Een bizar verhaal vanaf Fuerteventura

Page 1

Spanje &

de Canarische Eilanden

Een Eiland dat veel meer te bieden heeft dan haar Hotels en stranden

Lees er hier meer over ‌

1


Een bizar verhaal vanaf Fuerteventura - 1974 …

Een groot jacht beweegt zich al een aantal dagen voort in de wateren rond het eiland Fuerteventura. De bemanning - twee Spaanse journalisten en een Oostenrijker - doen zich voor als toeristen. Waar ze zich ook laten zien zijn zij graag geziene gasten. Hun royale, vrijgevige manier van doen had hen veel vrienden gebracht onder de met niet al te veel weelde gezegende bevolking. Waar en met wie zij kunnen brengen ze het gesprek steeds weer op de tweede wereldoorlog en op de mysterieuze geschiedenis van het Eiland waarvan niemand precies iets lijkt te weten. Steeds opnieuw doorkruist het jacht de zuidelijke wateren van Fuerteventura. Op een dag gooit de bemanning het anker uit. En terwijl één man op de boot achterblijft, glijden aan de aan de wal afgekeerde zijde, twee duikers in het water. Doelgericht naderen ze de kust, waar op een diepte van ongeveer 6 meter een groot donker gat gaapt. Zonder twijfel de ingang van de veronderstelde bunker. Weliswaar is de bodem hier in de loop der tijd sterk verzand, maar het gat is nog altijd bijna 5 meter hoog. Een sterke stroming beheerst de ingang, die het de beide duikers moeilijk maakt en ook het zicht op de bodem van de tunnel bedraagt hooguit 2 tot 3 meter. Als zij tamelijk diep in het binnenste van de tunnel bovenwater komen laten ze een meegebrachte duikset op een rotspunt als reserve achter voor noodgevallen. Langzamerhand wordt het water rustiger en na een paar meter stuiten ze onverwacht op een betonnen muur. Het einde van de tunnel lijkt bereikt. Via een ijzeren ladder in het beton klimmen ze tegen de wand en leggen dan pas dan hun eigen duikuitrusting af. Als ze het licht van hun schijnwerpers over de binnenkant van de reusachtige ruimte laten glijden, verbleken ze bij de aanblik en het bloed trekt uit hun gezicht weg. Wat ze zien, is zo ongelofelijk, dat ze er alle twee gaan zitten om te kijken.

2


De Enorme natuurlijke grotten in de kust

In het diffuse licht van hun lampen herkennen ze in de donkere, schaduwgevulde achtergrond van de natuurlijke holtes twee enorme Dieselmotoren … In het donker van de grot tekenden zich nu vaag twee reusachtige schaduwen af die hen de adem ontnam en hun spieren in een reflex deed verstijven. Het licht van hun lampen streek over twee onderzeeërs. Hun kennis van zeezaken zei dat het hier ging om twee exemplaren van het Duitse type VII-C uit de tweede wereldoorlog..

Als de beide duikers weer wat bij zinnen zijn gekomen, beginnen ze deze dreigende monsters toch van dichter bij te onderzoeken. Vastgelegd aan stalen trossen drijven de stalen 'buizen' mee op de deining van de Atlantische oceaan, die zelfs hier in deze holtes nog sterk merkbaar is. De poging om de boot aan de linkerkant van de kade binnen te gaan mislukt. Ze proberen daarna de rechter. Het lukt hen hier wel om het torenluik te openen. Een muffe olieachtige lucht ontsnapt. Uiterst gespannen en op het ergste voorbereid kijken ze naar binnen. Als ze daarna voorzichtig in de toren afdalen, gebeurt er niets. Doodse stilte, een muffe, zuurstof arme lucht en in het licht van hun lampen ontdekken ze dat alles in ordelijke toestand is achtergelaten. Geen spoor van geweld, vlucht of pure paniek. Het lijkt er op alsof de boot klaar ligt voor de volgende afvaart. De mannen doorzoeken de onderzeeër verder in het licht van hun duiklampen …

3


Zeekaarten van Zuid Amerika Een stapel zeekaarten trekt hun aandacht. 1 kaart in het bijzonder valt op. De kaart van de Zuid Amerikaanse kust. Zes plaatsen daarop zijn omcirkeld en zijn met een letter "T" gemarkeerd. Onder de kaarten vinden ze krantenknipsels. De twee leggen alles weer op hun plaats terug en kruipen weer naar buiten. Nadat ze het torenluik weer hadden afgesloten noteerden ze de nummers van de onderzeeĂŤrs. Omdat het intussen ook eb was geworden, besluiten ze op de uitgaande waterstroom naar hun eigen boot terug te keren om de volgende dag terug te komen en de gevonden voorwerpen en papieren te onderzoeken en mee te nemen. De stroming is bij de uitgang nog sterker geworden. Ze bereiken de achtergelaten duikuitrusting en met moeite keren ze weer aan boord van hun zeiljacht terug. Via de van de kust afgekeerde zijde gaan zij weer aan boord, waar de derde man, een Oostenrijker, hen opwacht. Nadat ze hem hadden verteld van hun opmerkelijke ontdekking, controleren ze in een meegenomen handboek de nummers van de beide U-boten. Ze krijgen een grote verassing; De nummers van de in de grot liggende U-boten gelden officieel als "Gezonken" ! . Wanneer zij met hun zeilboot bijdraaien en naar het zuiden koersen, ligt in het dorre landschap als een vesting tegen de berghelling aan, de Villa Winter met haar torentje.

De villa Winter vanuit zee gezien Eigenlijk gebeurt erop dit kleine eiland nooit iets bijzonders, behalve dat er die zomer volgens de lokale geruchten (een krant is er niet) die nacht op de boot van een paar toeristen brand was uitgebroken die werd gevolgd door een explosie van een gasfles. Twee van de drie toeristen, een stel duikamateurs, komen daarbij helaas om het leven. Zo wordt er verteld. De derde man bleek in shock en was later niet in staat of bereid om ook maar het minste over het ongeluk en hun duikonderneming te vertellen‌

4


Gran Canaria 1977 In een restaurant in de grootste plaats op het eiland Lanzarote leer ik een man kennen die sinds het einde van de oorlog hier al woont. "Charlie" zoals iedereen hem hier kent. Hij was in de oorlog ooit een beroemde jachtvlieger maar na een ongeluk werd hij overgeplaatst naar een U-boot eenheid. Hier in Gran Canaria is Charlie de alleskunner. Op het moment van mijn bezoek begeleidt hij een Duits filmteam dat hier en op Lanzarote een film opneemt. Op een zeker moment breng ik het gesprek op de oorlogspatrouilles van Duitse U-boten vanuit deze omgeving. Hier vertelt de veteraan mij, dat hij destijds in duikvaart een van de ondergrondse tunnels is binnen gevaren. Met vertwijfelde stem breng ik daar tegenin dat zoiets toch onmogelijk is. Nu is Charlie niet meer te stoppen in zijn verhaal; hij heeft zelf een mijl voor de kust van het eiland de onderwater peiling gedaan. Het eikpunt bestaat uit twee rotspunten die een soort U-vorm hebben. Daarvan is de ene punt rond en groot en de ander puntig en kleiner.

Volgens Charlie voeren zij destijds vier uur in sluipvaart voor het eiland heen en weer, bedacht op Britse vliegtuigen, omdat, volgens de commandant, de ingang naar de bunker slechts op een bepaalde tijden toegankelijk was vanwege de getijden. Bovendien zou de ingang bij een sterke zeegang boven water te zien zijn. Wanneer ik met gemeende belangstelling verder vraag, beschrijft Charlie mij het binnenste van de bunker. Aan het eind van zijn betoog, als hij het ook nog heeft over twee reusachtige draaibanken heeft, weet ik dat het over de geheimzinnige bunker moet gaan die de journalisten waren binnengegaan

De vluchtorganisatie ODESSA Het Nazi steunpunt zou tot 1950 actief zijn geweest. Met medeweten van de Amerikaanse overheid werden waarschijnlijk vanuit hier gezochte oorlogsmisdadigers over zee naar Amerika gebracht. Oorspronkelijk zouden er drie "boten" zijn geweest, maar een werd in de buurt van de kust van Florida tot zinken gebracht. Toen kwam men op het idee om de beide overgebleven boten ook als ‘vergaan’’ te melden. Op mijn vraag waar dan de bemanningen gebleven waren, had de Houwdegen ook een antwoord, "De twee bemanningen zouden op het eiland een burger leven hebben opgebouwd en zouden alleen in geval van een opdracht voor een missie actief zijn geworden".

5


"Hoe hij dit zo alles precies kon weten, vroeg ik hem". Ook daarvoor had Charlie een plausibele verklaring. Op Gran Canaria woonden ook een paar van zijn toenmalige kameraden, verklaarde hij. En ja, als veteranen elkaar ontmoeten, dan gaat het niet altijd alleen maar over vrouwen natuurlijk. “Dan praat men ook nog wel eens over goede en vervlogen tijden”. Dat kon ik begrijpen. Wat ik echter niet begreep was, waar dat goud gebleven kon zijn waarover altijd gefluisterd wordt. "Dat goud kun je wel vergeten", lachte Charlie. "Kijk eens om je heen in Fuerteventura - wat zie je daar voor gebouwen? "Alleen hotels", antwoordde ik. "Nou, zie je wel, en de bouw van zulke hotels heeft natuurlijk veel geld gekost…", snap je? ‘En als je gaat kijken van wie deze ‘Kasten’ zijn, wie de eigenaren zijn, zul je vooral Duitse namen vinden". Hij had gelijk, de meeste hotels op Fuerteventura zijn in opvallend genoeg in het bezit van Duitsers. Het halve eiland was tenslotte in privébezit van de Familie Winter. Eigenlijk is er hier niet veel veranderd sinds de oorlog. Wat uiteindelijk echt achter het geheim zit zullen wij wel nooit vernemen, want zowel de Spaanse autoriteiten als de Duitsers praten daar niet graag over. Hierover spreken kan nog altijd levensgevaarlijk zijn. Dat is ook de reden waarom in het verhaal over deze geschiedenis nergens een naam voorkomt - behalve die van Charlie, want Charlie leeft sinds 1984 niet meer! Daarom is het misschien maar goed zo, dat het een geheim blijf, want er zijn mensen die er van overtuigd zijn dat de waarheid nog wel eens tot een eersterangs crisis zou kunnen leiden. En crises hebben we voorwaar zo ook wel genoeg.

Hoge Nazi’s op transport Op 2 november om 14.23 u. meldt zich een beller op de redactie. Hij wil zijn naam niet noemen, maar hij heeft informatie zegt hij. De onbekende beller vertelt dat hij tot februari 1949 op Fuerteventura is geweest. In mei 1948 werden hij en zijn manschappen geïnformeerd dat zij binnen tien dagen 'transport bereid' moesten staan. Midden mei kwamen 12 Duitsers in de Villa Winter bijeen. Daaronder zou de onbekende beller Marin Borman en Josef Mengele hebben herkend. De rest van de personen kwamen hem niet bekend voor. De volgende dag werden de vluchtelingen via een trap in de villa naar de kelder van de villa gebracht, van waaruit een lange gang naar de u-boot bunker liep. 's avonds om 19.00 uur voeren zij uit met een onderzeeër. De beller vertelde verder dat daarna twee van de drie bunker ingangen werden opgeblazen. Alleen de geheime toegang in de Villa zou behouden zijn. Ook zouden er, volgens de beller, in een ruimte in de kelder van de villa grote hoeveelheden documenten en tekeningen hebben gelegen. Wat de aard van deze stukken was, wist hij echter niet. Een dienstkameraad vertelde hem dat deze transporten door de organisatie "OdeSSA" (Organisatie voor voormalige SS leden) werden uitgevoerd, en die nu, drie jaar na het einde van de oorlog, nog steeds actief was. Het transport naar Zuid Amerika zou, volgens de beller, ongehinderd zijn aangekomen…

6


Verdwenen herinneringen Duizenden vakantiegangers die ieder jaar hun vakantie op het eiland doorbrengen hebben zelfs geen enkel besef van welk geheim dit eiland voor de Afrikaanse kust herbergt. Het verhaal van de geheime U-boot bunkers van Fuerteventura is geheimzinnig en bedrieglijk tegelijk. De lokale erfenis van geruchten over moord en doodslag hebben dit eiland uit de tweede wereldoorlog nog altijd in hun greep en zoals de geschiedenis heeft aangetoond, het is niet altijd gezond om het geheim te willen doorgronden. De commandant van de Duitse Marine, Admiraal Dönitz, wilde de Actieradius van zijn Uboten in het midden van de Atlantische oceaan vooral voor de kust van Afrika consolideren. Hier voeren de eerste Amerikaanse konvooien naar Marokko en de Middellandse zee. Hitler had Franco tijdens hun ontmoeting in ‘Hendya’ persoonlijk gevraagd of Duitsland het gehele eiland ter beschikking kon krijgen. Göring zag het wel zitten als uitgangspunt voor zijn luchtmacht. En de marine als bevoorradingssteunpunt voor de vloot. Ook ontstond het idee om vanaf daar het ‘Wonder wapen V-2’ tegen de Verenigde Staten te richten. Maar omdat Spanje officieel neutraal was, waren de Canarische eilanden echter verboden gebied voor de Duitsers. De strategen in Berlijn vonden echter toch een manier om met de pacht overeenkomt van Gustav Winter deze neutraliteit te omzeilen, zodat er toch een voorwaarde kon worden geschapen voor een (geheime) langdurige en onafhankelijke U-boot aanwezigheid in deze belangrijke wateren. Het was een juridische en daarom ook politiek solide basis van waaruit deze uiterst geheime operaties konden worden uitgevoerd. Het steunpunt was destijds de centrale spil voor de overslag van vitale oorlogsgrondstoffen, zoals bijvoorbeeld Wolfram en Platina en ander materiaal met revolutionaire eigenschappen. Zelfs zogenaamde "Melkkoeien" – de grote U-boten (transport onderzeeërs) – werden door de Britten in deze wateren waargenomen en bevestigen de veronderstelling dat er zich daar in de omgeving een centraal en strategisch U-boot steunpunt moest bevinden. Voor U-boten, zelfs van de grote VII-C klasse was het mogelijk om onder water op Periscoopdiepte de ondergrondse haven in sluipvaart te benaderen. Voorwaarde hiervoor was dat het steunpunt uitgebreide technische voordelen te bieden had. Natuurlijk was niet ieder willekeurige eiland geschikt voor de bouw van een geheime U-boot bunker. Terwijl het Spaanse vasteland niet in aanmerking kwam door de neutraliteit en omdat destijds de afstanden voor de geplande acties te groot bleken, vielen ook de eilanden zoals Gran Canaria en Tenerife af, omdat die te dicht bevolkt waren. Hierro daarentegen werd weer te klein bevonden. Lanzarote viel vanwege haar vulkanisch karakter eveneens af. Fuerteventura bleek echter over de optimale voorwaarden te beschikken. Op slechts honderd kilometer van de Noord Afrikaanse kust kon er zelfs geen beter eiland gevonden worden. Ook was de kuststreek als geschapen voor een dergelijk doel. Men was het ook al snel eens met de Spaanse regering. Grote delen van Fuerteventura werden zo door de Duitsers aangekocht. Als eigenaar gold 'Generaal' Winter (eigenlijk een Kolonel), die door de Nazi Top gelijktijdig met de verdediging en de bouw van het geheime steunpunt werd belast.

7


De Villa een commandopost ? We moeten hierbij even in ons achterhoofd houden dat deze Kolonel Winter zich in 1936 op Fuerteventura vestigde, daarvoor woonde en werkte hij al sinds 1915 in Spanje. Plannen voor een dergelijk steunpunt zijn waarschijnlijk al tijdens de eerste wereldoorlog zijn ontstaan. Dit verklaart waarom Winter juist op Fuerteventura een ‘Tomatenplantage’, een cementfabriek, een haven en een visfabriek wilde bouwen. Ingeblikte vis en verse groenten zou tenslotte als noodzakelijk proviand op de U-boten kunnen dienen ! Dit alles lijkt zo onschuldig maar past volledig in het plaatje van een goed georganiseerd bevoorradingscentrum. Rond 1937 werden voorzichtige stappen gezet voor het begin van de bouw. Bouwmaterialen als hout en cement, maar ook de aanvoer van geschoolde vakkrachten, transport materiaal. Dit alles was niet voorhanden op het dun bevolkte arme eiland. De kosten moeten toen al astronomisch zijn geweest. Alles betaald door een Kolonel om daar onbezorgd zijn oude dag door te kunnen brengen? Zéér onwaarschijnlijk mar het verhaal was geloofwaardig ! Gustav Winter was waarschijnlijk een stroman die door de Duitse Generale staf met hulp van de geheime dienst dankbaar naar voren werd geschoven als ‘gezicht’ van een in feite geheime operatie in de aanloop naar een komende oorlog. Het is dus zeer aannemelijk dat de Duitse militaire staf al vlak na de eerste wereldoorlog uitvoerig met deze gedetailleerde strategische plannen bezig moet zijn geweest en al rekening hebben gehouden met het feit dat een volgende oorlog onvermijdelijk moet zijn geweest. In de fase van de bouw werd de bevolking van het schiereiland ‘Janida’ naar het Noorden gedeporteerd. Mogelijk dat dit de reden is waarom niemand iets lijkt te weten over het bestaan van een U-boot bunker. Het is algemeen bekend dat de bouw sindsdien pas goed van start is gegaan omdat vlak daarna grote vrachtschepen ‘Puerto del Rosario’, de nieuwe door Winter uit de grond gestampte ‘goederenhaven’ van ‘Morro Jable’, gelegen op het dunbevolkte en nu ontruimde zuidpunt van het eiland aan de eveneens nieuw aangelegde weg. Er werden zo ook twee grote, twee Tonnen zware Duitse draaibanken en dieselmotoren naar Fuereventura, overgebracht waar ze in het ondergrondse steunpunt verdwenen, blijkbaar om reparaties aan u-boten mogelijk te maken.

De installaties en machines vereisen natuurlijk voldoende elektriciteit maar er was op het hele eiland geen energiecentrale. Daarvoor zorgde Winter dan ook zelf doormiddel van zware

8


Dieselaggregaten. En dat vereist uiteraard weer de aanvoer van voldoende brandstof, die nu via de nieuw aangelegde haven van ‘Morro Jable’ ongezien kon worden aangevoerd. Want hoe anders zou een dergelijke grote villa van Dieselbrandstof voor de generatoren voor de verlichting kunnen worden voorzien? Of de nodige energie voor de voedselbereiding, radioapparatuur of de vuurtorenverlichting, om nog eens wat te noemen. Het huis was berekend op de huisvesting van zo’n kleine honderd bezoekers. Dus was er ook een enorme warmwater boiler geïnstalleerd, die, net als de dieselmotoren nu nog ergens in een ontoegankelijke kelder staan weg te roesten. Alleen al deze organisatie vereiste zeer waarschijnlijk een klein legertje aan technici. Evenals de bewaking, verdediging en wegenaanleg. Waar kwamen deze werkkrachten vandaan en waar verbleven zij? En hoe werden zij getransporteerd? Dit alles onderhouden en bedienen vergde natuurlijk weer (gespecialiseerde) mankracht die vast niet allemaal een eigen kamer kregen in de villa. De kans is veel groter dat dit militairen betrof van vooral technische eenheden die in militaire tentenkampen of eventueel houten barakken waren gehuisvest. Al de technische activiteiten op het eiland, die vanaf het eerste moment professioneel werden aangevangen, waren enorm. Vanuit Duitsland werden waarschijnlijk dwangarbeiders of speciale werktroepen aangevoerd die de opdracht hadden om water te zoeken en bronnen te slaan. De watervoorziening op het eiland was voor de oorlog een groot probleem waardoor het eiland zich nooit goed heeft kunnen ontwikkelen. In 1938 woonden er nog geen 9000 mensen op het eiland. De lokale bewoners werden ‘Medianeros’ genoemd. De hindernis in hun ontwikkeling door watertekort konden echter dankzij de nieuwe rijke Duitse landheer van deze omgeving op indrukwekkende wijze worden opgelost.

Bronnen en putten werden aangelegd

Er zijn sindsdien zelfs enkele 'ongevallen' bekend van verdrinkingen, maar dan nu in drinkwater! Door deze 'ongevallen' zijn later weer een aantal toegangen op bevel van de Spaanse regering weer door Winter afgesloten. Als verklaring werd toen al gegeven dat het om 'privé aangelegenheden ging, maar aan de andere kant bewaakten bepaalde Medianeros 'waarnemers' de bronnen, uiteraard tegen betaling. Echter zonder dat zij enig inzicht hadden in de interne verdere aangelegenheden. (van kolonel Winter). In het zuiden van het eiland werd rond 1938 op de westelijke berghellingen een begin gemaakt met de bouw van een Romeins aandoende villa, gebouwd op een punt dat een zeer 9


goed uitzicht op de oceaan bood. De ‘villa’ was opmerkelijk en mysterieus. Door haar afgelegen ligging, de bijzondere bouw, maar vooral vanwege haar toren die geen duidelijk doel leek te dienen, maar ook vanwege de bewaking en ontoegankelijkheid van het hele gebied. De ongeschoolde bevolking stelde geen vragen, zij profiteerden alleen van het water en het geboden werk. In 1940 had Hitler een ontmoeting met Dictator Franco, daarbij gaf Hitler aan dat hij op de Canarische eilanden een mogelijkheid zag voor een Duits Marinesteunpunt. Franco ging daar niet op in omdat een aantal van zijn wensen ook niet werden gehonoreerd. Franco wist blijkbaar niets over de Duitse uitbouw van hun grondgebied en kwam Hitler in 1941 tegemoet door de Duitse U-boten U-124, U-105, U-106, U-123, U-69, U-103 in Las Palmas te laten bevoorraden door een Spaans vrachtschip ‘Corrientes’. Op datzelfde moment bekrachtigde een Notaris in Madrid de koopovereenkomst van het schiereiland “Jandia” met een Spaanse eigenaar; de firma “Dehesa de Jandía S.A.“.De eigenaar ervan was: Gustav Winter.

Villa Winter

Wat niemand toen natuurlijk wist, omdat alles jaren lang ontoegankelijk was, is dat de toren in het midden een cirkelvormige opening naar in het dak heeft maar geen trap! Was dit zo gemaakt om een antenne en bekabeling naar buiten te leiden ?

10


Om het transport van ‘bouwmaterialen’ naar het afgelegen landgoed te vereenvoudigen werd naast een ongeasfalteerde bergweg (waar voorheen alleen een ezelpad was) ook een smalspoorbaan aangelegd, waarvan enkele resten zelfs tegenwoordig nog zijn terug te vinden.

Een treintje met KRUPP spoorwagentjes vervoerden de materialen Bij de aanleg van de U-boot bunker maakte het bouwcommando gebruik van het feit dat zich, dankzij het vulkanisch karakter van het eiland, enorme 'luchtbellen' in het gesteente hadden gevormd. Deze natuurlijke holtes, die over het algemeen slechts vanuit zee bereikbaar waren, waren bij uitstek geschikt voor de bouw van een verborgen steunpunt. Er werden destijds zelfs twee extra tunneltoegangen naar het ondergrondse U-bootcomplex aangelegd, omdat de U-boot bunker ook door vele anderen in dezelfde Odessa operatie bereikt moesten worden die niet allemaal via de Villa Winter naar binnen konden gaan.

11


Natuurlijke vulkanische holtes in alle maten en soorten

De beslissing was snel genomen. Ook werden bij de bouw ondergronds twee krachtige dieselmotoren opgesteld en deden dienst als stroomaggregaten om de voor de bouw noodzakelijke apparatuur van elektriciteit te voorzien. Zien alleen fantasten hierin een navigatiepunt voor U-boten? Officieel bestaan er geen bouwplannen, maar dat is eerder omdat de tekeningen niet goed werden bewaard (in Spanje wordt de eigendom van grond en de eigendom van vastgoed onder twee verschillende wetten vastgelegd en gearchiveerd. Een kleine fout en het eigendomsrecht en allerlei andere zaken kunnen voorgoed verloren gaan), anderzijds omdat ze zich vanwege hun 'explosieve' informatie wellicht nog altijd met opzet achter slot en grendel bevinden. Hierover kan men speculeren. Het is echter ook een feit dat een in de nabijheid van de villa gelegen 'Barranca', (een droge rivierbedding) is uitgediept. Langs deze weg was het mogelijk om vanaf het land naar een van de natuurlijke holtes te geraken en van daaruit naar de daarbinnen voor anker liggende U-boten te komen. Op de plaats waar de Barranca zich bevond werd een zware betonnen deksel geconstrueerd, waarop de oorspronkelijke bodemlaag weer zorgvuldig werd aangebracht.

12


De genoemde betonnen deksel werd gevonden en geopend

De zuidelijke landtong van het eiland werd lange tijd door een twee meter hoog hek met prikkeldraad en locale "wachters" bewaakt. Veel gebied is nog altijd privé terrein en in feite verboden gebied. De huidige toestand is nog altijd gespannen, zoals hedendaags journalistiek onderzoek laat zien. Een ding staat vast, een dergelijk afgelegen (geheim) complex en strategisch gelegen steunpunt moest ook financieel onafhankelijk van de Duitse Rijksregering kunnen functioneren. Goud was en is nog in zulke gevallen een betaalmiddel dat boven alle geldmiddelen te verkiezen was. Volgens de geruchten zou er daarom 7 tot 12 Ton goud zijn verborgen. Het steunpunt was blijkbaar klaar voor een belegering of welke militaire actie dan ook. De Geallieerden mochten natuurlijk geen geldstromen detecteren vanuit Berlijn of Genève, dus was financiële autonomie een strikte noodzaak. En Gustav Winter speelde daarin ongetwijfeld een sleutelrol.

Wie was Gustav Winter ? De man en zijn echtgenote leefden echter als kluizenaars. Nooit kreeg iemand Winter te zien of te spreken. Slechts één maal heeft hij een interview gegeven voor het Duitse blad ‘Stern’. Niet lang daarna overleed hij. Zijn leven is met een mist omgeven.

Wat bekend is over Winter is dat hij in 1896 werd geboren in ‘Neustadt am Titinsee’ bij Freiburg in het Zwarte Woud. 13


In 1913 (Hij moet slechts 17 zijn geweest) maakte hij een bootreis naar Argentinië. Bij zijn terugkeer in 1914 werd zijn schip echter door de Engelsen onderschept en werd hij geïnterneerd. Hij werd op een gevangenisschip opgesloten in de haven van Southampton. De daar komende en gaande schepen hebben hem blijkbaar geïnspireerd, want na een jaar internering, op een nacht in Februari wist hij in een massavlucht te ontsnappen en sprong in het water om naar een nabijgelegen schip te zwemmen. Het bleek het Nederlandse passagiersschip schip ‘Hollandia’ te zijn, dat die nacht nog naar Spanje vertrok, naar de noordelijke havenstad “Vigo”.

De Hollandia Daar ging Winter van boord om zijn leven te zien op te pakken. Hij had natuurlijk geen cent op zak en dus ging hij daar naar het Duitse Consulaat voor een lening met een voorschot. Daar kreeg hij echter een ‘nee’ te verstaan. Vervolgens trok hij de stoute schoenen aan en ging toen maar naar het Britse Consulaat. In de gevangenis had hij het Engels goed leren spreken en zijn naam Winter wekte ook geen achterdocht op, dus kreeg hij een lening waarmee hij naar Madrid kon reizen om daar werk te zoeken. Hij werkte in een aantal fabrieken totdat hij genoeg geld had om naar Duitsland te reizen. Het was oorlog en de zee trok hem dus nam hij dienst bij de Marine. Daar volgde hij een opleiding en ging studeren. Hij specialiseerde zich in bouwkundige installaties zoals ‘onderzeeboot havens en elektrische installaties. Sinds 1920 werkte hij al op de Gran Canaria en bouwde daar in 1926 de CICER energie centrale voor de Spaanse regering. Daarna vertrok hij naar Frankrijk en werkte daar aan een steunpunt voor duikboten. In 1937 reisde Winter naar Berlijn en kwam in contact met Göring. Daar kreeg hij een geheime opdracht met de nodige financiële toezeggingen In Juli 1938 dook Winter weer op Fuerteventura met een opdracht van Hermann Göring. Kort daarna volgde het schip “Richard Ohlrogge” met een eenheid bouwtroepen en ingenieurs om het eiland en vooral de zuidpunt in kaart te brengen. Er gaan verhalen dat toen Winter daar aankwam hij een koffer vol met contant geld, afkomstig uit het oorlogsbudget van Herman Göring in zijn bezit had. Winter pachtte daarna vervolgens nagenoeg het gehele zuidelijke deel van het eiland.

14


De Richard Ohlrogge

Hij zou daar een Cementfabriek oprichten en een Visfabriek. Later werd het officiële verhaal dat Winter een ‘Tomaten plantage’ wilde aanleggen en zelfs gedeelten van het eiland wilde gaan ‘herbebossen’.

Aangelegde tomaten plantage en herbebossing mislukten door het klimaat

Dit werd door het uitbreken van de Spaanse Burgeroorlog weer losgelaten. De 125 bewoners van het schiereiland “Jandia” moesten als gevolg van de pachtovereenkomst met Winter vertrekken en het gebied werd afgezet met prikkeldraad en wachtposten. Intensieve voorbereidingen voor een oorlog werden ondermeer met behulp van arbeidskrachten van het eiland ter hand genomen door de aanleg van wegen, een haven, bunkers en een vliegveld op de zuidelijkste punt van het schiereiland’.

15


Enkele van de bunkers. De bouw van de cementfabriek krijgt betekenis

Doordat er toch burgers op het schiereiland kwamen werken ontstonden er uiteraard ook de onvermijdelijke geruchten over aangevoerde Duitse militairen, de aanleg van geschutsopstellingen, marineschepen die arriveerden in de kleine haven van “Morro Jable” en geheimzinnige onderzeeërs. Tijdens al deze voorbereidingen zou pas, op het van god en alleman verlaten en ontoegankelijke middelste bergachtige gedeelte, zijn begonnen met de aanlag van een gebouw, dat later de aanduiding ontving van “Villa Winter”. Naast een complexe nieuwe ‘bergweg’ naar de villa, werd er ook een (berg)spoorlijntje naar de villa aangelegd “om zwaar ‘bouw’ materiaal te vervoeren”. (of torpedo’s natuurlijk). Het bouwwerk werd aangelegd bovenop geologisch bestaande vulkanische tunnelsystemen die in verbinding stonden met de zee. Voor drinkwater of water voor landbouw natuurlijk nutteloos. De hele locatie voor een villa was trouwens zeer onlogisch en in feite zinloos zonder bestaande toegangswegen en andere infrastructuur. Ook daarna gingen de geruchten door er toen weer geruchten de ronde deden over gehoorde ondergrondse explosies. Met de kennis van nu kunnen we vaststellen dat de tunnels blijkbaar werden aangepast voor toegang door onderzeeërs. Naast de nieuwe ‘weg’ naar de villa, werd er ook een (berg)spoorlijntje naar de villa aangelegd om zwaar ‘bouw’ materiaal te vervoeren. (of torpedo’s natuurlijk).

16


Op deze manier ontstond er op en om het eiland een onopvallende infrastructuur om via de neutrale Spaanse havens voorraden en andere zaken aan te voeren om de onderzeeërs weer mee te bevoorraden zonder het gevaar voor Geallieerde bommenwerpers of spionage vliegtuigen.

De U-boot bunker Tot nog toe hebben we het alleen nog maar gehad over het eiland en de Villa, de U-boot bunker is nog niet besproken, alhoewel het hier uiteindelijk allemaal om gaat. Maar zonder het plaatje hieromheen duidelijk te hebben heeft het weinig zin om het over de onderaardse constructie te hebben. Nu wij weten hoe de natuurlijke holtes werden omgebouwd tot ondergrondse havens (schuilplaatsen) kunnen wij proberen ons daar een beeld van te vormen. Allereerst de ingang aan de rotsachtige kust die de toegang vormen.

Dan is er een soort ‘tunnel’, uitgesleten door de getijdenwerking (eb en vloed) en dan een grote natuurlijke holte (een grot), ontstaan toen hete lava in het water stroomde en er een stoomwolk ontstond onder de lava die via een ‘kanaal’ een uitweg zocht. De lava stolde direct rondom de stoomwolk en vormde zo een holte, die werd geschikt gemaakt voor onderzeeërs.

17


Schema van de ondergrondse U-boot haven (De haven lag niet onder de villa en de toegang was via een lange tunnel)

Ook de namen van Nazileiders werden regelmatig gefluisterd; ‘Dönitz’, ‘Himmler’ en ‘Canaris’ … Deze laatste, de topman van de ‘Abwehr’, de militaire geheime dienst, zou hier wel eens een belangrijke rol kunnen hebben gehad. (daarover later meer) De functie van de toren van de villa wordt hier steeds weer genoemd in relatie tot communicatie met de U-boten, maar deze kan ook zeker hebben gediend als ‘Luisterpost’ voor de Abwehr om het Geallieerde radioverkeer tussen schepen in de konvooien te onderscheppen en dan is Dönitz, het hoofd van de Duitse marine ook perfect in te passen op deze strategisch toch behoorlijk afgelegen locatie. Zo kon vanuit hier de strijd op de Atlantische oceaan toch worden geïntensiveerd. Bijkomend interessant detail is, dat de in 2018 opgenomen TV serie van ‘History Channel’ over ‘de ontsnapping van Hitler naar zuid-Amerika een verwijzing wordt gemaakt naar een Nazi steunpunt in ‘’Tanger” de havenstad in Noord Marokko. Daar werd een Duits bouwwerk uit de oorlog opgespoord waarvan de bewoonster de Duitse herkomst kon bevestigen. Opmerkelijk is dat het gebouw ook een toren heeft die wel heel erg veel lijkt op de toren van Villa Winter en bovendien nog beschikt over de originele antennemast en antenne in de top ! (niet de moderne schotel halverwege !) De toren had vroeger open uitzicht over de ‘Straat van Gibraltar’. Bekijk de onderstaande foto eens aandachtig.

18


Radiotoren van de Duitse Abwehr in Tanger, Mrokko

Ook hier deden weer hardnekkige geruchten over Nazi oorlogsmisdadigers als ‘Mengele’, ‘Bormann’, ‘Eichmann’ en zelfs ‘Hitler’ zelf, die daar zouden hebben verbleven, om na plastische chirurgie hun vlucht naar Zuid Amerika voort te zetten met een verminderde kans op herkenning. Onderzeeërs brachten hen naar een veilige locatie en vandaar reisde men per vliegtuig naar andere plaatsen in en rondom Argentinië. Zelfs Antarctica, waar een geheime Nazi basis (Basis 211) was opgezet. Dankzij de strikte geheimhouding en de overvloedige goudreserves konden de activiteiten zelfs tot ver na de oorlog worden voortgezet. Nadat de laatste Nazi’s waren weg gesmokkeld uit Europa en de Vila nutteloos was geworden, stuurde Franco er militairen heen om nieuwsgierige bezoekers op een afstand te houden. De ingangen van meeste ondergrondse tunnels en bunkers werden met springstof afgesloten en paden en wegen bedekt met aarde. Van Gustav Winter zijn activiteiten tijdens de oorlog is opmerkelijk genoeg ook niets bewaard gebleven …Al houden enkele bronnen het er op dat Winter op Duitse Marinelocaties aan de Franse kust werkzaam zou zijn geweest. Pas in 1947 keerde Winter naar Fuerteventura terug. Hij begon weer met de aanleg van een tomatenplantage genaamd “Casas de Jorós”. In 1950 werden er op Janida regelmatig ontploffingen gehoord. Dit zou het opblazen van de tunnels en geschutsopstellingen kunnen zijn geweest, maar ook de pogingen van Gustav Witer om zijn eerder genoemde verstopte goud weer bloot te leggen …. In 1962 droeg “Dehesa de Jandía S.A.” heel Jandía als gift aan Gustav Winter over, als compensatie voor zijn miljoenen investeringen, het ontsluiten van het schiereiland en de aanleg van infrastructuur. Winter leidt verder een teruggetrokken bestaan en komt nog 1x in het nieuws met zijn ‘der Stern’ interview voordat hij in 1971 overleed. Gustav Winter heeft nooit zelf één dag in zijn villa gewoond !

19


De familie winter verkocht hun bezittingen zoals Casa Atlántica en Jandía Playa aan investeerders en project ontwikkelaars. De ‘plantage’ en de terreinen rond ‘Cofete’ werden verkocht aan een bedrijf op Gran Canaria dat het gebied als een toeristische bestemming wilde gaan Exploiteren. Zo blijven we aan het einde van het verhaal alsnog zitten met een hand vol onbeantwoorde vragen, zoals: - Waarvoor diende de villa werkelijk? - Waarvoor diende de toren bij de villa? - Waarvoor diende het vliegveld?

Duitse U-Boten in 1947 nog actief in de Atlantische Oceaan ? De Franse krant “France Soir” had destijds het volgende artikel:

“Bijna 1½ jaar NA het eindigen van de vijandelijkheden in Europa, werd de Noorse walvisvaarder ‘Juliana’ door een Duitse U-Boot geënterd. De Juliana bevond zich in de Antarctische wateren rond de Fakland eilanden toen een Duitse onderzeeër opdook, de officiële oude Duitse Marinevlag hees (Rood met zwart maar zonder het hakenkruis).

De U-boot voerde waarschijnlijk deze vlag van het oude Keizerrijk

De commandant van de U-boot stuurde een team naar de Noor in een rubber opblaasboot. Nadat de Duitse marinemannen aan boord waren, deden zij de Noorse kapitein Hekla namens hun eigen kapitein, op dwingende toon het verzoek, waaruit bleek dat weigering geen optie kon zijn, om een deel van zijn verse proviand aan de Duitsers over te dragen. De Duitse officier sprak hem aan in correct Engels en betaalde voor de goederen in Amerikaanse Dollars. De kapitein ontving ook nog een bonus van 10 Dollar voor ieder bemanningslid van de Juliana. Terwijl het voedsel door de bemanningen werd overgebracht informeerde de officier kapitein Hekla over de exacte positie van een school walvissen. Later trof de Juliana inderdaad de walvissen op de aangegeven locatie. Een Franse krant “Agence France Press” verkondigde op 25 september 1946;

“De voortdurende geruchtenstroom over Duitse U-boot activiteiten rond ‘Vuurland’ en de noordpunt van Antarctica zijn gebaseerd op ware gebeurtenissen”.

20


Er doen dan ook verhalen de ronde over Duitse acties om Amerikaanse Dollars te vervalsen om de Geallieerde economie te verstoren. Zij zouden in valse geruchten de ‘Drukplaten’ perfect hebben vervalst. (Deze drukplaten hadden de Duitsers echter buit gemaakt op de Russen, die ze om bepaalde nooit opgehelderde redenen weer van de Amerikanen hadden gekregen om hun wapenproductie mee te kunnen betalen (!) Dit kan zeker hebben bijgedragen aan de latere geruchten over de ‘niet van echt te onderscheiden’ “Valse Duitse Dollars”. Ze waren uiteindelijk dus niet vals ! De Braziliaanse marine bezit overigens documenten, uit juni 1945 (dus na de Duitse capitulatie!) een Duitse U-boot van het type IX, zuidelijk van de St. Pauls eilanden, door Braziliaanse marineschepen werd gesignaleerd. Een tweede waarneming vond tezelfdertijd plaats door een Amerikaans transportvliegtuig. Op basis van beschrijvingen stelde de Braziliaanse marine vast dat het toen noch om de U530, noch om de U-977 ging, die zich in het begin van de zomer van 1945 aan Argentinië hadden overgegeven. De Braziliaanse Marine bewaakte destijds met hulp van Amerika ruim 600 km kustwateren en kon tussen 24 en 26 juli nóg een type IX U-boot waarnemen (vanuit een marine patrouille vliegtuig). Volgens de andere kranten, werden de ‘officieel niet bestaande Duitse Neu Schwabenland bases’ pas in 1950 door de Nazi’s verlaten en doken de manschappen onder in Argentinië en Chili, waar zich intussen ook meerdere geheime Duitse steunpunten bevonden.

‘Duitsere’ plannen Nog een vraagstuk dat vooralsnog niet kan worden opgelost zijn geruchten over de Duitse plannen met hun ‘Wonder Wapens’. In het bijzonder de V-2 of beter gezegd de ‘verbeterde V-2’. De A-10. Dit was een tweetrapsraket met de uiteindelijke bedoeling om de 5000 Kilometer over de Atlantische Oceaan te vliegen om Amerika te treffen. En in het ultieme geval met de ‘klaar liggende’ Atoombom. Duitsland beschikte eind ’43 ofwel oorlogsjaar ’44 al over een bruikbare Atoombom. Dit feit wordt nog altijd hardnekkig tegengesproken door de Britten en Amerikanen maar is gezien alle bewijzen er voor een niet meer te ontkennen gegeven. In maart 1944 deed het Duitse oppercommando een raketproef in de provincie Thüringen. Het ging hierbij om de verbeterde V-2. Die werd gelanceerd vanuit ‘Rudislieben’ (een buitenwijk van Arnstadt). De lancering zelf was al een succes, maar toen na een half uur het bericht van de waarnemers binnenkwam dat de raket volgens plan was neergekomen in het uiterste, 3000 Kilometer verwijderde, noorden van Noorwegen, waren de Officieren door het dolle heen. Zij verkeerden in een overwinningsroes en de Champagne vloeide rijkelijk. ‘We hebben gewonnen’, klonk het. Handen werden geschud en schouderklopjes uitgedeeld. Nu ‘de Bom’ inbouwen en Amerika bestoken was toen het idee ! Alleen was er één probleem, de Geallieerden hadden Frankrijk inmiddels bevrijd en waren ook al de Rijn overgestoken. Ze stonden als het ware ‘op de stoep’ ! Dus werd er naarstig gezocht naar een oplossing. En die werd snel gevonden. Vanaf de Canarische eilanden was het precies 5000 Kilometer naar New York ! Opgelost ! Lanceren vanaf de Canarische eilanden. Alleen …., waren ze er daar klaar voor? Zoals het er nu uitziet natuurlijk niet want er is nooit één V-2 op de eilanden geweest. De geschiedenis bewijst het ! 21


Maar is de geschiedenis wel altijd de waarheid ? Is er niet heel veel geheim gehouden, verwijderd en veranderd ? Die voorbeelden kennen we vast ook wel. JFK, Ton-Kin, Cuba, 9/11 en ga maar door. De Amerikanen en Britten ontkennen tenslotte ook nog altijd de Duitse Atoombom. Maar als er dan aanwijzingen opduiken die precies de andere richting op wijzen zijn wij dan bereid of in staat deze informatie te accepteren en te geloven? Neem nu het kaartje hieronder waarop, iemand met kennis van zaken, de afstanden exact weet aan te geven en in aantekeningen de betekenis van bepaalde gebieden weet aan te geven, zoals, ‘Locatie van Villa Winter’, ‘(….) genannte Flugplatz’ EN ‘Raketentestgelände” …. !

Nergens, maar dan ook Nergens horen we iets over een “Raketen testgelände” ! Niet in de ‘klokkenluiders verhalen, niet in de beschrijvingen van reisorganisaties, niet in openbare dossiers, niet in internet publicaties, niets …! Dit getoonde kaartje, waar ik de handgeschreven tekst in leesbare letters erbij heb gezet, zeggen meer dan genoeg ! Er was daar een ‘Raket testgebied’ ! Dat houdt in; de aanvoer van raketten en de gevaarlijke brandstof, de lanceer installatie(s), de elektronica en bedienend personeel … Al met al een behoorlijke organisatie. Zouden daarvan geen stuken bewaard zijn gebleven ? Dat is haast onmogelijk. Dus zullen die nog ergens veilig liggen opgeborgen, dat kan haast niet anders. Helaas is er nog niet één fragmentje van een dossierstuk of kaart bovenwater gekomen, maar is het daarom minder waar? Een hek van 2 Meter hoog over de hele zuidpunt van het eiland, bunkers, een vliegveld, barakken en zenders, een antennemast, (luchtafweer-)geschut, het word allemaal opgesomd in een legenda van een documentje dat ergens opdook. 22


Legenda uit Fuerteventura van een onbekende kaart Overzicht van aanwezige objecten in de bovenstaande legenda behorend bij een ‘verwenen’ kaart. 1. Hauptgebäude mit Stallungen, Funkmast, Lichtsignalanlage 2. Landwirtschaftliche Anbaustücke 3. Antennenanlage 4. Horchhaus 5. Portal Nord 6. Portal Süd 5-6 Tunnel zur Marinebasis 7. Zementfabrik 8. Flugfeld 1 (1000m) 9. Flugfeld 2 (1000m) 10. Marinestützpunkt 11. Verteitigungsstellung, Geschütz 12. Beobachtungsposten 13. Verteitigungsstellung Flak

Het vliegveld Van het vliegveld wordt overigens beweerd dat het pas na 1950 zou zijn aangelegd om het opkomende toerisme beter toegang te bieden tot de uitgestrekte zandstranden van Jadina. Dit is een pertinente onwaarheid omdat Winter in een geschreven stuk zelf aangeeft dat hij degene is die het heeft aangelegd;

“De baan is 800 meter lang, wordt gemarkeerd door witte stenen en witte stroken aan de zijkanten, beginnend met een op de lengte as geschilderde pijl. Het oppervlak is aan een kleihoudend materiaal en kalk en is vrij van stenen en ligt met een geringe verhoging in het terrein.” Ook de Britse geheimedienst makt melding van het vliegveld en weet daar nog aan toe te voegen dat het veld alleen ’s nachts wordt gebruikt. 23


Gustav Winter en het goud Deze geschiedenis wordt beschreven in het volgende onbevestigde verhaal, uitgezonden op de Duitse radio en maakt gebruik van feiten uit het boek 'Der Villa' van de onderzoeker P.E. Dangelmaier. Er zou rond de eerste wereldoorlog een Duits lichte Kruiser met de naam "s.m.s. Dresden" in de zuidelijke Atlantische opereren. De Dresden fungeerdeals een 'Handels-Raider', een oorlogsschip dat de vijandelijke bevoorrading trachtte te ontregelen door koopvaardijschepen te vernietigen in plaats van om in vlootverband zeeslagen te leveren met de Geallieerden. In dit geval in de wateren rond zuid Amerika. In November 1914 raakte zij toch betrokken in ‘de slag om Coronel’ (Chili). Daarna volgde er nog een gevecht in December bij de Falkland Eilanden en beide keren was de confrontatie met de Britse Kruiser 'Glasgow'. De Dresden kwam als enige schip veilig uit de strijd. De Dresden wist haar belagers meerdere maanden uit handen te blijven. In maart 1915 koerste het schip nar de Robinson Crusoe Eilanden omdat de motoren waren versleten en bijna geen kolen meer had en om die reden het schip te laten interneren door Chili. Daarbij werd de Dresden belegerd door de Britten. De Britten schonden de Chileense neutraliteit en opende 24


in haar wateren het vuur op de Dresden. (de slag van Mas a Terra). De Duitsers brachten hun eigen schip tot zinken. De bemanning kon ontkomen en zij werden daarna geïnterneerd in Chili. Diverse voorwerpen vanaf de ‘Dresden’ zijn later door Chili geborgen (o.a. de Scheeps Bel en het kompas). Eén van de bemanningsleden van de Dresden was een Luitenant ter zee met de naam 'Wilhelm Canaris'. Hij heeft de internering uitgezeten en is door zuid Amerika naar Brazilië gereisd, heeft daar een schip weten te bemachtigen en daarna naar Hamburg gezeild. Deze Luitenant was in de tweede wereldoorlog het hoofd van de militaire geheime dienst. In deze functie heeft hij zeker drie keer een afspraak met Gustav Witer gehad. (Dit is in de archieven nog na te lezen). De Nazi's waren er van op de hoogte dat Winter één derde van het eiland in zijn bezit had (gepacht, zoals we al eerder zagen). Daarvoor had de Spaanse dictator Franco zich ingezet als dank voor de Duitse hulp van het 'Condor' regiment in de Spaanse Burgeroorlog. Franco en Winter kenden elkaar weer doordat Winter de Elektriciteit op de Canarische Eilanden mogelijk had gemaakt.

Over de 12 Ton Goud Volgens zeggen is er een U-Boot naar het westen gestuurd en zijn 2 Torpedobuizen verwijderd en zijn toen vervangen en een 'Decompressieruimte' ingebouwd. Tijdens de oorlog is deze U-boot naar Chili en het wrak van de 'Dresden' gevaren. Aan boord waren gespecialiseerde duikers en die zijn naar dat wrak gegaan en hebben het met springstof opengereten en er alle aanwezige kostbaarheden uitgehaald. (Daarbij kunnen wij ons natuurlijk wel afvragen waarom een gewoon oorlogsschip enkele Tonnen Goud en Zilver aan boord heeft?). Het Goud werd aan boord genomen en men is na volbrengen van de opdracht direct naar Fuerteventura gevaren. Hierna raken we het spoor van het goud in feite kwijt. Vlak na de oorlog zou Gustav Winter het goud naar een alleen aan hem bekende locatie hebben gebracht en de toegang opgeblazen. Na deze actie heeft hij lange tijd buiten Fuerteventura doorgebracht. Toen hij in de jaren vijftig terug kwam heeft hij blijkbaar getracht de toegang weer open te blazen, maar bereikte het tegendeel. Uiteindelijk zou hij het hebben opgegeven. Om toch zijn kosten te kunnen dekken is hij toen overgegaan tot het verkopen van stukken grond.

Het goud zou er nog altijd moeten liggen.

25


Nawoord Bij het tot stand komen van dit artikel heb ik gebruik gemaakt van zo’n zes standaard publicaties uit het Duits en het Engels. Bij het lezen van dit soort publicaties is het onvermijdelijk dat je tegen informatie aanloopt die weer nader onderzoek vereisen en daarna weer nieuwe interessante informatie opleveren. Deze informatie op een zinvolle manier in te voegen is op zich al een probleem, maar de bijbehorende foto’s of kaartjes zijn vaak zo gedetailleerd of overvloedig dat ik helaas veel ongebruikt heb moeten weglaten. Dit heeft er misschien tot geleid dat de chronologie hieronder mogelijk wat te lijden heeft gehad. Ik denk niet dat dit een groot probleem hoeft te zijn omdat de geleverde informatie een optelsom is van alle andere publicaties die geen van allen volledig bleken te zijn. Ik pretendeer niet alles boven water te hebben gekregen, maar ik denk met zekerheid te kunnen stellen dat dit wel het meest volledige artikel is dat wordt gepubliceerd. Om een voorbeeld te geven, in geen enkel artikel wordt gesproken over waar Gustav Winter zich tijdens de oorlog heeft bevonden. Dit wordt afgedaan als een raadsel. Het antwoord blijkt echter toch te vinden. Of het aantal bewoners dat van Jandia werd gedeporteerd wordt nergens genoemd. Je hebt er hier ook kennis van kunnen nemen dat Winter niet zomaar in ‘de gevangenis’ heeft gezeten maar was opgesloten op een ‘Detentie Schip’ in de haven van Southampton. Het gangbare verhaal schetst in zijn totaliteit een ander beeld als wat er in het algemeen over Villa Winter en het eiland wordt verteld. Het huidige plaatje is dat het weliswaar de ‘mysterieuze aard’ van de hele geschiedenis met een Duitser die ‘misschien wel’ een Nazi spion kan zijn geweest, maar waarvan de relatie niet kan worden bewezen. En de geheimzinnige duikboot bunker is nooit bewezen, de start-landingsbaan baan is later aangelegd, dus in feite is het allemaal een PR stunt om veel avontuurlijke toeristen naar het eiland te lokken. Daarbij vergeten we even de verhalen van bewoners en getuigen, geheime dienst rapporten en de vele fysieke bewijzen. Genoeg om te onthouden en in ieder geval nog eens goed over na te denken.

26


27


28


Millions discover their favorite reads on issuu every month.

Give your content the digital home it deserves. Get it to any device in seconds.