Page 1

monnik Notes on Rochester and The Still City

Monnik is an interdisciplinary research and action collective working at the interface between culture, technology and consciousness. The work of Monnik is particularly aimed at how time and time again, man and society have to renew their relation to the modern world that they have created for themselves. Monnik’s research is to learn about the tragedy of modernity and to get to know the loss that comes with progress. Informed by these notions we seek ways of taking action that change and sustain the human project in a meaningful way. Monnik is a recent initiative that combines the interests and practices of: — Vincent Schipper — Edwin Gardner and — Christiaan Fruneaux.

Vincent Schipper, Christiaan Fruneaux en ik hebben recent Monnik opgericht als een platform waar we onze gemeenschappelijke onderzoeksintresses bij elkaar brengen.


culture

consciousness technology

Ons werk speelt zich op de raakvlakken tussen cultuur, technologie en bewustzijn.


what — meaning culture + technology how — technique

Waar technologie en cultuur gezamenlijk de door de mens gemaakte wereld vormen waartoe het bewustzijn zich moet verhouden. Technologie verlengt de greep van de mens op de wereld, steeds dieper kan zij hiermee ingrijpen in de constructie en manipulatie van haar werkelijkheid. Cultuur geeft betekenis, de verhalen die over onszelf vertellen, over ons zijn, maar ook over de ander en de mensheid als geheel. Onze zelfgecreëerde wereld is een cultuur-technologische construct dat diep inwerkt op ons bewustzijn, maar anderzijds ook door datzelfde bewustzijn is geproduceert. Hierin zijn cultuur en techniek twee zijdes van dezelfde munt, twee perspectieven op onze zelfgeconstrueerde wereld Cultuur gaat over wat onze wereld is en techniek over hoe ze werkt.


nature

nature

man-made world man

nature

nature

Waar wij in ge誰nteresseerd zijn is hoe de mens keer op keer een nieuwe verhouding tot haar zelfgeconstrueerde moderne wereld moet vinden. Vooruitgang en moderniteit brengen een tragiek met zich mee. Waar we telkens het nieuwe zoeken, nieuwe kennis, nieuw inzichten en ervaringen is er verlies, maar de moderniteit probeert ook constant de tragiek te elimineren, te overkomen de mensheid is niet simpelweg een optelsom van haar ervaringen. De door de mens geconstrueerde wereld is zo alomvattend, dat we in een zekere zin in een onze eigen gouden kooi leven. Een techno-culturele bubbel waarbuiten de natuur is, het ongecultiveerde, dat wat we continu lijken te verliezen, dat wat zich terugtrekt in de mist. Met het Still City project zoeken we manieren hoe het menselijke project op een betekenisvolle, duurzame en inclusieve wijze kan worden voortgezet en veranderd.


growth

?

Ons belangrijkste project op het moment is een onderzoek over wat er gebeurt na groei. Wat gebeurt er met onze samenleving, economie, onze cultuur, onze steden, onze waarden als de wereld bevolking niet meer groeit, en dus de economie niet meer groeit, en we de limieten hebben bereikt van onze bodemschatten. Groei is het paradigma waar we met onze wereldwijde samenleving momenteel in leven. En het MWƚMROGVMWMW[ERX[IKVSIMIRRMIXQIIVSJEPXLERWSR^IIGSRSQMIKVSIMXRMIXQIIVIRHEXMWLIX ergste wat een samenleving kan overkomen. Want als de economie niet meer groeit liggen de verhalen van onze mensenlevens overhoop. De oude dag, het mooie huis, het tweede kind, de studie, de carrière - bijna al onze persoonlijke narratieven zijn verweven met het grotere economische verhaal. Alles is een speculatie op groei. ,IXFIIPHZERSR^IXMNHMWHILSGOI]WXMGOKVEƙIO7MRHWHIQIRWPERHFSY[IRWXIHIRFSY[SRX dekte wandelen wij gestaagd omhoog, immer meer terrein veroverend op de natuur tot op het punt dat alles cultuur is, of dat we de wereld niet meer kunnen beschouwen buiten het culturele vertoog.


1967

1968

1972

)MRHNEVIRĹ?FIKMRNEVIRĹ?[IVHIR[ISRWFI[YWXZERHILIXĹ?IMRHIĹžZERHIKVEĆ™IOIRHIIMRdigheid van onze wereld, onze aardbol.


Doorslaggevend was het Club van Rome rapport, grenzen aan de groei - gebaseerd op een cybernetisch wereld model. Voor het eerst in de geschiendenis werd de wereld als een holistisch systeem gezien, je kon niet ergens op de wereld iets doen zonder dat het invloed had ergens anders. Industrie, voedsel, vervuiling en bevolkingsgroei hebben invloed op elkaar. Het model liet zien dat als we op dezelfde manier door zouden gaan de wereld haar draag-capaciteit in het midden van de 21st eeuw zou overschrijden.


post-growth

?

stagnation

stillness

Vandaag worden we geconfronteerd met onze angst voor een nieuwe paradigma, dat van stagnatie. Het leven met de frustratie dat we niet meer groeien, dat mijn generatie het met minder of hetzelfde moet doen dat die van mijn ouders. We zijn angstig. We geven anderen de schuld. We overleven. We proberen problemen om te buigen en toch positief te zijn. Krimp als kans! En we hopen dat al onze innovatie en technologie ons uiteindelijk wel zal redden. Het zijn gemengde emoties over ons onduidelijke voorland. In het Still City project zoeken we naar dat voorland, het paradigma na stagnatie, na de frustratie en het verlies. We hebben dat verstilling -Stillness- genoemd. Een scenario waarin we ons afvragen wat verandering en groei zijn zonder expansie en uitputting, wat groei en verandering kunnen betekenen binnen een inclusieve en duurzame context. Wat gebeurt er met persoonlijk groei als we deze loskoppelen van economische groei. Still City is een onderzoeksproject, en onze eerste casus is Tokyo. Tokyo is een van de grootste en modernste steden ter wereld, maar ze groeit niet meer, maar krimpt ook niet.


Laten we Japan niet vergeten De Telegraaf - April 5, 2012.

“De laatste economische berichten uit het land van de rijzende zon geven aan dat het inderdaad alleen de zon is die de weg omhoog weet te vinden.” EN: “From the latest economic news from the land of the rising sun indicate that it is WUXHWKDWRQO\WKHVXQNQRZVWR¿QGWKHZD\ to go up.”

De Japanse economie groeit al 20 jaar niet meer. Japan heeft te maken met een van de grootste vergrijzingsgolven ter wereld. En de Japanse politiek heeft geen verhalen meer en wordt gekenmerkt door kort zittende regeringen en corruptie.


Increasingly we can only imagine Japan as science ƙGXMSR

“Population decline and extreme population aging will profoundly alter the realm of the possible for Japan—and will have major rever- berations for the nation’s social life, economic performance, and foreign relations. Gradually but relentlessly, Japan is evolving into a type of society whose contours and workings have only been conWHPSODWHGLQVFLHQFH¿FWLRQ´

The Wilson Quarterly - Spring 2012

We hebben Tokyo gekozen omdat we hier de voorspiegelingen denken te vinden van cultuur, waarden, gedrag en praktijken die tegelijkertijd modern, creatief en stedelijk zijn maar zich anders verhouden tot onze huidige en dominante groei paradigma.


wealth real estate

trade poverty

urban planning

money

core/ periphery

urban develop -ment

land profession -alism

discipline

work

specu -lation

allocation

resources

agri -culture

education

division of labor

nature

valuation of labor

willpower choice

truth

consciousness science

auto -mation

politics

deter -minism purpose

stories compu -tation

technology

creativity

projection

health

meaning production intelligence

communication

design

demographics death migration journalism

fabrication

birth

transport

greying population

Wij hebben op een zelfde wijze een model gemaakt - het Still World Soft Model. Waar het model van de Club van Rome model een hard ‘mechanisch’ model, is het onze een soft ‘cultureel’ model. Een model waarin we culturele bewegingen in kaart willen brengen en hoe ze elkaar beinvloeden. Waar het Club van Rome model ons waarschuwt voor het gevaar van korte-termijn denken, willen we met het Still City Soft Model hieraan voorbij, en zoeken naar concrete manieren hoe we een inclusieve, duurzame samenleving in zouden kunnen richten op basis van waardes, narratieven en praktijken die we in Tokyo denken te vinden.


Theo Baart

Rochester is geen stille stad, maar een krimpende stad.


Theo Baart

De krimpende stad legt bloot hoe we onze omgeving, onze wereld een zelf-gecreĂŤerd construct is.


Theo Baart

De stad is opeens te groot geworden voor haar bewoners, als een kind in papa’s jas. De leegte keert terug. Functieloze gebouwen worden een landschap. Het in cultuur gebrachte land geeft geen weerstand meer tegen de oprukkende natuur. De wildernis overwoekert de maakbaarheid.


Mowing Pink Pony Express, Detroit 2010

“When the grass is chest high, how are you supposed to feel good?” — Detroit resident Pam Weinstein

Tussen natuur en cultuur bevindt zich een reizende grens.


De cultuur rukt op en natuur wordt overwonnen.


(I^IVIM^IRHIKVIRWVIƚIGXIIVXHIXVEKMIOIRLIXZIVPMIWHEXKITEEVHKEEXQIXZSSVYMXKERK


Tot aan de Romantiek, was de natuur er gewoon.


Zij was niet bijzonder, zij was zelfs akelig of lelijk. Maar met de verlichting heeft de mens zich los gezongen van de natuur. We werden rationele wezens, en beschikken over onze eigen toekomst. Het paradijs is geen belofte meer van God, maar kunnen we kunnen haar zelf maken.


Gregory Halpern

Met onze gewonnen zelfbeschikking verloren we onze onschuld.


Gregory Halpern

Sinds we uit het paradijs verstoten zijn, verlangen we erna terug. De tragiek van de krimpende stad, het spektakel van de industriĂŤle ruĂŻnes, de melancholie van het verkruimeld asfalt, en de hoop van de stadsboerderij.


Wanderer above the Sea of Fog (1818) - Caspar David Friedrich

Het zijn de eigentijdse echo’s van de romantiek, van de sublieme schoonheid en de edele wilde die we in de krimpend stad weer ontmoeten.


Gregory Halpern

Natuur krijgt meer ruimte als cultuur zich terugtrekt. Maar niet alle cultuur trekt zich terug - er zijn achterblijvers. De steden die ooit werden opgestuwd door een industrie, een industrie die nu verdwenen is en haar inwoners werkloos achterlaat. Althans, het deel dat niet vertrekken kon naar een andere baan, een andere plek, een nieuw leven elders. Niet iedereen is even mobiel, niet iedereen is een hoogopgeleide kenniswerker die ergens anders weer wortel kan schieten.


Kodak: Bonuses Of 13.5 Million Dollars to Keep Managers

“Photography company believes those employees have critical knowledge and skills to help the company to restructure and emerge successfully from bankruptcy. In addition, they would be hard to replace if they leave the company, attracted by other offers, according to the request submitted by Kodak for bankruptcy court in New York.�

Financial Magazine - April 8th, 2012

De laagopgeleide arbeider is inwisselbaar, maar de hoogopgeleide arbeider moet met man en macht behouden worden. Als laatste poging om het Kodak te redden moesten de managers behouden worden, omdat zij als eerste het zinkende schip zouden verlaten. De makers zijn vervangbaar. Dit probleem is er een van arbeidsdeling en hoe we arbeid waarden. Sinds we de dagen van de jager-verzamelaar achter ons hebben gelaten zijn onze activiteit steeds diverser, en specialistischer geworden. Om een moderne samenleving comfortabel draaiende te houden moeten we niet allemaal hetzelfde doen.


The Republic Plato, 380 BC

“Well then, how will our state supply these needs? It will need a farmer, a builder, and a weaver, and also, I think, a shoemaker and one or two others to provide for our bodily needs. So that the minimum state would FRQVLVWRIIRXURU¿YHPHQ´

Zoals Plato al zei, “een minimale staat bestaat uit vier tot vijf mensen. Op z’n minst een boer, een bouwer, een wever een schoenmaker, en misschien nog een of twee andere beroepen.”


Metropolis Maria, Metropolis - 1927 (dir. Fritz Lang)

“Having conceived Babel, yet unable to build it themselves, they had thousands to build it for them. But those who toiled knew nothing of the dreams of those who planned. And the minds that planned the Tower of Babel cared nothing for the workers who built it. The hymns of praise of the few became the curses of the many. Between the mind that plans and the hands that build there must be a Mediator, and this must be the heart.”

Arbeidsdeling is dus noodzakelijk, als we niet terug willen naar een preïndustriële, of zelfs prehistorische situatie. Maar de manier waarop we arbeid waarderen en haar verdelen levert steeds meer wrijving op in de samenleving. Er is een steeds grotere groeiende kloof tussen hoog en laag opgeleiden.


Hoog- en laagopgeleiden leven in Nederland steeds meer langs elkaar heen

“Het opleidingsniveau is de nieuwe sociale scheidslijn, stelt de Raad voor Maatschappelijke Ontwikkeling (RMO) in zijn gisteren verschenen rapport Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Die conclusie wordt ondersteund door onderzoek van TNS NIPO. Ruim de helft van de ondervraagde hoogopgeleiden en tweederde van de laagopgeleiden verklaarden dat zij ‘steeds minder’ contact hebben met elkaar.”

Volkskrant, 28 April 2011

Aan de top van de arbeidspiramide staat de creatieve klasse, zij maken nieuwe beelden en symbolen. Zijn produceren betekenis en levens-stijlen die aan producten en diensten worden gekoppeld. Aan de onderkant van de piramide staan de lager-opgeleiden die de machinerie van onze samenleving draaiende houdt. De relaties tot werk zijn voor beiden radicaal anders. Voor de hoog-opgeleide creativelingen is hun leven hun werk. Intellectuele uitdaging en persoonlijke ontwikkeling zijn het hoogste goed, en geld is ondergeschikt hieraan. Ze hebben geen hypotheek en soms een eigen, of gedeelde auto. Ze werken voor weinig, vaak als ZZP’er en zijn niet of nauwelijks verzekerd, en ze hebben een pensioengat - of zelfs helemaal geen pensioen. Voor de laag-opgeleide arbeider is hun werk niet hun leven. Hun leven is wat er na het werk gebeurt, in het weekend bij de familie, op de vereniging, in de kroeg of in de club. Goed betaald krijgen voor werk is belangrijk, want het werk is niet waar de vervulling uit komt. Daarnaast goede arbeidsvoorwaarden, een aardig pensioen en een eigen huis. De ironie is dat de loodgieter, de bouwvakker, de timmerman en de schoonmaker vaak een hoger YYVPSSRLIFFIRHERIIRKVEƙWGLSRX[IVTIVHITVSKVEQQEQEOIVHIWGLVMNZIVIRHIEVGLMXIGX


Detroit Pushes Back With Young Muscles New York Times - July 1, 2011

³5HFHQWFHQVXV¿JXUHVVKRZWKDW'HWURLW¶V overall population shrank by 25 percent in WKHODVW\HDUV%XWDQRWKHU¿JXUHWHOOVD different and more intriguing story: During the same time period, downtown Detroit experienced a 59 percent increase in the number of college-educated residents under the age of 35, nearly 30 percent more than two-thirds of the nation’s 51 largest cities. These days the word “movement” is often KHDUGWRGHVFULEHWKHLQÀX[RIVRFLDOO\DZDUH hipsters and artists now roaming the streets of Detroit. Not unlike Berlin, which was revitalized in the 1990s by young artists migrating there for the cheap studio space, Detroit may have this new generation of what city leaders are calling “creatives” to thank if it comes through its transition from a oneindustry.”

Als de stad krimpt, de fabriek leegstaat, als de buurt een probleem-wijk is dan zo snel mogelijk creatieven erin. Broedplaatsen, vrijplaatsen, incubators, hubs - hoe je het ook noemt, het idee is grote lijnen hetzelfde. Het evangelie van Charles Landry, en Richard Florida is in iedere Westerse stad inmiddels gemeengoed.


Als de makers van fysieke arbeid te duur worden en uitbesteed wordt aan een lager-lonen land, dan is het aan de creatieven om de werven en fabrieken nieuw leven in te blazen.


Homo Faber Homo faber (Latin for “Man the Creatorâ€? in reference to homo sapiens meaning “wise manâ€?) is a philosophical concept articulated by Hannah Arendt and Max Scheler that refers to humans as controlling the environment through tools. Henri Bergson also referred to the concept in The Creative (YROXWLRQ  GHÂżQLQJLQWHOOLJHQFHLQLWV RULJLQDOVHQVHDVWKHÂłIDFXOW\WRFUHDWHDUWLÂżcial objects, in particular tools to make tools, DQGWRLQGHÂżQLWHO\YDULDWHLWVPDNLQJV — Wikipedia

Homo Ludens Homo Ludens or “Man the Playerâ€? (alternatively, “Playing Manâ€?) is a book written in 1938 by Dutch historian, cultural theorist and professor Johan Huizinga. It discusses the importance of the play element of culture and society. Huizinga uses the term “Play 7KHRU\´ZLWKLQWKHERRNWRGHÂżQHWKHFRQceptual space in which play occurs. Huizinga suggests that play is primary to and a necesVDU\ WKRXJKQRWVXIÂżFLHQW FRQGLWLRQRIWKH generation of culture. — Wikipedia

De Homo Faber wordt in geruilt voor de Homo Ludens.


wealth real estate

trade poverty

urban planning

money

core/ periphery

urban develop -ment

land profession -alism

discipline

work

specu -lation

allocation

resources

agri -culture

education

division of labor

nature

valuation of labor

willpower choice

truth

consciousness science

auto -mation

politics

deter -minism purpose

stories compu -tation

technology

creativity

projection

health

meaning production intelligence

communication

design

demographics death migration journalism

fabrication

birth

transport

greying population

In ons stil city project onderzoeken wij wat er zou kunnen gebeuren met arbeid als de economie niet meer zou groeien. Hoe wij arbeid waarderen heeft te maken met; hoe we haar verdelen, hoe we mensen opleiden, en hoe we de handel en productie organiseren. Hoe wij deze zaken organiseren construeert onze waarheid over arbeid. Kennis werk is beter dan handen werk.


Niemand droomt er van om een nachtschoonmaker te worden in kantoorgebouwen

Nobody dreams about becoming a nighttime cleaner SJSJƙGIFYMPHMRKW VMBO student

VMBO student

De VMBO’er voelt dat, hij of zij ervaart deze minderwaardigheid. En let wel 60% van de studenten in het middelbaar onderwijs is VMBO’er. Dit is dus allesbehalve een marginaal probleem.


More Jobs Predicted for Machines, Not People New York Times - October 23, 2011

“In the current issue of the McKinsey Quarterly, W. Brian Arthur, an external professor at the Santa Fe Institute, warns that technology is quickly taking over service jobs, following the waves of automation of farm and factory work. “This last repository of jobs is shrinking — fewer of us in the future may have white-collar business process jobs — and we have a problem,” Mr. Arthur writes. (...) In 1930, the economist John Maynard Keynes warned of a “new disease” that he termed “technological unemployment,” the inability of the economy to create new jobs faster than jobs were lost to automation.”

Naast de creatieven is de hoop voor de toekomst ook gevestigd op innovatie en technologie. Maar ook dit zal weinig soelaas bieden voor homo faber. Want de techniek neemt meer werk uit handen dan ze genereert.


Armies of Expensive Lawyers, Replaced by Cheaper Software

Âł)URPDOHJDOVWDIÂżQJYLHZSRLQWLWPHDQV that a lot of people who used to be allocated to conduct document review are no longer able to be billed out,â€? said Bill Herr, who as a lawyer at a major chemical company used to muster auditoriums of lawyers to read documents for weeks on end. “People get bored, people get headaches. Computers don’t.â€?

New York Times - March 4, 2011

In zijn boeken Engines of Creation: The Coming Era of Nanotechnology en Unbounding the Future: The Nanotechnology Revolution legt Eric Drexler uit hoe door op het atomair de niveau materie te manipuleren ons een utopische toekomst van overvloed te wachten staat, alles zou aan de hand van op moleculaire schaal opererende assemblers gemaakt kunnen worden voor bijna geen geld!


Visioenen van overvloed worden altijd bedacht door mensen die bezig zij met kennis creatie, verhalen, beelden, code en andere abstracties, nooit door mensen die fysiek dingen maken. Zou het toekomstvisioen van de kennis werker, de creatief, net zo verleidelijk zijn als deze assemblers ook LSSKWXEERHIƙPSWSƙIPMXIVEXYYVIR[IXIRWGLET^SYHIROYRRIRTVSHYGIVIR#


In een wereld die qua populatie en economie niet meer groeit, die technologische geavanceerd is - hoe kan deze een nieuwe verhouding tot arbeid formuleren. Als groeien in arbeid, in je werk, in een vak los komt te staan van het economisch groei. /VMNKXZEOQERWGLETEQFEGLXIRIIRQIIWXIVWGLETMRLIXQEOIRZERHMRKIRHER[IIVVYMQXI# LIV[EEVHIVMRK# Een tafel die generaties mee kan, in plaats van 5 of 10 jaar. ;EXOERZEOOYRHMKLERH[IVO^MNRFILEPZIIIRHYYVPY\ITVSHYGX# ,IIJXIIRQIIWXIVXMQQIVQERRMIXRIX^YPOI[EEVHIZSPPIOIRRMWEPWIIRTVSJIWWSV#^SYHIR[I dit ook niet gelijk moeten waarderen. Hoe kunnen we kennis die besloten ligt in het lichaam, in de tast, in het contact met materie gelijkwaardig behandelen als de kennis van het hoofd, de abstractie, theoretische diepgang en kritische analyse. Misschien hebben we ook broedplaatsen nodig voor de hand, en niet enkel het hoofd. Hoe kunnen werkplaatsen, ateliers, gilden en ambachten op een eigentijdse manier weer een rol spelen in de stedelijke cultuur. Hoe krijgen we het maken weer terug, en hoe kan juist niet het mobiele kenniswerk, maar het gewortelde handwerk de stad helpen. Hoe kunnen de achterblijvers de bron worden, want zij ... zij gaan voorlopig nergens heen.

Still City (Rochester)  

Still City Project addresses the meaning of stillness in the urban environment. Stillness can be understood as a dif- ferent attitude toward...

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you