Page 1

Interview | Tom Waes

Interview | Tom Waes

Tom Waes over ‘Tomtesterom’

‘Ik vind het erg als het programma fake wordt genoemd’ Dinsdagmorgen. Hotel Crowne Plaza in Antwerpen. Het is 10u ’s morgens wanneer ik afspraak heb met Tom Waes (43). Hij is net terug van een weekje Tenerife en ziet er uitgeslapen uit wanneer hij de lobby binnen wandelt. Na drie seizoenen valt het doek over ‘Tomtesterom’. Ik ben benieuwd welke proeven Tom het meest zijn bijgebleven. En aan welke hij liever niet meer wil terugdenken. Waarom zet je een punt achter ‘Tomtesterom’? Omdat het zwaar is om te maken. Ik ben tot het besef gekomen dat het laatste seizoen heel hard in mijn privéleven is gaan kruipen. En dat is teveel. Snap je? Een andere presentator maakt zijn programma en mag ’s avonds naar huis. Ik niet. Ik sleur ‘Tomtesterom’ overal mee naartoe. Toen ik afgelopen zomer op vakantie was, kon ik niet zomaar genieten. Neen, ik moest blijven trainen voor de bodybuilding. Dat is niet meer leuk. Bovendien ben ik tijdens de opnames (die toch wel anderhalf jaar duren) met verschillende opdrachten tegelijk bezig. Zo woog ik tijdens de beklimming van El Capitan op mijn zwaarste, 92 kilo. Alweer voor het bodybuilden. Dat is gewoon niet vol te houden. Anderzijds ga ik het programma ook missen. En dan vooral Nico (cameraman), Pascal (klankman) en de rest van de bende. We hebben samen een groot stuk van de wereld gezien. Onze samenwerking dateert al van ‘De Planckaerts’, dus in totaal zijn we vijftien jaar aan het draaien. Staan er dan geen proeven meer op je verlanglijstje? Proeven niet meer. We bleven wel nadenken over locaties (lacht). Waar willen we nog eens naartoe? Neen, we hebben het laatste seizoen al wat moeite gehad om zeven toffe opdrachten te vinden. Ik heb niet het gevoel dat ik iets mis. Integendeel, ik heb alles gedaan wat ik wou doen. Van waar is vroeger het idee gekomen om ‘Tomtesterom’ te maken? Ik werkte destijds mee achter de schermen van ‘Via Vanoudenhoven’, het programma waarbij Rob Vanoudenho-

ven bekende Vlamingen naar hun idool bracht. Toen we met Vera Dua naar Raoni gingen in het Amazonewoud, kocht ik het boekje ‘How to survive in the woods’. Dat belandde bij mij thuis op de stapel in de wc... tot ik daar op een bepaald moment begon in te lezen. Je ontdekt onder meer welke planten giftig zijn en wat je moet doen als je een beer tegenkomt (lacht). Ik vroeg mij af hoe ver je zou geraken als je dat boekje letterlijk gaat testen. Het idee was er en we zijn begonnen. Je kan je niet voorstellen hoeveel ‘How to’ boekjes er bestaan. Duizenden. Het programma is verkocht aan Nederland en Duitsland. Hebben ze daar intussen al een lokale Tom Waes gevonden? Neen. In Nederland wordt ‘Tomtesterom’ gewoon ondertiteld en in Duitsland wordt het gedubd en heet het ‘Der Extremtester’. Toen we met het schansspringen in Oostenrijk waren, werden wij daar gewoon herkend. Grappig en belachelijk tegelijk (lacht). Ik vind het echt straf dat ze daar geen presentator vinden. Als je kijkt naar een programma als ‘Jackass’ dacht ik toch dat er in elk land wel iemand te vinden is die zoiets wil presenteren. Maar blijkbaar niet. Mocht je hier in Vlaanderen iemand moeten noemen die ook zulke proeven zou durven ondergaan, aan wie denk je dan? Oei, dat hebben ze mij nu nog nooit gevraagd. Wie zou dat nog kunnen? Dat is echt moeilijk. Axel Daeseleire misschien? Alhoewel hij in de Boeing niet echt op zijn gemak leek. Schrijf maar Frank Deboosere op (lacht). DE UITDAGINGEN OVER DE DRIE SEIZOENEN HEEN Wat was voor jou de moeilijkste opdracht? Absoluut de hondensleerace. Helemaal alleen gedurende vierhonderd kilometer door een bos racen met acht honden. Dag en nacht. Bij temperaturen van -35. Dat was beenhard. Ik dacht dat die honden mij gingen vooruit trekken, maar vanaf het moment dat het pad omhoog liep (en dat was bijna altijd) moest ik

www.tomwaes.be

52

Living in Style | april 2012

lopen en duwen. Onwaarschijnlijk hard. Bovendien krijg je geen steun van andere deelnemers. Je staat er alleen voor. Logisch, want je bent elkaars concurrenten. Pas wanneer er echt iets ergs aan de hand zou zijn, zullen ze stoppen en hulp bieden. Ik heb vaak gedacht aan opgeven, maar dat ging alleen in de tussenstations. En dan raap je toch telkens weer je moed bij elkaar om door te gaan. Je kan ook niet veel meenemen. Iets van reservekleren, noodgerief (zoals alarmsignalen) en eten voor de honden. Voedsel voor jezelf kan je niet opeten want bij -35 is alles bevroren. Ik had chocolade bij, maar ik kreeg het niet gebeten. Echt ellendig. In totaal waren er 120 deelnemers. Ik eindigde 53ste (voorlaatste). De rest had opgegeven. Mannen met keiveel ervaring die toch hebben opgegeven. Zo hard is die race. Is er een opdracht geweest waarbij je zelf schrik had? Ja, toen ik El Capitan (Californië) gedurende vier dagen aan het beklimmen was. Ik heb me te weinig kunnen voorbereiden. Op amper veertien dagen moest ik leren klimmen. Bovendien wist ik helemaal niet dat ik hoogtevrees had. Tot ik ho-

ger en hoger aan die wand begon te hangen. Zeker op momenten dat je denkt dat je kan vallen. Die hoogtevrees gaat ook niet weg. Ik heb echt schrik gehad. Bij welke uitdaging zag je gezin je niet graag vertrekken? Mijn kinderen hadden het meeste schrik toen ik haaien ging hypnotiseren. Ze hebben toen naar veel documentaires op National Geographic gekeken waardoor ze een volledig verkeerd beeld kregen. Op zich viel die uitdaging goed mee. Zeker omdat je het gedrag van die beesten wat kent en in een speciaal pak ertussen zwemt. Je wordt zeker niet opgegeten (lacht). Wat was fysiek de zwaarste opdracht? Mijn deelname aan het Belgisch kampioenschap bodybuilding! Een marathon kan je nog uitlopen op karakter. Maar bij bodybuilding moet je echt dagelijks trainen. Anders zie je je lichaam niet veranderen. Ik deed mee in de grootste categorie (+1,75 meter). Een gewichtsklasse was er niet. Wat ik het zwaarste vond, was die ijzeren discipline. Elke dag opnieuw uren in de zaal trainen,

www.tomwaes.be

Living in Style | april 2012

53


Interview | Tom Waes

Interview | Tom Waes

Tom Waes over ‘Tomtesterom’ gaan lopen of fietsen en eten, eten, eten (lacht). Verschrikkelijk. Ik heb geleefd op gekookte kip, kabeljauw, rijst, sla en zeven proteïneshakes per dag. That’s it! En dat negen maanden lang. De laatste zes weken werd het nog erger. Dan mocht ik zelfs geen sla of rijst meer eten. Door het gebrek aan koolhydraten geraakte ik vermoeid en had ik te weinig energie. En waarom eigenlijk? Wij hebben nog een programma gemaakt. Maar de andere deelnemers staan gewoon twintig minuten op dat podium te poseren en nemen heel misschien een beker mee naar huis. Als ze geluk hebben. Want veel geld valt er niet mee te winnen. Neen, dat doe ik nooit meer! Veel te hard. Zijn er opdrachten geweest met een verrassende wending? Ja. Toen ik als schlagerzanger mijn kans waagde met ‘Dos Cervezas’ en dit gigantisch bleek te scoren. Ik werd overal geïnterviewd en holde van het ene naar het andere optreden. Een onverwacht succes. Maar ook toen ik in het laatste seizoen het vak van dirigent leerde, heb ik vaak met verwondering toegekeken. Ik had het onderschat en dacht dat een dirigent gewoon wat rondzwaaide met een stokje (lacht). Maar niets is minder waar. Wat was voor jou de leukste uitdaging? De allereerste opdracht waarmee alles begon, how to survive in the woods. Samen met de bende in één tent gaan leven in de bossen van Canada. De eerste keer een paar weken weg in een fantastisch landschap. We hebben daar een aflevering gemaakt maar we hebben daar nog veel meer plezier beleefd. Is er een ontroerende opdracht geweest? Ja, toen ik het Kanaal probeerde over te zwemmen van Dover naar Cap Gris-Nez. Ik heb geweend als een klein kind omdat ik het niet haalde en moest opgeven. Toen ik uit het water kwam, stortte ik helemaal in en was ik zo onderkoeld dat ik na een uur nog altijd aan het klappertanden was. Pascal heeft zich toen uitgekleed en mij dicht tegen hem aangedrukt voor zijn lichaamswarmte. En daar zat ik dan bij die ‘grote beer’. Echt een emotioneel moment. Aan welke opdracht heb je de meeste kwetsuren overgehouden? Zonder twijfel de Marathon des Sables. Zes marathons, 250 kilometer op zes dagen, 1200 deelnemers. Ik kwam als 495ste over de streep met kapotte voeten. Ik heb nu nog altijd last van mijn heup als ik lange afstanden loop. De beken-

de kinesist Lieven Maesschalck probeert mij te helpen. Maar ja, ik heb toen gewoon te veel gedaan. Je hebt zo veel pîjn aan je voeten dat je automatisch gaat scheef lopen. En daardoor overbelast je je heup. Ik zou me kunnen laten opereren, maar dat zie ik niet zitten. Als ik later met een stok loop, heb ik er nog een goed verhaal bij (lacht). Voor welke uitdaging had je de meeste begeleiding nodig? Voor het schansspringen. Zowel technisch als mentaal. Technisch omdat ik niet kon skiën en dus al helemaal niet wist hoe ik moest remmen. En dat is toch wel belangrijk wanneer je tegen honderd per uur afkomt. Mentaal omdat ik geen schrik mocht hebben en mij moest durven smijten. Welke opdracht heeft de meeste commotie veroorzaakt? Ongetwijfeld het laten opstijgen en landen van een Boeing 737. Ik vind het zelf nog steeds onwaarschijnlijk dat ik dat volledig zelf gedaan heb en mogen doen heb. Na een opleiding van amper enkele maanden. Maar voor alle duidelijkheid, we waren met alles in orde. Dat werd ook getoond in de aflevering. Ik had niet zoveel commotie verwacht en hoopte eigenlijk op wat meer relativering van sommige mensen. Maar helaas. Direct werden er klachten ingediend, kwamen er parlementaire vragen en werd er door minister Wathelet een onderzoek gestart. Is dat echt allemaal nodig? Het ergste vind ik dat sommige journalisten het programma als fake bestempelen. ‘Landde Tom Waes zelf of niet?’ Dat is net de premisse van ‘Tomtesterom’, dat het niet hoeft te lukken. Stel dat co-piloot Andre op het laatste moment toch moest ingrijpen, kan dat geen kwaad. We blijven een leuk programma hebben. Wie weet hebben ze mij tijdens de Marathon des Sables wel met de jeep naar de aankomst gereden (lacht). De mensen moeten ons gewoon op ons erewoord geloven: wij faken niks! Als een opdracht niet lukt, dan geef ik gewoon op. Dus waarom zouden we er dan over liegen? Dat vind ik echt heel erg. Ben je intussen met nieuwe televisieprojecten bezig? Ja, maar ik kan er nog niet veel over zeggen. We zijn nog ideeën aan het bedenken en uitwerken. Dus het zal ten vroegste iets zijn voor het voorjaar van 2013. Mochten we plots veel budget hebben, zou ik graag een programma à la ‘Top Gear’ presenteren. Of rondreizen zoals komiek Billy Connolly en de wereld gadeslaan met een blik van verwondering. Leuk om naar te kijken. En ook leuk om te maken, denk ik (lacht).

www.tomwaes.be

Living in Style | april 2012

55

Interview met Tom Waes  

door friedageeurickx

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you