Page 10

lunchen met...

Op weg naar de wijde wereld Pabostudent Marlieke Mols is een twee-eenheid met haar beste vriendin Rebecca Meershoek. ‘Vrienden weten dat ze ons maar in ons eigen wereldje moeten laten.’ tekst en foto’s Mina Etemad Marlieke Mols (23) Universitaire pabo P.C. Hoofthuis, 16 oktober, 12.55-13.30 uur

D

e een heeft een open, luide lach, de ander een giebelend, guitig lachje. Wanneer ze samen giechelen klinkt het mooi in koor. Twee vriendinnen die grapjes met elkaar maken die verder niemand anders snapt. Marlieke Mols (23, universitaire pabo) kent Rebecca Meershoek (21, Europese studies) van de studentenwaterpolovereniging Jaws. ‘We zoeken nog nieuwe leden! Afgelopen jaren ging het niet zo goed, maar nu hebben we een goed bestuurslid. Hahaha.’ Ze kijkt naar Rebecca. In het water zijn de twee lieve haaien. ‘Er wordt vaak gezegd dat waterpolo een ruwe sport is, maar alleen de tegenstanders trekken anderen onder water.’ Gegiechel van Rebecca. ‘Maar

10

FoliaMagazine

Marlieke doet het anders, die gaat kietelen!’ Weer een hoop gelach. Normaal gesproken zit Marlieke op het Roeterseiland, maar de afgelopen vier weken heeft

‘Misschien heb ik wel lui gestudeerd’ ze bijna dagelijks met Rebecca gestudeerd, vaak hier op het P.C. Hoofthuis. Volgende week heeft Marlieke drie tentamens en die zou ze heel graag halen, want ze wil dit jaar haar bachelor na vier jaar studeren afronden. ‘De afgelopen jaren heb ik misschien wel lui gestudeerd,’ geeft ze toe.

Daarentegen heeft ze veel gereisd, naar onder meer Italië, Nepal en Nieuw-Zeeland. Haar portemonnee heeft ze zes jaar geleden in Nepal gekocht, toen ze daar drie maanden in een weeshuis werkte. ‘Het was heftig. Ik was net klaar met de middelbare school en kwam daar op een school terecht waar de kinderen geslagen werden met linialen en stokken. Dat was wel een shock. Ik heb contact gezocht met de man die geld inzamelt voor het weeshuis en het schooltje en het met hem besproken.’ Een half jaar later werden alle leerkrachten die de kinderen sloegen weggestuurd en kwam er een nieuwe directeur. Het jaar daarop ging Marlieke terug omdat ze benieuwd was of er iets was veranderd. ‘Dat was het geval, er waren goede structurele veranderingen doorgevoerd. Maar ik ben wel weggegaan met een weemoedig gevoel, omdat ik niet het idee had dat al het geld dat was ingezameld echt terechtkwam bij de kinderen. Maar heel veel organisaties hebben met die problematiek te

Folia magazine 8 jaargang 2014 2015  

* Renske Keizer - Zeg alsjeblieft geen ‘papadag’, want dan heb je haar op de kast. En vaders kunnen meer dan stoeien, al krijgen ze te weini...

Advertisement