﻮرهﺎ را ﺑﻴﻨﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ‪ ،‬ﺟﺰاﻣﯽ را ﺷﻔﺎ‬ ‫ﻣﻴﺪهﺪ و ﻣﻴﺖ را زﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﺁﻧﮑﻪ ﺣ ّﻨﻪ ﺣﺎﻣﻠﻪ ﺷﺪ و ﻗﺒﻞ از ﺗﻮﻟﺪ ﻃﻔﻞ ﻋﻤﺮان از دﻧﻴﺎ رﻓﺖ‪ .‬ﺣ ّﻨﻪ ﮔﻤﺎن ﻣﻴﮑﺮد ﮐﻪ ﻓﺮزﻧﺪ او‬ ‫ﺁن ﭘﺴﺮﯼ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺣﻀﺮت ﻋﻤﺮان ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم ﺑﻪ او وﻋﺪﻩ دادﻩ ﺑﻮد زﻳﺮا ﮐﻪ ﺣﻀﺮت ﻋﻤﺮان از دﻧﻴﺎ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد و دﻳﮕﺮ اوﻻدﯼ‬ ‫‪٢٠@LÚ‡Ï@éßbäçbß‬ﺻﻔﺮ اﻟﻤﻈﻔﺮ ‪١۴٢٩‬‬

‫‪٧‬‬


‫ﻧﻤﻴﺘﻮاﻧﺴﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺣ ّﻨﻪ ﻧﺬر ﮐﺮد ﮐﻪ ﺁن ﻓﺮزﻧﺪ را ﺑﺮاﯼ ﺧﺪﻣﺖ در ﮐﻨﻴﺴﮥ اورﺷﻠﻴﻢ ﺑﮕﻤﺎرد‪ .‬ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ در ﮐﻨﻴﺴﮥ‬ ‫اورﺷﻠﻴﻢ ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ و ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻮدﻧﺪ اﺟﺎزۀ ﺧﺮوج از ﺁن ﻣﮑﺎن را ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ و از ﺳﻮﯼ دﻳﮕﺮ زﻧﯽ ﮐﻪ ﻗﺎﻋﺪﮔﯽ او ﻓﺮا رﺳﻴﺪﻩ‬ ‫)‪(٧‬‬

‫ﺑﻮد ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻨﻴﺴﻪ را ﺗﺮﮎ ﻣﻴﮑﺮد‪ .‬از اﻳﻦ رو ﺑﻮد ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﺣﻀﺮت ﻣﺮﻳﻢ ﻋﻠﻴﻬﺎ اﻟﺴﻼم ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺁﻣﺪ ﺣ ّﻨﻪ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮد‪.‬‬

‫اﻣﺎ ﺧﺪاوﻧﺪ‬

‫ﺣﮑﻴﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ دﻋﺎﯼ ﺣ ّﻨﻪ ﺑﺎ ﻳﮏ دﺧﺘﺮ ﻣﺴﺘﺠﺎب ﻣﻴﺸﻮد‪ .‬ﺣ ّﻨﻪ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﻳﮏ زن ﻣﻮﺣﺪﻩ و ﻣﺆﻣﻨﻪ ﺑﻮد و ﻣﻴﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻠﻴﻢ ﺁﮔﺎهﺘﺮ اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ ﭼﻴﺰ ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ اﺳﺖ از اﻳﻨﺮو ﺑﻪ ﻧﺬر ﺧﻮد ﻋﻤﻞ ﮐﺮد و او را ﺑﺮاﯼ ﺗﻌﻠﻴﻢ و ﺗﺮﺑﻴﺖ و ﺧﺪﻣﺖ در‬ ‫)‪(٨‬‬

‫ﮐﻨﻴﺴﻪ ﮔﻤﺎﺷﺖ‪.‬‬

‫ﺣﻀﺮت ﻣﺮﻳﻢ ﻋﻠﻴﻬﺎ اﻟﺴﻼم ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ از هﻤﮥ ﺷﺎﮔﺮدان ﮐﻨﻴﺴﻪ ﮐﻪ هﻤﮥ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺴﺮ ﺑﻮدﻧﺪ ﻋﻠﻮم دﻳﻨﯽ را ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺖ و ﺗﺎ ﺳﻦ ﻧﻪ‬ ‫)‪(٩‬‬

‫ﺳﺎﻟﮕﯽ اﻳﺸﺎن در ﻧﻤﺎز و روزﻩ و ﺑﻄﻮر ﮐﻠﯽ ﻋﺒﺎدت از هﻤﻪ ﭘﻴﺸﯽ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬

‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺘﻌﺎل در ﻗﺮﺁن ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ‬

‫زﮐﺮﻳﺎﯼ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم ﻣﺮﻳﻢ را دﻳﺪ و ﺗﻘﻮﯼ اﻳﺸﺎن و ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﯼ ﺑﻬﺸﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ اﻳﺸﺎن ﻧﺎزل ﻣﻴﺸﺪ را ﻣﺸﺎهﺪﻩ ﮐﺮد دﻟﺶ ﻓﺮزﻧﺪﯼ‬ ‫ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻪ در ﺻﻔﺎت و ﻓﻀﺎﺋﻞ هﻤﺎﻧﻨﺪ ﺣﻀﺮت ﻣﺮﻳﻢ ﻋﻠﻴﻬﺎ اﻟﺴﻼم ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺧﺪاوﻧﺪ دﻋﺎﯼ زﮐﺮﻳﺎ ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم را ﻗﺒﻮل ﮐﺮد و‬ ‫)‪(١٠‬‬

‫ﺑﻪ اﻳﺸﺎن ﺣﻀﺮت ﻳﺤﻴﯽ ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم را ﻋﻄﺎ ﻓﺮﻣﻮد‪.‬‬

‫و اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮاﯼ ﻣﻘﺎم زن در اﺳﻼم ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ واﻻﺗﺮﻳﻦ و اﻓﻀﻠﺘﺮﻳﻦ ﺑﺎﻧﻮﯼ ﺑﺎﻧﻮان‪ ،‬ﺻﺪﻳﻘﮥ ﻃﺎهﺮﻩ‪ ،‬ﺣﻀﺮت ﻓﺎﻃﻤﺔ اﻟﺰهﺮاء دﺧﺖ‬ ‫ﮔﺮاﻣﯽ ﺧﺎﺗﻢ اﻻﻧﺒﻴﺎء ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺼﻄﻔﯽ ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ اﻟﺼﻠﻮة واﻟﺴﻼم ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮد‪ .‬و ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺸﻮد ﺑﺪون ذﮐﺮ ﻣﻘﺎم ﺳﻴﺪة ﻧﺴﺎءاﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ‪،‬‬ ‫)‪(١١‬‬

‫ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ زن در اﺳﻼم را ﺑﻄﻮر ﮐﺎﻣﻞ درﮎ ﮐﺮد؟ در ﺣﺪﻳﺚ ﻗﺪﺳﯽ ﺁﻣﺪﻩ اﺳﺖ‪:‬‬

‫اﮔﺮ )ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺁﺛﺎر( وﺟﻮد ﺗﻮ ﻧﺒﻮد ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ و )ﺟﻬﺎن هﺴﺘﯽ( را ﺧﻠﻖ ﻧﻤﻴﮑﺮدم‪ ،‬و اﮔﺮ ) َﻣﺤْﺾ اﻣﺎﻣﺖ و وﻻﻳﺖ( ﻋﻠﯽ‬ ‫ﻧﺒﻮد ﺗﻮ را ﻧﻤﯽ ﺁﻓﺮﻳﺪم و اﮔﺮ )ﺑﻪ ﺟﻬﺖ اﺑﻘﺎء اﻣﺮ رﺳﺎﻟﺖ و اﺳﺘﻤﺮار اﻣﺎﻣﺖ و وﻻﻳﺖ ﺗﻮﺳﻂ( وﺟﻮد ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺗﻮ‬ ‫)‪(١٢‬‬ ‫و ﻋﻠﯽ را ﺧﻠﻖ ﻧﻤﻴﮑﺮدم‪.‬‬

‫ﺑﺮ اﺳﺎس ﺣﺪﻳﺚ ﻣﺬﮐﻮر ﻓﻘﻂ ﺑﺨﺎﻃﺮ وﺟﻮد ﺣﻀﺮت ﻧﺒﯽ اﮐﺮم‪ ،‬ﺣﻀﺮت اﻣﻴﺮ ﻣﺆﻣﻨﺎن و ﺣﻀﺮت ﻓﺎﻃﻤﺔ اﻟﺰهﺮاء ﺻﻠﻮات اﷲ‬ ‫ﻋﻠﻴﻬﻢ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺗﻤﺎم ﻣﺨﻠﻮﻗﺎت دﻳﮕﺮ را ﺁﻓﺮﻳﺪ‪ .‬در ﻣﮑﺘﺐ ﺗﺸﻴﻊ ﺷﮑﯽ در ﻓﻀﻴﻠﺖ و واﻻﻳﯽ ﺣﻀﺮت زهﺮاء ﺻﻠﻮات اﷲ‬ ‫ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬و ﻣﻘﺎم ﺁن ﺑﺎﻧﻮﯼ ﺑﺰرﮔﻮار در ﮐﺘﺐ ﻋﺎﻣﻪ )ﻣﺬهﺐ ﻣﻮﺳﻮم ﺑﻪ اهﻞ ﺗﺴﻨﻦ( هﻢ ﺑﺴﻴﺎر ذﮐﺮ ﺷﺪﻩ هﺮ ﭼﻨﺪ ﺗﻌﺼﺐ ﺁﻧﺎن‬ ‫ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺗﺤﺮﻳﻔﺎت زﻳﺎدﯼ در ﮐﺘﺐ ﺗﺎرﻳﺨﻴﺸﺎن ﭘﺪﻳﺪ ﺁﻳﺪ و از ﻧﻘﻞ ﺑﺴﻴﺎرﯼ از رواﻳﺎت ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ اﻳﺸﺎن ﺧﻮدارﯼ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﺣﻀﺮت ﺳﻴﺪة ﻧﺴﺎءاﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ ﻣﺤﺪﺛﻪ ﺑﻮد و ﻓﺮﺷﺘﮕﺎن ﺑﻪ او از ﻋﻠﻢ ﻏﻴﺐ ﺧﺒﺮ ﻣﻴﺪادﻧﺪ و اﻣﻴﺮ ﻣﺘﻘﻴﺎن ﺁن ﭼﻴﺰﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ او ﻧﺎزل ﻣﻴﺸﺪ‬ ‫) ‪(١٣‬‬

‫را در ﮐﺘﺎﺑﯽ ﺑﻪ اﺳﻢ ))ﻣﺼﺤﻒ ﻓﺎﻃﻤﻪ(( ﺟﻤﻊ ﺁورﯼ ﮐﺮدﻩ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬

‫و ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺸﻮد ﺑﻪ ﻣﻘﺎم ﺁن ﺣﻀﺮت ﺷﮏ ﮐﺮد در ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ‬

‫رﻧﺠﺎﻧﺪﻧﺸﺎن ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺮاﺑﺮ اﺳﺖ‪ ،‬هﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺣﻀﺮت رﺳﻮل ﺻﻠﯽ اﷲ ﻋﻠﻴﻪ و ﺁﻟﻪ ﻓﺮﻣﻮد‪)) :‬ﻓﺎﻃﻤﻪ ﭘﺎرﻩ اﯼ از وﺟﻮد ﻣﻦ‬ ‫اﺳﺖ‪ ،‬هﺮ ﮐﺲ او را ﺁزار دهﺪ ﻣﺮا ﺁزردﻩ و هﺮ ﮐﺲ ﻣﺮا ﺁزار دهﺪ ﺧﺪا را ﺁزردﻩ اﺳﺖ(( و ﭘﻴﺮوان راﺳﺘﻴﻦ ﺁن ﺑﺎﻧﻮ هﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ از‬ ‫)‪(١٤‬‬

‫ﺁﺗﺶ دوزخ در اﻣﺎن ﺧﻮاهﻨﺪ ﺑﻮد‪.‬‬

‫و از اﻣﺎم ﺑﺎﻗﺮ ﺻﻠﻮات اﷲ ﻋﻠﻴﻪ ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ‪ :‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻋﻠﻴﻬﺎ اﻟﺴﻼم وﻻدت ﻳﺎﻓﺖ‪،‬‬

‫ﺧﺪا ﺑﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ اﯼ وﺣﯽ ﻓﺮﻣﻮد ﮐﻪ ﻧﺎم ﻓﺎﻃﻤﻪ را ﺑﺮ زﺑﺎن ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﺎرﯼ ﺳﺎزد؛ از اﻳﻦ رو ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻪ ﺧﻮاﺳﺖ ﺧﺪا ﻧﺎم ﮔﺮاﻧﻤﺎﻳﮥ او را‬ ‫))ﻓﺎﻃﻤﻪ(( ﻧﻬﺎد‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺧﺪا ﺑﻪ ﺁن ﺑﺎﻧﻮﯼ ﺑﺎ ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﻣﻦ ﺑﻪ وﺳﻴﻠﮥ داﻧﺶ و ﺑﻴﻨﺶ ﮔﺴﺘﺮدﻩ‪ ،‬ﺗﻮ را از دﻳﮕﺮ ﺑﻨﺪﮔﺎن ﺟﺪا‬ ‫ﺳﺎﺧﺘﻪ و ﺑﺮ هﻤﮥ ﺁﻧﺎن ﺑﺮﺗﺮﯼ ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ‪ ،‬و ﺗﻮ را ﭘﺎﮎ و ﭘﺎﮐﻴﺰﻩ ﺳﺎﺧﺘﻢ‪.‬‬

‫‪٢٠@LÚ‡Ï@éßbäçbß‬ﺻﻔﺮ اﻟﻤﻈﻔﺮ ‪١۴٢٩‬‬

‫‪٨‬‬


‫ﺳﭙﺲ اﻣﺎم ﺑﺎﻗﺮ ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﺑﻪ ﺧﺪا ﺳﻮﮔﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪا اﻳﻦ ﺑﺎﻧﻮﯼ ﮔﺮاﻧﻤﺎﻳﻪ را ﺑﻪ وﺳﻴﻠﮥ داﻧﺶ و ﺑﻴﻨﺶ از دﻳﮕﺮان ﻣﻤﺘﺎز‬ ‫)‪(١٥‬‬

‫ﺳﺎﺧﺖ‪ ،‬و از هﻤﺎن ﻋﺎﻟﻢ ))ذر(( او را ﭘﺎﮎ و ﭘﺎﮐﻴﺰﻩ ﻗﺮار داد‪.‬‬

‫از ﺁﻳﺎﺗﯽ ﮐﻪ در ﺷﺄن ﺣﻀﺮت زهﺮاء ﺻﻠﻮات اﷲ ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻧﺎزل ﺷﺪﻩ‬ ‫ﺑﻪ اﻳﻦ ﺁﻳﮥ ﮐﺮﻳﻤﻪ ﺑﺮﺧﻮرد ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ‪:‬‬ ‫هﺮﮔﺎﻩ ﺑﻌﺪ از ﻋﻠﻢ و داﻧﺸﻰ آﻪ )در ﺑﺎرﻩ ﻣﺴﻴﺢ( ﺑﻪ ﺗﻮ رﺳﻴﺪﻩ‪،‬‬ ‫)ﺑﺎز( آﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﺤﺎﺟّﻪ و ﺳﺘﻴﺰ ﺑﺮﺧﻴﺰﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮕﻮ‪:‬‬ ‫)ﺑﻴﺎﻳﻴﺪ ﻣﺎ ﻓﺮزﻧﺪان ﺧﻮد را دﻋﻮت آﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺷﻤﺎ هﻢ ﻓﺮزﻧﺪان ﺧﻮد‬ ‫را؛ ﻣﺎ زﻧﺎن ﺧﻮﻳﺶ را دﻋﻮت ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ‪ ،‬ﺷﻤﺎ هﻢ زﻧﺎن ﺧﻮد را؛‬ ‫ﻣﺎ از ﻧﻔﻮس ﺧﻮد دﻋﻮت آﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺷﻤﺎ هﻢ از ﻧﻔﻮس ﺧﻮد؛ ﺁﻧﮕﺎﻩ‬ ‫)‪(١٦‬‬ ‫ﻣﺒﺎهﻠﻪ آﻨﻴﻢ؛ و ﻟﻌﻨﺖ ﺧﺪا را ﺑﺮ دروﻏﮕﻮﻳﺎن ﻗﺮار دهﻴﻢ‪(.‬‬

‫ﺷﺄن ﻧﺰول ﺁﻳﻪ ﻣﺰﺑﻮر ﺑﺪﻳﻦ ﺻﻮرت اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮدم ﻣﻨﻄﻘﻪ اﯼ ﺑﻪ اﺳﻢ ﻧﺠﺮان ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺘﯽ را رهﺎ ﮐﺮدﻩ و ﺑﻪ ﻣﺬهﺐ ﻧﺼﺮاﻧﯽ ﮐﻪ‬ ‫هﻤﺎن ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﮔﺮوﻳﺪﻧﺪ‪ .‬ﺣﻀﺮت رﺳﻮل ﺻﻠﯽ اﷲ ﻋﻠﻴﻪ و ﺁﻟﻪ ﺑﺮاﯼ اﺳﻘﻒ ﻧﺠﺮان ﮐﻪ اﺑﻮ ﺣﺎرﺛﻪ ﺑﻦ ﻋﻠﻘﻤﻪ ﻧﺎم داﺷﺖ‬ ‫وﻧﻤﺎﻳﻨﺪۀ رﺳﻤﯽ ﮐﻠﻴﺴﺎﯼ روم ﺑﺮاﯼ ﺁن ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺑﻮد ﻧﺎﻣﻪ اﯼ ﻓﺮﺳﺘﺎد و ﺳﺎﮐﻨﺎن ﺁﻧﺠﺎ را ﺑﻪ اﺳﻼم و ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻳﮑﺘﺎ دﻋﻮت‬ ‫)‪(١٧‬‬

‫ﮐﺮد‪.‬‬

‫اﺑﻮ ﺣﺎرﺛﻪ ﺑﻌﺪ از ﻣﺸﻮرت ﺑﺎ اﻓﺮاد ﺑﺎرز ﻣﺬهﺒﯽ و ﻏﻴﺮ ﻣﺬهﺒﯽ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﻳﮏ هﻴﺌﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﯽ ���ﻪ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ ﮐﻪ‬

‫ﺑﺎ ﺣﻀﺮت رﺳﻮل ﺻﻠﯽ اﷲ ﻋﻠﻴﻪ و ﺁﻟﻪ ﻣﺒﺎﺣﺜﻪ ﮐﻨﻨﺪ و دﻻﺋﻞ ﻧﺒﻮت او را ﺑﺴﻨﺠﻨﺪ‪ .‬ذﮐﺮ ﺟﺰﺋﻴﺎت ﮔﻔﺘﮕﻮ ﺑﻴﻦ هﻴﺌﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﯽ ﻧﺠﺮان‬ ‫و ﺣﻀﺮت رﺳﻮل ﺻﻠﯽ اﷲ ﻋﻠﻴﻪ و ﺁﻟﻪ از ﺣﻮﺻﻠﮥ اﻳﻦ ﻣﻘﺎل ﺧﺎرج اﺳﺖ و ﻓﻘﻂ ﺑﻪ اﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺴﻨﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﺣﻀﺮت ﺻﻠﯽ اﷲ‬ ‫ﻋﻠﻴﻪ و ﺁﻟﻪ ﺁﻧﻬﺎ را ﺑﻪ رهﺎ ﮐﺮدن ﻋﺒﺎدت ﺣﻀﺮت ﻋﻴﺴﯽ ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ )ﻋﻠﯽ ﻧﺒﻴﻨﺎ و ﺁﻟﻪ و ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم( و ﺑﻪ ﻋﺒﺎدت اﺣﺴﻦ اﻟﺨﺎﻟﻘﻴﻦ ﮐﻪ‬ ‫)‪(١٨‬‬

‫هﻤﺎن ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﯽ ﻧﻈﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ دﻋﻮت ﮐﺮد‪.‬‬

‫ﺁﻧﻬﺎ ادﻋﺎ ﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﻀﺮت ﻋﻴﺴﯽ ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم ﻣﻴﺖ را زﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﺮد و ﺑﻴﻤﺎران را ﺷﻔﺎ ﻣﻴﺒﺨﺸﻴﺪ و از ﮔﻞ ﭘﺮﻧﺪﻩ اﯼ درﺳﺖ‬ ‫ﻣﻴﮑﺮد و در ﺁن ﻣﻴﺪﻣﻴﺪ و ﺁن ﭘﺮﻧﺪﻩ زﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﺪ و هﻤﮥ اﻳﻨﻬﺎ ﻧﺸﺎﻧﺪهﻨﺪۀ ﺁن ﺑﻮد ﮐﻪ اﻳﺸﺎن ﺧﺪا اﺳﺖ! ﺣﻀﺮت ﻧﺒﯽ اﮐﺮم ﺻﻠﯽ اﷲ‬ ‫ﻋﻠﻴﻪ و ﺁﻟﻪ در ﺟﻮاب ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﻣﻮد ﮐﻪ ﺣﻀﺮت ﻋﻴﺴﯽ ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم ﻣﺨﻠﻮق ﺧﺪاوﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ او را در رﺣﻢ ﻣﺮﻳﻢ ﻗﺮار دادﻩ‬ ‫و ﺁن ﻗﺪرﺗﻬﺎ را ﺑﻪ او ﻋﻄﺎ ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد‪ .‬ﻳﮑﯽ از ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻋﻴﺴﯽ ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم ﭘﺴﺮ ﺧﺪاﺳﺖ و ﭼﻮن ﮐﻪ ﺑﺪون ﭘﺪر ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺁﻣﺪﻩ‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ اﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮد ﮐﻪ ﭘﺪر اﻳﺸﺎن ﺧﺪاوﻧﺪ اﺳﺖ! در هﻤﺎن هﻨﮕﺎم ﺑﻪ ﺣﻀﺮت رﺳﻮل ﺻﻠﯽ اﷲ ﻋﻠﻴﻪ و ﺁﻟﻪ وﺣﯽ ﻧﺎزل ﺷﺪ‬ ‫ﮐﻪ‪:‬‬ ‫ﻣَﺜَﻞ ﻋﻴﺴﻰ در ﻧﺰد ﺧﺪا‪ ،‬هﻤﭽﻮن ﺁدم اﺳﺖ؛ آﻪ او را از ﺧﺎك ﺁﻓﺮﻳﺪ‪ ،‬و ﺳﭙﺲ ﺑﻪ او ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﻣﻮﺟﻮد ﺑﺎش! او هﻢ ﻓﻮرًا‬ ‫)‪(١٩‬‬ ‫ﻣﻮﺟﻮد ﺷﺪ‪.‬‬

‫اﮔﺮ ﻧﺪاﺷﺘﻦ ﭘﺪر دﻟﻴﻞ اﻟﻮهﻴﺖ ﻣﻴﺸﺪ و اﻳﻨﮑﻪ ﺁن ﻓﺮد ﮐﻪ ﭘﺪر ﻧﺪارد ﻓﺮزﻧﺪ ﺧﺪاﺳﺖ ﭘﺲ ﺣﻀﺮت ﺁدم ﮐﻪ ﻧﻪ ﭘﺪر داﺷﺖ و ﻧﻪ ﻣﺎدر‬ ‫ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺴﺘﺤﻖ اﻳﻦ ﻣﻨﺼﺐ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ هﺮ ﺣﺎل‪ ،‬ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺮف ﺣﻖ را ﻗﺒﻮل ﻧﮑﺮدﻧﺪ و ﺑﻪ ﺣﻀﺮت رﺳﻮل ﺻﻠﻮات اﷲ ﻋﻠﻴﻪ وﺁﻟﻪ ﻋﺮض‬ ‫ﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﺎرﻩ اﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﺼﻮر ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻣﺒﺎهﻠﻪ ﺑﻴﻦ ﻃﺮﻓﻴﻦ اﺳﺖ‪ .‬در ﻣﺒﺎهﻠﻪ ﻃﺮﻓﻴﻦ ﻧﻔﺮﻳﻦ ﺧﺪاوﻧﺪ را ﺑﺮاﯼ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ در‬

‫‪٢٠@LÚ‡Ï@éßbäçbß‬ﺻﻔﺮ اﻟﻤﻈﻔﺮ ‪١۴٢٩‬‬

‫‪٩‬‬


‫ﺧﻮاﺳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ و ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ واﻣﻴﮕﺬارﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻨﺸﺎن را ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﺪ‪ .‬هﻤﺎن هﻨﮕﺎم ﺑﻪ ﺣﻀﺮت رﺳﻮل ﺻﻠﯽ اﷲ ﻋﻠﻴﻪ و ﺁﻟﻪ ﺁﻳﻪ‬ ‫)‪(٢٠‬‬

‫اﯼ ﮐﻪ در ﺑﺎﻻ ﻣﻄﺮح ﮐﺮدﻳﻢ ﻧﺎزل ﺷﺪ‪.‬‬

‫در ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ ﻣﺬﮐﻮر ﺑﻴﻦ ﻋﺎﻣﻪ و ﺧﺎﺻﻪ )ﻣﺬهﺐ ﺗﺸﻴﻊ( ﺗﻮاﻓﻖ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ از ﺳﻮﯼ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺑﻪ ﻣﻴﺪان ﻣﺒﺎهﻠﻪ ﺑﺎ‬ ‫ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن رﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺁن ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ ﺷﺎﻣﻞ ﺣﻀﺮت ﻣﺤﻤﺪ و اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ﺻﻠﻮات اﷲ ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ ﮐﻪ در ﺁﻳﻪ هﻤﺎن أَﻧ ُﻔﺴَﻨَﺎ )ﻧﻔﻮس ﺧﻮد( و‬ ‫ﺣﻀﺮت زهﺮاء ﻋﻠﻴﻬﺎ اﻟﺴﻼم ﮐﻪ هﻤﺎن ِﻧﺴَﺎءﻧَﺎ )زﻧﺎن ﺧﻮﻳﺶ( و ﺣﻀﺮات اﻣﺎم ﺣﺴﻦ و اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ ﺻﻠﻮات اﷲ ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ ﮐﻪ أَ ْﺑﻨَﺎءﻧَﺎ‬ ‫)‪(٢١‬‬

‫ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺑﺮ اﺳﺎس ﺗﻮاﻓﻖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎن ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن ﻧﺠﺮان ﻣﺮاﺳﻢ ﻣﺒﺎهﻠﻪ ﺧﺎرج از ﺷﻬﺮ و در ﺻﺤﺮا اﻧﺠﺎم ﺷﺪ و در اﻧﺘﺨﺎب ﺁن‬

‫ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ ﺗﻮﺳﻂ ﺣﻀﺮت رﺳﻮل ﺑﺮاﯼ ﻗﺮار دادن ﻧﻔﺮﻳﻦ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻓﺘﺎح ﺑﺮ دروﻏﮕﻮﻳﺎن ﺣﮑﻤﺘﯽ ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﮐﺎر ﺗﻨﻬﺎ از ﻋﻬﺪﻩ ﺣﺠﺞ‬ ‫اﻟﻬﯽ ﮐﻪ از ﻧﻈﺮ روﺣﯽ و ﻣﺎدﯼ ﭘﺎﮎ ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺮ ﻣﯽ ﺁﻣﺪ‪ .‬و اﻳﻦ ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ هﻤﺎن اهﻞ ﮐﺴﺎء هﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ در ﺁﻳﮥ ﺷﺮﻳﻔﮥ ﻗﺮﺁن ﭼﻨﻴﻦ راﺟﻊ‬ ‫)‪(٢٢‬‬

‫ﻼ ﺷﻤﺎ را ﭘﺎك ﺳﺎزد‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ‪ :‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻓﻘﻂ ﻣﻰﺧﻮاهﺪ ﭘﻠﻴﺪى و ﮔﻨﺎﻩ را از ﺷﻤﺎ اهﻞ ﺑﻴﺖ دور آﻨﺪ و آﺎﻣ ً‬

‫از ﺟﻤﻠﻪ‪ ،‬ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎن ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن ﻧﺠﺮان‪ ،‬ﺑﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ اﮔﺮ ﺣﻀﺮت رﺳﻮل ﺻﻠﯽ اﷲ ﻋﻠﻴﻪ و ﺁﻟﻪ ﺑﺎ ﻟﺸﮑﺮﯼ ﺑﺮاﯼ‬ ‫ﻣﺒﺎهﻠﻪ ﺑﻴﺎﻳﺪ و از ﺁن ﻃﺮﻳﻖ ﺑﺮاﯼ ﻣﺎ ﻗﺪرﺗﻨﻤﺎﺋﯽ ﮐﻨﺪ ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻴﺸﻮد ﮐﻪ در ادﻋﺎﻳﺶ ﺻﺎدق ﻧﺒﻮدﻩ و ﺑﻪ ﻧﺒﻮت و رﺳﺎﻟﺖ ﺧﻮد اﻋﺘﻤﺎد‬ ‫ﻧﺪارد‪ .‬در ‪ ٢٤‬ذﯼ اﻟﺤﺠﺔ‪ ،‬ﺳﺎل ‪ ١٠‬هﺠﺮﯼ ﻗﻤﺮﯼ‪ ،‬وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن ﭼﻬﺮۀ ﺁن اﻧﻮار اﻟﻬﯽ را دﻳﺪﻧﺪ و اﺑﻬﺖ اﻳﺸﺎن را ﻣﻼﺣﻈﻪ‬ ‫ﮐﺮدﻧﺪ ﺣﻴﺮان ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ و ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﻀﺮت ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺻﻠﯽ اﷲ ﻋﻠﻴﻪ و ﺁﻟﻪ ﺑﺮ ﻋﻘﻴﺪۀ ﺧﻮد اﺳﺘﻮار اﺳﺖ و هﻤﮥ ﻋﺰﻳﺰان ﺧﻮد را ﺑﻪ‬ ‫ﻣﻴﺪان ﻣﺒﺎهﻠﻪ ﺁوردﻩ‪ ،‬ﻣﻴﺪاﻧﯽ ﮐﻪ اﮔﺮ ﻣﺒﺎهﻠﻪ اﻧﺠﺎم ﺷﻮد ﻓﻘﻂ ﻳﮑﯽ از ﻃﺮﻓﻴﻦ ﮐﻪ ﺣﻖ هﺴﺘﻨﺪ از ﺁن رﺳﺘﮕﺎر ﺧﺎرج ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ‪ .‬اﺳﻘﻒ‬ ‫ﻧﺠﺮان ﺑﻪ ﺑﻘﻴﻪ هﻴﺌﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﯽ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﻦ ﭼﻬﺮﻩ هﺎﺋﯽ را ﻣﻴﺒﻴﻨﻢ ﮐﻪ هﺮﮔﺎﻩ دﺳﺖ ﺑﻪ دﻋﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻨﻨﺪ و از درﮔﺎﻩ اﻟﻬﯽ ﺑﺨﻮاهﻨﺪ ﮐﻪ‬ ‫ﺑﺰرﮔﺘﺮﻳﻦ ﮐﻮﻩ هﺎ را از ﺟﺎﯼ ﺑﮑﻨﺪ‪ ،‬ﻓﻮرًا دﻋﺎﯼ ﺁﻧﺎن ﻣﺴﺘﺠﺎب ﻣﻴﺸﻮد‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬هﺮﮔﺰ ﺻﺤﻴﺢ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﺎ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻗﻴﺎﻓﻪ هﺎﯼ ﻧﻮراﻧﯽ‬ ‫و ﺑﺎ اﻳﻦ اﻓﺮاد ﺑﺎ ﻓﻀﻴﻠﺖ‪ ،‬ﻣﺒﺎهﻠﻪ ﮐﻨﻴﻢ‪ ،‬زﻳﺮا ﺑﻌﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ هﻤﮥ ﻣﺎ ﻧﺎﺑﻮد ﺷﻮﻳﻢ و ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ داﻣﻨﮥ ﻋﺬاب ﮔﺴﺘﺮش ﭘﻴﺪا ﮐﻨﺪ و‬ ‫)‪(٢٣‬‬

‫هﻤﮥ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن ﺟﻬﺎن را ﺑﮕﻴﺮد و در روﯼ زﻣﻴﻦ ﻳﮏ ﻣﺴﻴﺤﯽ ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﺎﻧﺪ‪.‬‬

‫هﻴﺌﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﯽ ﻧﺠﺮان ﺑﻌﺪ از ﻣﺸﻮرت ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ اهﻞ اﻟﺒﻴﺖ ﺻﻠﻮات اﷲ ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻣﺒﺎهﻠﻪ ﻧﮑﻨﻨﺪ و ﺑﺎ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﺻﻠﺢ‬ ‫ﻧﺎﻣﻪ اﯼ اﻣﻀﺎ ﮐﻨﻨﺪ و ﻣﺒﻠﻐﯽ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ))ﺟﺰﻳﻪ(( ﺑﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ اﺳﻼﻣﯽ ﭘﺮداﺧﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺁن ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ از ﺟﺎن و ﻣﺎل ﺁﻧﻬﺎ‬ ‫ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬

‫)‪(٢٤‬‬

‫از رواﻳﺖ ﺗﺎرﻳﺨﯽ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﻣﺒﺎهﻠﻪ اﻳﻨﭽﻨﻴﻦ ﺑﺮ ﻣﯽ ﺁﻳﺪ ﮐﻪ‪ ،‬ﺑﺪون ﺣﻀﺮت ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺳﻼم اﷲ ﻋﻠﻴﻬﺎ‪ ،‬ﺁن ﺑﺎﻧﻮﯼ ﺑﺎﻧﻮان و ﻣﺤﻮر‬ ‫هﺴﺘﯽ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎت‪ ،‬ﭘﻴﺮو ِزِﻳﯽ ﮐﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻓﺎﺗﺢ ﺑﻪ ﻣﺴﻠﻤﻴﻦ ﻋﻄﺎ ﮐﺮد ﻧﺼﻴﺒﺸﺎن ﻧﻤﻴﺸﺪ‪ .‬ﮐﻪ اﻟﺒﺘﻪ ﭼﻪ ﺷﮑﯽ در ﻣﻘﺎم زن در اﺳﻼم اﺳﺖ‬ ‫وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم أﺋﻤّﻪ هﺪﯼ ﺗﻨﻬﺎ از ﻃﺮﻳﻖ ﺣﻀﺮت زهﺮاء ﺻﻠﻮات اﷲ ﻋﻠﻴﻬﺎ ﺑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ اﮐﺮم ﺻﻠﯽ اﷲ ﻋﻠﻴﻪ و ﺁﻟﻪ ﻣﻨﺴﻮب ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ و‬ ‫ﺗﻤﺎم ﻣﺨﻠﻮﻗﺎت ﺑﺮاﯼ وﺟﻮدﺷﺎن ﻣﺪﻳﻮن ﺑﻪ او و ﭘﺪر ﺑﺰرﮔﻮارش و ﺷﻮهﺮش هﺴﺘﻨﺪ‪ .‬اﮔﺮ هﻤﮥ درﺧﺘﺎن ﺑﻪ ﻗﻠﻢ و هﻤﮥ درﻳﺎهﺎ ﺑﻪ‬ ‫ﺟﻮهﺮ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮔﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻧﻤﻴﺘﻮان ﻓﻀﺎﺋﻞ ﺣﻀﺮت زهﺮاء و ﻣﻘﺎﻣﺸﺎن را ﻧﮕﺎﺷﺖ ﭘﺲ ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ ﺑﻪ ﻧﺎﺗﻮاﻧﯽ ﮐﻠﻤﺎت و ﻋﺠﺰ ﺧﻮد در ﺑﻴﺎن‬ ‫ﻣﻘﺎم ﺷﺎﻣﺦ اﻳﻦ ﺑﺎﻧﻮﯼ ﻣﺠﻠﻠﻪ اﻋﺘﺮاف ﮐﻨﻴﻢ‪.‬‬ ‫از ﺑﺎﻧﻮاﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ و اﻋﺘﻼﯼ دﻳﻦ ﻣﺒﻴﻦ اﺳﻼم ﺑﻮدﻧﺪ ﻣﻴﺸﻮد ازﺣﻀﺮت ﺧﺪﻳﺠﻪ‪ ،‬ﺣﻀﺮت زﻳﻨﺐ و ﺣﻀﺮت ﻣﻌﺼﻮﻣﻪ‬ ‫ﺳﻼم اﷲ ﻋﻠﻴﻬﻦ ﻧﺎم ﺑﺮد‪ .‬ﻋﻤﻞ و از ﺧﻮد ﮔﺬﺷﺘﮕﯽ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﺎم دﻳﻦ اﺳﻼم و وﺟﻬﮥ راﺳﺘﻴﻦ ﺁن ﮐﻪ ﻣﺬهﺐ ﺗﺸﻴﻊ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮن‬ ‫ﭘﺎ ﺑﺮﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﮔﻨﺠﺎﻳﺶ ﺑﻴﺎن ﺗﻤﺎﻣﯽ اﻋﺘﻘﺎدات راﺳﺦ و ﻋﻠﻢ ﺷﮕﻔﺖ اﻧﮕﻴﺰ ﺁﻧﺎن را ﻧﺪارد‪ .‬ﺑﺎﻧﻮان ارﺟﻤﻨﺪﯼ ﮐﻪ ﻣﺎل‬ ‫و ﺟﺎن و ﺗﻤﺎم وﺟﻮدﺷﺎن را در راﻩ ﺗﺠﻠﯽ ﺁﻳﺎت ﺧﺪاوﻧﺪ ﻓﺪا ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﻧﻮان ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻣﺆﻣﻨﻪ‪ ،‬ﺷﺠﺎع و ﺑﺎ ﺗﻘﻮﯼ ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﻠﯽ در ﺗﺎرﻳﺦ‬ ‫ادﻳﺎن اﻟﻬﯽ از دﻳﺪﮔﺎﻩ اﺳﻼم و ﺑﺨﺼﻮص در ﺗﺎرﻳﺦ اﺳﻼم ﮐﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ و هﺮ ﮐﺪام از ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺘﺎﺑﯽ ﻣﺨﺼﻮص ﺧﻮد را ﻧﻴﺎز دارد‪ .‬از‬

‫‪٢٠@LÚ‡Ï@éßbäçbß‬ﺻﻔﺮ اﻟﻤﻈﻔﺮ ‪١۴٢٩‬‬

‫‪١٠‬‬


‫اﻳﻨﺮو از ﭼﻨﺪ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﯽ و رواﻳﺎت اهﻞ اﻟﺒﻴﺖ ﺻﻠﻮات اﷲ ﻋﻠﻴﻬﻢ ﮐﻪ در اﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ ذﮐﺮ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮد ﺻﺮﻳﺤﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ زن در‬ ‫اﺳﻼم ﺷﺪ‪ .‬وﻟﻴﮑﻦ ﺑﺮاﯼ ﻓﻬﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺁﻳﮥ دﻳﮕﺮﯼ در ﻗﺮﺁن ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺘﻌﺎل ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺮاى آﺴﺎﻧﻰ آﻪ آﺎﻓﺮ ﺷﺪﻩاﻧﺪ ﺑﻪ هﻤﺴﺮ ﻧﻮح و هﻤﺴﺮ ﻟﻮط ﻣ َﺜﻞ زدﻩ اﺳﺖ‪ ،‬ﺁن دو ﺗﺤﺖ ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﻰ دو ﺑﻨﺪﻩ از‬ ‫ﺑﻨﺪﮔﺎن ﺻﺎﻟﺢ ﻣﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬وﻟﻰ ﺑﻪ ﺁن دو ﺧﻴﺎﻧﺖ آﺮدﻧﺪ و ارﺗﺒﺎط ﺑﺎ اﻳﻦ دو )ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ( ﺳﻮدى ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺸﺎن )در ﺑﺮاﺑﺮ ﻋﺬاب‬ ‫)‪(٢٥‬‬ ‫اﻟﻬﻰ( ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬و ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ‪ :‬وارد ﺁﺗﺶ ﺷﻮﻳﺪ هﻤﺮاﻩ آﺴﺎﻧﻰ آﻪ وارد ﻣﻰﺷﻮﻧﺪ!‬

‫اﻳﻦ ﺁﻳﻪ در ﻗﺮﺁن ﻣﺠﻴﺪ ﻗﺒﻞ از ﺁﻳﻪ اﯼ ﮐﻪ در اول ﻣﻘﺎﻟﻪ ذﮐﺮ ﺷﺪ ﺁﻣﺪﻩ اﺳﺖ و هﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺁن ﺁﻳﻪ ﺧﻄﺎب ﺑﻪ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ ﭼﻪ ﻣﺮد و‬ ‫ﻦ َآ َﻔﺮُوا‪ ((...‬ﮐﻪ ﺧﻄﺎب ﺑﻪ ﮐﻔﺎر ﻣﺮد و زن اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺳﺒﺤﺎن ﺑﻪ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ ﺑﺎ ﻣﺜﺎل‬ ‫ﭼﻪ زن ﻣﻴﮑﻨﺪ‪ ،‬اﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ))ﱢﻟﱠﻠﺬِﻳ َ‬ ‫زدن از زﻧﺎن ﮐﺎﻓﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﮐﻪ هﺮﮐﺲ‪ ،‬ﻣﺮد و زن‪ ،‬ﻣﺴﺌﻮل ﻋﻤﻞ ﺧﻮﻳﺶ اﺳﺖ و ﻧﺴﺒﺘﺶ ﺑﻪ ﭘﺪر و ﻣﺎدر و ﻳﺎ هﻤﺴﺮ ﻣﺆﻣﻦ و ﺣﺘﯽ‬ ‫ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺪا ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﺋﯽ او را ﻧﺠﺎت ﻧﻤﻴﺪهﺪ‪ .‬هﻤﺴﺮ ﻧﻮح و هﻤﺴﺮ ﻟﻮط هﺮ دو ﻧﺰدﻳﮏ ﺑﻪ ﻣﺨﺰن وﺣﯽ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺁن دو ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ‬ ‫اﻟﺴﻼم ﮐﻮﺗﺎهﯽ در هﺪاﻳﺘﺸﺎن ﺑﻪ راﻩ راﺳﺖ و ﺳﻌﺎدت ﻧﻤﻴﮑﺮدﻧﺪ‪ .‬اﻓﺴﻮس ﮐﻪ ﻧﻮر اﻟﻬﯽ در ﻗﻠﺒﺸﺎن ﺟﺎﯼ ﭘﻴﺪا ﻧﮑﺮد‪.‬‬ ‫از ﺁﻳﺎت و رواﻳﺎت ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ ﮐﻪ در اﺳﻼم ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ زن هﻤﭽﻮ ﻣﺮد اﺳﺖ از اﻳﻦ ﻧﻈﺮ ﮐﻪ در اﺳﻼم ﻣﻘﺎم و ﻓﻀﻴﻠﺖ‬ ‫ﻳﮏ ﻓﺮد ﺑﺮ اﺳﺎس ﺟﻨﺴﻴﺖ و ﻧﮋاد او ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺒﻨﺎ اﻳﻤﺎن و ﺗﻘﻮﯼ اوﺳﺖ‪ .‬در ﻗﺮﺁن ﻣﺠﻴﺪ و رواﻳﺎت اﻳﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺑﺴﻴﺎر ﺗﺄﮐﻴﺪ‬ ‫ﺷﺪﻩ‪ .‬در ﺳﻮرۀ ﺗﻮﺑﺔ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬ ‫ﻰ )و ﻳﺎر و ﻳﺎور( ﻳﻜﺪﻳﮕﺮﻧﺪ؛ اﻣﺮ ﺑﻪ ﻣﻌﺮوف‪ ،‬و ﻧﻬﻰ از ﻣﻨﻜﺮ ﻣﻰآﻨﻨﺪ؛ ﻧﻤﺎز را ﺑﺮﭘﺎ‬ ‫ﻣﺮدان و زﻧﺎن ﺑﺎاﻳﻤﺎن‪ ،‬وﻟ ّ‬ ‫ﻣﻰدارﻧﺪ؛ و زآﺎت را ﻣﻰﭘﺮدازﻧﺪ؛ و ﺧﺪا و رﺳﻮﻟﺶ را اﻃﺎﻋﺖ ﻣﻰآﻨﻨﺪ؛ ﺑﺰودى ﺧﺪا ﺁﻧﺎن را ﻣﻮرد رﺣﻤﺖ ﺧﻮﻳﺶ‬ ‫ﻗﺮارﻣﻰدهﺪ؛ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺗﻮاﻧﺎ و ﺣﻜﻴﻢ اﺳﺖ! ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﺮدان و زﻧﺎن ﺑﺎاﻳﻤﺎن‪ ،‬ﺑﺎﻏﻬﺎﻳﻰ از ﺑﻬﺸﺖ وﻋﺪﻩ دادﻩ آﻪ ﻧﻬﺮهﺎ‬ ‫از زﻳﺮ درﺧﺘﺎﻧﺶ ﺟﺎرى اﺳﺖ؛ ﺟﺎوداﻧﻪ در ﺁن ﺧﻮاهﻨﺪ ﻣﺎﻧﺪ؛ و ﻣﺴﻜﻦهﺎى ﭘﺎآﻴﺰﻩاى در ﺑﻬﺸﺘﻬﺎى ﺟﺎودان )ﻧﺼﻴﺐ‬ ‫)‪(٢٦‬‬ ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ(؛ و )ﺧﺸﻨﻮدى و( رﺿﺎى ﺧﺪا‪) ،‬از هﻤﻪ اﻳﻨﻬﺎ( ﺑﺮﺗﺮ اﺳﺖ؛ و ﭘﻴﺮوزى ﺑﺰرگ‪ ،‬هﻤﻴﻦ اﺳﺖ!‬

‫ﺟﻨﺴﻴﺖ و ﻧﮋاد ﺑﺮاﯼ ورود ﺑﻪ درﮔﺎﻩ اﻟﻬﯽ ﻣﻼﮎ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻼﮎ اﺻﻠﯽ اﻳﻤﺎن ﺧﺎﻟﺺ ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ رﺣﻤﻦ و ﻋﻤﻞ ﺑﻪ ﺷﺮﻳﻌﺖ‬ ‫ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ و ﺁﻳﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ اهﻞ اﻟ���ﻴﺖ ﺻﻠﻮات اﷲ ﻋﻠﻴﻬﻢ ﮐﻪ ﻳﮑﯽ از ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ اﻓﺮاد ﺁن ﺳﻴﺪۀ ﻣﺆﻣﻨﺎن ﻓﺎﻃﻤﺔ اﻟﺰهﺮاء )ص( اﺳﺖ ﺷﺎﻣﻞ‬ ‫او ﻣﻴﺸﻮد ﻳﺎ ﻧﻪ؟ از ﺳﻴﺮۀ اﻣﺎم ﭼﻬﺎرم ﺷﻴﻌﻴﺎن ﺣﻀﺮت ﻋﻠﯽ ﺑﻦ اﻟﺤﺴﻴﻦ زﻳﻦ اﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﻋﻠﻴﻪ اﺳﻼم اﻳﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﻓﺮزﻧﺪﯼ‬ ‫)‪(٢٧‬‬

‫ﻧﺼﻴﺐ اﻳﺸﺎن ﻣﻴﺸﺪ اول از ﺳﻼﻣﺘﯽ او ﻣﻴﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ و ﻧﻪ ﺁﻧﮑﻪ ﺁﻳﺎ دﺧﺘﺮ اﺳﺖ ﻳﺎ ﭘﺴﺮ و ﺑﻌﺪ ﺧﺪاوﻧﺪ را ﺣﻤﺪ ﻣﻴﮑﺮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﯽ ﻧﻮﺷﺘﻬﺎ‬ ‫)‪(١‬‬ ‫‪ -‬ﻗﺮﺁن ﻣﺠﻴﺪ‪ .‬اﻟﻨﺴﺎء‪.١٩/‬‬

‫)‪- (٢‬‬ ‫)‪(٣‬‬ ‫ اﺑﻮ ﻋﻠﻰ‪ ،‬ﻓﻀﻞ ﺑﻦ ﺣﺴﻦ ﺑﻦ ﻓﻀﻞ ﻃﺒﺮﺳﻰ‪.‬‬‫ﻗﺮﺁن ﮐﺮﻳﻢ‪ .‬اﻟﺘﺤﺮﻳﻢ‪.١٢ -١١/‬‬

‫ﺗﺮﺟﻤﮥ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﺠﻤﻊ اﻟﺒﻴﺎن‪ .‬ﺗﻬﺮان‪ :‬اﻧﺘﺸﺎرات ﻓﺮاهﺎﻧﯽ‪١٣٦٠ ،‬هـ‪.‬ش‪ ،.‬ج‪،٢٥.‬‬ ‫ص‪ .١٥٥.‬ﻳﻌﺴﻮب اﻟﺪﻳﻦ رﺳﺘﮕﺎر ﺟﻮﻳﺒﺎرﯼ‪ .‬ﺗﻔﺴﻴﺮ اﻟﺒﺼﺎﺋﺮ‪ .‬ﻗﻢ‪ :‬اﻟﻤﻄﺒﻌﺔ اﻻﺳﻼﻣﻴﺔ؛ ‪ ١٣٩٩‬هـ‪.‬ش‪ ،.‬ج‪ ،٤٧.‬ﺻﺺ‪.٥٠٣ - ٤٧٢ .‬‬ ‫اﻟﺴﻴّﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﺋﯽ ‪ .‬ﺗﺮﺟﻤﮥ ﺗﻔﺴﻴﺮ اﻟﻤﻴﺰان‪ .‬ﻗﻢ‪ :‬ﻣﺆﺳﺴﺔ اﻟﻨﺸﺮ اﻻﺳﻼم ي اﻟﺘﺎب ة ﻟﺠﻤﺎﻋﺔ اﻟﻤﺪرﺳﻴﻦ‪ ١٣٦٣ ،‬هـ‪.‬ش‪ ،.‬ج‪،١٩.‬‬ ‫ﺻﺺ‪.٥٨١ - ٥٧٧.‬‬ ‫)‪(٤‬‬ ‫ ﻗﺮﺁن ﮐﺮﻳﻢ‪ .‬ﺁل ﻋﻤﺮان‪.٤٢/‬‬‫)‪(٥‬‬ ‫ ﺁل ﻋﻤﺮان‪.٣٨ -٣٥/‬‬‫)‪(٦‬‬ ‫ در ﻧﻮﺷﺘﻪ اﯼ ﺑﻪ اﺳﻢ ﭘﺮوﺗﻮﻧﺠﻠﻴﻮم ﺟﻴﻤﺰ )‪ (The Protevangelium of James‬ﺑﺎ ﮐﺴﺮۀ ت و ﻓﺘﺢ واو دوم و ﮐﺴﺮۀ ج داﺳﺘﺎن‬‫ﻣﻴﻼد ﺣﻀﺮت ﻣﺮﻳﻢ )ع( را ﺗﺎ ﺣﺪودﯼ ﺷﺒﻴﻪ ﺁن ﭼﻴﺰﯼ ﮐﻪ در ﻗﺮﺁن ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ ﺁﻣﺪﻩ وﻟﻴﮑﻦ ﺑﺪون ﺁن اﺑﻬﺘﯽ ﮐﻪ در ﻗﺮﺁن و رواﻳﺎت اهﻞ اﻟﺒﻴﺖ‬

‫‪٢٠@LÚ‡Ï@éßbäçbß‬ﺻﻔﺮ اﻟﻤﻈﻔﺮ ‪١۴٢٩‬‬

‫‪١١‬‬


‫)ص( ﺑﺮاﯼ ﺣﻨّﻪ ﺁﻣﺪﻩ و اهﻤﻴﺘﯽ ﮐﻪ ﻗﺮﺁن ﺑﻪ دﺧﺘﺮ ﺑﻮدن ﺣﻀﺮت ﻣﺮﻳﻢ )ع( دادﻩ اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ را ﻋﻠﻤﺎﯼ ﮐﻠﻴﺴﺎ )ﻋﻠﻤﺎﯼ ﻣﺴﻴﺤﯽ( رد‬ ‫ﮐﺮدﻧﺪ و ﻗﺒﻮل ﻧﮑﺮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻗﺴﻤﺘﯽ از اﻧﺠﻴﻞ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫)‪(٧‬‬ ‫ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻗﺮ ﻣﺠﻠﺴﯽ‪ .‬ﺣﻴﻮة اﻟﻘﻠﻮب‪ .‬ج‪ ،١.‬ﺑﺎب ﺑﻴﺴﺖ و هﻔﺘﻢ؛ اﻟﺴﻴّﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﺋﯽ ‪ .‬ﺗﺮﺟﻤﮥ ﺗﻔﺴﻴﺮ اﻟﻤﻴﺰان‪ .‬ﻗﻢ‪ :‬ﻣﺆﺳﺴﺔ‬‫اﻟﻨﺸﺮ اﻻﺳﻼم ي اﻟﺘﺎب ة ﻟﺠﻤﺎﻋﺔ اﻟﻤﺪرﺳﻴﻦ‪ ١٣٦٣ ،‬هـ‪.‬ش‪ ،.‬ج‪ ،٣.‬ص‪.٢٦٩.‬‬ ‫)‪(٨‬‬ ‫ هﻤﺎن‪.‬‬‫)‪(٩‬‬ ‫ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻗﺮ ﻣﺠﻠﺴﯽ‪ .‬ﺣﻴﻮة اﻟﻘﻠﻮب‪ .‬ج‪ ،١.‬ﺑﺎب ﺑﻴﺴﺖ و هﻔﺘﻢ‪.‬‬‫)‪(١٠‬‬ ‫ ﻗﺮﺁن ﻣﺠﻴﺪ‪ .‬ﺁل ﻋﻤﺮان‪ .٣٩ - ٣٧/‬ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻗﺮ ﻣﺠﻠﺴﯽ‪ .‬ﺣﻴﻮة اﻟﻘﻠﻮب‪ .‬ج‪ ،١.‬ﺑﺎب ﺑﻴﺴﺖ و هﻔﺘﻢ؛ اﻟﺴﻴّﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﺋﯽ ‪.‬‬‫ﺗﺮﺟﻤﮥ ﺗﻔﺴﻴﺮ اﻟﻤﻴﺰان‪ .‬ﻗﻢ‪ :‬ﻣﺆﺳﺴﺔ اﻟﻨﺸﺮ اﻻﺳﻼم ي اﻟﺘﺎب ة ﻟﺠﻤﺎﻋﺔ اﻟﻤﺪرﺳﻴﻦ‪ ١٣٦٣ ،‬هـ‪.‬ش‪ ،.‬ج‪ ،٣.‬ص‪.٢٧٤.‬‬ ‫)‪(١١‬‬ ‫ ﺣﺪﻳﺚ ﻗﺪﺳﯽ ﮐﻼم ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺘﻌﺎل اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮاﯼ اﻋﺠﺎز ﻧﺎزل ﻧﺸﺪﻩ اﺳﺖ‪ .‬ﻋﻠﻤﺎﯼ ﺣﺪﻳﺚ ﻓﺮق ﺣﺪﻳﺚ ﻗﺪﺳﯽ ﺑﺎ ﻗﺮﺁن را در ﺷﺶ وﺟﻪ‬‫دﻳﺪﻧﺪ‪ .‬ﻳﮏ‪ ،‬ﻗﺮﺁن ﻣﻌﺠﺰﻩ اﺳﺖ و ﺣﺪﻳﺚ ﻗﺪﺳﯽ ﻻزم ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬دو‪ ،‬ﺁﻧﮑﻪ ﻟﻔﻆ ﻗﺮﺁن از ﺧﺪاوﻧﺪ رﺷﻴﺪ اﺳﺖ اﻣﺎ اﻟﻔﺎظ ﺣﺪﻳﺚ ﻗﺪﺳﯽ‬ ‫ﻣﻴﺘﻮاﻧﺪ از ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ اﮐﺮم )ص( ﺑﺎﺷﺪ و ﻓﻘﻂ ﻣﻀﻤﻮن ﺁن از ﺧﺪاوﻧﺪ اﺳﺖ‪ .‬ﺳﻪ‪ ،‬ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺮ ﺧﻼف ﺣﺪﻳﺚ ﻗﺪﺳﯽ ﻧﻤﺎز ﺑﺪون ﻗﺮﺁن ﻧﻤﺎز ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﭼﻬﺎر‪ ،‬ﺁﻧﮑﻪ ﻣﻨﮑﺮ ﻗﺮﺁن ﮐﺎﻓﺮ اﺳﺖ اﻣﺎ ﻣﻨﮑﺮ ﺣﺪﻳﺚ ﻗﺪﺳﯽ ﮐﺎﻓﺮ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﭘﻨﺞ‪ ،‬ﺑﺮاﯼ ﻣﺲ ﻗﺮﺁن ﻃﻬﺎرت واﺟﺐ اﺳﺖ اﻣﺎ ﺑﺮاﯼ ﺣﺪﻳﺚ ﻗﺪﺳﯽ‬ ‫واﺟﺐ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺷﺶ‪ ،‬ﻗﺮﺁن ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ واﺳﻄﮥ ﺣﻀﺮت ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻧﺎزل ﺷﻮد ﮐﻪ ﺑﺮاﯼ ﺣﺪﻳﺚ ﻗﺪﺳﯽ اﻳﻨﻄﻮر ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫)‪- (١٢‬‬ ‫ﺳﻴﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﺷﻴﺦ اﻻﺳﻼﻣﯽ‪ .‬ﻣﺴﻨﺪ ﻓﺎﻃﻤﺔ اﻟﺰهﺮاء ﻋﻠﻴﻬﺎ اﻟﺴﻼم‪ ،‬ﺷﺮح و ﺗﺮﺟﻤﮥ ﺣﻴﺪر ﻋﻠﯽ ﺣﻴﺪرﯼ‪ .‬ﻗﻢ‪ :‬اﻧﺼﺎرﻳﺎن ‪١٣٨٣ ،‬هـ‪.‬ش‪،.‬‬ ‫ﺻﺺ‪.٣٠-٤١.‬‬ ‫)‪(١٣‬‬ ‫ ﺣﻀﺮت ﻓﺎﻃﻤﺔ اﻟﺰهﺮاء ﻣﺤﺪﺛﻪ ﺑﻮد اﻣﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺒﻮد‪ .‬و ﻣﻨﻈﻮر از ﻣﺤﺪﺛﻪ اﻳﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮاﯼ اﻳﺸﺎن ﻓﺮﺷﺘﮕﺎن ﻧﺎزل ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ و ﺑﺎ او‬‫ﮔﻔﺖ و ﮔﻮ داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﮐﻨﻴﺪ ﺑﻪ‪ :‬ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﻳﻌﻘﻮب ﮐﻠﻴﻨﯽ‪ .‬اﻻﺻﻮل ﻣﻦ اﻟﮑﺎﻓﻲ‪ .‬ﺗﻬﺮان‪ :‬دار اﻟﮑﺘﺐ اﻻﺳﻼﻣﻴﺔ‪ ١٣٨٣ ،‬هـ‪.‬ش‪ ،.‬ج‪،١ .‬‬ ‫ﺻﺺ‪ .٢٤١ - ٢٣٨.‬هﻤﭽﻨﻴﻦ‪ :‬ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻗﺮ ﻣﺠﻠﺴﯽ‪ .‬ﺑﺤﺎر اﻷﻧﻮار‪ .‬ﻟﺒﻨﺎن‪ :‬ﻣﺆﺳﺴﮥ اﻟﻮﻓﺎء ﺑﻴﺮوت‪١٤٠٤ ،‬هـ‪.‬ق‪ ،.‬ج‪ ،٢٢.‬ﺻﺺ‪- ٥٤٦ .‬‬ ‫‪.٥٤٥‬‬ ‫)‪(١٤‬‬ ‫ ﺑﺮاﯼ ﻣﺼﺪر ﺣﺪﻳﺚ ))ﻓﺎﻃﻤﻪ ﭘﺎرﻩ اﯼ از وﺟﻮد ﻣﻦ اﺳﺖ‪ ((...‬ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﮐﻨﻴﺪ ﺑﻪ‪ :‬ﺷﻴﺦ ﺻﺪوق‪ .‬اﻷﻣﺎل ي‪ .‬ﻗﻢ‪:‬اﻧﺘﺸﺎرات ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﮥ‬‫اﺳﻼﻣﯽ‪ ١٣٦٢ ،‬هـ‪.‬ش‪ ،.‬ص‪١٠٤.‬؛ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻗﺮ ﻣﺠﻠﺴﯽ‪ .‬ﺑﺤﺎر اﻷﻧﻮار‪ .‬ﻟﺒﻨﺎن‪ :‬ﻣﺆﺳﺴﮥ اﻟﻮﻓﺎء ﺑﻴﺮوت‪١٤٠٤ ،‬هـ‪.‬ق‪ ،.‬ج‪ ،٤٣.‬ص‪.٩٢.‬‬ ‫ﺑﺮاﯼ اﻣﺎن ﺷﻴﻌﻴﺎن او از ﺁﺗﺶ ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﮐﻨﻴﺪ ﺑﻪ‪ :‬ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻗﺮ ﻣﺠﻠﺴﯽ‪ .‬ﺑﺤﺎر اﻷﻧﻮار‪ .‬ﻟﺒﻨﺎن‪ :‬ﻣﺆﺳﺴﮥ اﻟﻮﻓﺎء ﺑﻴﺮوت‪١٤٠٤ ،‬هـ‪.‬ق‪ ،.‬ج‪،٤٣.‬‬ ‫ﺻﺺ‪ ١٤.‬و ‪.١٨‬‬ ‫)‪(١٥‬‬ ‫ ﺁﻳﺔ اﷲ ﺳﻴﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﻇﻢ ﻗﺰوﻳﻨﯽ‪ .‬ﻓﺎﻃﻤﺔ اﻟﺰهﺮاء ﺳﻼم اﷲ ﻋﻠﻴﻬﺎ‪ :‬از وﻻدت ﺗﺎ ﺷﻬﺎدت‪ ،‬ﺗﺮﺟﻤﮥ ﻋﻠﯽ ﮐﺮﻣﯽ ﻓﺮﻳﺪﻧﯽ‪ .‬ﻗﻢ‪ :‬ﻧﺸﺮ‬‫ﻣﺮﺗﻀﯽ‪١٣٨٤ ،‬هـ‪.‬ش‪ ،.‬ص‪.١١٩.‬‬ ‫)‪(١٦‬‬ ‫ ﻗﺮﺁن ﻣﺠﻴﺪ‪ .‬ﺁل ﻋﻤﺮان‪.٦١/‬‬‫)‪(١٧‬‬ ‫ اﺣﻤﺪ ﺑﻦ اﺑﯽ ﻳﻌﻘﻮب‪ .‬ﺗﺎرﻳﺦ ﻳﻌﻘﻮﺑﯽ‪ .‬ﺗﻬﺮان‪ :‬ﺷﺮﮐﺖ اﻧﺘﺸﺎرات ﻋﻠﻤﯽ و ﻓﺮهﻨﮕﯽ‪ ،‬ج‪ ،١.‬ص‪.٤٤٩.‬‬‫)‪(١٨‬‬ ‫ هﻤﺎن؛ هﭽﻨﻴﻦ‪ :‬ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻗﺮ ﻣﺠﻠﺴﯽ‪ .‬ﺑﺤﺎر اﻷﻧﻮار‪ .‬ﻟﺒﻨﺎن‪ :‬ﻣﺆﺳﺴﮥ اﻟﻮﻓﺎء ﺑﻴﺮوت‪١٤٠٤ ،‬هـ‪.‬ق‪ ،.‬ج‪ ،٢١.‬ﺻﺺ‪.٢٨٧ - ٢٨٥.‬‬‫)‪(١٩‬‬ ‫ ﻗﺮﺁن ﮐﺮﻳﻢ‪ .‬ﺁل ﻋﻤﺮان‪ .٥٩/‬ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻗﺮ ﻣﺠﻠﺴﯽ‪ .‬ﺑﺤﺎر اﻷﻧﻮار‪ .‬ﻟﺒﻨﺎن‪ :‬ﻣﺆﺳﺴﮥ اﻟﻮﻓﺎء ﺑﻴﺮوت‪١٤٠٤ ،‬هـ‪.‬ق‪ ،.‬ج‪ ،٢١.‬ص‪.٢٨٦.‬‬‫)‪(٢٠‬‬ ‫ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻗﺮ ﻣﺠﻠﺴﯽ‪ .‬ﺑﺤﺎر اﻷﻧﻮار‪ .‬ﻟﺒﻨﺎن‪ :‬ﻣﺆﺳﺴﮥ اﻟﻮﻓﺎء ﺑﻴﺮوت‪١٤٠٤ ،‬هـ‪.‬ق‪ ،.‬ج‪ ،٩٣.‬ص‪.٢٤١.‬‬‫)‪(٢١‬‬ ‫ اﺣﻤﺪ ﺑﻦ اﺑﯽ ﻳﻌﻘﻮب‪ .‬ﺗﺎرﻳﺦ ﻳﻌﻘﻮﺑﯽ‪ .‬ﺗﻬﺮان‪ :‬ﺷﺮﮐﺖ اﻧﺘﺸﺎرات ﻋﻠﻤﯽ و ﻓﺮهﻨﮕﯽ‪ ،‬ج‪ ،١.‬ص‪.٤٥١.‬‬‫)‪(٢٢‬‬ ‫ اﻻﺣﺰاب‪٣٣/‬؛ هﻤﭽﻨﻴﻦ ﺑﺮاﯼ ﺣﺪﻳﺚ ﮐﺴﺎء و اﻳﻨﮑﻪ ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺷﺎﻣﻞ ))اهﻞ اﻟﺒﻴﺖ(( ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﮐﻨﻴﺪ ﺑﻪ‪ :‬ﻋﻠﻲ ﺑﻦ اﺑﺮاهﻴﻢ‬‫اﻟﻘﻤﻲ‪ .‬ﺗﻔﺴﻴﺮ اﻟﻘﻤﻲ‪ .‬ﻗﻢ‪ :‬دار اﻟﺤﺠﺔ ﻋﺞ‪ ١٤٢٦ ،‬هـ‪.‬ق‪ ،.‬ج‪ ،٢.‬ص‪ .١٦٨.‬اﺑﻮ ﻋﻠﻰ‪ ،‬ﻓﻀﻞ ﺑﻦ ﺣﺴﻦ ﺑﻦ ﻓﻀﻞ ﻃﺒﺮﺳﻰ‪ .‬ﺗﺮﺟﻤﮥ ﺗﻔﺴﻴﺮ‬ ‫ﻣﺠﻤﻊ اﻟﺒﻴﺎن‪ .‬ﺗﻬﺮان‪ :‬اﻧﺘﺸﺎرات ﻓﺮاهﺎﻧﯽ‪١٣٦٠ ،‬هـ‪.‬ش‪ ،.‬ج‪ ،٢٠.‬ص‪١٠٧.‬؛ ﻳﻌﺴﻮب اﻟﺪﻳﻦ رﺳﺘﮕﺎر ﺟﻮﻳﺒﺎرﯼ‪ .‬ﺗﻔﺴﻴﺮ اﻟﺒﺼﺎﺋﺮ‪ .‬ﻗﻢ‪:‬‬ ‫اﻟﻤﻄﺒﻌﺔ اﻻﺳﻼﻣﻴﺔ؛ ‪ ١٣٩٩‬هـ‪.‬ش‪ ،.‬ج‪ ،٣٢.‬ﺻﺺ‪ .٥٧٦ - ٢٥ .‬اﻟﺴﻴّﺪ ﻋﻠﻲ اﻟﺤﺴﻴﻨﻲ اﻟﻤﻴﻼﻧﻲ‪ .‬ﺁﻳﺔ اﻟﺘﻄﻬﻴﺮ‪ .‬ﻣﺮآﺰ اﻷﺑﺤﺎث اﻟﻌﻘﺎﺋﺪﻳﺔ؛‬ ‫اﻟﺴﻴّﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﺋﯽ ‪ .‬ﺗﺮﺟﻤﮥ ﺗﻔﺴﻴﺮ اﻟﻤﻴﺰان‪ .‬ﻗﻢ‪ :‬ﻣﺆﺳﺴﺔ اﻟﻨﺸﺮ اﻻﺳﻼم ي اﻟﺘﺎب ة ﻟﺠﻤﺎﻋﺔ اﻟﻤﺪرﺳﻴﻦ‪ ١٣٦٣ ،‬هـ‪.‬ش‪ ،.‬ج‪،١٦.‬‬ ‫ﺻﺺ‪٤٧٣ - ٤٦١.‬؛ ﺳﻴﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﺷﻴﺦ اﻻﺳﻼﻣﯽ‪ .‬ﻣﺴﻨﺪ ﻓﺎﻃﻤﺔ اﻟﺰهﺮاء ﻋﻠﻴﻬﺎ اﻟﺴﻼم‪ ،‬ﺷﺮح و ﺗﺮﺟﻤﮥ ﺣﻴﺪر ﻋﻠﯽ ﺣﻴﺪرﯼ‪ .‬ﻗﻢ‪ :‬اﻧﺼﺎرﻳﺎن ‪،‬‬ ‫‪١٣٨٣‬هـ‪.‬ش‪ ،.‬ص‪٣٠-٤١.‬؛ ﺁﻳﺔ اﷲ ﺳﻴﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﻇﻢ ﻗﺰوﻳﻨﯽ‪ .‬ﻓﺎﻃﻤﺔ اﻟﺰهﺮاء ﺳﻼم اﷲ ﻋﻠﻴﻬﺎ‪ :‬از وﻻدت ﺗﺎ ﺷﻬﺎدت‪ ،‬ﺗﺮﺟﻤﮥ ﻋﻠﯽ ﮐﺮﻣﯽ‬ ‫ﻓﺮﻳﺪﻧﯽ‪ .‬ﻗﻢ‪ :‬ﻧﺸﺮ ﻣﺮﺗﻀﯽ‪١٣٨٤ ،‬هـ‪.‬ش‪ ،.‬ﺻﺺ‪١٥٨ - ١٥١.‬؛ ﺟﻼل اﻟﺪﻳﻦ ﺳﻴﻮﻃﯽ‪ .‬ﺗﺎرﻳﺦ اﻟﺨﻠﻔﺎء‪ .‬ﺑﻴﺮوت‪ :‬دار اﻟﻘﻠﻢ‪ ،‬ص‪.١٦٩.‬‬ ‫)‪(٢٣‬‬ ‫ ﺟﻌﻔﺮ ﺳﺒﺤﺎﻧﯽ‪ .‬ﻓﺮوغ اﺑﺪﻳﺖ‪ :‬ﺗﺠﺰﻳﻪ و ﺗﺤﻠﻴﻞ ﮐﺎﻣﻠﯽ از زﻧﺪﮔﯽ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ اﮐﺮم ﺻﻠﯽ اﷲ ﻋﻠﻴﻪ و ﺁﻟﻪ‪ .‬ﻗﻢ‪ :‬ﺑﻮﺳﺘﺎن ﮐﺘﺎب ﻗﻢ‪١٣٨٣ ،‬‬‫هـ‪.‬ش‪ ،.‬ص‪.٩٠٦ .‬‬ ‫)‪(٢٤‬‬ ‫ اﺣﻤﺪ ﺑﻦ اﺑﯽ ﻳﻌﻘﻮب‪ .‬ﺗﺎرﻳﺦ ﻳﻌﻘﻮﺑﯽ‪ .‬ﺗﻬﺮان‪ :‬ﺷﺮﮐﺖ اﻧﺘﺸﺎرات ﻋﻠﻤﯽ و ﻓﺮهﻨﮕﯽ‪ ،‬ج‪ ،١.‬ص‪.٤٥١.‬‬‫)‪(٢٥‬‬ ‫ اﻟﺘﺤﺮﻳﻢ‪.١٠/‬‬‫)‪(٢٦‬‬ ‫– اﻟﺘﻮﺑﺔ‪.٧٢-٧١/‬‬ ‫)‪(٢٧‬‬ ‫‪ -‬ﺣﺮ ﻋﺎﻣﻠﯽ‪ .‬وﺳﺎﺋﻞ اﻟﺸﻴﻌﺔ‪ .‬ﻗﻢ‪ :‬ﻣﺆﺳﺴﮥ ﺁل اﻟﺒﻴﺖ‪١٤٠٩ ،‬هـ‪.‬ق‪ ،.‬ج‪ ،٢١ .‬ص‪.٤١٢.‬‬

‫‪٢٠@LÚ‡Ï@éßbäçbß‬ﺻﻔﺮ اﻟﻤﻈﻔﺮ ‪١۴٢٩‬‬

‫‪١٢‬‬


‫اهﻤﻴﺖ دﻋﺎ در زﻧﺪﮔﯽ‬ ‫ﺑﻘﻠﻢ‪ :‬زوﻳﺎ ﻋﺎﻟﻤﻲ‬ ‫ﻒ اﻟﺴﱡﻮ َء‪) ...‬ﻳﺎ ﺁن ﮐﻴﺴﺖ ﮐﻪ دﻋﺎﯼ ﺑﻴﭽﺎرﮔﺎن‬ ‫ﺸ ُ‬ ‫ﻄ ّﺮ َ ِإذَا َدﻋَﺎ ُﻩ َو َﻳ ْﻜ ِ‬ ‫ﻀَ‬ ‫ﺐ ا ْﻟ ُﻤ ْ‬ ‫أَﻣﱠﻦ ُﻳﺠِﻴ ُ‬ ‫)‪(١‬‬ ‫ﻣﻀﻄﺮ را ﺑﻪ اﺟﺎﺑﺖ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ و رﻧﺞ وﻏﻢ ﺁﻧﺎن را ﺑﺮﻃﺮف ﻣﻴﺴﺎزد‪(...‬‬

‫ب ِﻧ َﻌ ِﻤ ِﻪ )دﻋﺎ ﺳﻼح ﻣﺆﻣﻦ وﺳﺘﻮن دﻳﻦ و ﻧﻮر ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ‬ ‫ﺖ ﺑِﺎﻟ ﱡﺪﻋَﺎ ِء َأ ْﺑﻮَا َ‬ ‫ﺤ َ‬ ‫ﺳ َﺘ ْﻔ َﺘ ْ‬ ‫ا ْ‬ ‫)‪(٢‬‬ ‫وزﻣﻴﻦ اﺳﺖ(‬

‫)‪(٣‬‬

‫در ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﺑﻪ ﻗﺮﺁن " َدﻋَﺎ" ﺑﻤﻌﻨﯽ ﺧﺪا را ﺧﻮاﻧﺪن اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﺧﺪا را ﺧﻮاﻧﺪن ﺑﺪان ﻣﻌﻨﯽ‬

‫ﮐﻪ درﻋﻴﻦ ﺣﺎل ﮐﻪ ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪﯼ ﻣﻴﺪاﻧﯽ ﮐﻪ اوﺳﺖ ﻗﺎدر ﻣﻄﻠﻖ‪ ،‬اوﺳﺖ رﺣﻤﺎن و رﺣﻴﻢ‬ ‫واوﺳﺖ ﮐﻪ هﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﺪﺳﺖ اوﺳﺖ‪ .‬درﺧﻮاﺳﺖ ﻧﻴﺎز ﺑﺎ ﺁﮔﺎهﯽ وﺷﻨﺎﺧﺖ‪.‬‬ ‫ن )و ﭼﻮن‬ ‫ﺷﺪُو َ‬ ‫ﺴﺘَﺠِﻴﺒُﻮ ْا ﻟِﻲ َو ْﻟ ُﻴ ْﺆ ِﻣﻨُﻮ ْا ﺑِﻲ َﻟ َﻌﱠﻠ ُﻬ ْﻢ َﻳ ْﺮ ُ‬ ‫ن ﻓَ ْﻠﻴَ ْ‬ ‫ع ِإذَا َدﻋَﺎ ِ‬ ‫ﻋ َﻮ َة اﻟﺪﱠا ِ‬ ‫ﺐ َد ْ‬ ‫ﺐ ُأﺟِﻴ ُ‬ ‫ﻋﻨﱢﻲ َﻓ ِﺈﻧﱢﻲ ﻗَﺮِﻳ ٌ‬ ‫ﻋﺒَﺎدِي َ‬ ‫ﻚ ِ‬ ‫ﺳ َﺄ َﻟ َ‬ ‫َوِإذَا َ‬ ‫ﺑﻨﺪﮔﺎن ﻣﻦ‪ ،‬از دورﯼ وﻧﺰدﻳﮑﯽ ﻣﻦ از ﺗﻮ ﺳﺆال آﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺪاﻧﻨﺪﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺰدﻳﻚ ﺧﻮاهﻢ ﺑﻮد هﺮﮐﻪ ﻣﺮا ﺧﻮاﻧﺪ دﻋﺎﯼ‬ ‫)‪(۴‬‬ ‫او اﺟﺎﺑﺖ ﮐﻨﻢ ﭘﺲ ﺑﺎﻳﺴﺖ دﻋﻮت ﻣﺮا )وﭘﻴﻐﻤﺒﺮان ﻣﺮا(ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ و ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﺮوﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺳﻌﺎدت راﻩ ﻳﺎﺑﻨﺪ‪(.‬‬

‫" ُدﻋَﺎ" ﻧﻴﺰ ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ از ﮐﻠﻤﻪ " َدﻋَﺎ" ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ و ﻳﮑﯽ از ﻣﻌﺎﻧﯽ ﺁن ﺧﺪاوﻧﺪ را ﺧﻮاﻧﺪن اﺳﺖ وﻣﺎ ﺑﻪ هﻨﮕﺎم ﻧﻴﺎز واﺣﺘﻴﺎج‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ را ﻣﻴﺨﻮاﻧﻴﻢ وازاو ﻃﻠﺐ ﺣﺎﺟﺖ ﻣﻴﮕﻨﻴﻢ‪ُ .‬دﻋَﺎ ﺳﻌﯽ ﻣﺎ در ﺑﺮﻗﺮارﯼ راﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻳﮑﺘﺎ وﻣﺘﻌﺎل از ﻃﺮﻳﻖ ﺑﻴﺎن ﺧﻮاﺳﺘﻪ‬ ‫ﻣﺎن ﺑﺪرﮔﺎﻩ اوﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺐ َﻟ ُﻜ ْﻢ )ﭘﺮوردﮔﺎر ﺷﻤﺎ ﻓﺮﻣﻮد‪» :‬ﻣﺮا)ﺑﺎ ﺧﻠﻮص دل( ﺑﺨﻮاﻧﻴﺪ ﺗﺎ دﻋﺎ�� ﺷﻤﺎ ﻣﺴﺘﺠﺎب‬ ‫ﺠ ْ‬ ‫ﺳ َﺘ ِ‬ ‫َوﻗَﺎ َل َرﺑﱡ ُﻜ ُﻢ ا ْدﻋُﻮﻧِﻲ َأ ْ‬ ‫)‪(۵‬‬ ‫ﮐﻨﻢ«(‬

‫در ﻗﺮﺁن ﮐﺮﻳﻢ ﺑﻪ ﺁﻳﺎت ﻣﺨﺘﻠﻔﯽ در ﻣﻮرد " ُدﻋَﺎ" ﮐﻪ هﺮ ﮐﺪام ﺑﻄﺮق ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﺎ را ﺑﻪ ﻧﮑﺎت زﻳﺮ راهﻨﻤﺎﻳﯽ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﺮﺧﻮرد‬ ‫ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ‪:‬‬ ‫*‪ -‬ﺁﻳﺎﺗﯽ ﮐﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﻬﺮﺑﺎن ﻣﺎ را ﺑﻪ دﻋﺎ وﻧﻴﺎﻳﺶ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ‪:‬‬

‫ّﻟ ِﻪ‬

‫ﺳﻤَﺎء‬ ‫ا َﻷ ْ‬

‫ﺴﻨَﻰ‬ ‫ﺤ ْ‬ ‫ا ْﻟ ُ‬

‫ﻓَﺎ ْدﻋُﻮ ُﻩ‬

‫ِﺑﻬَﺎ‪...‬‬

‫)ﺧﺪارا‬

‫ﻧﺎﻣﻬﺎﯼ‬

‫ﻧﻴﮑﻮﺳﺖ‬

‫ﺑﺪاﻧﻬﺎ‬

‫ﺧﺪارا‬

‫)‪(۶‬‬ ‫ﺑﺨﻮاﻧﻴﺪ‪(...‬‬

‫ﺤﺐﱡ ا ْﻟ ُﻤ ْﻌﺘَﺪِﻳﻦَ )ﺧﺪاﯼ ﺧﻮدرا ﺑﻪ ﺗﻀﺮع و زارﯼ وﺑﻪ ﺻﺪاﯼ ﺁهﺴﺘﻪ )ﮐﻪ ﺑﻪ اﺧﻼص‬ ‫ﺧ ْﻔ َﻴ ًﺔ ِإﻧﱠ ُﻪ َﻻ ُﻳ ِ‬ ‫ﻀ ﱡﺮﻋًﺎ َو ُ‬ ‫ا ْدﻋُﻮ ْا َر ﱠﺑ ُﻜ ْﻢ َﺗ َ‬ ‫)‪(٧‬‬ ‫ﻧﺰدﻳﮏ اﺳﺖ( ﺑﺨﻮاﻧﻴﺪ)و ﺑﺮ ﺧﻠﻖ ﺧﺪا ﺳﺘﻢ ﻧﮑﻨﻴﺪ( ﮐﻪ ﺧﺪاهﺮﮔﺰ ﺳﺘﻤﮑﺎران را دوﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪارد‪(.‬‬

‫‪٢٠@LÚ‡Ï@éßbäçbß‬ﺻﻔﺮ اﻟﻤﻈﻔﺮ ‪١۴٢٩‬‬

‫‪١٣‬‬


‫*‪ -‬ﺁﻳﺎﺗﯽ آﻪ ﺿﻤﻦ ﺁن ﺁﻣﺪﻩ آﻪ هﺮ ﮔﺎﻩ ﻧﻴﺎزﯼ داﺷﺘﻴﺪ و ﻳﺎ ﺑﻪ ﺷﺪاﻳﺪﯼ ﮔﺮﻓﺘﺎر ﺷﺪﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺸﻜﻞ ﮔﺸﺎﯼ ﺁن‪ ،‬ﻧﻴﺎﻳﺶ ذآﺮ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻦ )ﭼﻮن ﺁﻧﻬﺎ در‬ ‫ﺼ ْﺮﻧَﺎ ﻋَﻠَﻰ ا ْﻟ َﻘ ْﻮ ِم ا ْﻟﻜَﺎ ِﻓﺮِﻳ َ‬ ‫ﺖ َأ ْﻗﺪَا َﻣﻨَﺎ وَاﻧ ُ‬ ‫ﺻ ْﺒﺮًا َو َﺛ ﱢﺒ ْ‬ ‫ﻋ َﻠ ْﻴﻨَﺎ َ‬ ‫غ َ‬ ‫ﺟﻨُﻮ ِد ِﻩ ﻗَﺎﻟُﻮ ْا َر ﱠﺑﻨَﺎ َأ ْﻓ ِﺮ ْ‬ ‫َو َﻟﻤﱠﺎ ﺑَﺮَزُو ْا ﻟِﺠَﺎﻟُﻮتَ َو ُ‬ ‫ﻣﻴﺪان ﻣﺒﺎرزﻩ ﺑﺎ ﺟﺎﻟﻮت و ﻟﺸﮑﺮﻳﺎن او ﺁﻣﺪﻧﺪ از ﺧﺪا ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎر ﭘﺮودﮔﺎرا ﺑﻪ ﻣﺎﺻﺒﺮ و اﺳﺘﻮارﯼ ﺑﺨﺶ و ﻣﺎرا‬ ‫)‪(٨‬‬ ‫ﺛﺎﺑﺖ ﻗﺪم ﺑﺪار و ﻣﺎرا ﺑﺮ ﺷﮑﺴﺖ ﮐﺎﻓﺮان ﻳﺎرﯼ ﻓﺮﻣﺎ(‬

‫ﮔﺎهﯽ ﺗﻨﻬﺎ دﻋﺎ را ﺑﺮاﯼ ﺧﻮاﺳﺘﻦ ﻧﻴﺎزهﺎﯼ دﻧﻴﻮﯼ ﺑﮑﺎر ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ هﻤﭽﻨﺎﻧﮑﻪ در ﺑﺴﻴﺎرﯼ ﻣﻮارد ﺑﺮاﯼ ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻼت و ﺷﻔﺎﯼ‬ ‫ﺑﻴﻤﺎران در ﺧﻮاﺳﺖ ﺧﻮاﻧﺪن ﺁﻳﻪ "اﻣﻦ ﻳﺠﻴﺐ‪ "...‬را ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ‪ .‬ﺑﺎ ﻧﮕﺎهﯽ ﻋﻤﻴﻖ ﺑﻪ ادﻋﻴﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ رﺳﻴﺪﻩ از ﺳﻮﯼ اﺋﻤﻪ اﻃﻬﺎر ﺑﻪ ﺑﻌﺪ‬ ‫دﻳﮕﺮﯼ از " ُدﻋَﺎ" ﺑﺮﺧﻮرد ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ‪ .‬ﻧﻴﺎﻳﺶ ودرﺧﻮاﺳﺖ هﻤﺮاﻩ ﺑﺎ اﺧﻼص وﻋﺸﻖ‪ .‬هﻤﭽﻨﺎﻧﮑﻪ اﻣﺎم ﻋﻠﯽ)ع( در دﻋﺎﯼ ﮐﻤﻴﻞ اﻳﻦ‬ ‫ﺟﻬﺖ را در ﻣﻨﺘﻬﺎﯼ زﻳﺒﺎﻳﯽ و واﻻﻳﯽ ﺑﻴﺎن ﻧﻤﻮدﻩ‪:‬‬ ‫ك‬ ‫ﺣ ﱢﺮ ﻧَﺎ ِر َ‬ ‫ت ﻋَﻠَﻰ َ‬ ‫ﺻ َﺒ ْﺮ ُ‬ ‫ﻚ َو َه ْﺒﻨِﻲ )ﻳَﺎ ِإ َﻟﻬِﻲ( َ‬ ‫ﺻ ِﺒ ُﺮ ﻋَﻠَﻰ ِﻓﺮَا ِﻗ َ‬ ‫ﻒ َأ ْ‬ ‫ﻚ َﻓ َﻜ ْﻴ َ‬ ‫ﻋﺬَا ِﺑ َ‬ ‫ت ﻋَﻠَﻰ َ‬ ‫ﺻ َﺒ ْﺮ ُ‬ ‫ي َو َرﺑﱢﻲ َ‬ ‫إِ َﻟﻬِﻲ َو ﺳَ ﱢﻴﺪِي َو َﻣ ْﻮ َﻻ َ‬ ‫ﻚ )ﺧﺪا و ﺁﻗﺎ و ﻣﻮﻻ و ﭘﺮوردﮔﺎرﻣﻦ‪ ،‬ﺑﺮ ﻋﺬاﺑﺖ ﺻﺒﺮ ﻣﻴﮑﻨﻢ وﻟﯽ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺮ ﻓﺮاق‬ ‫ﻈ ِﺮ إِﻟَﻰ َآﺮَا َﻣ ِﺘ َ‬ ‫ﻦ اﻟ ﱠﻨ َ‬ ‫ﻋِ‬ ‫ﺻ ِﺒ ُﺮ َ‬ ‫ﻒ َأ ْ‬ ‫َﻓ َﻜ ْﻴ َ‬ ‫)‪(٩‬‬ ‫ﺗﻮ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﻢ و ﮔﻴﺮم ﮐﻪ اﯼ ﺧﺪاﯼ ﻣﻦ ﺑﺮ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻧﻈﺮ ﻟﻄﻒ ﺗﻮ ﻧﺒﺎﺷﻢ؟(‬

‫هﻤﭽﻨﻴﻦ ﺑﺎ ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﺑﻪ ﺻﺤﻴﻔﻪ ﺳﺠﺎدﻳﻪ از اﻣﺎم زﻳﻦ اﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ‪ ،‬ﺑﻌﺪ اﺧﻼص وﻋﺸﻖ و اﻳﻨﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻗﺎدر ﻣﺘﻌﺎل در‬ ‫هﺮ ﺷﺮاﻳﻄﯽ روﯼ ﺁورد ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮد‪:‬‬ ‫ﺳ ِﺘﺤْﻘﺎقِ‪ ،‬ﻓَﻤﺎ َاﻧَﺎ‬ ‫ﻋﻠَﻰ ا ْﻟ ِﺎ ْ‬ ‫ﻚ َ‬ ‫ﺤ ِﻤﻠْﻨﻰ‪ِ ,‬ﺑ َﻌ ْﺪ ِﻟ َ‬ ‫ﻀﻞِ‪ ،‬وَﻻ َﺗ ْ‬ ‫ﻋﻠَﻰ اﻟ ﱠﺘ َﻔ ﱡ‬ ‫ﻚ َ‬ ‫ﺣ ِﻤﻠْﻨﻰ ِﺑ َﻜ َﺮ ِﻣ َ‬ ‫ﺤ ﱠﻤ ٍﺪ وَا ِﻟﻪِ‪ ،‬وَا ْ‬ ‫ﺼ ﱢﻞ ﻋَﻠﻰ ُﻣ َ‬ ‫‪...‬اَﻟﻠﱠ ُﻬﻢﱠ َﻓ َ‬ ‫ﺐ‬ ‫ﺟ ُ‬ ‫ﺴ َﺘ ْﻮ ِ‬ ‫ﻋ َﻠ ْﻴ ِﻪ َو ُه َﻮ َﻳ ْ‬ ‫ﺖ َ‬ ‫ﻀ ْﻠ َ‬ ‫ﻚ َﻓ َﺎ ْﻓ َ‬ ‫ﺳ َﺌ َﻠ َ‬ ‫ﻖ ا ْﻟ َﻤ ْﻨﻊَ‪ ،‬وَﻻ ِﺑ َﺎ ﱠو ِل ﺳﺂ ِﺋ ٍﻞ َ‬ ‫ﺤ ﱡ‬ ‫ﺴ َﺘ ِ‬ ‫ﻄ ْﻴ َﺘ ُﻪ َو ُه َﻮ َﻳ ْ‬ ‫ﻋَ‬ ‫ﻚ َﻓ َﺎ ْ‬ ‫ﺐ‪ِ ,‬ا َﻟ ْﻴ َ‬ ‫ﻏ َ‬ ‫ﺐ َر ِ‬ ‫ﻏ ٍ‬ ‫ِﺑ َﺎ ﱠو ِل را ِ‬ ‫ﺤ ﱠﻤ ٍﺪ وَا ِﻟ ِﻪ‪) ...‬ﺑﺎرﺧﺪاﻳﺎ ﭘﺲ ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ و ﺁﻟﺶ درود ﻓﺮﺳﺖ‪ ،‬و ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﻪ آﺮم ﺧﻮد‬ ‫ﺻ ﱢﻞ ﻋَﻠﻰ ُﻣ َ‬ ‫ن‪ .‬اَﻟﻠﱠ ُﻬﻢﱠ َ‬ ‫ﺤﺮْﻣﺎ َ‬ ‫ا ْﻟ ِ‬ ‫ﺗﻔﻀﻞ ﻧﻤﺎ‪ ،‬و ﺑﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻪ ﻋﺪﻟﺖ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻧﻢ ﺑﺎ ﻣﻦ رﻓﺘﺎر ﻣﻜﻦ‪ ،‬زﻳﺮا ﻣﻦ اوﻟﻴﻦ آﺴﻰ ﻧﻴﺴﺘﻢ آﻪ هﻤﺮاﻩ ﺷﻮق‬ ‫ﺑﻪ ﺳﻮﻳﺖ رو آﺮدﻩ‪ .‬و ﺗﻮ از ﻓﻀﻠﺖ ﺑﻪ او ﻋﻨﺎﻳﺖ ﻓﺮﻣﻮدﻩاى ﺑﺎ ﺁﻧﻜﻪ ﻣﺴﺘﺤﻖ ﻣﻨﻊ ﺑﻮدﻩ‪ ،‬و ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺧﻮاهﻨﺪﻩ‬ ‫ﻧﻴﺴﺘﻢ آﻪ ازﺗﻮ ﺧﻮاﺳﺘﻪ و ﺗﻮ در ﺣﻘﺶ آﺮم آﺮدى در ﺻﻮرﺗﻰ آﻪ ﻣﺴﺘﺤﻖ ﻣﺤﺮوﻣﻴﺖ ﺑﻮدﻩ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎر‬ ‫)‪(١٠‬‬

‫ﺧﺪاﻳﺎ‪ ،‬ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ و ﺁﻟﺶ درود ﻓﺮﺳﺖ‪(...‬‬

‫ﺣﻀﺮت ﻋﻠﯽ )ع( درﻧﺎﻣﮥ ﺗﺮﺑﻴﺘﯽ ﺧﻮد ﺑﻪ اﻣﺎم ﺣﺴﻦ ﻣﺠﺘﺒﯽ )ع( دﻋﺎ را هﺪﻳﻪ اﯼ از ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﻴﺪاﻧﺪ ﭼﻨﺎﻧﮑﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬

‫‪٢٠@LÚ‡Ï@éßbäçbß‬ﺻﻔﺮ اﻟﻤﻈﻔﺮ ‪١۴٢٩‬‬

‫‪١۴‬‬


‫ن‬ ‫ك َأ ْ‬ ‫ﻚ ﺑِﺎ ْﻟ ِﺈﺟَﺎ َﺑ ِﺔ َو َأ َﻣ َﺮ َ‬ ‫ﻚ ﻓِﻲ اَﻟ ﱡﺪﻋَﺎ ِء َو َﺗ َﻜ ﱠﻔ َﻞ َﻟ َ‬ ‫ن َﻟ َ‬ ‫ض َﻗ ْﺪ َأ ِذ َ‬ ‫ت َو َا ْﻟ َﺄ ْر ِ‬ ‫ﺴﻤَﺎوَا ِ‬ ‫ﻦ اَﻟ ﱠ‬ ‫ﺧﺰَا ِﺋ ُ‬ ‫ن اَﱠﻟﺬِي ِﺑ َﻴ ِﺪ ِﻩ َ‬ ‫ﻋ َﻠ ْﻢ َأ ﱠ‬ ‫‪َ ...‬و ِا ْ‬ ‫ﻚ‪)...‬ﺑﺪان ﺧﺪاﻳﯽ ﮐﻪ ﮔﻨﺞ هﺎﯼ‬ ‫ﻋ ْﻨ َ‬ ‫ﻚ َ‬ ‫ﺠ ُﺒ َ‬ ‫ﺤُ‬ ‫ﻦ َﻳ ْ‬ ‫ﻚ َو َﺑ ْﻴ َﻨ ُﻪ َﻣ ْ‬ ‫ﺠ َﻌ ْﻞ َﺑ ْﻴ َﻨ َ‬ ‫ﻚ َو َﻟ ْﻢ َﻳ ْ‬ ‫ﺣ َﻤ َ‬ ‫ﺣ َﻤ ُﻪ ِﻟ َﻴ ْﺮ َ‬ ‫ﺴ َﺘ ْﺮ ِ‬ ‫ﻚ َو َﺗ ْ‬ ‫ﻄ َﻴ َ‬ ‫ﺴ َﺄ َﻟ ُﻪ ِﻟ ُﻴ ْﻌ ِ‬ ‫َﺗ ْ‬ ‫ﺁﺳﻤﺎن وزﻣﻴﻦ در دﺳﺖ اوﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﻮ اﺟﺎزﻩ ء درﺧﻮاﺳﺖ دادﻩ واﺟﺎﺑﺖ ﺁن را ﺑﻪ ﻋﻬﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺗﻮ را‬ ‫ﻓﺮﻣﺎن دادﻩ ﮐﻪ از او ﺑﺨﻮاهﯽ ﺗﺎ ﻋﻄﺎ ﮐﻨﺪ‪ ،‬درﺧﻮاﺳﺖ رﺣﻤﺖ ﮐﻨﯽ ﺗﺎ ﺑﺒﺨﺸﺎﻳﺪ‪ ،‬و ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻴﻦ ﺗﻮ وﺧﻮدش‬ ‫)‪(١١‬‬

‫ﮐﺴﯽ را ﻗﺮارﻧﺪادﻩ ﺗﺎ ﺣﺠﺎب و ﻓﺎﺻﻠﻪ اﻳﺠﺎد ﮐﻨﺪ‪(...‬‬

‫ﺑﺎ ﮔﺬرﯼ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺑﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺗﺎﮐﻨﻮن ﮔﺬﺷﺖ ﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﻧﮑﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ‬ ‫ﺷﺪﻩ از اﻧﺠﺎم دﻋﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺮﺧﻮرد ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ‪:‬‬ ‫‪ –١‬ﺧﺪاﺷﻨﺎﺳﯽ‪ :‬دﻋﺎ ﺳﺒﺐ ﻧﺰدﻳﮑﯽ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺧﺪا‪ ،‬ﺗﻌﻘﻞ وﺗﻔﮑﺮ ﺑﻪ او‬ ‫ﻣﻴﺸﻮد‪.‬‬ ‫‪ – ٢‬ﺧﻮدﺷﻨﺎﺳﯽ‪ :‬اﻳﻨﮑﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ هﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﺗﻮاﻧﻤﺎن ﭼﮕﻮﻧﻪ اﺳﺖ؟ ﺗﺎ‬ ‫ﭼﻪ ﺣﺪ ﺗﻼش ﮐﺮدﻩ اﻳﻢ وﭼﻪ راهﯽ را ﻣﻴﺮوﻳﻢ‪.‬‬ ‫‪ – ٣‬اﺧﻼﻗﻴﺎت‪ :‬ﺑﺎﻟﻄﺒﻊ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﺪرﮔﺎﻩ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﻴﺮود وازاو ﮐﻤﮏ‬ ‫ﻣﯽ ﻃﻠﺒﺪ ﺑﺨﻮﺑﯽ ﺁﮔﺎﻩ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮاﯼ ﺧﻮاﺳﺘﻪ هﺎﻳﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ اﻓﺮاد دﻳﮕﺮ‬ ‫و ﻳﺎ ﺟﺎﻣﻊ ﺿﺮر ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮاﻧﺪ درﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫‪ – ۴‬دﻋﺎ ﮐﺮدن ﻧﻪ ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻌﻨﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ دﺳﺖ از ﺗﻼش و ﮐﻮﺷﺶ‬ ‫ﺑﺮدارﻳﻢ و ﻓﻘﻂ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻨﺸﻴﻨﻴﻢ ﺗﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﻣﺎن ﻋﻤﻠﯽ ﺷﻮد ﺑﻠﮑﻪ‬ ‫هﻤﺮاﻩ ﺑﺎ هﺮ ﻗﺪﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﻴﺪارﻳﻢ و هﺮ ﮐﺎرﯼ ﮐﻪ ﺷﺮوع ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﺑﺎ‬ ‫ﻓﮑﺮ ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ وﻃﻠﺐ ﻳﺎرﯼ از اوهﻤﺮاﻩ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬و هﺮﮔﺰ ﻓﺮاﻣﻮش‬ ‫ﻧﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ در هﺮ ﺷﺮاﻳﻂ ﺗﻨﻬﺎ اوﺳﺖ ﮐﻪ ﻳﺎور اﺳﺖ و ﻗﺎدر‪.‬‬ ‫ﭘﯽ ﻧﻮﺷﺘﻬﺎ‬ ‫)‪(١‬‬ ‫)‪(٢‬‬ ‫)‪(٣‬‬ ‫)‪(۴‬‬ ‫)‪(۵‬‬ ‫)‪(۶‬‬ ‫)‪(٧‬‬ ‫)‪(٨‬‬

‫– ﻗﺮﺁن ﮐﺮﻳﻢ‪ .‬ﻧﻤﻞ‪.۶٢/‬‬ ‫– ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ‪ ،‬ﻧﺎﻣﻪ ﺷﻤﺎرﻩ ‪ ٣١‬در ﻣﺤﻤﺪ دﺷﺘﯽ‪ ،‬ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ‪ .‬ﻗﻢ‪ :‬ﻣﺆﺳﺴﻪ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺗﯽ اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ‪ ،١٣٧٨ ،‬ص‪.٣٧۶ .‬‬ ‫– ﺑﺮاﯼ ﻣﺜﺎل ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﮐﻨﻴﺪ ﺑﻪ ﻗﺮﺁن ﮐﺮﻳﻢ‪ ،‬ﺁل ﻋﻤﺮان‪٣٨/‬؛ اﻟﺰﻣﺮ‪٨/‬؛ اﻟﺪﺧﺎن‪.٢٢ /‬‬ ‫– ﻗﺮﺁن ﮐﺮﻳﻢ‪ .‬اﻟﺒﻘﺮة‪.١٨۶/‬‬ ‫– ﻗﺮﺁن ﮐﺮﻳﻢ‪ .‬ﻏﺎﻓﺮ‪.۶٠/‬‬ ‫– اﻋﺮاف‪.١٨٠/‬‬ ‫– اﻋﺮاف‪.۵۵/‬‬ ‫– ﺑﻘﺮﻩ‪.٢۵٠/‬‬

‫)‪(٩‬‬ ‫– ﻗﺴﻤﺘﯽ از دﻋﺎﯼ ﺣﻀﺮت اﻣﺎم ﻋﻠﯽ )ع( ﮐﻪ ﺑﻪ دﻋﺎﯼ ﮐﻤﻴﻞ ﻣﻌﺮوف اﺳﺖ‪.‬‬ ‫)‪(١٠‬‬ ‫– ﻗﺴﻤﺘﯽ از دﻋﺎﯼ ﺷﻤﺎرﻩ ‪ ١٣‬از ﺻﺤﻴﻔﻪ ﺳﺠﺎدﻳﻪ‪.‬‬ ‫)‪(١١‬‬ ‫– ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ‪ .‬ﻧﺎﻣﻪ ﺷﻤﺎرﻩ ‪ ٣١‬در ﻣﺤﻤﺪ دﺷﺘﯽ‪ ،‬ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻧﻬﺞ اﻟﺒﻼﻏﻪ‪ .‬ﻗﻢ‪ :‬ﻣﺆﺳﺴﻪ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺗﯽ اﻣﻴﺮ اﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ‪ ،١٣٧٨ ،‬ص‪.٣٧۶ .‬‬

‫‪٢٠@LÚ‡Ï@éßbäçbß‬ﺻﻔﺮ اﻟﻤﻈﻔﺮ ‪١۴٢٩‬‬

‫‪١۵‬‬


‫ﺷﻴﺮ و ﺁدﻣﻰ‬ ‫اﺳﻜﻨﺪر ﻧﺎﻣﻪ‬

‫در ﺑﻴﺸﻪ اى ﺷﻴﺮى ﺑﻮد و هﺮ گ ز ﺁن ﺷﻴﺮ ﺁدﻣﻰ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﻮد و ﻣﻰ ﺧﻮاﺳﺖ‬ ‫آﻪ روى ﺁدﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ‪ .‬ﮔﻔﺖ‪" :‬اﻳﻦ ﺁوازﻩ ﺁدﻣﻰ در اﻳﻦ ﺑﻴﺸﻪ اﻓﺘﺎدﻩ اﺳﺖ و‬ ‫ﺟﺎﻧﻮران از اﻳﺸﺎن آﻪ ﺁدﻣﻰ اﻧﺪ در اﻳﻦ در رﻧﺠﻨﺪ‪ .‬ﻣﻦ اﻣﺮوز ﺑﺮﻧﮕﺮدم ﺗﺎ‬ ‫اﻳﻦ ﺁدﻣﻰ را ﻧﺒﻴﻨﻢ‪ ،‬ﺗﺎ ﺧﻮد ﭼﻪ ﭼﻴﺰ اﺳﺖ‪".‬‬ ‫ﭼﻮن از ﺑﻴﺸﻪ ﺑﻴﺮون ﺁﻣﺪ‪ ،‬ﻧﺨﺴﺖ اﺷﺘﺮى دﻳﺪ‪ .‬ﭼﻮن ﺷﻴﺮ در ﻗ ّﺪ و‬ ‫ﺑﺎﻻى اﺷﺘﺮ ﻧﮕﺎﻩ آﺮد و ﮔﻔﺖ‪" :‬ﺗﻮ ﺁدﻣﻰ اى؟" ﺷﺘﺮ ﮔﻔﺖ‪" :‬اى ﻣﻬﺘﺮ‬ ‫ددان؛ ﻣﻦ اﺷﺘﺮم‪ ،‬ﺁدﻣﻰ ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ .‬ﺁدﻣﻰ ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ .‬ﺁدﻣﻰ ﻣﺮا ﺑﮕﻴﺮد و ﻣﻬﺎر در‬ ‫ﺑﻴﻨﻰ آﻨﺪ و ﺑﺎر ﺑﺮ ﭘﺸﺖ ﻣﻦ ﻧﻬﺪ و در ﺧﺮاس ﺑﻨﺪد و آُﻨﺪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺁﻧﭽﻪ آُﻨﺪ‪".‬‬ ‫ﺷﻴﺮ از وى ﺑﻰ ﺁزارى درﮔﺬﺷﺖ‪ .‬ﭼﻮن ﭘﺎرﻩ اى دﻳﮕﺮ ﺑﺮﻓﺖ ﮔﺎوى دﻳﺪ‬ ‫ﺑﺎ زور و ﻗﻮّت آﻪ ﻣﻰ ﺁﻳﺪ‪ .‬ﮔﻔﺖ‪" :‬اﻳﻦ ﺁدﻣﻰ اﺳﺖ‪ ".‬ﭘﻴﺶ ﮔﺎو ﺁﻣﺪ و‬ ‫ﮔﻔﺖ‪" :‬ﺁدﻣﻰ ﺗﻮﻳﻰ؟" ﮔﺎو ﮔﻔﺖ‪" :‬اى ﻣﻬﺘﺮ ددان ﻣﻦ ﺁدﻣﻰ ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ .‬ﺁدﻣﻰ ﻣﺮا ﺑﮕﻴﺮد و ﺑﺎر ﺑﺮ ﻣﻦ ﻧﻬﺪ و در ﺧﺮاس ﺑﻨﺪد و ﻳﻮغ ﺑﺮ‬ ‫ﮔﺮدن ﻣﻦ ﻧﻬﺪ و زﻣﻴﻦ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺷﻜﺎﻓﺪ‪ ،‬ﻣﻦ آﺠﺎ ﻃﺎﻗﺖ وى دارم‪ " .‬ﺷﻴﺮ از وى ﻧﻴﺰ در ﮔﺬﺷﺖ‪.‬‬ ‫ﭼﻮن ﭘﺎرﻩ اى راﻩ دﻳﮕﺮ ﺑﻴﺎﻣﺪ دراز ﮔﻮﺷﻰ را دﻳﺪ آﻪ ﻣﻰ ﺁﻣﺪ‪ .‬ﮔﻔﺖ‪" :‬ﺗﻮ ﺁدﻣﻰ اى؟" دراز ﮔﻮش ﮔﻔﺖ‪" :‬اى ﻣﻬﺘﺮ ددان؛ ﻣﻦ‬ ‫ﺁدﻣﻰ ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ ،‬آﻪ ﻣﻦ از دﺳﺖ ﺁدﻣﻰ ﺑﮕﺮﻳﺨﺘﻪ ام‪ ،‬آﻪ ﻣﺮا ﺑﮕﻴﺮد و ﺑﺎر ﺑﺮ ﻣﻦ ﻧﻬﺪ و ﭼﻮب ﻣﻰ زﻧﺪ‪ ".‬ﺷﻴﺮ درﻣﺎﻧﺪﻩ ﮔﻔﺖ‪" :‬ﺗﺎ ﺧﻮد‬ ‫اﻳﻦ ﺁدﻣﻰ ﭼﻪ ﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻮدن آﻪ اﻳﻦ هﻤﻪ از وى در ﻣﺼﻴﺒﺖ و ﺑﻼﻳﻨﺪ"‪.‬‬ ‫ﭼﻮن ﭘﺎرﻩ اى ﺑﻴﺎﻣﺪ ﻧﺰدﻳﻚ دهﻰ رﺳﻴﺪ‪ .‬ﻣﺮدى را دﻳﺪ درودﮔﺮ ﺑﺎ دﺳﺖ اﻓﺮازى آﻪ از دهﻰ ﺑﻪ دهﻰ ﻣﻰ رﻓﺖ و آﻮدآﻰ ﺑﺎ وى‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻮن از دور‪ ،‬ﺷﻴﺮ‪ ،‬درودﮔﺮ را ﺑﺪﻳﺪ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪" :‬ﺁدﻣﻰ اﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ‪ ".‬ﭼﻮن ﭘﻴﺶ درودﮔﺮ رﺳﻴﺪ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪" :‬ﺗﻮ ﺁدﻣﻰ اى؟" ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫"ﺑﻠﻰ ﻣﻦ ﺁدﻣﻰ ام‪ ،‬و ﺑﻪ ﻃﻠﺐ ﺗﻮ ﻣﻰ ﺁﻳﻢ در اﻳﻦ ﺑﻴﺎﺑﺎن و اﻣﺮوز ﺑﻪ ﺟﺎى ﺗﻮ از ﻧﻴﻜﻰ ﺁن آﻨﻢ آﻪ ﻋﺎﻟﻤﻴﺎن ﺑﻨﺸﻴﻨﻨﺪ و ﺑﺮ ﺁدﻣﻰ دﻋﺎ‬ ‫آﻨﻨﺪ‪ .‬اآﻨﻮن ﺗﻮ از دور ﺑﻨﺸﻴﻦ و ﻧﻈﺎرﻩ هﻤﻰ آﻦ‪ ".‬ﺷﻴﺮ از دور ﺑﻨﺸﺴﺖ‪ ،‬و ﺁن درودﮔﺮ ﺟﺎﻣﻪ ﺑﺮ آﻨﺪ و ﺷﺎﮔﺮد را ﮔﻔﺖ‪" :‬ﭼﻮب‬ ‫ﺑﻴﺎور‪ ".‬در ﺳﺎﻋﺖ‪ ،‬ﺻﻨﺪوﻗﻰ ﭼﻮﺑﻴﻦ ﺑﻜﺮد و ﺷﻴﺮ را ﮔﻔﺖ‪" :‬در اﻳﻦ ﺻﻨﺪوق رو ﺗﺎ ﺑﻨﮕﺮم آﻪ ﺑﺮ ﺑﺎﻻى ﺗﻮ راﺳﺖ هﺴﺖ ﻳﺎ ﻧﻪ آﻪ‬ ‫ﺻﻨﺪوق از ﺑﺮاى ﺗﻮ ﻣﻰ آﻨﻢ آﻪ ﭼﻮن ﺑﺮف و ﺑﺎران ﺑﺎﺷﺪ ﭘﻨﺎﻩ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﺪ‪ ".‬ﭼﻮن ﺷﻴﺮ در ﺁﻧﺠﺎ رﻓﺖ درودﮔﺮ ﺻﻨﺪوق ﺑﺒﺴﺖ و ﺷﺎﮔﺮد‬ ‫را ﮔﻔﺖ‪" :‬زود ﺑﻪ ﻃﻠﺐ ﺁﺗﺶ رو‪ ".‬ﺷﺎﮔﺮد ﺑﺮﻓﺖ و ﺁﺗﺶ ﺑﻴﺎورد‪ .‬درودﮔﺮ ﺁﻓﺘﺎﺑﻪ ﺑﺮ ﺁب ﺑﺮ ﺳﺮ ﺁﺗﺶ ﻧﻬﺎد ﺗﺎ ﻋﻈﻴﻢ ﺑﺮ ﺟﻮﺷﻴﺪ و‬ ‫ﺷﻴﺮ در ﺁن ﺻﻨﺪوق ﺗﻦ ﻣﻰ زد ﺗﺎ ﺁدﻣﻰ ﭼﻪ آﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﻧﺎﮔﺎﻩ درودﮔﺮ‪ ،‬ﺷﺎﮔﺮد را ﮔﻔﺖ‪" :‬ﺁﻓﺘﺎﺑﻪ ﺑﻴﺎور‪ ".‬ﺷﻴﺮﮔﻔﺖ‪" :‬اﻳﻦ ﭼﻴﺴﺖ؟" درودﮔﺮ ﺁن ﺁب ﮔﺮم ﺑﺮ ﺳﺮ ﺷﻴﺮ ﻣﻰ رﻳﺨﺖ‪.‬‬ ‫ﺷﻴﺮ را هﻤﻪ ﻣﻮى از اﻧﺪام ﺑﺮﻓﺖ و ﺑﺴﻮﺧﺖ و ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻰ آﺮد‪ .‬ﭘﺲ درودﮔﺮ ﺳﺮ ﺻﻨﺪوق ﺑﺎز آﺮد و ﺷﻴﺮ از ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻴﺮون ﺁﻣﺪ‪ .‬زهﺮﻩ‬ ‫ﺁن ﻧﺪاﺷﺖ آﻪ ﺑﺎز اﻳﺴﺘﺪ و ﻣﻰ ﺁﻣﺪ ﺳﻮﺧﺘﻪ و ﺑﺎز ﭘﺲ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻰ آﺮد ﺗﺎ ﺁدﻣﻰ از دﻧﺒﺎل او ﻣﻰ رود ﻳﺎ ﻧﻪ‪ .‬ﭼﻮن ﺑﻪ ﺑﻴﺸﻪ ﺁﻣﺪ دو ﺷﻴﺮ‬ ‫دﻳﮕﺮ در ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻮدﻧﺪ؛ او را دﻳﺪﻧﺪ آﻪ در ﺁن ﺑﻴﺸﻪ ﺁﻣﺪ ﻣﻮ ﺑﺎز ﮔﺬاﺷﺘﻪ و ﺳﻮﺧﺘﻪ‪ .‬ﮔﻔﺘﻨﺪ‪" :‬ﺗﻮ را ﭼﻪ اﻓﺘﺎدﻩ؟" ﺷﻴﺮ ﺁن اﺣﻮال ﺑﺎ‬ ‫اﻳﺸﺎن ﺑﮕﻔﺖ آﻪ ﺁدﻣﻰ ﺑﺎ وى ﭼﻪ آﺮد‪ .‬اﻳﺸﺎن ﮔﻔﺘﻨﺪ‪" :‬ﺑﻴﺎ ﺗﺎ او را ﺑﺮدَرﻳﻢ"‪ .‬ﺁن ﺷﻴﺮ در ﭘﻴﺶ اﻳﺴﺘﺎدﻩ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺷﺘﺎب ﻣﻰ ﺁﻣﺪﻧﺪ‬ ‫ﺗﺎ ﺑﺪاﻧﺠﺎ آﻪ ﺁﺗﺶ دﻳﺪﻧﺪ و درودﮔﺮ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬از دﻧﺒﺎل درودﮔﺮ ﺑﻴﺎﻣﺪﻧﺪ‪ .‬او هﻨﻮز ﺑﺎ دﻳﻪ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻮن ﺑﺎز ﭘﺲ ﻧﮕﺎﻩ آﺮد ﺳﻪ‬ ‫ﭼﻬﺎر ﺷﻴﺮ را دﻳﺪ آﻪ ﻏﺮّان ﻣﻰ ﺁﻣﺪﻧﺪ و ﺁن ﺷﻴﺮ ﺳﻮﺧﺘﻪ در ﭘﻴﺶ اﻳﺸﺎن اﻳﺴﺘﺎدﻩ‪ .‬درودﮔﺮ ﮔﻔﺖ‪" :‬ﺁوَخ ﭼﻪ آﻨﻢ؟ ﺟﺎﻧﻢ رﻓﺖ‪".‬‬ ‫ﻧﺎﮔﺎﻩ درﺧﺘﻰ دﻳﺪ و ﺁهﻨﮓ ﺁن درﺧﺖ آﺮد و ﺑﺮ ﺳﺮ ﺁن درﺧﺖ ﺷﺪ‪ .‬و ﺁن درﺧﺖ آﻮﺗﺎﻩ ﺑﻮد؛ ﮔﻔﺖ اﻳﺸﺎن ﺑﺮ اﻳﻦ درﺧﺖ دﺳﺖ ﻳﺎﺑﻨﺪ‪.‬‬

‫‪٢٠@LÚ‡Ï@éßbäçbß‬ﺻﻔﺮ اﻟﻤﻈﻔﺮ ‪١۴٢٩‬‬

‫‪١۶‬‬


‫ﭼﻮن ﺷﻴﺮان ﺑﻪ زﻳﺮ ﺁن درﺧﺖ ﺁﻣﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺷﻴﺮ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﮔﻔﺖ‪" :‬ﺷﻤﺎ ﭘﺎ ﺑﺮ ﭘﺸﺖ ﻣﻦ ﻧﻬﻴﺪ ﺗﺎ ﻣﻦ در زﻳﺮ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﻢ و او را ﺑﺰﻳﺮ‬ ‫ﺁورﻳﺪ"‪ .‬ﺷﻴﺮ ﻧﻴﻢ ﺳﻮﺧﺘﻪ در زﻳﺮ رﻓﺖ و اﻳﺸﺎن ﺑﺮ ﭘﺸﺖ او اﻳﺴﺘﺎدﻧﺪ و ﭼﻨﮕﻬﺎ ﻓﺮاز آﺮدﻧﺪ آﻪ درودﮔﺮ را ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪.‬‬ ‫درودﮔﺮ درﻣﺎﻧﺪ و هﻴﭻ ﭼﺎرﻩ اى ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﮔﻔﺖ‪" :‬ﺁﻓﺘﺎﺑﻪ ﺑﻴﺎور"‪ .‬ﺷﻴﺮ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺁن اﺣﻮال ﺁزﻣﻮدﻩ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ و از زﻳﺮ اﻳﺸﺎن‬ ‫ﺑﺠﺴﺖ و ﺁن دﻳﮕﺮ ﺷﻴﺮان را ﮔﺮدن ﻓﺮو زد و ﻣﻰ دوﻳﺪ و اﻳﺸﺎن را ﻣﻰ ﮔﻔﺖ آﻪ‪":‬ﻋﺰم ﺁﻣﺪن آﻨﻴﺪ و زود ﺑﻴﺎﻳﻴﺪ" و ﺁن ﺷﻴﺮان از‬ ‫ﭘﺲ او ﻣﻰ دوﻳﺪﻧﺪ و ﻧﻤﻰ داﻧﺴﺘﻨﺪ آﻪ او را ﭼﻪ اﻓﺘﺎدﻩ اﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺑﻴﺸﻪ رﻓﺘﻨﺪ و او را ﮔﻔﺘﻨﺪ‪" :‬ﺗﻮ را ﭼﻪ اﻓﺘﺎد؟" او ﮔﻔﺖ‪" :‬ﺁﻧﭽﻪ‬ ‫ﻣﻦ دﻳﺪم و داﻧﺴﺘﻢ ﺷﻤﺎ ﻧﺪاﻧﺴﺘﻴﺪ‪" ".‬ﺁﻓﺘﺎﺑﻪ ﺑﻴﺎور" ﺁن ﺑﻮد آﻪ ﻣﺮا ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻜﺮد‪.‬‬

‫اﺳﻜﻨﺪر ﻧﺎﻣﻪ آﺘﺎﺑﻰ اﺳﺖ از ﻣﺆﻟﻔﻰ ﻧﺎﻣﻌﻠﻮم آﻪ در اواﺧﺮ ﻗﺮن ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ‪.‬‬

‫ﺟﺪﻭﻝ ﻭ ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ‬ ‫ﻋﻤﻮدﯼ‬ ‫‪ - ١‬ﺑﺨﺸﻲ از ﺧﻤﺲ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ اﻡﺎم دادﻩ‬ ‫ﺵﻮد – ﻧﺎم ﭘﻮﺳﺘﮥ دروﻧﯽ زﻡﻴﻦ ‪ -٢‬ﮐﺘﺎﺑﯽ‬ ‫از ﺵﻴﺦ ﺻﺪوق ﻡﻠﻘﺐ ﺑﻪ اﺑﻦ ﺑﺎﺑﻮﻳﻪ –‬ ‫داﻧﺶ ﺁﻡﻮزان ﻋﻠﻮم دﻳﻨﻲ – رهﺎ ‪ -٣‬ﻋﺰﻳﺰ‬ ‫و ﮔﺮاﻡﯽ – ﺟﻤﻊ ﮐﺎﻓﺮ – ﺵﻨﻴﺪن ‪ -۴‬واﺣﺪ‬ ‫ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ – ﻡﻬﺮﺑﺎﻧﯽ – ﺿﻤﻴﺮ ﻡﺘﮑﻠﻢ وﺣﺪﻩ‬ ‫از داﻧﺴﺘﻦ ‪ -۵‬ﺻﺪ ﻡﺘﺮ ﻡﺮﺑﻊ – در ﺻﺪر‬ ‫اﺳﻼم ﻡﺴﻠﻤﺎﻧﺎن اﻳﺮاﻧﯽ ﺑﻪ اﻋﺮاب اﻃﻼق‬ ‫ﻡﻴﮑﺮدﻧﺪ – هﺮ ﻳﮏ از ﺟﺎﻧﺪاران ﻏﻴﺮ از‬ ‫ﮔﻴﺎهﺎن ‪ -۶‬ﺳﺨﻦ ﺑﻴﻬﻮدﻩ – ﭘﻨﻬﺎن – رﻡﻖ‬ ‫ﺁﺧﺮﻳﻦ ‪ -٧‬ﭘﻨﺎﻩ دهﻨﺪﻩ ﻡﺴﻠﻢ ﺑﻦ ﻋﻘﻴﻞ ﮐﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﺵﻬﺎدت رﺳﻴﺪ – هﻤﺪم ‪ -٨‬رﻳﺸﻪ – ﺑﻮي‬ ‫ﺧﻮش – ﺑﺎزدارﻧﺪﻩ ‪ -٩‬ﺟﻤﻊ وﺻﻴﺖ – ﻓﺎل‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﻦ – ﺧﺪاي دروﻏﻴﻦ ‪ -١٠‬ﭼﮑﻪ ‪-‬‬ ‫ﺁهﻨﮓ – ﭼﻴﺪن ﻡﺤﺼﻮل ﻡﺰارع ‪-١١‬‬ ‫ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺟﻨﮕﯽ – از ﻡﺎهﻬﺎﯼ ﻗﻤﺮﯼ – ﮔﻴﺎﻩ‬ ‫ﺟﻮان ‪ -١٢‬اﺵﺎرﻩ ﺑﻪ دور – از واﺟﺒﺎت‬ ‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﭘﺮداﺧﺖ ﺁن ﺳﻔﺎرش ﺑﺴﻴﺎر ﺵﺪﻩ‬ ‫اﺳﺖ – ﺑﺎ هﻢ ﺳﺎﺧﺘﻦ ‪ -١٣‬ﻡﺮﻳﺾ –‬ ‫ﮔﻮﺵﻪ ﮔﻴﺮﯼ و ﻋﺰﻟﺖ ﮐﻪ ﻡﻮرد ﻡﺬﻡﺖ‬ ‫اﺳﻼم ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫اﻓﻘﯽ‬ ‫‪ -١‬ﻡﺤﻞ ﺕﻮﻟﺪ ﺑﻘﻴﻪ اﷲ اﻻﻋﻈﻢ – ﻟﻘﺐ ﺣﻀﺮت ﻋﻠﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻟﺤﺎظ ﺳﺠﺪﻩ هﺎي ﺑﺴﻴﺎر ﺑﻪ او دادﻩ ﺑﻮدﻧﺪ ‪ -٢‬ﻡﻌﻨﺎﯼ ﺕﻌﺎون – ﻡﻨﺴﻮب ﺑﻪ‬ ‫ﺵﻬﺮ ﻧﺎﺻﺮﻩ ﮐﻪ ﻡﻮﻃﻦ ﺣﻀﺮت ﻋﻴﺴﯽ ﺑﻮدﻩ اﺳﺖ ‪ -٣‬ﻡﺎﻩ ﺳﻮم ﻡﻴﻼدﯼ – ﺳﻮداﯼ ﻧﺎﻟﻪ – ﺁب دﻳﺪﻩ ‪ -۴‬درد و رﻧﺞ – ﻗﺮاﺋﺖ ﻡﻮزون‬ ‫ﭼﻨﺪ ﻗﺎرﯼ – ﺑﭽﻪ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺁوردن ‪ -۵‬ﻧﻮﺵﻴﺪن ﺁن در اﺳﻼم ﺣﺮام اﺳﺖ – ﻡﻌﻨﺎﯼ ﻧﺎم اﻡﺎم هﺎدﯼ – ﺕﻨﻬﺎ ﻋﻤﻞ اﻧﺴﺎن در ﻡﻘﺎﺑﻞ ﻧﻌﻤﺎت‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ ‪ -۶‬درﺧﺖ ﺻﻨﻮﺑﺮ – ﺕﮑﺮار ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺣﺮف – ﻧﻐﻤﻪ ‪ -٧‬هﺸﺘﺎد و ﺳﻮﻡﻴﻦ ﺳﻮرﻩ ﻗﺮﺁن – ﺣﺪﻳﺚ ﻡﺘﻮاﺕﺮ ‪ -٨‬از ﺑﺘﻬﺎﯼ ﻋﺼﺮ‬ ‫ﺟﺎهﻠﻴﺖ – ﻋﻼﻡﺖ ﺟﻤﻊ ﻓﺎرﺳﯽ – واﺣﺪ ﮔﺮدو ‪ -٩‬ﻋﺼﺎﯼ ﺣﻀﺮت ﻡﻮﺳﯽ )ع( ﺑﻪ ﺁن ﺕﺒﺪﻳﻞ ﺵﺪ – ﭘﻴﺶ روﯼ ﻧﻤﺎزﮔﺰار ﮔﺴﺘﺮدﻩ‬ ‫ﻡﻴﺸﻮد – ﻧﻮﻋﻲ ﺑﻴﻤﺎرﯼ ﮐﻪ اﻡﺎم ﺳﺠﺎد را از ﺟﻨﮓ در ﮐﺮﺑﻼ ﻡﻌﺎف ﮐﺮد ‪ -١٠‬از ﻧﻌﻤﺎت اﻟﻬﯽ ﮐﻪ ﮔﺎهﯽ ﺑﺼﻮرت ﻋﺬاب وﻳﺮاﻧﮕﺮ‬ ‫ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺎر رﻓﺘﻪ – ﭘﻴﺎﻡﺒﺮ اهﻞ ﺵﻮش – ﺧﺒﺮ ﻗﺮﺁﻧﯽ ‪ -١١‬ﺑﻬﺮﻩ و ﺣﺼﻪ – ﻡﺪت ﻋﻤﺮ – ﻋﻀﻮﯼ از ﺻﻮرت ‪ -١٢‬از دﻳﮕﺮ ﺳﻮر‬ ‫ﻗﺮﺁﻧﯽ – ﻗﻮﻡﯽ ﺳﺎﻡﯽ در ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ ﻗﺪﻳﻢ ‪ -١٣‬ﺳﻮﻡﻴﻦ ﺳﻮرﻩ ﻗﺮان – ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﯽ ﻳﮏ ﻡﮑﺎن ﻡﺬهﺒﯽ‪.‬‬

‫‪٢٠@LÚ‡Ï@éßbäçbß‬ﺻﻔﺮ اﻟﻤﻈﻔﺮ ‪١۴٢٩‬‬

‫‪١٧‬‬


‫ﺻﻔﺤﻪ ﺷﻌﺮ و ادب؛‬

‫ﺑﺮﮔﯽ از ادﺑﻴﺎت ﻋﺎﺷﻮرا ‪...‬‬ ‫زﻧﺪﻩ ﻧﮕﻬﺪار ﻣﺤﺮم آﻪ هﺴﺖ‬

‫ﻋﺎﻟﻤﻰ از ﻧﺸﺌﻪ اﻳﻦ ﺑﺎدﻩ ﻣﺴﺖ‬

‫هﺴﺖ ﻣﺤﺮم ﺣﺮم اهﻞ دل‬

‫ﺑﺎﻋﺚ اﻧﺪوﻩ و ﻏﻢ اهﻞ دل‬

‫ﺳﺎل اﮔﺮ ﻣﺎﻩ ﻣﺤﺮم ﻧﺪاﺷﺖ‬

‫ﺧﻠﻘﺖ ﺣﻖ ﺣﻀﺮت ﺁدم ﻧﺪاﺷﺖ‬

‫ﺗﻌﺰﻳﻪ ﮔﺮدان ﺧﺪاى ازل‬

‫آﺮد ﻋﺰا را ﺑﻪ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﺑﺪل‬

‫ﺷﻴﻦ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﺷﺠﺮ ﻣﺼﻄﻔﺎ ﺳﺖ‬

‫ﺟﻴﻢ ﺟﻼل و ﺟﺒﺮوت ﺧﺪاﺳﺖ‬

‫هﺴﺖ اﻟﻒ ُاﻟﻔﺖ اهﻞ وﻻ‬

‫ﻋﻴﻦ ﻋﻠﻰ ﺁﻳﻨﻪ آﺒﺮﻳﺎ‬

‫ﺗﺎء آﻤﺮ ﺟﻮر آﺶ زﻳﻨﺐ اﺳﺖ‬

‫ﻳﻚ زن و ﻳﻚ ﻗﺎﻓﻠﻪ ﺗﺸﻨﻪ ﻟﺐ اﺳﺖ‬

‫روز ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ آﻪ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﺸﻖ‬

‫داد ﺳﺮ زﻟﻒ ﺑﻪ ﺗﺎراج ﻧﻰ‬

‫دﻳﺪ آﻪ آﻔﺎر زﻳﺎدﻧﺪ ﻟﻴﻚ‬

‫دﻳﺪﻩ رهﺎ آﺮد ﺑﻪ اﻣﻮاج ﻣﻰ‬

‫ﻣِﻰ زد و ﺳﺎﻗﻰ ﺷﺪ و ﺳﺎﻏﺮ ﮔﺮﻓﺖ‬

‫ﺧﻴﻤﻪ ﺑﺮ اﻣﻮاج ﺷﻨﺎور ﮔﺮﻓﺖ‬

‫ﺳ ّﺮ ﺧﺪا ﺑﻮد آﻪ ﺷﺪ ﺑﺮ ﻣﻼ‬

‫ﺑﺎ ﻗﻠﻢ ﺧﻮن ﺑﻪ ﺧﻂ ﻧﻴﻨﻮا‬

‫رﻗﺺ و ﺳﻤﺎء و ﮔﻪ ﻣﻴﻼد ﺑﻮد‬

‫ﭘﻴﺮ ﺧﺮاﺑﺎت ﺧﺮد ﺷﺎد ﺑﻮد‬

‫ﮔﺎﻩ ﻋﺮوج ﺁﻣﺪﻩ ﺳﺎﻗﻰ آﺠﺎﺳﺖ‬

‫ﺟﺮﻋﻪ ﺁﺧﺮ ﻣﻰ ﺑﺎﻗﻰ آﺠﺎﺳﺖ‬

‫وﻗﺖ ﻧﻤﺎز اﺳﺖ ﻧﻤﺎزى دﮔﺮ‬

‫ﻣﻮﻗﻊ ﻧﺎز اﺳﺖ و دم ﺗﺮك ﺳﺮ‬

‫ﻇﻬﺮ اذان ﻗﺒﻠﻪ ﺧﺪا در ﻣﻴﺎن‬

‫ﻧﻮﺑﺖ ﭘﺮواز و ﺷﺐ اﻣﺘﺤﺎن‬

‫هﺮ آﻪ در اﻳﻦ داﻳﺮﻩ ﭘﺎ ﻣﻴﻨﻬﺪ‬

‫دﺳﺖ ﺑﻪ داﻣﻦ ﺑﻼ ﻣﻰ دهﺪ‬

‫ﺁﻧﻜﻪ ﻧﮕﺮدد ﺑﻪ ﺑﻼ ﻣﺒﺘﻼ‬

‫ﻧﻴﺴﺖ هﻮا دار ﺷﻪ ﻻ ﻓﺘﻰ‬

‫ﻗﺼﻪ ﻓﻘﻂ اﺷﻚ و ﻏﻢ و ﺁﻩ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫درد دل و ﮔﻮش آﺮ ﭼﺎﻩ ﻧﻴﺴﺖ‬

‫ﮔﺮﻳﻪ اﮔﺮ ﺑﻰ ﻣﺪد هﻤﺖ اﺳﺖ‬

‫ﻣﺎﻳﻪ ﺁﻟﻮدﮔﻰ و ذﻟﺖ اﺳﺖ‬

‫ﮔﺮﻳﻪ ﻣﺎ ﺗﻴﻐﮥ اﻟﻤﺎس ﻣﺎﺳﺖ‬

‫هﻴﺒﺖ ﻣﺮداﻧﻪ ﻋﺒﺎس ﻣﺎﺳﺖ‬

‫ﮔﺮﻳﻪ ﻣﺎ ﺳﻴﻞ ﺳﭙﻪ اﻓﻜﻦ اﺳﺖ‬

‫ﮔﺮﻳﻪ ﻣﮕﻮ ﻣﺤﻜﻤﻰ ﺟﻮﺷﻦ اﺳﺖ‬

‫درد اﮔﺮ ﭘﺨﺘﻪ آﻨﺪ ﻣﺮد را‬

‫ﻣﻰ ﺑﺮد از ﺗﻴﻎ ﻏﻢ ﮔﺮد را‬

‫درد ﻋﺰﻳﺰ اﺳﺖ هﻼ ﻣﻴﺨﺮﻳﻢ‬

‫ﻧﻴﺰﻩ ﺑﺮﻳﺰﻳﺪ ﺑﻼ ﻣﻴﺨﺮﻳﻢ‬

‫ﺧﻴﻞ ﺳﻮاران آﻪ ﺳﺮ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‬

‫از آﻒ آﺎﻓﺮ ﺳﭙﺮ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‬

‫ﺗﺸﻨﻪ ﻟﺒﺎن ﻣﻰ ﻣﻴﻨﺎى دوﺳﺖ‬

‫دﺷﻤﻦ دﻳﻦ را ﻧﻈﺮ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‬

‫ﺑﺎ ﻧﻈﺮى ﺷﻌﻠﻪ ور از ﺷﻮق وﺻﻞ‬

‫ﻣﻌﺮآﻪ را در ﺷﺮر اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‬

‫ﻧﻴﺰﻩ و ﺁﻳﺎت ﺧﺪاوﻧﺪﮔﺎر‬

‫در ﻧﻔﺲ ﻧﻰ ﺷﻜﺮ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﭘﺪر ﺑﻮد ﻧﺸﺎن آﻤﺎن‬

‫ﺗﻴﺮ ﺑﻪ ﺳﻮى ﭘﺴﺮ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‬

‫اﻳﻦ ﭘﺪر و اﻳﻦ ﭘﺴﺮ ﻧﺎﻣﺪار‬

‫ﺷﻌﻠﻪ ﺑﻪ ﺧﺸﻚ و ﺑﻪ ﺗﺮ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‬

‫ﺷﻌﺮ ﺑﻌﻴﺪ اﺳﺖ آﻪ ﮔﻮﻳﺎ ﺷﻮد‬

‫ﺑﻴﺖ و ﻏﺰل ﺑﺎل و ﭘﺮ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‬

‫ﭼﻮﻧﻜﻪ از اﻳﻦ ﺣﺎدﺛﻪ اهﻞ ﺣﺮم‬

‫هﺮوﻟﻪ هﺎ در ﺑﺸﺮ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‬

‫ﻧﻜﺘﻪ ﺳﺮ ﺑﺴﺘﻪ ﭼﻪ داﻧﻰ ﺧﻤﻮش‬

‫ﭘﺮدﻩ اﺳﺮار در اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‬

‫‪٢٠@LÚ‡Ï@éßbäçbß‬ﺻﻔﺮ اﻟﻤﻈﻔﺮ ‪١۴٢٩‬‬

‫‪١٨‬‬


‫ﺳ ّﺮ ﺣﺴﻴﻦ‬ ‫ﺑﻬﺮ ﻧﻈﺮ ﺟﺎﻧﺐ ِ‬

‫ﻗﺮﻋﻪ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﺗﺮ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‬

‫ﺑﻮد ﻗﻀﺎ و ﻗﺪرى آﺮﺑﻼ‬

‫آﺎر ﻗﻀﺎ ﺑﺎ ﻗﺪر اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‬

‫آﺮب و ﺑﻼ ﺣﻠﻘﻪ ذآﺮ ﺧﺪاﺳﺖ‬

‫ﻖ ﻋﺸﺎق ﺑﻪ ﺷﻮق ﺑﻼﺳﺖ‬ ‫ﻖﺣ ّ‬ ‫ﺣّ‬

‫ﻳﻚ ﻃﺮف از ﺧﻴﻞ ﺣﺮاﻣﻰ ﺳﭙﺎﻩ‬

‫ﺳﻮى دﮔﺮ ﺷﻌﺸﻌﻪ ﻣﻬﺮ و ﻣﺎﻩ‬

‫دﺷﺖ و ﻋﻄﺶ ﺁﺗﺶ ﺧﻮن ﺑﺎهﻤﻨﺪ‬

‫ﺷﻌﻠﻪ و ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺑﻪ هﻢ ﻣﺤﺮﻣﻨﺪ‬

‫ﺣﻀﺮت ﻋﺒﺎس ﻋﻠﻴﻪ اﻟﺴﻼم‬

‫ﺑﺴﺘﻪ آﻤﺮ ﭘﻴﺶ اﻣﺎم هﻤﺎم‬

‫آﻰ ﺑﻪ ﻓﺪاى ﺗﻮ ﺷﻬﺎدت ﺑﺪﻩ‬

‫ﺟﺎم ﺑﻼﻏﺖ ﺑﻪ ارادت ﺑﺪﻩ‬

‫ﮔﺎﻩ ﺑﻠﻮغ اﺳﺖ ﺧﺪا را ﺑﺮﻳﺰ‬

‫از ﺧﻢ اﺧﻼص ﺻﻔﺎ را ﺑﺮﻳﺰ‬

‫ﺑﺎدﻩ ﻣﺨﻮاﻩ اﻳﻦ هﻤﻪ ﺧﺎﻟﻰ ﻣﺮا‬

‫هﺴﺖ ﺑﻪ ﻣﻰ هﻤﺖ ﻋﺎﻟﻰ ﻣﺮا‬

‫ﺗﺸﻨﻪ ﺁﺑﻢ؟ ﻧﻪ ﺧﺪا ﺷﺎهﺪ اﺳﺖ‬

‫ﺗﺸﻨﻪ ﻣﺮﮔﻢ و ﺑﻼ ﺷﺎهﺪ اﺳﺖ‬

‫هﺮﭼﻪ ﺑﻼ هﺴﺖ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﻢ ﺑﺮﻳﺰ‬

‫ﺗﺎ ﺑﺸﻮم در ﻃﻠﺒﺖ رﻳﺰ رﻳﺰ‬

‫دﺳﺖ و دل و دﻳﺪﻩ ﻓﺪاى ﺗﻮ ﺑﺎد‬

‫اﻳﻨﻬﻤﻪ از ﺑﻬﺮ رﺿﺎى ﺗﻮ ﺑﺎد‬

‫ﮔﺮ ﺗﻮ ﻧﺒﺎﺷﻰ هﻤﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺒﺎد‬

‫ﺳﺎﻳﻪ ات از اهﻞ وﻻ آﻢ ﻣﺒﺎد‬

‫ﮔﻔﺖ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻩ‬

‫ﺳﺮ ﭘﺲ ﭘﺮدﻩ و اﺳﺮار راﻩ‬

‫اى ﺗﻮ ﻋﻠﻤﺪار ﺳﭙﺎﻩ ﺣﺴﻴﻦ‬

‫ﻣﺎﻩ ﺑﻨﻰ هﺎﺷﻢ و ﻣﺎﻩ ﺣﺴﻴﻦ‬

‫وى ﻗﻤﺮ ﻟﺸﻜﺮ هﻔﺘﺎد و دو‬

‫ﺗﺎج ﺳﺮ ﻟﺸﻜﺮ هﻔﺘﺎد و دو‬

‫ﻣﻴﺮوى و ﻣﻴﺮود از دل ﻗﺮار‬

‫ﻣﻴﺮوى و ﻣﺎﻧﺪﻩ زﻣﻴﻦ ذواﻟﻔﻘﺎر‬

‫ﻣﻴﺸﻜﻨﺪ ﭘﺸﺖ ﺣﺴﻴﻨﺖ وﻟﻰ‬

‫ﻣﻴﺸﻮد اﺳﺮار ﻋﻠﻰ ﻣﻨﺠﻠﻰ‬

‫ﺑﻌﺪ ﺳﺨﻨﻬﺎ آﻪ ﺑﺪﻳﻦ ﺳﺎن ﮔﺬﺷﺖ‬

‫ﺣﻀﺮت ﻋﺒﺎس هﻢ از ﺟﺎن ﮔﺬﺷﺖ‬

‫ﺷﺪ دﮔﺮ از دﺳﺖ ﺗﻮان و ﺷﻜﻴﺐ‬

‫ﻧﺼﺮ ﻣﻦ اﷲ و ﻓﺘﺢ ﻗﺮﻳﺐ‬

‫ﻣﻌﺮآﻪ ﻣﺎﻧﺪ و ﻋﻠﻤﻰ ﺑﻰ ﺳﻮار‬

‫ﻧﺎﻟﻪ و ﻓﺮﻳﺎد و ﻏﻤﻰ ﺑﻴﺸﻤﺎر‬

‫ﺁب آﻪ از ﻣﺸﻚ اﺑﻮاﻟﻔﻀﻞ رﻳﺨﺖ‬

‫ﺁﻳﻨﻪ از اﺷﻚ اﺑﻮاﻟﻔﻀﻞ رﻳﺨﺖ‬

‫ﺁﻳﻨﻪ هﺎ ﺟﻠﻮﻩ ﺳﺎﻗﻰ ﺷﺪﻧﺪ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻜﺴﺘﻨﺪ هﻤﻪ ﺑﺎﻗﻰ ﺷﺪﻧﺪ‬

‫ﮔﺸﺖ ﻋﺪو ﺑﺎﻋﺚ ﺗﻜﺜﻴﺮ ﻧﻮر‬

‫آﺮد ﺧﺪا ﺑﺎز ﺑﻪ ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺼﻮر‬

‫دﺷﺖ ﭘﺮ از ﺣﻀﺮت ﻋﺒﺎس ﺷﺪ‬

‫آﺮب و ﺑﻼ ﻣﺰرﻋﮥ ﻳﺎس ﺷﺪ‬

‫ﻋﻄﺮ ﺷﻬﺎدت هﻤﻪ ﺟﺎ را ﮔﺮﻓﺖ‬

‫دﺳﺖ ﺧﺪا دﺳﺖ ﺧﺪا را ﮔﺮﻓﺖ‬

‫ﺷﺪ ز آﻔﻢ ﺑﺎز ﺗﻮان و ﺷﻜﻴﺐ‬

‫ﻧﺼﺮ ﻣﻦ اﷲ و ﻓﺘﺢ ﻗﺮﻳﺐ‬

‫‪٢٠@LÚ‡Ï@éßbäçbß‬ﺻﻔﺮ اﻟﻤﻈﻔﺮ ‪١۴٢٩‬‬

‫‪١٩‬‬


@ @

Ú‡Ï@éßbäçbß Ytwt~ @ @ @ @

@ @ @ @

@ @ @ @ @ @ @


Fadak (Issue 1)