Issuu on Google+

'n

'ĂŠ

J;

TEKST: FLoRENCE MEERsHoEK ForocRAFrE: pHoroGRApHy & TMAGES

Praject Samen Leren Is groot succes C

'We hebben hetzelfde belang en ieder speelt daarin f

z|n eigen rol'

nterview met Wil Duffefs, wondverpleegkundige bij het 5int Lucas Andreas Ziekenhuis,

en Thea Beuming, salesmanager bij Mathot.

Vorig jaar is Mathot gestart met het organiseren van basisscholingen voor de thuiszorg binnen het

project Samen Leren. Het project is onderdeel van het overkoepelende project Samen Zorgen en behelst scholingsbijeenkomsten waarin verschillende partijen bij elkaar worden gebracht: thuiszorg, specialisten en verpleegkundig consulenten van Mathot zelf. Er zijn basisscholingen waarbij de productgerelateerde

informatie wordt verzorgd door de verpleegkundig consulenten, het inhoudelijke gedeelte door voorschrijvers. Het doel: kennis en kunde delen, zodat de thuiszorg de zorg aan patiĂŤnten in de thuissituatie

optimaal voort kan zetten.

w

:ii


Wil Duffels

Thea Beuming

W]55TLWIRKIi\G Thea Beuming vertelt:'Het project is door Mathot geïnitieerd,

omdat onze klanten afhankelijk zijn van de zorg die ze krijgen. Wij leveren de producten, maar het ziekenhuis heeft de vakinhoudelijke deskundigheid. Wij brengen de partijen die samen de verantwoordelijkheid voor de zorg van een klant hebben, bij elkaar. We hebben hetzelfde belang, maar iedereen speelt zijn eigen rol daarin. Het gaat om basisscholing op het gebied van materialen voor wondzorg, stoma, continentie en compressietherapie: allemaal materialen waarbij het heel belangrijk is dat ze goed worden toegepast. Wij beschikken niet over de inhoudelijke kennis van het ziekenhuis, maar kunnen er wel voor zorgen dat de producten goed worden toegepast. Dat ons gemeenschappelijk belangl

,'L]Fï

is

GAAï OI''1 BA5l55CHCLING CP

fiLï GtBlf

D

VA\ MAli,írALf l\

VOOR

WCf,IDZCRG, 5ïOi'rA, CO\ l' \.iE\-tlL iN

,DF

KRACI.IT VAN

i-ITï 5AMiN

I-[RTN-PROJTCT L]GT iN TEI I'[i]B]NDtN

VAI\ PARïi"JIN DCOR INTFIlACï]T'

als je weet aan je vragen moet stellen. Er is meer interactie en dat is in het wie voordeel van de patiëntl

peliger:je hebt veel eerder persoonlijk contact

WCRK5HOPS De basisscholing waar Wil als docent aan deelnam, bestond naast de basistheorie uit verschillende workshops over de diverse fasen van wondgenezing. Men rouleerde in groepen en na het inhoudelijke deel kwam de dialoog op gang, zodat de

Wil Duffels, wondverpleegkundige bij het Sint Lucas Andreas Ziekenhuis en als specialist verbonden aan Mathot, trad op als docente bij de basiscursus over wondzorg en ls erg enthousiast over de wisselwerking tussen de verschillende partijen. Ze vertelt:'De grootste toegevoegde waarde van de scholing bleek te zijn dat de cursisten dichter bij elkaar kwamen. Dat men met

deelnemers meer konden ingaan op de eigen praktijksituatie en de vraag:wat kunnen we voor elkaar betekenen? Wil legt uit:'Er is vaak een blokkade om hulp te vragen, maar tijdens de workshops durfden ze zich open te stellen en met elkaar te sparren. Men durfde zich kwetsbaarder op te stellen, zich aan elkaar te spiegelen en te evalueren. Erg leuk om te zien.'Thea vult aan:'ln de thuiszorg is het nu eenmaal soms best lastig dat er niemand is om mee te overleggen. Die lljn is nu wat opener: nu bel je naar een collega in het ziekenhuis en heb je overleg en het gevoel dat je verder kuntl

elkaar in gesprek gaat en daarna de ander veel makkelijker durft

Maar natuurlijk zijn er ook altijd de verpleegkundig consulenten

te bellen en te mailen. Dat is na de cursus veel laaqdrem-

van Mathot, die bij problemen met producttoepassing in de >>

cctui?RF55

F i,.f

tRAPil

tu14ïh0ï ri


praktijk mee kunnen kijken bij de thuiszorg. Naast de productinformatie bij de workshops, geven zij ook training on the job of bedside teaching aan een aantal thuiszorgprofessionals tegelijk

bestaat. Dat soort bewustwording kun je alleen overbrengen als je de partijen bij elkaar brengt, zodat men de achtergrond van de hulpmiddelen kent en een vertaalslag kan makenJ

die zijn betrokken bij dezelfde zorg.

DOIL}IAïIG Producttoepassing blijft een belangrijk onderwerp: als materialen niet op de juiste manier gebruikt worden, kan dat de genezing vertragen. Dat is zeer ongewenst. Daarnaast is het natuurlijk ook gewoon zonde, omdat er bij onjuist gebruik vaak nodeloos veel materiaal gebruikt wordt, waardoor de patÍënt misschien zelf moet gaan meebetalen. Een doelmatige inzet zorgt automatisch voor kostenbesparing en het is belangrijk dat een product zo goed mogelijk past bij de patiënt die dat product nodig heeft. Thea:'Wij moeten al steeds meer verant-

woordinq afleggen bij verzekeraars, maar door het bij elkaar brengen van de verschillende partijen met dit project hebben we al heel wat aan efficiëntie gewonnen.'

Wil:'De specialist in het ziekenhuis blijft hoofdverantwoordelijke

D ]A

LCOG

Mathot bewaakt ook oD deze manier de kwaliteit van de zorg voor de klant. Zodra de patiënt wordt ontslagen uit het ziekenhuis en er thuis problemen zijn met het gebruik van de producten, kunnen de verpleegkundig consulenten van Mathot de thuiszorg ondersteunen en adviseren. Hiermee investeert Mathot in rendement; als die kennis goed wordt overgebracht, op een proactieve manier, komen er minder hulpvragen. Maar Mathot wil ook oplossend bezig zijn en is constant bezig de ervaÍing over de toepassing van producten zo goed mogelijk over te brengen, mede door middel van de eerdergenoemde workshops en trainingen. De kracht van het Samen Leren-project ligt in het verbinden van partijen door interactie, door te vÍagen:welke inzichten zijn er? Mathot investeert in de samenwerkende partijen,

van de zorg. Degene die de zorg daarna uitvoert, moet goed

rekening houdend met de steeds strenger wordende richtlijnen

op de hoogte zijn hoe een product gebruikt moet worden. Het ziekenhuis maakt dus het beleid, dat door de thuiszorg wordt uitgevoerd. Het kan natuurlijk voorkomen dat in de praktijk blijkt dat bepaalde materialen eigenlijk niet bij een bepaalde patiënt passen: het is belangrijk dat er dan een overlegsituatie

in de zorg. Door het keurslijf van efficièntie is er steeds minder

lflAll-]37

speelruimte. De vraag blijft: hoe blijven we patiëntgericht, waar ligt de balans? Hoe kunnen we hierin rekening houden met de situatie van de patiënt? Dat lukt alleen door blijvend met elkaar de dialoog aan te gaan.


Samen leren- Mathot Magazine