Such great love

Page 1


ស្រឡាញ់ដល់ម្ល្រ៉ះ ព្រះ​ច្រស្ត្រន្រ​ព្រះ​ក្នុង​គ្រួ​សរ​កម្ពុា å]z

ថត​រូប​ក្របមុខដោយលោក​​ហ្រម​សីហា​ សម្ត្រងដោយលោក​ឈៀន​ចំរើន​និង​កញ្ញ្រ​ចក់​សំចាន់រស្មី


រក្សា​សិទ្ធិ​© ឆ្ន្ំ​២០១៣​ដោយ​អ្នក​និពន្ធ​ខ្ម្រ​ លោក​គ្ូ​គង្វ្ល​មឿន​ច័ន្ទ​សុខា​​​លោក​ស្ី​​ទីវ​លីណាត លោក​អ៊ុន​មករា​និង​លោក​ឈីម​កុយ

ក្សម្ួល​និង​បោះពុម្ព​ដោយ គ្ឹះស្ថ្នផលិតស ​ ៀវ​ភៅ​«ប្ភព​​ប្ជ្ញ្» ផ្ទះ​ល្ខ​១១អា​ផ្លូវ​ល្ខ​២០០២​សង្ក្ត់​ទឹកថ្ល្​ខណ្ឌ​ស្ន​សុខ ក្ុង​ភ្នំព្ញ​ប្ទ្សក ​ ម្ពុជជ ទូរស័ព្ទ​ល្ខ​ៈ​០២៣​៨៨៣​៤៤៥ Edited and printed by Fount of Wisdom Publishing House. #11A, St. 2002, Tuk Thla, Sensok, Phnom Penh, Cambodia Tel: 023 883 445, Email: fountofwisdom@online.com.kh

បោះ​ពុម្ព​ៅ​ទីក្ុង​ភ្នំព្ញ​ប្ទ្សក ​ ម្ពុជជ​ខ្កុម្ភៈ​ឆ្ន្ំ២០១៣ Printed in Phnom Penh, Cambodia, Febuary 2013

សូមជួយរក្សាសិទិ្ធ។​ ហាមបោះពុម្ព​ផ្សាយ​ឡើង​វិញ​ ដោយ​មិន​បាន​ សំុ​អនុញ្ញ្ត​ពី​អ្នក​បោះ​ពុម្ព​ជមុន។ All rights reserved.No part of this publication can be reproduced without the prior written permission of the publisher.


មិនអី​ទ្រ​អូន!

3 «ប្ពន្ធ​លោក​ មាន​ដុំ​សច់​ៅ​ក្នុជង​ស្បូន​ធំ​ណាស់​ ត្ូវត ​ វ្​ ះ​កាត់​យក​ច្ញទ ​ ើបបា ​ ន» នេះ ជា សម្លេង របស់

វេជ្ជបណ្ឌិតន ិយាយ មក កាន់ ខ្ញុំ កេ​េយ ពេល បាន ពិនិតេយអ េក ូ ដល់ បេពន្ធខ ្ញុំរ ួច ហើយ។ ខ្ញុំ កំពុងអ ង្គុយ នៅខា ង មុខប ន្ទប់អ េកូសា ស្តេ

នេម ន្ទីរ

ពហុ ពេយាបាល ម ៉េ សា រី ដេល ឋិតនៅ ផ្លូវ ទំនប់ទ ួល គោក កេុងភ ្នំពេញ។ ​ ្នុជង​បាន​ហើយ» និយាយ រួច «លោក​អញ្ជើញ​ចូលក

វេជ្ជបណ្ឌិតនា ំខ ្ញុំច ូល ក្នុងប ន្ទប់ ពេលគា ត់ ចាប់ ផ្ដើមស រសេរ ខ្ញុំ ក៏ បាន អង្គុយ លើ គេ ជិតប េពន្ធ កាន់ដ េ គាត់ ថ្នមៗ បញ្ជេក ់ ពីក ្តី សេឡាញ់ និង អាណិត យា៉េង ជេល ជេ ចំពោះ គាត់។


2

ស្រឡាញ់​ដល់​ម្ល្រ៉ះ

សាម៉េត (ឈ្មេះ បេពន្ធខ ្ញុំ) ដក ដង្ហើមញា ប់ៗ ទឹកម ុខ ស្លេក សា្លេំង ដោយសាររ សម្តី ោក វេជ្ជ បណ្ឌិតប ៉ុនា្មេន ម៉េត់ នេះ ដេល មិនម េនជា ដ ំណឹងល ្អ សមេ​េប់ យើងនោ ះ ទេ។ ខ្ញុ ំ ងាក ទៅ រក គាត់ ដោយ សម្តេង ការ អាណិត អាសូរ តាម រយៈ ខេសេ ភ្នេកខ ្ញុំ សាម៉េត មិនន ិយាយ អ្វី ទេ តេ ខ្ញុំ អាច យល់ អារម្មណ៍ គាត់ បាន ដោយ សារ ទឹកម ុខប ង្កបន ់ ូវ ភាព ទុកព ្ខ េួយ និង ខ្វល់ ខា្វេយ។ ការ វះ កាត់ ជា រឿង គេះ ថ្នេក់ ាស់! មួយ ទៀត តើ យើងរ ក លុយ ពី ា ដើមេបី បង់ថ ្លេ ពេទេយ? នេះ ជា អ្វី ដេល លេច ឡើងជា បឋម នៅ ក្នុងគ ំនិតខ ្ញុំ។ កំពុងត េ ស្លុង អារម្មណ៍ ខ្ញុំ រៀង ភា្ញេក់ ខ្លួនប ន្តិចជា មួយ នឹង សម្លេង ថ «លោកពូ!​អ្នកមីង!​សូម​អញ្ជើញព ​ ិស​ទឹក» នេះ ជា ពាកេយរ បស់ គិលានុបេបដ្ឋេកយ ិកា មួយ រូប ដេល កំពុង ហុច ថស ដក់ ទឹកព ីរ កេវម ក យើង។ «អរគុណ​ហើយ​អ្នក​គ​ព្ ្ូ ទ្យ» ទទួល កេវ ទឹកប ណ្ដើរ

ខ្ញុំ និយាយ បណ្ដើរ

រួចហ ុច ទឹកម ួយ កេវ ទៅ ឲេយ សាម៉េត

ជាមួយ ពាកេយដ ៏សេទន់ថ «ញុ​ទ ំ្ ក ឹ ​បន្តច ិ ​សន ិ ​ទៅ​អន ូ !» គាត់ បាន ទទួល កេវទ ឹកព ី ខ្ញុំដោ យ ដេ ញ័រៗ ខ្ញុំ ក៏ ខិតទៅ ជិត គាត់ ដេម ្ខេង កាន់ កេវទ ឹក ដ េ ម្ខេង ទៀត កៀក សា្មេ គាត់ ថ្នមៗ


3

មិនអីទ្​អូន!

ទាំង ពោល ថ «កុំ​បារម្ភអ ​ ី!​អូន​ប្កដ​ជ​ជ​ឡើង​វិញ!» នេះ ជា ពាកេយដ ដេល ដូចដ េល គាត់ បាន និយាយ មក ខ្ញុំ នៅ ពេលខ ្ញុំ ឈឺ ធ្ងន់ ជិត សា្លេប់នៅ សម័យ ប៉ុល ពត។ ពេល នោះ

ោក វេជ្ជ បណ្ឌិតបា ន បញ្ចប់ ការ សរសេរ

ហើយ បេរម ក រក យើងដោ យ ហុច វេជ្ជ បញ្ជេ ថេមទា ំង មន បេសាសន៍ ថ «សូម​លោក​នាំ​គាត់​ត្ឡប់​ទៅផ ​ ្ទះ​សិន​ ចុះ​

ហើយ​ឲយ្ ​គាត់​លប ្ ​ថ​តា ំ្​្ន ម​វជ ្ ​ប ្ជ ញ្ជ​ន ្ ះ្ ​

​ប​ថ ី ​្​្ង

ក្យ ្ ​ចាំ​អញ្ជើញ​មក​ យើង​នឹង​ធ្វើ​ការ​វះ​កាត់​ ហើយ​ យក​ដុំ​សច់​នោះ​ទៅ​វិភាគ​ ដើម្បឲ ី​ ្យ​បាន​ដឹងថ ​ ​ វា​មាន​ ម្រោគ​មហា​រីក​ ឬ​អត់»។ គេ ន់ តេ ឮ ពាកេយ មហា រីក ខ្ញុំ

តក់ស ្លុត ស្ទើរភ ្លេច ភា្លេំង សា្មេរតី។ រីឯ សាម៉េត វិញ មន ទឹកម ុខ ស្លេក សា្លេំង ទឹកភ ្នេកដ េលដ ក់នៅ ក្នុងភ ្នេកបាន ហូរ ចេញ មក កេ​េ ដោយ ភាព ស្ងប់ស ្ងៀម ធ្វើ ឲេយ ខ្ញុំ ដឹងច េបាស់ ថ គាត់ ពិត ជា ពិបាក ចិត្ត ខា្លេំង ាស់។ ខ្ញុំ ខំ ពងេឹង សា្មេរតីឲ េយ នឹងន ឡើង វិញ ហើយ និយាយ លើកទ ឹកច ិត្តប េពន្ធខ ្ញុំ ថ «មិន​អី​ទ្​ អូន!​ ព្ះ​ទ្ងមា ់​ ន​ដំណោះ​ស្យ​ សម្​្ប់​យើង​ជ​ មិន​ខាន!»

យើងនា ំ គា្នេ ដើរច េញ ពី មន្ទីរព េទេយ បេកប ដោយ ការ ថប់


4

ស្រឡាញ់​ដល់​ម្ល្រ៉ះ

បារម្ភ ជា ខា្លេំង

មេយា៉េង ខា្លេច កេង ដុំសាច់ដ េល នៅ ក្នុងស េបូន

មន មេរោគ មហារីក មេយា៉េងទ ៀត គិត ថ តើ តេូវ រក បេក់ម ក ពី ា ដើមេបីប ង់ថ ្លេ ពេយាបាល ។ យើងក ៍ ធ្វើដ ំណើរ តេឡប់ មក ផ្ទះ វិញ ដោយ រថយន្ត ម៉េក ទីកូរ បស់យ ើង។ ខ្ញុំ បើកឡា ន ទៅម ុខដោ យ ចិត្តក ្ដុកក ្ដួល ពីពេះខ ្ញុំ សេន សេឡាញ់ និង អាណិត បេពន្ធ ខា្លេំង ាស់។ ​ ្ក!​ខ្ញុជំ​ពិត​ជ​មិន​អី​ទ្!» សាម៉េត «សូម​បង​កុំ​បារម្ភព

និយាយ ដើមេបី លួង ចិត្តខ ្ញុំ ខា្វេយ ក្នុងច ិត្តជា អនេក

ពេ​េះគា ត់ ដឹង ថ ខ្ញុំ កំពុងខ ្វល់ ប៉ុន្តេពា កេយ នេះធ្វើ ឲេយ ខ្ញុំ រឹត តេ ខ្លេច

ចិត្តអា ណិតគា ត ់ទ្វេដ ង ក៍ចាប់ផ្ដើមន ឹកឃ ើញ ដល់ សម័យ ប៉ុលពត ដ េល បេពន្ធខ ្ញុំបា ន បងា្ហេញ សេចក្ដីស េឡាញ់ និង ការ លះ បង ់ដ៏ ចេើន លើស លុប ចំពោះរូបខ ្ញុំ។ ​ ើយ!» ពាកេយ នេះ សាម៉េត «បង​ពិស​ទៅ​ ខ្ញុជំ​ឆ្អ្តហ

បាន និយាយ រាល់ ពេល គេ ចេករ បប អាហារ គឺ បាយ មួយ វេក សមេប េ យ ់ ង ើ ព រី នាក់ ហើយគា ត់ ទទួល ទាន ត ម េ យ ួ សា្លប េ ព េ ប៉ុណ្ណេះ។ មន ពេល មួយ ខ្ញុំ ឈឺ ធ្ងន់ ាស់ រាក ផង ក្អួត


5

មិនអីទ្​អូន!

ផង សាម៉េត ខ្នះ ខ្នេងរ ក ស្ទេះ សំបក ឈើ មក ដំ ទឹកថ ្នេំ ឲេយ រួច រត់ ទៅ រេកទ ឹកយ ក មក ដំ ឲេយខ ្ញុំ ងូតផ ង។ ទោះបីគា ត់ នឿយ ហត់ និង ឃ្លេនផ ង គាត់ នៅ តេ ស៊ូ ទេំ បមេើ ថេមទា ង ំ បើ េ ពាកេយ ដ ស ៏ ទ េ ន់ម ក កាន់ ខ ំុ្ញ «កុ​បា ំ រម្ភ​អ!ី ​ បង​បក ្ ដជ​បាន​ ជឡើង​វិញ​មិន​ខាន!»

នៅ សម័យ នោះ ពេល អង្គការ

តមេូវ ឲេយ ផ្លេស់ ប្ដូរទ ីកន្លេង យើងត េូវ ដើរ រាប់ សិប គីឡូ ម៉េតេ ក្នុងម ួយ ថ្ងេ កាល នោះ ខ្ញុំ ខេសោយ ហើយ ឧសេសោហ៍ ឈឺ ាស់ សាម៉េត សុខ ចិត្តទ ទួល យក អីវ៉េន់ទា ំង អស់ ទូល ផង រេក ផង ចំណេក ខ្ញុំវ ិញ ដើរខ ្លួនទ ទេត េ ប៉ុណ្ណេះ។ មន ម្ដងនោ ះ គាត់ ខ ំបក គេ ប់ សេូវ យក អង្ករម ួយ គេប់ៗ

បាន បេហេល

មួយ កា្ដេប់ ដំប បរ ឲេយខ ្ញុំ ហូប។ គិតដ ល ់តេឹមនេះ

យើងក ៍ បាន មក ដល់ មុខផ ្ទះល្មម

ដេល ស្ថិត នៅផ ្លូវ តូចម ួយ ម្ដុំ ផេសោរ ដេប៉ូ សមេបូរ ទៅ ដោយ ផ្ទះ ឈើ ចាស់ៗ មិនទា ន់ មន សំណង់ ថ្មីៗ នៅ ឡើយ ទេ។ យប់ នោះ គេួសារ យើងនា ំ គា្នេ អធិសា្ឋេន

ហើយ ចូល

ដំណេក រៀង ខ្លួន សូមេបី តេ កូនៗ ក៏ម ិនម ើល ទូរទសេសន៍ ដេរ ពេ​េះ ត េបារម្ភព ី ជំងឺរ បស់ម ្ដេយ គេ។ នៅក្នុងផ ្ទុះ យើង ហាក់ ដូចជា មន ភាព សា្ងេត់ ជេងំ ខ ុស ប្លេកព ី ធម្មតា។


6

ស្រឡាញ់​ដល់​ម្ល្រ៉ះ

យប់ កាន់ តេ ជេ

នៅក្នុងប ន្ទប់ខ ្ញុំ មនពន្លឺព េលៗ

ដោយ សារ អំពូល តូចម ួយ ខ្ញុំគេងម ិនលក់ សះ។ «ចក់ៗ​ ច្​្កៗ» សម្លេង ជីងច ក់ និង ចងេិតយ ំ នាំ រំខាន ដល់អា រម្មណ៍ ខ្ញុំ ាស់ ខ្ញុំ ក៏ ងើបឡ ើងស ម្លឹង មើល ទៅ បេពន្ធដ េល សមេ​េក នៅក ន្លេងផ េសេង ឆ្ងេយ បន្តិចព ី គេ ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ ឃើញ គាត់ កំពុងង ើបអ ង្គុយ

ខ្ញុំ ក៏ ដើរ ទៅ ជិតគា ត់ ដោយ

និយាយ ថ «អូន​គ្ងម ​ ិនល ​ ក់​ដ្រឬ ​ ?» សាម៉េត តប ថ «ចាស​បង!​ខ្ញុជំគ្ងមិនលក់សោះ!» ខ្ញុំ នៅ ស្ងៀម បន្តិច ដកដង្ហើមធ ំ រួច ពោល ថ «ហុឺ!​ ​ឲ្យ​ បង​សទោ ុំ​ ស​​ដ្លម ​ ិន​អាច​ជួយ​អ្វី​អូន​បាន!»

សាម៉េត ក៏ ពោល កាត់ ភា្លេមៗ ដោយ សេទន់ ថ «ន្ះ​ មិន​ម្ន​ជ​កំហុស​បង​ទ្​ សូម​កុំ​គិតអ ​ ៊ីចឹងអី» ខ្ញុំ សួរ

ទៀត «ចុះ​អូន​ច្ះ​ត្​យ៉្ង​ម៉្ច​ហ្នឹង?» នាង នៅ ទេឹងប ន្តិច ទើបឆ ្លើយ ថ «អូន​បាន​ញំុ​ថ្ន្ំ​ ហើយ​​ត្​ៅ​ឈឺ​ក្នុជង​ពោះ​ដដ្ល​បុ៉ន្ត្​អាច​ទបា ្ំ​ ន»។

ខ្ញុំ ក្ដុកក ្ដួល ក្នុងច ិត ្ត ពេ​េះ អាណិត គាត់ ពន់ព េក ក៍ លូក ដេ ទៅ ចេបាច់ សា្មេ គាត់ ថ្នមៗ ទាំងពោ ល ថ « បង​សង្ឃឹមថ ​ ​​ ព្ះ​នង ឹ ​ជយ ួ ​ដោះ​សយ ្ ​ទក ុ ​ក ្ខ ង្វល​យ ់ ង ើ ​ជម ​ ន ិ ​ខាន!»


មិនអីទ្​អូន!

7

«ខ្ញុជំ​ក៏​សង្ឃឹម​អ៊ីចឹង​ដ្រ!» សម្លេង បេពន្ធខ ្ញុំ តប បេកប ដោយ ភាព អតត់ធ ្មត់ និង ជឿជាក់ ដោយ មន សងេឃឹម នៅ ក្នុង ចិត្ត។ យើងល ុត ជង្គង់ ចាប់ដ េ គា្នេ អធិសា្ឋេនទ ូល អង្វរដ ល់ ពេះអ ស់ ពី ចិត្ត ទើបច ូល សមេ​េក រៀង ខ្លួន។ ស្អេកឡ ើងថ ្ងេ អាទិតេយ គេួសារ ខ្ញុំ បាន ទៅ ថ្វេយ បង្គំ នៅ កេុមជ ំនុំម ិត្តស ម្លេញ់ ដូចស ព្វ ដង។ សមជិក ពួកជ ំនុំទា ំ ង អស់ រ ួម ទាំង បេសកជន ផង បាន អធិសា្ឋេនឲ េយ គេួសារ យើង ដោយ ទូល សុំពេះជ ួយ ពេយាបាល ជំងឺរ បស់ បេពន្ធខ ្ញុំ មិនត េ ប៉ុណ្ណេះ យើងក ៏ បាន ជូនដ ំណឹងដ ល់ បង ប្អូនរ ួម ជំនឿ នៅ ពេះវ ិហារផេសេងៗ សូម ឲេយព ួកគ េ ជួយ អធិសា្ឋេនផ ង ដេរ។ តាម រយៈ ការ យក ចិត្តទ ុក ដក់ របស់ បង ប្អូន ទាំង អស់ នេះ ធ្វើ ឲេយយ ើងបា ន ធូរ សេល ក្នុងច ិត្តឥ ត ឧបម។ អសា្ចេរេយ ាស់! នៅថ្ងេប នា្ទេប់ យើងបា ន ទទួល បេក ់ គេប់ គេ ន់ ដើមេបី បង់ ថ្លេ ពេយាបាល ឲេយ សាម៉េត តាម រយៈ ជំនួយ របស់ កេុមប េសក ជន កេុមជំនុំ និង សម្ព័ន្ធ ភាព គេូ គងា្វេល។ ថ្ងេ កំណត់ម ក ដល់ ខ្ញុំក៍បា ន នាំ បេពន្ធ ទៅ ជួបព េទេយ ម្ដងទ ៀត ដើមេបី ធ្វើ ការ វះ កាត់។


8

ស្រឡាញ់​ដល់​ម្ល្រ៉ះ

យើងធ ្វើ ដំណើរ តាម ឡាន ទីកូដ ដេល ក្នុងនោ ះ មន ផ្ទុក ឥវ៉េន់ខ ្លះ

ដេលសា ម៉េតបា ន រៀបចំ សមេ​េប់ បេើ បេស់ ក្នុង

មន្ទីរព េទេយ (គាត ់គឺអ៊ីចឹង ទោះបីឈ ឺ ដល់ ថ្នេក់ នេះ ក៍ នៅ តេ រា៉េប់រ ង មិនឲ េយខ ្ញុំព ិបាក ទៀត)។ មកដល់ពាក់កា្ដេលផ្លូវ ខ្ញុំ ឃើញ សាម៉េត មន ទឹកម ុខ ភ័យ បេកញ ើសជោ ក ថ្ងេស ធ្វើ ឲេយ ខ្ញុំ សេនព ិបាក ចិត្ត ក៏ស ួ រ ​ ្នឹង?»។ គាត់ ់ដោយ សេទន់ ថ «អូន​យ៉្ង​ម៉្ច​ហើយហ

សាម៉េតត ប ទាំង ខំ ទប់អា រម្មណ៍ ផង «ខ្ញុជំ​ដូច​ជ​ឈឺ​ក្នុជង​ ពោះ​ខា្ល្ំង​ជង​មុន»។

រថយន្តទ ីកូរ បស់ យើងហ ើរ ទៅ មុខដ ូចស ្លឹក សេូវ ពេ​េះ ខ្ញុំ បាន ជាន់ ហា្គេរប ន្ថេមដោ យ ស្វ័យ បេវត្តិ ភា្លេម នោះ សាម៉េត បាន ឧទាន ឡើងដោ យ សម្លេង ញ័រៗ ថ

«កុំ​លឿន​ព្ក​

បង!​ ប្យ័តគ ្ន​ ្ះ​ថ្ន្ក់!​ ជិត​ដល់ព ​ ្ទ្យ​ហើយ​ ​ខ្ញុជំ​អាច​ ទ្បា ្ំ​ ន​​មិន​អី​ទ» ្ ។

ខ្ញុំ ក៏ បន្ថយ លេបឿន ភា្លេម ទាំង និយាយ ថ «សុំ​ទោស!​ មក​ពីបង​បារម្ភពីអូនព្ក»។

គាត់ ងក់ក េបាល តិចៗ ខំបេឹងញ ញឹម ស្ងួត អត់ធ្មត់ន ឹង


9

មិនអីទ្​អូន!

ការ ឈឺចា ប់ រីឯ ខ្ញុំវ ិញ មន អារម្មណ៍ ចេបូកច េបល់ បន់ឲ េយ តេ ដល់ ពេទេយ ឆប់ៗ។ មក ដល់ មន្ទីរព េទេយ ខ្ញុំដ ូចជា ធូរ ទេូងប ន្តិច។ «ជម្​្ប​ សួរ​លោក​ព!ូ ​ អ្នកមីង!​ សូម​អញ្ជញ ើ ​ចល ូ ​តាម​ខ​ម ំុជ្ញ ក!»

នេះ ជា គិលានុបេបដ្ឋេកយិកា ដដេល

ដេល យើងបា ន ជួប

កាល ពីល ើកម ុន។ កេ​េយ ពី និយាយ រួច នាង នាំ យើងទៅ បន្ទប់ស មេ​េក បនា្ទេប់ មក ក៏ យក សម្លៀក បំពាក់ របស់ មន្ទីរ ពេទេយ ដេល តេៀមជា សេច ហុច មក ឲេយ បេពន្ធខ ្ញុំ ហយ ើ បប េ ់ ្ន ​មង ី ​ផស ្​្ល ​ស ់ ម្លៀក​បពា ំ ក់​នះ្ ​ រួច​សម្​្ក​ ថ « សូម​អក ឲ្យ​បាន​ស្ួល​ចុះ​បន្តិច​ទៀត​​ខ្ញុជំ​នឹង​វាស់​ឈាម​ជូន»។

ពេល សាម៉េត ផ្លេស់ សម្លៀក បំពាក់ ខ្ញុំ រៀបចំ ឥវ៉េន់ ដក់ ក្នុងទ ូព េទេយ។ បេពន្ធខ ្ញុំស មេ​េក នៅ ល ើគេ បេហេល ដប់នា ទី ទើបឃ ើញ អ្នកគ េូព េទេយ ដដេល ចូលមក

ក្នុងដ េ មន កាន់

បេដប់ វស់ ឈាម និង ថស ដក់ សីរាំង ចាក់ ថ្នេំ មក ជាមួយ ផង ពេមទា ំង សេដី ថ «អ្នក​មីង​ ខ្ញុជំ​វាស់​ឈាម​ជូន!» ខណៈ ពេល អ្នកគ េូព េទេយ កំពុង វស់ឈា ម

សេ​េប់ត េ ខ្ញុំ

កេឡេកទៅ ឃ ើញ ោក ម៉េថយ ជា បេសកជន និង បេពន្ធ


10

ស្រឡាញ់​ដល់​ម្ល្រ៉ះ

គាត់ ឈ្មេះឡ ូស ដើរ ចូលម ក សេបពេលជា មួយ ប្អូនថ ្លេ សេី របស់ខ ្ញុំ ម្នេក់ ឈ្មេះ ពៅ បានមកដល់ដ េរ អ្នកទា ំង បី ជមេ​េប សួរ យើងព េម គា្នេ។ ពេល នោះ អ្នកគ េូ ពេទេយ បាន វស់ ឈាម ឲេយ សាម៉េត រួច រាល់ ល្មម

អ្នកគ េូ ពេទេយ ងាក មក ញញឹម ដក់

យើងទា ំង អស់ គា្នេ ដោយ វចា ថ «តង់​ស្យុជងល ​ ្អ​ទ្​ សូម​កុំ​ ភ័យ​អី!​អ្នក​មីងស ​ ម្​្ន្ត​ផ្អៀង​ទៅ​​ខ្ញុជំ​ចាក់​ថជ ្ន្ំ​ ូន»។

អ្នកគ េូព េទេយ បាន ចាក់ ថ្នេំ តេង់ត េគាក រួច បេប់សា ម៉េត ថ «សម្​្ក​ចុះ​អ្នក​មីង!​បន្តិចទៀតខ្ញុជំនឹង​មក​ទទួល»។ ថ ហើយ នាង កាន់ សម្ភេរៈ ពេទេយ ដើរ ចេញ ទៅ។ អាការៈ សាម៉េត ដូចជា ធ ូរ សេ ល បន្តិច នៅ ពេល នេះ នាង ងើប អង្គុយ។ ោក ម៉េថយ និង ឡូស ដើរ ទៅ ជិតគា ត់ ហើយ ឡូស បាន ចាប់ ដេ គាត់ និយាយ ថ «យើង​បាន​អធិស្ឋ្ន​ ឲ្យស ​ ម៉្តរ​ ហូត​អ្នក​នឹង​ជ​សះ​ស្បើយជ ​ ​មិន​ខាន»។

សាម៉េតឆ ្លើយ តប ដោយ មន ទឹកម ុខរ ំភើប «អរ​គុណ​ អ្នក​ទាំង​អស់​គា្ន​្ច្ើន​ណាស់!​ សូម​ព្ះ​ប្ទាន​ពរ​ដល់​ អ្នក​ទាំង​អស់​គា្ន្​ផង​ដ្រ»។

ោក ម៉េថយ ក៏ លូក មត់ថ «មិនអីទ្!​សូមសម៉្ត​ កុគ ំ​ ិត​ថ​ជ​រឿង​ធំ​ដុំ​អី!»។


11

មិនអីទ្​អូន!

ពេល នោះ ខ្ញុំក ៏ ដើរច ូល ទៅ កាន់ សា្មេ គាត់ ថ្នមៗ ម្ដងទ ៀត ពេមទា ំង និយាយ ថ ៖ «សូមព្ះគង់ជមួយ​អូន!​ យើង​ រង់ចា ​ ំ​អូន​ៅខាងក្​្​បន្ទប​់វះ​កាត់»។ និយាយរួចយើង

នាំ គា្នេ អធិសា្ឋេនម ្ដងទ ៀត

ដោយ ដក ់ដេ លើ សាម៉េត ទាំង

អស់ គា្នេ។ អ្នកគ េូ ពេទេយ បាន នាំ បេពន្ឋខ ្ញុំ

ចូល ក្នុងប ន្ទប់វ ះ កាត់

ហើយ ោក ម៉េថយ ឡូស សេី ពៅ និង ខ្ញុំ ចាំ នៅ ខាង កេ​េ។ ព ួកគ េ យក ចិត្តទ ុក ដក់ជ ួយ លើកទ ឹកច ិត្តខ ្ញុំ ជាចេើន ធ្វើ ឲេយ ខ្ញុំ មន ភាព កក់ក ្ដេ ប៉ុន្តេក ្នុងនា ម ជា មនុសេស ខ្ញុំ នៅ តេ មន ចិត្ត បារម្ភ ចំពោះ សាម៉េត ដេរ។ បនា្ទេប់ ពី យើងបា ន រង់ ចាំ អស់ ពេល ជាង បី ម៉េងដោ យ ចិត្តអ ន្ទះសា ទា្វេរ បាន បើកឡ ើង។ នុះ! ោក វេជ្ជ បណ្ឌិត ចេញម ក ហើយ រួម ទាំង ក្លិនថ ្នេំ ពេទេយ ភាយ ចេញ មក ដេរ ខ្ញុំ មន អារម្មណ៍ភ ័យ អរៗ រក ថ មិនត េូវ។ គាត់ ឈប់ ហើយ សេដីទា ំង ញញឹម ថ «រួច​ហើយ​មិន​អី​ទ្!​គាត់​រឹង​មាំ​គួរ​ ឲ្យស ​ រសើរ​​បន្តិច​ទៀត​គ្​យក​គាត់ច ​ ្ញម ​ ក​ហើយ»។

ខ្ញុំ និង ម៉េថយ ឆ្លើយ ពេម គា្នេ ដោយ ចិត្តរ ំភើប ថ «អរ​គុណ​


12

ស្រឡាញ់​ដល់​ម្ល្រ៉ះ

ច្ើន​ណាស់​លោក!» ោក ម៉េថយ ទះ សា្មេ ខ្ញុំ សេ លៗ

រួម ទាំង វចា ថ «អរគុណ​ព្ះ​អង្គ!»។ នៅ ពេល នោះ ម៉េងប េហេល ១១ ពេឹក។ ងុឺតៗ រា៉េកៗ បាន បន្លឺឡ ើង គឺ ជា សម្លេង គេ ពេទេយ ដេល សាម៉េត គេងនៅ លើ នោះ កំពុងរ ុញ ចេញ ពី បន្ទប់វ ះ កាត់ ដោយ ោក គេូ ពេទេយ បី នាក់ និង អ្នកគេូព េទេយ ម្នេក់។ សាម៉េត មិនស ន្លប់ ទេ ពេ​េះព េទេយ បេ ើវិធីចា ក់ ថ្នេំ ស្ពឹក តេង់ឆ ្អឹងខ ្នងរ បស់ គាត់។ គាត់ប ើកភ ្នេកព េឹមៗ ហើយ យើងទា ំង អស់ គា្នេ ក៏ ដើរ ជាមួយ កេុមគ េូព េទេយ ដេល រុញ គេ ចូលដ ល់ បន្ទប់ ហើយជ ួយ លើក សាម៉េត ដក់ល ើ គេ ក្នុងប ន្ទប់ស មេ​េក វិញ។ ោក គេូព េទេយ ម្នេក់ បេ ប់យ ើង ថ

« គាត់ម ​ ិន​អី​ទ្!​

គ្​្ន់​តអ ្​ ស់​កមា្ល្ំង​ប៉ុណោ្ណ្ះ​ ល្ង្ច​បន្តិច​ ​បើ​គាត់ដ ​ ើរ​ ខ្យល​់​ហើយ​ ​គាត់អា ​ ច​ញុ្ំ​ទឹក​ ​និង​ ​អាហារ​ខ្លះ​បាន»

និយាយ រួច កេុមគ េូព េទេយ ក៏ ដើរ ចេញ ទៅ។ មួយ សន្ទុះ កេ យ មក សាម៉េត បើកភ ្នេកឡ ើងស នេសឹមៗ ខំ បេឹងន ិយាយ

ទាំង ញញឹម ស្ងួត ទៅ កាន់ ោក ម៉េថយ

ឡូស និង សេីពៅ ដោយ សម្លេង តិចៗ ថ «សូម​អរគុណ​ ដល់អ ​ ្នក​ទាំង​អស់​គា្ន្​ច្ើន​ហើយ»។


មិនអីទ្​អូន!

13

ោក ម៉េថយ តប ភា្លេម ថ «មិន​អី​ទ្!​យើងសប្បាយ​​ ចិត្ត​ណាស់​ដោយ​បាន​ជួយ​សម៉្ត​និង​គ្ួសរ»។

អ្នកស េីឡ ូស ក៏បន្ទរដោ យ ពាកេយ សេទន់ដ េរ ថ «កុំ​គួរ​ សម​អី!​សូមស ​ ម្​្ក​ចុះ​ឲ្យ​ឆប់​មាន​កមា្ល្ំង!»។

ពេលនោ ះ ប្អូនថ ្លេ សេី ក៏បា ន បញ្ចេញ ពាកេយ សេទន់ដ េរ ថ «ម្ន​ហើយ!​ សូម​បង​សម្​្ក​ឲ្យ​បាន​ស្ួល​ចុះ​ ដើមេបីឲ ្យ​ឆប់​មាន​កមា្ល្ំង​សូមកុំគិតពី​ពួក​យើង​អី!»។ សាម៉េត ក៏ធ ្មេចភ ្នេកស ម្ងំ គេង។ មួយ សន្ទុះ ធំ កេយ មក អ្នកទា ំង បីក ៏ ជមេ​េបលា យ ើងត េឡប់ ទៅ ផ្ទះ វិញ។ កេ​េយ ពី ពួកគ េ តេឡប់ ទៅវ ិញ អស់ សេ​េប់ តេ សាម៉េត ខាំ ធ្មេញ ជេួញ ចិញ្ចើម ថ្ងូរត ិចៗ បេ ប់ខ ្ញុំ ថ ឈឺ ចាប់ ក្នុង ពោះ តេង់ក ន្លេងវ ះ កាត់ ខា្លេំង ាស់។ ពេល នោះ ខ្ញុំ ដូចជា រញីរ ញ័រ មិនដ ឹងជា តេូវ ធ្វើ អ្វីទ េ ទមេ​េំទ ប់អា រម្មណ ៍បាន ក៏ រត់ ទៅ បេប់អ ្នក គេ ូ ពេទេយ ដេល យាម បេចាំ ការ អ្នកគ េូ ពេទេយ ក៏ បេញាប់ បេញាល់ រៀបចំ ថ្នេំ ទាំង ពោល ថ «មិន​អី​ទ្​លោក!​ ខ្ញុជំ​នឹង​ចាក់​ថ្ន្ំ​ ឲ្យគា ​ ត់ឥ ​ ឡូវ​បន្តិច​ទៀត​គាត់ធ ​ ូរ​ហើយ»។ បនា្ទេប់ ពី ចាក់

ថ្នេំបា ន បេហេលដ ប់ប េ ំនា ទី សាម៉េត ក៍ បាត់ ឈឺ ចាប់ បន្តិច ម្ដងៗ រួចសម្ងំ គេងទៅ ឯ ខ្ញុំក ៏ បាន ធូរ សេល ក្នុងច ិត្តដ េរ។


14

ស្រឡាញ់​ដល់​ម្ល្រ៉ះ

អ្នកគ េូ ពេទេយ បាន យក ដុំ សាច់ ដេល បាន វះ កាត់ យក ចេញ ពី ក្នុងស េបូន របស់ សាម៉េតម ក បងា្ហេញ យើងឃ ើញ វ មន រាង មូល ទំហំ ប៉ុនចា ន ចង្កឹះ។ រយៈ ពេល បួនប េ ំថ ្ងេ នៅ មន្ទីរព េទេយ

មន គេួសារ យើង

និង បង ប្អូនប េុស សេីរួមជ ំនឿ ជាចេើន នាក់ ដូចជា ពួកជ ំនុ ំ គេូ គងា្វេល និង បេសក ជន ខ្លះ ជួយ ជា ថវិកា ខ្លះជ ួយ ជា គេឿង ឧបភោគ បរិភោគ ដូចជា ម្ហូបអា ហារ ផ្លេ ឈើ ទឹក ដោះ គោ ឆៅ ជាដើម។ ធ្វើ ឲេយយ ើង គា្មេនខ ្វះ ខាត អ្វី សះ ជា ពិសេស ពួកគ េ តេងអ ធិសា្ឋេនឲ េយ យើងម ិនដ េល ខាន ឡើយ ធ្វើ ឲេយ ខ្ញុំ និង បេពន្ធ ពេមទា ំង គេួសារ មន ចិត្ត រំភើប ឥត ឧបម ចំពោះ ពេះគ ុណ ដ៏ថ ្លេ ថ្លេ

ដេល បាន បងា្ហេញ យា៉េង

អសា្ចេរេយ តាម រយៈ បង ប្អូនទា ំង អស់ នេះ។ ថ្ងេ ទី បេ ំ សាម៉េតបាន ធូរ សេល មេនទ េនហ ើយ ហើយ យើងក ំពុងរ ៀបចំ ឥវ៉េន់ដ ើមេបីចេញ ពី មន្ទីរព េទេយ

សេប់ តេ

អ្នកគ េូ ពេទេយ ដេល តេងត េ មើល ថេ សាម៉េត រាល់ថ្ងេ បាន ដើរ ចូល មក ហុចក េដស វិភាគ ដុំ សាច់ ឲេយ មក យើងដោ យ ទឹក


15

មិនអីទ្​អូន!

មុខញ ញឹម សេស់ សេ យ ហើយ បន្លឺ ថ «សូម​អប​អរ!​​ លោក​ពូ​អ្នកមីង!​ដុំ​សច់​នោះ​គា្ម្ន​ជំងឺ​មហា​រីក​ទ» ្ ។

យើងអ រ ដូចក ើតម ្ដងទ ៀត ខ្ញុំ និង សាម៉េត បន្លឡ ឺ ើងពេម គា្នេ ថ «អរគុណ​ណាស់​ អ្នក​គ្ូ​ព្ទ្យ!​ សូមព្ះ​ប្ទាន​ ពរ!»។

ខ្ញុំមើលទៅបេពន្ធ មន ទឹកម ុខស េស់ បស់ គាត់ លើក ដេ បេទូល ឡើងល ើ កេបាល ដោយ ពោល ពាកេយ ថ «ទូល​បង្គំ​សូម​ អរ​ព្ះ​គុណ​ដល់ទ ​ ្ង់»។

ទឹកភ ្នេកន េ ក្ដីអ ំណរ

បាន ហូរ កាត់ ផេនថ ្ពេល់ របស់

សាម៉េត រីឯ ខ្ញុំវិញបា ន ជញ្ជូនឥ វ៉េន់ច េញ ពី ពេទេយ ដោយ ចិត្ត រំភើប ឥត ឧបម ក៍ ចេះ ត េសរសើរ តម្កើង និង អរ ពេះ គុណ ដល់ ពេះ យេស៊ូវ ជានិច្ច។

យើងបា ន ទទួល បទ ពិសធន៍

ក្នុងព េះ គុណ ដោយ សារ តេ ការ ឈឺ ចាប់ និង ទុក្ខល ំបាក ធ្វើ ឲេយ យើង សា្គេល់ព ី សេចក្ដីស េឡាញ់ របស់ ពេះ ដេល បាន ផ្ដល់ ឲេយ នោះ រក អ្វី បេៀប ផ្ទឹមព ុំបា ន ឡើយ។


16

ស្រឡាញ់​ដល់​ម្ល្រ៉ះ

ជាង ដប់ឆ ្នេំ កេ យម ក ខ្ញុំ និង ភរិយា ធ្វើ ដំណើរ កាត់ មុខម ន្ទីរព ហុ ពេយាបាល ម៉េ សារី យើងងា ក មុខស ើច ដក់ គា្នេ ដោយ មន ក្ដី សងេឃឹម៕

​លោក​​​មឿន​ច័ន្ទ​សុខា​ គ្ូគង្វ្លន្​ព្ះវិហារ​​មិត្ត​សមា្ល្ញ់ និង​​ជវិចិត្ករ


ន្រះ​ា​ផ្ទះ​ខ្ញុំ​ឬ?

3 «ឃូសៗ» បុបា្ផេ និង កេសរ ក្អកទៀតហើយ ខ្ញុំ ស្ទុះ ចេញ ទៅ យក ទឹកនៅ កេបេរ មុងឲ េយ ពួកគ េញុំា «ន្ះ​កូន​ញុជំា​ទឹក​ បន្តិច​ទៅ!» ខ្ញុំន ិយាយ តិចៗ ពីពេះជា ពេល រំលង អ្រធាតេ

គេ ទាំង ពីរនា ក់ បាន ផឹកទ ឹកហ ើយ រួច គេងល ក់ បាត់ ទៅ។ លុះ ពេឹកឡ ើង សុខ សាន្ត ហើយ និងខ ្ញុំ កំពុងស្ថិតនៅ ផ្ទះ បាយ ផ្ទះ យើងត ូច គា្មេនប ន្ទប់ គឺ មន តេទូម ួយ បាំង ធ្វើ ដូច ជា ជញ្ជេំងប ន្ទប់គ េង។ ខ្ញុំ និយាយ ទៅគា ត់ ថ «យប់ម ​ ិញ​ បង​មាន​ឮ​បុបា្ផ្​ និង​​ក្សរ​​ក្អក​ដ្រទ្?»។

ប្តី ខ្ញុំង ក់ក េបាល ដោយ និយាយ តប វិញ ថ ដ្លអ ​ ូន​បាន​ឲ្យ​ទឹក​គ្​ផឹក!»។

«ល្អ​ណាស់​


18

ស្រឡាញ់​ដល់​ម្ល្រ៉ះ

ឥឡូវ នេះ ពួកគ េទា ំង ពីរ នាក់ ឈឺ ទៀត ហើយ ខ្ញុំ មិនអា ច ទេ​េំ រស់ នៅ ផ្ទះ នេះប ន្តទ ៀត ទេ វ មិនគ េ ន់ត េ ក្តេ ទេ ថេម ទាំង មន ក្លិនស ំរាម ដេល គេ បោះ ចោល នៅ កេបេរ នេះ ទៀត។ ប្តី ខ្ញុំ ទុកចា ន នៅក ្នុងចា ន ដេក

ងាក មុខម ក រក ខ្ញុំ ទាំង

បង្កប់ន ូវ ក្តីបា រម្ភ ហើយ និយាយ មក ខ្ញុំ ថ «បង​ក៏​គិត​ដូច​ អូន​ដរ្ ​យើង​គរួ ​នយ ិ យ​ជមួយ​ម។ ្៉ ​កាល​ពម ី ស្ ល ិ ​មញ ិ ​ គាត់​ប្ប់​បង​ថ​ បើសិនជ ​ ​យើង​មាន​លុយ​ គាត់អា ​ ច​ ឲ្យដ ​ ីទំហំ​

​៥ម*២០ម​

​មក​ឲ្យ​យើង​សង់ផ ​ ្ទះ​ៅ​លើ​ដី​

របស់គា ​ ត់ » ។

ខ្ញុំ ឆ្លើយ «ត្​យើង​អត់​មាន​លុយទ ​ ្​ លុះ​ត្​យើង​ ទៅ​​ខ្ចី​លុយព ​ ី​ធនាគារ!» គាត់ តប វិញ «ល្អ!​ យើង​គួរ​ត្​ ទៅ​ថន ្​្ង ្ះ​ត្​ម្តង​ទៅ!» ខ្ញុំ ឆ្លើយ «ល្អ​ណាស់​បង​ តោះ​ យើងទៅ ​ !»

ខ្ញុំ ផ្ញើ កូនទា ំង ពីរ ជាមួយ ម្តេយ ក្មេក ហើយ យើងទា ំង ពីរ ជិះ ម៉ូតូទៅ ធនាគារ។ នៅតាម ផ្លូវ មន រថយន្ត ម៉ូតូត ូចធ ំ បើក បរ ខា្វេត់ ខ្វេង បង្កឲ េយច រាចរ កក ស្ទះ។ ពន្លឺព េះ អាទិតេយ ជះ កម្តេម ក លើ ផ្ទេ មុខព ួកយ ើង ហើយម ិនយូរប៉ុនា្មេន យើងក ៏ បាន មក ដល់ ធនាគារ។


19

ន្ះជផ្ទះខ្ញុជំឬ?

បុគ្គលិកព ីរនា ក់ បាន អញ្ជើញ យើង ឲេយអ ង្គុយ នៅ ជិតត ុ ធំ មួយ ម្នេក់ ក្នុងច ំណម ពួកគ េបាន សួរ យើង ថ ោក ទាំង ពីរ តេូវ ការ បេ ក់ក ម្ចី ដើមេបី សង់ ផ្ទះ មេនទ េ? មើល ទៅ គាត់ ដូចជា ច ង់ជ ួយ ដល់ យើង ខ្ញុំ និយាយ ដោយ ញញឹម ទៅ កាន់ សា្វេមី របស់ ខ្ញុំ។ បនា្ទេប់ ពី យើងបា ន បំពេញ ឯកសារ មួយ ចំនួន

ដ េល

ធនាគារ តមេូវ ឲេយយ ើងប ំពេញ បុគ្គលិកទា ំង ពីរ នោះ ក៏ ចេញ ពី តុ ដេល នៅ ចំពោះ យើង សំដៅទៅ កាន់ បន្ទប់ម ួយ ទៀត។ ខ្ញុំ និង សា្វេមី បាន អង្គុយ រង ់ចាំ ដោយ ក្តី សងេឃឹម «ខ្ញុជំ​ខ្សឹប​ តិចៗ​ទៅ​ប្តី​របស់ខ ​ ថ ្ញុជំ​ ​ ពួក​គ្​ដូចជ ​ ​ចាប់អា ​ រម្មណ៍​ក្នុជង​ ការ​ឲយ្ ​បក ្ ​យ ់ ង ើ ​ខណា ​ី្ច ស់។​ប្ត​ខ ី ​ម ំុជ្ញ ន ិ ​បាន​ឆយ ើ្ល ​តបគ្ន ្ ់​ ត្ង ​ ក់​ក្បាល​ហាក់​ដូច​ជ​យល​់ព្ម​ចំពោះ​ការ​រំពឹង​ទុក​ របស់ខ ​ ្ញុជំ»។

មួយ សន្ទុះ កេ យ មក បុគ្គលិកធ នាគារ ម្នេក់ បាន ដើរ សំដៅ មក ពួកយ ើង ហើយ និយាយ ថ «សូម​អធ្យា​ស្័យ​ បង​ទាំង​ពីរ​ ធនាគារខ្ញុជំ​មិន​អាច​ធកា ្វើ​ រ​សម្​្ច​ចិត្ត​កុជង ្ន ​ ការ​ផ្តល​់ប្ក់​កម្ចី​

ជូន​បង​ទាំង​ពីរ​ៅ​ថ្ង្​ន្ះ​បាន​ទ្​

ប៉ុនព ្ត្​ ួក​យើង​នឹង​ទូរស័ពទៅ ្ទ​ ​បង​ៅថ្ងស ្​ ្អ្ក»។


20

ស្រឡាញ់​ដល់​ម្ល្រ៉ះ

ឮ ដូចោ្នេះ ខ្ញុំហា ក់ដ ូចជា អស់ សងេឃឹម ក៏ និយាយ តប ថ ចាស! អរគុណស មេ​េប់សេវកម្ម ខ្ញុំ បេកដ ជា រងចាំ ទូរ ស័ព្ទ ពី ប្អូនស េី។ ខ្ញុំម ើល មុខប ្តី ខ្ញុំ គាត់ មន សា្នេម ញញឹម លាយ ជាមួយ អារម្មណ៍ខ ្វល់ ខា្វេយ

ខ្ញុំ ក៏ បន្លឺស ម្លេង តិចៗ ដោយ

ញញឹម ថ «បង!​ខ្ញជ ុជំ​ ឿ​ថគ ​ ្បយ ់​ ៉្ង​នឹង​បាន​ប្សើរ»។ ពួកយ ើងទា ំងព ីរ បាន លា បុគ្គលិក ហើយ ទាញ ម៉ូតូធ ្វើ ដំណើរម ក ផ្ទះវ ិញ។ លុះព េឹកថ ្ងេ សៅរ៍

បនា្ទេប់ ពី សេស់ សេូបអា ហារ ពេល

ពេឹករ ួច ខ្ញុំ និង ប្តីក ំពុងអ ង្គុយ នៅ កេបេរ មត់ ទា្វេ ផ្ទះ ឮ សម្លេង ទូរ ស័ព្ទរោ ទ� រឺុង! រឺុង! រឺុង!។ ខ្ញុំក៏ស ្ទុះ ទៅ លើកដោ យ គិតក ្នុង ចិត្ត ថ វ បេ កដ ជា ខាង ធនាគារ ហើយ។ «ជម្​្ប​សួរ!» ខ្ញុំនិយាយ។ ខាង ធនាគារ «ជម្​្បស ​ ួរ​បង​ស្ី!​ខ្ញុជំ​សូម​ជម្​្ប​ថ​ យើងម ​ ិន​អនុញ្ញ្ត​ឲ្យ​ខ្ចី​តាម​ចំនួន​ ដ្ល​បង​បាន​ស្នើ​សុំ​ ទ្​ យើង​អនុញ្ញ្តត ​ ្ឹមត ​ ្​ ៥០០០​ ដុលអា ្ល្​ ម្រិក​ ប៉ុណោ្ណ្ះ»។

កេ​េយ ពីប ញ្ចប់កា រ សន្ទនា តាម ទូរស ័ព្ទ ខ្ញុំ មន អារម្មណ៍


ន្ះជផ្ទះខ្ញុជំឬ?

21

កេៀម កេំប ន្តិច ពេ​េះ ៥០០០ ដុលា្លេ មិនគ េប់គ េ ន់ដ ើ ម េ ប ី សង់ ផ្ទះ មួយ សមរមេយបា ន ទេ។ ខ្ញុំ និង សា្វេមី អង្គុយ អធិសា្ឋេន «ឱ​ព្ះ​អង្គ​អើយ!​ យើងមា ​ ន​កូន​តូចៗ​ ​ពិត​ជ​ត្ូវកា ​ រ​ មាន​ទឹក​ស្អ្ត​ ជម្ក​ សុវត្តិភាព​ ​និង​ បរិយ​កាស​ល្អ​ សូម​ជួយ​ពួក​យើង​ផង»។

ថ្ងេ បនា្ទេប់ ខ្ញុំបា ន ផ្ញើ សា តាម ទូរ ស័ព្ទ ដេ ទៅ កាន់ មិត្តភ ក្ត ិ រួម ជំនឿ ឲេយគ េ បន្តអ ធិសា្ឋេនឲ េយ យើង ពីពេះយ ើងច ង់ មន ផ្ទះ ថ្មី ផ្ទេល់ ខ្លួនស មេ​េប់ រស់ នៅ។ មួយ សបា្តេហ៍ កេ យ ខ្ញុំ បាន ទទួល សារ ពី មិត្តស ម្លេញ់ ដ៏ ល្អម ្នេក់ គាត់ បាន សួរ ខ្ញុំ ថ៖ «លីណាត​ តើ​អ្នក​អាច​សង់​ ផ្ទះ​បាន​ទ្​ បើសិន​ជ​ខ្ញុជំ​ឲ្យ​អ្នក​ខ្ចី​ ៥០០០​ ដុលទ ្ល្​ ៀត​ ដោយ​អត់​មាន​យក​ការ​ប្ក់?»

ខ្ញុំ សបេបាយ ចិត្តម េនទ េន ហើយក ៏ ឆ្លើយ តប ថ «ចាស​ ប្​្កដ​ណាស់!»

ពេលប់ ចូល មក ដល់ បនា្ទេប់ ពី អាហារ ពេល លា្ងេច សា្វេមី និង ខ្ញុំ បានបេុងបេៀប និយាយ ជាមួយ ម្តេយ ខ្ញុំ អំពីកា រ សង់ ផ្ទះ។ ខណៈនោះ គាត់ដ ូចជា មន ទឹកម ុខក េៀម ហើយ ប្លេក


22

ស្រឡាញ់​ដល់​ម្ល្រ៉ះ

ខុស ពី ធម្មតា គាត់ អង្គុយល ើ អងេឹងត ូចម ួយ ដេល ស្ថិត នៅ ខាង មុខទា ្វេរផ ្ទះ ដោយ យោល ខ្លួនត ិចៗ ចោល ភ្នេកស ម្លឹង ទៅ ឆ្ងេយ ដូចជា ក ំពុងគ ិតអ ្វី មួយ។ ឃើញ ដូច្នេះ ពួកយ ើង ដូចជា មន អារម្មណ៍ខ្វល ខា្វេយ ខ្លះ ដេរ។ ទីប ំផុតគា ត់ បាន បន្លឺស ម្លេង «ម៉្​មិន​ឲ្យ​កូន​ឯង​សង់​ ផ្ទះ​ៅ​លើ​ដី​នោះ​ទ្​

ពីព្ះវា​ជ​កម្ម​សិទ្ធ​របស់ប ​ ង​

ប្ុសឯ ​ ង​​ដ្លរ​ ស់​ៅ​ប្ទ្សអា ​ ឡឺម៉ង់»។

សា្វេមី របស់ ខ្ញុំន ិយាយ ទៅ កាន់ ម្តេយ គាត់ ថ «ម៉្​គួរ​ត្​ ប្​្ប់​ខ្ញុជំ​ឲ្យ​បាន​លឿន​ជង​ន្ះ​ ដើម្បី​ឲ្យ​ខ្ញុជំ​យក​ព្ល​គិត​ អំពី​រឿង​ទិញ​ផ្ទះ​វិញ»។

រឿង ដេលក ំពុងក ើតឡ ើងដ ូចជា មិនស ូវ ល្អ តេ ខ្ញុំ នៅ តេ មន ជំនឿ លើ ពេះ ថ ទេងន ់ ឹងម ន មធេយា បាយ សមេ​េប់ យើង ហើយ យើងបា ន សមេ​េច ចិត្តទ ិញ ផ្ទះ វិញ។

នៅ ចម្កេរដូង

មន សំណង់ ផ្ទះ ល្វេងជា ចេើន ដក់ ថ «ផ្ទះ​លក់» យើងបា ន ដើរ ទៅ កាន់ ផ្ទះ ល្វេងម ួយ បុគ្គលិកម ្នេក់ បាន យក តារាង តម្លេ សមេ​េប់ ផ្ទះន ីមួយៗ «តម្ល្​ ៣០០០០ដុល​្ល្ សម្​្ប់​ផ្ទះ​ មួយ»។

យើងម ិន មន លុយ គេប់គ េ ន់ស មេ​េប់ ផ្ទះ នេះ ទេ

ៀត។ ដូច្នេះ អ្វីដ េល យើងអា ច ធ្វើ បាន គឺ អធិសា្ឋេនទ


23

ន្ះជផ្ទះខ្ញុជំឬ?

មួយ ខេ កេ យម ក ម្តេយ ក្មេកន ិយាយ មក កាន់ ខ្ញុំ ដោយ ញញឹម «ម៉្​ចង់​ឲ្យ​កូន​សង់ផ ​ ្ទះ​ៅ​លើ​ដី​ ដ្លបា ​ ន​ចាក់​ គ្ឹះ​រួចហ ​ ើយ​ ៅ​គីឡូ​ម៉្តល ្​ ្ខ​៦​ ដ្លមា ​ ន​ទំហំ​ ​ ៥ម​*​​២០ម​​ដី​ន្ះជ ​ ​កម្ម​សិទ្ធ​ផ្ទ្ល់​របស់ក ​ ូន»។

ខ្ញុំ បាន បេបដ ់ ំណឹងល ្អ នេះ ដល់ ប្តី ដេល កំពុងអ ង្គុយ នៅ ចង្កេនបា យ យើង មន ភាព រីករាយ ជាមួយ គា្នេ ពីពេះ ដី នោះ ល្អ ជាង ដី ដេលព ួកយ ើងច ង់ស ង់ ពីមុន។ ខ្ញុំ ទូរ ស័ព្ទ ទៅ មេ ជាង សំណង់ ដេល ា្លេប់ ជជេក គា្នេព ីរ បី ដង ហើយ អញ្ជើញ គាត់ ឲេយ មក ជួបខ ្ញុំ ម្តងទ ៀត ដើមេបី ធ្វើ កិច្ច សនេយា។ នៅ ថ្ងេ បនា្ទេប់ ខ្ញុំទ ូរស័ព្ទ ទៅ ហាង សំណង់ ដើមេបី ទិញ សម្ភេរៈ មួយ ចំនួនដ ូចជា ខេសោច់ ស ុីម៉ង់តន៍ ន ិង ដេក។ មួយ ខេ កន្លងទៅ លុយ យើងក ៏ អស់ តេ ផ្ទះ នៅ មិនទា ន់ សង់ រួច ដូច្នេះយ ើងទា ំងព ីរ ចាប់ ផ្តើមបា រម្ភ ហើយ អធិសា្ឋេន ក្នុងច ិត្ត ថ «ព្ះ​អង្គ​អើយ!​ សូម​ជួយ​ ដ្បិតយ ​ ើង​ដឹងថ ​ ​​ ទ្ងមា ់​ ន​គ្បម ់​ ធ្យាបាយ​ឲ្យយ ​ ើង​សង់ផ ​ ្ទះ​បាន»។

មួយ សបា្តេហ៍ កេ យម ក មន ស្តេី ចំាស់ ម្នេក់ ជា គេីស្ទ បរិស័ទ បាន ទូរស័ព្ទ មក ខ្ញុំ សុំ ទិញ ដី មួយ កន្លេងរ បស់ សា្វេមី ខ្ញុំ

ដេល ស្ថិត នៅ ខាង មុខព េះ វិហារ តូចម ួយ នៅភូម ិ


24

ស្រឡាញ់​ដល់​ម្ល្រ៉ះ

សេនស ុខ។ វ មន ទំហំ ៧ម x ១២ម ជា ដី ដេល យើងស ្ទើរ តេ ភ្លេច ថ អាច មន គេ ទិញ។ យើងបា ន លក់ ក្នុងត ម្លេម ួ យ សមរមេយ ពីពេ ះជា ត ំបន់ដ េល គេ ទើបត េ អភិវឌេឍ។ យើងបា ន ធ្វើ កិច្ចស នេយា លក់ ដី នោះ ទៅ ឲេយ ពេះ វិហារ។ នៅ ទី បំផុតផ ្ទះ យើងបា ន សង ់រួច ជា សា្ថេពរ

វ មន ទំហំ ធំ

ហើយ រឹង មំ ដេល យើងអា ច សង់ បន្ថេម ២ ទៅ ៣ ជាន់ មន ចង្កេ នបា យ ទូលាយ និង បង្អួចធ ំៗ។ អគុណព េះ ជាម្ចេស់

ដេល បាន ផ្តល់ ក្តី សេឡាញ់ ដល់

យើងតា ម រយៈ ម្តេយ ក្មេក បង បេុស និង មិត្តស ម្លេញ់ ខ្ញុំ៕ នៅ ថ្ងេរ ី ផ្ទះម ក លំនៅ ថ្មី យើងម ិនចា ំចាប់ តេូវ ការ ឡាន ដឹកទ ំនិញ ទេ ពីពេ ះស ម្ភេរៈ ដេល យើង មន មិនច េើន ទ េ គេ​េន់ត េ យក តុ កអីប ី កងា្ហេ ពូក... គឺអស់ហើយ៕

​លោកស្រី​​ទីវ​លីណាត​ បុគ្គលិកអង្គការ​​ទស្សន:ពិភពលោក ប្ចាៅ ំ​ ​កម្ពុជជ​

(World Vision Cambodia)


ស្រឡាញ់​ដល់​ម្ល្រ៉ះ

3 សេរី និង ខ្ញុំភ ័យ ខា្លេច ហើយ បារម្ភ ជាខ្​្លាំង ខណៈ េពល មក ដល់ ផ្ទះ ម្តេយ ឪពុកខ ្ញុំ ខ្ញុំ នឹកភ ្នកក ្នុងច ិត្ត ថ «ហុឺ!​ មិន​ ដឹងជ ​ គា ​ ត់​ដឹងថ ​ ខ ​ ្ញុជំ​ និង​ ស្រី​ ស្ាញ់​គា្ន្​ខា្ល្ំង​ េហីយ​ ព្មអ ​ នុញ្ញ្ត​ឲ្យ​យើង​រៀប​ការ​ឬ​អត់»

ខ្ញុំ ពិតជា ចង់

បាន ការ គាំទេ ការ អនុញ្ញេត និង ការ ជូនព រ ពី ម្តេយ ឪពុកខ ្ញុំ ាស់។ េយីង បាន កេកឈ រ ឡើងម ុនគា ត់ ខ្ញុំ ចាប់ ផ្តើមន ិយាយ ថ «ម្៉​អើយ!​ ស្រី​ និង​ ខ្ញុជំ​បាន​សម្​្ច​ចិត្ត​រៀបការ​ ហើយ​សូមម ​ ៉្​អនុញ្ត ្ញ ​និង​គាំទ្​ពួក​យើង​ផង»។

«មិន​បាន​ មិន​បាន​ មិន​បាន​ជ​ដាច់​ខាត​ េបី​ឯង​ រៀប​ការ​ជមួយ​ស​ហ ី្ ង ឹ្ន ​េយីង​មន ិ ​ទទួល​សល ្​្គ ​់ និង​មិន​


26

ស្រឡាញ់​ដល់​ម្ល្រ៉ះ

ទៅ​ចូល​រួម​ទ្» នេះ ជា សម្តី ម្តេយ ខ្ញុំ។ «ម៉្!​ សូម​ម្តា្ត្​ ផង!​ ដ្បិតយ ​ ើង​ស្ាញ់​គា្ន្​ណាស់» «យើង​ខំ​ឲ្យ​ឯង​ រៀន​សូតបា ្​ ន​ខ្ពស់​

​ខ្វះ​អីស្ី​

កូន​គ្​អ្នក​មាន​ទ្ព្យ​

សម្បត្តិ​ និង​ ​ចំណ្ះ​វិជ្ជ្​ ហ្តអ ុ​ ្វី​មក​ជ្ើស​រីស​កូន​ យួន​រស់​ៅ​តំបន់​អនា​ធិបត្យ្យដ ​ ូច្ន្ះ» គាត់បន្តដោយ

លើកព ី សា្ថេនភា ព កេុមគ េួសារ និង ចំណេះ វិជា្ជេ របស់ សេរី ដោយ និយាយ កាន់ តេ ឮឡើងៗ។ ខ្ញុំ បាន សួរ គាត់ វិញ ថ «ព្ល​បាស ៉្​ ្ាញ់​ និង​ ​ចង់​ រៀប​ការ​ជមួយ​ម៉្​ ​ តើ​ព្ល​នោះ​ដោយ​សរ​ត្​ម្​៉

ំុ នបន្តថ មាន​ចណ ំ ច ុ ​ល​ឥ ្អ ត​ខះ្​្ច ​ ឬ​ដោយ​សរ​អ? ី្វ »​ ខ្ញបា «ឧទាហរណ៍​ ​ស្រី​ជ​កូន​យួន​ មាន​ចរិត​មិន​ល្អ​ និង​ មាន​ចណ ំ ច ុ ​ខសា ្ យ​ជ​ចន ើ្ ​ត្នា ​ ង​ជអ ​ ក ្ន ​ មាន​​និង​​ជ​ អនិក​ជនមក​ពី​អាម្រិក​តើ​ម្​ន ៉ ឹង​គិត​យ៉្ង​ណា?»

ម្តេយ ខ្ញុំ តេង មន ក្តី សេមេច ង់ឲ េយ ខ្ញុំ រៀប ការ និង ទៅ រស់ នៅ បេទេស កេ ជាពិសេសស ហរដ្ឋ អាមេរិក។ ទោះជា ខ្ញុំ អង្វរគា ត់ និង បេ ប់ហ េតុផ ល ក៏ គាត់ មិនព េម សា្តេប់ ហើយ មិនអា ច ប្តូរកា រ សមេ​េច ចិត្តរ បស់ គាត់ បាន ដេរ។ ដោយ ទឹកម ុខអ ស់ សងេឃឹម និង មន សម្ពេធ ជាខា្លេំង


27

ស្ាញ់ដល់ម្ល្៉ះ

សេរី មិនន ិយាយ អ្វីទាំងអ ស់ តេ នាង ខំ ទប់តំណក់ទ ឹកភ ្នេក ដេល ហៀប នឹងហ ូរវិញ។ សេរី សេឡាញ់ និង សា្តេប់ បងា្គេប់ ពេះ និង ជា កូនដ េល សា្តេប់ បងា្កេប់ ម្តេយ ឪពុក ជាកូន ខ្មេរ កាត់ ចិន សមេបុរ ស ែភ្នកត ឹង រ ស់ នៅ ក្នុងក េុមគ េួសារ ដេល មន ជីវភា ព កេីកេ នៅ ក្នុងស ហគមន៍ កេី កេ មួយ។ ខ្ញុំ សា្គេល់ នាង នៅ ពេល ខ្ញុំ ចូល បមេើ ការងារ នៅ អង្គការ មួយ ក្នុងត ួ នាទី ជា អ្នកស មេប សមេួល កម្មវ ិធី ចំណេក នាង ជា អ្នកស មេប សមេួល កម្មវ ិធី បង ធម៌ក ម្ពុជា ែដល ពេល នេាះ ខ្ញុំ ជា បុគ្គលិកថ ្មី។ ឃើញព ី អាកបេប កិរិយា និង ជ ីវិតខា ង ពេលឹង វិញ្ញេណ របស់នា ង ធ្វើ ឲេយ ខ្ញុំ បាក់ ចិត្តល ួច សេឡាញ់ នាង។ ថ្ងេ មួយ

បនា្ទេប់ ពី ដំណើរ កំសាន្ត ទៅេ លង ផ្ទះ បុគ្គលិក

ម្នេក់ រ ួម ជាមួយ បុគ្គលិកផ េសេង ទៀត ចិត្តខ ្ញុំ នៅ មិនស ុខ មន អារម្មណ៍ អន្ទះសា ចង់សា រ ភាព បេប់ នាង ពី ដួងច ិត្តខ ្ញុំ។ ខ្ញុំ ក៏ បាន ផ្ញេីសា រ តាម ទូរ សព្ទ ដេ ទៅ នាង ដោយ សរសេរ ថ «សួស្តី​ស្រី!​ ខ្ញុជំ​រីក​រាយ​ណាស់​ដ្លបា ​ ន​ដើរល ​ ្ង​ ជមួយ​គា្ន្​ ខ្ញុជំ​នឹក​នាង​ និង​ ចង់​សរ​ភាព​រឿង​មួយ»។

នាង មិនយ ល់ ពី អត្ថន័យ ក៏ ទូរ ស័ព្ទ មក វិញ ពេលនោះ ខ្ញុំ


28

ស្រឡាញ់​ដល់​ម្ល្រ៉ះ

ភ័យ ជា ខា្លេំង បនា្ទេប់ព ី លើកទ ូរស័ព្ទ ខ្ញុំ មិនអា ច និយាយ សូមេបី តេ មួយ ម៉េត់ េពល ឮនា ង និយាយ «អាឡូ!​អាឡូ!​មករា» ខ្ញុំ បាន ាត់ជ ួបនា ង និង បាន សារភាព បេប់ ដោយ ផ្ទេល់ មត់ ជាមួយ បាច់ ផ្កេ មួយ បាច់ នាង ក៏ ថ «យល់ព ​ ្ម»។ ទោះ ជា ដឹង ថ មន ឧបសគ្គ ជាចេើន ដូចជា ការ ជំទាស់ ពី ម្តេយ ឪពុក ខ្វះ ខាត ថវិកា រៀបការ ក៏ យើងនៅ តេ សេឡាញ់ គា្នេ ចំាយ ពេល សា្គេល់ ចិតគា ្ត ្នេ ទៅ វិញ ទៅ មក ដូចជា ខ្ញុំ បាន នាំបង ប្អូនស េី ខ្ញុំ ទៅេ លង ផ្ទះ នាង ជា ពិសេស នោះ គឺកា រ អធិសា្ឋេនជា មួយ គា្នេ អស់ រយៈ េពល មួយ ឆ្នេំ សេ​េប់ តេ ការ មួយ បាន កើតឡ ើង។ ម្ចេស់ ជំនួយ របស់ អង្គការ យើង បាន អញ្ជើញ សេរីឲេយ ទៅ បន្តកា រ សិកេសោនៅ បេទេសដិនម ៉េក រយៈ ពេល ៣ែខ ែដល ជា សុបិន និង សំណូម ពរ អធិសា្ឋេនរ បស់ នាង ជា យូរ មក ហើយ ដោយ ការ នឹករ លឹក គា្នេ ជា ខា្លេំង

េយីង តេងត េ ាត់ជ ួប គា្នេ

តាម រយៈ ទូរស័ព្ទ និង សារអេឡិច តេូ និកទៅ វិញ ទៅ មក។ ំង ពីរ នឹក គា្នេ ជាខា្លេំង េពល នោះ ជា ពេល ដេលធ ្វើ ឲេយ យើងទា ដេល ជា អារម្មណ៍ម ួយ មិនអា ច បំភ្លេច បាន។ តាម រយៈ ការ បេ ប់ព ី សកម្ម ភាព សិកេសោ ការ រស់ នៅ និង


29

ស្ាញ់ដល់ម្ល្៉ះ

ការ បងា្ហេញរ ូប ថត របស់ស េរីដល់ ម្តេយ ឪពុកខ ្ញុំ

េធ្វី ឲេយ ពួក

គាត់ មើល ឃើញព ី គុណស មេបត្តិ របស់ សេរី។ នេះ ជា សញ្ញេ វិជ្ជ មនមួយ សមេ​េប់ ពួកយ ើង ពេ​េះ ពួកគា ត់ បាន សួរ នាំ ខ្ញុំ ពីសុខ ទុក្ខរ បស់ស េរី «តើនា ​ ង​ទៅរ ​ ៀន​រយៈ​ព្ល​ប៉ុនា្ម្ន​ ខ្?​​តើ​ត្ឡប់​មក​វិញ​ព្ល​ណា?»។

ដោយ ដឹងច េបាស់ ថ កេយ រៀប ការ យើងម ិនអា ច រស់ នៅ ជាមួយ ម្តេយ ឪពុកបា ន

ខ្ញុំ ក៏សមេ​េច ចិត្តទ ិញផ្ទះ តូច

មួយ ដោយ បាន ចេកចា យ គំនិតន េះ ជាមួយ សេរី

តាម ទូរ

ស័ព្ទ « អាឡូ!​​អូន​សុខ​សប្បាយ​ទ្?» ខ្ញុំ និយាយ ខេសឹបៗ។ «ចាស!​ ​អូន​សុខ​សប្បាយ​ទ្!​ ចុះ​បង​ ​និង​ ក្ុម​គ្ួសរ​ សុខ​សប្បាយ​ទ្?» បនា្ទេប់ ពី ការ សន្ទនា អស់ រយៈ ពេលជិត

មួយ ម៉េងម ក «ែអ្ហម» ខ្ញុំបា ន សមេួល បំពង់ក ហើយ បាន និយាយ ពី គោល បំណង របស់ ខ្ញុំ ក្នុងកា រ ចង់ទ ិញ ផ្ទះ «បង​ បាន​រក​ឃើញ​ផ្ទះ​មួយដ ​ ្លមា ​ ន​តម្លស ្​ មរម្យ​និង​​ស្ថិត​ ៅ​ព្ក​ឯង​

​ចមា្ង្យ១០គីឡូ​ម៉្តព ្​ ី​កន្ល្ង​ធ្វើ​ការ​

របស់យ ​ ើង​ តើ​អូន​យល់យ ​ ៉្ង​ណា? សា្ងេត់ បន្តិច នាង

ឆ្លើយ តប ដោយ អំណរ ថ «អូន​ជឿ​​និង​​ទុក​ចិត្ត​ចំពោះ​ការ​ សម្​្ច​ចិត្ត​របស់ប ​ ង»។


30

ស្រឡាញ់​ដល់​ម្ល្រ៉ះ

ខ្ញុំ មិនម ន លុយ ចេើន ទេ ហើយ លុយ ដេល មន ជាបេ​េក ់ សនេសំ របស់យ ើងទា ំង ពីរ បមេុងស មេ​េប់ រៀប ការ

ខ្ញុំ បាន

សមេ​េចច ិត្តល ក់ រថយន្ត កាមរី តូចម ួយ ពណ៌ ស ដេល ជា ទី សេឡាញ់ និង ជា រថយន្តដ ំបូងផ ង នៅ តេ មិនគ េប់ស មេ​េប់ ជួស ជុល លាប ថ្នេំ និង ធ្វើរ បង។ អ្នកខ ្លះ បាន និយាយ បងា្អេក់ កំុឲ េយ ខ្ញុំទ ិញ ផ្ទះ នោះ ជា ពិសេស ម្តេយ និង មីងរ បស់ សេរី ពេះ គាត់ ចង់ ឲេយ យើងរ ស់ នៅ ជាមួយ គាត់។ ខ្ញុំ សមេ​េច ចិត្តន ិយាយ បេ ប់ន ិមិត្ត និង អ្នកដ ឹកនាំ នៅ កន្លេងធ ្វើ ការ ពី ការ តាំង ចិត្តរ បស់ខ ្ញុំ ក្នុងកា រ ចង់រ ស់ នៅ តេ ពីរ នាក់។ «ខ្ញុជំ​គាំ​ ទ្​គំនិត​របស់ម ​ ករា» ជា សម្តី ខេសឹបៗ របស់ ោក គេូ ម្នេក់

ហើយ គាត់ យល់ ពេមឲ េយខ ្ញុំ ខ្ចីល ុយ តាម ចំនួនដ េល ខ្ញុំ តេូវ ការ នេះ ជា ការ អសា្ចេរេយ ាស់ មក ពី ពេះ។ នៅ ម៉េង ៩ៈ២០ នាទី ពេឹកថ ្ងេ ទី១៧ ែខធ្នូ ឆ ្នេំ២០១០ សេរី បាន មក ដល់ អាកាស យាន្ត ដ្ឋេន ភ្នំពេញ

ហើយ គួរ ឲេយ

រំភើប បំផុតនោ ះ គឺម ្តេយ ឪពុកខ ្ញុំ បាន ទៅ ទទួល នាង ដេរ។ ពេល តេឡប់ មក ដល់ ផ្ទះ ថ្មីរ បស់ យើង ជាមួយ កេុមគ េួសារ ខ្ញុំ ផង

ម្តេយ ខ្ញុំ ហាក់ ដូចជា សម្តេង អារម្មណ៍ សបេបាយ រីក រាយ


31

ស្ាញ់ដល់ម្ល្៉ះ

ដោយ និយាយ ជាមួយ សេរី «ស្រី​ទៅនោ ​ ះ​រង​ទ្?​ ​េមីល​ ទៅ​ដូចជ ​ ​ស្អ្ត​និង​​ស​ជង​មុន» សេរី បាន តប វិញ ដោយ

ទឹកម ុខអ ៀន បេៀន ថ «ចាស​រង​ណាស់!​​អរគុណ!» ដោយ ឃើញ សញ្ញេ វិជ្ជមន ខ្ញុំ បាន នាំ សេរី ទៅ សួរ សុខ ទុក្ខម ្តេយ ឪពុកខ ្ញុំ េដយ មន អំណយ ដេល នាង បាន ទិញ ពី បេទេស ដិនម ៉េក

ធ្វើ ឲេយ ពួកគា ត់ សបេបាយ ចិត្ត ជាខា្លេំង។

ឆ្លៀត ពេល នោះ ខ្ញុំចា ប់ ផ្តើមស ុំ ការ អនុញ្ញេតគា ត់ ម្តងទ ៀត ចំពោះ ការ រៀប អាពាហ៍ ពិពាហ៍ របស់ យើង «ម៉្!​ បា៉្!​ សូម​ យល់ព ​ ្ម​ឲ្យ​យើង​រៀប​ការ​ផង​ េយីង​ចង់​ឲ្យ​លោក​ទាំង​ ពីរ​ប្សិទព ្ធិ​ រ​ជ័យ​ដល់យ ​ ើង​ក្នុជង​ពិធី​នោះ»។

«មិន​អី​ទ្!» គាត់ ឆ្លើយ តប ទាំង សា្ទេក់ ស្ទើរ ។ នៅ ថ្ងេ ទី៦ ែខមករា ឆ្នេំ២០១១ ជាថ្ងេ ដ៏ អសា្ចេរេយ និង រីក រាយ បំផុត គឺជា ថ ្ងេ រៀបការ របស់ ខ្ញុំ កេមស ម្លេង ភ្លេង ការ ដ៏ អឺងក ង និង ភ្ញៀវ កុះ ករ រួម ជាមួយ អ្នកផ ្លូវ ចៅ មហា ដេល មន សំនួន វោហារ និង ោក មេ បា ដ៏ សេស់ សងា្ហេ ពេម ទាំង មន គេូ ផេសំផ ្គុំ រួម ទាំង បង ប្អូនស េី បេុស និង មិត្តភ ក្ត ិជាចេើន បាន ចូល រួម យា៉េងអ ធិកអ ធម ក្នុងអា ពាហ៍ ពិពាហ៍ ក្នុងព េះ


32

ស្រឡាញ់​ដល់​ម្ល្រ៉ះ

អម្ចេស់ ដោយ បេពេឹត្ត ទៅ នៅ ពេះ វិហារ របស់ សេរី ដេល មន កេុមជ ំនំុភា គ ចេើនបា ន ចូល រួម ពេម ទាំង ញាតិ មិត្តជ ិតស ្និទ្ធ ជាចេើន មិនម េនជា គេីស្ទ បរិស័ទ ផង ដេរ។ ទោះ បីន ឿយ ហត់ បន្តិច តេ ខ្ញុំ មិនអា ច បំភ្លេចអា រម្មណ៍ នៅ ពេល នោះ ជាពិសេស នៅ ពេល ខ្ញុំ ឃើញ ម្តេយ ឪពុកខ ្ញុំ យំ ដោយ រំភើប ក្នុងព េល ធ្វើ ពិធីលា ង ជើង គេប់ គា្នេ រលីង រោង ខ្លះ យំ រួម ទាំង សេរីផ ង ធ្វើឲ េយខ ្ញុំ ស្ទើរ ទប់ទ ឹកភ ្នេកម ិនបា ន។ ពិធបា ី ន បញ្ចប់ ទៅ នៅ លា្ងេចថ ្ងេ ដដេល បេកប ដោយ ភាព សបេបាយ រីករាយ និង ជាទីបនា្ទេល់មួយដល់ម្តេយឪពុក ពេម ទាំង សាច់ ញាតិ ទាំង សង ខាងផង៕

​លោក​​​អ៊ុន​មករា​ បុគ្គលិកអង្គការ​​ អភិវឌ្ឍស្ដ្ឋកិច្ចភូមិ​យើង

(Develop our Village Economy)


ជួយផង!​ជួយផ ​ ង!

3 «រុឺង...​ រុឺង...»

ខ្ញុំ ស្ទុះ ទៅ លើកទ ូរ ស័ព្ទ យា៉េង បេញាប់

ទាំង គិតក ្នុងច ិតថ ្ត

បេ​េកដ ជា ទូរ ស័ព្ទ របស់បេពន្ធខ ្ញុំ ហើយ

ពីពេះយើងទ ន្ទឹងរ ង់ ចាំថ្ងេកំណើត កូនទ ីពីររ បស់ យើង។ «រ៉្នី!​ តើ​អូន​ម្ន​ទ្?» ខ្ញុំ សួរបន្ថេមទៀត ពីពេះខ្ញុំ ឮ សម្លេងដ ូច ជា មនុសេស ម្នេក់ កំពុងថ ្ងូរ

ដោយ ការឈឺ ចាប់

«អូន!​តើ​អូន​ៅ​ឯ​ណា​ហ្នឹង?» ខ្ញុំ សេកទា ំងស្លន់ ស្លេ ។ រ៉េនឆ ី ្លើយដោយសម្លេង ខេសោវៗថ «ខ្ញុជំ​ពិត​ជ​ត្ូវកា ​ រ​បង​​ ឥឡូវន ​ ្ះ» សេ​េប់ តេ ពេល នោះ ទូរសព្ទ័ ដច់ឈិប។ ខ្ញុំ ភ័យ

សេឡាំងកា ំង

បេញាប់ បេញាល់ ជិះ ម៉ូតម ូ ក ផ្ទះ យា៉េងល ឿន

ដោយ មិនបា ន សុំកា រ អនុញ្ញេតព ី បេាន ឡើយ។ ពេល ខ្ញុំបា ន មក ដល់ ផ្ទះ ខ្ញុំ ឃើញ ទឹកម ុខរ ៉េនីពោ រ ពេញ


34

ស្រឡាញ់​ដល់​ម្ល្រ៉ះ

ទៅ ដោយ ការ ឈឺចាប់ ដេកដ ួល នៅ លើ ឥដ្ឋ ខ្ញុំ សេកភា្លេត់ សម្លេងថ «ស្ល្ប់​ហើយ​ អូន!» ទាំង ស្ទុះ ទៅ លើកគេ​េហ៍ នាង ឡើង។ រ៉េនី និយាយ តិចៗ «បង​ខ្ញុជំ​ឈឺ​ណាស់!​ ខ្ញុជំ​ស្ល្ប់​ឥឡូវ​ ហ្នឹងហ ​ ើយ!»។

ខ្ញបា ុំ ន នឹកចា ំ ពី កំណើត កូនប េុស ទីមួយ

របស់ យើង គឺ ដនីញ៉េល។ រ៉េនី ឈឺ ចុកចា ប់ ជា ខា្លេំង នាង តេូវ ទទួល ការ វះ កាត់ ដោយ ពេះ សា្ថេន ភាព កូនក ្នុងផ ្ទេ។ ខ្ញុំ ដឹកនាងទៅ មន្ទីរព េទេយ កាល់ ម៉េត

ដេល មន ចម្ងេយ

បេហេលជា ៣០នាទី ពី ផ្ទះ របស់ យើង។ ចរាចរណ៍មន ការ កក ស្ទះ ជាខា្លេំង ធ្វើ ឲេយ យើងជា ប់ គាំង នៅ កា្ដេល ចំណម ឡាន និង ម៉ូតូ អស់ រយៈ ពេល ជិត២០ នាទី ហើយ ធុំ ក្លិន ឈ្ងៀម ផេសេង។ «លឿន​ឡើងៗ!»​ នាងយំ ហើយ សេកឡ ើងថ ​ «សុំ​ នរណា​មា្ន្ក់​ជួយ​ខ្ញុជំ​ផង!»

គេបគា ់ ្នេ បាន ចៀស ផ្លូវ ឲេយ យើងទៅ សា្ថេន ភាព ចរាចរ ណ៍កក ស្ទះ

ទាំង លំបាក នៅ ក្នុង

សម្លេង របស់ អ្នកដ ំណើរ ម្នេក់

ដេល ស្ថិត នៅ ក្នុងច រាចរ កក ស្ទះ នោះ សេ​េកឡ ើងថ «សូម​ ឲ្យគាត់ទៅ ​ ​ផង!»។


35

ជួយផង!​ជួយផង!

ពេល យើងម ក ដល់ មន្ទីរព េទេយ គេ បាន ដក់ នាង លើ គេ មន កង់ រួច រុញ ចូល ក្នុងប ន្ទប់ស ង្គេះ បនា្ទេន់ យា៉េងប េញាប់ អ្នកគ េូ ពេទេយងា កមក បេ ប់ឲ េយ ខ្ញុំ អង្គុយ រង់ ចាំ នៅ កេ បន្ទប ់ សង្គេះ បនា្ទេន់។ ខ្ញុំ ពេួយ បារម្ភ ជាខា្លេំង

ចុងដ េ ចុងជ ើង

តេជាក់ ដូចទ ឹកក ក។ «អូយ!​ អូយ!​ ខ្ញុជំ​ឈឺ​ណាស់!​ ខ្ញុជំ​ឈឺ​ េញ ពី ក ្នុង ណាស់!​ ​ជួយ​ខ្ញុជំ​ផង!» នេះ ជា សម្លេង របស់ រ៉េនីច បន្ទប់ស ង្គេ ះ បនា្ទេន់។ អស់ ពេល បេហេល៣ ០នាទី ខ្ញុំ ឃើញ អ្នកគ េូ ទេពេយ ដើរ ចេញ ពី បន្ទប់ស ង្គេ ះ បនា្ទេន់ មន ទាំង បេឡាក់ ឈាម ធ្វើ ឲេយ ខ្ញុំ រឹត តេស ្លុត ជាខា្លេំង។ អ្នកគ េូ ពេទេយ បេប់ខ ្ញុំ ថ នាង បេកទ ឹក ភោ្លេះ ហើយទ ឹក ភោ្លេះន េះ ចេះ តេ ហូរ ដូច្នេះដើមេបីស ុវត្ថិភាព របស់ ម្តេយ និង ទារក នាង តេូវ តេ សា្នេក់ នៅ មន្ទីរព េទេយ។ អ្នកគ េូព េទេយ និយាយ ទៀត ថ

«នាងធ្ល្បមា ់​ ន​បញ្ហ្​

កាល​ពី​កំណើត​កូន​ទីមួយ​ ហើយល ​ ើក​ន្ះ​ នាងមិន​ អាច​ផ្តល់​កំណើត​កូន​ទី​ពីរ​តាម​ប្ប​ធម្ម​ជតិ​បានទ្»​

ពេល ដើរ ចេញ ពី បន្ទប់ស ង្គេះ បនា្ទេន់ គេ បេប់ឲ េយ យើង ទៅ សា្នេក់នៅ អា គារ អ្នកជ ំងឺជា ន់ ទីពីរ។ រេ៉នី យំ ពីពេះឈ ឺ ខា្លេំង ពេក ខណៈ ពេល ដើរ ឆ្ពេះ ទៅ កាន់ បន្ទប់។


36

ស្រឡាញ់​ដល់​ម្ល្រ៉ះ

រ៉េនី សម្លឹង មក ខ្ញុំ ន ិយាយ ខេសោវៗ ថ «ខ្ញុជំ​ចង់​ចាប ំ​ ន្តច ិ ​ សិន​ បើសន ិ ​ជ​គាន ្​្ម ​ជម្ស ើ ​ក​ព ្ ​កា ី រ​វះ​កាត់»។ នាង

ដក ដង្ហើមវ េងៗថ្ងូរ ទាំង ឈឺ ចាប់ រួចន ិយាយ ថ « ខ្ញុជំ​គិត​ថ​ ខ្ញំ​ុជ អាច​ផល ្ត ​ក ់ ណ ំ ត ើ ​ឲយ្ ​កន ូ ​នះ្ ​តាម​បប ្ ​ធម្មជតិ​បាន»

ខ្ញុំ ពេយាយាម យល់ ពី កេសភ េ ្នេក គាត់ ក៏ យល់ ពេមតាម នាង រួច ខ្ញុំ បេប់គព េូ េទេយថ

«យើងមិន​ចង់​វះ​កាត់​ភា្ល្មៗ​នោះ​

ីរបីម ៉េង គេ មក បេប់ខ ្ញុំ ឲេយ យក ទ្»។ បាន បេហេល ជាព បេពន្ធ ទៅ ជួបអ ្នកគ េូព េទេយ។ អ្នកគ េូ ពេទេយ បាន សួរ ថ «តើ​ សម្​្ច​ចិត្ត​យ៉្ង​ណា​ហើយព ​ ី​រឿង​វះ​កាត់​នោះ?»។

ពេល ឮ អ្នកគ េូពេទេយស ួរ បេពន្ធខ ្ញុំ ដូច្នេះ បេះ ដូងខ ្ញុំ ោត ញាប់ឡ ើងៗ ដុក ដក់ៗ «ខ្ញុជំ​មិន​ទាន់​ចង់​ទ្​អ្នក​គ្ូព្ទ្យ» រ៉េនី ឆ្លើយ ដោយ ទឹកម ុខឈ ឺ ចាប់។ រ៉េនី បាន សុំ អ្នកគ េូ ពេទេយ ថ «តើ​ខ្ញុជំ​អាច​សុំ​ពន្យារ​ព្ល​បន្តិច​សិន​បាន​ឬ​ទ្?» អ្នកគ េូព េទេយ តប ថ «ខ្ញុជំ​មិន​អាច​ធនា​បាន​ទ្​ប៉ុន្ត្​ចាំ​ ខ្ញុជំ​មើលអ ​ ្កូ​សិន​ថ​តើ​កូន​និង​ទឹក​ភ្ល្ះ​ៅ​ល្អ​ឬ​អត់»

រ៉េនី ដក់ កេបាល លើ សា្មេ ខ្ញុំ ខ្ញុំក៏គ េហ៍ គាត់ ទៅ បន្ទប់ម ើ ល អេកូ។ បេហេល១៥នាទីក េយ មក យ ើងទ ទួល លទ្ធ ផល ថ ទារក និង ទឹក ភោ្លេះ មិន មន បញ្ហេ ទេ។


37

ជួយផង!​ជួយផង!

អ្នកគ េូ ពេទេយ និយាយ ថ «អូន​ឯង​​ អាច​រង់ចា ​ ព ំ​ ីរ​បី​ ម៉្ងទ ​ ៀត​បាន​ ត្​គួរ​ដើរច ​ ុះ​ឡើងៗ​​ ឲ្យ​បាន​ច្ើន​ដង​ ធ្វអ ើ​ ៊ីចឹង​ ជួយ​ឲ្យ​កូន​ឆប់​កើត»។ ខ្ញុំ គេ ហ៍គាត់ ដើរ ចុះ

ឡើងជា ចេើន ដង នៅ មុខប ន្ទប់យ ើង ហើយ ទឹក ភោ្លេះច េះ តេ ហូរ មិនឈ ប់។ យើងរ ង់ចា ំ រយៈ ពេល ជា ចេើន ម៉េង តេ មិន ឃើញ មន សញ្ញេ ល្អ ា មួយ កើតឡ ើង សះ។ ដល់ ស្អេកឡ ើង យើងប េញាប់ ទៅ ជួបអ ្នកគ េូ ពេទេយ គាត់ បាន សួរ ថ «យ៉្ង​ម៉្ច​ហើយរ ​ ៉្នី?» រ៉េនី ឆ្លើយ ទាំង ទឹក មុខឈ ឺច ុកចា ប់ថ «មិន​ទាន់​កើត​ទ្​ អ្នកគ្ូ!​ ប៉ុន្ត្​ទឹក​ ភ្ល្ះ​ច្ះ​ត្​ហូរ​មិន​ឈប់សោ ​ ះ»។ អ្នក គេូពេទេយ និយាយ

ថ «មិន​ល្អ​ទ្​ ដ្ល​ទុក​ឲ្យ​វា​កើត​តាម​ធម្មជតិ​យូរព ​ ្ក​ នោះ។​ឥឡូវស ​ ម្​្ច​ចិត្ត​ទៅ​វះ​ឬ​ក៏អត់?»

រ៉េនី សម្លឹងម ុខខ ្ញុំដោ យ ទឹកម ុខព េួយ ហើយ ងក់ក េបាល ដក់ ខ្ញុំថ គាត់ យល់ ពេមវ ះ កាត់។ នៅ ពេល កំពុងធ ្វើ ការ សមេ​េច ចិត្ត

អ្នកគ េូព េទេយ បេប់ឲ េយ ទៅ មើល អេកូម ្តងទ ៀត

តើកូន និង ទឹក ភោ្លេះ យា៉េងម ៉េចហ ើយ។ ខ្ញុំ គេ ហ៍គាត់យ ឺតៗ ទៅ កាន់ បន្ទប់អ េកូ

នៅ ទីនោះ គេូ

ពេទេយ បាន ឲេយគា ត់ ដេកល ើ គេ ហើយ ចាប់ ផ្តើមព ិនិតេយម ើ ល


38

ស្រឡាញ់​ដល់​ម្ល្រ៉ះ

បាន បេហេល ជា១៥នាទី គេូ ពេទេយ អេកូប េ ប់យ ើង ថ ក ូន និង កមេិតទ ឹក ភោ្លេះ នៅ ល ្អ ទាំង អស់។ យើងក ៏ តេឡប់ ទៅ កាន់ បន្ទប់អ ្នកគ េូពេទេយវ ិញ។ អ្នកគ េូព េទេយ និយាយ ថ «ខ្ញុជំ​សុំ​មើលល ​ ទ្ធ​ផល​បន្តិច?» ខ្ញុំ ក៏ហ ុចឲ េយ ហើយ គាត់ មន ការ ភា្ញេក់ ផ្អើល មេនទ េន រួច បេ​េប់យ ើងថ «ឥឡូវ​ អូន​មាន​ជម្ើស​ពីរ​គឺ​ ចង់​វះ​កាត់​ ឥឡូវហ ​ ្នឹងក ​ ៏​បាន​ឬចង់រង់ចា ​ ព ំ​ ីរ​បីម៉្ងទៀត​​ក៏​បាន»។

រ៉េនីញ ញឹម ទាំង ទឹកម ុខឈ ឺ ចាប់ រួច និយាយ ថ «ខ្ញុជំ​ចង់​ រង់ចា ​ ំ​បន្តិច​សិន​អ្នក​គ្ូ!»។ គេូ ពេទេយ បាន បេ ប់ ថ «ឥឡូវ​ អូន​ទៅ​បន្ទប់​សិន​ចុះ​ ហើយប ​ ន្ត​ដើរច ​ ុះ​ឡើងៗ​ ដើម្បឲ ី​ ្យ​

ង ើ ឆ យ ើ្ល ថ «អរគុណ​អក ្ន ​គ!ូ្ »។ កូន​ឆប់​កត ើ »។ ពួកយ ពួកយ ើងដ ើរ យឺតៗ ទៅ កាន់ បន្ទប់វ ិញ។ ខណៈ ពេល កំពុងដ ើរ បេពន្ធខ ្ញុំឈ ឺ ចាប់ ជា ខា្លេំង ឯ ទឹក ភោ្លេះក ៏ ចេះ តេ ហូរ មិនច េះ ឈប់។ ខ្ញុំបា ន គេ ហ៍គាត់ ចូល បន្ទប់ ហើយ បេប ់ គាត់ ថ «រ៉្នី​ បង​ចង់​ច្ញទៅ ​ ​ខាង​ក្​ បរិវ្ណ​មន្ទីរ​ ិយាយ ថ «បង​ទៅ​ចុះ!​ អូន​អាច​ ព្ទ្យប ​ ន្តិច»។ រ៉េនីន ន ឱប ហើយ ថើបគា ត់ មួយខេសឺត ៅ​មា្ន្ក់​ឯង​បាន»។ ខ្ញុំបា រួច ក៏ ចេញ ទៅ។


39

ជួយផង!​ជួយផង!

ខ្ញុំ ចេញ ទៅ កន្លេង សា្ងេត់ក ្នុងប រិវេណ មន្ទីរព េទេយ អធិសា្ឋេន

ដើមេបី

ខ្ញុំដ ើរ ចុះ ឡើងជ ុំ វិញ អាគារ ពេទេយ នៅ ជាន់កេម

ដេល ពេញ ទៅ ដោយ មនុសេស។ ដោយ បារម្ភ ចំពោះ បេពន្ធកូន ខា្លេំង ពេក ខ្ញុំអ ធិសា្ឋេនដ ូចម នុសេស ឆ្កួត មិនអ ៀន ខា្មេសនឹង មនុសេស ដេល នៅជ ុំវិញខ ្ញុំឡ ើយ។ សក់ ខ្ញុំ បះ ជេង ភ្នេកខ ្ញុំ ឡើងក េហម គួរ ឲេយ ខា្លេច ហើយ សេកអ ធិសា្ឋេនស ុំ ជំនួយ ពី ពេះ ជាម្ចេស់ នៅក ្នុង សា្ថេនភា ព ដេល ខ្ញុំ កំពុងជ ួបប េទះ នេះ។ មន សម្លេង អ៊ូអរ ជាចេើន ខ្លះ យំ ខ្លះសេ​េកហៅ ឲេយ គេជ ួ យ សម្លេង រោទ៍ និង ស ម្លេង បេកាស ព័ត៌ មន ផេសេងៗ ដេល ធ្វ ើ ឲេយ ខ្ញុំ ពិបាក ផ្តេតអា រម្មណ៍ក ្នុងកា រ អធិសា្ឋេន។ បាន បេហេល៣០នាទី ខ្ញុំ បេញាប ់រត់ ទៅ រកបេពន្ធខ ្ញុំ វិញ ពេល ជិតដ ល់ ខ្ញុំ ឮគា ត់ យំ ពីពេះឈ ឺ ចាប់ ខា្លេំង ពេក ហើយ ខ្ញុំ បាន ចូល ក្នុងប ន្ទប់ រួចគ េហ៍ គាត់ ចេញ មក កេ។ នៅ ពេឹកថ ្ងេ ទី បី

ពេះ អាទិតេយ រះ ឡើង យា៉េងអ ួអាប់ តាម

វំងន ន បន្ទប់ដ េលយ ើង សា្នេក់នៅ ។ ខ្ញុំ និង រ៉េនី អធិសា្ឋេន សុំ ពេះអង្គឲេយក ូនន េះបា ន កើត ឆប់ៗ។ រ៉េនី ពេយាយាម ញុំា បាយ សាច់ មន់ ន ិង ស៊ុត ទា ដ ើមេបី ជួយ ឲេយ គាត់ មន កម្លេំង ឡើងវ ិញ កេ​េយ ពី ការ ឈឺ ចាប់ ដ៏ យូរ នេះ។


40

ស្រឡាញ់​ដល់​ម្ល្រ៉ះ

«តុក!​ តុក! អ្នក​ជំងឺ​ រ៉្នី!​ សូម​ចុះ​ទៅ​ក្មជ ​ ួប​ ព្ទ្យ» ឮអ្នកគ េូព េទេយគោះទា្វេរបន្ទប់ដូច្នេះ ខ្ញុំក ៏ឆ្លើយ ថ

«នាង​ចុះ​ទៅ​ឥឡូវ​ហើយ»។ នៅពេល រ៉េនី ញុំា អាហារ រួច ខ្ញុំ ក៏ គេ ហ៍នាងយឺតៗ ទៅ ជួបអ ្នកគ េូ ពេទេយ។ កំពុងដ េលយ ើងអ ង្គុយក ្នុងប ន្ទប់ព ិគេះយោ បល់ ម្តង ទៀត អ្នកគ េូព េទេយ សួរថ «យ៉្ង​ម៉្ច​ហើយរ ​ ៉្នី?» រ៉េនី និយាយ ថ «ខ្ញុជំ​មាន​អារម្មណ៍​ដូច​ថ្ង្​មុន​អ៊ីចឹង​ ប៉ុនឈ ្ត្​ ឺ​ខា្ល្ំង​ជង​ថម ្ង្​ ុន​ ខ្ញុជំ​មាន​អារម្មណ៍​ថ​ កូន​ហាក់​ ដូចជ ​ ច ​ ្ញម ​ ក​អ៊ីចឹង»។

អ្នកគ េូព េទេយ និយាយ ថ «អើ​ល្អ​ហើយ!​ខ្ញុជំ​គិត​ថ​ន្ះ​ ជ​ថ្ង្​ចុង​ក្យស ​ ម្​្ប់​ឯង​ហើយ​

បើសិន​កូន​មិន​

កើតទ ​ ្​យ ​ ើង​នឹង​វះ​កាត់​ហើយ»។

ខ្ញុំ បាន សួរ រ៉េនី ដោយ ទឹកម ុខដ ូចម នុសេស ទើបភា ្ញេក់ ពី ដេក ថ «តើ​អូន​ចង​់រង់ចា ​ ទ ំ​ ៀត​ឬ?» រ៉េនី បាន និយាយ ថ «ចាស!​ ខ្ញុជំ​មាន​អារម្មណ៍​យ៉្ង​ ខា្ល្ំង​ថ​​កូនន្ះ​នឹង​កើត​ឥឡូវ​ហ្នឹងហ ​ ើយ»។

អ្នកគ េូព េទេយ និយាយ ថ «អូន​ឯង​អាច​ទៅ​បន្ទប់​សិន​


ជួយផង!​ជួយផង!

41

ចុះ​ ហើយ​រង់ចា ​ ំ​ពីរ​បី​ម៉្ង​ទៀត​បាន​ ហើយប ​ ើសិន​ជ​ មិន​ទាន់​កើត​ទៀត​​យើងន ​ ឹង​វះ​កាត់​ភា្ល្មៗ»។

ខណៈ ពេល យើងក ំពុងដ ើរ ទៅ កាន់ បន្ទប់ស មេ​េក វិញ ខ្ញុំបា ន និយាយ ទៅ រ៉េនី ថ «ជ​ការ​ល្អ!​ ​អូន​គួរ​ត្​វះ​កាត់​ តាម​គ្ូ​ព្ទ្យ​ទៅ»។

ពីរ បីនា ទី កេ យ មក រ៉េនី បេប់ខ ្ញុំ ថ «បង!​ ខ្ញុជំ​មាន​ អារម្មណ​ថ ៍ ​កូន​នះ្ ​ចង់​កត ើ ​មក​ហយ ើ »។ នាងនិយាយ

ខេសោវៗថ នាង អាច បង្កើតក ូនន េះ តាម បេបធ ម្មជាតិ បាន។ នៅ ថ្ងេ ទីបី យើងបា ន រង់ ចាំ រហូត ដល់ ម៉េង២ ទៀប ភ្លឺ ដេល តេូវ ជា ថ្ងេ អាទិតេយ ថ្ងេ ទី២ ខេឧសភា ឆ្នេំ២០០៩។ ទឹក ភោ្លេះ បាន បេកខា ្ចេយដូច ទឹកបា ក់ ទំនប់ អ្នកគ េូ ពេទេយ ពីរ បី នាក់ ស្ទុះ សា្ទេ គេ ហរ៉េនីចូល ក្នុងប ន្ទបក ់ ើត។ ខ្ញុំ បាន រង់ ចាំ ជាចេើន ថ្ងេ រហូត ដល់អ ្នកគ េូព េទេយទាំង អស់ សា្គេល់ មុខខ ្ញុំ។ អស់រ យៈ ពេល បេហេល ជា កន្លះម ៉េង ខ្ញុំ បាន ឮ សម្លេង យំ ដ៏ គេលួច របស់ ទារក ហើយ គិតក ្នុងច ិត្ត ថ នោះ ហើយ ជា កូនរ បស់ខ ្ញុំ។ ខ្ញុំស បេបាយ រីក រាយ កេ លេង លាយ ឡំ ទៅ ដោយ ទឹកភ ្នេករ លីង រោង ផង។


42

ស្រឡាញ់​ដល់​ម្ល្រ៉ះ

ខ្ញុំ រត់ ចូល ក្នុងប ន្ទបក ់ ើត ហើយ សួរ អ្នកគ េូ ពេទេយ ដេល ដើរ ចេញ មក ថ តើប េពន្ធ និង កូនរ បស់ ខ្ញុំ យា៉េងម ៉េចហ ើយ? អ្នកគ េូព េទេយ បេ ប់ខ ្ញុំថ «ទាំង​មា្ត្យ​ទាំង​កូន​មាន​សុខ​ ភាព​លទ ្អ​ » ្ ។

ខ្ញុំ រំភើប ចិត្តជា ខា្លេំង ដេល ទទួល បាន ដំណឹងដ ៏ ល្អ នេះ ហើយ ខ្ញុំ បាន ផ្ញើ សារ ទៅ អ្នកផ ្ទះ និង កេុមជ ំនុំ ឲេយបា ន ដឹង ថ បេពន្ធ និង ក ូនរ បស់ ខ្ញុំ មន សុខភាព ល្អ ទេ។ ពេល កំពុង សរសេរ សារ ខ្ញុំបា ន ឮ បេពន្ធខ ្ញុំ និយាយ ទៅ កាន់ អ្នកគ េូ ពេទេយ ថ «ខ្ញអា ុជំ​ ច​មើល​កូន​ខ្ញុជំ​បន្តិច​បាន​ទ្?» អ្នកគ េូ ពេទេយ ក៏ យក ទារក ទៅ ដក់ កេបេរម ្តេយ ដើមេបី ទទួល ទឹកដោ ះ ដំបូង។ ខ្ញុំ ឃើញ បេពន្ធរ បស់ ខ្ញុំញ ញឹម យា៉េង សេទន់ សក់ រញេ រញេ គា្មេន របៀប ញើសហ ូរ តាម ក និង ថ្ងេស ហើយ នាង អស់ កម្លេំង ជា ខា្លេំង ភ្នេកប ិទព េឹមៗ ហាក់ ដូចជា ចង់ស មេ​េក។ កេ​េយ ភ្លៀង ា្លេក់ មេឃសេឡះ! គេូ ពេទេយ បេប់ឲ េយ យើង សមេ​េកនៅ មន្ទីរព េទេយ ពីរ បី ថ្ងេ ទៀត។ គេូ ពេទេយ ជាចេើន បាន លាន់ មត់ ថ «យើង​មិន​ជឿ​សោះ​ថ​អ្ហ្ង​អាច​ទៅរ​ ួច» អ្នកគ េូព េទេយ

ដេល ា្លេប់ តាម ដន សា្ថេន ភាព បេពន្ធខ ្ញុំ


43

ជួយផង!​ជួយផង!

និយាយ ទាំង ញញឹម ថ «ន្ះ​ជ​ករណី​មួយ​ក្នុជង​ចំណោម​ ករណី​ជច្ើន​ ដ្ល​ស្ត្ី​មា្ន្ក់​អាច​ធ្វើ​បាន។​ ខ្ញុជំ​ស្ទើរ​ត្​ មិន​ជឿ​សោះថ​​

នាង​អាច​ទ​ទ ្ំ ្​បាន​​

នាងជ​ស្​្តី​

កា្ល្ហាន​​ម្ន!

កេ​េយ ពីបា ន ចំាយ ពេល អស់៧ថ្ងេ នៅ មន្ទីរព េទេយ គេូ ពេទេយ បាន អនុញ្ញេតឲ េយយ ើងច េញ ទៅ ផ្ទះ បាន។

ខ្ញុំ បាន

ចុះ ទៅ កាន់ កន្លេងប ង់ប េ ក់ ដើមេបី បង់ថ ្លេ សេវផ ្តល់ កំណើត ដល់ មន្ទីរព េទេយ។ ខ្ញុំប ើកឡា ន កូរ៉ូ ឡា ពណ៌ ទឹក មស ដឹក បេពន្ធ និង កូនរ បស់ខ ្ញុំ បេកប ដោយ ក្តី អំណរ និង រំភើប ចិត្ត ជាខា្លេំង។ នៅ តាម ផ្លូវ យើងបា ន និយាយ គា្នេ ពី រឿង រា៉េវ ទាំង ប៉ុនា្មេន ថ្ងេ ដេលយ ើង សា្នេក់នៅ មន្ទីរព េទេយ ធ្វើ ឲេយ ខ្ញុំ ទប់ទ ឹក ភ្នេកម ិនបា ន។ នៅ ថ្ងេ អាទិតេយ យើងបា ន ទៅ ពេះ វិហារ ហើយ ោក គេូ គងា្វេល និង ក េុមជ ំនុំ បាន អធិសា្ឋេនប េទាន ពរ ដល់ យើង និង កូនត ូចរ បស់យ ើង។ អស ់រយៈ ពេល៧ថ្ងេ ធ្វើ ឲេយ ខ្ញុំ បាន ដឹង ថ បេ​េកដ ជា មន នរា ម្នេក់ក ំពុងម ើល ថ េរកេសោ យើង។

តើ ខ្ញុំ អាច ថ្លេងព ី អ្វី


44

ស្រឡាញ់​ដល់​ម្ល្រ៉ះ

ទៀត? ខ្ញុំ មន កូនព ីរ នាក់ បេកប ដោយ សុខ ភាព ល្អ រួម ទាំង ម្តេយ ដ៏ រឹងមំ កា្លេហាន និង ស្មេះ តេង់ គឺជា រ៉េនី បេពន្ធរ បស់ ខ្ញុំ។

​លោក​​​ឈីម​កុយ​ ប្ធនអង្គការ​​ ជម្ុញ​យុវជនកម្ពុជជ

(Teen Challenge of Cambodia)


អ្វីដែលខ្ញុំចង់បាន​ពីលោកអ្នក! សូមជំរាបយើង​ខ្ញុជំឲ្យ​បាន​ដឹងថ សៀវភៅន្ះ​បាន​ផ្តល់ចំណ្ះដឹងយ៉្ងណា ហើយអ ​ ្នកបានទទួលអ្វីខ្លះ ជប្ោជន៍សំរាប់ការរស់ៅរបស់អ្នក សូមទាក់ទងមកការិយល័យយើងខ្ញុជំតាម​​​: ទូរស័ព្ទល្ខ​​:​(៨៥៥)​២៣-៨៨៣​៤៤៥ សរអ្ឡិចត្ូនិច​​: fountofwisdom@online.com.kh គ្ហទំព័រ​:​​www.fountofwisdomph.com យើងខ្ញុជំ​រីករាយ​នឹង​ទទួល​គំនិត​ ព្មទាំងោបល់​ផ្ស្ងៗ​ ដើម្បីក្លំអស ​ ៀវភៅ​ន្ះ ឲ្យ​មាន​ភាព​កាន់​ត្ប្សើរឡើង!

&k*