Issuu on Google+

Εγώ ο πατέρας Κ. Καμπέρης Αύγουστος του 2004. Τέλος των διακοπών των δυο κοριτσιών μου και κατά τη συνήθεια που μας είχε γίνει βίωμα, οι καθιερωμένες, ανά εξάμηνο, εξετάσεις ούρων και αίματος που μας έδειχναν, ή μέχρι τότε επιβεβαίωναν την άριστη υγεία τους και καθόριζαν τη μορφή της προετοιμασίας τους για το εξάμηνο που ακολουθούσε στην Πισίνα, στο Σχολείο, στη Ζωή τους. Η Πισίνα έμπαινε Πρώτη μια και ήταν το πολύπλοκο του Πρωταθλητισμού στο ξένο στοιχείο (νερό), συνδυασμό με Γυμναστήριο, καθορισμό των Ιδιαίτερων στις Ξένες Γλώσσες, στο Πιάνο, στο Θέατρο και έπειτα ήταν το δύσκολο στη ζωή τους για τη διάκριση, μια και στο σχολείο, το Αριστείο τους ήταν εύκολο. Τότε όμως ενώ όλα έμοιαζαν να πηγαίνουν ρολόι και οι ιατρικές εξετάσεις τους ήταν πανομοιότυπες, τα πράγματα άρχισαν να αποκτούν ενδιαφέρον. Ο Σίδηρος της μικρής, της Νεφέλης, άρχισε να πέφτει το ίδιο και ο Αιματοκρίτης και παρά τις παρεμβάσεις μας, με ειδικό διαιτολόγιο πλούσιο σε σίδηρο, και φαρμακευτική αγωγή σιδηρούχων σκευασμάτων, συνέχιζε να πέφτει, οι πονοκέφαλοι να επιμένουν και γενικά αποκτήσαμε ένα ζήτημα που μας απασχολούσε. Η Νεφέλη είχε πρόβλημα με το Σίδηρο και τον Αιματοκρίτη της. Στο μεταξύ συνεχίζει τον Πρωταθλητισμό και οι επιδόσεις της συνεχώς βελτιώνονται και στα Πανελλήνια Πρωταθλήματα είναι πάντα στα μετάλλια και ετοιμάζεται να συμμετάσχει σε Διεθνείς Αγώνες. Και φθάνουμε στον Αύγουστο του 2005. Οι συνηθισμένες εξετάσεις και τα αποτελέσματα άσχημα. Αιματοκρίτης κάτω από 40 και σίδηρο και αποθήκες αρχίζουν να παρουσιάζονται στο κόκκινο, χαμηλές. Ενεργοποιούνται οι γιατροί πού ήδη την παρακολουθούσαν και αρχίζουν εκτεταμένα Test σ’ όλα τα ζωτικά όργανα, θυρεοειδή, ηπατικές τα πάντα. Το Εργαστήριο Παστέρ πρέπει να έχει νταμιζάνες αίμα και οργανικά υγρά της Νεφέλης. Αρχίζουν να εμφανίζονται υπόνοιες για Νόσημα Λύκου και επείγον ταξίδι στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Ηρακλείου όπου με χαρακτηριστική αλαζονεία, εξέταση επί τροχάδην, και …αρκετή προσπάθεια να στοιχειοθετηθεί η ασθένεια, αφού μόλις τρεις παράμετροι πληρούνταν, της γίνεται διάγνωση Λύκου και παρά την έλλειψη του αίματός της σε G6PD, της δίδεται αγωγή PLAQUENIL που όχι μόνο δεν έφεραν καμιά καλυτέρευση, αλλά της προκάλεσαν Μεγαλοσπληνία και αφόρητους πόνους που τελικά μας οδήγησαν σε Αθηναϊκό Νοσοκομείο, όπου έπεσε σαν Βόμβα η διάγνωση – ΟΞΕΙΑ Γονιός 233


ΛΕΜΦΟΒΛΑΣΤΙΚΗ ΛΕΥΧΑΙΜΙΑ Εκείνη τη στιγμή, κάπου πέντε παρά τα ξημερώματα, ημέρα Τρίτη 10 Γενάρη του 2006 έξω από ένα θάλαμο της Παθολογικής Κλινικής του Λαϊκού η ζωή μου σταμάτησε. Μπροστά μου ένας Γιατρός εφημερίας προσπαθούσε να αντιληφθεί, αν ΕΓΩ είχα καταλάβει τι μου έλεγε και εγώ …..εγώ είχα χάσει τα πάντα κι είχα χαθεί. Πώς ήταν δυνατόν, η Νεφέλη ΜΟΥ, το ΠΑΙΔΙ μου, το πλασματάκι που δέκα μέρες άγρυπνος, περίμενα στο Γενικό Νοσοκομείο Νικαίας να βγει από τη θερμοκοιτίδα και το πήρα πίσω στη Ρόδο, μέσα στην αεροπορική μου τσάντα, για να τους κάνω έκπληξη, το κορίτσι θαύμα που δεκατεσσάρων ετών είναι αριστούχα στο σχολείο και κάτοχος LOWER στα Γαλλικά και στα Αγγλικά, που ετοιμάζεται για την Ολυμπιάδα στο Πεκίνο και κάνουμε πλάκα όποτε θέλουμε Κινέζικο ότι κάνουμε προπόνηση για το 2008, είχε ΛΕΥΧΑΙΜIΑ. Ένα σφίξιμο μ’ έπιασε, τι είχε φταίξει, τι είχα κάνει λάθος σε τι απέτυχα το κοριτσάκι μου, που ανέκαθεν με ρωτούσε για όλα, που έκανε ό,τι της έλεγα, στο σχολείο, στον αθλητισμό ακόμα και συμβουλές για ντύσιμο μου ζητούσε, αλλά σεβόμενος τη θηλυκή της ματαιοδοξία και γνώστης της έλλειψης μου σε ενδυματολογικό γούστο την παρέπεμπα στην αδελφή της, η ΝΕΦΕΛΗ ΜΟΥ έπασχε από την ασθένεια Δολοφόνο. Αμέσως άρχισα την αυτοανάλυση φταίω εγώ, το DNA μου, η επιλογή μου της μητέρας της, το DNA της, ο συνδυασμός των DNA μας, το ότι η μητέρα της κάπνιζε, το κινητό που ΕΓΩ της πήρα, η κεραία Κινητής Τηλεφωνίας που υπάρχει κοντά στο σπίτι μας, η λανθασμένη διάγνωση και αγωγή του αλμπάνη … Πανεπιστημιακού Γιατρού στην Κρήτη, τι έφταιγε που χανόταν το παιδί μου. Στο αδαές μυαλό μου δεν πέρασε ποτέ η σκέψη ότι υπάρχει περίπτωση θεραπείας της αρρώστιας που έχουμε μάθει να συνδυάζουμε μόνο με αίτιο θανάτου κάποιου. Η εσωστρέφεια που χαρακτηρίζει την ελληνική οικογένεια σε περιπτώσεις ασθενείας, μας έχει κάνει να παραπληροφορούμαστε σε βασικά θέματα υγείας, γιατί κανείς δεν είναι διατεθειμένος να γνωστοποιήσει προβλήματά του, και ειδικά τέτοια θέματα, έχουμε μάθει να μεγαλοποιούμε μόνο επιτυχίες και επιτεύγματά μας. Έτσι όλοι γνωρίζουμε ανθρώπους που χάνονται από Λευχαιμία αλλά ΚΑΝΕΝΑ που να θεραπεύθηκε, γιατί μάθαμε να κρατάμε τα προσωπικά μας προβλήματα κρυφά, δικά μας “Κωσταλέξια”. Ευτυχώς δεν ήμουν μόνος και πολύτιμοι φίλοι μ’ έβγαλαν από το αδιέξοδο που βρισκόμουν για αρκετές ώρες και αφού με μόρφωσαν ιατρικά, ήμουν και υποψήφιος Ιατρικής κάποτε τρομάρα μου, και σαν προπονητής είχα τις ιατρικές μου γνώσεις ή έτσι νόμιζα, τέλος πάντων και αφού μου έδωσαν να καταλάβω ότι μπορεί και να υπήρχε θεραπεία, άρχισα να λειτουργώ και πάλι. Ξέρετε ο Αθλητισμός και μάλιστα ο Υψηλός Πρωταθλητισμός με τον οποίο ασχολούμαι, δεν επιδέχεται αξεπέραστες καταστάσεις και εμπόδια, μόνο Στόχους και Προγράμματα για την πραγμάτωσή τους. Έτσι αρπάχτηκα από αυτή την ελπίδα της θεραπείας και άρχισα να σκέφτομαι ΠΟΙΟΣ, ΠΩΣ και ΠΟΥ, εξωτερικό, σίγουρα. Μου προτάθηκε το Νοσοκομείο ΠΑΚ. Νόμιζα ότι η φίλη μου έκανε λάθος και της υπέδειξα ότι η μικρή μου ήταν δεκατεσσάρων ετών και κάτι μηνών και ευτυχώς παρόλα αυτά με καθοδήγησαν στο Νοσοκομείο Παίδων Α. Κυριακού, πείθοντάς με 234


ότι η κόρη μου ήταν παιδί και στην Ιατρική Ομάδα της κ. Κοσμίδη θα εύρισκε κάθε δυνατή περίθαλψη. Κάτι ήξερα από δημοσιεύματα αλλά είχα ήδη αποφασίσει να φύγω, που ξανακούστηκε στην Ελλάδα κάτι το τόσο δύσκολα αντιμετωπίσιμο. INTERNET. Αμέσως αποτάνθηκα μέσω του Διαδικτύου σε όποιο Νοσοκομείο του εξωτερικού φίλοι και γνωστοί πρότειναν και άρχισα να ρωτώ, να μάθω αν ήθελαν, αν μπορούσαν, αν δέχονταν να σώσουν το παιδί μου και άρχισα να διαπιστώνω, πρώτον ότι η κόρη μου ήταν παιδί και ανήκε σε Νοσοκομείο Παίδων, και μάλιστα οι Αμερικανοί θεωρούσαν ότι μέχρι είκοσι ετών οι νοσούντες βαριά, έπρεπε να θεωρούνται Παιδιά και ότι, η υπό την κα Κοσμίδη Ιατρική Ομάδα, ήταν κάτι παραπάνω από γνωστή και θεωρούταν ισάξια των, στο εξωτερικό, συναδέλφων τους και ότι αυτοί, οι ξένοι Γιατροί, δεν έβρισκαν λόγο να ξενιτευτούμε, αφού κάθε δυνατή θεραπεία ήταν δυνατή στο Νοσοκομείο στην Αθήνα. Θεωρώ ότι ένας βασικότατος παράγοντας επιτυχίας σε κάθε τομέα είναι η αποδοχή και εμπιστοσύνη ανάμεσα στους συμβαλλομένους και αυτό ακριβώς έκανα. Περιέβαλλα από την πρώτη μέρα την Ιατρική Ομάδα με κάθε δυνατή εμπιστοσύνη και ήμουν ίσως ο τελευταίος των γονέων που έμαθαν να <διαβάζουν> την Εξέταση Αίματος όχι από αδιαφορία, βέβαια, ούτε από ανεπάρκεια, αλλά γιατί αποφάσισα ότι θα ασχολούμαι με τα γεγονότα και όχι με τις καθημερινά μεταβαλλόμενες τιμές στο Αίμα της κόρης μου. Μου αρκούσε ότι η ποιότητα της θεραπείας ήταν αρκούντως υψηλή, η αποδοχή της από τη μικρή μου, ήταν αδιάψευστος δείκτης και η υγεία της σίγουρα δε χειροτέρευε, κάτι που δεν είχα δει εδώ και μήνες. Νομίζω ότι έδωσα στην κόρη μου, ότι χρειαζόταν στους μήνες της θεραπείας της στο Νοσοκομείο, όπου περάσαμε το μεγαλύτερο μέρος μαζί, και αυτό ήταν το γεγονός ότι μοιράστηκα μαζί της, αυτή τη βίαιη αφαίρεση από τη ζωή της, τους φίλους, το σχολείο, την ομάδα, τους συγγενείς, το οικείο περιβάλλον της, απλά με την παρουσία μου, χωρίς εξάρσεις και επιβολές, χωρίς ακρότητες, ψέματα, εικονική πραγματικότητα. Το μόνο που έκανα, ήταν να της καταδείξω ότι η επίπονη θεραπεία στην οποία υποβαλλόταν ήταν κομμάτι της ζωής της και όχι όλη της η ζωή και ότι έπρεπε να εξακολουθήσει να διαβάζει τα μαθήματά της, να ενδιαφέρεται για όλα, όπως πάντα και απλά να δεχθεί ότι αυτό που περνούσε, ήταν αναγκαίο για να κερδίσει πάλι τη ΖΩΗ όπως την ήξερε, ή να κερδίσω εγώ την κόρη μου που σε τελική ανάλυση δεν τη χρωστάω σε κανένα. Δεν ξέρω αν ήμουν σωστός, αλλά όταν με ρώτησε τις πρώτες μέρες αν κινδύνευε η ζωή της, δεν της το έκρυψα, αλλά τη βεβαίωσα ότι με τη σωστή αγωγή θα το ξεπερνούσε και πιστέψτε με το πίστευα και το πιστεύω. Γνώρισα πολλούς μικρούς ήρωες στο Ογκολογικό Τμήμα, παιδιά που δε θα ξαναδώ, ΓΙΩΡΓΑΚΙΔΕΣ, ΒΑΣΙΕΣ, ΝΑΤΑΛΙΕΣ, που μου έμαθαν πολλά για τη ζωή και την αξία της και που το μόνο που μπόρεσα να ανταποδώσω, ήταν κάποιο χαμόγελο στο βασανισμένο προσωπάκι τους με τα ηλίθια αστεία μου και ίσως λίγο περισσότερη αυτοεκτίμηση και πίστη για το αύριο. Δεν είμαι θρησκόληπτος και δύσκολα αποδέχομαι τη μοιρολατρία των κηρυγμά235


των που μας περιτριγυρίζουν και γι’ αυτό έχω αποθέσει τις ελπίδες μου στις γνώσεις, την κατάρτιση, το ενδιαφέρον και τη θετική ενέργεια που εκπέμπουν οι Γιατροί που ασχολούνται με το Παιδί μου. Αυτό με κρατάει σε ψυχολογική και πνευματική διαύγεια τέτοια, ώστε να χρησιμοποιήσω την αδυναμία, που μου έχει και να βοηθήσω να ξεπεράσουμε μια κατάσταση συναισθηματικής θύελλας στην οποία έπεσε σε κάποια φάση της θεραπείας, που για να την επαναφέρουμε, την εγκατέλειψα στην αδελφή μου και ...αυτοϊάθηκε κατά την ολιγόωρη απουσία μου. Νομίζω ότι το δέσιμο και η αγάπη γονέα και παιδιού είναι όπλα που είναι απαραίτητα στη ψυχολογική ενδυνάμωση του παιδιού για να ανταπεξέλθει την ασθένεια και τα δεινά της και σίγουρα για να αντέξει την καταπόνηση της αγωγής. Τα παιδιά αυτά δεν χρειάζονται συμπόνια, ψυχική και συναισθηματική στήριξη χρειάζονται και βέβαια την πίστη των προσφιλών τους προσώπων ότι θα γίνουν καλά με οτιδήποτε κόστος και προσωπική θυσία. Η αρρώστια είναι μια σήραγγα που έχει φως στην άλλη άκρη, όπως λέει η κ. Κοσμίδη. Πρέπει να το δούμε το φως αυτό και να το δείξουμε στα παιδιά μας. Είναι η ΖΩΗ τους, τους ανήκει και τους την οφείλουμε.

236


egoopateras