Page 1

18

2005

Belgique – België P.P. – P.B. Bruxelles X – Brussel X BC 10044 P405389

2 e trimestre 2005 | 2de trimester 2005

Revue trimestrielle de la Fondation Belge de la Vocation Driemaandelijks tijdschrift van de Belgische Stichting Roeping

Un travail de l’espace

Tsunami

vocatio

Bourses 2005 – Beurzen 2005

Le monde du design comme une aire de jeux

Project diabeteseducatie in Marokko

Zoeken naar het ongewone in de mens

News

Agenda


Un travail de l’espace

1

Robin Vokaer bourse en 1995

Tsunami

4

Karen Pien beurs in 2004

Bourses 2005 – Beurzen 2005

7 Le monde du design comme une aire de jeux

10 Project diabeteseducatie in Marokko

Elric Petit bourse en 2004

13

Zoeken naar het ongewone in de mens

Mahjouba Hamddan Lachkar beurs in 2004

17 News

Ann Vancoillie beurs in 1998

18 Agenda

19


beeldhouwkunst sculpture

Un travail de l’espace Robin Vokaer

1995

fr n

Robin Vokaer est un artiste complet. De la sculpture à l’aménagement de l’espace public en passant par la peinture, ses œuvres souvent monumentales dialoguent de manière subtile avec leur environnement.

Evolution et découvertes «Lorsque j’ai obtenu la bourse de la Fondation Belge de la Vocation en 1995, mon propos artistique était défini ; l’association de matériaux dans des formes architecturales constituait la base de mon travail. Aujourd’hui, j’aborde sans doute moins la sculpture comme une production d’objets à exposer que comme un travail de l’espace, mais mon vocabulaire formel est resté le même. Dans ce sens, je travaille à contre-courant puisque la sculpture actuelle a depuis longtemps dépassé la problématique de l’exploration des matériaux. Quant à moi,j’évolue dans la continuité. 2001 a constitué pour moi un tournant créatif,une amorce minimaliste.J’ai conçu une série des cubes en chêne et en petit granit dont l’assemblage faisait émerger des volumes anguleux évoquant des villes imaginaires. Au même moment, l’opportunité s’offrit à moi de concevoir des projets d’aménagement de l’espace public. Un défi que j’ai abordé avec enthousiasme mais prudence.Mes sculptures découlant en général les unes des autres, je me voyais dans l’obligation de créer un nouveau répertoire, de partir de rien sinon du lieu donné. Petit à petit, je me suis rendu compte que j’étais capable de créer sur papier ;c’était tout à fait nouveau. Très vite, j’ai compris que j'avais là

1

Vocatio 18

une possibilité de « monumentaliser » mon travail.C’est une nouvelle démarche qui me plait car elle nécessite une disponibilité totale à la perception. Parfois, à l’instant même où je découvre un site, les idées me viennent, d’autres fois, il me faut m’imprégner de l’endroit,apprendre à le connaître pour savoir de quelle manière y intervenir. Malheureusement, pour des raisons d’ordre politique, ces projets d’intégration n’ont pas abouti et j’en ressens une certaine déception au niveau créatif, puisque l’idée de la visibilité et de l’utilité de la sculpture et de sa participation

directe à l'espace public me plaisait énormément. Naïvement, je croyais qu'au niveau institutionnel,toutes les garanties me seraient données pour travailler de manière sereine et économiquement correcte. Mais il s’est avéré qu’au lieu de me donner les moyens de réaliser ces projets d’envergure,je devais au départ assurer moi-même une partie de leur financement. Dans un autre cas, après avoir remporté un prix pour la réalisation d'une sculpture lors d'un concours à l'initiative de l'I.P.W (Institut du Partrimoine Wallon),je suis resté des mois sans nouvelles pour

nl n

Vorm geven aan de ruimte Robin Vokaer maakt beeldend werk met een ziel. Zijn sculpturen, integratieprojecten en schilderijen vertonen een monumentale aanpak en opvallend gebalde, rigoureuze vormen. Op subtiele wijze treden ze in dialoog met hun omgeving.

Evolutie «Toen ik in 1995 laureaat werd van de Stichting Roeping, stond mijn beeldend werk al in het teken van de confrontatie van materialen en architecturale vormen. Die elementen zijn nog steeds aanwezig, maar vandaag zie ik de beeldhouwkunst eerder als een ruimtelijke ingreep dan als de productie van objecten. De hedendaagse beeldhouwkunst neigt eerder naar het conceptuele, en in die zin druist mijn werk een beetje tegen de actuele tendens in. De evoluties op formeel vlak gebeuren bij mij in


beeldhouwkunst sculpture

Le trophée du Caïus 2004 De Caïus-trofee 2004

Tuiles Pannen

fr n finalement me voir proposer une caricature de contrat visant à faire avorter le projet. Comment un artiste peut-il survivre dans de telles conditions ? Il n'y a malheureusement qu'une réponse:il doit avoir d'autres ressources. J’ai la chance de pouvoir consacrer une partie de mon temps à mon art en toute liberté, sans contraintes, mais je dénonce un système où on fait appel à un artiste pour concevoir un projet auquel ne sera donnée aucune suite.Tout ce passe comme si l'artiste vivait d'amour et d'eau fraîche et se nourrissait de l'honneur qui lui est fait lorsqu'il est sollicité pour tel ou tel projet. J'ai pu comprendre que je n’étais pas le seul à avoir rencontré ce genre de situation ; d'autres artistes ont eu à goûter à ce plat amer ; nous sommes probablement trop isolés et vivons trop chacun de notre côté pour solutionner ces problème kafkaïens…

dessin. Finalement, le pas vers la peinture n’était pas difficile à franchir. En plus, la peinture me fascine réellement. Comparé à la sculpture, transcription physique d’une idée,il s’agit d’une représentation mentale,presque immatérielle. En travaillant sur des toiles de jeans avec de l’acide chlorique,je construis par soustraction, comme en sculpture, en enlevant de la couleur au lieu d’en rajouter. Comme l’action du produit est lente, l’image mentale apparaît petit à petit et de manière peu contrôlable. Cette exploration de la peinture, j’aimerais la poursuivre car,dans cette technique,j’éprouve une réelle sensation de liberté.»

Distinctions et défis

De uitdaging

Ces deux dernières années m’ont aussi apporté des témoignages de reconnaissance notamment via l’obtention du prix de la Fondation Marie-Louise Jacques en 2003 pour l’ensemble de mon travail et du prix Rombeaux de l’Académie Royale de Belgique en 2004. Cela m’encourage à poursuivre et à me développer encore. La peinture m’attire également. En 2003, j’ai obtenu le troisième prix au concours de peinture du Brabant Wallon et cela m’a beaucoup motivé. Au départ, toutes mes sculptures prennent forme dans le

Tegelijk kreeg ik de kans om mijn eerste kunstintegratieprojecten te verwezenlijken. Ik begon met de nodige voorzichtigheid aan deze uitdaging, want omdat mijn beelden meestal uitlopers van elkaar zijn, zag ik me genoodzaakt over te gaan tot een nieuwe, voor mij onbekende werkwijze: creëren vanuit een gegeven ruimte en niet op basis van een bestaande vorm. Ik ontdekte al snel dat ik mijn werk op die manier monumentale aspecten mee kon geven. Een nieuwe wending waar ik nog steeds blij om ben. In situ werken vergt van de kunstenaar een totale beschikbaarheid; je moet je volledig openstellen, je perceptie moet totaal zijn. Bepaalde locaties inspireren, en sturen je als het ware een bepaalde vormelijke richting uit. Andere plaatsen moet je langzaamaan gewoon worden. Van confrontatie tot representatie wordt er een heel proces doorlopen. Helaas werden een aantal projecten om politieke redenen niet uitgevoerd. Ik vind dat niet alleen spijtig op artistiek vlak, omdat er voor een beeldhouwer geen beter forum bestaat dan de publieke ruimte, maar ook op sociaal vlak, gezien ze me nooit ver-

2

Vocatio 18

nl n een geest van continuïteit. 2001 was in die zin een scharnierjaar. Ik maakte een reeks kubussen in eik en graniet, waarvan de assemblage volumes deed ontstaan die verwezen naar een denkbeeldige stad.


beeldhouwkunst sculpture

Prochaine expo 05.06.05 > 25.09.05 À travers bois Exposition en plein air ainsi qu’à la galerie Monos, du 10 juin au 4 septembre Château de Jehay Rue du Parc 1 4540 Amay > http://www.vokaer.fr.fm

© Robin Vokaer

Œuvre en plein air au Sart Tilman, Liège. Beeld in open lucht in het Sart Tilman, Luik.

Croquis: projet de banc Schetsen : ontwerpen voor een zitbank

nl n goed hebben voor het geleverde werk. Eerlijk gezegd walg ik van dat systeem. Je zou als kunstenaar al bijna beter bedanken wanneer je gevraagd wordt mee te doen aan een wedstrijd,of een project krijgt aangeboden. Keihard werken om kwalitatief hoogstaande dossiers in te dienen,en dan te horen krijgen dat het project is afgevoerd. Hoe moet je in die omstandigheden als kunstenaar overleven? Het is een situatie die me heel erg bezighoudt, en waarvan ik hoop dat ze in de toekomst kan verbeterd worden. Gelukkig heb ik de laatste jaren ook leuke, motiverende dingen meegemaakt. Zo kreeg ik in 2003 de prijs van de Stichting Marie-Louise Jacques voor het geheel van mijn oeuvre, en in 2004 de Rombeauxprijs van de Koninklijke Academie van België. Blijken van erkenning die me ertoe aanzetten verder te werken en verder te evolueren. Sinds kort ben ik trouwens beginnen schilderen. Dat was voor mij een haast natuurlijke overgang, aangezien al mijn beelden eerst vorm krijgen als tekening. Het schilderij vormt een soort mentale voorstelling vergeleken met het fysieke, materiële karakter van een beeld. Het is wel opvallend dat ik schilder zoals ik beeldhouw, namelijk door het wegnemen van materie. Ik gebruik jeansdoeken waarop ik schilder met een zuur. Het product werkt langzaam in op de drager en de vormen verschijnen beetje bij beetje,alsof ze uit het niets opduiken. Het zijn mijn eerste stappen in de schilderkunst en de techniek ligt me absoluut. Ik ervaar het als een bevrijding.»

3

Vocatio 18

Cubes 2001


geneeskunde médecine

Tsunami Karen Pien

2004

nl n

Karen Pien was in 2003 laureate van de Belgische Stichting Roeping voor haar onderzoeksproject in de forensische etymologie. Ze onderzoekt de larven en insecten die voorkomen op en rond gevonden lichamen, om bijkomende gegevens over de dood te verzamelen. Als wetsdokter wordt ze vaak opgeroepen om mee te werken aan het opgraven en identificeren van lichamen in het kader van gerechtelijk onderzoek. Op 1 januari 2005 vertrok Karen met het Belgische Disaster Victim Identification Team (DVI), voor twee weken naar Thaïland om er mee te werken aan de identificatie van westerse slachtoffers van de tsunami. Later kwam ze haar verhaal vertellen in het programma Koppen op één.

fr n

Schrijnend verhaal

Tsunami

Ondertussen zijn er enkele maanden verstreken, maar haar relaas blijft even aangrijpend. Een mengeling van wetenschappelijke nuchterheid en diepmenselijke betrokkenheid bepalen de toon van ons gesprek.Terwijl ze vertelt, bekijken we foto’s van haar missie op een computerscherm. Gruwelijke beelden van rottende lijken, afgewisseld met kiekjes van het hotel, vlinders in een natuurpark en kleurrijke Thaïse gerechten. “Ook voor ons waren die contrasten surrealistisch”, zegt ze, “maar we waren ons er eigenlijk nauwelijks van bewust omdat we op de duur bijna op automatische piloot handelden: opstaan in het hotel in Phuket, een beetje rijst eten, twee uur op de bus zitten, aankomen op de site, plastiek werkpak en laarsjes aantrekken, werken, weer de bus op, en dan gaan slapen. En dat bij ongeveer veertig graden.We sliepen slecht en te weinig, en we waren constant moe en uitgedroogd. De meesten onder ons zijn ook ziek geworden.We werkten bijna ononderbroken, en af en toe slaan de stoppen dan wel eens door.” Waaruit bestond jullie werk precies ? «We volgden de standaardprocedure voor slachtofferidentificatie, vastgelegd door Interpol. Het is de bedoeling om door de vergelijking van post mortem en ante mortem gegevens, de identiteit van een persoon af te kunnen leiden. Wij werkten vlak bij Ban Khao Lak op een afgesloten tempelsite. DVI International, aangevoerd door de Australische eenheid, organiseerde de identificatie van westerse slachtoffers, dat was zo overeengekomen met de Thaise regering. Eerst gebeurde dus de sortering van de lichamen volgens afkomst. Daarna werden er vingerafdrukken genomen, gevolgd door een uitwendige beschrijving: geslacht, bouw, haarkleur en - textuur, enz. In een volgende fase nam men kleding en juwelen mee. Kledingstukken werden gefotografeerd en gewassen om merk- en maatetiketjes terug leesbaar te maken. In veel gevallen verdwenen er hele gezinnen,en dus verzamelden we zoveel mogelijk materiële gegevens om de identificatie door familie of vrienden mogelijk te maken. Een ring of een sjaaltje, kan hierbij doorslaggevend zijn.”

4

Vocatio 18

En 2003, Karen Pien est lauréate de la Fondation Belge de la Vocation pour son projet de recherche en étymologie légale. Elle étudie les larves et les insectes présents sur et autour des cadavres afin de récolter des données sur les circonstances du décès. En tant que médecin légiste, elle collabore régulièrement à la fouille et à l’identification de corps dans le cadre d’enquêtes judiciaires. Le 1er janvier 2005, Karen part en Thaïlande avec l’équipe belge du Disaster Victim Identification Team (DVI) pour aider à l’identification des victimes européennes du tsunami.

Chaque indice compte Quelques mois ont passé, mais les images fortes de cette mission restent présentes dans le récit de Karen. Le recul de la scientifique se teinte d’anecdotes tirées du quotidien de cette quinzaine passée dans la fournaise de l’été thaïlandais. « Les contrastes de ce séjour prenaient parfois des allures surréalistes.Travailler sans relâche toute la semaine à autopsier des corps et partir en excursion le week-end dans un parc à papillons, cela


geneeskunde médecine Eerste stap in de identificatie: het nemen van de vingerafdrukken Première étape de l’identification: le relevé des empreintes digitales

Karen in gesprek met een Nederlandse collega Karen en discussion avec un collègue néerlandais

5

Vocatio 18

De autopsiezaal La salle d’autopsie


geneeskunde médecine

Tandkaart Fiche de relevé de la dentition

Christel, tandarts van het Belgisch DVI-team Christel, la dentiste de l’équipe belge du DVI Wat is het DVI ? Het DVI is een speciale eenheid die deel uitmaakt van de federale politie, en gespecialiseerd is in het zoeken naar doden (necrosearch). Het DVI zelf heeft een overkoepelend orgaan op internationaal niveau, DVI International. De Belgische ploeg in Thaïland bestond uit 22 personen met verschillende achtergronden: politiemensen, militairen, leden van de civiele bescherming, fotografen, en ook vier externe experten, van wie twee tandartsen en twee pathologen. > www.fedpol.be

nl n “De inwendige beschrijving was het werk van de pathologen. Dat waren mijn collega Jean-Paul en ikzelf, beiden geassisteerd door een medewerker die nauwgezet al onze observaties noteerde. Aanwezigheid van appendix, galblaas en, voor de vrouwen, baarmoeder werden gecheckt, alsook de inwendige oorzaak van littekens.Ten slotte haalden we de onderkaak eruit voor de tandartsen, en werden er röntgenfoto’s van de tanden gemaakt en stalen genomen voor DNA onderzoek. Alle formulieren, foto’s en stalen werden verzameld, en de gegevens werden doorgestuurd naar Phuket, waar andere teamleden voortdurend werkten aan de vergelijking tussen post- en ante mortem gegevens. Wanneer zij een overeenkomend element vonden, werd het lichaam uit het massagraf waar het met zijn identificatienummer was geplaatst gehaald, en vervolgens gebalsemd en gerepatrieerd. Per dag werkten we bijna vijftig lichamen af. Dat geeft een idee van ons werkritme. Zelfs in de meest ideale condities is de identificatie van zoveel slachtoffers gekkenwerk, maar daar kwamen nog eens alle omgevingsfactoren bij zoals de hitte, de drukte op de site - journalisten, militairen, vrijwilligers, wilde honden en hanen die van de lijken moesten worden weggejaagd -,de gebrekkige sanitaire voorzieningen,en niet te vergeten, de politieke druk van bovenaf om snel te werken. Het was de hel.»

Positieve mentaliteit Hoe houd je zoiets vol ? “Door het besef dat je werk noodzakelijk en nuttig is. Op een gegeven moment vond ik een ijzeren plaatje in een gebit. Er stond een kenteken op met de letter S van Zweden, gevolgd door het rijksregisternummer van die persoon. Het was een onbeschrijflijk gevoel om te weten dat dankzij die vondst het lichaam gerepatrieerd kon worden. Ook de hulp en de positieve mentaliteit van de Thai hielden ons op de been. Ze waren alles kwijt, maar met hun laatste geblutste potten kwamen ze voor ons koken.Ze brachten offers voor de slachtoffers en ruimden puin.Ik heb een andere manier van denken aanschouwd, en ook de kracht van hun geloof, het boeddhisme. Zij vragen niet waarom, maar aanvaarden elke gebeurtenis als een lotsbestemming. Ze kijken niet achteruit maar vooruit: het leven gaat verder. Ook hieruit heb ik geleerd. Ik ben veranderd tijdens die twee weken. Zowel fysisch als psychisch ben ik sterker dan voorheen.”

6

Vocatio 18


geneeskunde médecine

De ontsmetting van de rubberen laarzen La désinfection des bottes

fr n peut choquer. Mais nous avions besoin de ces moments de détente, où nous faisions un peu les fous et où la moindre blague provoquait des fous rires. Les conditions de travail étaient très dures et notre fatigue physique et nerveuse exacerbée après quelques jours seulement. Il faisait plus de quarante degrés et, durant huit heures par jour, nous étions au travail, habillés de combinaisons en plastique et de bottes en caoutchouc. Sur le site régnait une effervescence incroyable, un va-et-vient de camions déchargeant des corps, de policiers et de militaires effectuant des contrôles. Ajoutez à cela les journalistes, les équipes d’identification d’autres pays tels que l’Australie,la Pologne ou les PaysBas, les fonctionnaires, les bénévoles, sans parler des chiens qui couraient partout… Non, sincèrement, on se croyait parfois en enfer. » En quoi consistait votre travail ? « Le travail d’identification suit une procédure établie par Interpol. D’abord, la prise d’empreintes digitales,suivie d’une description (sexe, taille, couleur de cheveux).Ensuite,les vêtements et les bijoux sont enlevés, lavés et étudiés afin de rendre les inscriptions lisibles et de récupérer des étiquettes indiquant taille, marque, etc. N’oublions pas que des familles entières furent décimées et que, pour l’identification,chaque indice matériel compte. Le tout est décrit et photographié.J’entrais en action lors de la phase suivante, celle de l’autopsie. Il s’agissait de vérifier la présence de l’appendice,de la vésicule et, pour les femmes, de l’utérus.Dans le même temps,il fallait vérifier la cause interne de certaines cicatrices pouvant fournir des informations sur la victime. En dernier lieu, nous ôtions la mâchoire inférieure, destinée aux dentistes, qui terminaient la procédure d’identification par un relevé et par des radios de la dentition.Toutes les données, les photos et les échantillons d’ADN prélevés sur les corps étaient ensuite envoyés

7

Vocatio 18

Phuket à Phuket où des équipes comparaient les données ante mortem et post mortem.Sur la base d’éléments concordants, l’identification pouvait ainsi être faite et le corps embaumé était rapatrié dans son pays d’origine. » Vous n’avez jamais perdu courage ? «Même fatiguée et malade, je savais que j’effectuais un travail utile et indispensable. Un jour, j’ai trouvé une inscription dans un dentier, la lettre S pour Suède, suivie d’un numéro de registre national,deux éléments grâce auxquels l’identité de la victime ne faisait plus aucun doute. À ce moment, j’ai éprouvé l’énorme satisfaction de savoir que cette personne ne resterait pas une victime

anonyme et qu’elle retournerait dans son pays et dans sa famille. Mais, bien sûr, ce genre de découverte était rare. Il faisait torride ;les corps avaient séjourné dans l’eau et leur état de putréfaction était bien souvent fort avancé. Je savais que bon nombre d’entre eux ne seraient jamais identifiés. En plus, le quart des autopsies que j’ai effectuées concernaient des enfants, ce qui était particulièrement dur. Pourtant, je suis sortie grandie de cette expérience. Physiquement et psychiquement,je me sens plus forte qu’avant. »


Promotion 2005 – Promotie 2005 Bourses de 10 000 € / Beurzen van 10 000 € Les lauréats / De laureaten

Geoffroy MARCHAL Maquettes de charpentes représentant notre patrimoine Maquettes van bouwstructuren die deel uitmaken van ons erfgoed. Aline HEBRANT Recherche en sciences biomédicales Onderzoek in biomedische wetenschappen

Samuel TILMAN Histoire et réalisation Geschiedenis en filmregie

Sieglinde WUYTS Fotografie Photographie

Nick CEULEMANS Architectuur Architecture

Samuel BAUDIN Lutherie Viool – en instrumentenbouw

8

Vocatio 18

Anthony de BOCK Gerechtelijke geneeskunde en forensische pathologie Médecine et pathologie légales


Trèfle d’Or / Gouden Klaver 25 000 € La lauréate / De laureate Katleen DECKERS Archeologie in het Nabije Oosten Archéologie au Proche-Orient

Caroline FRANCK Animation de groupes de parole pour les soignants Begeleiding van praatgroepen voor hulpverleners Fabio WUYTACK Filmregie Réalisation cinématographique

Lise BRUYNEEL Dramaturgie d’opéra Operadramaturgie

Winny Chiu Li ANG Transculturele paden in de kinderen jeugdpsychiatrie Voies transculturelles en pédopsychiatrie

Cédric GERBEHAYE Photographie documentaire Documentaire fotografie

Christine DELPEREE Dépollution des sols par les plantes Grondsanering door middel van planten

Julien DE VOS Diplomatie antique et muséologie Antieke diplomatie en museologie

Matthieu KERVYN de MEERENDRE Volcanologie Vulkanologie

9

Vocatio 18


design design Elric Petit

2004

Le monde du design comme une aire de jeux

fr n

Pour un jeune designer, faire éditer ses propres prototypes sans concessions relève souvent de l’exploit. Elric Petit y parvient cependant.

En juin 2004, peu de temps après avoir été lauréat de la Fondation, j’ai formé le groupe Big-game avec deux amis rencontrés à l’école cantonale d’art de Lausanne, Grégoire Jeamonod et Augustin Scott de Martinville, respectivement suisse et français. La mise en place et le développement de cette collaboration constituait un des objectifs auquel je souhaitais consacrer ma bourse, l’autre étant mon installation avec quatre autres jeunes créateurs dans un atelier situé rue d’Andenne à Saint-Gilles. Nous partageons cet espace, qui fait office de bureau et auquel se joint un lieu d’exposition. Il nous a semblé important de mettre en commun nos passions,tout en conservant l’un vis-à-vis de l’autre une indépendance. Nous partageons donc l’atelier, mais avons chacun notre activité propre. Par contre, Big-game fonctionne véritablement comme un collectif:nous créons les objets ensemble et notre nom n’apparaît pas. La volonté du groupe est de présenter des objets destinés à une production industrielle. Ces objets sont tous différents et, s’ils ne découlent pas les uns des autres, un thème les relie et les renforce mutuellement. Notre première collection, « Heritage in progress »,illustre parfaitement ce propos. Il s’agitd’une série de cinq objets – des tréteaux, une lampe de chantier, un porte-manteau, une lampe en silicone

10

Vocatio 18

© Milo Keller

Le collectif Big-game

Lampe en silicone, LED, 10x10xH10 cm Lamp in silicone, LED, 10x10xH10 cm

nl n

Hedendaagse ontwerpen met een knipoog Voor jonge designers is het moeilijk om eigen prototypes te laten produceren zonder aan artistieke vrijheid te moeten inboeten. Met zijn eerlijke en vernieuwende ontwerpen slaagt Elric Petit er nochtans wonderwel in.

Dubbel doel In juni 2004,kort na het behalen van de beurs van de Stichting Roeping,richtte ik samen mettwee medestudenten de groep Big-game op.Grégoire Jeamonod,een Zwitser, en Augustin Scott de Martinville,een Fransman, studeerden beiden af aan de Ecole cantonale d’art de Lausanne. Ik wou twee dingen doen met mijn beurs: dit collectief oprichten en verder ontwikkelen, en samen met vier collega-vormgevers een atelier in Elsene inrichten. Ons lokaal in de Andennestraat dient als bureau en tentoonstellingsruimte. Een gemeenschappelijk atelier delen leek ons een leuke manier om voortdurend ideeën uit te wisselen, zonder aan vrijheid in te boeten. Want we werken volledig zelfstandig, ieder van ons bouwt zijn eigen activiteit uit. De filosofie van Big-game daarentegen, berust op de idee van collectiviteit: we ontwerpen samen, niet onder onze eigen naam. De groep wil vooral objecten presenteren die bestemd zijn voor industriële productie. Al deze voorwerpen verschillen, maar ze zijn verbonden door een onderliggend thema. Onze eerste collectie “Heritage in progress”, is een perfecte toepassing van dit concept. Het gaat om een reeks van vijf voorwerpen – schragen, een werklamp, een kapstok, een lamp gemaakt uit silicone en een verzameling jachttrofeeën – ontworpen als een knipoog naar de stijliconen van het burgerlijk meubilair, maar met een hedendaagse functionaliteit.


Š Milo Keller

Big-game

11

Vocatio 18


design design

Expo Big-game & Adrien Rovero 19.05.05 > 25.06.05 1A rue des Fabriques 1000 Bruxelles Tél. 02 217 95 71 Fax 02 217 97 05 > www.own.be > contact@own.be > www.big-game.ch > contact@big-game.ch

fr n et des trophées de chasse en kit –, tous créés en référence (ou plutôt avec un clin d’œil) aux icônes du mobilier bourgeois tel qu’il a existé et existe encore aujourd’hui, mais revu et corrigé pour l’inscrire dans notre mode de vie comtenporain.Tous ces modèles ont été créés et développés par fichiers informatiques puisque nous sommes géographiquement éloignés. Et cette particularité a son importance pour leur production. A partir de ces fichiers,les machines sont directement programmées pour découper, rainurer et percer le matériau choisi (bois, plastique, métal ou autre). Ceci permet une production rapide et à grande échelle. Je réalise aussi que pour un jeune designer, faire éditer ses propres prototypes sans concessions relève souvent de l’exploit. Dès qu’il est question de production, nous devenons dépendants de critères pouvant nuire à notre démarche. Ce sont les règles du jeu, notre collectif Big-game les intégre et porte d’ailleurs ses choix vers des techniques de production permettant de garder une forme d’autonomie et d’authenticité par rapport à l’idée initiale. Nous tentons de réunir les éléments nécessaires pour que nos objets soient produits comme nous les avons pensés,un peu comme un auteur livre son manuscrit complètement. Aujourd’hui, mon objectif est de continuer à créer des objets moteurs tel que « l’être-objet » me permettant de délimiter mon champs d’action et d’élaborer une démarche personnelle tout en apprenant à connaître les codes du métier de designer industriel.

12

Vocatio 18

Projet pour les bancs publics de Kortrijk. Nous proposons de remplacer la latte supérieure des bancs par d’autres lattes. Il en existe trois types : avec un porte-manteaux, invitant à prendre le temps; avec un thermomètre, invitant à discuter de la météo, et avec un bougeoir, invitant les amoureux . Hêtre laqué, 200x3xH16cm – En collaboration avec Adrien Rovero – 2004. Ontwerp voor de stadsbanken van Kortrijk. De ingreep bestaat uit de vervanging van de bovenste lat door een nieuwe met een ingebouwd element. Er zijn drie types: met kapstokje, om rustig de tijd te nemen, met thermometer, om over het weer te praten, en met kaarshouder, voor koppeltjes. Gelakte beuk, 200x3xH16cm – In samenwerking met Adrien Rovero – 2004.

nl n Omdat de leden van het collectief in verschillende landen leven, gebeurde de vormgeving volledig digitaal, een werkwijze die een industriële productie toelaat door middel van machines die op basis van computerbestanden geprogrammeerd zijn.Hierdoor is er een snelle en grootschalige productie mogelijk. Ik besef dat het voor een jonge ontwerper heel moeilijk is om eigen prototypes geproduceerd te krijgen zonder hierbij creatieve toegevingen te moeten doen. Je moet je nu eenmaal aan de spelregels houden, en Big-game onderschrijft die.Wij kiezen voor een industriële productie die onze vrijheid en eigenheid vrijwaart.We trachten onze voorwerpen te laten maken in de geest waarin we ze hebben bedacht, onverknipt en origineel, zoals ook een schrijver zijn manuscript aflevert.Wat ik nu nastreef is de verdere ontwikkeling van een eigen vormentaal, en een betere kennis van de industriële productie.


diabeteseducatie éducation au diabète

Project diabeteseducatie in Marokko

Mahjouba Hamddan Lachkar

2004

fr n

Un traitement pour chaque enfant Infirmière sociale et éducatrice dans l’équipe de diabète infantile de l’AZ-VUB, Mahjouba Hamddan Lachkar a remarqué qu’au Maroc, les enfants diabétiques issus de milieux défavorisés ne bénéficiaient pas d’un traitement adéquat. Elle a réagi.

Des séquelles majeures En mai 2004,Mahjouba Hamddan Lachkar obtenait une bourse de la Fondation Belge de la Vocation destinée à mettre en place un projet d’accompagnement d’enfants diabétiques au Maroc. A Tétouan, la ville dont est originaire sa famille, Mahjouba voulait encadrer des enfants souffrant du diabète de type 1 afin de leur offrir les mêmes conditions de traitement que les petits Belges. La vocation de Mahjouba est intimement liée à son métier. Infirmière sociale et éducatrice dans l’équipe de diabète infantile de l’AZ-VUB, elle a remarqué que, malgré un suivi identique, bon nombre de petits patients marocains contrôlaient moins bien leur maladie et étaient hospitalisés plus souvent que leurs compagnons belges. Mahjouba a voulu savoir d’où provenait cette différence et a constaté qu’au Maroc, les enfants diabétiques issus de milieux défavorisés ne bénéficiaient pas du traitement adéquat parce que leurs parents étaient incapables de leur payer. Les consultations, le matériel de contrôle et l’insuline coûtent cher et sont dès lors quasi inaccessibles aux plus pauvres.

13

Vocatio 18

Juli 2004, Tétouan. Groepsfoto van de kinderen tussen 6 en 9 jaar. De foto werd gemaakt naast het klaslokaal tijdens een recreatiemoment. Juillet 2004, Tétouan. Photo de groupe des 6-9 ans, prise à côté de la classe pendant une pause.

nl n

Mahjouba Hamddan Lachkar startte vorig jaar een project in diabeteseducatie op in de Marokkaanse stad Tétouan. Haar doel was een groep diabetespatiëntjes uit arme gezinnen te begeleiden bij het reguleren van hun ziekte. Haar eerste missie ter plaatse in juli 2004 was een succes: dankzij informatie over voeding en insuline, gecombineerd met medische controles, is de gezondheidstoestand van de kinderen ondertussen sterk verbeterd.

De invloed van armoede Mahjouba Hamddan Lachkar ontving in mei 2004 een beurs van de Belgische Stichting Roeping voor het opstarten van een project rond diabeteseducatie. In Tétouan (Marokko), de stad waaruit haar familie afkomstig is, wou ze kinderen met diabetes type 1 begeleiden bij de behandeling van hun ziekte, om hen dezelfde mogelijkheden te geven als hun Belgische lotgenootjes. De roeping van Mahjouba is ontstaan op de werkvloer. Zij werkt als sociaal verpleegkundige en diabeteseducator in het Kinderdiabetesteam van het AZ-VUB. Daar viel het haar op dat de Marokkaanse kinderen, die dezelfde informatie hadden gekregen als de andere patiëntjes,hun ziekte moeilijker onder controle kregen en vaker gehospitaliseerd werden. Ze wou weten hoe dat kwam, en stelde een onderzoek in. Ze stelde vast dat diabetespatiëntjes die in Marokko in armoede leven, geen adequate behandeling krijgen omdat hun ouders het niet kunnen betalen. Doktersbezoeken,


diabeteseducatie éducation au diabète Een meisje met diabetes en haar moeder krijgen uitleg over het diabetesdagboekje. In het dagboekje wordt elke dag de insulinebehandeling genoteerd. Het biedt een overzicht van de glycemiewaarden om de insulinedosis aan te passen indien nodig.

De inkomhal voor het klaslokaal waar de kinderen s ’ochtends wachtten tot ze in de klas mogen. Tot mijn grote verbazing waren de meeste kinderen en hun ouders altijd op tijd in de les. Bij één meisje dat met haar moeder kwam, was er geen klok in huis. Daardoor kwamen zij bijna altijd 2 uur te vroeg. De les begon om half negen, en zij waren er meestal om half zeven. De moeder vertelde dat ze ‘s ochtends wakker werden bij zonsopgang, en zich meteen klaarmaakten om naar de les te vertrekken omdat ze nog een uur moesten stappen. Ze wilden onder geen beding te laat komen.

Une fillette et sa maman apprennent à remplir le carnet de traitement, un instrument primordial à utiliser quotidiennement. Il offre un aperçu global des valeurs glycémiques et permet d’adapter la dose d’insuline, si nécessaire.

Le hall d’entrée où les enfants attendaient chaque matin le début des cours. A mon grand étonnement, enfants et parents étaient ponctuels. Dans le groupe, une maman et sa fillette me racontèrent que, comme elles n’avaient pas de montre ou de réveil et ne voulaient pas être en retard, elles se levaient à l’aube, se préparaient et partaient immédiatement car il leur fallait une heure de route à pied. D’habitude, elles arrivaient vers 6h30, soit deux heures avant le début des cours...

nl n controlemateriaal en insuline zijn niet alleen te duur, maar vooral ook ontoegankelijk. Door een gebrek aan omkadering en financiële middelen komen de kinderen niet tot een goede zelfregulatie. Op termijn leidt dit tot blindheid, amputaties, of zelfs vroegtijdig overlijden.

Ondersteuning op lange termijn

Eén van de tien lessen ging over de normale fysiologie van de mens. Elk kind mocht op het bord tekenen, zodat ik kon zien of ze het wel begrepen hadden. Un des dix cours portait sur la physiologie humaine. Pour vérifier que chaque enfant avait bien compris, je le faisais dessiner au tableau.

14

Vocatio 18

Het project beoogt zowel educatie en begeleiding als het leveren van controlemateriaal en insuline. De partners en sponsors zijn onder meer het AZ-VUB, het Kinderdiabetesteam van Prof. Dr. De Schepper, het Vlaams Internationaal Centrum (Mark Vandommele), Dar El ward (Najat Saadoune), farmaceutische firma’s (o.a. Novo Nordisk), de atletiekclub van Grimbergen, en de lokale vereniging Centre Nord-Sud du développement et œuvres sociales. Artsen en een verpleegkundige ter plaatse staan in voor consultaties en voor de nabehandeling van de kinderen. Zodoende wordt er gestreefd naar een duurzame ondersteuning, op lange termijn. Na een jaar voorbereidingswerk,ging Mahjouba in juli 2004 in Marokko van start met een reeks educatielessen voor een veertigtal kinderen onder of rond de armoedegrens. De foto’s die zij meebracht, illustreren niet alleen op treffende wijze de inhoud van het lesprogramma, maar tonen ook de inzet en het enthousiasme van ouders om eraan deel te nemen. Mahjouba kan terugblikken op een geslaagde taak. Sinds haar verblijf aldaar krijgt zij bemoedigende berichten over de gezondheidstoestand van ‘haar’patiëntjes.Ze gaan er op vooruit en kijken al uit naar de lessen van juli 2005 !


diabeteseducatie éducation au diabète

Tijdens de recreatiemomenten lopen de kinderen vrij rond met een glimlach, zonder zich te schamen voor de anderen. Pendant les pauses, les enfants profitent de la détente sans aucune gêne et avec le sourire.

Er werd een kookles voor de ouders georganiseerd om hen te leren dat ze beter zoetstof kunnen gebruiken dan gewone suiker. De zoektocht naar de juiste zoetstof, op de markt en in de stad, heeft mij dagen gekost. Er wordt zoetstof verkocht onder de naam ‘fructose’. Volgens de verkoper is dat ‘speciale suiker voor diabetes’. Fructose bevat echter voor 98% aan koolhydraten, wat bijna overeenkomt met gewone suiker. De juiste zoetstof om te bakken vond ik uiteindelijk in Ceuta, een Spaanse stad op 60 km van Tétouan…

De verpleegkundige die in dienst is van het project neemt de bloeddruk van de kinderen. L’infirmière engagée pour le projet prend la tension des enfants.

Nous avons organisé des cours de cuisine pour les parents afin de les inciter à remplacer le sucre par de l’édulcorant. J’ai cherché pendant des jours un produit adéquat. On en trouve sous le nom de «fructose spécial pour diabétiques» mais il contient 98% d’hydrates de carbone, soit presque autant que le sucre. Finalement, j’ai trouvé de l’édulcorant à Ceuta, une ville espagnole située à 60 km de Tétouan…

Een jongetje krijgt aangeleerd hoe hij correct een insulinespuit moet geven. De problemen die hier vooral werden vastgesteld betroffen wankennis over injectietechnieken en -zones. Je montre à un garçon comment se faire une injection. Les problèmes rencontrés ici portent sur la méconnaissance des zones et des techniques d’injection.

fr n Le manque d’information et de moyens financiers entraînent à terme des séquelles majeures (cécité, amputations), voire des décès prématurés. Le projet de Mahjouba vise à fournir aux enfants et à leurs parents l’éducation, l’encadrement, le matériel de contrôle et l’insuline nécessaires à une bonne autorégulation. Les partenaires et sponsors du projet sont l’AZ-VUB, l’équipe de diabète infantile du professeur De Schep-

15

Vocatio 18

per, le Vlaams Internationaal Centrum (Mark Vandommele), Dar El ward (Najat Saadoune),des firmes pharmaceutiques (notamment Novo Nordisk),le club d’athlétique de Grimbergen et l’association marocaine Centre Nord-Sud du développement et oeuvres sociales.Sur place, des médecins et une infirmière prennent en charge l’encadrement et le suivi. L’objectif est d’instaurer un programme durable et à long terme.

Onder toezicht van dokter Loukach stelt een jongetje met diabetes zijn menu samen. Tijdens deze les bleek duidelijk dat kinderen en ouders verkeerd eten, en de voedselpyramide niet kennen. Tegen het einde van de lesmaand ging het al iets beter. Sous l’oeil attentif du docteur Loukach, un petit garçon compose son menu. Pendant le cours, il apparut clairement que parents et enfants se nourrissaient mal et ne connaissaient pas la pyramide de l’alimentation. A la fin du mois, nous avons noté une amélioration.


diabeteseducatie éducation au diabète

Daguitstap naar de kust. Voor een aantal kinderen was het de eerste maal dat ze naar zee gingen. Ze waren enorm enthousiast omdat de ouders hun meestal niet laten deelnemen aan schooluitstapjes. Ze zijn bang dat wanneer hun kind een hypoglycemie-aanval krijgt, niemand hem of haar zou kunnen helpen. Excursion à la côte. Les enfants sont fous de joie car, souvent, on leur interdit de participer aux voyages scolaires. Les parents craignent qu’en cas d’hypoglycémie, personne ne puisse venir en aide à leur enfant.

Op ons daguitstapje naar zee werden we vergezeld door een monitor die met de kinderen ging zwemmen of met hen aan watergewenning deed. Velen hadden de zee nog nooit van dichtbij gezien. Lors de notre excursion à la côte, un moniteur a initié les enfants aux plaisirs de la natation ou plutôt les a accoutumés à l’eau. La plupart d’entre eux n’étaient jamais allés à la mer.

16

Vocatio 18

Tijdens de recreatiemomenten in de voor - en namiddag probeerde ik de kinderen samen te laten spelen om de sociale band te versterken. Tegen het einde van de maand gebruikten ze elk vrij moment om zich sportief uit te leven. Au cours des pauses du matin et de l’après-midi, j’encourageais les enfants à jouer ensemble afin de renforcer leurs liens sociaux. A la fin du mois, ils consacraient pratiquement chaque moment de détente au sport.


Viool Violon Ann Vancoillie

1988

Zoeken naar het ongewone in de mens

fr n

Jouer, transmettre, partager Depuis plus de vingt ans, la carrière d‘Ann Vancoillie se distingue par un riche mélange de projets nationaux et internationaux, de concerts, de titres et de récompenses. Les musiques classique, baroque, ancienne, ethnique ou contemporaine n’ont plus de secrets pour cette violoniste hors pair qui explore constamment et avec talent les frontières de la pratique musicale. Défiant les catégories, Ann aborde chaque nouvelle expérience avec une grande ouverture d’esprit, sans aucun préjugé. « La polyvalence peut être ressentie comme un handicap dans le sens où en explorant plusieurs domaines à la fois, on avance très lentement dans chacun d’entre eux.Les musiciens préfèrent parfois se spécialiser dans un répertoire précis afin d’y exceller. En ce qui me concerne, la diversité me nourrit. Sans elle, je me sentirais enfermée. Déjà à l’âge de vingt ans, je suis partie à Salzbourg pour y suivre les cours de Sandor Vègh,Nikolaus Harnoncourt et Veronica Hagen. J’avais obtenu mon diplôme supérieur au Conservatoire de Bruxelles en deux ans au lieu de trois ; j’avais besoin d’espace. Mon maître absolu fut Sandor Vègh.Il m’a appris l’amour de la musique,la joie de jouer,celle de transmettre et de partager avec d’autres. Je recherche cette dernière dans mes collaborations ainsi que dans mon enseignement. A mes étudiants, je conseille d’aller à la recherche de leurs jardins secrets, de leurs talents enfouis. Néanmoins, je me montre intransigeante au niveau de la technique, qui est la base indispensable à tout développement. »

17

Vocatio 18

Ten huize van Ann Vancoillie: haar collectie violen. Chez Ann Vancoillie: sa collection de violon.

nl n

Terugblikkend op de nu twintigjarige carrière van violiste Ann Vancoillie, zien we een rijke mix van nationale en internationale projecten, concerten, titels en prijzen. Klassiek, barok, romantiek, oude, etnische of hedendaagse composities, dankzij haar talent verkent en verlegt ze permanent de grenzen van de muzikale praktijk. Ze doet het met een open geest en zonder vooroordelen. Net hierin schuilt waarschijnlijk de kracht van Ann, die met haar muziek vergroeid lijkt.

Veelzijdigheid troef “Veelzijdigheid, een horizontaal stijgend draagvlak, kan een minpunt zijn.Wanneer je meerdere domeinen tegelijk verkent, vorder je op elk van die terreinen langzamer. Muzikanten kiezen er vaak voor om zich te specialiseren in een bepaald repertoire. Ze blinken dan uit op hun terrein, maar wijken er niet vanaf.Voor mij werkt dat niet. Ik was nog maar een twintiger, en al concertmeester, toen ik besefte dat ik op creatief vlak zou doodbloeden als ik mij enkel toespitste op een klassieke carrière. Het was gewoon niet voldoende. Ik had ruimte nodig.” “Nadat ik mijn hoger diploma aan het Conservatorium van Brussel behaalde bij Kati Sebestyen, vertrok ik naar het Mozarteum te Salzburg waar ik gaststudente werd in de klassen van Sandor Vègh, Nikolaus Harnoncourt en Veronica Hagen. Sandor Vègh is mijn absolute meester, mijn voorbeeld. Hij besteedde enorm veel aandacht aan de uitvoeringspraktijk, hamerde steeds op de wijze van spelen, van ademen, van strijken, van ‘zijn’, en op de manier waarop je een stuk brengt. Zijn lessen waren een revelatie. Er ging een hele wereld voor mij open. Datzelfde enthousiasme, die vreugde voor de muziek, probeer ik door te geven aan anderen tijdens het lesgeven, tijdens muzikale uitwisselingen of projecten. Ik ben een voorstander van een zeer brede vorming en mijn boodschap aan mijn studenten luidt:word wie je bent,onderzoek je verborgen ruimtes.Tegelijk duld ik geen nonchalance inzake techniek.Wie de basis niet kent, kan zichzelf niet vrijkopen.”


Viool Violon

Ann met zonen Eliot en Boje in Parijs Ann et ses fils, Eliot et Boje à Paris en 2005

Volgende concert met Eonta strijkkwartet 02.07.05 > 03.07.05 > www.geocities.com/dicoylde/Eonta.html ann.vancoillie@pandora.be > http://www.geocities.com/vancoillie_ann nl n

fr n

Je bent soliste eerste viool verbonden aan de Vlaamse Opera, je vormt duo’s met pianist Yutaka Oy en met percussionist Rudi van der Veken, je richtte onlangs een dameskwartet op dat zich met Nieuwe Muziek en grote klassieke standaardwerken profileert, én je speelt in verschillende ensembles. Maar je componeerde ook een CD, je schreef nog maar pas een muziektheaterstuk, je reist veel en je hebt een gezin. Heb je nooit tijd tekort? “Mensen vragen me soms hoe ik het volhoud, waar ik de energie vandaan haal om het allemaal te combineren. Ik heb daar geen verklaring voor. Of toch wel:kunst is mijn leven en leven is mijn kunst. Creativiteit en het nieuwe zijn mijn drijfveren. Als ik creatief bezig ben, bestaat er geen tijd. Mijn creativiteit uit zich in de kunst die ik maak, de mensen die ik tegenkom, de projecten waaraan ik meewerk. Allemaal heel verschillend, maar steeds fris en vernieuwend. Onlangs speelde ik in“Giulio Cesare” van Haendel onder leiding van Marc Minkowski. Er stak zoveel moois in die productie dat het leek alsof de muziek die we speelden de dag zelf was neergeschreven. Als ik dan de nieuwste muziek speel, bijvoorbeeld in Champs d’action voor Ars Musica, of nu met ons strijkkwartet,voel ik me ook helemaal thuis. De creativiteit,het extreme, het on the edge of in de werken van goede componisten in het hier en nu, is heel aantrekkelijk.”

Premier violon à l’opéra flamand, membre de deux duos, un avec le pianiste Yutaka Oya, l’autre avec le percussionniste Rudi van der Veken, ainsi que d’un quatuor, vous êtes aussi compositeur et auteur, tout en voyageant énormément et en vous occupant de vos deux garçons. Comment faites-vous ? « On me pose souvent la question de savoir d’où je sors mon énergie. Je ne l’explique pas. Mon art et ma vie ne sont pas dissociables. Mon moteur, c’est la créativité et celle-ci s’exprime dans tout ce que je fais. Le violon ne constitue pas une fin, mais un moyen. Je cherche à découvrir ce que l’humain possède d’extraordinaire et,dans ma quête,mon instrument me guide et me pousse vers les personnes et les projets dont je sens intuitivement qu’ils m’enrichiront. Toutes mes activités, aussi diverses soient-elles,rejaillissent l’une sur l’autre. Jouer « Jules César » de Haendel ou participer aux projets d’Ars Musica,peindre ou composer, j’y mets la même force, la même passion. J’ai quarante ans et, aujourd’hui, je récolte les fruits de cette carrière menée sur plusieurs fronts.

Stijlen combineren “De taal van de combinatie van nieuwe muziek,hedendaagse schilderkunst,dans,architectuur enz. heeft mij enorm veel te bieden Dat gevoel wil ik telkens opnieuw ervaren. De viool is voor mij een middel, geen doel. Ik zoek naar het ongewone in de mens, en mijn instrument helpt me daarbij. Het genereert ontmoetingen, uitwisselingen en uitdagingen. Al mijn activiteiten, hoe divers ook, raken en beïnvloeden elkaar. Ik heb vele terreinen verkend en nu, op mijn veertigste, pluk ik de vruchten van die kruisbestuivingen. Ik zou barok niet spelen zoals ik dat nu doe als ik de romantiek niet had beroerd, en ik zou hedendaagse muziek helemaal anders spelen als ik geen klassieke achtergrond had. Omgekeerd speel ik klassiek ook met andere oren na een bad van nieuwe muziek. Daar kan je urenlang over discussiëren, maar voor mij zitten die stijlen en het combineren ervan absoluut juist. Aan elke stijl gaat grondige research vooraf, en ik ben ook bijzonder perfectionistisch. Wanneer ik er dan eindelijk mee naar buiten kom, weet ik dat ik het kan en mag brengen.” Op je website staat te lezen: ‘As long as you have concepts you never see what is true’ “Daarmee bedoel ik dat als je een oordeel klaar hebt, je niet kan zien wat er werkelijk is. Niet alles laat zich in woorden vatten. Er zijn onderliggende structuren, en om die te voelen, te achterhalen en bloot te leggen moet je jezelf volledig kunnen leeg maken. Daarom sta ik met verwondering open voor alles wat op mij afkomt. Wat ik doe in de kunst, zit ook in mijn geest.”

18

Vocatio 18

Sur votre site, on peut lire “As long as you have concepts you never see what is true”… «Cela signifie que les jugements occultent la réalité et nous empêchent de voir l’essence des choses. Tout ne se laisse pas emprisonner par des mots. Il existe des structures cachées, des relations invisibles, qu’il nous faut déceler. A ce moment seulement, on est totalement libre. C’est pourquoi je suis ouverte à la nouveauté et aux rencontres,avec toute ma sensibilité. La partie visible de mon art n’est qu’un reflet de ce qui vit dans mon âme. »


News In Memoriam En hommage à Danielle Bourgeois nous publions la photo et le texte qu’elle avait imaginés pour sa contribution au projet de Christophe Smets, « Une certaine idée de la paix ». Lauréate de la fondation en 1967 avec son mari Jean, elle a formé avec lui un couple exceptionnel, à la vocation évidente.

© Christophe Smets

«La source de la paix est dans son propre coeur Mais comment y atteindre ? Tant de murs ont été dressés, tant de peurs barrent le passage, Que trouver cette source revient à parcourir un labyrinthe. Dans ce labyrinthe, le guerrier pacifique devra affronter le plus redoutable adversaire de la Paix : sa propre ombre. Le seul combat véritablement nécessaire est peut-être celui-là »

Prix / Prijzen

Reportage

“La femme de Gilles” de Frédéric Fonteyne a obtenu le prix du meilleur scénario et celui du meilleur réalisateura lors de la remise des prix Joseph Plateau 2004. / “La femme de Gilles” van Frédéric Fonteyne won twee Joseph Plateau-prijzen, de prijs voor beste regie en de prijs voor beste scenario. > http://www.lafemmedegilles.com

Réalisé en mars 2005 sur les orphelins du Sida en Afrique du Sud par Christophe Smets / Luna, avec la journaliste Cécile Bontron pour Infirmière Magazine et Le Monde de l'Education

Le Prix Junior du Meilleur Scénario 2005 a été attribué à Bernard Bellefroid, lauréat de la promotion 2003, pour son scénario « La Régate ». Le film est actuellement en développement par la société de production de Luc et Jean-Pierre Dardenne./ De Prix Junior du Meilleur Scénario 2005 gaat naar Bernard Bellefroid, laureaat van de promotie 2003, voor zijn scenario “La Régate”. De film is momenteel in ontwikkeling bij het productiehuis van Luc et Jean-Pierre Dardenne, les Films du fleuve. > http://www.prix-scenariste.org

© Christophe Smets

An Jansen is neurologe en laureate van de promotie 2003. Dit jaar is zij een van de laureaten van de Pfizer Educational Grants 2005 die elk jaar worden uitgereikt aan artsen van het AZ VUB te Jette. / An Jansen, neurologue et lauréate de la promotion 2003, fait partie des lauréats des Pfizer Educational Grants 2005 récompensant chaque année des médecins de l’AZ VUB à Jette .

Film Lauréats 2005 / Laureaten 2005 Cette année, un film réalisé par Vanja d’Alcantara a été projeté lors de la remise des bourses. Ce document présente les lauréats de la promotion 2005. Dit jaar werd tijdens de beursuitreiking een film getoond met de portretten van de laureaten van de promotie 2005. De film werd gemaakt door Vanja d’Alcantara.

Orphelins du SIDA, dans la garderie de l'ONG Sud-Africaine Living in Hope, aidée par la coopération Belge au développement / AIDSweeskinderen in het kinderdagverblijf van de NGO Living in Hope, gesteund door de Belgische Ontwikkelingssamenwerking

http://www Site de l’Orchestre Sturm und Klang dirigé par Thomas Van Haeperen: > http://www.osk.be Site de la pianiste Dominique Cornil : > http://www.dominiquecornil.be

19

Vocatio 18


Agenda Expo

Concert

Valérie Berteau

Nicolas Deletaille

10.06.05 • 02.07.05

23.06.05 > 24.06.05

Intégrale des Six Suites pour violoncelle seul de Bach en deux soirées Atelier de la Dolce Vita Rue de la Charité 37a 1210 Bruxelles 02 223 46 75 > http://www.atelierdolcevita.be

Jan Michiels

17.06.05 • 20.00 Het laatste concert van het drieluik “Aimezvous Brahms?” staat in het teken van het klavierkwintet. Jan Michiels laat zich bijstaan door het Danel Kwartet met altviolist en laureaat van de promotie 2001 Tony Nys. Concertgebouw Brugge 't Zand 34 8000 Brugge 050 47 69 99 > http://www.concertgebouw.be

Documentaire 18.06.05 • 10.00 > 13.00 19.06.05 • 14.30 > 17.00 «Archéologie(s) & Film(s)»: Des tapis de pierres: les mosaïques En prélude à l’exposition «Tell Amarna (Syrie). Couleurs de la chrétienté» Musée Royal de Mariemont 100 chaussée de Mariemont 7140 Morlanwelz 064 273 46 75 Info: frederic.andre@musee-mariemont.be > http://www.musee-mariemont.be

Vocatio Soutenez Vocatio Grâce à Vocatio, la Fondation valorise ses bourses et contribue à mieux faire connaître ses lauréats. Notre revue existe depuis février 2001 et suscite des réactions enthousiastes. Si vous appréciez notre magazine ou nos engagements, vous pouvez verser la somme de votre choix au compte 430-0382691-17 (mention Vocatio – attestation fiscale à partir de 30 €). Chaque contribution, même minime, témoignera de votre soutien. Pour l’aide que vous apporterez ainsi à son développement futur, toute l’équipe de Vocatio vous remercie de tout cœur.

Steun Vocatio Via Vocatio informeert de Stichting Roeping over de beurzen die ze uitreikt, en voert ze een actieve promotie van haar laureaten. Ons tijdschrift bestaat sinds februari 2001, en krijgt veel positieve reacties. Vindt u ons magazine boeiend en wenst u het te steunen? Stort dan een bijdrage op het rekeningnummer 430-0382691-17 (vermelding Vocatio – fiscaal aftrekbaar vanaf 30 €). Iedere gift betekent voor ons een sympathiebetuiging, en concrete hulp bij de verdere uitbouw van dit waardevolle initiatief.

20

Vocatio 18

In between Trois séries de photographies en dyptique qui toutes fonctionnent dans la dualité, l’intervalle, des pôles s’attirant et s’opposant l’un l’autre. De ces confrontations d’images naît un « espace entre deux », un langage poétique. Drie fotografische reeksen in diptiek die dualiteit naar voren brengen, die intervallen zijn, polen die elkaar aantrekken en afstoten. Uit de confrontatie van deze beelden ontstaat een “tussenruimte”, een poëtische taal. Galerie Bortier Rue de la Madeleine 55 1000 Bruxelles > http://www.brucity.be


Vocatio est la revue trimestrielle de la Fondation Belge de la Vocation. Lancé en février 2001, ce magazine a pour but de faire connaître l’action de la Fondation par le biais des projets de ses lauréats. La Fondation Belge de la Vocation fut créée en 1963 par Emile Bernheim à l’exemple de la Fondation française de la Vocation fondée par Marcel Bleustein-Blanchet. Chaque année la Fondation décerne une quinzaine de bourses de 10 000 EUR à des jeunes de nationalité belge ayant entre 18 et 30 ans et pouvant témoigner d’une véritable vocation. Elle leur donne l’appui financier et le soutien moral nécessaires pour l’accomplir et ce dans des domaines d’activités aussi divers que la médecine, les arts plastiques, le cinéma, la recherche scientifique, la littérature, etc. Elle attribue également une bourse spéciale de 25 000 EUR, le Trèfle d’Or, décernée à un ancien lauréat pour distinguer un projet non commercial situé dans la lignée de la vocation déjà reconnue.

Vocatio is het driemaandelijkse tijdschrift van de Belgische Stichting Roeping. Het is in februari 2001 opgericht en heeft tot doel de Stichting bekend te maken via de projecten van haar laureaten. Emile Bernheim heeft de Belgische Stichting Roeping in 1963 opgericht naar het voorbeeld van de Fondation française de la Vocation, gesticht door Marcel Bleustein-Blanchet. Elk jaar reikt de Stichting beurzen van 10 000 EUR uit aan een vijftiental jonge Belgen die tussen achttien en dertig jaar oud zijn en die kunnen getuigen van een werkelijke roeping ;de beurs verschaft hen de morele en materiële middelen om ze te realiseren. Alle domeinen komen in aanmerking : geneeskunde, literatuur, plastische kunsten, film, wetenschappelijk onderzoek… De Gouden Klaver is een speciale beurs van 25 000 EUR. Ze wordt jaarlijks door de Stichting uitgereikt en bekroont een niet-commercieel project van een oud-laureaat dat in de lijn ligt van de eerder erkende roeping.

Fondation Belge de la Vocation Sous le haut patronage de Sa Majesté la Reine Fabiola

Belgische Stichting Roeping Onder de hoge bescherming van Hare Majesteit Koningin Fabiola

Place de l’Albertine 2, 1000 Bruxelles Tél. 02 213 14 90 | Fax 02 213 14 95 E-mail : info@fondationvocation.be Site internet : www.fondationvocation.be KBC 430-0382691-17 Le secrétariat est ouvert lundi, mardi et jeudi de 8h30 à 12h30 et de 13h30 à 17h, mercredi et vendredi de 8h30 à 12h30.

Albertinaplein 2, 1000 Brussel Tel. 02 213 14 90 | Fax 02 213 14 95 E-mail : info@stichtingroeping.be Website : www.stichtingroeping.be KBC 430-0382691-17 Het secretariaat is open op maandag, dinsdag en donderdag van 8.30 tot 12.30 uur en van 13.30 tot 17 uur ; op woensdag en vrijdag enkel van 8.30 tot 12.30 uur.

Conseil d’administration | Raad van bestuur

Jury

Président d’honneur | Erevoorzitter Claude Wielemans Ancien président | Gewezen voorzitter Edouard Jakhian

Président | Voorzitter : Chevalier Leduc Vice-président | Ondervoorzitter : Christian Koninckx

Président | Voorzitter Baron Philippson Vice-présidents | Ondervoorzitters Chevalier Leduc Vicomte Louis le Hardÿ de Beaulieu Christian Koninckx Trésorier | Penningmeester Pierre Konings Membres honoraires | Ereleden Chevalier Evers,Vice-président hre Baronne Vaxelaire, Vice-présidente hre Baron de Posch,Vice-président hre Jacques Dopchie Roger Forthomme Mme Jean Michiels Jacques-Ch. Vanden Schrieck Paul Washer

Secrétaire général | Secretaris-generaal Edouard De Ruydts Membres | Leden Christine Boël Jacques Coerten Rik De Nolf Frie Dierickx Visschers Paul Dujardin Edouard Jakhian Emmanuel Janssen Stéphane Rosenblatt Baudouin Ruquois Dominique Snyers

Ludo Bekkers Gabriel Belgeonne Jean Bingen Bernard Boon-Falleur Thierry Boon-Falleur Hugues Boucher Laurent Busine Baron Stijn Coninx Lydia De Pauw-Deveen Frédéric De Roos Eric Desoppere Annie Devreese-Declerck Rafaël D’Haene Pierre Drouot

Baron Kesteloot Christian Koninckx Pierre Laroche Vicomte Louis le Hardÿ de Beaulieu Marc Mendelson Guy-Roland Pâque Luc Putman Gustave Stoop Francis Strauven François Terlinden Pierre Van Damme Michel Wright

Secrétariat | Secretariaat

Déléguée générale | Algemeen afgevaardigde Sylviane Jacquet de Haveskercke

> jacquet@fondationvocation.be | jacquet@stichtingroeping.be

Déléguée | Afgevaardigde Nicole Gautier Assistantes | Assistentes Bernadette Stevens Régine de Renesse

G RAPHISME | V ORMGEVING Marie-Hélène Grégoire > mhgregoire@skynet.be Séverine Windels > windels@fondationvocation.be | windels@stichtingroeping.be RÉDACTION | REDACTIE RELECTURE | HERLEZING Catherine Piret, Evi Van Meirhaeghe É DITEUR RESPONSABLE | V ERANTWOORDELIJKE UITGEVER Alain Philippson, Albertinaplein 2 place de l’Albertine, Brussel 1000 Bruxelles

FONDATION BERNHEIM

L’action en faveur des anciens lauréats est soutenue par la Fondation Bernheim. De actie ten voordele van de oud-laureaten wordt gesteund door de Stichting Bernheim.


vocatio

Vocatio 18 - 2005  

Revue trimestrielle – driemaandelijks tijdschrift

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you