Page 21

“O corpo aberto”: Novas aportacións etnográficas José Ángel Rodríguez

E: Pero hai os que falan, hai corpos abertos que falan. [Hai] quen se lle mete... ao mellor unha... unha cousa buena. A: E fala. E: E fala. A: Había aquí embaixo unha que se chamaba Maruja. Tuveron que a pechar tamén, pero esa falaban as almas nela. Pero quedaba rebentada que non pudía máis. E: Forzábana. Entonces dicíache... A: Que forzábana muito, apurábana muito. [Pero que cousas dicía?] Dicíache cousas boas. E: Dicía, un suponer, dicíache ao mellor: Tu tes que facer unha misa por fulano de tal [...] A: [Pero era bo?] Era bo. E: Iso era bo. A: [Por que había que pechala?] Salían as almas nela. Porque ela morría rebentada, que non pudía máis. E: [Era malo para ela] Claro, forzábana. A: Claro, apurábana muito e facíana sudar, matábana. Matábana porque viñan as almas todas a ela! porque a topaban endeble e viñan entonces [...] E: [Porque ela era endeble?] Era endeble, si. A: Claro, natural, meu fillo.

Na segunda entrevista, quizais por confusión co caso de Luneda, a etioloxía é tamén demoníaca. Remarco isto, porque en Pesqueiras toparémonos novamente con este equívoco solapamento das almas e o diaño como causa dos prodixios:

Fol de Veleno

Subliñemos os termos: ‘falaban as almas nela’, ‘saían as almas nela’. É a definición máis estrita do corpo aberto. Confirmada en Sta. Mariña de Covelo: ‘falaban as almas nel’, ‘falan os espiritos E: [Pero no caso da rapaza esa, era nel’ (recollida propia); e en o pecado o que tiña dentro ou eran Bugariña, tamén no concello de as almas?] Era o peca’o, dicían que Covelo: ‘nos fuimos a unha era o peca’o... muller desas que falan as almas A: Pero falaban as almas nela. As nela... Falan as mismas almas almas! entendes? Falaban as almas nela, no es que adivine... faló na nela. Antón, como quedaba rebenta- muller aquela’ (Lisón Tolosana da, porque falaban as almas nela e 1979: 227). rebentábana, antón tuveron que a A: Aquí embaixo xa hubo unha raparigha, unha moza, que tuvo tamén o pecado nela, e a tuveron que cerrar, tamén, viu un cura a cerrala. Que falaban as almars nela! Falaban as almars nela.

pechar. Chámanlle Maruja, que inda vive... É de aquí de Caabeiras. Ela aghora vive en Vigho, pero é de aquí

III

Na seguinte narración –que hai que datar nos anos 50-, a irrución do außeralltäglich weberiano no mundo cotián faise especialmente rechamante nun espazo de marcado signo comunitario como é a “molinera”. A experiencia descrita é longa mais pródiga en detalles e paga a pena demorarse nela. Debo advertir que de Caabeiras, é nosa viciña. [E era o texto axusteino e ordeneino na un corpo aberto?] Era un corpo procura de claridade e lexibilidaaberto, tuvérona que cerrar, si. [En de, respectando en todo o posible Vigo había corpos abertos e a xente ía a consultarlles cousas] Ah, claro, a voz da narradora. Confío en que porque lle saían as almiñas nelas. as repeticións e reiteracións non [Pero esta rapaza non cobraba, ela resulten fatigosos. pasábao mal] Pois claro, pasábao mal e tuvérona que cerrar, que ela non cobraba nada, cuitadiña! Ela non cobraba e tuvérona que cerrar. Eso. [E con que a cerraron?] Pois, tuvo que vir un cura e pórlle as cousas todas... iso... Facerlle as cousas que lle tiñan que facere.

nº 1 2010

- 21 -

Eu mirei traballare unha muller que era de Leirado. A da Reina. Chamábase a da Reina. Viñan á molinera aquí a Pesqueiras. [...] Veu co saco do ghran a moer, e nisto empezou a pórse mal, empezou a baterse a baterse a baterse. E arrimouse así contra unha esquina, que

FOL DE VELENO. Revista de Etnografía e Historia de Galiza. Nº1. Ano 2010  

Publicación divulgativa sobre etnografía e historia de Galiza.

FOL DE VELENO. Revista de Etnografía e Historia de Galiza. Nº1. Ano 2010  

Publicación divulgativa sobre etnografía e historia de Galiza.

Advertisement