Issuu on Google+

Joanna Bechcińska doradca metodyczny języka angielskiego, ŁCDNiKP

Drugie życie scenariusza zajęć

Po co właściwie piszemy scenariusze? I jak powinien wyglądać dobrze napisany scenariusz lekcji? Czy istnieje jakiś model scenariusza? Jako metodyk często spotykam się z takimi – lub podobnymi – pytaniami ze strony nauczycieli. I przyznam się, że czasami trudno jest udzielić zadowalających odpowiedzi. Bo to, co było konieczne w scenariuszu kilka lat temu jest ciągle modyfikowane w związku ze zmianami w podstawie programowej, programach nauczania, podręcznikach, planach wynikowych, itd. A więc zadaniem nauczyciela jest śledzenie tych zmian i uwzględnianie ich w planowaniu pracy z uczniem. Kształt opracowywanych scenariuszy należy też dostosować do oczekiwań i wymagań Dyrektora szkoły, bo najczęściej piszemy scenariusze na lekcje hospitowane przez Dyrektora, w zależności od rodzaju hospitacji (na przykład inaczej wygląda scenariusz zajęć, gdy ma to być zwykła hospitacja kontrolna, a inaczej, gdy jest to hospitacja diagnozująca). Zdarza się też, że chcemy napisać ciekawy scenariusz zajęć do opublikowania. I wtedy, aby ten scenariusz stał się użyteczną pomocą dla innych nauczycieli (bo taki przecież jest cel publikacji), czyli aby nasz scenariusz mógł cieszyć się „drugim życiem”, musimy pamiętać o kilku zasadach: 1. Scenariusz musi zawierać wszystkie informacje istotne dla odbiorcy, nawet takie, które wydają nam się oczywiste, a więc wiek i liczebność uczniów, czas trwania (jedna lub więcej jednostek lekcyjnych), poziom uczniów. 2. Nie stosujemy skrótów myślowych – to, co dla nas jest oczywiste, starajmy się dokładnie opisać prostym językiem. 3. Temat lekcji musi być sformułowany jasno, sugerując zarówno zakres leksykalny i gramatyczny, jak i przebieg oczekiwanych czynności lekcyjnych. 4. Przebieg zajęć opisujemy przykładowo – proponowany materiał przeznaczony jest do twórczego wykorzystania, i z pewnością żaden nauczyciel nie przeprowadzi na jego podstawie dokładnie takiej samej lekcji.

1


Joanna Bechcińska doradca metodyczny języka angielskiego, ŁCDNiKP

5. Pamiętajmy o starannym przygotowaniu ewentualnych kart pracy; karty zawierające błędy lub opracowane niedbale i bez jasnych wskazówek mogą zniechęcić uczniów do wykonania zadania. 6. Publikujemy tylko scenariusze zajęć, które przeprowadziliśmy i które naszym zdaniem były prawdziwym sukcesem – tylko wtedy mamy pewność, że inni naprawdę skorzystają z naszych doświadczeń. Nie istnieje też żaden jedynie słuszny model scenariusza, który mógłby być zastosowany w każdej sytuacji. Na potrzeby projektu stworzyłam schemat scenariusza, według którego nauczyciele uczestniczący w projekcie opracowywali swoje przeznaczone do publikacji scenariusze. Zawiera on wszystkie logicznie potrzebne elementy, aby mógł być wykorzystany przez ewentualnego odbiorcę. Jakie elementy powinien zawierać scenariusz? 1.

Temat

- może być po angielsku

2.

Cele lekcji

- wypunktowanie przewidzianych zadań – leksykalnych, gramatycznych, w zakresie sprawności

3.

Przygotowanie

- opisujemy czynności nauczyciela w zakresie przygotowania materiałów wspierających. Oczywiście są też zajęcia, do których nie musimy się przygotowywać J

4.

Przebieg zajęć

- wypisujemy w punktach poszczególne czynności na lekcji – staramy się, by opis był jasny i czytelny dla potencjalnego użytkownika

5.

Uwagi

tu umieszczamy nasze uwagi na temat przeprowadzonych zajęć – np. dodatkowe sugestie lub nasze refleksje

W tym miejscu muszę wyjaśnić, że w powyższym schemacie pominięto informacje dodatkowe (poziom, liczba uczniów i ich wiek), ponieważ tworzone przez nauczycieli w ramach projektu scenariusze zajęć zaadresowane były do konkretnej grupy odbiorców: uczniów klas szóstych szkoły podstawowej, a liczba uczniów w poszczególnych grupach oraz ich poziom zostały już wcześniej określone na potrzeby projektu. Jednak gdy piszemy scenariusz z myślą o publikacji, jeszcze przed sformułowaniem tematu lekcji podajemy informacje dodatkowe, a więc:  Wiek uczniów – możemy podać klasę, np. klasa VI szkoły podstawowej, bądź po prostu wiek uczniów, np. 12+, co sugeruje, że proponowany scenariusz może być zaadaptowany na potrzeby uczniów po 12 roku życia; 2


Joanna Bechcińska doradca metodyczny języka angielskiego, ŁCDNiKP

 Poziom – początkujący, średniozaawansowany, itd. Możemy też posłużyć się opisem poziomu osiągnięć proponowanym przez Radę Europy w Europejskim Systemie Opisu Kształcenia Językowego pamiętając, że opis ten został stworzony z myślą o dorosłych użytkownikach języka, a więc jeśli chcemy go zastosować do uczniów szkoły podstawowej, jego zapisy muszą być odpowiednio zmodyfikowane. Po modyfikacji opis mógłby stanowić punkt wyjściowy do sformułowania ankiety autoewaluacyjnej. A1 Osoba posługująca się językiem na tym poziomie potrafi zrozumieć i zastosować typowe sformułowania i podstawowe wyrażenia zorientowane na zaspokojenie podstawowych potrzeb w konkretnych sytuacjach. Potrafi przedstawić siebie i innych oraz odpowiedzieć na pytania dotyczące miejsca zamieszkania, znanych sobie ludzi i posiadanych rzeczy. Potrafi działać językowo w prosty sposób pod warunkiem, że inne osoby mówią wolno, jasno i są gotowe do pomocy. A2 Osoba posługująca się językiem na tym poziomie potrafi zrozumieć wypowiedzi i często używane wyrażenia odnoszące się do najważniejszych na tym etapie tematów (dane osobowe, rodzina, zakupy, orientacja w mieście). Potrafi działać w rutynowych, prostych komunikacyjnie sytuacjach, wymagających jedynie wymiany zdań na tematy znane i ogólne. Potrafi w prosty sposób opisać swoje pochodzenie, najbliższe otoczenie i sprawy pierwszej potrzeby. Tak wygląda opis umiejętności językowych na poziomach A1 i A2, których możemy oczekiwać od uczniów szkoły podstawowej. W ramach poziomów A1 oraz A2 opisane też zostały szczegółowe umiejętności w zakresie wszystkich sprawności językowych:

Słucham i rozumiem

A1

A2

Rozumiem znane mi słowa i bardzo proste Potrafię zrozumieć bardzo często używane wypowiedzi, które dotyczą mnie, mojej słowa i zwroty, które dotyczą bezpośrednio rodziny i najbliższego otoczenia (tego, co mnie, mojej rodziny, mego otoczenia, jest mi bliskie i znane), gdy ludzie mówią zakupów, domu, szkoły. Rozumiem sens wolno i wyraźnie.

krótkich, jasnych i prostych zapowiedzi i ogłoszeń.

3


Joanna Bechcińska doradca metodyczny języka angielskiego, ŁCDNiKP

Potrafię rozpoznać znane mi nazwy, słowa i Potrafię zrozumieć bardzo krótkie teksty. bardzo proste zdania znajdujące się na Potrafię odnaleźć potrzebną informację w przykład

na

ogłoszeniach,

szyldach, zwykłych

plakatach.

przykład:

w

tekstach,

reklamach,

na

ulotkach,

broszurach turystycznych, jadłospisach i

Czytam i rozumiem

rozkładach

jazdy.

Potrafię

zrozumieć

krótkie, proste prywatne listy.

Ro

Mówię

codziennych

Potrafię porozumieć się w prosty sposób, Potrafię porozumieć się podczas prostych

zmawiam

zwłaszcza jeśli osoba, z którą rozmawiam codziennych

zajęć,

które

wymagają

skłonna jest wolniej powtórzyć lub uprościć jedynie wymiany informacji na znane mi swoje zdanie, a także pomóc mi w tym, co tematy i czynności. Potrafię wziąć udział w próbuję powiedzieć. Potrafię w prosty krótkiej rozmowie, mimo że rozumiem sposób zapytać o to, co jest mi znane lub jeszcze za mało, aby ją samodzielnie bardzo potrzebne i odpowiedzieć na pytanie prowadzić.

Opowiada m

Potrafię użyć prostych wyrażeń i zdań, aby Potrafię opisać w kilku prostych zwrotach opowiedzieć o sobie, o miejscu, w którym lub zdaniach moją rodzinę, innych ludzi, mieszkam oraz o ludziach, których znam.

miejsce mojego zamieszkania, moją szkołę i codzienne zajęcia.

Piszę

Mówię

tego typu.

Potrafię napisać krótką, prostą kartkę, na Potrafię zanotować oraz napisać krótką, przykład pozdrowienia z wakacji. Potrafię prostą informację. Potrafię napisać bardzo wpisać w prostym formularzu informacje na prosty list prywatny, na przykład list z swój temat, na przykład: imię, nazwisko, podziękowaniami. narodowość, adres, szkołę.

 Określamy czas potrzebny do przeprowadzenia opisanych w scenariuszu zajęć, najczęściej posługując się zapisem: 1 jednostka lekcyjna (45 minut) lub 2 jednostki lekcyjne (90 minut). Właściwie nie zdarzają się scenariusze przeznaczone do realizacji 4


Joanna Bechcińska doradca metodyczny języka angielskiego, ŁCDNiKP

w dłuższym czasie, chyba że pokusimy się o zaprojektowanie scenariusza zajęć projektowych.

1. Temat lekcji Temat zajęć powinien być jasny nie tylko dla uczniów, ale również dla innych odbiorców, w tym dla Dyrektora szkoły, który niekoniecznie musi władać językiem angielskim. Jeśli w temacie umieszczamy tytuł tekstu z podręcznika, to oczywiście nie musimy go tłumaczyć na język polski; warto jednak dodać rozwinięcie w języku polskim, sygnalizujące uczestnikom zajęć ich cel. Oto przykłady dobrze skonstruowanych zapisów tematu:  U lekarza – rozumienie tekstu ze słuchu, uzyskiwanie i udzielanie informacji i wskazówek. (At the doctor’s – communication practice).  Likes and dislikes – ćwiczenia komunikacyjne.  Jobs – wprowadzenie nowego słownictwa. 2. Cele lekcji Cele lekcji są dla ewentualnego odbiorcy najważniejszym elementem scenariusza. Jeśli odbiorcą jest inny nauczyciel, który chce wykorzystać zawartość scenariusza w pracy ze swoją klasą, właśnie analiza przedstawionych celów lekcji zadecyduje o tym, czy scenariusz jest przydatny z punktu widzenia tego nauczyciela, czy zawarte w scenariuszu cele zajęć są zbieżne z jego celami. Jeśli odbiorcą jest Dyrektor szkoły, szczegółowy opis celów lekcji jest dla niego odzwierciedleniem twórczego procesu pracy nauczyciela i stanowi jasny obraz umiejętności planistyczno-organizacyjnych nauczyciela. Można posunąć się do stwierdzenia, że dobrze określone cele zajęć w dużej mierze przyczyniają się do ich sukcesu. Z drugiej strony, nie można zapominać o koniecznej spójności w obrębie tematu, celów, metod i technik pracy oraz planowanego przebiegu zajęć; raz określiwszy cele należy zdecydowanie do nich dążyć, aby uniknąć tzw. „syndromu Kolumba”. Obecnie w scenariuszach planujemy dwie grupy celów: I.

Ogólne – określające generalne dążenia nauczyciela do ukształtowania określonych umiejętności lub przekazania konkretnej wiedzy, sformułowane za pomocą równoważników zdań;

II.

Szczegółowe – dokładnie opisujące, z wykorzystaniem czasowników operacyjnych, czego oczekujemy od ucznia po czynnym uczestnictwie w zajęciach.

Przykłady dobrze sformułowanych celów ogólnych: 1) kształcenie sprawności rozumienia ze słuchu: 5


Joanna Bechcińska doradca metodyczny języka angielskiego, ŁCDNiKP

a) rozumienie ogólnego sensu wysłuchanych informacji; b) wyselekcjonowanie określonych informacji; 2) kształcenie sprawności mówienia: a) udzielanie informacji; b) uzyskiwanie informacji; c) udzielanie rad. Przykłady dobrze sformułowanych celów szczegółowych: 1) uczeń określa główną myśl wysłuchanego tekstu; 2) uczeń rozróżnia poszczególne części tekstu; 3) uczeń stwierdza, czy tekst zawiera dane informacje i wskazuje je; 4) uczeń opowiada o swoich dolegliwościach; 5) uczeń udziela informacji i rad. Bardzo ważna jest liczba wytyczonych celów. Jeśli chodzi o cele ogólne, powinniśmy zdecydować się na dwa lub trzy; ponieważ cele szczegółowe stanowią doprecyzowanie celów ogólnych, nie powinno ich być więcej niż odpowiednio cztery lub sześć. Zbyt duża liczba celów może stworzyć sytuację, w której nauczyciel, zamiast koncentrować się na spójnej organizacji procesu dydaktycznego, stara się przede wszystkim „odhaczać” osiągnięte cele, tracąc z oczu inne ważne elementy lekcji i wpadając w panikę, jeśli nie uda się osiągnąć wszystkich założonych celów. Cele szczegółowe, sformułowane z wykorzystaniem czasowników operacyjnych, opisują oczekiwane umiejętności ucznia po przeprowadzeniu zajęć. Jeszcze niedawno każdy cel szczegółowy zaczynał się od stwierdzenia „uczeń potrafi…”. W swoich scenariuszach używałam wyrażenia „uczeń powinien umieć…”, bo jasną jest rzeczą, że nauczyciel dąży do sytuacji, w której uczeń po lekcji naprawdę „potrafi” wykonać powierzone zadania, ale tak naprawdę nie możemy mieć pewności, że w czasie jednej jednostki lekcyjnej udało nam się ukształtować u wszystkich uczniów docelowe umiejętności. Dlatego pominięcie czasownika „potrafi” na rzecz czasowników operacyjnych wydaje się logicznym posunięciem, zmierzającym do urealnienia procesu dydaktycznego. Po opisie celów w scenariuszu powinniśmy wyliczyć planowane do zastosowania metody i techniki pracy. Osiągnięcie założonych celów nauczania w dużej mierze zależy od przyjętych różnorodnych metod i technik, które pozwolą uczniowi na praktyczne, komunikacyjne wykorzystanie wiedzy teoretycznej. Proponowane do zastosowania w szkole podstawowej metody to: 6


Joanna Bechcińska doradca metodyczny języka angielskiego, ŁCDNiKP

- Komunikacyjna (Communicative Language Teaching), która skupia uwagę na umiejętności skutecznego porozumiewania się w języku obcym. Aby to osiągnąć trzeba oczywiście poznać formy gramatyczne, a także funkcje wypowiedzi i wzajemne zależności. Pełna poprawność nie jest najistotniejsza. Błędy gramatyczne nie mogą jednak zakłócać komunikacji językowej. - Kognitywna - za cel nauki przyjmuje wykształcenie kompetencji językowej, która to

kompetencja pozwala na tworzenie nieskończonej liczby poprawnych zdań za pomocą pewnej, skończonej liczby reguł. Metoda ta zwraca uwagę na twórczy charakter posługiwania się językiem obcym, a także na rolę sprawności receptywnych. - Audiolingwalna – opanowanie języka w tej metodzie polega na wykształceniu odpowiednich nawyków, które wyrabia się poprzez wielokrotne powtarzanie, zapamiętywanie i utrwalanie ćwiczonego materiału. - Metoda Reagowania Całym Ciałem ( TPR) - opiera się na prostych poleceniach wydawanych przez nauczyciela w języku obcym. Polecenia te demonstrowane są przez nauczyciela, w taki sposób, aby uczeń mógł je zrozumieć a ich zrozumienie zademonstrować ciałem. Celem tej metody jest uruchomienie pracy całego mózgu, aby zwiększyć efektywność nauki. Metoda ta sprawdza się doskonale w pracy z dziećmi. - Metoda Naturalna - metoda ta opiera się na trzech kluczowych założeniach:  Ekspozycji znaczącej określanej jako słuchanie wypowiedzi obcojęzycznych, których sens jest dla uczącego zrozumiały, wynika bowiem z sytuacji;  Eliminacji stresu pozytywne emocje towarzyszące ekspozycji na język powodują podświadome i spontaniczne przyswajanie tego języka;  Poczucie bezpieczeństwa w nauce. - Sugestopedia - zakłada, że umysł ludzki posiada znaczne rezerwy, które w normalnym toku nauczania nie są wykorzystywane. Metoda ta, jak twierdzi jej twórca, uruchamia te rezerwy poprzez relaks, usunięcie negatywnych emocji i stresów jak również wspiera mechanizmy prawej półkuli związanej z emocją, muzyką, ruchem. Sugerowane dla dwóch pierwszych etapów edukacyjnych efektywne techniki pracy to: -

Piosenki, żarty, wierszyki, skecze  interesujące, wpadające w ucho piosenki (najlepiej z różną linią melodyczną począwszy od techno, poprzez rap, pop, jazz, dance, a skończywszy na muzyce poważnej);  ciekawe, dowcipne zgodne z zainteresowaniami teksty i dialogi;  skecze i krótkie 2,3-aktowe sztuki urozmaicają lekcję, w naturalny sposób uczą słówek i całych sekwencji zdaniowych. Wzbogacają lekcje o element ruchu i dramy. 7


Joanna Bechcińska doradca metodyczny języka angielskiego, ŁCDNiKP

-

-

Gry, zabawy językowe, zgadywanki  wykorzystanie różnych rodzajów gier i zabaw językowych z jednej strony motywuje ucznia do czynnego udziału w zajęciach, a z drugiej strony uzmysławia mu, iż materiał językowy przyswajany na lekcji języka obcego jest narzędziem komunikacyjnym również poza klasą szkolną. Zadania testowe  zadania i ćwiczenia testowe takie jak: technika wielokrotnego wyboru, porządkowanie informacji, uzupełnianie tekstów brakującymi informacjami itd. Mają one przybliżyć uczniowi te techniki tak, aby nie stanowiły one przeszkody w osiągnięciu pozytywnego, zgodnego z oczekiwaniami uczniów i rodziców, wyniku.

Warto wspomnieć też o planowanych formach pracy (indywidualnej, w parach, w grupach, z całą klasą), gdyż pozwala to lepiej ocenić dynamikę lekcji, a zróżnicowanie form pracy zawsze przyczynia się do zwiększenia atrakcyjności zajęć. 3. Przygotowanie Opis przygotowania do lekcji powinien być w miarę dokładny, z wyliczeniem czynności i materiałów, które nauczyciel powinien opracować, a także z wyszczególnieniem koniecznych środków dydaktycznych. Oto przykładowa lista środków dydaktycznych:  karty zadań i samooceny dla uczniów;  CD z zapisem tekstów do słuchania (M.Andryszczyk, M.Jaźwiec „Open Mind Intermediate”);  Kserokopie zadania maturalnego z Oxford University Press – Repetytorium Maturalne  CD z zapisem zadania maturalnego. Oczywiście, największą popularnością cieszą się scenariusze, w których przygotowania ze strony nauczyciela ograniczone są do minimum. Przy obecnie proponowanej przez wydawnictwa językowe ogromnej gamie materiałów dodatkowych publikowanych w książkach nauczyciela jako komponent każdego kursu, a także osobno możemy wybrać gotowe, świetnie opracowane ćwiczenia i zaadaptować je na potrzeby naszego scenariusza. 4. Przebieg zajęć Jak już wcześniej wspomniałam, przebieg zajęć opisujemy skrótowo, sygnalizując preferowaną, naszym zdaniem, kolejność czynności na lekcji. Oto przykładowy plan zajęć: WPROWADZENIE -

Nauczyciel zapoznaje uczniów z tematem i celami lekcji. W formie rozgrzewki, nauczyciel zadaje uczniom kilka pytań dotyczących symptomów chorób, uczniowie odpowiadają indywidualnie.

8


Joanna Bechcińska doradca metodyczny języka angielskiego, ŁCDNiKP

ROZWINIĘCIE -

-

Nauczyciel rozdaje uczniom karty zadań i karty samooceny. Uczniowie czytają pierwsze zadanie, starają się przewidzieć właściwe odpowiedzi. Po jednorazowym wysłuchaniu tekstu uczniowie w parach konsultują wyniki, które następnie są sprawdzane w rozmowie z nauczycielem. Po wykonaniu każdego ćwiczenia uczniowie notują na karcie samooceny swoje wyniki. (zał. 1, ćw. 1). Uczniowie w parach odgrywają scenki umawiania się na wizytę u lekarza – jest to rozmowa telefoniczna. Ćwiczenie sprawdzane jest w parze otwartej. Uczniowie słuchają drugiej części dialogu, i indywidualnie odpowiadają na pytania z ćwiczenia 2 (zał. 1). Nauczyciel dzieli uczniów na dwie grupy. Uczniowie słuchają dialogu powtórnie, grupa pierwsza uzupełnia część „symptoms”, grupa druga uzupełnia część „advice”. Uczniowie wymieniają się informacjami. (zał. 1, ćw. 3). Uczniowie otrzymują role (wizyta u lekarza), i prowadzą dialogi zgodnie z zadaniem. W następnym ćwiczeniu uczniowie odgrywają scenki w aptece, po zakończeniu ćwiczenia jedna lub dwie pary prezentują swoje dialogi. Uczniowie odpowiadają na pytania w ćwiczeniu 5, a następnie starają się przewidzieć odpowiedź na pytanie w ćwiczeniu 6. Słuchają nagrania i sprawdzają swoje prognozy.

PODSUMOWANIE -

Uczniowie zapoznają się z zadaniem maturalnym (Repetytorium OUP), odpowiadają na pytania nauczyciela. Uczniowie słuchają nagrania i wykonują zadanie, odpowiedzi sprawdzane są w rozmowie z nauczycielem. Zadanie pracy domowej: ćwiczenie maturalne: uzyskiwanie i udzielanie informacji i wskazówek.

Oczywiście, możemy napisać bardzo obszerny plan zajęć, uwzględniający na przykład wszystkie pytania nauczyciela i przewidywane odpowiedzi uczniów. Jednak w większości publikacji zdecydowanie tego unikamy, gdyż wtedy praca nad zbyt szczegółowym scenariuszem przesłania nam najważniejszy cel tworzenia scenariusza, a więc przygotowanie ciekawych zajęć i ukierunkowanie na kształtowanie u naszych uczniów oczekiwanych umiejętności. 5. Uwagi I na końcu część bardzo ważna – uwagi. Tutaj opisujemy nasze refleksje po przeprowadzeniu lekcji na podstawie proponowanego scenariusza, a także sugerowane modyfikacje. Umiejętność sformułowania trafnych wniosków po przeprowadzeniu zajęć świadczy o profesjonalizmie nauczyciela, odzwierciedla też jego umiejętności w zakresie właściwej samooceny. Dobrze sformułowane wnioski mogą być równie cenne jak szczegółowy opis zajęć, gdyż podkreślają ewentualne zalety i wady proponowanej lekcji, a także sugerują najlepsze rozwiązania pojawiających się problemów dydaktycznych. Warto więc poświęcić czas na refleksję, a następnie przekazanie jej ewentualnym użytkownikom scenariusza.

9


Joanna Bechcińska doradca metodyczny języka angielskiego, ŁCDNiKP

A na zakończenie – jeszcze jeden przykładowy scenariusz, który otrzymałam kiedyś wraz z materiałami do zaopiniowania, niestety, bez nazwiska autora. Cytowane przeze mnie powyżej elementy scenariusza zostały opracowałam z przeznaczeniem dla klasy II liceum ogólnokształcącego, a poniżej – podobny scenariusz stworzony z myślą o uczniach szkoły podstawowej (niestety – bez celów szczegółowych, metod i technik pracy oraz uwag nauczyciela). Pomysł na lekcję jest bardzo dobry – chociaż całość wymaga też podsumowania i zaplanowania pracy domowej.

Poziom nauczania:

I poziom klasa IV szkoły podstawowej

Czas trwania:

45 min.

Temat lekcji:

At the doctor’s – ćwiczenia komunikacyjne.

Cele lekcji: • • • •

powtórzenie słownictwa związanego z chorobami; utrwalenie struktury „should” w zdaniach twierdzących, pytających i przeczących; rozwijanie sprawności mówienia; rozwijanie słuchania ze zrozumieniem

Materiały dydaktyczne: podręcznik, obrazki, przedmioty takie jak stetoskop-zabawka, recepty Przebieg lekcji: Nauczyciel prezentuje nowe słowa takie jak: zapalenie migdałków, recepta, pacjent, itd. za pomocą przedmiotów i obrazków. Uczniowie powtarzają je najpierw w grupie, potem w parach i indywidualnie. Ćw. 1 Uczniowie patrzą na obrazki w książce przedstawiające słownictwo wprowadzone wcześniej przez nauczyciela oraz na odpowiadające im podpisy. Ich zadaniem jest dopasowanie odpowiedniego podpisu do obrazka. Ćw.2 Uczniowie słuchają dialogu „At the doctor’s” i odpowiadają na pytanie: What’s the matter with Tim? Doctor: Good morning, Tim. Patient: Good morning, doctor. Doctor: What’s the matter with you? Patient: I have a headache and my throat is red. Doctor: Open your mouth and say A…… Doctor: OK. Take off your shirt. Breathe deeply, breathe deeply. 10


Joanna Bechcińska doradca metodyczny języka angielskiego, ŁCDNiKP

Doctor: I want to take your pulse .Touch your toes 3 times and bend your knees 3 times. Patient :What is it doctor? Doctor: You’ve got flu. Here is your prescription, you should take it to the chemist’s. Doctor: You should take one red pill in the morning and one blue in the evening. You should drink a lot. You shouldn’t go out. Nauczyciel sprawdza wykonanie zadania. Ćw. 3 Uczniowie wraz z nauczycielem czytają rozsypankę zdaniową. Nauczyciel pomaga uczniom zrozumieć sens zdań. Następnie uczniowie słuchają dialogu jeszcze raz i starają się ponumerować zdania w kolejności zgodnej z tą na kasecie. 3. Listen to the dialogue once again. Put the lines into the correct order.

Open your mouth and say A…… What’s the matter with you? Good morning, Tim. Good morning, doctor. OK. Take off your shirt. Breathe deeply, breathe deeply. I have a headache and my throat is red. I want to take your pulse. Touch your toes 3 times and bend your knees 3 times. You should take one red pill in the morning and one blue in the evening. You should drink a lot. You shouldn’t go out. You’ve got flu. Here is your prescription, you should take it to the chemist’s. What is it doctor?

Ćw.4

Po ustaleniu właściwej kolejności zdań uczniowie czytają dialog z podziałem na role.

Ćw.5

Uczniowie wzorując się na dialogu z książki ćwiczą dialog zastępując nazwy chorób i symptomów nazwami i symptomami zasugerowanymi w ćwiczeniu 4.

4. Use the symptoms and the names of the illnesses to make your own dialogues. Use the dialogue above as an example. 11


Joanna Bechcińska doradca metodyczny języka angielskiego, ŁCDNiKP

SYMPTOMS • • • • •

ILLNESSES • • •

a headache a backache runny nose fever stomachache

a cold sore throat tonsillitis

Bibliografia Bandura, E. (2002). Ewaluacja kompetencji interkulturowej. W : Komorowska, H.(red.). 2002. Ewaluacja w nauce języka obcego. Wydawnictwa Uniwersytetu w Białymstoku. Europejski system opisu kształcenia językowego: uczenie się, nauczanie, ocenianie. (2002). Council of Europe: Wydawnictwa Centralnego Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli. Komorowska, H. (2002). Sprawdzanie umiejętności w nauce języka obcego: Kontrola – Ocena – Testowanie. Fraszka Edukacyjna Komorowska, H. (1993). Podstawy Metodyki Nauczania Języków Obcych. EDE : Warszawa Wołoszyn S. (1995). Nowe wychowanie i współczesne alternatywy wychowawcze jako aspiracje dla praktyki edukacyjnej [w:] J. Rutkowiak (red.). Odmiany myślenia o edukacji. Kraków. Wosiński C. (2005). Nauczyciel XXI wieku - twórca innowacyjnej kultury dydaktycznopedagogicznej [w:] Szempruch J. (red.). Edukacja wobec wyzwań i zadań współczesności i przyszłości. Strategie rozwoju. Wydawnictwo URz. Rzeszów.

12


Drugie życie scenariusza zajęć