Page 4

04

FREE SUNDAY

οικονοµία

Τ

α ψέµατα και οι µισές αλήθειες των πολιτικών για το χρέος του ελληνικού ∆ηµοσίου διαµόρφωσαν το εκλογικό αποτέλεσµα τον Μάιο και τον Ιούνιο του 2012. Από δω και πέρα, όµως, οι πολίτες καλούνται να πάρουν τις αποφάσεις τους για το ποιους θα υποστηρίξουν και στη συνέχεια ποιους θα ψηφίσουν στη βάση της κατάρρευσης των πολιτικών µύθων για το χρέος.

22.09.2013

www.freesunday.gr

Πώς ακριβώς θα πληρώσουµε το λογαριασµό Τρεις πολιτικοί µύθοι για το χρέος του ∆ηµοσίου φτάνουν στο τέλος τους.

Χωρίς «κούρεµα» το χρέος

Ακόµη και σήµερα τα κόµµατα της αντιπολίτευσης προσποιούνται πως είναι σε θέση να επιβάλουν το «κούρεµα» του χρέους του ελληνικού ∆ηµοσίου µέσα από µια σκληρή διαπραγµατευτική τακτική. Οι εκπρόσωποι των πιστωτών του ελληνικού ∆ηµοσίου ξεκαθαρίζουν, σε κάθε ευκαιρία, ότι δεν τίθεται θέµα «κουρέµατος» του ελληνικού χρέους, γιατί κάτι τέτοιο θα επιβάρυνε υπέρµετρα τους Ευρωπαίους φορολογούµενους, θα δηµιουργούσε κακό προηγούµενο για τη διαχείριση του χρέους άλλων χωρών που βρίσκονται σε µνηµονιακή και προµνηµονιακή κατάσταση και θα έκανε πιο δύσκολη τη µελλοντική χρηµατοδότηση των χωρών του Νότου της Ευρωζώνης. Η θεωρία σύµφωνα µε την οποία το χρέος µπορεί να µειωθεί, µε τη βοήθεια των κατάλληλων χειρισµών, από 175% του ΑΕΠ σε 83% έως 90% του ΑΕΠ στο άµεσο µέλλον δεν έχει σχέση µε την πολιτική πραγµατικότητα. Στην καλύτερη για την Ελλάδα περίπτωση, θα υπάρξουν ρυθµίσεις που θα επιτρέψουν τη σταδιακή µείωση του χρέους προς το 110% του ΑΕΠ µέχρι το 2022.

∆εν υπάρχει συµψηφισµός

Ο δεύτερος µύθος που έχει καταρρεύσει µε πάταγο είναι ο υποτιθέµενος συµψηφισµός του αναγκαστικού κατοχικού δανείου µε τις δανειακές υποχρεώσεις της Ελλάδας. Μέχρι και οι εκπρόσωποι της γερµανικής Αριστεράς απέρριψαν δηµόσια την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, υπογραµµίζοντας ότι πρέπει να δούµε το κοινό ευρωπαϊκό µέλλον αφήνοντας οριστικά πίσω µας το δύσκολο παρελθόν του Β΄ Παγκοσµίου Πολέµου. Στην Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, το ΚΚΕ και η Χρυσή Αυγή καλλιεργούν την εντύπωση στους υποστηρικτές τους ότι αρκεί η αποφασιστική στάση της ελληνικής κυβέρνησης για να απαλλαγούµε από τις δανειακές µας υποχρεώσεις. Προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι ακόµα κι εκείνοι που έχουν ιδεολογικά, πολιτικά χαρακτηριστικά γερµανοντυµένων του Β΄ Παγκοσµίου Πολέµου ζητούν να αποζηµιωθούµε για όσα έκαναν οι ναζί στη χώρα µας. Η Ιστορία είναι µε το µέρος µας, στο επίπεδο της ηθικής, όχι όµως σε ό,τι αφορά την οικονοµία. Πρώτον, ο Β΄ Παγκόσµιος Πόλεµος δεν ήταν µία διµερής ελληνογερµανική υπόθεση αλλά µία σύγκρουση που απλώθηκε από τις ΗΠΑ, την Κίνα και την Ιαπωνία µέχρι τη Γερµανία και τη Σοβιετική Ένωση. Κατά συνέπεια, η θεωρία της ελληνικής ιδιαιτερότητας που επιβάλλει την αποζηµίωσή µας από τη Γερµανία µας αποµονώνει όχι µόνο στην πολιτική ζωή της Γερµανίας αλλά και στο εσωτερικό της Ε.Ε. Οι Πολωνοί, για παράδειγµα, µπορεί να υπέφεραν περισσότερα από το Τρίτο Ράιχ απ’ ό,τι εµείς. ∆εύτερον, έχουν γίνει

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΥΡΤΣΟΣ ένα σωρό ρυθµίσεις των οικονοµικών εκκρεµοτήτων του Β΄ Παγκοσµίου Πολέµου, άλλες στη λογική της αντικοµµουνιστικής συσπείρωσης και άλλες στη λογική της σταδιακής δηµιουργίας της Ενωµένης Ευρώπης. Υπάρχουν βέβαια και οι σχετικές ελληνικές υπογραφές. Η διεθνής κοινότητα δεν έχει καµία διάθεση να ξαναζήσει δύσκολες πολιτικές, διπλωµατικές καταστάσεις για να διευκολυνθεί η Ελλάδα στο συµψηφισµό των 320 δισ. ευρώ µε το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο. Τρίτον και κυριότερο, ο γερµανικός λαός θεωρεί ότι έχει καταβάλει το τίµηµα για την άνοδο, µε δική του ευθύνη, του ναζισµού στην εξουσία και δεν πρόκειται να δεχτεί οποιαδήποτε νέα επιβάρυνση. Για τους παραπάνω λόγους η δηµοσιονοµική αξία του αναγκαστικού κατοχικού δανείου είναι περίπου µηδενική.

Πανάκριβες οι ιδιωτικοποιήσεις

Ο τρίτος πολιτικός µύθος που έχει καταρρεύσει είναι η υποτιθέµενη επίτευξη της βιωσιµότητας του δηµόσιου χρέους µέσα από ένα πρόγραµµα µαζικών ιδιωτικοποιήσεων. Η αποτυχία του πρώτου µνηµονίου κατέστησε το ελληνικό χρέος µη βιώσιµο, µε βάση τους καταστατικούς κανόνες του ∆ιεθνούς Νοµισµατικού Ταµείου. Επινοήθηκαν µέσα σε µία νύχτα έσοδα 65 δισ. ευρώ (50 δισ. από τις ιδιωτικοποιήσεις και 15 δισ. από το ήδη ξεχασµένο ενεργειακό πρόγραµµα «Ήλιος») για να δηµιουργηθεί η εντύπωση πως το χρέος του ελληνικού ∆ηµοσίου µπορεί να µειωθεί µε τους κατάλληλους χειρισµούς. Τα αρχικά 65 δισ. ευρώ έχουν «ψαλιδιστεί» σε 20 δισ. ευρώ για τα επόµενα χρόνια, χωρίς να υπάρχει σοβαρή πιθανότητα επίτευξης του στόχου. Αντίθετα, το µείγµα τροϊκανής βιασύνης και νεοελληνικού διαπλεκόµενου κοµπιναδορισµού οδηγεί σε ιδιωτικοποιήσεις µε τεράστιο κόστος για τον κρατικό προϋπολογισµό. Ας πάρουµε το παράδειγµα της ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Για να προετοιµαστούν η «κερδοφορία» και η ιδιωτικοποίησή της µεταφέρθηκε το χρέος του ΟΣΕ, ύψους 10 δισ. ευρώ, στο χρέος του ∆ηµοσίου. Πρόκειται για µία αµφιλεγόµενη επιλογή,

Ο δεύτερος µύθος που έχει καταρρεύσει µε πάταγο είναι ο υποτιθέµενος συµψηφισµός του αναγκαστικού κατοχικού δανείου µε τις δανειακές υποχρεώσεις της Ελλάδας. που επιβάρυνε δυσανάλογα τα δηµόσια οικονοµικά και οδήγησε στην κλιµάκωση της διεθνούς κρίσης αξιοπιστίας σε βάρος της Ελλάδας. Τώρα πληροφορούµαστε ότι η ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ δεν πρόκειται να αποδώσει στο δηµόσιο ταµείο περισσότερα από 40 εκατ. ευρώ και ότι οι ιδιώτες επενδυτές που θα αναλάβουν την ΤΡΑΙΝΟΣΕ θα λαµβάνουν από το ∆ηµόσιο 50 εκατ. ευρώ σε ετήσια βάση για να χρηµατοδοτηθούν οι «άγονες» σιδηροδροµικές συνδέσεις. Αξίζει να σηµειωθεί ότι τα τελευταία χρόνια ο ετήσιος κύκλος εργασιών της ΤΡΑΙΝΟΣΕ κινείται αρκετά κάτω από τα 100 εκατ. ευρώ… Σαν να µην έφτανε αυτό, η κυβέρνηση ετοιµάζεται να δαπανήσει άλλα 3 δισ. ευρώ στη διάρκεια της επόµενης τριετίας για την ολοκλήρωση του εκσυγχρονισµού της σιδηροδροµικής υποδοµής. Το εργολαβικό «πάρτι» το οποίο κόστισε στον ΟΣΕ και στους Έλληνες φορολογούµενους 10 δισ. ευρώ συνεχίζεται µε αµείωτη ένταση, παρά τους µνηµονιακούς περιορισµούς. ∆εν είναι τυχαίο άλλωστε ότι κατασκευαστικές εταιρείες που «νέµονται» τη σιδηροδροµική υποδοµή συµµετέχουν στη διαδικασία ιδιωτικοποίησης, προφανώς για να συνεχίσουν να στέλνουν το λογαριασµό της επιχειρηµατικής επέκτασής τους στον φορολογούµενο λαό.

Το ακραίο παράδειγµα της ΤΡΑΙΝΟΣΕ δείχνει ότι οι ιδιωτικοποιήσεις έχουν µετατραπεί από µέθοδο άµεσου και δραστικού περιορισµού του χρέους του ελληνικού ∆ηµοσίου σε µέθοδο νοµής της εξουσίας και µεγάλης επιβάρυνσης των δηµόσιων οικονοµικών και των φορολογούµενων πολιτών.

Πώς θα πληρώσουµε

Από τη στιγµή που αποκλείουµε, για λόγους που έχουν σχέση µε το συσχετισµό δυνάµεων στο εσωτερικό της Ε.Ε., το «κούρεµα» κατά 50% του δηµόσιου χρέους και το συµψηφισµό του χρέους των 320 δισ. ευρώ µε το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, τίθεται το ερώτηµα πώς ακριβώς θα διαχειριστούµε το υπέρογκο χρέος. Σε πρώτη φάση πρέπει να εξασφαλίσουµε τη ρύθµισή του µέσα από τη νέα µείωση των επιτοκίων δανεισµού, τα οποία κινούνται ήδη σε αρκετά χαµηλά επίπεδα, και την επέκταση της περιόδου αποπληρωµής. Η ελληνική πλευρά πρέπει να πείσει τους πιστωτές του ∆ηµοσίου ότι δεν αρκεί η εξασφάλιση της βιωσιµότητας του χρέους µε την προγραµµατισµένη υποχώρησή του στο 110% του ΑΕΠ µέχρι το 2022 και πως χρειάζεται µια πολύ πιο δυναµική παρέµβαση για τον περιορισµό του. Η καµπύλη του χρέους θα πρέπει να κινηθεί αρκετά κάτω από τα όρια βιωσιµότητας που θέτουν οι κανόνες του ∆ΝΤ, ανεξάρτητα από την πορεία των εσόδων από το πρόγραµµα ιδιωτικοποιήσεων. Υπάρχουν δύο ακόµη πρωτοβουλίες που µπορούν να οδηγήσουν στην ταχύτερη έξοδο της Ελλάδας από την παγίδα της υπερχρέωσης. Η πρώτη έχει να κάνει µε την αύξηση των αναπτυξιακών κονδυλίων, που συνεχώς µειώνονται, παρά την αναπτυξιακή φλυαρία των Ευρωπαίων εταίρων και πιστωτών µας. Αναφέρουµε ενδεικτικά ότι την επταετία που λήγει το 2013 το άθροισµα των αγροτικών επιδοτήσεων και των αναπτυξιακών κονδυλίων που έθεσε η Ε.Ε. στη διάθεση της Ελλάδας ήταν 40 δισ. ευρώ, ενώ την επταετία 2014-2020 δεν θα ξεπεράσουν τα 30 δισ. ευρώ. Οι δαπάνες της Ε.Ε. εµφανίζουν µείωση 3% από επταετία σε επταετία, ειδικά όµως για την Ελλάδα οι περικοπές είναι της τάξης του 25%! Η ευρωπαϊκή πρωτοβουλία υπέρ της χρηµατοδότησης της ανάπτυξης της ελληνικής οικονοµίας πρέπει να συνδυαστεί µε ακόµη πιο δραστική µείωση των δαπανών του ελληνικού ∆ηµοσίου. Τα µυστικά κονδύλια, τα προνόµια της τάξης των πολιτικών, οι συντάξεις χωρίς ασφαλιστικές προϋποθέσεις, τα εικονικά αλλά πανάκριβα προγράµµατα εξοπλισµού, όπως το δεύτερο πρόγραµµα προµήθειας γερµανικών υποβρυχίων τύπου 214, δεκάδες χιλιάδες ουσιαστικά αργόµισθοι, από τους αγροφύλακες µέχρι το 50% των βοηθών των βουλευτών, πρέπει να διαγραφούν από τον κρατικό προϋπολογισµό. Το «κούρεµα» του χρέους του ελληνικού ∆ηµοσίου είναι ένας στόχος που περνάει υποχρεωτικά από τη διαχείριση του χρέους στη διάρκεια των επόµενων χρόνων στις δύσκολες συνθήκες που περιγράψαµε και από την αλλαγή του συσχετισµού δυνάµεων στο εσωτερικό της Ε.Ε. Είναι ελάχιστα πιθανό να πραγµατοποιηθεί πριν από την επόµενη δεκαετία, γι’ αυτό επιβάλλεται να περάσουµε από την πολιτική µυθολογία στην αντιµετώπιση των µεγάλων προβληµάτων.

FS 22_09_2013  
FS 22_09_2013  
Advertisement