Page 1

09-06-2009

21:43

Pagina cov1

Graancirkels

UFO’s

fr0702_2009.qxd

maart/april 2001 jaargang 7 nr. 2 ƒ 7,95 / 160 Bfr. / € 3,60

Bron van Kwatrijnen van Nostradamus ontdekt

Heilige Graal

Vrije energie

Buitenaardsen

Atlantis

Bewuste Waterkristallen

Twaalfde Planeet al zesduizend jaar bekend

De Nijl: Spiegelbeeld van Osiris

Het nieuwe Silbury Hill Mysterie: ooggetuigenverslag met foto’s


fr0702_2009.qxd

09-06-2009

21:44

Pagina cov2


fr0702_2009.qxd

09-06-2009

21:44

Pagina 1

3

Redactioneel

4

Het Silbury Hill Mysterie Rondom Silbury Hill verschenen niet alleen graancirkels dit jaar, maar ook een mysterieus gat in de kunstmatige heuvel zelf. Twee Nederlandse onderzoekers drongen letterlijk door tot de kern… een primeur.

8

Globescoop

12

De Nijl: Spiegelbeeld van Osiris Sinds Bauval een overeenkomst toonde tussen Orion en de piramiden van Gizeh weet vrijwel iedereen dat de Egyptenaren bezeten waren door de sterren. Wim Zitman brengt die kennis nog een stap verder.

16

De moderne boodschap van een oude Sjamaan Credo Mutwa is een Zuid-Afrikaanse sjamaan die sinds enkele jaren de kennis van zijn cultuur met de wereld deelt. Een zoektocht naar de verborgen bronnen van onze beschaving…

18

Nostradamus en geen einde Zijn de kwatrijnen van Nostradamus veel ouder dan de ziener zelf? Nam hij ze mee – zonder te vragen – uit een Belgische abdij? Volgens recent onderzoek van professor Cambier is dit precies wat er gebeurde…

21

Twaalfde Planeet? Robert Boerman onderwerpt de theorie van Sitchin, dat er een twaalfde planeet in ons zonnestelsel zou zijn, een planeet die slechts elke drieduizend jaar in onze buurt komt, aan een nieuwe analyse.

23

De Meridiaan van Parijs Andre Douzet spitst zich toe op het raadsel van de meridiaan van Parijs, een tijdslijn die Frankrijk moest zegenen met allerlei voordelen… aldus de hoop van de esoterici die de meridiaan instelden.

27

Bij Monde van de Tijd Hebben de oude Egyptische en Maya teksten een gemeenschappelijke boodschap voor onze tijd?

31

Bewuste waterkristallen; De zichtbare kracht van het gebed

De standpunten in de artikelen zijn niet altijd die van Frontier Magazine en/of Frontier Sciences Foundation, zodat die er ook geen verantwoordelijkheid voor kunnen nemen. Het copyright laten we rusten bij de auteur zelf. De copyright voor de overige inhoud ligt bij Frontier Sciences Foundation. © Frontier Sciences Foundation 2001

Foto’s van waterkristallen tonen aan dat onze gedachten, woorden en gevoelens de zogenaamde stoffelijke dingen helemaal tot op moleculair niveau beïnvloeden. In reactie hierop kunnen waterkristallen heel veel vormen aannemen. 34

Nikola Tesla in Colorado Springs Het tweede deel in de speurtocht naar de ware Nikola Tesla, de uitvinder van de wisselstroom, een man die geloofde in buitenaards leven en apparaten ontwikkelde om met hen in contact te treden.

38

Alexandria Het Oerevangelie; In het teken van Ra; Sterrenbeeld van Horus; Graancirkels een Wereldwijd Mysterie; Op stap met Dinosauriërs

40

Agenda/Aangekondigd

Cover: Het mysterieuze gat van Silbury Hill Overzichtsfoto: © Bas Meyer Foto Gat Silbury Hill: © Janet Oeesbaard

1


fr0702_2009.qxd

09-06-2009

21:44

Pagina 2


fr0702_2009.qxd

09-06-2009

21:44

Pagina 3

Hoofdredactie: Filip Coppens Herman Hegge Eindredactie: Sylvia Franyik Redactie-medewerkers: Robert Boerman David Hatcher Childress Marjorie Hugens Henk Hut Frans Kamp Simon Langbroek Winfried Machielse Carlien Nijbroek Hans Overbeek Hans Pluut Ger Rombouts Karen Thissen Ed Vos Marc Vredeveldt Lay-out: D-Sine & PDB Druk: Printovit Distributeur: Betapress Abonnementen/advertenties: Tel. 0321-380558 Het abonnement wordt stilzwijgend verlengd, tenzij het schriftelijk wordt opgezegd uiterlijk één maand voor het aflopen van het abonnement. Redactie Frontier Magazine: Postbus 372, 8250 AJ Dronten, Nederland, Tel. 0321-380558 Fax 0228-312081 E-mail: info@fsf.nl Verantwoordelijke uitgever: Postbus 372, 8250 AJ Dronten,

"Als wij spreken over De Mens, dan hebben wij een beeld van de Mensheid als geheel. Is er tegenwoordig nog iemand die eraan twijfelt dat al die miljoenen individuen en al die ontelbare typen en karakters tezamen een eenheid, een krachtseenheid, vormen? Hoewel wij vrij zijn om te denken en te handelen, is er toch een onverbrekelijke band die ons, gelijk de sterren aan het firmament, als geheel bijeenhoudt. Die band is niet te zien, maar wel te ervaren. Als ik in mijn vinger snijd, dan doet dat pijn: deze vinger is een deel van mij. Als ik zie dat een vriend van mij gekwetst raakt, dan doet mij dat pijn: mijn vriend en ik zijn één en dezelfde. En nu zie ik een vijand die verpletterd wordt, een klomp materie waar ik, van alle klompen materie in het hele universum, het minst om geef, maar toch doet het me pijn. Bewijst dit niet dat een ieder van ons slechts een deel is van een geheel? Deze gedachte wordt al eeuwenlang uitgedragen door de volleerd wijze religieuze leringen, waarschijnlijk niet slechts ter bevordering van vrede en harmonie tussen de mensen onderling, maar ook omdat deze gedachte een diepe kern van waarheid in zich draagt." Bovenstaande werd honderd jaar geleden geschreven door de wereldvermaarde uitvinder Nicola Tesla in zijn wetenschappelijke verhandeling "The Problem of Increasing Human Energy With Special Reference to the Harnessing of the Sun’s Energy" (1900). Tesla was niet de eerste moderne wetenschapper die vanuit een metafysisch bewustzijn wetenschap bedreef, en gelukkig is hij ook niet de laatste. In dit nieuwe nummer van Frontier Magazine vindt u niet alleen weer een vervolgaflevering over Tesla’s experimenten in Colorado Springs, die honderd jaar geleden plaatsvonden, maar ook een hedendaagse verhandeling over waterkristallen en hun bewustzijn. Ronduit heet van de naald is het verslag uit eerste hand van graancirkelonderzoekers Bert Janssen en Janet Ossebaard over de adembenemende gebeurtenissen in en rond Silbury Hill: Europa’s hoogste, door mensenhanden gemaakte heuvel, een piramideconstructie waarvan de functie nog steeds onbekend is. In dit prehistorische bouwwerk ontstond kortgeleden een mysterieus gat. Alle verordeningen negerend, doken de onderzoekers er letterlijk in. Hun relaas, met foto’s en al, is een primeur voor Frontier Magazine. Het artikel: "Nostradamus en geen einde" geeft een nieuwe dimensie aan het Nostradamus-mysterie: maakte Nostradamus gebruik van de veertiende eeuwse kwatrijnen van Abt Ives de Lessines? Redenen genoeg om aan te nemen dat dit het geval was, maar wie was deze zich Ives de Lessines noemende Abt? Philippe Demets ging op onderzoek uit, samen met Prof. Rudy Cambier, die tijdens zijn filologische research de kwatrijnen van De Lessines ontdekte. In "Bij Monde van de Tijd" wordt een interessante parallel getrokken tussen de oude Egyptische teksten en die van de Maya’s met betrekking tot hun tijdrekening en kosmologie, met een onmiskenbare boodschap voor Onze Tijd. De Maya’s begroetten elkaar eeuwen geleden al met de woorden: "Ik ben een andere jij", oftewel: In Lak’ech

Nederland, Tel. 0321-380558 Fax 0228-312081

Sylvia Franyik, Eindredacteur

E-mail: info@fsf.nl http://www.fsf.nl 3


Bert Janssen en Janet Ossebaard

fr0702_2009.qxd

09-06-2009

21:44

Pagina 4

Het Silbury Hill Mysterie De oude pyramideconstructie Silbury Hill (Wiltshire, Engeland) stond deze zomer in het middelpunt van de belangstelling. Terwijl de graancirkels in grote getale in de velden verschenen, onstond er een mysterieus gat in dit prehistorische monument. Graancirkelonderzoekers Bert Janssen en Janet Ossebaard volgden de ontwikkelingen op de voet en schreven een verslag van de adembenemende gebeurtenissen in en rondom Silbury Hill: Europa's hoogste door mensen gemaakte heuvel, waarvan de functie nog steeds in nevelen gehuld is. Een primeur voor Frontier Magazine. 1e fase gat - © Janet Ossebaard

De oude pyramideconstructie Silbury Hill (Wiltshire, Engeland) stond deze zomer in het middelpunt van de belangstelling. Terwijl de graancirkels in grote getale in de velden verschenen, onstond er een mysterieus gat in dit prehistorische monument. Graancirkelonderzoekers Bert Janssen en Janet Ossebaard volgden de ontwikkelingen op de voet en schreven een verslag van de adembenemende gebeurtenissen in en rondom Silbury Hill: Europa's hoogste door mensen gemaakte heuvel, waarvan de functie nog steeds in nevelen gehuld is. Een primeur voor Frontier Magazine. Het Silbury Hill mysterie begint op 25 maart 2000. Terwijl Clive Stevens die dag om half vijf ‘s morgens op de A4 bij de Wagon and Horses pub in Beckhampton rijdt, ziet hij tal van gekleurde lichtjes boven Silbury Hill. Langzaam begint het tot hem door te dringen dat hij een klassieke UFO waarneemt: een schijfvormig object omgeven door gekleurde lichten (wit, rood, groen en blauw). Stevens kan niet goed zien of de schijf net boven Silbury in de lucht hangt of dat het op de top rust. Ontdaan door wat hij aanschouwt, rijdt hij met grote snelheid weg. Later die dag besluit hij de gebeurtenis te melden bij de plaatselijke politie en krant (Gazette & Herald). Nog weer later blijkt dat Stevens niet de enige ooggetuige is geweest; meer mensen hebben de UFO gezien en gemeld. Opmerkelijk detail is dat de telefoons van de Wagon & Horses die nacht zijn uitgevallen. Zo’n twee maanden later, in de nacht van 5 op 6 mei, doen twee mensen een night-watch boven op Knap Hill. In de verte - net

boven Silbury Hill - zien ze 'slow motion bliksem': een goudkleurig licht dat langzaam zigzaggend uit de lucht op Silbury neerkomt. Later realiseren zij zich dat het - vanuit een andere hoek - gezien zou kunnen worden als een neerwaartse spiraal. Ook in dit geval blijkt er nog een getuige te zijn: een vrouw ziet dezelfde lichtshow iets meer vanuit het westen. Zij beschrijft de 'bliksem' als zilverkleurig. Op 29 mei beklimt een Amerikaans echtpaar Silbury Hill. Boven op de top treffen zij tot hun stomme verbazing een gapend gat aan. Aangezien er geen hek om het gat staat, achten zij de situatie levensgevaarlijk. Ze melden het gat direct bij de plaatselijke politie. Ogenblikkelijk komen English Heritage en National Trust in actie. Zij zorgen ervoor dat een enorm metalen platform over het gat wordt gebouwd, waardoor het gat volledig aan het oog wordt onttrokken. Verder wordt het hek aan de voet van Silbury met prikkeldraad versterkt. En alsof dat allemaal nog niet genoeg is worden twee bewakers in een auto bij de voet gezet, die de heuvel dag in dag uit in de gaten houden. Iedereen die over het hek probeert te klimmen wordt eruit geplukt en weggestuurd. In de nacht van 1 op 2 juni doen twee mensen een night-watch vanaf de Sanctuary (ongeveer 1,5 km. ten O-Z-O van Silbury Hill). Net voor middernacht zien zij plotseling een grote oranje lichtbal (ter grootte van een strandbal) boven Silbury verschijnen, die ongeveer een seconde lang in de lucht blijft hangen waarna het even plotseling weer verdwijnt. Ongeveer een seconde later verschijnt het licht weer, dit keer iets ten zuiden van de heuvel boven de A4; ook dit keer blijft het ongeveer een seconde lang in de lucht hangen waarna het verdwijnt. Tot slot verschijnt het wederom iets verder naar het zuiden, boven een graanveld net naast de A4. (Tussen Silbury Hill en het hunebed van West-Kennett). Ook daar blijft het ongeveer een seconde lang in de lucht hangen waarna het spoorloos verdwijnt. Diezelfde nacht ontstaat de eerste fase van een driehoekige graanformatie, precies in het veld waar de lichtbal het laatst boven zweefde. In de nacht die daarop volgt ontstaat de tweede fase van de formatie.

grondopname Silbury - © Bert Janssen

4

Op dat moment arriveer ik in Wiltshire. Na met verscheidene


fr0702_2009.qxd

09-06-2009

21:44

Pagina 5

van de bevindingen geven we de afmetingen in dit artikel weer in feet, later zal blijken waarom...) De oorspronkelijke oude schacht was 130 ft. diep. De wanden van het gat gaan kaarsrecht naar beneden en zijn glad afgewerkt. De diameter van het gat meet 8 bij 8 ft. Binnen in Silbury voelen de mannen zich veilig en geborgen. Tot iedereens verbazing ontdekken ze op de bodem een schuin naar beneden lopende zijtunnel, die niet op de archeologische tekeningen staat. Ook bij navraag blijkt dat niemand van het bestaan van deze zijtunnel weet. Op de video kan men duidelijk zien dat deze tunnel groot genoeg is om rechtop in te staan; na zo'n 18 ft. loopt de zijtunnel dood. Hij lijkt te zijn ingestort.

luchtopname Silbury - © Bert Janssen bewoners uit de directe omgeving en met graancirkelonderzoekers te hebben gesproken, besluit ik diezelfde nacht nog een night-watch te doen. Ik rijd die avond met nog twee graancirkelonderzoekers naar de parkeerplaats van het hunebed van WestKennett. We hebben een prachtig uitzicht: Silbury Hill voor ons en de graanformatie links van ons. Om 22.10 uur zien we plotseling een groot oranje licht in de formatie. Het blijft een tijd lang onbeweeglijk waarna het begint te knipperen. Na enkele minuten verdwijnt het plotseling. We uiten onze twijfel aan het bestaan van zaklampen die zo oranje zijn en zo sterk schijnen (het licht lijkt de grootte te hebben van een strandbal). Na een paar minuten verschijnt het licht weer, op dezelfde plaats. Het begint wederom te flitsen hetgeen - wederom - vrij lang aanhoudt. Onze sighting duurt tot ongeveer 22.30 uur. Terug naar het gat in Silbury Hill. De officiële verklaring van National Trust luidt dat de oude verticale schacht van de archeologische expeditie uit 1776 door de expeditieleden destijds waarschijnlijk niet volledig is opgevuld, maar slechts gedeeltelijk waarna men de schacht afgesloten heeft met een 'kurk constructie'. Aangezien het gras netjes over de kurk heen groeide, leek de schacht naar behoren te zijn opgevuld. In realiteit echter was de schacht onder de kurk nog steeds hol; na ruim twee eeuwen waren de houten balken die de kurk op zijn plaats hielden weggerot en onder invloed van de grote hoeveelheid regen van de laatste tijd stortte de kurk in en verscheen er een levensgevaarlijk, gapend gat. Veel mensen hebben moeite deze officiële verklaring te accepteren. De UFO die door meerdere mensen is gezien, lijkt niet in dit plaatje te passen, de waargenomen lichten boven en rondom Silbury Hill al evenmin. Om nog maar te zwijgen van de vele graancirkels die rondom de heuvel zijn verschenen. Hebben we hier werkelijk te maken met een ingestorte, archeologische schacht of is hier sprake van - wellicht - vrijgekomen aardenergie? Was dat het doel van het bezoek van de UFO aan Silbury Hill? Om de kurk te verwijderen zodat de energie vrij baan kon krijgen? Staan we wellicht op het punt iets zeer bijzonders en belangrijks te aanschouwen, iets waarin Silbury de hoofdrol gaat spelen? Op een zeer vroege ochtend aan het eind van de lente (zo vroeg dat de bewakers nog niet gearriveerd zijn) beklimt een groepje mensen de heuvel. Twee mannen laten zich naar beneden abseilen, gezekerd aan de metalen constructie boven hun hoofd. Met een videocamera leggen ze vast wat ze zien. Het gat blijkt precies 33 ft. diep te zijn. (In verband met de numerologische betekenis

Na deze afdaling gebeurt er niets spectaculairs meer, afgezien van de vele graancirkels die in de velden rondom de heuvel blijven ontstaan. De bewakers blijven maandenlang netjes op hun plek, veel archeologische activiteit valt er niet te bespeuren, en verdere sightings blijven uit. Het lijkt of Silbury in slaap is gesukkeld... Maar... op 1 december gaan Bert en ik nogmaals voor een paar dagen naar Wiltshire. We rijden direct naar Silbury en tot onze grote verassing zien we dat de metalen constructie nog steeds bovenop de heuvel staat. Na al die maanden! Heeft National Trust dan helemaal niets gedaan? De bewakers zijn verdwenen (waarschijlijk door de afwezigheid van toeristen in de winter) en dus besluiten we de zaak van wat dichterbij te bekijken. We beklimmen de heuvel en zien tot onze ontzetting dat het gat wel drie keer zo groot is geworden! Eén kant van het gat (de zuid-zijde, het dichtst bij de A4) reikt helemaal tot aan de metalen constructie. We zien direct dat de hele constructie aan het verzakken is, alsof het elk moment opgezwolgen kan worden door het gat. Ik realiseer me dat mijn camper er met gemak in past; hij zou eenvoudigweg verdwijnen in Silbury's 'buik'. Na enkele foto's te hebben gemaakt besluiten we één van de mannen te bellen die destijds in de heuvel is afgedaald. Hij reageert verrukt op de nieuwe ontwikkelingen en komt direct naar ons toe. Terwijl we op onze buik voor het gat liggen besluit hij zijn vriend te bellen die destijds eveneens is afgedaald. Hij pakt zijn GSM uit zijn jaszak en ziet tot zijn stomme verbazing dat de display van binnenuit is weggebrand. Ongeveer een half uur daarvoor heeft hij zijn GSM gebruikt waarmee toen nog niets vreemds aan de hand was. Ik stond toen naast hem en zag de display, zodat ik persoonlijk kan bevestigen dat het doorbranden later moet zijn gebeurd, hoogstwaarschijnlijk toen we bovenop Silbury waren, vlak bij het gat. Die nacht keren we naar de mysterieuze heuvel terug, dit keer met zijn vieren. We hebben de vriend opgepikt die de abseil-uitrusting in zijn bezit heeft. Uitgerust met zaklampen beklimmen we in de stortende regen nogmaals Silbury Hill. Onze vrienden dalen langzaam af in het gat, waar ze de wanden en de bodem grondig

driehoek-formatie, afstandshot - © Janet Ossebaard

5


fr0702_2009.qxd

09-06-2009

21:44

Pagina 8

Krantenkiosk Fossiel van oudste mens gevonden 4 december 2000 Een team van Franse en Keniaanse wetenschappers heeft de resten opgegraven van de oudste voorouder van de mens. De fossielen zijn anderhalf miljoen jaar ouder dan eerdere vondsten. ‘De Millennium-Man’, zoals de fossielen zijn genoemd, is eind oktober gevonden in het Tugen-gebergte in het Keniaanse Baringo-gebied. Volgens paleontoloog Martin Pickford zijn de resten op z’n minst zes miljoen jaar oud. De vondst bevat lichaamsdelen van zeker vijf personen, mannelijk en vrouwelijk. Uit de resten blijkt dat de Millennium-Man de lengte van een chimpansee had, voornamelijk op z’n achterbenen liep, maar erg gespierde armen had om in de bomen te kunnen klimmen. De man hoort tot de hominiden, een familie van primaten waartoe de mens en zijn fossiele verwanten worden gerekend.

fessor Hoover, hoofd van de astrobiologische afdeling van NASA, zei dat er sterke aanwijzingen zijn voor bacteriële cellen in de meteoriet. Die vertonen veel overeenkomsten met micro-organismen gevonden in Antarctica, andere extreme vindplaatsen op aarde en ook al eerder in een meteoriet, zei Hoover. Volgens de NASA-wetenschapper zijn er twee mogelijke redenen voor de grote overeenkomsten tussen de microorganismen die in de meteoriet zijn gevonden en die op plaatsen met een extreem milieu op Aarde. Of primitief leven is elders begonnen en hier terechtgekomen met bijvoorbeeld een meteoriet waarmee onze planeet werd ‘bevrucht’, of leven is op aarde begonnen en van hier in de ruimte terechtgekomen door een of andere grote inslag op onze planeet waarbij grote brokken ijs en gesteente naar buiten werden geslingerd. Hoover benadrukte dat zijn claim omstreden is en dat vele wetenschappers zich zullen verzetten tegen zijn bevindingen.

Kleine groene groenten van Mars 21 december 2000

Micro-organismen gevonden in meteoriet in Australië 18 december 2000 In een meteoriet die ruim dertig jaar geleden is ingeslagen in Australië zijn fossiele resten van buitenaardse micro-organismen gevonden. Dit heeft een onderzoeker van het Amerikaanse ruimtevaartbureau NASA in Melbourne bevestigd tegen de Australische krant Herald Sun. Dankzij nieuwe onderzoeksmethoden, zijn de fossiele resten van vormen van leven van buitenaardse oorsprong nu aangetoond in de meteoriet van naar schatting 4,6 miljard jaar oud. Het stuk steen sloeg in bij Murchison, in de zuidelijke staat Victoria in 1969. Volgens wetenschappers is de meteoriet waarschijnlijk zo’n 800.000 jaar geleden afgebroken van bijvoorbeeld een komeet. De ontdekking kan mogelijk nieuwe aanwijzingen verschaffen over het onstaan van leven in het zonnestelsel. Pro-

8

Wetenschappers stellen dat ze de eerste van Mars afkomstige groenten gekweekt hebben. De kleine asperge en aardappelplanten werden met succes gecultiveerd in aarde die van een Martiaanse meteoriet afkomstig is en die duizenden jaren geleden op de aarde instortte. Michael Mautner, die het onderzoeksteam van de Lincoln universiteit in Nieuw Zeeland leidde, suggereerde dat hierdoor de mogelijkheid van een menselijke kolonie levend op Mars vergroot. De aarde bevatte opmerkelijk hoge aantallen fosfaten die essentieel zijn voor de groei van gezonde gewassen.

Bigfoot liet mogelijk spoor na 21 december 2000 Wetenschappers hebben mogelijk het achterste van Bigfoot gezien. Ze vonden een afdruk in modder in het Amerikaanse staat Washington. De afdruk is van een harig, groot achterste. Het is te groot om van een

mens afkomstig te zijn en de teenafdruk is die van een primaat. Antropoloog Jeff Meldrum verklaarde dat de afdrukken suggereren dat het wezen meer dan 1m90 groot is en bedekt met haar . Het is wellicht het beste bewijsmateriaal tot nu toe voor het bestaan van een mythisch wezen dat bekend is onder de naam Bigfoot en Sasquatch.

Marsbasis in gebruik genomen 22 december 2000 Op 28 juli 2000 werd op Devon Island in het Canadese Noordpoolgebied het Mars Arctic Research Station in gebruik genomen. Deze Mars-simulatiebasis is een project van de in 1998 opgerichte Mars Society, een internationale organisatie die streeft naar intensiever Marsonderzoek, met als einddoel permanente bewoning van deze planeet. De komende vijf jaar zal in het station onderzoek gedaan worden naar materialen, technieken en procedures te gebruiken bij een bemande vlucht naar Mars. Op de website van de Nederlandse afdeling van de Mars Society is nu een pagina gewijd aan het M.A.R.S., met onder andere het verhaal van de bouw, relevante links en een groot aantal foto’s.

Zakcomputer op menselijke energie 27 december 2000 Het onderzoeksinstituut TNO is een onderzoek begonnen naar de toepassing van menselijke energie als energiebron. Hierdoor zouden kleine apparaten als de afstandsbediening van de televisie of zakcomputers in de toekomst zonder batterijen kunnen werken. Dat schreef het Algemeen Dagblad op 19 december jl. TNO denkt dat er een grote markt is voor dit soort uitvindingen. Alleen in Nederland worden al jaarlijks 700.000 afstandsbedieningen verkocht voor bijvoorbeeld alarminstallaties en televisies. Veel van de batterijen van dit soort apparaten zou uiteindelijk bij het huisvuil belanden en zo een stevige belasting vormen


fr0702_2009.qxd

09-06-2009

21:44

Pagina 9

voor het milieu. TNO bekijkt onder meer of Piëzo-elektriciteit toepasbaar is. Dit is de energie die vrijkomt door het drukken op kristallen. Deze worden nu al toegepast om elektronische aanstekers tot ontbranding te brengen.

Egypte en de prehistorie 28 december 2001 De handtekening van de voorvaders van de piramidebouwers is teruggevonden in de woestijn ten oosten van de Nijl. Dertig nieuwe plaatsen met rotstekeningen zijn door Britse archeologen teruggevonden. Menselijke ogen hebben de tekeningen gedurende meer dan zesduizend jaar niet gezien, maar de afbeeldingen van vee, giraffen, nijlpaarden, schepen, mannen en vrouwen die toen in dit gebied leefden zijn opnieuw waargenomen. "Het is de Sixtijnse kapel van de predynastisch Egypte. Het is verbluffend." Dat zijn de bevindingen van Toby Wilkinson, de archeoloog die de ontdekking deed. De eerste sporen van menselijke bewoning werden in de jaren dertig teruggevonden door de Duitse Egyptoloog Hans Winkler. De komst van de Tweede Wereldoorlog belemmerde echter verder onderzoek. Het was slechts in de jaren zeventig dat wetenschappers zich opnieuw toelegden op de bronnen van de Egyptische beschaving in het gebied tussen de Nijl en de Rode Zee. Thans bijzonder moeilijk bewoonbaar, toen, in 3500 v.Chr. was het nog geen woestijn, maar een savanne met een natter klimaat en een grotere bevolking. En de afbeeldingen tonen aan dat er veel dieren aanwezig waren, waaronder de olifant en de gazelle. Volgens Wilkinson waren de artiesten leden van een plaatselijke nomandenstam. De afbeeldingen lijken reeds op de latere vermaarde afbeeldingen uit Egypte: een boot die door de Onderwereld reist, figuren met pluimen in hun haar. Er is een afbeelding van zeven vrouwen die dansen. "We moeten onze denkbeelden omtrent het Egypte uit die tijd aanpassen. Het was niet louter in de Nijlvallei, maar ook daarbuiten dat mensen leefden. Toen de mensen rond 3500 v.Chr. de savanne moesten verlaten vanwege de woestijnvorming, nam de Egyptische beschaving haar aanvang."

Komeet scheert op ‘haartje’ na langs de Aarde

Keihard bewijs van primitief leven op Mars

29 december 2000

4 januari 2001

De Telegraaf meldde woensdag 27 december dat vrijdag 22 december een komeet de Aarde op een ‘haartje" na gemist heeft.

Amerikaanse wetenschappers hebben het eerste onomstotelijke bewijs geleverd dat zich op de planeet Mars ooit primitief leven heeft ontwikkeld. Dat staat in het jongste nummer van het tijdschrift Geochimica et Cosmochimica Acta, zo heeft het Amerikaanse ruimtevaartbureau NASA gemeld. De onderzoekers troffen in de in 1984 gevonden Marsmeteoriet ALH84001 extreem kleine magnetietkristallen aan die op Aarde uitsluitend voorkomen en worden gemaakt door een in water levende bacteriestam, MV-1. Die gebruikt het speciaal aangemaakte magnetiet als kompas om voedsel en energie te vinden. Vergeleken met het gewone magnetiet op Aarde, zijn de door de bacterie gemaakte kristallen chemisch zuiver en foutvrij en hebben zij een andere vorm en grootte. De bacterie legt de kristallen binnen zijn cellen op rij. De onderzoekers concludeerden dat rond een kwart van het magnetiet in de Marsmeteoriet van bacteriële oorsprong is. Eén van hen is Dennis Bazylinski, een expert op het gebied van micro-organismen van de Universiteit van Iowa. Die heeft ook een diepgaande studie gemaakt van de bacteriestam MV-1. Volgens Bazylinksi zijn de kenmerken van de bacteriële magnetietkristallen uniek en bestaat er op het ogenblik geen enkele methode om ze chemisch te vervaardigen. De betrokken kristallen zijn zo minuscuul klein, dat bijna een miljard ervan op de punt van een naald zouden passen.

Volgens de Briste staatsomroep BBC scheerde een vijftig meter lange komeet met de naam 2000 YA met een snelheid van meer dan dertig kilometer per seconde op 768.000 kilometer langs ons aardoppervlak. dat is twee keer de afstand naar de maan. Volgens deskundigen hebben we geluk gehad. "Nog niet zo lang geleden zouden we ‘n dergelijke komeet over het hoofd hebben gezien. Maar met huidige apparatuur beginnen we ons te beseffen dat we op een soort schietbaan staan", aldus een van hen. Als de komeet op Londen was inegslagen, was de stad volgens sterrekundigen van de kaart geveegd en was er een krater met een doorsnee van een halve kilometer overgebleven. De laatste keer dat een ruimterots van dergelijke omvang op Aarde insloeg, was in 1908 in Siberie.

Grot van Johannes de Doper ontdekt 30 december 2000 Onderzoekers in Jordanië hebben de grot van Johannes de Doper ontdekt. Die bevindt zich op de oostelijke Jordaanoever onder een Byzantijnse kerk uit de vierde eeuw, zo meldde de leider van het onderzoeksteam, Mohammad Waheeb, woensdag. De archeologen vonden in de grot ook een schedel. Ze zoeken nu uit of het de schedel van Johannes de Doper is. Die was volgens de bijbel een neef van Jezus Christus. De grot, in Wadi Kharrar, ligt ten oosten van de Jordaan, tegenover de stad Jericho. Volgens het evangelie van Johannes ging Christus naar de oostelijke Jordaanoever om te worden gedoopt. Israël en de Palestijnen beweren echter dat Christus werd gedoopt op de westelijke Jordaanoever.

Walvissen, vogels en mensen zingen hetzelfde liedje 5 januari 2001 De overeenkomsten tussen het lied van de walvissen, vogels en mensen zijn zo sterk dat onderzoekers menen dat er een gemeenschappelijke "muzikale voorouder" bestond. Zo gebruiken de walvissen eveneens refreinen om hun lied langer te maken. Het ritme van de walvissen vertoont gelijkenis met het lied dat mensen zingen…of althans de westerse symfonische muziek. Mozart was een fanaat van de liederen die

9


Wim Zitman

fr0702_2009.qxd

09-06-2009

21:44

Pagina 12

De Nijl: Spiegelbeeld van Osiris De Nederlandse auteur Wim Zitman (1941) verrichtte vele jaren onderzoek naar de bronnen van de Oudegyptische cultuur. Zijn onderzoek leidde hem steeds weer in dezelfde richting: religieuze astronomie. Uiteindelijk kwam hij tot de vaststelling dat de astronomie aan de basis staat van de Egyptische religie en dat Egypte een beeld van de hemel is, zoals beschreven in het traktaat van Asclepius (Corpus Hermeticum). In deze eerste bijdrage legt hij het verband tussen de Egyptische god Osiris en de loop van de rivier de Nijl.

Dierenriem van Denderah In Denderah staat een belangrijke tempel die gewijd was aan Hathor. Daarin bevond zich ooit een uit steen gehouwen en bewerkte plaquette, de zogenaamde ronde dierenriem, waarop Osiris afgebeeld is. Zij is te bewonderen in het Louvre te Parijs. Dat Osiris op deze plaquette staat, is met recht een buitenkans. Eindelijk kan Osiris definitief geïdentificeerd worden. Geloofwaardig of niet, de ware identiteit van deze uiterst belangrijke godheid van de Egyptenaren is tot op de dag van vandaag nog steeds niet juist vastgesteld. Kennelijk is bij vroeger onderzoek naar de identiteit van Osiris voortdurend verzuimd om naar deze plaquette te kijken of men heeft eroverheen gekeken. Osiris staat namelijk lijnrecht (oppositioneel) tegenover Sahu-Orion. Osiris staat dus tegenover Orion en wordt zeker niet geïdentificeerd met Orion. Osiris tegenover Sahu-Orion Na het gecombineerde onderzoek van de astronoom Neugebauer en de egyptoloog Parker schreven zij 'Egyptian Astronomical Texts'. Daarin wordt Osiris voortdurend met Orion geïdentificeerd. Tegenwoordig spreekt men daarom zelfs in één adem van OsirisOrion-Sahu. De afbeelding van de plaquette toont echter zonneklaar aan dat de conclusie van Neugebauer en Parker onjuist is. Osiris en Sahu-Orion staan op die plaquette afzonderlijk afgebeeld, als twee aparte goddelijke personificaties. De uitspraken van Neugebauer en Parker worden overgenomen door vele wetenschappers, zodat op brede schaal erkend wordt dat de constellatie Orion, de Jager met de opgeheven arm, correspondeert met Osiris. Deze zienswijze paste ook in de correlatietheorie die Bauval en Gilbert ontwikkelden in hun boek 'The Orion Mystery'. Zij namen deze aanvechtbare zienswijze over. Hun theorie met betrekking tot Osiris-Orion gaat daarbij ook uit van de letterlijke verbinding tussen Osiris en Orion. Deze verbinding is onjuist. De enige wetenschapper, die voorzover bekend, de conclusie van Neugebauer en Parker niet deelde, was de egyptoloog Piankoff. Hij stelde terecht dat Orion-Sahu de zichtbare manifestatie van Osiris of van diens ziel is. Zijn beeldspraak is in zoverre juist, dat hij sprak over 'zichtbare manifestatie'. Wat is namelijk het geval, wan-

12

De plaquette van Denderah toont een ronde Dierenriem met sterrenbeelden. In de tempel zouden rituelen gehouden worden die terugvoerden op de predynastieke Volgelingen van Horus. neer het sterrenbeeld van Orion-Sahu op de oostelijke horizon vóór zonsopkomst verschijnt, dan gaat het sterrenbeeld van Osiris aan de westelijke horizon onder. Daarom was en is Orion-Sahu, na de ondergang van Osiris aan de westelijke horizon, in alle realiteit de 'zichtbare manifestatie' van Osiris. Het ware beeld van Osiris, na zijn ondergang onder de horizon onzichtbaar geworden, huisde voor de oude Egyptenaren dus inderdaad in de onderwereld, wat volledig overeenstemt met het beeld dat de Egyptenaren van Osiris hadden. Osiris was de godheid van de onderwereld. De afzonderlijke afbeeldingen van Osiris en die van Orion-Sahu op de plaquette van Denderah sluiten ook elke discussie hierover verder uit. Osiris is dus beslist niet identiek met Orion. Dat laat de beeltenis op de dierenriem van Denderah overduidelijk zien. Beide sterrenbeelden Schorpioen en Stier staan eeuwig tegenover elkaar. De Egyptenaren begrepen dat volkomen: de ziel van Osiris rust in Orion. Daarom was Orion de 'zichtbare manifestatie' van Osiris. De plaquette toont verder aan dat Osiris tot het dierenriemteken Schorpioen behoort. De astronomisch-religieuze betekenis die aan dat teken toegekend wordt, is onder andere de Dood maar ook Wederopstanding. Osiris bezat bij de Egyptenaren de functie van Dodenrechter en was god van de Wederopstanding. De plaquette toont ook aan dat Orion-Sahu deel uitmaakt van het dierenriemteken Stier, waarvan de betekenis kiemkracht, groei en ontwikkeling (leven) is. Die betekenis stemt volledig overeen met de betekenis en de respectievelijke rol die het sterrenbeeld Orion-Sahu bij


fr0702_2009.qxd

09-06-2009

21:44

Pagina 13

Gespiegelde hemelkaart van het sterrenbeeld Schorpioen en zijn correlatie de Egyptenaren vertolkte. Plutarchus en de zestien delen van Osiris De Griekse biograaf en essayist Plutarchus (46-120 n.C.) schreef Isis en Osiris. Het verhaalt de legende van twee Egyptische goden wiens faam wijd verspreid was. Isis en Osiris waren tweelingen, broer en zus, maar tevens gehuwd. Osiris werd door zijn broer Seth vermoordt, terwijl Isis op zoek ging naar de lichaamsdelen van haar dode echtgenoot. Uiteindelijk vond zij de delen, verspreid over Egypte, terug, behalve de fallus die in de Nijl was geworpen. Wij worden wel gedwongen om op Plutarchus’ werk te vertrouwen want er bestaan nergens Egyptische bronnen die een volledig samenhangend verslag over dit onderwerp geven. Plutarchus schreef dat Seth het lichaam van Osiris verscheurde in veertien delen, terwijl door de Egyptenaren afwisselend over veertien of zestien delen gesproken. De vastgestelde constellatie van Osiris c.q. Schorpioen, waarvan de ster Antares de hoofdster is, kent zestien sterren. Het is mogelijk dat men met het blote oog slechts veertien sterren kon waarnemen. Dat zou kunnen verklaren waarom er soms over veertien sterren gesproken werd. Het lichaam van Osiris kan dus opgebouwd worden uit zestien sterren, waarbij elk lichaamsdeel van Osiris één ster van het dierenriemteken Schorpioen voorstelt. Het sterrenbeeld van Osiris bestaat uit de volgende zestien sterren (zie afb.):

met de loop van de Nijl en nederzettingen van het oude Egypte. De grote stip correleert met de Gulden Driehoek Letopolis-Heliopolis-Memphis en het daar gelegen piramidenveld. Nu Scorpii (Lesath); Lambda Scorpii (Shaula); Kappa Scorpii; Iota Scorpii; Theta Scorpii (Sargas); Eta Scorpii; Zeta Scorpii; Epsilon Scorpii; Tau Scorpii; Alfa Scorpii (Antares); Sigma Scorpii (Al Niyat); Upsilon Scorpii; Beta Scorpii (Graffias); Delta Scorpii (Isidis); Pi Scorpii; Rho Scorpii. Een bevestiging voor de correct vastgestelde identiteit van Osiris is dat de bovengenoemde ster Beta Scorpii (terug te vinden op 8 graden Schorpioen) volgens een onderzoek dat de Duitse astronoom Papke uitvoerde, aan "de ingang van het Dodenrijk" staat. Osiris regeerde immers over het Dodenrijk en dat bewijst eens te meer dat het dierenriemteken Schorpioen voor de Egyptenaren het Dodenrijk van Osiris was. De Nijl: "hemelse weg die neerdaalde" De unieke loop van de Nijl heeft daadwerkelijk de religieuze aard van de Egyptische beschaving op kenmerkende wijze beïnvloed. Alle bronnen vermelden hoe Egypte een "geschenk van de Nijl" was. De overeenkomst tussen het gespiegelde sterrenbeeld van Osiris (Schorpioen) aan de hemel en dat van de loop van de Nijl met zijn Delta kan het beste door middel van de volgende afbeelding in de juiste context geplaatst worden. De gelijkenis is frappant.

13


Philippe Demets

fr0702_2009.qxd

09-06-2009

21:44

Pagina 18

Nostradamus en geen einde Is Nostradamus een profeet of niet? De vraag is niet nieuw, en de discussie erover laait van tijd tot tijd weer op. Dat is niet zo verwonderlijk, want er werden al meer dan zesduizend boeken en artikelen over Nostradamus gepubliceerd. Jean-Charles de Fontbrune is overtuigd van de authenticiteit van de profetieën; professor Rudy Cambier, specialist in vele oude talen, waaronder het Oud-Frans (zoals het Picardisch, L’Ocq en L’Oil), heeft zo zijn twijfels. Deze Belgische professor heeft sporen teruggevonden die aanwijzingen bevatten omtrent de vraag waar Nostradamus zijn voorspellingen vandaan haalde. Een verslag.

Nostradamus hoeft amper voorgesteld te worden; hij is wereldwijd bekend door zijn voorspellende Kwatrijnen, die door diverse auteurs op velerlei manieren geïnterpreteerd worden, waarbij verschillende dateringen met betrekking tot de profetieën gehanteerd worden. Jean-Charles de Fontbrune uit Bordeaux is van huis uit farmacoloog en sinds meer dan twintig jaar een bekende mediafiguur die regelmatig op t.v. verschijnt. Hij heeft zich intensief met het werk van Nostradamus beziggehouden en heeft daarover gepubliceerd. Maar sinds 1998 heeft hij een tegenstander gevonden in de figuur van professor Cambier, die zo zijn redenen heeft om aan de authenticiteit van de Voorspellingen van Nostradamus te twijfelen. Professor Rudy Cambier, Ph.D. is Filoloog, voormalig Docent Cosmologie, Historicus en Linguist Oude Talen. Nadat hij met vervroegd pensioen de Universiteit van Louvain-La-Neuve had verlaten, ging hij niet bij de pakken neerzitten, maar richtte zich op historisch onderzoek in de buurt van de voormalige Abdij van Cambron, niet ver van zijn woonplaats. Het was een abdij die vroeger ook veel gronden bezat in zijn gemeente Ezele. Aangezien de abdij al een paar eeuwen zo goed als verdwenen is, zocht Cambier van alles op in archieven, boeken, bibliotheken, enz. Gelukkig was er

In dit veld nabij Cambron is volgens Cambier een spoor terug te vinden van datgene wat de Lessines trachtte mede te delen in zijn kwatrijnen. Is er sprake van een schat?

18

Nostradamus: ziener of dief? nog een groot deel terug te vinden in de Koninklijke Bibliotheek in Brussel en Rijksarchieven in Ath en Mons-Bergen. Stukje bij beetje reconstrueerde hij de geschiedenis van dit vergane prachtstuk. Hij had voldoende tijd en de historie van Cambron bracht hem meer en meer in vervoering. Op een dag ontmoette hij in zijn dorpscafé oude een schoolvriend, Arnold, met wie hij in gesprek raakte over Nostradamus. Deze Arnold begon de verdiensten, zoniet de wonderbaarlijke kunsten van profeet Nostradamus te roemen. Was het intuïtie, impulsiviteit of de alcohol, - in ieder geval beweerde Cambier dat alle werken van Nostradamus gewoon nep waren, uit de duim gezogen. De discussie liep nog een beetje op en het kwam tot een weddenschap tussen de beide mannen. Rudy Cambier "vergat" aan vriend Arnold te vertellen dat hij nog altijd de eerste bladzijde van dit werk moest opslaan. Hij kocht het boek dan ook en begon de "Centuries" en "Quatrains" vluchtig te lezen. Opeens bemerkte hij dat het gebruikte Frans niet zozeer als uit de Provence klonk, maar eerder als het Picardisch uit het Noorden. Hij herkende zelfs enkele oud-Vlaamse woorden. Sterker nog, hij begon teksten te herkennen die hij vroeger al eens had gelezen, zoals diverse manuscripten van de Abdij van Cambron! Cambier, die géén computerfreak is, pende acht schriften vol over deze overeenkomsten. Een jaar later ontdekte hij de eerste documenten van Abt Ives de Lessines. Tot zijn verbazing bemerkte hij dat sommige verzen, c.q. kwatrijnen van abt de Lessines identiek waren aan die van Nostradamus, tot en met zelfs de komma’s, punten…en taalfouten. Er was één verschil: de teksten van Ives de Lessines waren géén profetieën, maar kronieken uit die tijd. Cambier trok naar de archieven in Salon-de-Provence om de originele manuscripten van Michel de Nostredame te vinden. In het boek "Histoires de Provence", geschreven door César, de zoon van Michel de Nostredame, ontdekte Cambier eveneens dat Nostradamus vier jaar niet alleen in Cambron, maar ook in Orval en in Nederland had doorgebracht. Zoon César refereert onbewust aan zijn vader door in zijn boek te vermelden dat zijn vader hem vertelde dat "hij sommige te belangrijke manuscripten aan ‘Vulcain’ (vuur) gaf". Met andere woorden: hij verbrandde zijn manuscripten. Een bijzonder vreemde reactie… vrijwel uniek voor schrijvers. Probeerde Nostradamus echter zich te ontdoen van bewijsmateriaal: het materiaal dat hij gestolen had in de abdij van Cambron?


fr0702_2009.qxd

09-06-2009

21:44

Pagina 19

Als men verder weet dat de verzen van Ives de Lessines dateren uit 1324 en die van Nostradamus uit de jaren tussen 1550 en 1555, dan heeft een goed verstaander maar een half woord nodig. Professor Cambier organiseerde in de zomer van 1998 een persconferentie met aanzienlijk succes in de media. Er waren echter repercussies tot in Bordeaux. De Fontbrune begon een ware mediaoorlog. Hij wist dat Ives de Lessines een pseudoniem was en met dit wapen trok hij ten strijde. Resultaat: de bewijzen waren niet meer zo duidelijk. Maar de strijd kende ook een andere kant, zoals anonieme nachtelijke telefoontjes naar Prof. Cambier of zijn vrouw en kinderen, met of zonder bedreigingen. Zijn ruiten werden verschillende malen ingegegooid en er werd ook een poging tot inbraak gedaan. Manuscripten zonder handtekening tellen niet, zelfs al zijn ze eeuwenoud. Het is het pseudoniem-probleem van de Abt de Lessines dat opgelost moest worden. Maar zoals een vriend onlangs zei: "Aan de ene kant is er een dokter (Nostradamus) die veel werk had, aan het hof van Catharina de Medici verbonden was en daarnaast nog horoscoopconsulten gaf en veel reisde. Daar tegenover staat een monnik die in afzondering manuscripten vervaardigde. Wie van beiden zou er het meeste tijd hebben om duizend kwatrijnen te schrijven?". Wie nu in de buurt komt tussen Mons-Bergen en Ath in België, zal niet zo gemakkelijk de plaats Cambron vinden. In de buurt ligt Chièvres, waar het Amerikaanse leger zijn hoofdkwartier heeft voor Europa (SHAPE). Deze gemeente, samen met Casteau en Cambron, zijn nu samen gegaan onder één naam: Brugelette. De beste manier om de restanten te vinden van wat vroeger een reusachtige abdij was, blijkt om de borden te volgen van een pretpark voor exotische vogels, genaamd "Paradisio". Restanten: een gedeelte van een boerderij en enkele schrale ruines. Eens was Cambron één van de grootste abdijen van België, gelegen op 55 hectare grond, en eigenaar van landbouwgronden in 48 gemeenten. De Abdij werd er gevestigd door toedoen van het hoofd der Cisterciënzers, de Heilige Bernardus van Clairvaux, geestelijke vader van de Tempeliersorde, alsmede door gulle giften van Nobiljon Anselme de Péronnes in 1148. De provincie van Henegouwen maakte nog deel uit van Frankrijk en heette toen Haute

Michel de Nostradame (Nostradamus) Flandre. Vanaf de beginperiode tot aan het moment dat de Abdij werd gesloten, woonden er voortdurend driehonderd monniken. Die bakten iedere dag niet minder dan zevenduizend broden voor de behoeftigen uit de streek. Ook de gebouwen waren de moeite waard: een echte burchttoren waar buitenstaanders konden logeren en de verblijfplaats van de Overste. De bijbehorende "kapel" was, gezien de afmetingen, eerder een kerk en was gebouwd in Vroeg-Gotische stijl. Het schip was 77 meter lang en het middenrif niet minder dan 35 meter. Nostradamus kwam er op bezoek in de zestiende eeuw, tijdens zijn vier jaar durende tocht door de Lage Landen (zie hierover het boek van zijn zoon César: "Histoires de Provence"). Hij wisselde het af met de wat verder gelegen Trappistenabdij van Orval. De Heilige Bernardus was er blijkbaar ook kind aan huis. Vanaf de stichting in 1148 kwam Bernardus regelmatig over de vloer. Als hij als Abt van de hoofdabdij der Cistercienzers in het Franse Citeaux andere kloosters bezocht, was zijn voorliefde voor Cambron bekend. Dit tot in 1153, het jaar waarin hij overleed. Er was blijkbaar een nauwe band ontstaan tussen hem en deze abdij, hoewel men niet weet waarom.

Embleem van de Tempeliers

In 1285 kwam de zich noemende Ives de Lessines in Cambron binnen als gewoon monnik, werd vervolgens Prior en in het laatste jaar voor zijn overlijden in 1329 werd hij er Abtoverste. Hij leverde er trouwens schitterend werk, niet slechts in het beheer van dit klooster, maar ook in het vervaardigen van manuscripten, waaronder afschriften van de vermaarde en eerste volledige encyclopedie van de Dominicaan Vincent de Beauvais. De Lessines is ook degene die de meer dan duizend verzen of kwatrijnen schreef waarvan Nostradamus een kleine 300 jaar later gul

19


André Douzet

fr0702_2009.qxd

09-06-2009

21:44

Pagina 23

De Meridiaan van Parijs De meridiaan werd sinds de Oudheid aanzien als het anker van "tijd", het brengen van orde in chaos. De Parijse meridiaan, de grootste tegenhanger vooraleer Greenwich internationaal erkend werd, was evenzeer een bewust geplande poging van verschillende Franse esoterici, nadien in verband gebracht met de raadselachtige Priorij van Sion, om de wereld te veroveren… op magisch vlak.

Op 14 juli 2000 vond er ter ere van dit nieuwe millennium een buitengewone gebeurtenis plaats. Er werd gestalte gegeven aan de hoopvolle verwachtingen voor de toekomstige generaties. In november 1998 verkondigde Paul Chemtov: ‘Het vieren van de eeuw en het Millennium is de bevestiging van ons leven in dit tijdperk. Ook lang na ons verscheiden zal men zich ons bewust zijn’. Een geweldig project zal tot stand komen. Een getuigenis die zowel ruimte als tijd zal overstijgen." Men besloot over de hele lengte van Frankrijk een rij van bomen te planten. Hier vond een gigantische picknick plaats op de Franse Onafhankelijkheidsdag, ter viering van ‘Vrijheid, Gelijkheid, Broederschap’. Zelfs als onze beschaving door een ramp zou worden weggevaagd, kan een recht spoor onderscheiden worden, vergelijkbaar met de lijnen van Nazca in Peru! Dit spoor verdeelt Frankrijk nagenoeg in twee gelijke delen. We kennen dit spoor als de vroegere Meridiaan van Parijs. Het project van P. Chemtov was bedoeld om deze vergeten lijn – dit spoor - opnieuw te laten verschijnen door ‘Millennia’ (bomen die meer dan duizend jaar oud worden) aan te planten. Eiken in het noorden en olijfbomen in het zuiden. Hoge boomsoorten die voorkomen in het gebied tussen het Centraal Massief en de Pyreneeën. De pers schreef over dit project alsook over de veertiende juli. Daarna verdween het uit de media. Voor de een was het een buitenproportioneel project, de ander vond het een megalomane uiting van irrealisten. Weer anderen vonden het een duistere en occulte uiting. Deze lijn die recht door Frankrijk’s zeshoekige vorm loopt, doet denken aan de gebeurtenissen rondom het ‘Groene Meridiaan’ project. Vooral als we letten op de dubbelhartige uitspraken van deze projectontwerpers: De Meridiaan van Parijs werd geaccentueerd door een rode kleur. De huidige Meridiaan kreeg een groene kleur. Groen is altijd complementair aan rood in de kleurenleer. Toevallig? Plagerijtje? Of opzet! Thans is Greenwich, een voorstad van Londen, de plaats van de ‘Nulmeridiaan’, en niet Parijs. In 1884 werd in een internationale Conventie de nulmeridiaan opnieuw vastgesteld, waar iets vreemds mee aan de hand was. De meridiaan van Parijs was een rode lijn, maar eigenlijk roodbruin van kleur, de Roze Lijn genoemd. Met een beetje verbeeldingskracht betekent Greenwich ‘groene heks’ (Green witch). Dat gaat misschien wat al te ver, maar het verband met groen is zondermeer duidelijk, de rode meridiaanlijn werd groen. De meridiaanlijn van Greenwich werd het aardmeetkundig referentiepunt van de wereld. Het markeerde

Nicolas Poussin, de zeventiende eeuwse Franse schilder die een groot geheim bezat, dat verbonden zou zijn met de Parijse Meridaan. het einde van een eeuwenoud - esoterisch – enigma. In 1668 verordonneerde Colbert dat de geografische kaarten van Frankrijk exacter dienden te zijn dan die van daarvoor. Abbé Picard kreeg de opdracht om een eerste opzet te maken. Hij werd door zijn uiterst nauwkeurig werk de grondlegger van de driehoeksmeting, waarbij toentertijd de Parijse meridiaan als basis werd gebruikt voor het bepalen van de vorm van de Aarde. De eerste studie van de wereld zou plaatsvinden in 1668, toen de Abbé een aardse cirkelboog van deze meridiaanlijn uitmat van 130 km tussen Malvoisins, de rivier de Essonne en Soudan in het Sommegebied. Abbé Picard was een vreemde man. Zijn naam duikt op in de registers en geschriften van een genootschap, genaamd ‘Brouillard’ (mist/nevel). Degenen die zijn benoeming hadden ondersteund (Gaston de Mérancourt, Oron Boujeville, Mathieu Cristin Motter e.a.) behoorden tot verwante kringen … maar deze relaties doen niets af aan de wetenschappelijke prestaties van deze religieuze persoon . Al sedert de Oudheid weet men in het Oosten dat de Aarde bolvormig is, en omstreeks 240 voor Chr. berekende Erastosthenes de halve middellijn van de Aarde tot op tien procent nauwkeurig. De door Cassini vastgestelde meridiaan tussen Duinkerken en Perpignan leidde tot een meer uitgerekte globe. In 1737 werden er missies uitgezonden om de meridiaanlijn op de Noordpool (Maurepertuis in Lapland) en op de Equator (Godin en Bouguer) vast te stellen. Vanaf dat jaar was het definitieve bewijs geleverd dat de Aarde afgeplat was aan de polen. Voor deze astro-

23


fr0702_2009.qxd

09-06-2009

21:44

Pagina 24

(geëffectueerd op 8 maart) van de gronden voor dit doel. Op 21 juni wordt het bouwplan uitgezet op de grond. Bij deze gelegenheid wordt de meridiaanlijn getrokken en de oriëntatiepunten die noodzakelijk zijn voor de taken van het Observatorium: ‘ het meridiaanvlak hiervan zal vanaf nu voor Frankrijk de meridiaanlijn van Parijs bepalen of het meridiaanbeginpunt’. De bijzonder dicht bij elkaar liggende data wijzen op een dringende noodzaak die op dat moment door niets werd gerechtvaardigd. Men kan wel verrast worden door het cijfermatige symbolische systeem. De drie gebeurtenissen vinden iedere drie maanden plaats en laten in getalswaarde een vreemde aftelling zien: 22/12/1666 (oprichting) = 8, 08/03/1667 (aankoop) = 4, 21/06/1667 (blauwdruk/ grondplan) = 2, wordt: 8 – 4 – 2 !

De kerk St Sulpice in Parijs nomische berekeningen had men een referentiepunt nodig voor de waarnemingen. Maar ook voor het berekenen en bewaren van de resultaten. Dus werd in 1667 in Parijs en onder auspiciën van de Koninklijke Academie Voor Wetenschappen, het Koninklijk Observatorium opgericht. Colbert liet uit Nice ene Jean-Dominique Cassini (1625-1712) komen en koning Lodewijk de Veertiende belastte hem met het beheer van dat Observatorium. Het zou het begin worden van een dynastie van vier generaties Cassini die elkaar als hoofd van het instituut zouden opvolgen: Jean-Dominique Cassini, Jacques Cassini (bekend als Cassini II, die in zijn werk aandacht gaf aan de vorm van de Aarde), César-François Cassini de Thury (die het koninkrijk Frankrijk zou tekenen op een schaal van 1:86400) en Jean-Dominique graaf van Cassini (1748-1845) die het cartografisch werk voor de ‘Franse staat’ zou voltooien.

Na deze algemene beschouwing moeten we kijken naar de oorsprong. De bouwplaats: deze lag op zorgvuldig gekozen religieuze grond: de abdij van Port-Royal, het noviciaat van de congregatie van de Oratorianen en het noviciaat van de Capucijnen. De tekeningen (schetsen) waren van de hand van Claude Perrault, de broer van Charles Perrault. De twee broers waren aangesloten bij het Angelica-genootschap en hadden ook banden met de eerste vrijmetselaarsloge, de zgn. Dolende Ridders. Bovendien hadden de gebroeders Perrault een soort van eerbied voor 21 juni, de zomerzonnewende, de dag waarop de blauwdruk van het Observatorium werd bepaald. Claude Perrault, de ingewijde, zou voor dit doel strikt gebruik maken van de regel van de Gulden Snede, door te eisen dat bepaalde ruimtes binnen de (interne) constructies beantwoorden aan exacte verhoudingen. Het observatorium kreeg zodoende een toegevoegde symbolische betekenis. Deze details irriteerden Cassini in hoge mate omdat hij niets gaf om de technische interesses en symbolische stelsels van Perrault. Men had de tussenkomst van Lodewijk de Veertiende nodig die een compromis sloot ten gunste van zijn architect, wiens esoterische visie van de optische zonnetempel van het Koninklijk Observatorium hij deelde. Lodewijk XIV noemde zichzelf immers de Zonnekoning. Het beeld van zijn koninklijke persoonlijkheid in de eeuw van de Verlichting werd weerspiegeld in het stralende beeld van Apollo. Bovendien schijnt de plaats in het bijzonder te zijn uitgekozen voor hetgeen er daarvóór was, en niet omdat de plaats nou zo bijzonder geschikt was voor het observeren van de sterren en de nachtelijke hemel. In de kelders bevonden zich zeer oude gewelven, bestaande uit catacomben en een echte ondergrondse citadel, een labyrint, in

Het merendeel van de Cassini-verzamelingen en dossiers (archieven) bevinden zich nog steeds in Zuid-Frankrijk en niet in Parijs (Nationale Bibliotheek) noch in de archieven van het Observatorium. Aan déze dossiers die in Perpignan bewaard werden werkte de prefect Xavier Richard. Hij zou in 1936 het monumentale werk ‘Eleusis Alesia’ schrijven, waarbij opnieuw de blauwdruk van Cassini werd gebruikt voor de plaatsen in de buurt van het Observatorium: Groslay, Montmagny, Mourning, St. Denis, Arcueil en L’Hay. Op 22 december 1666 vond de eerste vergadering plaats van de Koninklijke Academie voor Wetenschappen. Tegelijkertijd werd het Koninklijk Observatorium opgericht. Op 7 maart 1667: aankoop

24

De herders van Arcadia, een schilderij van Poussin, dat verbonden is met het mysterie van Rennes-le-Chateau en de Parijse Meridiaan.


Moira Timms

fr0702_2009.qxd

09-06-2009

21:44

Pagina 27

Bij Monde van de Tijd Hebben de oude Egyptische en Maya teksten een gemeenschappelijke boodschap voor onze tijd?

In de "Eerste Tijd" is de bevruchting - de werkelijkheid Na verloop van tijd komt de bescherming - de mythologie Zo worden de poorten des tijds verzegeld De mond is gesloten De stem zwijgt Na de zwangerschap komt de versnelling - de ontcijfering Dan in de "Eind Tijd" de ontluiking - de toepassing Zo zijn de poorten des tijds wijd open geworpen De mond is geopend Het woord is gesproken Ankh akhu (gebaseerd op de "Ipuat of the Uant"van Toth) Uit de oude oorspronkelijke wijsheid van geheime genootschappen ontstonden de wereldmythologieën en hun diepzinnig culturele mysteriën. Zoals het onderzoek naar de ingenieuze aard van hiëroglyfen en ideogrammen heeft duidelijk gemaakt en mijn ervaringen in Egypte me geleerd hebben, houden deze beeldschriften het hoger ontwikkelde geheugen levend. Het zijn "geheugenactiveerders" die onze "ontvangercodes" in ons stimuleren. Het zijn de sleutels die ons in staat stellen om de "Mysteriën" te ontsluiten en te ontcijferen. Het beeldschrift van de Maya’s werkt volgens hetzelfde principe. Onderzoek wijst er sterk op dat we ons momenteel in een periode bevinden, waarin oude Egyptische mythologie, Maya tijdrekening en eigentijdse astronomie zich op één lijn bevinden en gesynchroniseerd zijn op een manier die uiteindelijk de ontwikkeling van onze planeet beïnvloedt, maar van grote onmiddellijke waarde voor de ware zoekers naar wijsheid en zij die zich inspannen om het Pad van Inwijding te volgen. Hieronder volgt een uiteenzetting over hoe het onderzoek naar de aanwijzingen dat er een significante evolutionaire ontwikkeling omstreeks de equinox van het voorjaar 2000 gaande is. Twee jaar geleden ontving onze planeet een ongebruikelijk intense energiegolf in de vorm van een grote astrologische constellatie aangevuld met een zonsverduistering op 11 augustus 1999, een dag ingeluid door van angst doortrokken geruchten dat de "Dag des Oordeels" nabij was. Er vond die dag niets akeligs plaats en de mensen gingen weer verder met hun leven. Hoewel, terugblikkend op de zonsverduistering van 11 augustus valt het op dat het eigenlijk de verjaardag is van het huidige wereldtijdperk (8 november 3114 v. Chr. tot 21 december 2012 n. Chr.) volgens de Maya tijdrekening, en gelijktijdig de laatste dertien jaar ervan markeert. Aangenomen wordt dat de voorjaarsequinox het binnengaan markeert van de "Mond van de Tijd", een periode van ordening die, volgens de Maya, voorafgaat aan het einde van het tijdperk in 2012. Voor zowel de Mayabeschaving als de Egyptische, was de Tijd een grote Slang. Volgens de Maya begon een wereldtijdperk met de "Staart van de Tijd" en eindigde met de "Mond van de Tijd". Daartussen lag de wordingsgeschiedenis, onze evolutionaire reis door

de tijdtunnel van het lichaam van de Slang. Voor de Egyptenaren was er de "Eerste Tijd" en de Eind Tijd" (met de Slang aan het einde). De reis door de kop van de Slang is altijd een intensieve periode van uitdaging en kansen. Aan het einde van de cyclus komen we metaforisch getransformeerd uit de bek. De Slang, die zijn huid verliest, is een passend toonbeeld van transformatie. De data van zowel de Maya- als Egyptische begin- en eindtijden van dit wereldtijdperk bevinden zich als het ware in hetzelfde speelveld. In 3100 v. Chr. werd het Egyptische rijk geformaliseerd met de vereniging van Opper- en Neder-Egypte, de oprichting van de eerste dynastie, en werd daarmee volgens de kalender verankerd aan de "Staart van de Tijd". En consistent met het begin van de "Mond van de Tijd" is 2001 A.D. de laatste (betrouwbare) datum in de profetische tijdrekening van de Grote Piramide bij Giza, het middelpunt van de landmassa van de aarde. In feite bestaan er veel intrigerende overeenkomsten tussen Maya en Oudegyptische taalwortels, symboliek en mythologische betekenissen. Enkele relevante voorbeelden: de Maya beschouwden zichzelf als de "opzichters van de tijd", terwijl de Egyptenaren zichzelf de "meters van de tijd" noemden. De belangrijkste glyphe in het Maya kalendersysteem is "Ahau". Voor de Egyptenaren was "Ahau" de levensduur van een persoon. En in de Onderwereld was "Ahau" de Slang van de Tijd waar de Zon en zijn volgers doorheen getrokken en getransformeerd moesten worden. We weten dus dat het toezien op - en het meten van de tijd enorm belangrijk was voor beide culturen. In de oude tijd heerste er een verfijnd systeem van tijdwaarneming en astronomische observatie. Inzicht in de werking van precessie en een klaarblijkelijke kennis van tijdfrequenties die de tijdsstructuur reguleren lijken aanwezig te zijn in de oude wereld, met name bij de Maya. Zoals Maya-geleerde Jose Arguëlles heeft aangeduid, zijn bepaalde data bij plaatsen als Quirigua zo diep in het verleden geworteld dat ze als het ware in de toekomst gelegen zijn! Het lijkt erop dat de verantwoordelijke priester-astronomen beslist wisten hoe de tijd te bewerken! Een andere uitdrukking van de grote genialiteit van de bewakers van de wijsheid van de oude wereld, was hun vermogen om gegevens op te slaan, complexe kennissystemen en diepzinnige waar-

27


fr0702_2009.qxd

09-06-2009

21:44

Pagina 28

Samenstelling van de twintig zegels van de Maya-kalender, de dertien tonen, de I Ching en Hunab K'u als middelpunt heden om te zetten in eenvoudige, gemakkelijk te onthouden afbeeldingen, symbolen en verhalen die door de millennia heen bleven bestaan in wat we nu mythologie noemen. Mythische onderwerpen komen nu te voorschijn als dominante oertypen omdat zij worden verwezenlijkt in onze collectieve ervaring. Mythen bieden een samenhangend begrip voor onze bestaanstoestand, verhelderen wat gaande is, wat onze rol is en wie wij zijn in het grote wereldplan. Daarom zijn de buitengewoon betekenisvolle overeenkomsten tussen de Maya en Egyptische mythologie momenteel zo belangrijk. Het oude Egyptische "Boek van wat is in de Onderwereld" (de "Am Duat") illustreert de reis van de Zon nadat deze gezakt is onder de Westelijke horizon in de schemer en door de "transformaties" gaat van de uitdagingen en de hardvochtigheid van de 12 uren van de nacht, om in de dageraad weer in het Oosten op te komen. Dit is een mal van een mythische oertype met drie betekenisniveaus; astronomisch, persoonlijk en inwijdend. Met andere woorden: de zon, de overledene en de ingewijde gaan elk door een identiek transformatieproces. Meer dan slechts een nachtelijk avontuur is het een reis door het leven, zelfs als het een reis is door een wereldtijdperk. Het heeft allemaal dezelfde vorm. Net als met het Mayaconcept van de staart en bek van de Slang aan elk einde van een tijdperk, gingen de Egyptenaren ook tijdperioden in en uit via voorportalen die openden met schemer en sloten bij de dageraad. Omdat de afsluiting niet het einde maar een begin was, gingen de Egyptenaren niet dood, zij verschenen opnieuw bij dageraad, net als de zonsopkomst. De juiste naam van het zogenaamde "Egyptische Dodenboek" is eigenlijk "Het verschijnen bij dageraad." Zo is in de Onderwereld (de "Duat", "de plaats van de dageraad") het twaalfde uur van de nacht het dageraadvoorportaal, identiek aan de "Bek van de Tijd" van de Maya. Midden in het twaalfde uur bevindt zich de Zonnegod in de nachtboot met zijn entourage. Teksten identificeren de Slang als "levensduur" of "leven van de goden". Zijn oog wordt weergegeven door de hiëroglief "Leven" of "Straling". De boot vervoert de Zon, als Ra, in zijn oude, lichamelijke, vorm. De boot wordt getrokken door zijn volgers, genaamd "Ra’s trouwe dienaren,"

28

"rechtschapenen van Ra" of "de zielen van de gezegenden", volgens verschillende versies van de tekst (een versie uit de jaren ‘60 noemde hen "de dankbare doden"). Hoewel het niet specifiek wordt getoond, beschrijft de hiëroglyfentekst dat de processie "…de mysterieuze afbeelding van de Slang binnengaat bij de staart, in diepe duisternis, de ruggengraat passeert en bij daglicht tevoorschijn komt uit de mond, verjongd en getransformeerd. De nieuwe jonge Zon, als scarabee, verschijnt boven de Oostelijke heuvels aan de horizon. Ondertussen wordt de rechtop gezette mummie, aan het einde van de beeltenis achtergelaten als "toonbeeld van het vlees", terwijl de getransformeerde ziel van de overledene oprijst in het Licht", herboren als de opkomende zon. Het meest inspirerende en diepzinnige is wel dat ons verteld wordt dat bij het tevoorschijn komen uit de bek van de Slang, de weg van de "trouwe dienaren van Ra" verlicht is tot aan het einde van de tunnel door hun eigen innerlijke licht. We kunnen hierin een metafoor voor onszelf zien, indien we aldus kiezen als "de trouwe dienaren" van het Licht, om, gaande door het hoofd van de Slang, de "mond van de Tijd", getransformeerd te voorschijn te komen. Voor ons liggen de uitdagingen van het tijdperk, uitdagingen van de Ingewijde. Het Pad naar het einde van het tijdperk is dat van de Ingewijde. Voor de leerling-ingewijde van nu is van belang wat "het Openen van de Mond" kan bewerkstellingen. De Opening van de Mond is een zeer oud begrafenisritueel, stammend uit de predynastieke tijden van voor 3100 v. Chr. Het doel was om de zielenlichamen van de overledene te activeren en doen herleven. (de oude Egyptenaren bezaten meerdere zielenlichamen.) Beeltenissen in het Egyptische Dodenboek tonen dat de ceremonie wordt uitgevoerd op de rechtopstaande mummie, hoewel in latere perioden een standbeeld van de overledene werd gebruikt.

Hunab K'u: door de Maya's "de Ene Schenker van Beweging en Maat" genoemd, het centrum van de Melkweg ofwel de galactische kern


S. Barber

fr0702_2009.qxd

09-06-2009

21:44

Pagina 31

Bewuste waterkristallen De zichtbare kracht van het gebed Zoals de geest van Ma’at ons in dit nummer vertelt, is er duidelijk bewijs dat we onze moeder Aarde echt kunnen genezen door intentie, liefde, en de daad van wetenschappelijk gebed [Red.: zie vorig artikel van Drunvalo]. Maar daarbij is nog een ander ingrediënt van cruciaal belang en dat is geloof. En aangezien een foto veel meer waard is dan een stel woorden, hebben we ernaar gestreefd jullie de eenvoudigste en overtuigendste foto’s te laten zien die we konden vinden om aan te tonen hoe onze gedachten, woorden en gevoelens de zogenaamde stoffelijke dingen helemaal tot op moleculair niveau beïnvloeden.

De foto hierboven laat een bevroren kristal zuiver water zien: een heldere, stralende, regelmatige zeshoek. In reactie op menselijke gedachten en emoties kunnen waterkristallen echter heel veel vormen aannemen... De foto’s en de inhoud van dit artikel geven een beeld van het

foto 2 prachtige werk van Masaru Emoto uit Japan. De foto’s zijn gepubliceerd in een schitterend boek: The Messages of Water. Als je er nog steeds aan twijfelt of je gedachten wel een uitwerking hebben op de wereld om je heen, zal die twijfel door het bekijken van Emoto’s werk definitief worden uitgewist. De eerste vier foto’s zijn ter beschikking gesteld door Rebecca van DolphinSwim, http://www.seaswim.com. De andere zijn direct overgenomen uit Emoto’s boek. Emoto heeft wereldwijd onderzoek gedaan naar het effect van ideeën, woorden en muziek op watermoleculen en de onderstaande beschrijvingen zijn afkomstig uit het boek met zijn gepubliceerde resultaten. De foto links (foto 1) is een monster bevroren water uit het meer bij de Fujiwaradam in Japan. Zoals je ziet is de waterstructuur donker en amorf, zonder kristallijne structuren. Toen dit monster naar de eerwaarde Kato Hoki werd gebracht, opperpriester van de Jyuhouin Tempel, heeft hij gedurende een uur een gebedsoefening naast de dam gehouden. Daarna zijn er nieuwe watermonsters genomen, ingevroren en gefotografeerd.

foto 1

Zoals je op foto 2 ziet, Waterkristal na gebedsbehandeling, is de verandering verbluffend: de lelijke klodder van het vorige monster is een helder, stralend wit hexagonaal kristal binnen een kristal geworden.

31


fr0702_2009.qxd

09-06-2009

21:44

Pagina 32

foto 3 De derde foto die hier wordt getoond, ook van water uit de Fujiwaradam na de gebedsbehandeling, onthult een vorm die Masaru Emoto hiervoor bij zijn ruim tienduizend experimenten met watermonsters nog nooit was tegengekomen. Zoals je ziet is het een zevenhoek, een kristal met zeven zijden. Rebecca van DolphinSwim vertelt ons: ‘Eerwaarde Kato heeft uitgelegd dat hij tijdens zijn gebedswake van een uur de geesten van de zeven Benzaiten, de geluksgodinnen, had aangeroepen. Het zal je ook opvallen dat op deze foto de kleur goud zichtbaar is, in plaats van wit.’ Links [foto 4] ter vergelijking een representatieve foto van ‘onbehandeld’ gedestilleerd water. Diverse monsters gedestilleerd water laten diverse structuren zien, maar ze zijn geen van alle gekristalliseerd. Vervolgens werd dit water behandeld door woorden of de namen van mensen op de flessen te plakken, er muziek voor te spelen of ze bloot te stellen aan bloemenessences. Eén interessant resultaat is dat er taalverschillen zijn. Thank you riep bijvoorbeeld een andere kristalstructuur op dan ‘dank u’ in het Japans. Hier zijn nog enkele andere gevolgen die Emoto bij zijn onderzoek beweert te hebben gevonden. Water uit heldere bergbronnen en bergbeekjes heeft prachtig gevormde kristallijne structuren, terwijl de kristallen van vervuild of stilstaand water misvormd en verwrongen zijn.

foto 5 Gedestilleerd water dat is blootgesteld aan klassieke muziek, neemt tere, symmetrische kristallijne structuren aan. Toen de woorden ‘dank u’ [Water dat aan Bachs Goldbergvariaties is blootgesteld] op een fles gedestilleerd water werden geplakt, hadden de bevroren kristallen een soortgelijke vorm als de kristallen van water dat was blootgesteld aan Bachs Goldbergvariaties (foto 5), muziek die uit dankbaarheid is gecomponeerd voor de man naar wie het stuk is genoemd. Toen Elvis Presleys Heartbreak Hotel voor water werd gespeeld, had dat tot gevolg dat bevroren kristallen in tweeën werden gesplitst. Als watermonsters worden gebombardeerd met heavy-metalmuziek of een etiket op krijgen met negatieve woorden (foto 4), of wanneer er welbewust negatieve gedachten en emoties op worden gericht, vormt het water helemaal geen kristallen en vertoont het een chaotische verbrokkelde structuur. Als water wordt behandeld met aromatische bloemenoliën, hebben de waterkristallen de neiging de vorm van de oorspronkelijk bloem te imiteren. Rechts [foto’s 6 en 7], zijn waterkristallen blootgesteld aan de aromatische essence van kamille.

foto 4

32

foto 6 + 7


Martin van Wieringen

fr0702_2009.qxd

09-06-2009

21:44

Pagina 34

Nikola Tesla in Colorado Springs Met de ontdekking van buitenaardse intelligenties zal een nieuw tijdperk aanbreken, wat tot een geheel nieuwe visie zal leiden omtrent onze plaats in het heelal. De weg ligt open. Maar moet het ons verbazen dat, ondanks vele jaren wanhopig hengelen, nog geen enkel signaal is opgevangen?

We beginnen dit deel over Nikola Tesla en piramidetechniek met een nogal vreemde profetie. Nostradamus’ voorspellingen geven blijk van een levendige belangstelling voor een nieuwe technologie en religie, die in de 21e eeuw opkomt: het ene tijdperk loopt ten einde, een volgend tijdperk staat voor de deur; misschien is het een nieuwe tijd, misschien alleen maar een andere tijd, een herhaling, waarvan we dachten dat die verleden tijd was. Het onderwerp van de voorspelling is niet onmiddellijk duidelijk, maar de plechtige klank van deze profetie heeft een belangrijke ondertoon. Wat zijn de sporen die door Nostradamus zijn uitgezet om ons tot de onthulling van de geheimen van dit kwatrijn X, 74 te leiden? "Een verstreken jaar van het grote getal zeven Het zal verschijnen tijdens de spelen van Hecatombe Niet ver van het grote millenniumjaar Naarmate je de tombe binnengaat, zullen ze uit hun graf verrijzen." In bovenstaand kwatrijn beschrijft Nostradamus een jaar van het zevende getal, doelend op het verstreken jaar, omstreeks het begin van het jaar 2001. Vervolgens voorspelt hij dat niet ver na die tijd het zal ‘verrijzen’ zoals in de bijbelse Openbaring en het boek Henoch wordt beschreven, waarin metaforisch of letterlijk de doden uit hun graf zullen opstaan. Aan het einde der tijden belooft Henoch op aarde terug te keren met de kennis van geluidssleutels. De eerste vingerwijzingen duiden het tijdstip aan, en de toon van de profetie wijst op een belangrijke gebeurtenis. Hecatombe wordt meestal vetaald met ‘slachting’, maar het woord komt van het Griekse feest ter ere van Hecate, de godin van de nacht en van de onderwereld, de wereld van de gestorvenen. In het klassieke Grieks betekent Hecatombe letterlijk ‘honderd ossen’, dit was een groot openbaar offer waarin veel dieren ritueel worden gedood. In het vroege klassieke Griekenland werd een dergelijk openbaar offer gebracht bij het begin van de regelmatig georganiseerde atletiekwedstrijden in Corinte en andere steden. Deze spelen, waarvan de bekendste in Olympia werden gehouden, waren veel meer dan louter spelen in de moderne betekenis. Het waren plechtige, heidense festiviteiten, bezocht door atleten uit het hele Griekssprekende deel van de oostelijke Middellandse Zee. De oorspronkelijke Olympische Spelen waren verbonden met de eredienst van de moedergodin Demeter en de Maangodin Selene. De eerste van de herleefde Spelen die zijn gepland om plaats te vinden na 2000, zoals de profetie ons al doet vermoeden, zijn de

34

Spelen die in 2004 in Athene moeten worden gehouden. Hecatombe laat de tijdsduur 2001-2004 van de voorpelling zien, maar de anagrammen en woordspelletjes geven het onderwerp van het kwatrijn aan. Het Franse woord ‘revolu’ in het kwatrijn betekent ‘verstreken’, maar is ook een exact anagram voor ‘louver’, dat omwoelen betekent, een krachtige, bijna openbarende beschrijving voor aardschokken. Het Franse woord ’septiesme’ in het vers bevat een verdraaide verwijzing naar een ander woord, namelijk ‘seisme’, aardgolven. Nikola Tesla verklaarde dat een aardbeving in 1898 in New York het gevolg was van een experiment met een kleine mechanische oscillator waar hij in die tijd mee bezig was. De bewoners uit de omgeving van Housten Street wisten dat Tesla’s laboratorium te maken had met electriciteit waar magische en gevaarlijke dingen gebeurden. Iedereen in de buurt was al gewend aan de vreemde lichten en geluiden die er vandaan kwamen. Maar op die bepaalde morgen werden de agenten van het verderop gelegen politiebureau wel heel erg verrast toen het gebouw onder hun voeten begon te rommelen. Toen de bevingen sterker werden begon het meubelair te bewegen, stukken plafond vielen naar beneden, ramen sprongen rinkelend uit elkaar en uit gebroken leidingen begon water te stromen. Men dacht dat het een aardbeving was, totdat een van de hoofdagenten uitriep: "It’s that blankety-blank Tesla. Get up there quikly and stop him, use force if you have to, but stop him. He’ll wreck the City." De agenten renden onmiddellijk naar het om de hoek gelegen laboratorium, de straten liepen vol met mensen die naar buiten waren gevlucht. Zonder gebruik te maken van de lift baanden de dienders zich een weg via de trappen op naar de bovenste verdieping met een gevoel alsof het hele gebouw iedere moment in elkaar kon storten, en zich ondertussen afvragend of ze de ‘madman’ van de electriciteit nog op tijd konden stoppen. Toen ze het laboratorium instormden, waren ze nog net op tijd om de uitvinder bezig te zien met een zware hamer waarmee hij een klein apparaatje kapot sloeg, dat aan een metalen steunpilaar van het gebouw was bevestigd. Nadat het helse kabaal en onaardse gerommel was verstomd, verbrak Tesla als eerste de stilte. "Gentlemen, I am sorry, maar u bent net iets te laat om mijn experiment bij te wonen. Ik vond het nodig om het onverwacht en plotseling te stoppen op een ongebruikelijke manier, net toen u binnenkwam. Maar nu kunt u beter gaan, omdat ik nog veel te doen heb. Good day, gentlemen." Tesla was zich er niet van bewust dat hij met zijn experiment de wolkenkrabbers in de omgeving op de rand van instorten had gebracht, maar voelde wel aan dat er iets mis was met het onverwachtte bezoek van de politie. Al gauw begreep hij vanwege de flinke schade die hij had veroorzaakt, en met het verschijnen van


fr0702_2009.qxd

09-06-2009

21:44

Pagina 35

Antikythera Uurwerk; Tesla‚s speciale instrument om golflengte en fase te bepalen vertoont een opmerkelijke gelijkenis met het Antikythera toestel. ambulances dat het maar beter was om te verklaren dat het een aardbeving moest zijn geweest. Tesla’s eigen bevindingen tijdens het experiment waren beperkt tot datgene wat er in zijn laboratorium gebeurde, maar het grootste effect gebeurde elders. De mechanische oscillator, die sterke geluidsgolven produceerde, was bevestigd aan een kolom die een verbinding had met de fundering van het gebouw. Door de fundering werden sonische vibraties in alle richtingen door de aarde gezonden, en kwamen andere gebouwen veel eerder in resonantie, lang voordat dit gebeurde met gebouw waarin het laboratorium was gevestigd. Het experiment toonde selectieve resonantie aan die in de grote piramide, en ook door Tesla toegepast werd voor een wereldwijd tele-geodynamisch systeem. De oscillator is eigenlijk een generator; met de electrische-mecanische oscillator zou Tesla op andere radiopioniers een grote voorsprong verkrijgen omdat het hiermee voor de eerste keer mogelijk werd om gesynchroniseerde electrische impulsen te produceren. Voor het afregelen van motoren, generators en oscillators gebruikte hij voor het heel precies bepalen van de frequentie speciale geconstrueerde uurwerken. In zijn lezing voor de New York Academy of Sciences in 1897 beschrijft en toont Tesla de werking en functie van een pendulum die te vergelijken is met het Antikythera klokwerk die in 1900 in Griekenland uit zee werd opgevist. Dit uurwerk werd gevonden op de zeebodem in een griekse galei die in de eerste eeuw voor Christus schipbreuk had geleden. David Hatcher Childress schrijft in zijn boek "Technology of the Gods" over de mogelijkheid dat het Antikythera uurwerk een soort astronomische computer is die op verschillende snelheden de bewegingen van de Zon, Maan en misschien de planeten weergeeft. Maar hoe, begrijpt niemand, omdat de snelheid van de verschillende toeren niet op een aan ons bekend planetair stelsel past. Alle veronderstellingen over dit oude Griekse voorwerp daargelaten: Tesla geeft in zijn beschrijvingen duidelijk aan, dat een der-

gelijk klok is bedoeld voor het bepalen van de golflengte en fase van een generator van bijvoorbeeld een radiozender. Met een dergelijke klok zou men heel nauwkeurig op een bepaalde vibratie of radiofrequent signaal kunnen afstemmen. Misschien tot eigenfrequenties van Zon, Maan en planeten in ons zonnestelsel. De kennis van Henoch, een priesterwetenschapper, beschrijft geluidssleutels die een rechtstreekse inwerking op het zenuwstelsel zouden hebben en een sterke genezing teweeg kunnen brengen. Tesla kon met een complex van electromagnetische golven met speciale eigenschappen gecontroleerde aardbevingen opwekken en mentale veranderingen bij mens en dier veroorzaken. Hij ontdekte dat electrische spanning, voltage, radiofrequenties, enz., effect hadden op levende organismen. De magnetische velden die door krachtcentrales, hoogspanningsmasten en radioapparatuur opgewekt worden, verstoren de magnetische velden van levende organismen. Wij worden omringd door een enorme hoeveelheid schadelijke golven die ons evenwicht verstoren, maar in onze blindheid spreken wij over aandoeningen van het zenuwgestel.. Tesla hield in 1898 een opzienbarende lezing hierover voor de Electric Therapeutic Association over hoogfrequente oscillatoren ten behoeve van electro-therapie en andere doeleinden. De Russische geleerde Lakhovsky zou samen met Tesla een multi-wave oscillator bouwen waarmee daadwerkelijk gewerkt kon worden. In het apparaat zit de zogenaamde Tesla-spoel, die hij in 1891 uitvond. Deze spoel wordt heden ten dage nog steeds op grote schaal gebruikt in radio- en televisietoestellen alsmede andere elektronische apparatuur. Het idee van de multi-wave oscillator komt in het kort hier op neer, dat zieke lichaamscellen, die behoren te vibreren, door externe frequenties weer hun eigen trillingsgetal herkennen en gezond worden. Iedere cel heeft zijn eigen trillingsgetal. De Tesla spoel zendt een grote reeks frequenties uit van 50 Hz. tot 12.5000 Gammahz., zodat elke cel zijn eigen trillingsgetal kan herkennen. Als de cel gaat mee-resoneren met de juiste vibratiefrequentie, is de cel genezen. De spoel wekt voor dit kar-

35


fr0702_2009.qxd

09-06-2009

21:44

Pagina 38

Boeken

Herbert Ziegler, Elmar Gruber. Het oerevangelie, wat Jezus werkelijk gezegd heeft. Baarn: Tirion, 2000 Elmar Gruber is inmiddels bij degenen die zich bezighouden met de vroege geschiedenis van het christendom een bekende naam. Zijn samenwerking met Holger Kersten leidde tot een aantal controversiële boeken die handelden over o.a. de verloren jaren van Jezus, de lijkwade van Turijn en de boeddhistische wortels van het christendom. In grote lijnen komt hun these hier op neer: Jezus werd in de vroege jaren van zijn leven geschoold door monniken die in een boeddhistische traditie leefden. Ze woonden onder de naam Therapeuten in onder andere Alexandrië en Qum Ran. Toen Jezus gekruisigd werd is hij door enkele Therapeuten gered via een ingenieus plan. Het feit dat Jezus de kruisiging overleefde is te zien aan de afbeelding op de Lijkwade van Turijn. Na zijn redding vertrok Jezus naar India, waar hij enige tijd later overleed. Overigens zijn de boeken van deze auteurs ook onafhankelijk van elkaar te lezen en is met name Der Ur-Jesus, Die buddhistischen Quellen des Christentums, uit 1994 een aanrader. Bij mijn weten is dit boek nooit vertaald in het Nederlands, maar misschien komt daar, met het verschijnen van Het oerevangelie verandering in. In dit boek werkte Gruber samen met de inmiddels overleden, onafhankelijke bijbelvorser Herbert Ziegler, die erg onder de indruk was van Der Ur-Jesus.

38

Het oerevangelie geeft een nieuwe vertaling van het bekende bijbelverhaal, gebruik makend van alle betrouwbare, ons ter beschikking staande bronnen. Hierbij citeert het niet alleen die passages uit de vier evangelieboeken waar iedereen de authenticiteit wel van aanvaard, maak ook het Thomas evangelie, dat zo'n 50 jaar geleden in Egypte is opgegraven. Het resultaat is een verrassend sobere Jezus, ontdaan van vrijwel alle wonderen en dramatische voorspellingen van het einde der tijden. Centraal staan de toespraken en parabels. De intocht in Jeruzalem en de kruisiging krijgen door een subtiele nieuwe vertaling net een andere betekenis. We ontmoeten de mens Jezus die wellicht veel tijdlozer en aansprekender is dan de zoon van God Jezus die de kerken de gelovigen eeuwen lang hebben voorgeschoteld. Voor wie Der Ur-Jesus kent biedt dit boek misschien niet zo veel nieuws, maar anders is het een echte eye-opener. (Ger Rombouts)

Michael Haase In het teken van Ra, De geheimzinnige zonnekoningen van Egypte, onopgeloste raadsels van het piramideonderzoek. Baarn: Tirion, 2000 Hoewel de storm van Bauval en Hancock c.s. binnen het Egyptologisch wereldje weer is gaan liggen door de zware kritiek in boeken als Giza, the thruth, hebben beide heren toch een grote invloed uitgeoefend op de populair wetenschappelijke boeken over het oude Egypte. Neem bijvoorbeeld

het boek van Michael Haase. Nadat deze auteur eerst een boek schreef over de piramide van Cheops gaat het hem in dit boek vooral over de periode daarna, tot het einde van het Oude Rijk zo rond het jaar 2160 v. Chr. Hij beschrijft de opkomst en de ondergang van de farao's voor wie de verering van de zonnegod Ra van groot belang was. Deze begint met de opvolger van Cheops, Djedefre, bereikt zijn hoogtepunt onder de vijfde dynastie, waar veel farao's overgaan tot de bouw van speciale zonnetempels met daarin een obelisk en komt ten einde met de opkomst van het concurrerende Osiris-geloof. Zonder de Oriontheorie van Bauval ook maar te noemen (behalve in een voetnoot) proef je toch voortdurend diens invloed. Ten eerste in de schrijfstijl. Haase laat zien dat een inhoudelijk orthodox Egyptologisch boek toch prettig leesbaar en toegankelijk voor een breed publiek kan zijn. Voortdurend lardeert hij de Egyptologische feiten met eigen ervaringen en speurtochten door de woestijn ten westen van Caïro. Heerlijk leesvoer. In ieder mens schuilt immers een Indiana Jones! Ten tweede wat betreft de inhoud. Ondanks de orthodoxe opvattingen van Haase ziet hij zich genoodzaakt veel thema's die via Bauval c.s. hun weg naar het grote publiek hebben gevonden aan te roeren en impliciet hun opvattingen te weerleggen. Natuurlijk komt de astronomische kennis van de Egyptenaren aan bod. Natuurlijk wordt de rol van Osiris/Orion uitgelegd. Uiteraard wordt ingegaan op de oorzaken van het feit dat de piramides na Chefren zoveel kleiner worden. Het zijn onderwerpen die je in oudere Egyptologische boeken zelden aantrof. Nu kan men er niet meer om heen. Dat is toch indirect de verdienste van mensen als Bauval en Hancock. Al zullen ze zelf deze eer wel wat te mager vinden. Al met al is In het teken van Ra een fascinerend boek over een net iets minder bekende periode in de Egyptische geschiedenis. (Ger Rombouts)

Nog steeds geen abonnee ?

FSF, Postbus 372, 8250 AJ Dronten, Tel 0321-380558, Fax 0228312081, E-mail: info@fsf.nl of (België) Dendermondse Steenweg 56, 9100 Sint-Niklaas, E-mail: dsine@globalnet.co.uk


fr0702_2009.qxd

09-06-2009

21:44

Pagina 39

Een opmerkelijke studie die zeker en vast het nodige stof zal doen opwaaien in wetenschappelijke kringen… maar niettemin toegankelijk is voor een breder publiek. (Dave Custers)

Wim Zitman Sterrenbeeld van Horus Baarn: Tirion, 2000 Bestaat Atlantis dan toch? Bevinden de Egyptische piramiden zich inderdaad in de vorm van een sterrenbeeld dat op aarde afgebeeld was? Bestaan er verloren beschavingen in de woestijn van Noord-Afrika die de voorvaders van de Egyptenaren en de Soemerische beschavingen waren? Volgens het onderzoek van de Nederlandse auteur Wim Zitman is het antwoord: jazeker. Zitman heeft jarenlang getracht zijn astronomische kennis te koppelen aan de legenden, mythen, teksten, geschiedenis en bouwwerken van het oude Egypte. En zo achterhaalde hij dat er een "masterplan" aanwezig was in het bouwen van de piramiden. Bovendien meent hij dat de Egyptenaren vertrouwd waren met het opmeten van hun land en deze kennis koppelden aan de sterren. Die kennis werd neergeschreven in hun mythen. Wegens een gebrek aan astronomische kennis, konden vele Egyptologen echter nooit volledig doordringen tot de ware kern van die verhalen. Maar waar kwam die kennis vandaan? Zitman betoogt dat de kennis niet louter in Egypte terug te vinden was, maar ook in Soemerie. Dat bepaalde nederzettingen op bepaalde plaatsen werden gebouwd vanwege een "astronomische projectie" van de hemel op de aarde. Maar, zoals gevraagd: waar komt de kennis vandaan? Zitman achterhaalde dat er een oude beschaving bestond in noord Afrika, die verbonden lijkt te zijn met de Dogon uit Mali. Een beschaving die zo’n tienduizend jaar geleden bloeide maar toen vanwege de woestijnvorming verdween. Maar er zijn duidelijke sporen dat zij uiteindelijk in Egypte aankwamen en daar aan de bakermat stonden van een beschaving die ons blijft inspireren.

Janet M. Ossebaard Graancirkels: Een wereldwijd Mysterie Libero, ISBN: 9057640821 Nadat er reeds vele Nederlandstalige boeken over graancirkels zijn verschenen, verwacht je dat alles al wel neergepend is. Niets is minder waar als je het net nieuw verschenen boek, in A4 formaat, van Janet Ossebaard doorbladert. In een helder geschreven en zeer uitgebreid geïllustreerd boekwerk worden alle aspecten van het graancirkelfenomeen uit de doeken gedaan. Er is tevens een historisch overzicht opgenomen, waarin de evolutie van de formaties overzichtelijk naar voren komt. Er wordt zoveel bewijsmateriaal aangedragen dat je niet anders kunt concluderen dan dat het overgrote deel van de graancirkels niet door mensenhanden kan zijn gemaakt. De auteur spreekt dan ook met recht over de meest complexe en intrigerendste mysterie van onze tijd. Het visueel aantrekkelijke mysterie leent zich uitstekend als illustratiemateriaal voor het ondersteunen van het verhaal. De auteur, zelf regelmatig in het graancirkel Walhalla van Engeland te vinden, heeft in het honderd bladzijden tellende naslagwerk 275 kleurenfoto’s en diagrammen verwerkt. Dat het een goed toegankelijk boekwerk is, bewijzen de verkoopcijfers: 7500 stuks in een maand, wat in Nederland een bestseller betekent. En voor de prijs hoeft u het niet te laten: slechts fl. 15,. (Eric Jolms)

Tim Haines Op stap met Dinosauriërs Baarn: Tirion, 2000 Stel nou dat niet alle dinosauriërs zijn uigestorven 65 miljoen jaar geleden door die meteorietinslag, maar gewoon zijn doorgeëvolueerd, ondergronds misschien. In dat geval zou die tak van evolutie wel eens kunnen hebben geleid tot een zeer ontwikkelde reptiele levensvorm, hoger begaafd dan de mens die zich pas veel later begon te ontwikkelen. Deze uitzonderlijke hypothese wordt helaas niet behandeld in het boek " Op stap met Dinosauriërs". Dit boekwerk is uitgebracht naar aanleiding van de zeer succesvolle BBC documentaire serie: "Walking with Dinosaurs" en sinds kort vertaald voor de Nederlandse markt. De belangrijkste troef van deze uigave wordt natuurlijk gevormd door de foto’s van de schitterende computeranimaties die de Sauriërs tot leven brachten in de BBC serie. Hoewel enig giswerk over het leven van ettelijke miljoenen jaren geleden onvermijdelijk blijft, zijn in deze afbeeldingen de meest recente theorieën en hypothesen van ‘s werelds paleontologen omtrent dinosauriërs en hun gedrag verwerkt. Al deze spectaculaire beesten zijn hier afgebeeld tegen een achtergrond van vandaag de dag nog steeds bestaande restanten van prehistorisch landschap. Niet alleen de natuur zag er totaal anders uit 220 miljoen jaar geleden, ook de continenten op de aardbol leken in geen enkel opzicht op de huidige situatie. Het tijdperk van de dinosauriërs begon met een reusachtig groot continent, dat zich van pool tot pool uitstrekte temidden van een enorme oceaan. Er waren geen ijskappen en de zeespiegel lag veel hoger. Dit zelden vermeld gegeven wordt wel belicht in dit boek. Getoond wordt hoe de continenten gedurende de latere tijdperken steeds verder uit elkaar dreven. Enigszins parallel hiermee vindt een diversificatie plaats vanuit een voorouderlijke groep reptielen. De tekst geeft een overzicht van de belangrijkste lijnen van dino-ontwikkeling en de hoofdrolspelers van de hoofdstukken zijn die dinosauriërs, waar het meest over bekend is vanwege uitgebreidheid aan fossiele vondsten. (Marc Vredeveldt) Voor dagelijks Nederlands actueel nieuws op het gebied van grenswetenschappen, kijk dan op http://www.fsf.nl Heeft u ook iets gelezen wat het vermelden waard is, geef het door aan ons op info@fsf.nl.

39


fr0702_2009.qxd

09-06-2009

21:45

Pagina 40

Bijeenkomst van de Nederlandse Onderzoeks Groep (NOG), op zoek naar schone energie (ZPE). Datum: Zaterdag 24 maart Plaats: Hellendoorn (Overijssel) Na aanmelding wordt de plaats van samenkomst bekendgemaakt. Bijdrage organisatie kosten ƒ 10,00 (betaling aan de zaal) Maximaal 40 deelnemers, in volgorde van opgave. Inlichtingen en opgave: Frank Bonte, tel. 075-6176660 of frankbonte@hetnet.nl - homepage: go.to/bonte

Dan Winter geeft op 25 april 2001 een duizelingwekkende presentatie (met prachtige beelden), over de wonderbaarlijke samenstelling van het mysterieuze universum waarin wij leven. Deze presentatie zal zijn afgestemd op mensen met voorkennis over Heilige Geometrie. De bijeenkomst wordt georganiseerd door "De BrainPowerClub" in Huizen m.m.v. Wil van Gemert en Nydia de Keyzer. Voor meer informatie en opgave kunt u terecht bij Metavisie. Postbus 443, 3740 AK Baarn, tel: 035-5433545, fax: 035-5433530, email: bpc@metavisie.com

Workshop Symboliek en Heilzame werking van Geometrische vormen Tijdens deze ervarings-workshop, welke gehouden wordt op 4 maart 2001, wordt een "reis" gemaakt langs de symboliek en heilzame werking van ruimtelijke figuren, de 5 klassieke platonische lichamen, de kubus, oktaeder, tetraeder, icosaeder, en pentagon dodecaeder, verbonden met de 5 elementen en de 5 chakras. Oktaeders met centraal een kristalbol de pentagonale Levensster. Daarnaast zullen in de groep ervaring opgedaan worden met pyramide-energie en wordt er geleerd met de hand spiraal-vortexenergie op te wekken in water. Ook de 7 geometrische zegels van de chakra's en graancirkelvormen komen aan bod. Maximaal 20 deelnemers, gehouden in Breda, Info over workshop en folder tel. 024-3583380.

Symposium Stichting Mars Society Nederland Op 31 maart 2001 zou de Stichting Mars Society Nederland een symposium onder de naam „Mars - Living Planet‰ organiseren. Aangezien een van de geplande sprekers Chris McKay niet in staat is om te komen, is het symposium verplaatst naar zaterdag 2 juni. Op deze nieuwe datum kunnen zowel McKay als Robert Zubrin van de partij zijn. McKay is verbonden aan NASA's Ames Research Center en een van 's werelds bekendste deskundigen op het gebied van leven op Mars in verleden, heden en toekomst. Het symposium wordt gehouden in de aula van de TU-Delft, een van de meest op een ruimtevaartuig lijkende gebouwen van Nederland; de entree bedraagt 55 gulden (voor studenten 35 gulden). Meer informatie over dit symposium zal later bekend gemaakt worden door de Mars Society op hun website www.marssociety.nl

Het echte Phyladelphia Experiment Inside information levert nieuwe informatie op over het Phyladelphia Experiment. Het was een uitwerking van Nikola Tesla's vroegere werk met betrekking tot teleportatie. Teleportatie is te vergelijken met tijdreizen. Het denkbeeld dat het Philadelphia Experiment de opzettelijke manipulatie van de ruimtetijd fysica inhield, is beter te verenigen met de latere legendes over het verdwijnen van het schip 'uit deze werkelijkheid' dan het idee dat het een onzichtbaarheidsproef voor radar, is geweest. Het mysterie van Paaseiland Zijn de hoofden van Paaseiland een nalatenschap van gestrande buitenaardse wezens? Of van een verloren beschaving, door sommigen Mu genoemd? Een boeiend overzicht naar de ware oorsprong van deze beelden... en de beschaving van

40

Paaseiland. Profiel John Mack Professor John E. Mack is psychiater en psycho-analyticus met vele publicaties op zijn naam. Hij is hoofd van de afdeling Psychiatrie aan de universiteit van Harvard en werkt al jarenlang met mensen die beweren door buitenaardse wezens te zijn ontvoerd. In een diepgaand gesprek geeft hij zijn visie die hij ook uiteenzette in zijn eerste boek hierover: "Abduction: Human Encounters with Aliens", in het Nederlands verschenen onder de titel: "Ontmoetingen: contacten met buitenaardse wezens". Onlangs verscheen zijn tweede boek over dit onderwerp: "Passport to the Cosmos". Ondergrondse tunnels uit de Oudheid Bevinden er zich onder de Grote Piramide in Egypte ondergrondse tunnels die door een expeditie ont-

dekt zou zijn? De Australiër Paul White zag een videoreportage en doet verslag van dat wat hij exclusief te zien kreeg. Kleuren en getallen De Nederlandse auteur Robert Boerman legt een verband tussen kleuren en getallen, twee fenomenen die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben.

RECTIFICATIE In het vorige nummer van Frontier Magazine (7/1) is door een technische fout een onjuiste versie geplaatst van het artikel: "De Christussamenzwering" van Acharya S. De redactie betreurt dit zeer, en biedt de geïnteresseerde lezer de mogelijkheid de juiste versie te lezen op www.fsf.nl., of de vertaling aan te vragen bij de redactie van Frontier Magazine; die wordt u dan kostenloos toegestuurd.


fr0702_2009.qxd

09-06-2009

21:45

Pagina cov3


fr0702_2009.qxd

09-06-2009

21:45

Pagina cov4

Sterrenbeeld van Horus Wim Zitman Uniek kleitablet brengt bakermat van de Egyptische beschaving voor het eerst in kaart

Iedereen verwondert zich over de precisie en kunde waarmee de oude Egyptenaren hun piramides bouwden. Deze verwondering blijkt niet alleen van toepassing op hun gebouwen, maar ook op de manier waarop zij hun leefgebied ruimtelijk ordenden. Zitmans fascinerende onderzoek toont aan dat de Egypenaren hun land en piramidenveld ordenden op basis van diepgaande kosmische kennis. Het grondgebied blijkt zo een beeld van de hemel. Tijdens zijn studie ontdekte de auteur ook een 'missing link' in de geschiedenis van de mensheid: een bloeiende, invloedrijke cultuur, die voorafging aan die van de Soemeriërs en de oude Egyptenaren.

ƒ 49,50 / 995 BEF inclusief verzendkosten

Te bestellen bij FSF, Postbus 372, 8250 AJ Dronten, Tel 0321-380558, Fax 0228-312081, E-mail: info@fsf.nl of (België) Dendermondse Steenweg 56, 9100 Sint-Niklaas, E-mail: dsine@globalnet.co.uk

Frontier Magazine 7.2 maart / april 2001  

Grensverleggend magazine over wetenschap, spiritualiteit, geschiedenis, mysterie, gezondheid, achtergrond, nieuwe boeken en DVD's. Inhoud: -...

Advertisement