Issuu on Google+

„Grozi nam, że cały dzisiejszy przemysł informatyczny mnożąc informacje nie będzie dostarczał już żadnych”

-Umberto Eco-

Przygotowali:

Workers: Kamil Gawełczyk Paweł Gryt Lider:

Michał Skolarczyk

Strona 1


Spis treści: Rozdział 1. 1. Wprowadzenie str.3 Rozdział 2. 1. Biografia str.4-5

Rozdział 3. 1. Dzieła str.6-16  Powieści str.6-15 1. Imię róży (Il nome della rosa) (1980) str.6-7 2. Wahadło Foucaulta (Il pendolo di Foucault) (1993) str.8-9 3. Wyspa dnia poprzedniego (L′isola del giorno prima) (1995) str.10-11 4. Baudolino (2001) str.12-13 5. La misteriosa fiamma della regina Loana (tajemniczy płomień królowej Loany) (2004) str.14-15

 Non-fiction str.16

Strona 2


Rozdział 1 Wprowadzenie Uważam, iż przytłoczona powyżej opinia Pana Umberto Eco jest jak najbardziej poprawna. W dobie dzisiejszego Internatu spotykamy mnóstwo kotów, ludzi eksponujących brak mózgu oraz pornografię. Przestało to być źródłem informacji lecz legowiskiem wszystkiego co tępe. Stało się tak prawdopodobnie z powodu anonimowości internetowej, która to pozwala na wyszalenie się. Ludzie po prostu zapomnieli do czego pierwotnie był przeznaczony Internet.

Strona 3


Rozdział 2 Biografia

Umberto Eco, jeden z najsłynniejszych naukowców i pisarzy XX wieku, urodził się w Alessandrii w Piemoncie w 1932 roku. Po uzyskaniu tytułu doktora (jego praca poświęcona była św. Tomaszowi z Akwinu) wykładał na uniwersytetach w Turynie i Mediolanie. Obecnie jest profesorem uniwersytetu w Bolonii. W pracy badawczej zajmuje się m.in. semiotyką, teorią literatury, estetyką średniowieczną i środkami przekazu. Do jego najważniejszych publikacji przetłumaczonych na język polski należą: Dzieło otwarte, Pejzaż semiotyczny, Lector in fabula, Superman w literaturze masowej. Bogaty dorobek naukowy to zaledwie część obfitej i urozmaiconej twórczości Eco, obejmującej ponadto felietony, parodie literackie, komiksy, sztuki dla dzieci, przede wszystkim zaś kilka znakomitych powieści. Wierny swemu przeświadczeniu, że podział na kulturę niską i wysoką nie ma żadnego uzasadnienia, a erudycję można z powodzeniem połączyć z sensacyjną akcją, w roku 1980 wydał swoją pierwszą powieść, Imię róży, która przyniosła mu wielką sławę i stała się jednym z największych bestsellerów w historii literatury. Przetłumaczona na trzydzieści języków, doczekała się również adaptacji filmowej. Kolejne powieści Wahadło Foucaulta (1988) i Wyspa dnia poprzedniego (1994) oraz najnowsza Baudolino, dorównująca popularnością Strona 4


Imieniu róży - utwierdziły pisarską sławę Eco. Niezwykła umiejętność łączenia powieści sensacyjnej, historycznej i traktatu filozoficznego, ogromna wiedza oraz głęboka znajomość konwencji narracyjnych pozwalają mu tworzyć fabuły wielowarstwowe, atrakcyjne zarówno dla miłośników powieści detektywistycznych jak i czytelników o wyrafinowanych gustach literackich. Autor dwukrotnie odwiedził Polskę: po raz pierwszy w 1968 roku, jako mało znany włoski uczony, i w roku 1996, jako słynny pisarz, oblegany przez tłumy miłośników jego twórczości, kiedy to został uhonorowany przez warszawską Akademię Sztuk Pięknych tytułem doktora honoris causa.

Strona 5


Rozdział 3 Dzieła: • Powieści Imię róży (Il nome della rosa) (1980)

Strona 6


Umberto Eco, znany semiotyk i publicysta w 1980 roku zadziwił świat, ogłaszając „Imię róży” – jeden z największych bestsellerów wszechczasów. cała opowieść rozgrywa się na przestrzeni siedmiu dni. Każdy dzień jest podzielony na pomniejsze rozdziały: jutrznia, lauda, pryma, tercja, seksta, nona, nieszpór, kompleta; są to pory dnia i nocy, obowiązujące w opactwie. Co najważniejsze książka nie należy do prostych kryminałów, jakich wiele. Czytając ją trzeba myśleć, trzeba być uważnym i roztropnym. Tu trup ściele się gęsto, co krok pojawiają się nowe tropy, zagadki i łamigłówki, a wszystko to, okraszone jest piękną grozą. Powieść wieńczy wspaniałe posłowie autora, w którym dowiadujemy się o dalszych etapach pracy nad książką, jak również problemami z nimi związanymi. Chwalę, chwalę, a nie wymieniłem jeszcze żadnych wad, oprócz sztucznych (czasem) dialogów, ale nawet się ich nie zauważa pośród tylu zalet.

Strona 7


Wahadło Foucaulta (Il pendolo di Foucault) (1993)

Strona 8


Rzecz dzieje się współcześnie. Trójka młodych naukowców, posługując się zaawansowaną techniką komputerową, próbuje, właściwie dla zabawy, odkryć tajemnicę zakonu templariuszy. Nieoczekiwanie zostają wplątani w całą serię zagadkowych i niebezpiecznych zdarzeń. Dochodzi nawet do zbrodni. Czym jest ta niezgłębiona dotąd tajemnica? - na to pytanie autor nie daje jasnej odpowiedzi, podejmując z czytelnikiem wyszukaną grę intelektualną i zachęcając do własnych wniosków i poszukiwań. W tej fascynującej, wielowątkowej powieści Eco zastanawia się nad spiskową teorią dziejów i jak zwykle po mistrzowsku balansuje między erudycją i schematami kultury popularnej, zaspokajając gusty szerokiego kręgu odbiorców literatury.

Strona 9


Wyspa dnia poprzedniego (L′isola del giorno prima) (1995)

Strona 10


Zadebiutowała w 1956r. pracą z zakresu estetyki średniowiecza. Wyspa dnia poprzedniego jest trzecią powieścią Eco, równie kunsztowną literacko i przewrotna intelektualnie jak poprzednie. Bohaterem jest piemoncki żołnierz, libertyn, bywalec paryskich salonów tajny agent Mazarina, podróżnik, rozbitek, który dobija do opuszczonego wielkiego żaglowca, pełnego zapasów żywności, narzędzi i dziwacznych zbiorów. Jak sie okazuje statek nie jest pusty - Robert spotyka tam niemieckiego jezuitę, na wpół obłąkanego filozofa przyrody snującego fantastyczne i pretensjonalne quasinaukowe spekulacje. Z pamiętnika Roberta, z jego wspomnień oraz dysput z jezuita wyłania sie niecodzienny obraz historii Europy okresu baroku. To epoka wielkich kontrowersji filozoficznych, międzynarodowych intryg politycznych, rywalizacji potęg europejskich w dziedzinie wynalazków technicznych i skarbów kolonialnych oraz łupieżczych, krwawych wojen staje sie piórem Eco kpiną, ironią, szyderstwem z niedoskonałości, a często niedołęstwa ludzkiego umysłu, który tak łatwo daje się sprowadzić na manowce. Stanowi swego rodzaju ostrzeżenie - jako że niebezpieczeństwo "barokowych" postaw intelektualnych nie omija współczesności.

Strona 11


Baudolino (2001)

Strona 12


Książka zaczyna się mocnym uderzeniem. Najpierw czytelnik musi przedrzeć się przez mieszankę łaciny, staropolszczyzny i języka niemieckiego. I tak przez niemal dziesięć stron.

Treść: Młody, inteligentny, bystry (lecz nie przebiegły) chłopak trafia na dwór cesarza Fryderyka Barbarossy, którego traktuje jak przybranego ojca. Ta miłość i przywiązanie są odwzajemnione, bo Fryderyk kocha Baudolino jak swego syna (a nawet bardziej), ufa mu bezgranicznie, a nawet zasięga u niego rad. Właśnie na dworze cesarza chłopak po raz pierwszy słyszy o legendarnym królestwie księdza Jana, które pobudza jego wyobraźnię do tego stopnia, że postanawia je zbadać, wyruszyć na jego poszukiwanie (w takiej właśnie kolejności) i namawia do tego Fryderyka. W międzyczasie poznaje kilku kompanów, którzy będą mu służyć pomysłami i towarzyszyć. A czymże jest owo królestwo? To kraina położona gdzieś w Indiach, w której panuje ksiądz Jan, który jest tak bogobojny i skromny, że należy go tytułować per „ksiądz”, a nie per „król”.

Strona 13


La misteriosa fiamma della regina Loana (tajemniczy płomień królowej Loany) (2004)

Strona 14


"Książka jest czymś w rodzaju powieści totalnej, w której słowom towarzyszą obrazy, a wszystko to razem, strona po stronie staje s ię kinem, teatrem, rewią, musicalem, graffiti , komiksem, czy w końcu ekranem komputera, otwartego na nieskończone zasoby współczesnej informatyki - " "Corriere della Sera" 59-letni antykwariusz, zwany Jambo, wychodzi ze śmierci klinicznej, lecz nie może sobie przypomnieć swojego imienia i nazwiska. Utożsamia się z wieloma znanymi postaciami - Edgarem Allanem Poe, Arthurem Gordonem Pymem, a także z bohaterami powieści Melville'a, Kafki i D'Annunzia. Kim naprawdę jest Jambo? Człowiek obdarzony niezwykłą pamięcią do wszystkich postaci i wydarzeń historycznych ale jednocześnie nie poznający swojej żony Paoli oraz córek. Cytaty z literatury stają się sposobem na porozumiewanie się z otoczeniem, posługuje się tą swoją nietypową „papierową pamięcią” w sposób perfekcyjny i na ogół zrozumiały dla interlokutorów. Jak sam mówi: „cytuję dla samego cytowania, ale z pewnością jestem Adamem odkrywającym swój rajski ogród”. Kiedy Paola tłumaczy mu, jak się nazywa, że jest antykwariuszem i ma dwie córki, Jumbo zaprzecza i uważa, że to biografia pożyczona, narzucona przez żonę. Paola wysyła męża na wieś, do domu, w którym jako dziecko spędzał wakacje i dokąd podczas wojny został ewakuowany wraz z rodziną z Alessandrii. Tam właśnie, w wiejskim domu, gdzie od lat spoczywa archiwum jego rodziny, z fragmentów ilustrowanych gazet, podręczników szkolnych, ze znalezionych starych płyt, odtwarza historię własną, a zarazem historię swojego pokolenia, którego dzieciństwo przypadło na lata faszyzmu we Włoszech. I to tam właśnie poszukuje utraconej pamięci, w każdym kącie pokoju, w obrazach, w przedmiotach, zabawkach, listach i między kartkami szkolnych zeszytów. Ta jedna z najlepszych powieści Umberto Eco zawiera wiele treści autobiograficznych , wspomnień z dzieciństwa i lat młodzieńczych, a także ilustracje z czasów młodości autora

• Non-fiction Strona 15


- Dzieło Otwarte (1973) - Czytanie świata - Diariusz Najmniejszy (1995) - Drugie zapiski na pudełku od zapałek (1994) - Gnomy z planety Gnu (1994) - Interpretacja i nadinterpretacja (1996) - Lector in fabula (1994) - Nieobecna struktura (1996) - Poetyki Joyce′a (1998) - Rozmowy o końcu czasów (2000) - Semiologia życia codziennego (1966) - Superman w literaturze masowej (1996) - Sześć przechadzek po lesie fikcji (1995) - Sztuka i piękno w Średniowieczu (1994) - Trzecie zapiski na pudełku od zapałek (1997) - Zapiski na pudełku od zapałek (1993) - Semiologia życia codziennego (1966) - Superman w literaturze masowej (1996) - Sześć przechadzek po lesie fikcji (1995) - Sztuka i piękno w Średniowieczu (1994) - Trzecie zapiski na pudełku od zapałek (1997) - Zapiski na pudełku od zapałek (1993)

Strona 16


Umberto Eco