Issuu on Google+

034_GPV2QU_20120121_SANHP_00.qxp_Opmaak 1 1/13/2012 5:01 PM Page 34

34

#TWEETwine ELKE WEEK BERICHT @FILIPSALMON OVER WIJN IN DE VIRTUELE WERELD.

COUP de CŒUR POLITIERECHTER PETER D'HONDT OVER ZIJN LYNCH-BAGES 1990. TEKST: STÉPHANE GODFROID

‘Toen een goede vriend me uitnodigde voor een etentje met een stukje lam uit Pauillac, stelde hij voor om er ook een stevige wijn uit die streek bij te drinken. Het werd een Lynch-Bages. Sindsdien val ik voor de wijnen van Château Lynch-Bages. Het domein intrigeert me. Vooral de jaargang 1990 bekoort mij.’ ‘Ik kocht de wijn begin jaren negentig, net voor de prijzen in Bordeaux zijn geëxplodeerd. De wijn mag lichtjes gekoeld, richting 15 graden, maar niet kouder.’ ‘Ik ben een cabernet-sauvignonfan. En dan is de top rond Bordeaux al snel het eindstation. Precies doordat de Franse topflessen zo duur zijn geworden, schakelde ik over naar de cru bourgeois, of naar de betere wereldwijnen. De onvolprezen Zuid-Afrikaanse Thelema bijvoorbeeld. Ook fraaie Italianen bekoren me. Ja, ik houd enorm veel van goede wijnen. Maar als ik met de wagen ben, is mijn alcoholverbruik nul.’ CHÂTEAU LYNCH-BAGES is een van de grote wijndomeinen in Pauillac. De invloedrijke familie Cazes heeft het voor het zeggen op dit domein. Doorsnee is dit een robuuste, intense wijn, die in geslaagde jaren getuigt van veel souplesse. Voor deze fles betaal je vandaag makkelijk 200 euro.

2011 was voor mij het jaar van Twitter. Daar gaan we weer, hoor ik u denken. Twitter bij de Arabische lente, Twitter bij Pukkelpop, Twitter bij de regeringsvorming en nu ook al Twitter op de wijnpagina’s van Sabato. Is dat echt nodig? Welja, dat is het zeker. Want als 2011 voor mij het jaar van Twitter was, dan is dat vooral omdat er zich een nieuwe wijnwereld voor mij heeft geopenbaard online, en wel via Twitter. Maar eerst even terugspoelen naar 19 december 2010. Ik weet al niet meer precies waarom, maar die dag besluit ik een twitteraccount aan te maken. Mijn eerste tweet is iets dwaas over veel sneeuw op mijn terras, maar algauw ga ik op zoek naar wijngerelateerde onderwerpen. Dat blijkt niet moeilijk: ‘wijn’ of ‘wine’ intikken in de zoekbalk van Twitter levert een stortvloed van mogelijk te volgen twitteraars op. Maar meteen bekruipt mij het gevoel dat ik al vaker had met de combinatie wijn-internet: waar begin je er in ’s hemelsnaam aan? Wie volg je en wie niet? Fast forward naar juni 2011. Ik heb intussen al wat interessante wijnitems gespot, veelal van internationale signatuur en vaak instituten of magazines. Niet echt veel boeiende personen van vlees en bloed, laat staan Belgen. Enter @jellederoeck, een jonge architect en wijnblogger uit Brussel die plots opduikt in mijn timeline en wil weten wie er in België allemaal over wijn twittert. Wat volgt, is een ketting van retweets: Jelles oproep wordt versterkt door de virtuele megafoon van tientallen twitteraars en mist zijn effect niet. Op slag leer ik minstens twintig interessante wijnmensen kennen: sommeliers, bloggers, handelaars maar ook gewoon gepassioneerde wijnliefhebbers. Dankzij Twitter floepen ze gewoon op mijn scherm. Heerlijk. Een van de eerste wijntwitteraars die ik zo beter leer kennen, is Stijn Van der Beken, alias @winesandcycles op Twitter. Misschien zegt zijn naam u wel iets: hij was een aantal jaar geleden nog sommelier in het Hof van Cleve. Na zijn carrière in het Hof startte hij een eigen wijnhandel (wijnvanstijn.be), werd freelancesommelier en ging ten slotte aan de slag bij R&R, een uitstekende handel voor wijnen uit de Rhône en Bourgogne, in Heusden (www.rrrhone.be). Sinds november 2009 zit Stijn ook op Twitter. Om wat reclame te maken voor zijn wijnhandel natuurlijk, maar ook en vooral om zijn wijnkennis te delen. Zo krijgen zijn volgers geregeld tips over lekkere restaurants (‘Op weg naar Thuin, Les Vrais Soudeurs. Fijn restaurant van autodidact met een goede wijnneus.’). Of hij geeft instantwijnadvies (‘Ganzenlever en griottekersen? Fruitgedreven rode wijn zonder tannine maar wel gestructureerd. Grenache brengt hulp. Ik denk aan Domaine Anglore.’). Daarnaast stelt hij zijn eigen favorieten voor (‘Wat een fles, die Chambolle-Musigny 1er Cru van Pacalet 2007.’) en geeft zijn mening over tendensen in de wijnwereld. Een van de beste sommeliers van dit land deelt dus zijn kennis, zijn suggesties, zijn pareltjes en zijn passie graag met u online. Alleen dat lijkt mij al voldoende reden om Twitter een kans te geven. Vooruit, u moest al online zijn!

21 JANUARI 2012


028_GPV1QU_20120128_SANHP_00.qxp_Opmaak 1 1/23/2012 9:04 AM Page 29

29

#TWEETwine ELKE WEEK BERICHT @FILIPSALMON OVER WIJN IN DE VIRTUELE WERELD. Wat ik zo mooi vind aan sociale media, is dat ze echt sociaal zijn. U fronst nu misschien de wenkbrauwen en denkt: wat een holle slogan. Het fronsen zal u snel vergaan. Vorige week vertelde ik over de jonge architect en wijnblogger @jellederoeck en hoe zijn oproep om uit te vlooien wie er in België allemaal over wijn twittert, een ketting van reacties teweegbracht en mij in contact bracht met heel wat wijnliefhebbers. Maar er was meer. Uit Jelles oproep ontstond het idee om de Belgische wijntwitteraars samen te brengen in real life, tijdens een lunch. Dat concept – de zogeheten ‘twunch’ – is niet nieuw: andere twitteraars doen het al langer en zelfs minister Vincent Van Quickenborne organiseert geregeld een ‘TwunchQ’: een lunch met zijn volgers op Twitter. Al kreeg hij vorig jaar wel de wind van voren omdat hij die lunches te politiek zou invullen, maar soit. Het duurde niet lang of de eerste #winetwunch was geboren. Via Twitter en e-mail werd afgesproken met al wie zin had om samen te komen op restaurant en elk een tweetal flessen mee te brengen, om ze in groep blind te degusteren. Drukke agenda’s zorgden ervoor dat de lunch algauw plaatsmaakte voor een diner, georganiseerd in de Pazzo in Antwerpen. Het werd een geweldig interessante avond: een bont gezelschap van online wijnliefhebbers proefde elkaars lievelingswijnen, wisselde ervaringen uit, leerde bij en deed onverwachte ontdekkingen. Ook bij mij was dat het geval. Een van de wijnen die ik niet snel zal vergeten, was de riesling Montiggl van het wijnhuis St. Michael-Eppan uit Alto Adige, in Noordoost-Italië. Hij bleek uit de hoed te komen van Wim Sas, alias @wijnkennis op Twitter. Wim is sommelier-conseil, lesgever wijnen aan de avondschool in Herentals en ook wijnhandelaar in Olen (wijnkennis.be). Zijn riesling maakte indruk door zijn strakheid en fraîcheur, maar ook door zijn complexiteit en lang nazinderende afdronk. Ik ontdekte bovendien in Wim een gepassioneerd man die ook nog eens een wijnblog bijhoudt, evenementen opzet en – uiteraard – enthousiast over zijn wijnervaringen twittert. Het gevolg laat zich raden: op een verloren zondag in december 2011 zet ik koers naar Olen, waar Wim de najaarstasting van zijn wijnhandel organiseert. Ik proef er nog meer wijnen van St. Michael-Eppan en raak helemaal in de ban van het domein. Net als van een aantal uitstekende Oostenrijkers (van het wijnhuis Leth) en Portugezen die Wim ook in portefeuille heeft (onder meer de Só Touriga Nacional van het wijnhuis Bacalhoa). Misschien denkt u nu: goed gedaan van die wijnhandelaar, slimme marketing waar die @filipsalmon met open ogen in trapt. Ik denk het niet. Alles begon met een gedeelde passie, met een goed product en met een blind date via Twitter die aangenaam uitdraaide. Dat is drie keer niet vanzelfsprekend. Binnenkort komt de derde editie van de #winetwunch er al aan, in Gent deze keer. Ik ben nu al benieuwd welke interessante mensen en dito wijnen ik er zal ontdekken.

28 januari 2012


030_GPV1QU_20120204_SANHP_00.qxp_Opmaak 1 1/30/2012 8:52 AM Page 33

33

#TWEETwine ELKE WEEK BERICHT @FILIPSALMON OVER WIJN IN DE VIRTUELE WERELD.

COUP de CŒUR

POLITICUS WILFRIED MARTENS OVER ZIJN CHÂTEAU CLARKE 1991, VOLUIT ‘BARON EDMOND DE ROTHSCHILD’. TEKST: STÉPHANE GODFROID FOTO: DRIES LUYTEN

Wilfried Martens was er als regeringsleider bij tijdens het diner in Château Neercanne ter voorbereiding van het Verdrag van Maastricht. ‘Maar ik herinner me niet meer welke wijnen we toen hebben gedronken.’ Nochtans is de voormalige premier en voorzitter van de Europese Volkspartij een wijnliefhebber. ‘Zowel mijn vrouw, Miet Smet, als ik gaan vaak praten te lande. We krijgen dan wel eens een goeie fles cadeau.’ Zijn favoriet is Château Clarke 1991, voluit ‘Baron Edmond de Rothschild’. ‘Ik heb die wijn ontdekt in de wijnkelder van mijn echtgenote, waardoor hij voor mij een emotionele waarde heeft. Met zijn mooie leeftijd van 21 jaren is deze wijn nu uitermate drinkbaar. We hebben een paar weken geleden nog een fles uit 1986 gekraakt. Dat was genieten.’ ‘Ik moet toegeven dat ik heel wat wijnen uit Bordeaux lekker vind. En Château Clarke pleziert me bijzonder. Ik ben niet meteen een bourgognegenieter.’ CHÂTEAU CLARKE BARON EDMOND DE ROTHSCHILD komt uit Listrac in de Haut-Médoc. De wijnen van dit domein zijn uitermate genietbaar en minder duur dan die uit Pauillac, dat in de buurt ligt. In Listrac bestaat de bodem uit kalksteen en klei, wat iets minder rijke wijnen geeft dan de kiezel en kleibodem in de buurtregio's.

Dat onze noorderburen allang niet meer de culinaire barbaren zijn die alleen maar een kroket uit de muur scoren of lunchen met een broodje melk, dat weten we al. Daar maken gidsen à la GaultMillau of Michelin ons geregeld attent op. Maar hoe zit het met hun wijnkennis? Zijn Nederlanders daarmee bezig? En hebben ze er een mening over? Wie die vragen op Twitter loslaat, zal al snel tot de volgende vaststelling komen: o jawel. Na goed een jaar twitteren kan mijn conclusie over Nederlanders en wijn immers als volgt worden samengevat: wat zijn er veel Nederlanders op Twitter bezig over wijn! En onderlegd! En passioneel! Om u een idee te geven: het was mijn bedoeling om via dit stukje de vijf absolute must-follow Nederlandse wijntwitteraars voor te stellen. Onbegonnen werk. Voor ik het wist, had ik een bladzijde volgepend, de lijst is eindeloos. Wat volgt, is dus niets meer dan een greep uit een immens aanbod. Misschien moet u beginnen met @perswijn, @wine_life en @missethoreca te volgen. Die laatste is de twitteraccount van missethoreca.nl, een site die zichzelf omschrijft als ‘de belangrijkste nieuwssite voor horecaprofessionals’. Op Twitter is het een ratelende telex van alles wat er beweegt op eet- en drinkvlak in Nederland – en vaak ook in België. @perswijn en @wine_life zijn dan weer twee wijntijdschriften die in print evengoed de moeite waard zijn. Op Twitter zijn ze allebei een bron van interessant wijnnieuws en bijwijlen pittige discussies. Over naar de Nederlandse wijnautoriteiten. Het toeval wil dat eind 2011 Winelife zijn ‘50 meest invloedrijke Nederlanders in de wijn’ voor 2012 bekendmaakte. Ik pik uit de top tien de nummer één, @haroldhamersma, en de nummer vier, @cunovanthoff. Harold Hamersma is wijnschrijver voor Het Parool en NRC en heeft ook het patent op de dikste wijngids van Nederland (Grote Hamersma). Cuno van ’t Hoff schrijft ook over wijn (onder meer voor Playboy – jawel, maar ook Elle en Winelife) en heeft de Wijnalmanak 2012 op zijn naam staan. Beide heren tweeten enthousiast over de wijnen die ze proeven en Hamersma post zelfs proeffilmpjes op het geestige Foodtube.nl. Maar het interessante van Twitter is natuurlijk dat die grote jongens op één lijn staan met alle andere Nederlandse zielen die over wijn twitteren – en dat zijn er een heleboel. Sommeliers (check Nederlands beste, Martijn Verkerk @smaragdwijnen), lesgevers (zoals @vinissima en @andrewijn), bloggers (volg zeker @wijnkronieken, @wijnpuntblog en @3wijngekken), videobloggers (@wijngekTV), wijnhandelaars (zelfs een Nederlandse verkoper van Belgische wijnen: @johnvanpelt) en natuurlijk gewoon gepassioneerde drinkers (@winepearls_com lééft voor wijn). Wie alleen al die twitteraars probeert te volgen, zal snel een goede indruk krijgen van hoe wijngek Nederland wel is – althans online. Of het offline ook zo’n vaart loopt, moeten we dringend ter plaatse uitzoeken, op restaurant bijvoorbeeld. Maar waar? Ach, dat vragen we toch gewoon op Twitter.

4 februari 2012


3

022_GPV1QU_20120211_SANHP_00.qxp_Opmaak 1 2/6/2012 10:03 AM Page 24

JACKY BUCHET

Chef van restaurant Au Sanglier des Ardennes.

‘Een wijnkelder met 7.000 flessen’ ‘Mijn lievelingsfles? Een Châteauneuf-du-Pape 1993 van Domaine de la Janasse. De wijnbouwer Aimé Sabon is echt een genie. Heb je dat jaar goed bekeken? Mijn God, wat is deze wijn lekker. Ik ben eigenlijk erg Frans in mijn keuzes. Want daar vind je het echte terroir, met bijna altijd veel fraîcheur in de wijnen. Ik heb de test gedaan: een week lang dronk ik alleen wereldwijnen. Toen ik nadien opnieuw een Franse fles ontkurkte, was dat thuiskomen.’ ‘Toen ik zestien was, ondernam ik mijn eerste wijnreizen. Elke vakantie bracht ik door in de wijngaarden. Vandaag doe ik dat nog altijd. Binnenkort zijn we weer op pad, met tien copains. De eerste stop is in Bourgogne, dan gaat het naar Beaujolais en terugkeren doen we via Champagne.’ ‘Ik heb een zwak voor champagne, maar ik heb het niet voor de grote champagnehuizen. Ik verkies de kleine wijnbouwers die grote dingen doen. De Cuvée des Caudalies van het Huis De Sousa & Fils in Avize bijvoorbeeld. Schitterend! Of het domein Egly-Ouriet in Ambonnay. Zijn Brut Grand Cru 2003 is super.’ ‘In mijn eigen kelder liggen zo’n 7.000 flessen. Een beetje gek? Wellicht wel, maar de wijnwereld heeft gekken nodig. Maar ook niet te, hoor. Zo zal je de grote wijnen uit Bordeaux niet bij mij vinden. Dat is waanzin.’ Au Sanglier des Ardennes, rue Jean Baptiste Périquet 4, 5670 Oignies-en-Thiérache. www.ausanglierdesardennes.be

24

#TWEETwine ELKE WEEK BERICHT @FILIPSALMON OVER WIJN IN DE VIRTUELE WERELD. Twee jaar geleden stootte ik per toeval op het boek ‘La Belgique, le vin’. Op een onverwachte plek trouwens: in de museumshop van Bozar in Brussel. ‘La Belgique, le vin’ leek mij een vreemd ding: journalist René Sépul presenteert een verzameling Belgische wijnrestaurants, wijnhandels, wijnautoriteiten, wijnimporteurs… zonder dat er op het eerste gezicht een lijn in zit. Bekende namen passeren de revue, maar ook figuren waar ik nog nooit van had gehoord. Heerlijk om in te grasduinen is ‘La Belgique, le vin’. Alleen had ik misschien moeten wachten op de Nederlandse vertaling, ‘België, wijn’ – maar soit. En ook: wat een herkenbaar systeem zit erin: Sépul spreekt wijnhandelaars aan en gebruikt ze als vertrekpunt om een eigen selectie van wijnschrijvers, restauranthouders, wijnimporteurs enzovoort in kaart te brengen. Klinkt bekend in de oren: sociale media werken net zo. Alleen is van de mensen die in het boek staan en van anderen die professioneel bezig zijn met wijn in België nog niet zoveel volk terug te vinden op Twitter. En dat is jammer. Dat vond ook wijnliefhebber @wijzewijn, die onlangs op Twitter expliciet vroeg naar meer wijnautoriteit. Een aantal wijnprofessionals vond ik gelukkig wél al terug. Onder meer @dirkrodriguez, de man achter de supermarktwijnsite Kurkdroog.be, @theglorious4a oftewel wijnrestaurantman Jurgen Lijcops, @gidovino alias wijnschrijver Gido Van Imschoot en @zemetre, Franstalig wijnfenomeen Eric Boschman. Toch ontbreken nog heel wat belangrijke namen. Er is dus nog potentieel. Dat geldt ook voor onze wijnhandels: eerder schoorvoetend ontdekken ze Twitter. Terwijl net dit medium ze een directe link geeft met (mogelijke) klanten. Een aantal handels heeft dat wel al begrepen; grote jongens zoals @licatavini (Italiaanse wijnen) en @la_buena_vida_ (Spaanse wijnen). Maar ook kleinere handels zoals @wijngerd, van wijnhandel Vinikus & Lazarus. Of volg misschien eens @wijnfolie, de zaak van Hans Dusselier. Ik ben nog nooit in zijn winkel geweest, maar een bezoek wordt dringend, want een grotere onlineambassadeur van natuurlijke wijn heb ik nog niet zien voorbijkomen. En tot slot: @lukvanmaercke, die alleen al met zijn restauranttweets u het water in de mond zal laten lopen. Luk is CD&V-parlementsmedewerker, maar bestiert samen met zijn vrouw (@leuvensgenieter) de wijnhandel Orizonte.be met een beperkte maar uitgekiende selectie Duitse, Franse en Italiaanse wijnen. De professionele wijnsector in België ontdekt stilaan Twitter, terwijl flink wat ‘gewone’ wijnliefhebbers en wijnbloggers er al zeer actief op zijn. Die laatsten gaan ook continu op zoek naar kennis, tips en informatie. Volgens mij ligt er daar een heel mooie match in het verschiet.

11 februari 2012


036_GPV1QU_20120218_SANHP_00.qxp_Opmaak 1 2/10/2012 10:42 AM Page 36

36

#TWEETwine ELKE WEEK BERICHT @FILIPSALMON OVER WIJN IN DE VIRTUELE WERELD.

COUP de CŒUR LADYCHEF VAN HET JAAR 2012 LISA CALCUS OVER HAAR ‘GALLET BLANC’ VAN FRANÇOIS VILLARD. TEKST: STÉPHANE GODFROID FOTO: DRIES LUYTEN

‘Mijn persoonlijke nummer één? Ohlala, da’s een moeilijke vraag. (lacht) Mijn favoriete wijn is eigenlijk de recentste fles die mij aansprak, die ik zelf bijzonder lekker of verrassend vond. Of die ik kon combineren met een van mijn gerechten, in mijn keuken van Les Gribaumonts.’ ‘Vandaag hebben we behoorlijk wat mooie flessen in onze kelder. Er liggen fraaie klassiekers, maar zelf voel ik me vooral aangetrokken door nieuwe ontdekkingen. Ik ben altijd op zoek naar verrassende smaken. Een fles die recent opviel, was de ‘Chante Coucou’ van het domein Elian Da Ros, een Côtes du Marmandais. Een wijn met merlot, cabernet sauvignon en malbec.’ ‘Maar mijn favoriet is toch wel Le Gallet Blanc 2009, een subtiele Côte-Rôtie van François Villard. Fijne kracht eigenlijk, vol zwart fruit, viooltjes en peper. Ik heb er een parelhoen bij bereid, met in de saus een klein puntje chocolade. Het was subliem om vast te stellen dat die wijn het gerecht zo kon verheffen.’ FRANÇOIS VILLARD heeft zijn wijndomein in Saint-Michel-sur-Rhône. De ex-ziekenhuisdirecteur werkt met lage rendementen en voedt zijn wijn volledig op in eik. Le Gallet Blanc 2009 kost zo’n 40 euro en wordt in ons land ingevoerd door onder meer Portovino in Maldegem en Cave des Oblats in Luik.

U had mij daar moeten zien zitten, aan de livingtafel. Voor mij een laptop, helemaal twitterklaar. Pen en papier bij de hand, glas en fles wijn op grijpafstand (Momo, pinot noir, 2008). Aangevuld met een geïmproviseerde spuwemmer natuurlijk. In de sofa had intussen mijn vriendin postgevat, hoofdschuddend, onbegrijpend voor wat zou volgen. En wat volgde, was ook vreemd: een virtuele wijnproeverij. In het milieu beter bekend als de twitterproeverij. Het principe is eenvoudig: via Twitter wordt opgeroepen om op een bepaalde dag (in mijn geval 17 mei 2011) op een zeker uur (vanaf 20 uur) met zoveel mogelijk wijngekke twitteraars een bepaalde wijn te proeven en ervaringen erover te delen via de hashtag #twitterproeverij. Die dinsdag was het thema pinot noir, dus diepte ik de Momo 2008 uit mijn kelder op. Pinot noir uit de nieuwe wereld, lekker toegankelijk – u kent dat soort. En daar zat ik dan, te proeven, te tikken, te scrollen en te reageren op wat die pakweg 25 andere twitteraars elk apart aan het degusteren waren. Fotootje doorsturen, link van het wijnhuis, kritisch analyseren – het was me wat. Of nee, eigenlijk was het toch niet je dat. Want daar zit je dan in je eentje. Terwijl wijnproeven het toch moet hebben van het geslurp, de oh’s en de ah’s, de directe interactie met de wijnverkoper of de wijnbouwer. Ik had het gevoel dat Twitter op zijn grenzen stootte. Er ontbrak iets: de realiteit. Ik heb één keer meegedaan en daarna niet meer. Toch merk ik dat het blijft leven, die #twitterproeverij. De Nederlandse versie was een idee van @winepearls_com. Ze startte begin 2011 met cava. Daarna pikten vele anderen het idee op. Intussen vindt zo’n twitterproeverij maandelijks plaats, is er zelfs een account die je kunt volgen om op de hoogte te blijven (@proef_en_tweet) en wordt elke aankondiging op flink wat (Nederlands) enthousiasme onthaald. Natuurlijk is zo’n virtuele proeverij niet nieuw. In de VS bestaat ze al langer. Ik vond een wijnhandel die midden 2008 al een ‘Twitter Taste Live’ organiseerde. Als promostunt, gok ik, maar wel met wijnmakers, wijnexperts en voorgeselecteerde wijnen die een paar weken op voorhand aan de deelnemers werden geleverd. Dat klinkt al interessanter. De hotelgroep Four Seasons organiseerde eind vorig jaar dan weer haar tweede ‘Annual Virtual Wine Tasting on Twitter’: hun topsommeliers proefden samen drie schuimwijnen, gingen in discussie met twitteraars van over de hele wereld, gaven meteen ook drinkadvies enzovoort. Zo’n formule lijkt mij wel wat: internationaal, met geselecteerde flessen en in het virtuele gezelschap van de wijnmaker en andere experts. Maar voor wie de Nederlandse formule alvast eens wil uitproberen: op woensdag 22 februari om 20 uur staat de volgende #twitterproeverij gepland. Thema is de vermentinodruif. Rep u dus naar uw Italiaanse wijnhandelaar of volg gewoon mee. Ik lees op Twitter wel wat u ervan vindt .

18 februari 2012


062_GPV1QU_20120303_SANHP_00.qxp_Opmaak 1 2/26/2012 5:29 PM Page 62

62

#TWEETwine ELKE WEEK BERICHT @FILIPSALMON OVER WIJN IN DE VIRTUELE WERELD.

COUP de CŒUR GEERT SCIOT, DE COMMUNICATIEMAN VAN BRUSSELS AIRLINES, OVER ZIJN MARQUÉS DE RISCAL 2006. TEKST: STÉPHANE GODFROID FOTO: DRIES LUYTEN

‘Ik ben gek op Italiaanse en Spaanse wijnen. Mijn favoriete Spaanse bodega is Marqués de Riscal. Ik leerde die wijnen kennen bij een bezoek aan Bilbao, een bijzonder lekkere gastronomische plek overigens. De wijnkelder van Riscal ligt vlakbij het dorpje El Ciego, in het hart van Rioja.’ ‘Het wijndomein van Riscal is op zich al uniek. Onlangs bouwde architect Frank Gehry, die van het Guggenheim in Bilbao, er de ‘city of wine’. Bovenop een oude wijnkelder, waarvan de oudste delen teruggaan tot 1850, plaatste Gehry een luxueus hotel. Je kan er letterlijk van je hotelkamer afdalen in de wijnkelder. Ook het vinotherapeutisch wellnesscentrum is een aanrader.’ ‘Mijn lievelingsfles is de Marqués de Riscal van het begenadigde jaar 2006. Een wijn gemaakt op basis van tempranillo die bovendien twee jaar op Amerikaanse eik mocht rijpen. Ik vind het een vrij complexe wijn, met wat kruidigheid. Maar altijd is er die frisse afdronk. Kortom, een huwelijk tussen fruit, hout en diepgang.’ VINOS DE LOS HEREDEROS DEL MARQUÉS DE RISCAL is een erg grote speler in de Spaanse wijnmakerij. Riscal produceert rode wijnen in de regio Castilla y León en witte wijnen in Rueda. Deze Tempranillo van Marqués de Riscal wordt op diverse verkooppunten aangeboden. Prijzen tussen 9 en 12 euro.

‘The future of buying and selling fine wine has arrived and… it’s brilliantly simple.’ Zo sluit een eerbiedwaardige mannenstem een filmpje van ongeveer vier minuten af op de website van Berry Bros. & Rudd, de oudste wijnwinkel van GrootBrittannië. Op de teller staat meer dan 300 jaar geschiedenis, maar die heeft allerminst een stoffige flessenhandel opgeleverd. Wel integendeel. Het filmpje ging immers over BBX, Berrys’ Broking Exchange, een kruising tussen eBay en Amazon, maar dan voor wijn. Berry Bros. & Rudd richtte het onlineplatform halfweg 2010 op zodat klanten die bij hen (dure) wijn kochten en die lieten stockeren in hun entrepot, diezelfde wijn ook konden doorverkopen aan anderen, tegen een prijs die ze zelf bepaalden. De voorwaarde? Alleen een registratie en een commissie van 10 procent op de verkoop. Het resultaat: een omzet van meer dan 15 miljoen euro op BBX in 2011, zo berichtte het Britse wijntijdschrift Decanter onlangs. Samengeteld met de verkoop via hun gewone website (www.bbr.com) verhandelde Berry Bros. & Rudd in 2011 voor meer dan 30 miljoen euro wijn, uitsluitend online. Een stijging van 72 procent tegenover 2010. En daar komt nog het volgende fijne detail bij: in 2011 realiseerde de wijnhandel ook zijn grootste verkoop via sociale media: één klant spendeerde maar liefst 25.000 euro aan wijn na een advies op Twitter van salesdirector en Bordeaux-inkoper Simon Staples. Geen wonder dat grote baas Simon Berry zijn personeel aanmoedigt om online actief te zijn. De toekomst zal uitwijzen of dit sprookje blijft duren. Maar wie even de tijd neemt om de website te verkennen – pakweg een halve zaterdag – kan niet anders dan enthousiast worden. Wijn kopen lijkt op deze site bijna bijzaak als je kijkt naar de Wine Events die georganiseerd worden, de Wine Club die je hun wijn laat ontdekken, de Wine Knowledgesectie die een halve wijnbibliotheek is, de Virtual Wine School, het Cellar Plan waarbij hun experts je topwijnkelder samenstellen en ga zo maar door. En dan hebben we het nog niet over de integratie van sociale media (een overzicht daarvan vindt u via About us en dan Social Networks). Berry Bros. & Rudd heeft meer dan 4.000 fans op Facebook, een uitgebreide blog, een eigen YouTubekanaal, een Flickr-account, een gratis app en niet één maar wel zes Twitteraccounts. Onder meer van goudhaantje Simon Staples natuurlijk (@BigSiTheWineGuy – bijna 4.000 volgers) maar ook van de wijnhandel zelf (@BerryBrosRudd – meer dan 6.000 volgers) en van andere wijnaankopers of vertegenwoordigers, tot in Hongkong toe. Ja, zult u zeggen, al die snufjes dienen uiteindelijk maar één doel: veel wijn verkopen. Dat is ongetwijfeld zo. Maar de innovatieve manier waarop het hier gebeurt en de aandacht voor de klant, voor de dialoog met hem of haar, is wel opmerkelijk. De investeringen die daarmee gepaard gaan – in geld en in tijd – zullen allicht niet min zijn. Maar ze leveren dus wel op. 3 maart 2012


052_GPV1QU_20120310_SANHP_00.qxp_Opmaak 1 3/5/2012 10:29 AM Page 52

52

#TWEETwine ELKE WEEK BERICHT @FILIPSALMON OVER WIJN IN DE VIRTUELE WERELD.

COUP de CŒUR WIJNGLAZENMAN UDO DEBECKER OVER ZIJN BOEKENHOUTSKLOOF. TEKST: STÉPHANE GODFROID FOTO: DRIES LUYTEN

‘Ik houd van wijn met ballen. In mijn zaak De Gedekte Tafel, in Kortrijk, verkoop ik onder meer wijnglazen. En zo kom ik vaak in contact met wijnhandelaars. Toen Steven Kempenaers van Wijnen De Kok me de Boekenhoutskloof Syrah liet proeven, gaf me dat een schok. Zo lekker! De eerste fles van dit domein die ik kocht, was een 2002. Van alle jaargangen laat ik één exemplaar in de kelder liggen om te ontkurken bij een speciale gelegenheid.’ ‘Deze wijn is best betaalbaar. Goeie, dure wijn vinden, is niet moeilijk. Maar het is veel leuker om op zoek te gaan naar betaalbare uitschieters zoals deze. Dan moet je er ook niet wakker van liggen op welk moment je zo’n fles opentrekt.’ ‘Het is sterker dan mezelf, maar ik let er altijd op of iemand het gepaste wijnglas gebruikt. Een goed glas helpt de wijn, bij een slecht glas gaat zelfs een superwijn naar de vaantjes. Als ik op restaurant merk dat de wijnglazen niet oké zijn, dan bestel ik een biertje. Zo simpel is dat.’ Het Zuid-Afrikaanse domein BOEKENHOUTSKLOOF ligt in Franschhoek en gaat terug tot 1776. In 1993 kende het wijngoed een doorstart met Marc Kent als wijnmaker. Hij gaat vooral op zoek naar verfijning en elegantie. De Boekenhoutskloof Syrah 2009 rijpte 27 maanden op eik, kost 29,95 euro en wordt ingevoerd door Wijnen De Kok in Lier.

Ja, hoe komt zoiets? Dat je toch zo’n iPhone koopt, hoewel je goed weet dat het eigenlijk een veel te duur ding is. Dat je sakkert omdat die batterij nergens naar lijkt, maar dat je er na één seconde toch helemaal weg van bent. Omdat hij zo snel is. En makkelijk. En zoveel touchscreen heeft (tot eind vorig jaar was ik nog een ouderwetse toetsenist). En dan zijn er nog de ‘apps’ natuurlijk. Een van de eerste dingen waar ik naar op zoek ging, was de app die dé vraag van elke wijnliefhebber beantwoordt: welke wijn bij welk gerecht? Het goede nieuws is dat er wel wat van die ‘wine pairing’-apps te vinden zijn. Het slechte is dat er – na een eerste speurtocht – weinig echt goede tussen zitten. Mijn favoriet tot nu toe is WineStein Pro. Hij is niet alleen gratis maar hij heeft vooral flink wat in zijn mars. Tweeduizend ingrediënten in het Nederlands, niet alleen geregeld geüpdatet maar vooral eenvoudig te combineren. Zo kan je zoeken op ingrediënt en het ene na het andere toevoegen tot je je volledige gerecht hebt, inclusief saus en kruiden. Waarna de app aan het rekenen slaat en je wijnen voorstelt met een aflopende score: 100 voor de best passende, 95 voor net iets minder passend enzovoort. En jawel: in veel gevallen zijn de voorstellen meer dan oké. Van een simpele spaghetti bolognese (Montepulciano d’Abruzzo) tot een millefeuille van tarbot met eekhoorntjesbrood en aubergine (Châteauneuf-du-Pape blanc). Op elke wijn kan je dan nog eens doorklikken om een uitgebreid wijn-DNA te vinden (aroma’s, tannines, zuren...). Knap. En al zit de app er af en toe flink naast: ik ben fan. Van een totaal ander kaliber is &wijn, oftewel ‘Mijn Michelin Ster Sommelier’. Die strakke en stijlvolle wine-app (opnieuw gratis) werd ontwikkeld door de Nederlandse sterrenkok Thom van der Heide en sommelier van het jaar 2011 Edger Groeneveld, samen met ELLE-journaliste Felicia Alberding. De app is minder gedetailleerd dan WineStein Pro: hij werkt vooral met basisingrediënten en baseert daarop wijnadvies. Toch geeft hij snel en makkelijk een goeie eerste indicatie van welke wijn je kunt drinken bij, pakweg, fazant of patrijs (van meursault over Duitse riesling tot een wijn uit Vosne-Romanée). Daarnaast kan je ook op wijn zoeken via een index van wijnen, die elk een beknopte maar duidelijke omschrijving krijgen. Eenvoudig en leuk. Beide apps geven natuurlijk maar een eerste, algemeen advies. In ‘Duitse riesling’ bijvoorbeeld zit nog zoveel variatie. Engelstalige apps zoals Wine To Match, Wine Guru, CA Wine Club gaan verder, maar zitten voor de rest dan weer niet zo goed of stellen vreemde combinaties voor. Sauvignon blanc bij popcorn, iemand? Mijn conclusie: op restaurant toch maar die goede, oude sommelier inschakelen en als thuis de app niet helemaal voldoet, gewoon zelf experimenteren.

10 maart 2012


044_GPV1QU_20120317_SANHP_00.qxp_Opmaak 1 3/9/2012 2:31 PM Page 44

44

#TWEETwine ELKE WEEK BERICHT @FILIPSALMON OVER WIJN IN DE VIRTUELE WERELD.

COUP de CŒUR EX-SECRETARIS VAN DE VOETBALBOND EN SENATOR ALAIN COURTOIS OVER ZIJN CHÂTEAU BEYCHEVELLE. TEKST: STÉPHANE GODFROID FOTO: DRIES LUYTEN

‘Voor mij blijft Frankrijk het wijnland bij uitstek. Ik doe niets liever dan rondneuzen in de wijde omgeving van Bordeaux. Die streek wordt altijd met peperdure wijnen vereenzelvigd, maar je vindt er ook veel kleine, lekkere wijnen.’ ‘Toch zijn het twee duurdere kleppers die op mij de meeste indruk hebben gemaakt. Jaren geleden bezochten we met de Belgische Voetbalbond een aantal prestigieuze domeinen in Bordeaux. Troplong Mondot heeft me toen bekoord, net zoals Château Margaux en Château Ducru-Beaucaillou.’ ‘Maar mijn coup de coeur is deze Château Beychevelle. Het was prachtig weer, we waren goedgezind, de proeverij was top. Ik kocht de wijn en ben hem blijven kopen. Hij zit boordevol finesse, maar smaakt toch heel krachtig.’ ‘Deze wijnen behoren tot de top, ook op het vlak van prijs. Daarom is het leuk dat het kasteel ook een tweede wijn maakt: de Amiral. En met Grand Bateau hebben ze zelfs een derde wijn. Dat zorgt ervoor dat dit domein nog altijd bovenaan mijn voorkeurlijstje staat.’ CHÂTEAU BEYCHEVELLE ligt in de appellatie Saint-Julien en is een 4ème Grand Cru Classé. Een fles uit 2009 kost zo’n 70 euro. Voor de tweede wijn, Amiral de Beychevelle, betaal je 25 euro, voor de Grand Bateau 7 euro.

Tien jaar geleden is het dat ik nog eens in de Loire was. Ja, daar stond ik zelf ook van te kijken. En nooit meer teruggegaan sindsdien, dat is nog het ergste. Want de Loire, dat is me toch een stukje aards wijnparadijs. Je hebt er natuurlijk die befaamde praalkastelen – een Chenonceau hier, een Cheverny daar – maar dat is slechts decor. Waar je als wijnliefhebber pas echt wild van wordt, is dat onwaarschijnlijk brede palet van wijnen voor vriendelijke prijzen: van de knapperigste aller witte (de sancerre) over de fijnste expressies van chenin blanc tot rode fruitbommetjes à la Bourgueil, Saint-Nicolas de Bourgueil en Chinon. Hoog tijd wordt het om nog eens koers te zetten naar die zalige regio, te meer omdat ik daartoe onlangs hoogstpersoonlijk werd uitgenodigd op Twitter. ‘Welcome in my bubbly social media world, Filip. Hope to see you soon. Is there any chance you will come at next #Vinocamp?’, zo begroette de Franse wijnconsultant Vincent Pétré mij online. Van dat Vinocamp had ik al gehoord: het is een soort rondtrekkende conferentie over sociale media en wijn, waar deelnemers de onderwerpen bepalen op de dag zelf. Geen strak programma, geen vaste structuur, maar gewoon met z’n allen ter plekke beslissen welke thema’s aan bod komen. Daarna groepen maken, discussies organiseren en ten slotte conclusies delen, offline en online uiteraard. Dat klinkt allemaal wat ongestructureerd en chaotisch, maar het intrigeert me wel. Ten eerste: de volgende Vinocamp waar Vincent Pétré naar verwijst, vindt plaats op zaterdag 24 maart in Tours, middenin de Loire. Daar zie ik meteen een fijn lang weekend in, met uiteraard zoveel mogelijk proeverijen en bezoeken aan wijnbouwers. Ten tweede: de ervaring heeft me geleerd dat wanneer sociale-mediawijnmensen samenkomen, er altijd interessant volk aanwezig is. En ten derde: ik vind het interessant dat er in de vaak nog conservatieve Franse wijnwereld iets virtueels aan het borrelen is. Niet dat Franse wijnprofessionals digitale leken zijn – sommigen zijn integendeel zeer bedreven. Maar toch. Hoe vaak heb ik mij de afgelopen jaren niet blauw geërgerd bij de voorbereiding van wijntrips naar, pakweg, de Champagne? Omdat zoveel (kleinere) boeren het duidelijk volstrekt nutteloos vinden om een website te hebben, laat staan om sociale media te integreren. Hoe is dat nu mogelijk, voor zo’n prestigieuze regio, met klanten en fans over de hele wereld? Gelukkig zijn er intussen wel een aantal die dat hebben ingezien: grote jongens à la @Veuve_Clicquot, maar ook kleinere zoals @Tarlant. Zo’n Vinocamp kan dus alleen maar nuttig zijn, ook al hoor ik er ook wel negatieve geluiden over – dat het alleen maar een praatbarak zou zijn, zoiets. Maakt mij niet uit: als ik er geraak en het wordt niets, dan duiken we toch gewoon de wijngaard in?

17 maart 2012


042_GPV1QU_20120324_SANHP_00.qxp_Opmaak 1 3/16/2012 6:08 PM Page 42

42

#TWEETwine ELKE WEEK BERICHT @FILIPSALMON OVER WIJN IN DE VIRTUELE WERELD.

Moniek Delvou naast ‘Zittende figuur’, een kunstwerk van Jacques Verduyn.

COUP de CŒUR BELFIUSWOORDVOERSTER MONIEK DELVOU OVER HAAR DIAM-EN-TERRE. TEKST: STÉPHANE GODFROID FOTO: DRIES LUYTEN

‘Ik hou van wijnen uit Zuid-Frankrijk. Uit de regio’s Gigondas of Vacqueras bijvoorbeeld komen sappige en stevige wijnen. Zo’n zeven jaar geleden wezen goeie vrienden me op een bijzonder wijndomein in de Provence: Château de la Croix Chabrières. Het domein ligt in het dorpje Bollène, in de Drôme. De bovenkant van de Provence zeg maar.’ ‘In 1988 nam wijnmaker Patrick Daniel het domein in handen. Hij werkt met behoorlijk oude stokken en maakt geconcentreerde Côtes du Rhônewijnen. De flessen daarentegen zien er modern uit, niet vergelijkbaar met traditionele exemplaren. Het zijn veeleer magnifieke hoekige flacons. Ook de naamgeving is apart. Neem nu de ‘Diam-en-Terre’. ‘Diam’ staat voor de truffel uit de Provence. En die zit in de grond. Heb je hem, die naam van de wijn?’ ‘De wijn is een pure syrah. Een stevige klepper. Voor wie in de zomervakantie richting Provence trekt, is dit domein echt een must.’ CHÂTEAU DE LA CROIX CHABRIÈRES produceert wijnen in vier appellaties: Côtes du Rhône, Coteaux du Tricastin, Vin de Pays de la Principauté d'Orange en Vin de Pays de la Drôme. De Diam-en-Terre kost 12 euro, bij aankoop van zes flessen. De wijnen zijn te koop op het domein of via de webshop van www.chateau-croix-chabrieres.com.

Ik weet niet of u er de afgelopen week iets van hebt gemerkt, maar het is officieel lente. Onze medemens leidt dat af uit het feit dat 21 maart intussen voorbij is. Maar wij, wijnliefhebbers, waren natuurlijk al langer op de hoogte. Onze inbox stroomt dezer dagen immers over van de voorjaarsproeverijen. En dat het er ook dit jaar weer veel zijn, kunt u nalezen op www.winetasting.be. Toch moet dé belangrijkste lenteproeverij van 2012 nog komen: de primeurcampagne in Bordeaux. Of beter gezegd: ‘la semaine des primeurs de Bordeaux’, georganiseerd op 3, 4 en 5 april, door de Union des Grands Crus de Bordeaux. In die drie dagen zullen perslui en professionals van overal ter wereld – meer dan 5.000 man uit meer dan 60 landen – overvliegen naar het beroemdste wijnstukje van Frankrijk om er in alle exclusiviteit de oogst van 2011 te proeven. De volgende weken en maanden zullen wijnwebsites en wijnmagazines bijgevolg uitpuilen met uitgebreide analyses en adviezen die u moeten vertellen of 2011 een geweldig jaar is (nu al schijnt van niet, maar soit) en het dus de moeite loont om deze of gene bordeaux ‘en primeur’ te kopen. Lang voor hij op fles gaat dus. Op de proefdagen zelf en kort daarna kunt u natuurlijk op Twitter terecht, waar de primeurbuzz ook leeft en waar u de eerste tendensen kunt oppikken. Ik gok erop dat u de hashtag #bdx2011 of #bordeaux2011 moet intikken om live updates te krijgen van bijvoorbeeld @decanter, het Britse wijnmagazine dat traditioneel met heel wat volk ter plekke is. Ook interessant om te zien is wat wijngoeroes als @RobertMParkerJr en @JancisRobinson te vertellen hebben. Hun mening kan de wijnboeren flink wat duiten kosten of opleveren. Spannend allemaal, maar eerlijk gezegd ben ik een koele minnaar van dat hele ‘en primeur’-gedoe. Het fascineert me wel, daar niet van, en ik heb al vaak gedacht: zou ik niet eens een paar kistjes bestellen? Maar uiteindelijk doe ik het dan toch maar niet. De primeurs komen bij mij te veel over als een gewiekste marketingcampagne van de Grote Chateaus die vooral bedoeld lijkt om prijszetting, wereldwijde reclame en speculatie te bevorderen. Komt daar nog bij dat wijn kopen in primeur, kopen in blind vertrouwen is. Zelf kan je niet proeven en dus moet je afgaan op professionals die ultrajonge wijn degusteren en voorspellen hoe die de volgende jaren zal evolueren. Niet evident. Wie weet laat ik mij dit jaar toch eens verleiden. Niet om zo’n grote klepper in primeur te kopen, daar heb ik het geld niet voor. Neen, misschien ga ik voor een van die kleinere kastelen in primeur. Als wijnliefhebber moet je toch alles eens geprobeerd hebben.

24 maart 2012


032_GPV1QU_20120331_SANHP_00.qxp_Opmaak 1 3/23/2012 4:22 PM Page 33

33

#TWEETwine ELKE WEEK BERICHT @FILIPSALMON OVER WIJN IN DE VIRTUELE WERELD. Als u meteen zicht wil krijgen op hoe onlinecommunicatie de wijnwereld aan het veranderen is, moet u eens rondhangen op www.vrazon.com. Vrazon is een marketingen communicatiebureau dat gespecialiseerd is in de mix van sociale media en wijn. Of beter: in serieuze pogingen om die mix te realiseren. Dat is toch wat Gabriella en Ryan Opaz, samen met collega Robert McIntosh, zich hebben voorgenomen. Het verhaal gaat als volgt. Ryan en Gabriella, een Amerikaans koppel, besluiten in 2005 naar Barcelona te verhuizen om een nieuw leven te beginnen. Gabriella wordt lerares Engels, Ryan probeert zich in te werken in de

Spaanse wijnwereld. Dat loopt helaas niet vlot en Ryan beslist een website te bouwen over Spaanse en Portugese wijn: www.catavino.net. De site doet het goed, breidt uit met bijdragen van anderen en wint in 2010 een Wine Blog Award voor ‘Best Writing’. Toch beslissen Ryan en Gabriella om eind 2011 te stoppen met Catavino. De reden: ze broeden op iets nieuws dat in april 2012 wordt gelanceerd. Bovendien nemen hun nevenprojecten via vrazon.com te veel tijd in beslag. Nou ja, nevenprojecten. We spreken over, onder meer, de European Wine Bloggers Conference en de Born Digital Wine Awards. Het eerste is een internationale conferentie voor al wie op het kruispunt zit van wijn en virtuele wereld, het tweede een jaarlijkse prijs voor de beste online wine writing. Wie alleen al die twee projecten bekijkt, kan niet anders dan concluderen dat er iets aan het veranderen is. Wijnbloggers, wijntwitteraars maar ook gewone wijnliefhebbers hebben uitgesproken meningen, posten die onli-

ne, ontmoeten elkaar offline, zorgen voor invloed én maken de gevestigde wijnprofessionals af en toe flink nerveus. Meer zelfs: het rijk van de Parkerpunten & co. brokkelt langzaam maar zeker af, vooral bij jongere wijndrinkers. Twintigers vinden het veel belangrijker wat vrienden, volgers of bloggers van een wijn vinden dan een Guide Hachette of Robert Parker. Geen wonder dus dat marketingbureaus events opzetten om zicht en greep te krijgen op die nieuwe lichting. Marketing of niet, het leuke is dat die events virtuele wijnmensen ook gewoon samenbrengen. Dat een mix van jong en wat ouder wijnvolk elkaar ontmoet op een totaal andere manier dan vroeger. Niets vooraf bepaalde hiërarchie of stijfburgerlijk gedoe, gewoon wijn proeven en fun maken. Misschien moet ik mij toch eens inschrijven voor die European Wine Bloggers Conference dit jaar, in november in Izmir. Turkse wijn ontdekken in de najaarszon, samen met een interessant gezelschap, dat zie ik helemaal zitten.

ADVERTENTIE

delicious-catering.be

Maak elk feest Delicious! Als professionele cateraar haalt Delicious alles uit de kast om van elk evenement of privéfeest een festijn te maken. We gaan voor een onvergetelijke belevenis en toveren telkens een origineel bouquet van subtiele aroma’s en onweerstaanbare creaties op het bord. Een spontaan onthaal en een stijlvolle bediening zijn natuurlijk inbegrepen. We zijn pas tevreden als u na afloop volmondig en voldaan zegt: “It’s Delicious!”

Antwerpen - Brugge - Brussel info@delicious-catering.be - www.delicious-catering.be


030_GPV1QU_20120414_SANHP_00.qxp_Opmaak 1 4/6/2012 2:17 PM Page 30

30

#TWEETwine ELKE WEEK BERICHT @FILIPSALMON OVER WIJN IN DE VIRTUELE WERELD.

COUP de CŒUR

GUNTHER BROUCKE VAN DE BRUSSELS PHILHARMONIC OVER ‘ZIJN’ DOMAINE MAGELLAN. TEKST: STÉPHANE GODFROID FOTO: DRIES LUYTEN

‘Een groot wijnkenner ben ik niet. Wijn moet voor mij vooral lekker zijn, in de meeste gevallen niet te duur, en passen in de sfeer van een regio. Wijn staat immers niet alleen.’ ‘Ik ga graag neuzen in niet voor de hand liggende regio’s. Ik ben verzot op de streek tussen Carcassonne en Montpellier. Vroeger leek de goedkope wijn daar meer op spoelwater. Vandaag is dat gelukkig anders. Mijn favoriete wijn is de ‘Rouge 2008’ van het domein Magellan. Niet te zwaar, niet te licht. Fruitig, met fijne rode vruchtjes. Een prachtige wijn, mooi evenwichtig gemaakt.’ ‘Als intendant bij de Brussels Philharmonic ga ik op net dezelfde manier te werk als bij het kiezen van mijn favoriete wijnen. Net zoals ik geen wijnen uit de topregio van Bordeaux zoek, zal ik ook niet spontaan kiezen voor een concert met, bijvoorbeeld, de Berliner Philharmoniker. Steengoed orkest met de allerbeste reputatie, maar overpriced. Ik hou oneindig meer van ensembles die niet voor de hand liggen.’ DOMAINE MAGELLAN werd in 1999 opgericht door Bruno Lafon in Magalas, in de Languedoc. In Lafons wijnen vind je kruidigheid en veel fruit, in een bovenal elegante stijl. Die elegantie heeft hij meegekregen als telg van het vermaarde wijndomein Lafon in Bourgogne. De ‘Rouge 2008’ van Domaine Magellan kost iets minder dan 10 euro en is te koop bij Vinikus in Merchtem en bij Gramolere in Lier.

‘Malbec. Minder belangrijk in Bordeaux, heel belangrijk in Cahors en vooral in Argentinië. Donkere, geconcentreerde tanninerijke wijn, vaak uitstekend. Argentijnse exemplaren van grote hoogten zijn het neusje van de zalm.’ De kans is groot dat ik u die omschrijving uit ‘Hugh Johnson’s Wijngids 2012’ niet had moeten meegeven. Want u kent malbec natuurlijk. Maar wist u dat de druif eigenlijk de ster is – of beter: zou moeten zijn – van de Cahors en bij uitbreiding van het Franse zuidwesten? Of was de laatste malbec die u proefde toch weer een Argentijns exemplaar? Ik durf te gokken op dat laatste. Toch wel opmerkelijk dat een Franse huisdruif à la malbec die pas eind 19de eeuw in Argentinië werd geïntroduceerd, vandaag vooral met dat laatste land wordt geassocieerd. De beruchte phylloxeraplaag die in diezelfde periode huishield in Zuid-Europa en er hele wijngaarden verwoestte, zit daar allicht voor iets tussen. Maar het heeft ook te maken met wijn toegankelijk maken en er de juiste marketing voor voeren. Want kijk: wat vindt er volgende week dinsdag 17 april plaats? De tweede Malbec World Day (www.malbecworldday.com). Niet toevallig georganiseerd door Wines of Argentina, dat wereldwijd heel wat evenementen opzet om de ‘global superstar’ malbec te vieren. En uiteraard hoort daar ook onlineverkeer bij, dat u kunt volgen via de twitteraccounts @malbecworldday en @winesofarg. Beide hopen natuurlijk vurig dat u op 17 april een Argentijnse malbec soldaat maakt en dat aan iedereen laat weten. Het is niet origineel, maar het werkt. En tegelijk claimt zo’n dag malbec als hét vlaggenschip van de Argentijnse wijnbouw. Daarnaast is Argentinië er de jongste tien tot twintig jaar in geslaagd om van malbec zeer toegankelijke (en bekende) wijnen te maken voor het grote publiek. Dat is iets waarin de Cahors nog altijd niet slaagt. Jammer toch, want de streek heeft echt wel potentieel en zelfs enkele pareltjes. Natuurlijk heeft een groot land als Argentinië veel meer power dan een kleine streek in Frankrijk, maar toch. Het is zeer triest om te zien hoe een website als die van de Vins de Cahors vooral statisch staat te wezen (www.vindecahors.fr) en de Confrérie du Vin de Cahors (@cahorsguild) op Twitter welgeteld twee tweets heeft gepost (in 2011) en 19 volgers telt. Er zit niets anders op dan zelf het goede voorbeeld te geven. Ik had twee opties voor World Malbec Day: een superlekkere easy-drinking Argentijnse malbec van Tomero/Vistalba uit 2009; of mijn laatste fles, een heel mooie malbec uit de Cahors van Château Famaey (www.chateaufamaey.com) uit 2003. Het wordt die laatste, ook al omdat er Vlaamse wijnmakers achter zitten die u trouwens morgen de hand kunt gaan schudden op Belgovino in Brussel (www.belgovino.be).

14 april 2012


062_GPV1QU_20120421_SANHP_00.qxp_Opmaak 1 4/13/2012 4:09 PM Page 62

62

#TWEETwine ELKE WEEK BERICHT @FILIPSALMON OVER WIJN IN DE VIRTUELE WERELD.

COUP de CŒUR ADVOCAAT CHRISTIAN VAN BUGGENHOUT OVER ‘ZIJN’ CHASSAGNE-MONTRACHET. TEKST: STÉPHANE GODFROID FOTO: DRIES LUYTEN

‘Ik heb een vrij traditionele smaak met een voorkeur voor zaken met een goede aciditeit. Daarom blijf ik bij de Franse wijnen hangen. Rode kleppers uit Margaux en Saint-Estèphe boeien me. En de jongste tijd ben ik onder de indruk van de kwaliteit van de côtes du Rhône. Vooral de diepte van de smaak van die wijnen, met daarbovenop vrijwel altijd een prima fraîcheur, spreekt mij aan.’ ‘In wit hou ik bijzonder van Château La Louvière, een mooie ronde wijn uit de Graves. Mijn favorieten zijn evenwel de witte bourgognes uit Chassagne-Montrachet. Dat heeft zo zijn reden. Mijn grootvader was apotheker op de Markt van Poperinge. Hij was een fervent wijnliefhebber en had een zwak voor die witte topbourgognes. Elk jaar liet hij een barrique op de trein zetten, richting Poperinge. En dan bottelde hij die zelf in de kelder.’ ‘Tijdens de oorlog logeerden Duitsers in zijn apothekerswoning. Grootvader had daar iets op gevonden: hij metselde een muur in de wijnkelder. Zijn echt goede flessen verborg hij erachter, in een lege mazouttank. Mijn ouders hebben tot het begin van de jaren zestig van die wijnen genoten.’ CHASSAGNE-MONTRACHET is een gemeente in het departement Côted’Or en een mythische naam in de wereld van de witte bourgognes. Op het grondgebied liggen de grand cru’s Le Montrachet en Batard-Montrachet. De prijs van de wijnen varieert van zowat 30 euro tot het tienvoudige.

‘Hoezo, jij hebt geen blog?’ En dan sta ik daar met mijn mond vol tanden, nog gauw prevelend dat ik wel op Twitter zit en dat ik geen tijd heb voor een blog, etcetera. Maar het wordt dus kennelijk wel verwacht: dat áls je een mening hebt over wijn, je ook een blog hebt. Misschien moet ik dat toch maar eens overwegen. Intussen heb ik alvast wat prospectie gevoerd in het Vlaamse wijnbloglandschap. En dan vallen mij toch een paar dingen op. Eén: er zit wat wijnpassie in die virtuele wereld. Eentwee-drie vond ik wel twintig wijnbloggers. Chapeau voor zoveel goesting en zoveel werk. Maar meteen ook twee: het is niet simpel om zo’n blog te onderhouden. Als de meest actuele posts van 2011 of zelfs 2010 dateren, dan geeft dat niet meteen een frisse indruk. Over indruk gesproken: ook de vormgeving is een heikel punt. Uiteraard spreken we hier over liefhebbers en dus geen professionals, maar toch. Zo’n site als www.ikwilwijn.be is best een interessante verzamelplek voor heel wat blogs, maar de lay-out kan wel een update gebruiken. Nee, dan liever de jongens van vriendenvanderiesling.wordpress.com, puregrapes.be, wijnblog.be of jellederoeck.tumblr.com. Alle vier houden ze hun wijnbeschrijvingen beknopt, en dat vind ik goed. Heel wat blogs zouden gediend zijn met dat KISS-principe: keep it short and simple. Geen ellenlange stukken of – erger nog – gedoceer over wijnstreken, maar persoonlijke verhalen die puntig verwoord zijn. Een blog moet met andere woorden een gezicht hebben. Een unique selling proposition – waarom zou ik hem anders lezen? En om op dat eerste punt door te gaan: waarom moet ik op zoveel blogs zo lang zoeken naar wie erachter zit? Vinejo’s wijnblog (wijnliefhebbers.skynetblogs.be) vind ik prima – fantastisch filmpje over chianti trouwens – maar wie ben jij, Vinejo? Hetzelfde met www.chateausanspretention.be: zeer interessant, maar wie zit erachter? Trouwens, die virtuele wijnwereld is een al even groot mannenbastion als de echte wijnwereld. Slechts twee van de goed twintig wijnblogs die ik bezocht, zijn in handen van vrouwen: wine-itch.com en bevine.wordpress.com. Twee dames met pit. Een goeie blog maken en vooral hem up-to-date houden is geen sinecure. Ik denk dus dat ik het voorlopig maar bij dit stukje houd en geregeld eens een 140’er op Twitter gooi. Hoewel: elke wijnliefhebber is natuurlijk een apostel en wil zijn blijde boodschap wijd en zijd verkondigen. Wie weet, komt er dus toch nog iets van.

21 april 2012


026_GPV1QU_20120512_SANHP_00.qxp_Opmaak 1 5/4/2012 1:54 PM Page 29

29

#TWEETwine ELKE WEEK BERICHT @FILIPSALMON OVER WIJN IN DE VIRTUELE WERELD.

COUP de CŒUR BERNARD VAN MILDERS, CEO VAN DE FLYING GROUP, OVER ‘ZIJN’ COS D’ESTOURNEL. TEKST: STÉPHANE GODFROID FOTO: DRIES LUYTEN

‘Ik ben niet meteen iemand die tijdens vakanties van chateau naar chateau trekt. Maar als ik ergens vertoef, probeer ik wel de betere lokale wijnen uit. Zo ontdekte ik dat de Italiaanse en Spaanse wijnen de afgelopen decennia enorm aan kwaliteit hebben gewonnen. Met vaak ook een goede prijs-kwaliteitverhouding. Maar ik blijf de meeste affiniteit hebben met Franse wijnen. Een stevige margaux of witte bourgogne, daar kan weinig tegenop.’ ‘Mijn voorkeur gaat uit naar de Cos d’Estournel. Ik herinner me als kind dat mijn vader ‘s zondags zo’n fles op tafel zette. Die smaak – merkwaardig diep en heel lekker – is me altijd bijgebleven. De Cos d’Estournel was voor mij toen de beste wijn thuis. Sindsdien is het domein mijn favoriet gebleven. Ik heb er altijd enkele flessen van liggen. Ook al om de herinnering levendig te houden.’ COS D’ESTOURNEL is een 2ième grand cru classé en behoort tot de topdomeinen in Saint-Estèphe. Het domein bezit 70 hectare wijngaarden, verdeeld over 60 procent cabernet sauvignon en 40 procent merlot. Opmerkelijk is de oosters aandoende gevel van het kasteel. De wijn is makkelijk verkrijgbaar. De prijs varieert, afhankelijk van de jaargang, van 40 tot 100 euro. Voor een Cos d’Estournel van het gehypte jaar 2009 tel je wel al snel 300 euro neer.

Ik ga een wijnkelder aanleggen. Correctie: ik ging vijf jaar geleden een wijnkelder aanleggen, maar dat is toen niet gelukt. Dat kwam zo. Mijn vriendin en ik hebben in 2007 een huis gekocht dat dateerde van begin de jaren zestig en het daarna verbouwd. Een van de redenen waarom ik het huis geweldig vond, was de kelderruimte. Daar was het geknipte plekje te vinden om een wijnkelder in te richten. Een aparte ruimte, compleet met schattige houten deur waartegen ik meteen het bordje ‘Wijnkelder’ heb gespijkerd, vast van plan om de ruimte zo snel mogelijk leeg te halen, op te frissen en in te richten. Vijf jaar later hangt het bordje er nog altijd, is de ruimte leeggemaakt, maar daar is het bij gebleven. Mijn wijn ligt helaas nog altijd in een aantal Ikearekken in de garage. En dat vinden we allebei – de wijn en ikzelf – niet de beste oplossing. Op Twitter lanceerde ik al de vraag naar betaalbare wijnkelderoplossingen. Prompt werd ik binnengeleid in de wereld van do-it-yourselfs, van betonnen nissen en van de chicste droomkelders. Alles is dus in gereedheid gebracht, nu nog wat aan mijn timemanagement werken. Intussen heb ik mij alvast op wijnkelderapps gestort, kwestie van een inventaris te maken op mijn iPhone. Maar dat viel eerst wat tegen. De meeste apps – ik heb er vijftien getest – zijn redelijk tot zeer saai, onwaarschijnlijk droog en vooral informatief opgemaakt (kijk maar eens naar Cadent Wine Cellar of My Cellar). Dat kan best nuttig zijn, maar het laatste waar ik aan denk als ik voor mijn wijnrek sta, is wel het woord nuttig. Nee, dan komt bij mij het plezier boven, denken aan welke wijn ik vanavond zal schenken, herinneringen ophalen van waar ik deze of gene wijn heb gekocht enzovoort. Dat plezier wil ik ook zien in een wijnkelderapp. En dan valt mijn keuze toch op Cellar (http://cellar-app.com). De app kost een paar euro, maar ik vind hem dat waard. Je krijgt in ruil een grafisch mooi ontwikkelde app waarmee je op een amusante manier je flessen kunt inventariseren. Voor elke fles kun je vorm, glas- en capsulekleur kiezen, uiteraard etiket, naam, jaargang enzovoort toevoegen, naast je commentaar (eventueel via steekwoorden). De fles verschijnt dan in een horizontaal rek waarover je makkelijk kan swipen voor meer info. Flessen die je na degustatie niet lekker vond, kun je naar ‘Trash’ verplaatsen, terwijl je in de ‘Wishlist’ flessen kan onderbrengen die je nog wil kopen. Leuk toch? Cellar is misschien niet de meest doorgedreven wijnkelderapp (probeer dan eerder Open Cellar) maar het is een fijne manier om je wijnkelder in je zak te stoppen. En natuurlijk de perfecte voorbereiding voor het echte werk.

12 mei 2012


032_GPV1QU_20120616_SANHP_00.qxp_Opmaak 1 6/8/2012 5:07 PM Page 32

32

#TWEETwine ELKE WEEK BERICHT @FILIPSALMON OVER WIJN IN DE VIRTUELE WERELD.

Wat was ik blij toen ik onlangs op Twitter vernam dat het gastland van Megavino – het grote wijnsalon in Brussel, in oktober – dit jaar Oostenrijk zou worden. Ik kan me immers niet herinneren de jongste jaren een slechte Oostenrijkse wijn gedronken te hebben. Ja, er is tegenwoordig veel grüner veltliner op de markt en de ene is al beter, complexer of mooier dan de andere, maar ik heb wel het gevoel dat er altijd een soort basiskwaliteit is. En dat geldt ook voor de rode wijnen uit Oostenrijk. Allicht heeft een en ander te maken met de zeer strenge wijnregels die werden opgelegd na het fameuze ‘antivriesschandaal’ in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Sindsdien heeft Oostenrijk een mooi parcours afgelegd van steeds betere en vooral modernere wijnen. Wijnen ook die perfect passen bij de lichtere gastronomische keuken van vandaag. En wijnen die goed gemarket worden. De Austrian Wine Marketing Board (www.austrianwine.com) speelt niet alleen de typische rood-witte capsule uit – een leuke gimmick – maar weet ook dat wijn promoten vandaag een mix is van traditionele én nieuwe media. Zo hebben ze een goed geüpdatete Facebook-pagina met meer dan 7.000 fans en zomaar eventjes vier twitteraccounts (@austrianwine, @oesterreichwein, @austrianwineUSA en @wineaustria), elk met hun specifieke doelstellingen. Zo’n gastland als Oostenrijk doet mij dromen van een Megavino die ook helemaal sociale media is. Bijvoorbeeld met gratis wifi en een twitterwall waarop iedereen live commentaar kan posten over de geproefde wijnen (zie ik meteen welke stands ik zeker niet mag missen). Of met een aparte Facebook-pagina waarop we naar hartenlust foto’s kunnen posten of commentaar leveren. Of zelfs met stands die Foursquare check-ins belonen met, pakweg, een degustatie van een exclusieve fles. Ik zeg maar wat. Ik ben er in elk geval helemaal klaar voor. En in afwachting van het salon trek ik vandaag naar de proeverij van Kurt Ryslavy’s wijnen in Brussel (www.ryslavy.com). Kurt Ryslavy is een Oostenrijkse kunstenaar die in 1987 naar België kwam en wijn uit zijn thuisland begon te verkopen. In het begin liep het niet makkelijk – de nasleep van het schandaal, weet u wel – maar vandaag is Ryslavy een referentie op het vlak van Oostenrijkse wijn. Deze namiddag staan zijn flessen open. En als je weet dat in zijn catalogus topproducenten als Bründlmayer, Hirtzberger en Schloss Gobelsburg prijken – om er maar enkele te noemen – dan weet je: deze proeverij is niet te missen.

16 juni 2012

COUP de CŒUR JAN VERLINDEN, MARKETINGDIRECTEUR BIJ PEPSICO INTERNATIONAL, OVER ‘ZIJN’ MUSEUM REAL RESERVA. TEKST: STÉPHANE GODFROID FOTO: DRIES LUYTEN

‘Ik ben een relatief simpele wijndrinker. Het allerbelangrijkste voor mij is de smaak, niet de verhaaltjes rond een fles. Zodra ik me goed voel bij een wijn of een bepaald huis, kan ik daar een hele tijd trouw aan blijven. Zo heb ik een witte en een rode huiswijn en ook een huischampagne. Die laatste ben ik ter plekke gaan zoeken, nadat ik wat adresjes had gekregen van de wijnaankoper van de supermarktketen Spar.’ ‘Mijn favoriet in rood is de Spaanse Museum Real Reserva. De basiswijn van deze bodega is al lekker, maar de reserva heeft toch die aparte volheid. Ik hou van de kracht en de spanning van veel Spaanse wijnen. Deze Museum Reserva heeft een pittige neus van gekonfijt fruit en een behoorlijk stevige kruidigheid.’ ‘Ik vind het amusant hoe wijngenieters vaak naar stevige Spaanse wijnen grijpen. Toen ik in de States werkte, organiseerde een collega een party waarbij we allemaal een fles meebrachten. Die ging in een papieren zak en werd anoniem beoordeeld. Wat bleek? De Spaanse kwamen er het sterkst uit. MUSEUM REAL RESERVA komt uit het minder bekende Cigales, een appellatie in het westen van de regio Castilla y León, dicht bij Valladolid. Deze wijn rijpt 24 maanden op Franse eik en wordt gemaakt met tinto del pais (de lokale naam voor tempranillo) van 70 jaar oude wijnstokken. Te koop bij Colruyt voor 8 tot 12 euro, afhankelijk van de jaargang.


De Tijd - Sabato - Wijncolumn - Voorjaar 2012