Page 10

ταινίες ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ (WAR HORSE)

ΑΝΕΜΟΔΑΡΜΕΝΑ ΥΨΗ (WUTHERING HEIGHTS)

Σκηνοθεσία: Στίβεν Σπίλμπεργκ Παίζουν: Τζέρεμι Ιρβάιν, Πίτερ Μιούλαν, Έμιλι Γουότσον, Ντέιβιντ Θιούλις, Νιλς Άρεστρουπ, Τόμπι Κέμπελ, Έντι Μάρσαν, Λίαμ Κάνινχαμ Διάρκεια: 146’

Σκηνοθεσία: Αντρέα Άρνολντ Παίζουν: Κάγια Σκοντελάριο, Νικολά Μπάρλεϊ, Τζέιμς Χόσον Διάρκεια: 129’

ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ (ΟΛΥΜΠΙΟΝ)

ODEON ΠΛΑΤΕΙΑ 5, STER ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 4, VILLAGE COSMOS 1 Άλογο: το ζώο που αγαπούνε όλοι οι άνθρωποι. «Το άλογο του πολέμου» είναι μυθιστόρημα για παιδιά του 1982 του Βρετανού Μάικλ Μορπούργκο, με σπουδαία θεατρική καριέρα σε Λονδίνο και Μπρόντγουεϊ. Χρόνος δράσης η διάρκεια του Μεγάλου Πολέμου, 1914 - 1918. Πραγματεύεται μιαν ιδιαίτερη σχέση αγάπης ανάμεσα στο νεαρό χωριατόπουλο Άλμπερτ και σ’ ένα περήφανο άλογο, τον Τζόι. Ο Σπίλμπεργκ, ο καλύτερος κινηματογραφικός παραμυθάς της εποχής μας, χρησιμοποιώντας την κλασική γραμμική αφήγηση μας προσφέρει ένα από τα καλύτερα κινηματογραφικά παραμύθια, όχι φορτωμένο με μπιχλιμπίδια και εντυπωσιακά εφέ των νέων τεχνολογιών, αλλά εμπλουτισμένο με άδολα και αβίαστα συναισθήματα. Συναισθήματα που προκαλούν τη συγκίνηση έχοντας βέβαια ως background και τη γοητεία της αληθοφάνειας με τη συνδρομή των αισθητικών μέσων. Οι σκηνές του πολέμου είναι εντυπωσιακές αλλά αληθοφανείς. Τα εκπαιδευμένα άλογα υπέχουν ρόλο ερμηνευτή σε μιαν ισότιμη σχέση με τους ηθοποιούς. Ο Σπίλμπεργκ αποφεύγει να μας δώσει στοιχεία για τα αίτια του πολέμου αλλά και για τις οικονομικές και πολιτικές συνέπειές του. Μας δίνει μια γενική αντιπολεμική αίσθηση ενώ για τις σχέσεις των αντιμαχόμενων πλευρών αντί φανατισμού προβάλλει την ανθρώπινη ανάγκη για ειρηνική ζωή χωρίς ματαιοδοξίες. Στο επίκεντρο της ιστορίας ένα άλογο που ξεκινά από τις αγροκτήματα του Ντέβον της Αγγλίας για να βρεθεί μέσω του βρετανικού ιππικού στο μέτωπο του πολέμου. Το περήφανο άτι θαυμάζεται και αγαπιέται πάραυτα, από τον πρώτο του εκπαιδευτή, τον Άλμπερτ, τον λοχαγό που το αγοράζει από τον πατέρα του, τον Γερμανό στρατιώτη που λιποτακτεί μαζί του, μέχρι το κορίτσι της γαλλικής αγροικίας και τον τελευταίο στρατιώτη που το διασώζει από τα συρματοπλέγματα. Συγκινητική η συνεργασία Άγγλου και Γερμανού στρατιώτη στον απεγκλωβισμό του ζώου. Ένα στόρι με τρεις επιμέρους ιστορίες με πληθώρα χαρακτήρων είναι μια ευκαιρία για ένα χορταστικό κινηματογραφικό μενού, που δεν βαρυστομαχιάζει. Αντίθετα κορεννύει κατευναστικά και καταπραϋντικά ενώ το επιδόρπιο της αισιοδοξίας που αποπνέει είναι απελευθερωτικό.

Αξιολόγηση: **** Γιάννης Ν. Γκακίδης

Φτωχό, ξυπόλητο και πεινασμένο αγόρι, που κυκλοφορεί ρακένδυτο στους δρόμους του Λίβερπουλ, περιμαζεύεται από φιλεύσπλαχνο αγρότη, που το παίρνει να ζήσει μαζί με τη φαμίλια του στο απομονωμένο ράντζο τους στο Γιόρκσαϊρ. Η ζεστή αγκαλιά της οικογένειας των Έρνσο, λειτουργώντας κάτω από τις εντολές του θρήσκου πατριάρχη της, θα φέρει την γαλήνη και την ηρεμία στη ματιά του ζορισμένου ψυχογιού. Μια φαινομενική, όμως, θαλπωρή, που σε βάθος χρόνου θα δείξει τα δόντια της στο νεαρό Χίθκλιφ, ο οποίος πίστεψε πως οι δεσμοί αγάπης μπορεί να είναι ισχυρότεροι από εκείνους του αίματος… Σε όποιον το άκουσμα του τίτλου «Ανεμοδαρμένα ύψη» φέρνει στο μυαλό την ρομαντικά παθιασμένη εικόνα του Λόρενς Ολίβιε και της αισθαντικής Μερλ Όμπερον - άντε αν είναι νεότερος της Μπινός και του Φάινς - καλό θα είναι να… μην τιμήσει το φιλμ με τέτοιου είδους φιλοδοξίες. Άλλωστε, η σκηνοθέτιδα ουδέποτε έδειξε ιδιαίτερα φιλική στην ακαδημαϊκή φόρμα στις εξαιρετικές της κοινωνιολογικές μελέτες του «Red Road» και του «Fish Tank». Φορτώνοντας την κάμερα στον ώμο, η Αντρέα Άρνολντ παίρνει στο κατόπι τα υποκείμενά της, τρέχοντας λαχανιασμένα στους λόφους του αγγλικού Βορρά. Τυλίγει συνάμα τις γνώριμα This Is England ωμές σκηνές του δεύτερου μέρους, εκείνου της ενηλικίωσης των ηρώων, με ήχους φυσικούς, με μανιασμένους αέρηδες - στοιχειά, που σκοτεινιάζουν το περιβάλλον, κάνοντας το απόμακρο, φοβιστικό για έναν ξένο, έναν απόκληρο όπως ο Χίθκλιφ... που στο πρόσωπό του καταγράφει τη μεγαλύτερη απόκλιση από το ορίτζιναλ. Είναι μαύρος, είναι μιγάς! Η αναμενόμενα φυλετική αντίδραση της μικρής επαρχιακής ομήγυρης στο πρόσωπό του θα ξεσπάσει κατόπιν της πτώσης των όποιων αντιστάσεων διατηρούσε ο λυτρωτής αφέντης. Το ράγισμα του αγνού έρωτα του πιτσιρίκου για την κόρη του σωτήρα του Κάθι, που το ανεμοχτύπι ουδέποτε θα άφηνε να ευοδωθεί, θα δώσει τη χαριστική βολή! Άνθρωποι μονάχοι, λέει η σκηνοθέτιδα. Θα μπορούσε να το εκστομίσει όμως και δίχως την αρωγή του συγκεκριμένου κειμένου, που απλώς παίζει ως φόντο των πεσιμιστικών της ορέξεων. Τα ζωάκια, τα εντομάκια, τα κατοικίδια, είναι απλές ποιητικές κόπιτσες στην απεικόνιση του δίχως πραγματική αγάπη κόσμου. Στη μουντή χώρα των Κελτών πιθανόν αυτή να είναι η αλήθεια. Ως γενικότητα αρνούμαι να τη δεχτώ όμως...

Αξιολόγηση: ** Γιώργος Ζερβόπουλος (αναδημοσίευση – ολόκληρη η κριτική υπάρχει στο www.moviesltd.gr)

Η ΠΙΟ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΩΡΑ (THE DARKEST HOUR) Σκηνοθεσία: Κρις Γκόρακ Παίζουν: Εμίλ Χιρς, Ολίβια Θίρλμπι, Μαξ Μινγκέλα, Ρέιτσελ Τέιλορ Διάρκεια: 89’

ODEON ΠΛΑΤΕΙΑ 3, STER ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 4, VILLAGE COSMOS 1

ΒΡΗΣ

ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΧΑ

Ο Σον και ο Μπεν είναι δύο Αμερικάνοι τουρίστες που βρίσκονται στην καρδιά της Μόσχας όταν εισβάλλουν εξωγήινοι στη Γη. Οι εξωγήινοι έχουν σαφώς εχθρικές διαθέσεις και στο πέρασμά τους απορροφούν τον ηλεκτρισμό και οτιδήποτε έχει… παλμό. Οι δύο χαρακτήρες, ακολουθούμενοι από τρεις ακόμη επιζώντες, προσπαθούν να βρουν καταφύγιο στην ερειπωμένη Μόσχα, ψάχνοντας για τρόπους επιστροφής στην πατρίδα τους… Υπάρχουν κάποιες ταινίες που είναι τόσο κακές που καταλήγουν να είναι αστείες, και τελικά τις απολαμβάνεις. Αυτό… δε συμβαίνει και με τη συγκεκριμένη ταινία. Για το είδος της επιστημονικής φαντασίας, ακόμα και για τα δεδομένα του Χόλυγουντ, είναι μία ταινία που κάνει τον «Οιωνό» του Σιάμαλαν να μοιάζει με αριστούργημα. Φτωχικά ανεπτυγμένοι και μονοδιάστατοι χαρακτήρες των οποίων οι πράξεις συνορεύουν με το παράλογο, για το οποίο βέβαια μπορούμε να κατηγορήσουμε το ανεγκέφαλο σενάριο της ταινίας. Κάποτε ο Εμίλ Χιρς μας έκανε να επιθυμούμε σφοδρά να δραπετεύσουμε για road trips αλά Κέρουακ με την ερμηνεία του στο «Into the Wild» κι εδώ σχεδόν εύχεσαι να τον… διασπάσουν οι εξωγήινοι σε χιλιάδες κομματάκια. Ένα παγερό αίσθημα… αδιαφορίας σε καταλαμβάνει βλέποντάς την ταινία, εφόσον είναι αδύνατο να νοιαστείς για όσα συμβαίνουν σ’ αυτήν. Υπάρχει μία φιλοσοφία του τύπου «πρέπει να βρίσκουμε κάτι θετικό σε όλα», ωστόσο στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι αδύνατο. Ίσως η σκηνή με το σκύλο ήταν ενδιαφέρουσα; Ίσως το γεγονός ότι μαθαίνεις επιτέλους ότι οι εξωγήινοι είναι αιωρούμενες πορτοκαλί μπάλες και όχι πράσινα ανθρωπάκια; Ίσως; Ίσως;

Αξιολόγηση: • Λένα Βρούσια

3η εβδομάδα επιτυχίας αποκλειστικά στο

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΝ τηλ. 2310 261727 φιλμ νουάρ 10

Ταβέρνα Ουζερί Βασ. Ηρακλείου 35 στοά Μοδιάνο τηλ. 2310 279006

Film Noir - Issue 18  

Culture free press - Thessaloniki, Greece

Film Noir - Issue 18  

Culture free press - Thessaloniki, Greece