Issuu on Google+

2/10


ΕΛΙΝΑ ΙΩΑΝΝΟΥ

Η σημασία των έργων της Ελίνας Ιωάννου δεν έγκειται μόνο στο γεγονός ότι η ίδια είναι μια άριστη κάτοχος της τέχνης του σχεδίου. Η αριστοτεχνική τεχνική και η επίπονη επιμονή στη λεπτομερή αποτύπωση ενεργοποιούν σημαντικές μνήμες, όπως για παράδειγμα τις επιστημονικές μεθόδους σχεδιασμού του Albrecht Dürer. Ακόμη περισσότερο φέρνουν στο νου τις μπαρόκ αναζητήσεις του 17ου αιώνα, τους καλλιτέχνες τεχνίτες, τις chiaroscuro αποτυπώσεις των μνημειακών προσόψεων, αλλά και των ακόμη πιο εξεζητημένων εσωτερικών, με έμφαση στις επιβλητικές και απόλυτα θεατρικές σκάλες των πολύπλοκων μπαρόκ επαύλεων. Βλέποντας τα ασπρόμαυρα σχέδια της Ελίνας να στηρίζονται στους λευκά φωτισμένους τοίχους της γκαλερί, αντήχησαν στα αφτιά μου οι ήχοι του Ηenry Purcell, το Te Deum and Jubilate, η ωδή στην Αγία Σεσίλια. Και φυσικά οι εικόνες του Peter Greenaway από το φιλμ The Draughtsman’ s Contract του 1982, αυτού του μπαρόκ film noir με ερωτικές προεκτάσεις, με επίκεντρο και μήλον της Εριδος ένα «μάστορα του σχεδίου». Στην αρχική, αμοντάριστη βερσιόν της ταινίας ο Greenaway είχε χρησιμοποιήσει αναχρονισμούς όπως ένα ασύρματο τηλέφωνο, καθώς και δικούς του πίνακες σε απομίμηση του ύφους του Roy Lichtenstein. Φαντάζομαι κι εγώ την καλλιτέχνιδα να κάθεται για ώρες μπροστά στον γυάλινο κάνναβό της και να ιχνογραφεί «αφ’ υψηλού» με την πολύεδρη οπτική ενός πουλιού, δημιουργώντας σύγχρονες εικόνες μυστηρίου και έρωτα, στην ανθρώπινη απουσία, γεμάτες ελκυστικές αναφορές και εικαστικούς αναχρονισμούς. Η ίδια συνδέει το περίτεχνο faux marbre της κλίμακος της οικίας με τις εκρηκτικές αναζητήσεις του Jackson Pollock, ενώ τα gros plans στο πάτωμα με τα μπλεγμένα καλώδια θυμίζουν έντονα τις συνθέσεις σε κόκκινο, μπλε και κίτρινο του Μόντριαν. Ένα ανοιχτό και ριγμένο σε πολυθρόνα περιοδικό τέχνης σε ένα άλλο σχέδιο επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Οι οικιακές χαρτογραφήσεις της Ελίνας Ιωάννου αποτελούν και αυτές simulacra, αποτυπώματα της πραγματικότητας που προηγούνται της ίδιας της ύπαρξής τους 1. Η αρχική «πολυκοσμία» και «κακοφωνία» των πρώτων σχεδίων μεταβάλλεται σταδιακά σε μια απόμακρη και ήρεμη παρατήρηση του οπτικού πεδίου με μεταβαλλόμενα και αλληλοεπικαλυπτόμενα σημεία εστίασης. Αυτές οι «μετά-πομπηιανές» εικόνες φαντάζουν ως παγωμένα πλάνα συμβόλων και σημείων της μεταβιομηχανικής εποχής, απολιθώματα μιας μη υπαρκτής πραγματικότητας. Το δαιδαλώδες και πολυσύνθετο λεξιλόγιο και οι φαινομενικά απλές, αλλά ουσιαστικά πολύπλοκες σχέσεις και αλληλοσυναρτήσεις των παριστώμενων αντικειμένων παραπέμπουν σε μια εικαστική αλά Derrida αποδόμηση και «différance2», ένα παιχνίδι απουσίας-παρουσίας που προσπαθεί να ερμηνεύσει ή ακόμα να αποφύγει τις μεταφυσικές αναζητήσεις. Το χρησιμοποιημένο σωληνάριο της οδοντόπαστας, η πεταγμένη στη λερωμένη μπανιέρα ξυριστική μηχανή, το μπλεγμένο καλώδιο ενός κυκλικού πολύπριζου, η ηλεκτρική σκούπα Miele, ένα αντίτυπο (ίσως των Choses) του Georges Perec3 και το τρίχινο, πλαστικό γάντι λουσίματος συνθέτουν μια ασπρόμαυρη, μεταβυζαντινή vanitas, μια νεκρή φύση ζωντανού περιβάλλοντος, μια σύγχρονη εκδοχή της κατά Εκκλησιαστήν ματαιότητος4, ενός σφιχτού και ίσως θανάσιμου εναγκαλισμού κατά Klimt, απαλλαγμένου όμως από κάθε ίχνος φύλλου χρυσού.5 Τα παράλληλα σύμπαντα στο χαρτί της Ελίνας Ιωάννου, από τα οποία απουσιάζει η συνήθης προοπτική και οι ombres portées 6, είναι σαν να βρίσκονται στο μεταβατικό εκείνο χώρο που διαχωρίζει το φαινομενικό από το πραγματικό. Στην Πολιτεία και συγκεκριμένα στην «Αλληγορία του Σπηλαίου», ο Πλάτωνας μέσω των σκιών προσπαθεί να εξηγήσει τη θεωρία των ιδεών του. Οι φυλακισμένοι στο σπήλαιο εκλαμβάνουν τις σκιές ως τη μόνη υπαρκτή πραγματικότητα. Όσοι βγαίνοντας από το σπήλαιο συνηθίσουν το φως του ήλιου και αντιληφθούν το Αγαθόν, τότε συνειδητοποιούν πως ό,τι έβλεπαν, ήταν αντίγραφο της πραγματικότητας7. Τα αντικείμενα στις αρχιτεκτονικές, ψυχογραφικές κατόψεις της Ιωάννου αποτελούν ίσως και τα ίδια, τις σκιές της δικής τους πραγματικότητας. Βρίσκονται εγκλωβισμένα σε έναν απειροελάχιστο, infra mince κατά Marcel Duchamp χώρο, ο οποίος αποτελεί την τομή δύο διαστάσεων: μίας ανώτερης και μίας κατώτερης και έχουν διττή υπόσταση8. Ιδωμένα στην κατώτερη διάσταση αποτελούν προβολές της ανώτερης πραγματικότητας ενώ στην ανώτερη διάσταση αποτελούν και πάλι προβολές μιας ακόμη πιο ψηλής υπόστασης9. Είναι τα μεγάλα γυαλιά που διαθλούν το φως από πάνω προς τα κάτω και αντίστροφα10. Το ζητούμενο της διαδικασίας: η άνοδος προς το φως, η κατά Πλάτωνα αντίληψη του Αγαθού, η συμφιλίωση και εν τέλει και αμετάκλητα, η αθανασία της ψυχής. ∆ρ Γιάννης Τουμαζής

1.Baudrillard, .Baudrillard, Jean, Simulacres et simulation, Paris, Galilée, 1985. 2.. Derrida, Jacques, “Cogito and the History of Madness” in Writing and Difference, μετάφρ. A. Bass. London & New York, Routledge, 1978, σ. 75. 3.. Perec, Georges, Les Choses: Une histoire des années soixante, Paris, René Juillard, 1965. 4.. «Ματαιότης ματαιοτήτων, [...] τα πάντα ματαιότης». Εκκλησιαστής, Κεφάλαιον Α’. 5.. Αναφορά στο έργο του Gustav Klimt, The Kiss, 1907-1908. 6.. Οmbres portées = εριμμένες σκιές. 7.Πλάτων, .Πλάτων, Πολιτεία, Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια, Ι.Ν. Γρυπάρης, Πρόλογος Ε. Παπανούτσος. Ι–ΙΙ., Αθήνα, Ζαχαρόπουλος. 8.. Duchamp, Marcel, Notes, Paul Matisse (éd.), Paris, [Centre National d’Art et de Culture Georges Pompidou, 1980], Flammarion, 1999, pp. 19-36 9.. Βλέπε Toumazis Yiannis, Marcel Duchamp, Artiste Androgyne, ∆ιδακτορική διατριβή, Amiens, Université de Picardie Jules Verne, 2009. 10 10.. Αναφορά στο έργο του Marcel Duchamp, Το Μεγάλο Γυαλί, ή La Mariée mise à nu par ses célibataires, même - Le Grand Verre (1915-1923).

Info: Η έκθεση της Ελίνας Ιωάννου θα διαρκέσει μέχρι τις 19 Φεβρουαρίου


Πριν απο λίγες μέρες είδα ένα παράξενο όνειρο: Βρισκόμουν σε μια συναυλία. Το κορμί μου πετούσε στον αέρα λες και εκτοξεύτηκα από τη σκηνή, με κρατούσαν χιλιάδες χέρια που με πήγαιναν πότε δεξιά και πότε αριστερά, ένιωθα όπως ένα μπουκάλι που χορεύει μέσα στα κύματα… Ανάμεσα στο πλήθος που τραγουδούσε, είδα μια ηλικιωμένη γυναίκα, η οποία ήταν η γειτόνισσα που είχα στα παιδικά μου χρόνια, μια ∆ανή κυρία (ή μήπως ήταν Γερμανίδα, δεν θυμάμαι) που εμφανίστηκε από το πουθενά και αποτελούσε πάντα το «θέμα της ημέρας». Παρότι πολύ μεγάλη σε ηλικία, είχε πάντα κάτι πάνω της που συνάρπαζε τον κόσμο και αυτό μάλλον ήταν και η αιτία να αποτελεί αντικείμενο σκανδαλωδών συζητήσεων από όλη τη γειτονιά. Την θυμάμαι, νωρίς τα πρωινά, να ποτίζει τα λουλούδια στην μπροστινή αυλή του σπιτιού της, ντυμένη με τουαλέτες και εντυπωσιακά κοσμήματα, κρύβοντας τα μάτια της πίσω από ντεκρατέ γυαλιά ηλίου, κρατώντας έτσι μελετημένες αποστάσεις ασφαλείας από όλους, αφήνοντάς μας γεμάτους με ερωτηματικά. Έμοιαζε με πολύχρωμο παγώνι, ένα εντυπωσιακό εξωτικό πουλί, ήταν αναμφισβήτητα μια ξεχωριστή φιγούρα που σαγήνευε τους πάντες. Ομολογώ πως είχα ξεχάσει αυτή τη γυναίκα εδώ και πολλά χρόνια και έτσι σοκαρίστηκα όταν την είδα να εμφανίζεται ξαφνικά στο όνειρό μου. Θυμήθηκα τότε που με φώναξε να πλησιάσω, άγγιξε τα μαλλιά και μου χάρισε ένα λουλούδι. Ύστερα γύρισε την πλάτη και κλείδωσε τη φιγούρα της μέσα στο σπίτι. Ήταν σαν να με χτύπησε κεραυνοβόλος έρωτας. Η μοναξιά της ωστόσο, με καταδιώκει χρόνια μετά, ισως υποσυνείδητα… Τώρα στα 32 μου, αντιλαμβάνομαι πόσο καθοριστική ήταν η παρουσία της στην απόφασή μου να αφιερωθώ στη μόδα. Και παρότι μπορεί να διανύουμε δύσκολους καιρούς, εντός και εκτός του χώρου, δεν μετανιώνω στιγμή για την επιλογή μου αυτή. Με ένα παράξενο όνειρο λοιπόν…Έτσι αρχίζει το 6ο τεύχος του Υστερόγραφου που είναι αφιερωμένο στη μόδα.

Filep Motwary http://www.unnouveauideal.typepad.com

A few days ago, I had a rather bizarre dream: I found myself at a concert. My body was flowing in the air, as if I stage-jumped, held by hundreds of moving hands, turning right and left like a bottle dancing in the waves of sea. In the singing crowd, I saw this old neighbour I had as a kid, a Dutch (or German she was?) lady that appeared out of nowhere back then and who often was “the subject of the day” Although very old, there was something about her that was really fascinating, causing scandalous conversations among the people in the area. I remember her watering the flowers of her front yard garden in the early mornings , wearing full evening gowns and jewellery, hiding her eyes behind “degrante” shades, keeping us all in a safe distance full of question marks. She looked like a peacock, an impressive exotic bird as she was a truly exceptional figure that captivated everyone’s eyes. I forgot of her existence for so many years, but seeing her in my dream came as a shock, like the time she called me to get closer, touched my hair and gave me a flower, turned her back and locked herself in her house. It was love at first side. Her loneliness is still haunting me. Now, at 32, I realize how much she was involved in my decision to devote myself to fashion. Even though these are hard times for us all, in or out of fashion, I wouldn’t choose anything else. You may start reading the 6th issue of Isterografo devoted to FASHION…

SYNOPSIS

EDITORS LETTER


Photo Gregoire Alexander


Christian Lacroix is probably the most important couturier of our times. Here's what he told me for the readers of Isterografo. How do you see yourself in Fashion History? It’s very difficult for me to have an idea of my own work as an outsider. But the tremendous success of both exhibitions, at the Arles Musee Reattu in 2008 and at the Musée De La Mode in Paris in 2007, proved to me the enormous pleasure people feel when watching my work. I just know that I like to give a touch of theatrical spirit in a flat world and era, I do this with all my duties, industrial design, hotel decorating, stage designing, fashion … etc. Are you thinking of working again for any other labels like you did in the past with Hermes and Pucci? By agreement it was no more possible with our last American backers. We’ll see with the next. If I’m still part of the venture. Through the years your work has evolved to be more about craftsmanship. Ultimately it has become the most source-full surface of inspiration and the signature of yours. The craftsmanship, the embroidery, the rich styling, the outline of your silhouettes, the historical references…What drove you? As a child I was not so interested in the period I was living in and felt much more attracted to the history of my native town and country. As a teenager I became fonder of fashion from the 60s and 70s, which were such wild times for an adolescent or a young guy. When I became a fashion designer, I loved mixing & matching all periods, just as I did when I was a stage designer, , past, present and future. Now I have found a kind of balance. but, the more the period is tough, unhuman or too technological, the more I feel the work of hands and craftmanship are essential to be preserved for the future generations: Your approach is very baroque. At the same time many people agree that you are , probably, the only one in modern fashion that understands history in a genuine way. How has it helped you in your work and how difficult is to keep the line between modern fashion and costume? This baroque approach to everything in my life is also a way of avoiding boredom. It was my strength, it’s been more than 23 years now that I am well-known for such an unusual spirit. But it certainly has been a kind of weakness also ; since it’s not a behaviour shared by many people. This as itself is a good reason for keeping a radical path, only listening to the very bottom of my soul, following my intuitions and my convictions. They say that history is not nostalgia but the most efficient engine to imagine and visualise, the future. The future needs roots. You have to know where you come from to gain the idea of where you are moving towards. A friend said: “Lacroix is the perfect hybrid of the artist with the artisan. How do see yourself in this context? Artist is not my favorite word for describing me. It’s why even in french I use more often the word «designer» which seems to be more suitable for this kind of arty craftmanship when it is applied to everyday life. I never did any painting or sculpture, movie or theater, tramways or high speed trains or clothes are not pieces of art. In my opinion the highest point of Madonna’s iconic imagery was to be seen through the lenses of Steven Klein wearing your dress. How involved were you in that collaboration. Quite passive actually. Steven chose an existing dress, the former show bride, and used it the most genial way. Since then this gown has become my lucky charm, it epitomized my work as a symbol. The movie was one of the most beautiful pieces of art I’ve ever seen and I felt more than proud to be part of it in this way.

What is your opinion of the outcome.

Christian Lacroix ίσως ο σημαντικότερος σχεδιαστής στον κόσμο, της μοντέρνας Υψηλής Ραπτικής, μου ανοίγει την πόρτα του δικού του κόσμου για το Υστερόγραφο.

Πού τοποθετείτε τον εαυτό σας στην ιστορία της μόδας; Είναι πολύ δύσκολο να αξιολογήσω εγώ ο ίδιος τη πορεία μου. Η τεράστια, ωστόσο, επιτυχία των δύο εκθέσεων - η μια το 2008 στο Arles Musee Reattu και η άλλη το 2007 στο Μουσείο De La Mode στο Παρίσι, μου απέδειξαν πως ο κόσμος αισθάνεται μια απίστευτη ευχαρίστηση όταν βλέπει τη δουλειά μου. Εγώ το μόνο που αισθάνομαι είναι την ανάγκη να προσθέσω μια θεατρικότητα σε έναν κόσμο και σε μια εποχή όπου όλα μοιάζουν ανούσια. Κι αυτό το επιδιώκω σε ό,τι κάνω είτε είναι industrial design, είτε διακόσμηση ξενοδοχείων, είτε μόδα κ.τλ. Σκέφτεστε να δουλέψετε ξανά για κάποιον άλλο οίκο όπως είχατε κάνει στο παρελθόν με τους οίκους Hermes και Pucci; Bάσει της συμφωνίας που είχαμε με τους τελευταίους Αμερικανούς χρηματοδότες μας, κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν να συμβεί. Θα δούμε τι θα συμβεί στην επόμενη συμφωνία. Αν εξακολουθώ ακόμα να είμαι μέρος αυτής της κοινοπραξίας Εκείνο το οποίο, χαρακτηρίζει τη δουλειά σας είναι η σημασία που δίνετε στη χειροτεχνία σε βαθμό που πια να είναι συνώνυμη με την υπογραφή και τις πηγές έμπνευσής σας. Η χειροτεχνία η αλλιώς κέντημα, το πλούσιο styling, οι ιστορικές αναφορές…Τι σας καθοδηγεί αλήθεια; Όταν ήμουν μικρός δεν με ενδιέφερε καθόλου η εποχή στην οποία ζούσα, ένιωθα πως ήταν πολύ πιο ενδιαφέρουσα η ιστορία της πόλης και της χώρας μου, από την πραγματικότητα. Σαν έφηβος έγινα φαν της μόδας των 60’ς και 70’ς, δεκαετίες που πρόσφεραν σε ένα νέο τότε, όλη την τρέλα που χρειαζόταν. Όταν πια έγινα σχεδιαστής μόδας, λάτρευα να αναμιγνύω τα χαρακτηριστικά διαφορετικών εποχών. Ό,τι ακριβώς έκανα και όταν ήμουν σχεδιαστής σκηνής. Συνδύαζα το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Τώρα πια βρήκα μια ισορροπία μεταξύ των τριών. Αλλά και πάλι…Όσο πιο σκληρή και απάνθρωπη είναι μια εποχή ή όσο πιο τεχνοκρατική, τόσο περισσότερο αισθάνομαι πως είναι σημαντικό να διατηρηθεί το χειροποίητο και η σημασία της χειροτεχνίας σαν κληρονομία για τις επόμενες γενιές. Η προσέγγισή σας είναι πολύ μπαρόκ. Συνάμα πολλοί συμφωνούν πως είστε ίσως ο μόνος, στο χώρο της σύγχρονης μόδας, που έχει επίγνωση και γνώση της ιστορίας. Πόσο δύσκολο ήταν να βρείτε την ισορροπία μεταξύ της σύγχρονης μόδας και του ιστορικού κοστουμιού; Η μπαρόκ προσέγγιση είναι για μένα ένας τρόπος να πολεμώ την ανία. Ήταν ανέκαθεν η δύναμή μου να πολεμήσω τη βαρεμάρα. Από την άλλη μπορεί κανείς να το χαρακτηρίσει και σαν μια μορφή αδυναμίας, από τη στιγμή που δεν είναι ένας δρόμος τον οποίο ακολουθούν πολλοί. Για μένα είναι ένας καλός λόγος για να κάνω μια καινοτομία. Κι αυτό γιατί εκεί με οδηγεί το ένστικτό μου και η ψυχή μου. Η ιστορία δεν είναι νοσταλγία, είναι το μοναδικό όχημα που μπορεί να σε πάρει στο μέλλον. Το μέλλον έχει ανάγκη από σημεία αναφοράς, πρέπει να ξέρεις από πού προέρχεσαι για να μπορείς να οραματιστείς προς τα πού πηγαίνεις. Σε μία συζήτηση που είχα πρόσφατα ένας φίλος είχε πει πως ο Lacroix είναι ένα τέλειο υβρίδιο που γεννιέται από την ενωση του καλλιτέχνη και του μάστορα. Εσείς πώς νιώθετε; Καλλιτέχνης δεν είναι η αγαπημένη μου λέξη για να περιγράψω τον εαυτό μου. Γι’ αυτό ακόμα και στα γαλλικά χρησιμοποιώ τη λέξη «designer», γιατί θεωρώ ότι αποδίδει καλύτερα την τέχνη που εφαρμόζεται στην καθημερινή μας ζωή. ∆εν ζωγράφισα ποτέ μου ούτε έκανα γλυπτά ούτε θέατρο ούτε κινηματο-

γράφο. Τα τραμ, τα high speed τρένα ή τα ρούχα δεν είναι κομμάτια τέχνης.

by Filep Motwary

CHRISTIANLACROIX


What is your opinion of the outcome. I want to believe in a new way. The upcoming generation you represent will approach fashion through a freer, more personal, more self-inventive, more daring, eccentric, extravagant way. Without following magazine and ad’s diktats, which are too connected to money and kind of a trend like «big brother». Handmade, hyperluxe, back to the roots but not in a hippy way … etc … Where is fashion heading? Straight to a gap, towards a dead end: on the one hand you have the narcissic masturbation of fashion people, press photographs, and editors. They are creating a fake fashion world for themselves, their pals and colleagues only. On the other hand you have the big clever labels like Zara, H&M, Uniqlo which are connected to the street and real consumers but share a flat view. Magazines are only open to rich labels, the ones that are able to spend billions on advertising. That gives the public a fake and discouraging image of our work. How do you see the use of “future” references and approach in fashion in combination with technology? It started with sport and science and our reactions to the climate-change problem and the various epidemics. Technological innovations might give new opportunities to designers in the fashion field. But the futuristic looks as Courreges and Rabanne, with too loud a spatial or scientific message are over. Why not mix technology and «rustic» mixed in the same place, object or attire??? Out of the young designers breed, who are the ones you like the most and why? As I told you above, the more daring are the best for me. Sometimes a look at a piece, an accessory by a not yet known stylist and it attracts me. I like the ones like bernard whillelm the most. This season I liked some «Erdem» looks, Andercover and Watanabe, some menswear collections I saw on your blog site but I don’t remember their names. Ah, Rodarte too. Please share your opinion about this sudden blossom of pseudo-couture? As I said, hand-made is on track again because it provides one-of-a-kind pieces. This is what we need in a middle class or mainstream allure of the streets which is actually the reflection of the whole world. After a loud wave of casual, sportswear, no-fashion trends or too loud logos (that’s no-fashion at the end too, just a status-symbol) we need more eccentricity, extrvaganza as in the 80’ with Dallas and Dynasty exagerated looks. The 80’s decade seems now to be a lost paradise for babies like you. It was not so wonderful with upcoming problems like Aids and financial crisis. For us at the time the 40’ were the best decade and if you look carefully in fashion from 20 or 30 years ago, designers were mostly influenced by the 40’s paddings, mens suits, high heels, platforms, heavy fake jewelry, dramatic make-up and high hairdos … etc … because they had this couture touch we needed. When I started at Patou and Karl Lagerfeld at Chanel some seasons later everything pretended to have a «couture» status in the press and advertising: «couture cars», «couturee cuisine», «couture decoration». It has to be «haute», it has to be «hot». The same wave is back since fashion is a story of chronological waves. The industry has become so powerful and big , it seems that everything is possible. Is there a line separating prêt-a-porter from couture since everything made the second so special doesn’t have the same impact anymore? Good question, you’re right! Ready-to-wear, wannabe-couture and couture lost its impact since several seasons and made Houses vanish. It’s now the best opportunity for defining our metiers from zero, rethinking a more genuine and coherent and true «Haute Couture» beside a clever new way of producing pret-a-porter. Perhaps couture is no more a label but a feeling, a style, a touch : some couture houses paradoxically do not have this «savoir-faire» or «je ne sais quoi». On the other hand some poor unknown beginner might or could, have it. This is a transition period and it’s why it’s exciting. The trouble my house is in is very symbolic of the problem you evoke. Why does couture still breathe? Is it merely a question of tradition? Couture doesn’t breathe so easily anymore . It’s immortal I think, when made in the right way, a one of a kind piece made especially for one customer for her (or him!!!) to feel unique, to be the actress of her own life, so special. and it’s a typical french «how-to-do», «know-how», mysteriously. It’s why designers from Germany, England, the States come to Paris showing the best of their works, for this, parisian flavor, we provide good seamstresses, embroiderers, acessories makers. These metiers are still alive because they have new blood from these « abroad » collaborators, suppliers or customers. Paris sizzles when it opens its mind, heart and arms to foreigners. Just as we did during the XXth century, receiving artists from the whole world, those who were escaping wars or oppressions, or even twenty years ago with middle european young craftsmanship people. With this sharing and a brand new re-definition of couture I think paris will last.

γράφο. Τα τραμ, τα high speed τρένα ή τα ρούχα δεν είναι κομμάτια τέχνης.

Κατά τη γνώμη μου η πιο αλησμόνητη εικόνα της Μαντόνα ήταν όταν φωτογραφήθηκε από τον Steven Klein φορώντας δική σας δημιουργία. Σε ποιο βαθμό ήταν η ανάμιξη που είχατε σ’ εκείνη τη συνεργασία; Ο ρόλος μου δεν ήταν τόσο ενεργός θα έλεγα. Ο Steven διάλεξε ένα συναρπαστικό φόρεμα και το χρησιμοποίησε με τον πιο ευφάνταστο και ιδιοφυές τρόπο. Από τότε αυτή η τουαλέτα έγινε το τυχερό μου ρούχο. Αποτελεί την επιτομή της δουλειάς μου σαν σύμβολο. Η ταινία δε ήταν ένα από τα πιο ωραία έργα τέχνης που έχω δει και πραγματικά ένιωσα περήφανος που ήμουν κατά κάποιο τρόπο μέρος της. Ποια είναι η γνώμη σας για το τώρα. Θέλω να πιστεύω πως η νέα γενιά, της οποίας και εσύ αποτελείς μέρος, προσεγγίζει τη μόδα με έναν πιο ελεύθερο, πιο προσωπικό, πιο εφευρετικό, πιο τολμηρό, πιο εκκεντρικό και πρωτοποριακό τρόπο, ο οποίος δεν θα είναι συνδεδεμένος ούτε με περιοδικά ούτε με διαφημίσεις, όπου δυστυχώς και τα δύο είναι πολύ εξαρτημένα από το χρήμα και επιτελούν ένα ρόλο τύπου «big brother». Έμφαση στο χειροποίητο, υπερπολυτέλεια, επιστροφή στις ρίζες….. όλα αυτά αλλά όχι με το hippy τρόπο… Πού οδεύει η μόδα; Κατευθείαν στο κενό. Σε ένα αδιέξοδο. Από τη μια έχεις το ναρκισσιστικό αυνανισμό των ανθρώπων της μόδας, των φωτογράφων, των editors, οι οποίοι δημιουργούν έναν ψεύτικο κόσμο μόνο για τους εαυτούς τους, τους φίλους και τους συνεργάτες τους. Και από την άλλη έχεις τις πανέξυπνες μάρκες όπως Zara, H&M, UNIQLO, οι οποίες είναι συνδεδεμένες με τη μόδα του δρόμου και τους πραγματικούς καταναλωτές αλλά εκείνο που προτείνουν δεν είναι ευφάνταστο. Τα περιοδικά είναι διαθέσιμα μόνο για τους πλούσιους οίκους, εκείνους δ��λαδή που μπορούν να ξοδέψουν δισεκατομμύρια για διαφήμιση. Και αυτό εν τέλει δημιουργεί μια εντελώς ψεύτικη και αποκαρδιωτική εικόνα της δικής μας δουλειάς. Πώς βλέπετε το μέλλον της μόδας σε συνάρτηση με την εξέλιξη της τεχνολογίας και την πιθανή ανάμιξή της στη μόδα; Ήδη αυτός ο συνδυασμός ξεκίνησε από τη Φυσική ακόμα και από τον αθλητισμό. Επίσης στις αντιδράσεις μας σχετικά με το πρόβλημα του θερμοκηπίου και τις διάφορες επιδημίες. Οι τεχνολογικές καινοτομίες, μπορούν να προσφέρουν καινούριες ευκαιρίες στους σχεδιαστές στο χώρο της μόδας. Ωστόσο τα φουτουριστικά look π.χ Gourreges και Rabanne, με τις διαστημικές αναφορές και τα επιστημονικά μηνύματα είναι ξεπερασμένα. Γιατί να μην αναμίξουμε την τεχνολογία με κάτι ρουστίκ; Από τη γενιά των νέων σχεδιαστών ποιοι σας αρέσουν και γιατί; Όπως προανέφερα μ’ αρέσουν οι τολμηροί του χώρου, όπως ο Bernard Whillelm ας πούμε. Είναι πολλές οι φόρες που γοητεύομαι από τη δουλειά ενός παντελώς άγνωστου δημιουργού. Επίσης ξεχωρίζω τουs Undercover, Watanabe και κάποιους άλλους που είδα πρόσφατα στην ιστοσελίδα σου Filep, αλλά μη με ρωτήσεις ονόματα. ∆εν θυμάμαι. Α, μου αρέσουν και οι RODARTE πολύ. Θα ήθελα να ακούσω τη γνώμη σας για αυτό το φαινόμενο της δήθεν Yψηλής Pαπτικής που παρατηρείται; Όπως είπα το χειροποίητο επιστρέφει ξανά, ακριβώς γιατί προωθεί τη σημασία της μοναδικότητας ενός κομματιού. Μετά από ένα σαρωτικό κύμα με casual, sportwear ή τεράστια logos (που δεν είναι μόδα αλλά σύμβολα status) υπάρχει αυτή η ανάγκη για περισσότερη εκκεντρικότητα και πρωτοπορία όπως ακριβώς ήταν τη δεκαετία του ’80 τα look που πλάσαρε το Ντάλας και η ∆υναστεία. Η δεκαετία του ’80 μοιάζει σαν χαμένος παράδεισος για τη γενιά τη δική σας. ∆εν ήταν βέβαια όλα ρόδινα, αντιθέτως υπήρχαν και τα πολύ σοβαρά προβλήματα όπως το Aids και η οικονομική κρίση. Για τη γενιά τη δική μου, η καλύτερη δεκαετία ήταν εκείνη των 40’ς και αν προσέξεις τη μόδα 20 ή και 30 χρόνια πριν θα διαπιστώσεις πως οι περισσότεροι σχεδιαστές ήταν επηρεασμένοι από τα ρούχα της δεκαετίας του ’40, τα παντελόνια, τα αντρικά κοστούμια, τα ψηλά τακούνια, τις πλατφόρμες, τα βαριά ψεύτικα κοσμήματα, τα δραματικά μακιγιάζ κ.τλ…Ο λόγος; Ακριβώς γιατί όλα αυτά είχαν ένα touch couture, που τους ήταν απαραίτητο. Όταν πρωτάρχιζα σαν σχεδιαστής στον οίκο Patou και ο Karl Langerfeld στον οίκο Chanel, μερικές σεζόν αργότερα όλα προσποιούνταν πως είχαν ένα άγγιγμα couture, τοσο στον τύπο όσο και στις διαφημίσεις: Couture αυτοκίνητα, couture κουζίνα, couture διακόσμηση. Έπρεπε κάτι να είναι Haute για να είναι Hot. Τώρα αυτή η τάση επανέρχεται και πάλι στη μόδα γιατί η μόδα άλλωστε αυτό είναι, τάσεις που φεύγουν και επανέρχονται. Η βιομηχανία της μόδας έχει γίνει τόσο μεγάλη και ισχυρή που όλα είναι δυνατόν να συμβούν. Υπάρχει λοιπόν μια γραμμή που να διαχωρίζει το prêt-a-porter από την couture, αφού κανένα από τα δύο δεν έχει πια τον ίδιο αντίκτυπο όπως παλιά; Εύστοχη ερώτηση. Έχεις δίκαιο. Ρούχα που προσδοκούν να είναι Yψηλής Pαπτικής και τα πραγματικά ρούχα Yψηλής Pαπτικής έχουν χάσει την επιρροή τους εδώ και πολλές σεζόν με αποτέλεσμα πολλοί οίκοι να έχουν εξαφανιστεί. Ίσως είναι η κατάλληλη ευκαιρία τώρα να επαναπροσδιορίσουμε τα πάντα

one of the most beautiful pieces of art I’ve ever seen and I felt more than proud to be part of it in this way.

ται στην καθημερινή μας ζωή. ∆εν ζωγράφισα ποτέ μου ούτε έκανα γλυπτά ούτε θέατρο ούτε κινηματο-


Γιατί επιβιώνει ακόμα η Yψηλή Pαπτική; Είναι απλά θέμα παράδοσης; Η Yψηλή Pαπτική αναπνέει πια με δυσκολία. Αλλά κατά τη γνώμη μου όταν γίνεται σωστά, όταν δηλαδή σχεδιάζεται ένα μοναδικό κομμάτι ειδικά για έναν πελάτη, ώστε αυτός ή αυτή να αισθάνεται μοναδικός, να αισθάνεται πρωταγωνιστής στην ίδια του τη ζωή, να αισθάνεται ξεχωριστός, τότε η Yψηλή Pαπτική είναι αθάνατη. Και είναι κάτι το οποίο μόνο οι Γάλλοι ξέρουν να το κάνουν τόσο καλά. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο σχεδιαστές από τη Γερμανία, την Αγγλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, έρχονται στο Παρίσι για να δείξουν τον καλύτερό τους εαυτό, σε ό,τι αφορά τη δουλειά τους. Για να αποκτήσουν αυτή την «Παριζιάνικη γεύση» τα ρούχα τους, η Γαλλία τους προμηθεύει με τις καλύτερες μοδίστρες, κεντήτριες και σχεδιαστές αξεσουάρ. Όλοι αυτοί επιβιώνουν και υπάρχουν στο χώρο εξαιτίας των «ξένων» συνεργατών, προμηθευτών ή πελατών. Το Παρίσι ανθίζει και ανοίγει την καρδιά, το μυαλό και την αγκαλιά του για να δεχθεί τους ξένους, όπως ακριβώς είχε γίνει το 1900 όπου καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο, κατέφθαναν εδώ, λαβωμένοι από πολέμους, τσακισμένοι από τις πείνες με την ελπίδα για κάτι όμορφο. Ακόμα και πριν 20-25 χρόνια είχαμε πανόμοια φαινόμενα, όταν πολλοί μάστορες από το πρώην ανατολικό μπλοκ έφτασαν στο Παρίσι για να δουλέψουν. Έχοντας υπόψη όλα αυτά, ίσως τελικά η Υψηλή Ραπτική επιβιώσει. Τι σας συγκινεί σήμερα και τι στο παρελθόν; Σήμερα με συγκινούν πιο πολύ τα μικρά και τα ανεπαίσθητα και λιγότερο οι έντονες και δυνατές εντυπώσεις. Προτιμώ μια λέξη παρά μια ολόκληρη νουβέλα. Προτιμώ ένα θόρυβο από μια όπερα, παρότι το θέατρο εξακολουθεί να παίζει μεγάλο ρόλο στη ζωή μου. Όπως παίζει ακόμα ρόλο το καλό κρασί και η καλή κουζίνα. Προτιμώ πια το φλερτ από το πήδημα Αισθάνεστε ευθύνη απέναντι στους ανθρώπους που δουλεύουν για σας; Μα βέβαια. Αν αγωνίστηκα τόσο σκληρά όλους αυτούς τους μήνες, ειδικά τον τελευταίο χρόνο ή και πιο πριν ακόμα, χωρίς να παίρνω μισθό και υποβάλλοντας τον εαυτό μου σε αυτές τις φρικτές διαδικασίες, ήταν για τους ανθρώπους και ιδιαίτερα τις μοδίστρες μου στο τμήμα της Yψηλής Pαπτικής. Γιατί αυτές πραγματικά είναι νεράιδες, με απίστευτες ικανότητες και μια πολύ εύθραυστη θέση στην κοινωνία. Αξίζουν της καλύτερης μεταχείρισης και όχι να μείνουν με άδεια χέρια γιατί δουλεύουν ασταμάτητα με αφοσίωση για τους πελάτες μας, δίνοντας πάντα τον καλύτερό τους εαυτό. Σας επηρέασαν όλα αυτά τα αντιφατικά γεγονότα περί τερματισμού της λειτουργίας του οίκου σας; Αισθάνομαι ταυτόχρονα αισιόδοξος και απαισιόδοξος. Ωστόσο παραμένω γειωμένος στην πραγματικότητα, στα καθήκοντά μου και ελπίζω για το μέλλον. Γεννήθηκα στο Νότο, σε μια μεσογειακή πόλη και χώρα όπου έμαθα μέσα από μια ελληνο-λατινική παράδοση, να πιστεύω στη μοίρα, στους προγόνους μου και στους θεούς. Και αυτό με έχει βοηθήσει. Είμαι Tαύρος στο ζώδιο και Λέοντας στον ωροσκόπο. Αυτό δεν είναι εύκολο ούτε για μένα ούτε και τους ανθρώπους που με συναναστρέφονται, αλλά ενδυναμώνει το εγώ μου, την ιδιοσυγκρασία μου, στοιχεία απαραίτητα σε πεδία μάχης όπως αυτά που βρίσκομαι αυτή την περίοδο.Θέλω να νικήσω, γιατί τόσο το παρελθόν του οίκου όσο και οι άνθρωποι που δουλεύουν σ’ αυτό το αξίζουν. Και επίσης γιατί πιστεύω βαθιά πως το δίκαιο είναι με το μέρος μου. Ομολογώ πως ανακάλυψα πως διαθέτω αυτό το θάρρος και την τόλμη όταν, μερικά χρόνια πριν, είχα αναγκαστεί να παλέψω με την LVMH. Είδα ξεκάθαρα ότι η «πάλη» μου χαρίζει ενέργεια και θυμό. Από την άλλη, λατρεύω να ξεκινώ ξανά από την αρχή μια καινούρια ιστορία… Ποιος είναι τελικά ο Christian Lacroix; Εκμεταλλεύομαι αυτό το μικρό διάλειμμα, για να δουλέψω περισσότερο στη σκηνή. Κάνω το ριμέικ του Μπαλέτου Grippina στο Βερολίνο, κάνω μιαν άλλη όπερα στο Παρίσι, διακοσμώ ένα ξενοδοχείο στο Montpellier, κάνω εκθέσεις και πολλά πράγματα για τα οποία είχα από μικρό πάθος. Πολλές φορές είμαι ευγνώμων στο Θεό που υπήρξα τόσο ευλογημένο άτομο ώστε να κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα. Ζώντας στην περιοχή του Marais, νιώθω πως ζω σε μια προστατευμένη περιοχή, είναι λες και γυρνώ κάθε βράδυ πίσω στη φωλιά μου. Είμαι πολύ τυχερός επίσης που έχω πολύ καλούς φίλους όπως π.χ τον Olivier Saillard (υπεύθυνο του Μusee De La Mode). Με τους φίλους μου μοιράζομαι τα πάντα, γέλια,

από το μηδέν, ώστε να ορίσουμε μια πιο αυθεντική και με περισσότερη συνοχή, Yψηλή Pαπτική χωρίς αυτό να επηρεάζει και έναν έξυπνο τρόπο παραγωγής prêt-a-porter. Η Yψηλή Pαπτική ίσως δεν είναι πια υπόθεση μεγάλων οίκων αλλά περισσότερο μια αίσθηση, ένα στιλ, ένα ύφος. Ορισμένοι οίκοι Yψηλής Pαπτικής για κάποιο παράδοξο λόγο δεν έχουν αυτό ακριβώς που χρειάζονται ως δήλωση ύπαρξης. Από την άλλη βλέπεις ότι αυτή την αίσθηση Yψηλής Pαπτικής σε δημιουργίες νεαρών και αγνώστων σχεδιαστών. Πρόκειται για μια μεταβατική περίοδο και γι’ αυτό ακριβώς είναι και συναρπαστική. Το πρόβλημα που αυτή τη στιγμή αντιμετωπίζει ο δικός μου οίκος είναι πολύ ενδεικτικό του προβλήματος που θίγεις.

Thank you to Alexia Cheval. Photographs by Olivier Amsellem, Rizzo&Dubois, Gregoire Alexander.

What provokes the strongest emotions in you nowadays, compared to what made you emotional in the past? More and more subtle things, less loud impressions. A light more than a show, a word more than a novel, a noise more than an opera even if live theater is still very important for me, just as is good wine, good cuisine. More flirting than fucking !!! Do you feel responsible for the people who work for you? Of course. if I struggled so hard all these months since one year ago, or even before that, personally not being paid and going through the most awful experiences it’s for my people and above all the seamstresses in the couture work rooms because they trully are fairies, with skills and a fragile position in society, they deserve to receive the best treatment and not remain empty-handed, all day long, when clients rave and ask for the orders; How have all these new twisted “happenings” affected you as a person and professional? I feel I am both an optimistic and a pessimistic guy at the same time but really rooted in reality of my world, duties and future. I’m born in the south, in a mediterranean town and country where I learnt a Greek-Latin sense of antique life, believing in fate, ancestors, and gods. It helps. I’m born a taurus with a leo ascendant too. That’s not easy for me and people around me, but it fills me with strength, ego and concrete «entetement» and «droiture» that are very much needed in such battles. I want to win because my people and the past of the House deserve it, also because I deeply feel I’m right … must say that I discovered this courage some years ago when I had to fight with LVMH : wrestling gives me energy, anger too... and I love begining new stories, so… What then, at the end the of the day, Lacroix is all about? I must say I’m using this little break for working even more on stage (remake of a 1986 ballet, «Grippina» at Berlin Staatsoper, another opera at Paris Opera-Comique, on hotel decorating, on the Montpellier tramways, on Fnac, exhibitions, many things I’m passionate for since my childhood (I often thank God for being such a blessed person having been able or realizing all my first dreams). Also living in Le Marais is like living protected in a village that you go back to every night and I’m lucky enough to have just a very select handfull of friends but only the most wonderful kind, such as Olivier Saillard, who is in charge of Musée De La Mode among others. I am able of sharing not only friendship but laughs, projects, troubles. Also, my wife francoise is a treasure of wit, strength and a very individual special character. Exhibitions, Bordeaux wine, sketching, listening to music and reading, all these are helpful activities for collecting the pieces of my own personal vital puzzle and feeling who I am, deeply, truely, myself for real.


Photo David Dubois, Christian Rizzo

projects, μπελάδες… Τέλος, οφείλω πολλά στη σύζυγό μου Francoise, η οποία είναι ένας θησαυρός, ένας άνθρωπος εύστροφος, δυνατός και πολύ ανεξάρτητος. Τι άλλο μου αρέσει; Οι εκθέσεις, το κρασί, να σχεδιάζω, να ακούω μουσική, να διαβάζω, όλα αυτά μαζί συνθέτουν την προσωπικότητά μου και με κάνουν κάθε φορά να συνειδητοποιώ ποιος στα αλήθεια είμαι.


ANTHONY ACCARELLO V by Filep Motwary

Γεννημένος στις Βρυξέλλες από Ιταλούς γονείς, ο Anthony Vaccarello, σπούδασε καλές τέχνες και ήταν τότε που ανακάλυψε και επιβεβαίωσε την αγάπη του να ντύνει το γυναικείο σώμα. Αυτό τον οδήγησε στη σχολή La Cambre των Βρυξελλών, από όπου όταν αποφοιτούσε κέρδισε το μεγάλο βραβείο του Festival of Hyeres, το 2006. Αμέσως μετά κλήθηκε από τον οίκο Fendi για να σχεδιάσει γούνες και ήταν τότε στο Plazzo που έζησε την πρώτη του εμπειρία πλάι στο Karl Lagerfeld. Στη Ρώμη αξιοποίησε τη διπλή κουλτούρα του (βελγική και ιταλική) για να σχεδιάσει την πρώτη γυναικεία του συλλογή, η οποία και παρουσιάστηκε στις βιτρίνες της Maria Luisa, στο Παρίσι, τον Ιανουάριο του 2009. O Anthony Vaccarello παρουσιάζει σήμερα μια συλλογή που αντανακλά το όραμά του και εστιάζει κυρίως στα δύο σταθερά στοιχεία του καλοκαιριού: το σακάκι και το μαγιό. Η κολεξιόν του έχει μια μοντέρνα ευαισθησία η οποία έρχεται σε αντίθεση με τον αισθησιασμό του ψυχρού σουρεαλισμού.

Αnthony είμαι φανατικός οπαδός του τρόπου που αντιμετωπίζεις το γυναικείο σώμα. Πώς αποφάσισες να γίνεις σχεδιαστής μόδας; Σχεδίαζα από πολύ μικρός, από δέκα χρόνων. Μεγάλωσα περικυκλωμένος από δυνατές γυναικείες προσωπικότητες και σκοπός μου ήταν ανέκαθεν να τις ευχαριστώ Καταλαβαίνω απόλυτα τι λες. Αισθάνομαι πολλές φορές το ίδιο. Ότι η δουλειά μου είναι αφιερωμένη στη μητέρα μου ή στη Μαρία, τη συνέταιρό μου. Αυτό, λοιπόν, σε εμπνέει, γυναίκες με πάθος; Ναι. Ανεξάρτητη και δυναμική γυναίκα. Γυναίκα που έχει ζήσει μια αποτυχία. Γυναίκα που ενώ χαμογελά τα μάτια της προδίδουν τα δάκρυά της. Η καλοκαιρινή κολεξιόν σου είναι πολύ εστιασμένη στο γυναικείο σώμα. Η ηρωίδα σου είναι αρκετά δυναμική, στολισμένη με έντονα κεντήματα ενώ παράλληλα έχει απόλυτη επίγνωση των καμπυλών του σώματός της… Ναι λατρεύω το γυναικείο κορμί. Χρησιμοποιείς πάντα κεντήματα και αυτό δίνει στις συλλογές σου μια αίσθηση Υψηλής Ραπτικής. Προσπαθώ ωστόσο να τα χρησιμοποιώ πιο ήπια από ό,τι στην Υψηλή Ραπτική και στη δουλειά μου προσπαθώ να το προσεγγίζω με ένα πιο σύγχρονο τρόπο. Και γι’ αυτό ακριβώς στην τελευταία μου συλλογή χρησιμοποίησα πιο ψυχρά και απλά γραφιστικά σχέδια. Αυτή τη φορά δούλεψα με καθρέφτες, τους οποίους σχεδίασα για να πετύχω διαφορετικά σχήματα και χρώματα. Ήθελα τα ρούχα να εμπεριέχουν μια καινοτομία. Τι ακριβώς εννοείς όταν λες καινοτομία; Καινοτόμο για μένα σημαίνει χωρίς «πολλά-πολλά». Χωρίς διακόσμηση. Πιο απλά. Όπως για παράδειγμα η art deco συναντά μια νέο-φουτουριστική αρχιτεκτονική (παρότι μισώ τη λέξη «φουτουριστικό»). Καινοτόμο σημαίνει ισχυρό. Τα κεντήματα φτιάχτηκαν με δικό μου σχέδιο, από έναν κατασκευαστή κοσμημάτων, σε μεταλλική βάση και μοιάζουν σαν οστά κατά κάποιο τρόπο. Μετά σχεδίασα τους καθρέφτες και όλα αυτά τα έσμιξα μαζί. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που η Μaria Luisa, σε υποστηρίζει τόσο πολύ; ∆εν ξέρω γιατί με υποστηρίζει…Την λατρεύω. Μ’ αρέσει το στιλ της, ο τρόπος που μιλά, που κινείται, που καπνίζει. Είναι μια αυθεντική Παριζιάνα με λατίνο χαρακτήρα. Την συνάντησα στο Hyeres όπου ήταν στην κριτική επιτροπή. Η ίδια ισχυρίζεται πως εγώ κάνω αυτό ακριβώς που περιμένει η ίδια από τη δουλειά μου. Πώς ένιωσες όταν η συλλογή σου εμφανίστηκε σε μια από τις πιο σημαντικές μπουτίκ του κόσμου (Maria Luisa); Ήταν σαν όνειρο. Ειλικρινά ουδέποτε είχα φανταστεί πως κάτι τέτοιο θα συνέβαινε. Όταν αντίκρισα όλες τις βιτρίνες τής Maria Luisa με τα ρούχα μου, ένιωσα λες και μεταφερόμουν με ένα τρόπο μαγικό πίσω στην ευτυχισμένη παιδική μου ηλικία. Φαίνεται είμαι πολύ τυχερός. Τώρα η κολεξιόν μου είναι στην μπουτίκ JOYCE στο Χονγκ Κονγκ. Το γεγονός ότι οι άνθρωποι της JOYCE ενθουσιάστηκαν με τα ρούχα μου είναι κάτι πολύ σημαντικό, ειδικά για ένα νεαρό σχεδιαστή όπως είμαι εγώ. Μίλησέ μου λίγο περισσότερο για τη συνεργασία σου με τον οίκο Fendi. Κι αυτό ήταν σαν όνειρο. Κέρδισα το διαγωνισμό Hyeres και αμέσως με κάλεσαν από τον οίκο Fendi να δουλέψω μαζί τους στη Ρώμη. Όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα. Μην ξεχνούμε ότι τότε μόλις είχα αποφοιτήσει. Ήμουν σοκαρισμένος. Έμεινα στον οίκο Fendi για δύο χρόνια όπου σχεδίαζα γούνες. Ήταν η καλύτερη εκπαίδευση που θα μπορούσα να έχω. Είναι μάστορες στο σχεδιασμό γούνας. O Karl ήταν πάρα πολύ γλυκός μαζί μου. Έμαθα τόσα πολλά εκεί μαζί με την ομάδα του. Πώς είναι να δουλεύει κανείς με τον Karl Lagerfeld. Φαίνεται τόσο απόμακρος. Είναι ένας ζωντανός μύθος.

Born in Brussels to Italian parents, Anthony Vaccarello first studied fine art and it was there that he discovered and confirmed his love for dressing the female body. This naturally directed him towards studying at the La Cambre school in Brussels where upon graduating, he entered the Festival of Hyères in 2006 and won the grand prize.He was then contacted by the House of Fendi to design the furs and it was at the Plazzo where he got his first experience with Karl Lagerfeld. It was in Rome where he realised the dual culture of his Belgian and Italian roots and so he designed his first womenswear collection with this in mind, which was exhibited in the windows of Maria Luisa, Paris in January 2009. Anthony Vaccarello today presents a collection that reflects his vision, concentrating on the two stable elements of the summer; the jacket and the swimsuit. The collection has a modern sensibility that contrasts a generous sensuality against a cold surrealism.

Anthony, I am so font of your female body perspective. How come you decided to be a designer in the first place? I guess I have been designing properly since I was 10 years old. I grew up surrounded by strong women and pleasing them was my aim. I understand completely what you mean. I feel like my work is devoted to my mother for example, or Maria, my business partner. So, this is what you like, passionate women? Yes a strong individual woman. A woman with a failure behind her. A woman who is smiling but her eyes are brimming with tears. Your collection for summer 10 is very body conscious, the identity of your heroine is quite strong, with bold embroideries. Yes I love female bodies. You always use embroidery and it looks as it is almost like couture in a way.. Yes but I try to use them with less couture style. I love I love couture but I like to use embroidery in a modern way. That's why in the last collection I went more cold, more graphic and simple. It was fewer sequins. This time I worked with mirrors that I designed to give different shapes with different colour I wanted the clothes to be more radical. How do you mean radical? Radical for me means without "fioriture". Without decoration. More simple and designed. Like art deco -meets- neo futurism architecture (even if I hate the word futurist). Radical means strong. The embroidery was made with a metallic structure of my design , which I made with a jewellery manufacturer, like bones in a way and then I designed mirrors with another and I put them together. Is this one of the reasons why Maria Luisa supports you so much? I don't know why she's supporting me ... I love her. The image she has, the way she speaks and moves, she smokes. She is the real Parisian woman with a Latin character, with which I'm in love. I met her at Hyères where she was in the jury. Maria Luisa says that I do what she wants! How did you feel when your collection was featured in one of the most important boutiques in the world (Maria Luisa) It was like a dream and honestly it was something I never expected to happen. When I saw all the Maria Luisa windows with my clothes, I felt like going back to my happy childhood. I have a lot of luck. Right now the collection is at the JOYCE boutique in Hong Kong because they bought it all. The fact that Joyce people liked what I do is pretty something, especially for a young designer like me. Tell me more about your collaboration with Fendi Even that was a dream. I won the Hyères contest and they immediately called me at home asking me to work with them in Rome. Everyhting happened so fast for me, not forgetting that I had just finished school at the time. I was shocked. I stayed at Fendi for 2 years designing furs and it was like the best training for me. They are masters in fur design. Karl was so sweet and I learned a lot with the team. How was it working with Karl, as he is so distant generally. A sort of alive myth… I guess that came from his entourage. It’s the people around him who want to make him look as someone distant. He is not that warm ( he's German after all ) but for a designer as talented as him, he is very normal . I mean polite and professional. He's didn’t get where he is with hazard. He is a real workaholic. I am sure he is. So Anthony, where are you now? Well, I'm designing the winter collection that will be presented next March in Paris and I’m producing the summer at the same time... All together... Exhaustive but ex-


Αυτή η εικόνα χτίστηκε περισσότερο από τους ανθρώπους που είναι γύρω του παρά από τον ίδιο. Είναι εκείνοι που τον θέλουν να φαίνεται απόμακρος. Σίγουρα δεν είναι τόσο προσιτός και ζεστός (είναι Γερμανός έτσι κι αλλιώς) αλλά είναι ωστόσο πολύ νορμάλ αν αναλογιστείς το μέγεθος του ταλέντου του. Είναι πολύ ευγενικός και πολύ επαγγελματίας. Είναι πραγματικά workaholic.

Σε τι φάση βρίσκεσαι εσύ τώρα; Σχεδιάζω τη χειμερινή κολεξιόν η οποία θα παρουσιαστεί τον ερχόμενο Μάρτιο στο Παρίσι και ταυτόχρονα κάνω την παραγωγή των καλοκαιρινών ρούχων. Όλα αυτά την ίδια ώρα. Είναι εξαντλητικό αλλά και συναρπαστικό. Θα είναι η τρίτη μου κολεξιόν, μια καπσούλα από 8 σιλουέτες μάξιμουμ, επικεντρωμένη και καινοτομική ( αχ πόσο αγαπώ αυτή τη λέξη) Πώς θα την προβάλεις; Θα μου άρεσε πολύ να έκανα ένα βίντεο. Νομίζω θα το κάνω. ∆εν θα κάνω επίδειξη μόδας σε πασαρέλα. Θα μου άρεσε να ζητήσω από μια μπουτίκ, αν είναι πρόθυμη να παρουσιάσει τη συλλογή μου στις βιτρίνες της. Τα ρούχα καταλήγουν σε μια βιτρίνα και από κει σε ένα σώμα, σωστά; Είχα την Maria Luisa μέχρι τώρα και την Joyce. Τώρα ψάχνω για μια άλλη μπουτίκ ή μπορεί τελικά και να κάνω μόνο βίντεο. ∆εν ξέρω ακόμα. Πώς βλέπεις τη μόδα σήμερα; Πιστεύω ότι η μόδα αλλάζει κι αυτό με κάνει να χαίρομαι. Μιλώντας με τους αγοραστές συνειδητοποιώ ότι το κοινό αναζητά καινούρια πράγματα στη μόδα. Αναμφισβήτητα μισώ τις συλλογές που παρουσιάζονται στο ενδιάμεσο της σεζόν για καθαρά εμπορικούς λόγους. Πιστεύω ότι αυτό σκοτώνει μια ιδέα πριν ακόμα είναι η πραγματική στιγμή της να βγει στο φως και να αναπνεύσει.Οι σχεδιαστές γίνονται πιο «ειδικοί» ως προς το κοινό τους και είναι ο μόνος τρόπος να επιβιώσουν στο μέλλον. Πρέπει να φτιάχνουμε ρούχα τα οποία δύσκολα κανείς μπορεί να αντιγράψει, πράγμα που συμβαίνει τώρα σε μεγάλο βαθμό. Βέβαια η αντιγραφή δεν είναι κάτι κακό, φυσικά πάντα κατά προσέγγιση. Σε ευχαριστώ Anthony. Υποθέτω ότι τώρα πρέπει να τρέξεις να προλάβεις το τρένο; Πράγματι! Εγώ σε ευχαριστώ Filep.

iting. It will be my third collection to count, a capsule like the Summer collection with eight silhouettes maximum, very concentrated, very radical (love that word I guess.. )

How do you think you will push it out? I would love to make a video!! I think I will do it. No runway for me . I’d love to ask a boutique if they would like to invest their windows to present the collection . As clothes have to end in a boutique and from there on a body. I had Maria Luisa and Joyce in Paris .. I'm searching the next one or maybe just a video. I don’t know yet. What do you think is the biggest thing in fashion right now? I think fashion is changing and I'm glad about it. We had a lot of product surrounding us, and now while I speak with buyers, I think that the customers are looking for new things. I definitely hate Hate precollections , cruise collection all of that fashion killers. Designers are becoming more personal and is the only way for them to emerge and to exist in the future; We have to make clothes that cannot be imitated as easily as it happens now.. I mean copying is a good thing I guess but try to make things more conventional. Thanks Anthony. Ok now I guess you got to run for your train back home? Indeed! Thank you Filep!

Photos by Julia Champeau


SONNYVANDEVELDE

by Filep Motwary

Απo τη στιγμή που αρχίζουν οι καθιερωμένες βδομάδες μόδας, βεβαιωθείτε ότι είστε αρκετά γρήγοροι ώστε να προλάβετε να τον δείτε να τρέχει τριγύρω με την φωτογραφική του μηχανή. Κι αυτό ισχύει για όλα τα σημαντικά ντεφιλέ, καθότι ο Αυστραλος Sonny Vandevelde είναι πάντα εκεί, ταχύτερος κι από αχτίδα φωτός. Αυτά είναι όσα μου είπε στη διάρκεια της βδομάδας μόδας για το καλοκαίρι του 2010 στο Παρίσι .…

Aussie Sonny Vandevelde’s works and fashionable nerve are no secret. As soon as any of the big fashion weeks begin, make sure that you are fast enough to see him running around with his camera. And that stands for all the major defiles, because Sonny is always there, faster than a ray of light. Here is what he told me during Summer SS2010 Paris Fashion week presentations..

Sonny είσαι ένας φωτογράφος μόδας, ωστόσο αυτό που σε έκανε διάσημο είναι η ικανότητά σου να καταγράφεις φωτογραφικά τον παλμό των πραγμάτων στα παρασκήνια. Τι είναι αυτό που σε συναρπάζει στα παρασκήνια των show; Το ότι τα πάντα αλλάζουν, οι κολεξιόν, τα μαλλιά, το μακιγιάζ, τα μοντέλα σε ορισμένα shows και οι σχεδιαστές στους οίκους κλπ… Είναι μια διαρκής, συνεχής εξέλιξη και είμαι εκεί να την καταγράφω κι αυτό είναι τόσο συναρπαστικό, αλλά κι ένα μεγάλο προνόμιο. Πριν πόσα χρόνια έκανες την πρώτη κάλυψη παρασκηνίου; Πως άρχισαν όλα; Wowwwww, πολλά-πολλά χρόνια πριν, αλλά εάν μιλάμε αποκλειστικά για τα παρασκήνια στο Παρίσι, ξεκίνησα να τα καλύπτω όταν άρχισα να πηγαινοέρχομαι μεταξύ Αυστραλίας και Βελγίου πιο συχνά, και μια βδομάδα καθώς προσπαθούσα να κλείσω ένα μοντέλο κι έναν μακιγιέρ για μια φωτογράφηση (νομίζω ήταν ο Peter Philips) και κανένας δεν ήταν διαθέσιμος, όπως και κανένας από τα υπόλοιπα μοντέλα και μακιγιέρ, έκανα την ερώτηση: «μα καλά τι συμβαίνει, γιατί δεν είναι κανείς διαθέσιμος», πήρα την απάντηση, «είναι η εβδομάδα μόδας στο Παρίσι darrrling». Έτσι σκέφτηκα οτι κάνω όλα τα shows στην Αυστραλία για το Harper's Bazaar, γιατί να μην κάνω διάλειμμα μιας βδομάδας και να πάω να δω την κατάσταση στο Παρίσι? Για να μην μακρηγορώ, έτσι όπως περιφερόμουν στα παρασκήνια με μερικά μοντέλα και μακιγιέρ που γνώριζα, έβγαζα φωτογραφίες, το Marie Claire είδε τις λήψεις μου στη διάρκεια μιας συνάντησης για ένα επερχόμενο editorial shoot, και αγόρασαν όλη τη σειρά, κι έτσι μάλλον ξεκίνησαν όλα . Πως εξελίχτηκε η σκηνή της μόδας στα χρόνια που παρακολουθείς την πορεία τόσων σχεδιαστών; Πως άλλαξε η μόδα μέσα στα χρόνια; Όπως είπα και πριν, πάντα αλλάζει, αν και βλέπεις ορισμένα πράγματα να επιστρέφουν, αλλά μέσα από μια διαδικασία επανερμηνείας τους. Μπορώ να πω ότι νιώθω περήφανος και όταν βλέπω ταλέντα, των οποίων έτυχε να φωτογραφήσω το show της αποφοίτησής τους στην Αμβέρσα ως φοιτητές να παρουσιάζουν δουλειά τους στη βδομάδα μόδας στο Λονδίνο, και να διαβάζω άρθρα που γράφτηκαν για αυτούς ως πια επαγγελματίες. Είναι ωραίο συναίσθημα. Βρισκόμαστε σχεδόν εκτός «κρίσης». Πως είδες το φαινόμενο να αντικατοπτρίζεται στις συλλογές; Αρχικά φοβόμουν ότι θα είχαμε μια πολύ μαζεμένη σεζόν, με πολλούς σχεδιαστές να κάνουν ασφαλισμένες επιλογές ή να προτιμούν το μαύρο, αλλά είδαμε μερικές ευφάνταστες συλλογές από αρκετούς δημιουργούς. Ποιος σχεδιαστής/τρια το έκανε με τους δικούς του κανόνες αυτή τη φορά για το Καλοκαίρι 2010; Ο Galliano στα σίγουρα, ο Bruno Pieters, ο Rick Owens, ο Haider Ackerman, και όπως πάντα η Ann Demeulemeester. Έχω δει πως δουλεύεις και είναι πραγματικά (πραγματικά) πολύ εντυπωσιακό. Είσαι τόσο γρήγορος! Τι κανόνες ακολουθείς και πόσο δύσκολο είναι το να γίνεσαι αόρατος στα παρασκήνια έτσι ώστε να μην προκαλείς αναστάτωση με την παρουσία σου; ∆εν υπάρχουν πραγματικοί κανόνες, ή ένας «οδηγός για το πώς να φωτογραφίζετε στα παρασκήνια». Όλα καταλήγουν στο να ξέρεις πώς να σέβεσαι τους ανθρώπους γύρω σου που προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους, από τον μακιγιέρ που προσπαθεί να βάλει τις τελευταίες πινελιές στα χείλη ενός μοντέλου που στέκει την ουρά πριν την έξοδο του στη πασαρέλα, μέχρι τη μοδίστρα που έτυχε να προσέξει ένα χαλαρό κουμπί και του κάνει στα γρήγορα μια ραφή. Πρέπει να ξέρεις να προσέχεις αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι είναι εκεί για να κάνουν μια δουλειά και να εξασφαλίσουν ότι το ντεφιλέ θα προχωρήσει όσο το δυνατό πιο ομαλά. Προσωπικά προσπαθώ να ελίσσομαι. Πολλές φορές μάλιστα δεν καταφέρνω να έχω τη λήψη που θέλω ή βλέπω, επειδή κάποιος μπήκε μπροστά μου, αλλά c’ est la vie, και προχωρώ στο να πετύχω την επόμενη. Ποια είναι τα συστατικά για μια σωστή ατμόσφαιρα στα παρασκήνια; Το φαί, το ποτό (και το μπόλικο φαί και το ποτό) και το PR . Επίσης και το προσωπικό απ’ την παραγωγή που ξέρει τι κάνει, και που δεν τρέχει τριγύρω αγχωμένο, αλλά γνωρίζει πως να ηρεμεί τις διαθέσεις. Μια σωστή διανομή καθηκόντων βασικά. Παρουσίασες πρόσφατα τις φωτογραφίες που τράβηξες μέσα στα χρόνια από διάφορα ντεφιλέ σε μια έκθεση στη Νέα Υόρκη με την υποστηριξη του περιοδικου HINT. Θα μπορούσες να μας πεις κι άλλες πληροφορίες για το πώς προέκυψε αυτή η ιδέα;

Sonny you are a fashion photographer, yet what made you famous is your ability of getting the real pulse of things with your backstage photographs, season after season. What’s so thrilling about fashion’s backstage? That it is constant, it is always changing, the collection, the hair the make up , the models at some shows the designers for the house etc... It is like a constant continuous evolution, and I'm there, and it is so exciting and exciting and privilege to be there to be not really a part of it, but to be able to document it How many years it’s been since your first backstage coverage and how did it all start? Wowwww, many-many years, but if we talk just backstage from the Paris collections, it started after I started commuting between Australia and Belgium more frequently, and it was one week I was trying to book a model and this make up artist for a shoot ( I think it was Peter Philips ) but they were not available, as a lot of the other make up artist and models, so after a few "nope , she's booked out as well. I was like” what's going on, why is nobody available?? «Paris fashion week, darrrling " . So then I thought, well I do the shows in Australia all the time for Harper's Bazaar, why not take the week off and go check out Paris. Cut a long story short, after hanging out backstage with some of the models and make up artists I knew, and taking shots, Marie Claire got to see them while we had a production meeting about an up coming editorial shoot, and they bought the whole lot, and that is how it started How has the scene evolved through the years your follow so many designers? How has fashion changed through the years? As I said, it’s always changing, but then you also see things coming back again, but in a re -interpretation, and yes, I get a little proud /happy feeling sometimes, when I followed the career of some of the Antwerp graduates, who's graduation show I photographed in Antwerp and to then see them hold their own during London Fashion Week and see articles written about their collection in the fashion magazines, that's pretty awesome We are almost out of the “crisis”. How did it reflect on the collections? Well, at first I feared that we would have a very demure collection, with a lot of designers opting for safe and or black, but we have seen some of the best collections from a lot of designers Who is the designer who did it by his/her own rules this time for Summer 2010? Galliano for sure, and then Bruno Pieters, Rick Owens, Haider Ackerman and as always Ann Demeulemeester I have seen how you work and it is really (really) impressive. You are so fast. What are the rules you follow and how hard it is to be invisible backstage in terms of not causing any trouble with your presence? Well , there is no real rules, or " guide book to backstage photography ", it comes down to being respectful of the people around you trying to do their job, to the make up artist doing a touch up of the lips in the line up, or a seamstress noticing a loose button and quickly putting in an extra stitch. You have to be mindful of these people around you who are there to do a job and make sure it is smooth/perfect runway show. Then I weave around these people to try and get my shot. A lot of times I don't get what I want or see, because somebody was in the way, but c'est la vie, and move onto trying to find/get the next good shot What are the ingredients for the right “backstage” ambience? Food, drinks ( and plenty of food and drinks ) and PR and production staff who know what they are doing , so they do not run around "stressing out "and then in turn bringing the mood down backstage. Good casting.. Recently you exhibited your years of covering hundreds of fashion shows, supported by HINT magazine in New York. Could you add more details on how the exhibition idea came up until the day when your work was presented to people? I am not sure how the answer this question completely , but the idea came up


∆εν ξέρω πώς να απαντήσω αυτή την ερώτηση ολοκληρωμένα, αλλά η ιδέα υπήρχε εδώ και πολύ καιρό, όταν ακόμα έστηναν τέντες στο χώρο στάθμευσης του Soho Grand για να παρουσιάσουν συλλογές των Preen, Karen Walker, ThreeΑsFour κλπ! Ο Tommy Saleh, ο οποίος είναι ο creative director του Soho Grand και του Tribeca Grand, μου φάνηκε πραγματικά καλός τύπος, και του έκανα την πρόταση να διοργανώσουμε μια έκθεση των φωτογραφιών μου στο ξενοδοχείο. Η ιδέα λοιπόν ξεκίνησε απ’ εκεί. Την έκθεση προγραμματίζουμε να την επαναλάβουμε του χρόνου γιατί είχε μεγάλη επιτυχία. Πάντως το να φτιάξεις μια έκθεση προϋποθέτει περισσότερη δουλειά απ’ ότι αρχικά υπολόγιζα, αλλά τώρα που το γνωρίζω, η επόμενη θα είναι ευκολότερη στην παραγωγή της.

a long time ago when they used to have a tent set up in the car park of the Soho Grand, and would have shows for Preen, Karen Walker, ThreeAsFour etc.... in this tent. Tommy Saleh, who is the creative director from Soho Grand and Tribeca Grand, seemed like a really nice guy, so I told him we should do an exhibition of my photos in the hotel, and it grew from that. So this was the first one, and already we plan to do it again next year, as it was a success. There is a lot more work involved in actually putting up an exhibition than I first thought, but now that I know this, the next one will be a bit easier to produce.

Τι κάνει τη μόδα τόσο ενδιαφέρουσα; Το ότι εξελίσσεται συνεχώς. Και το ότι ενθουσιάζει τόσο πολύ κόσμο, σχεδόν σαν ναρκωτικό. Ποιες είναι οι δυσκολίες του επαγγέλματός σου; Το ότι οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται το ρόλο που παίζω όπως και το όφελος που έχουν οι σχεδιαστές όταν με έχουν εκεί κι όταν εκδίδονται φωτογραφίες της δουλειάς τους. Το πολύ σκληρό πρόγραμμα, η έλλειψη φαγητού, και το ότι χάνω συνεχώς κιλά. Η εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας κάνει τα πάντα τόσο άμεσα, που σημαίνει τέρμα τα after-parties και τα δείπνα όταν τελειώσουν τα shows. Κάθομαι σ’ ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, παραγγέλνω κάτι από το room service, κι επεξεργάζομαι τις φωτογραφίες της μέρας (υπάρχει κάποιος που να ενδιαφέρεται να δουλεύει για μένα δωρεάν και να κάθεται στο δωμάτιό μου να επεξεργάζεται τις φωτογραφίες μου, καθώς εγώ θα είμαι έξω για δείπνο;) Είσαι και ένας δεινός σέρφερ στην Αυστραλία… Ναι, είμαι! Το σερφινγκ είναι το γιόγκα μου, και ο τρόπος να χαλαρώνω, όταν τα κύματα είναι ήπια και ήρεμα, κι όταν μεγαλώνουν, είναι μια πολύ καλή σωματική και εγκεφαλική άσκηση. Ποια είναι τα πλάνα σου για το άμεσο μέλλον; Με την έλευση του ίντερνετ, έχω γίνει πιο γνωστός, αλλά μόνο για τις φωτογραφίες μου των παρασκηνίων, και είναι καιρός να μάθει ο κόσμος τα editorial μόδας μου. Αν και για αυτό χρειάζομαι έναν πολύ καλό στιλίστα να συνεργαστεί μαζί μου.

What makes fashion so interesting? That it is constantly evolving. And how it excites so many people, almost like a drug. What are the difficulties of your profession? People not understanding the role I play and the benefit the designers get from having me there, and photos being published of their collection. The hectic schedule and therefore the lack of eating and me losing weight. The age of digital making everything so immediate, which means no after-parties or dinners for me when the shows are finished as I am sitting in the hotel room eating room service and processing all the days worth of photos (is there anybody out there want to work for free and sit in my hotel room processing photos, so I can go out to dinner??) You are also a neat surfer back home Australia… Yes I am!! Surfing is my yoga, and my outlet, when the waves are gentle and calm it is relaxing, and when they get bigger, it is a good physical and mental exercise What are your shortcoming plans? With the advent of internet, I have become more known, but only for my backstage pictures, it is time again, people get to know my editorial work as well. But then I need some good stylists to collaborate with.


GARYLEE BOAS by Filep Motwary

O Gary Lee Boas πέρασε σχεδόν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του τρέχοντας πίσω από τους σταρ του Hollywood. Όταν τον ρώτησα για τον τίτλο που θα έδινε σε μια πιθανή του βιογραφία, ο ίδιος μου απάντησε απλά «The rope» (το σχοινί) και με αυτό ενοούσε εκείνη τη λεπτή διαχωριστική γραμμή που χωρίζει έναν παπαράτσι, όπως ο ίδιος, από τους celebrities του κόκκινου χαλιού. Στην Ευρώπη, τρέφουν μεγάλο σεβασμό στη δουλειά του. Και ιδιαίτερα ο κόσμος της μόδας. Σε κάθε σοβαρή βιβλιοθήκη μόδας υπάρχει πάντα ένα βιβλίο του Boas, αφού αναμφισβήτητα αποτελεί μια τεράστια πηγή πληροφοριών για τον κόσμο που ίδιος χαρακτηρίζει ως «Το αυθεντικό γκλάμουρ του Χόλιγουντ». «Είναι εύκολο να διακρίνεις τις διαφορές μεταξύ των ειδώλων της δεκαετίας του ’70 και του ’80, σε σχέση με τους σημερινούς σταρ», λέει ο ίδιος και επεξηγεί: «Τότε οι διάσημοι ήταν πιο προσιτοί και αυθεντικά glamorous. Σήμερα οι σταρ συνοδεύονται πάντα από μια ομάδα ανθρώπων, είτε αυτοί είναι οι εκπρόσωποι Tύπου τους είτε οι στιλίστες τους. Το εγώ τους είναι, τις περισσότερες φορές, πολύ μεγαλύτερο από την ίδια την καριέρα τους και έτσι κρατούν μια απόσταση από τους ανθρώπους που πραγματικά θέλουν να τους πλησιάσουν». Ο Gary χρειαζόταν ένα λόγο λοιπόν για να πλησιάσει τους σταρ της τότε εποχής. Η φωτογραφική του κάμερα του έδωσε το κατάλληλο άλλοθι. Και έτσι ανακάλυψε πως μέσα από τις φωτογραφίες του, κατάφερνε να τραβήξει την προσοχή ανθρώπων που προηγουμένως τον απέφευγαν. Το γεγονός ότι οι σταρ του επέτρεψαν να τους φωτογραφίζει, ήταν για τον Boas το ίδιο σημαντικό όσο και να τους γνωρίσει από κοντά.Επαγγελματίες του βεληνεκούς του Boas είναι δυσεύρετοι πια. Αναρωτιέμαι πραγματικά ποιος άλλος θα ήταν διατεθειμένος να θυσιάσει την προσωπική του ζωή, να περιμένει για ώρες στον ήλιο ή στη βροχή, έξω από πάρτι διασήμων ή πρεμιέρες ταινιών, απλά και μόνο για ένα shot μιας διασημότητας. Παρότι ξόδευε περισσότερα χρήματα από όσα κέρδιζε, όταν τον ρώτησα κατά πόσο θα προτιμούσε να έκανε κάτι άλλο, απάντησε κατηγορηματικά ΟΧΙ.

Gary Lee Boas spent almost his entire life running after the Hollywood Stars. When I ask him what the title of his biography would be he said “The rope”, meaning the detail that separates a paparazzo like him from the celebrities on the red carpet… In Europe, his work is treated with great respect. Especially by the fashion crowd. In every Fashion House’s library, Boas books have a place, as they represent a great source of references for the world of what he puts as “The Original Hollywood Glamour”.“It is easy to understand the differences between the icons of the 70’s and 80’s era compared to the “stars” of today”, says Gary. “Back then the famous people where more approachable and truly glamorous. Today, the stars are always accompanied by an entourage of people, their press agents and stylists. Their Ego is most of the times bigger that their actual career, yet they carry an attitude towards the people who want to approach them”Of course, at those times they were simply known as "Stars". Casting him in the role of a documentarian the camera gave him the reason he'd needed to approach stars in person. Boas discovered that his pictures could capture the attention of those who might once have brushed him off. The fact that the Stars allowed themselves to be photographed was as important to Boas as actually meeting them.Professionals like Gary Lee Boas are rare to find nowadays. I wonder if any other person could actually sacrifice his own personal life, waiting outside, rain or sun, during movie premiers or glamorous parties, just for a simple shot of a celebrity…Although he spends more money than he actually makes, when I ask whether he could be someone else he gives me a sharp “NO!!” answer.

When did your hobby turn to obsession? Even as a kid I never did anything half assed, so I would really say from the start. I didn’t really know what I was starting, but I knew when I was around these people. I was just loving the feeling.. And half the time I had NO IDEA who they


Πότε μετατράπηκε το χόμπι σου σε εμμονή; Ακόμα και σαν παιδί δεν έκανα ποτέ τίποτα στο οποίο να μην ήμουν δοσμένος ολοκληρωτικά. Θα σου απαντούσα ότι αυτό το χόμπι ήταν από την αρχή μια εμμονή. ∆εν ένιωθα ακριβώς τι έκανα, το μόνο που ήξερα ήταν πως όταν ήμουν γύρω από αυτούς τους ανθρώπους, αισθανόμουν υπέροχα. Και μάλιστα κυρίως το γεγονός ότι δεν ήξερα, για καιρό, ποιος ήταν ποιος γιατί δεν ήμουν φανατικός του σινεμά. Ήμουν ένα παιδί των 60’ς, όλα τότε είχαν να κάνουν με την τηλεόραση. ∆εν ήταν περισσότερο χόμπι λοιπόν από ό,τι εμμονή. Οι δυο αυτές έννοιες πήγαιναν πάντα μαζί χέρι-χέρι. Φαντάστηκες ποτέ ότι η δουλειά σου κάποια στιγμή θα γινόταν τόσο σημαντικό σημείο αναφοράς; Όχι βέβαια και ακόμα δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Υπάρχουν φορές που διηγούμαι ιστορίες από την τότε εποχή και εξακολουθώ να δακρύζω. Νιώθω τόσο τυχερός που έζησα αυτή τη ζωή η οποία μου επέτρεψε να εισέλθω σ’ αυτόν τον κόσμο των διασημοτήτων. Όταν είσαι νέος, είσαι τόσο πεινασμένος ζώντας την κάθε σου στιγμή ώστε ξεχνάς πως αυτή κάποια μέρα θα αποτελεί απλά μια ανάμνηση. Πότε συνειδητοποίησες τη σημασία των φωτογραφιών σου; ∆εν το συνειδητοποίησα παρά μόνο όταν έβλεπα τις αντιδράσεις των φίλων μου, οι οποίοι κοιτούσαν τις φωτογραφίες και άρχιζαν να μου κάνουν δεκάδες ερωτήσεις. Με αυτή την έννοια, το κατάλαβα από νωρίς ότι έχουν μια σημαντικότητα αυτές οι φωτογραφίες. Εκείνο που ακόμα δυσκολεύομαι να συνειδητοποιήσω είναι το πώς οι φωτογραφίες μου μετατράπηκαν σε μια μορφή τέχνης. Έχω θαυμαστές από όλο τον κόσμο…Έρχομαι λοιπόν αντιμέτωπος με το πώς είναι να είσαι διάσημος ή να γνωρίσεις διάσημους, αβίαστα τελικά. Πώς ήταν το Χόλιγουντ τότε; Οι σταρ ήταν σταρ. Όταν ήσουν κοντά τους, αισθανόσουν λες και ήταν εξω-

were because I was not a real movie buff. I was a child of the 60's so everything was all about TV. It was no more of a hobby than it was an obsession, it ran hand in hand.

As a young man, did you ever think your work would become such an important point of reference today? God no , it is still hard for me to think that way .There are times I am talking to people and I am telling a story about back in the day . I all but cry. I feel so lucky to have had a life that allowed me to step into that world, mainly because I put myself there. You know when your young you are so busy living life, that you never think this one day will be just a memory. When did you realize the importance of your photographs? Never really thought of it like that, but I know when friends would look at my photos their face would light up and questions would start. So I guess the answer would be almost from the beginning ... The thing is that I have a weird time thinking that my photos has turned into ART. What a rush. Even to have FANS of my own, I mean how would any one feel being famous or knowing the famous?? Where you aware of its uniqueness back then? Are you now? No in the past never thought of it much. I was always a bit off the normal, left school in 7th grade and had a private teacher. So in a way I was always running around with the older and wild crowd be it in my home town of Lancaster, Pennsylvania or New York City. No grass grew under my feet (Laughs) . Nowadays, hell yes!! To travel all over the world and have people come up to me and say I “LOVE YOUR WORK”, “I AM A FAN” or “CAN I HAVE A PHOTO WITH YOU” , somehow it still feels like I am in a dream and needless to say I DON T WANT TO WAKE UP... How was the Hollywood era back then? STARS WERE STARS. When you were in front of them you felt like you were in front of someone almost not human. From the way they acted, dressed ... When


πραγματικά πλάσματα. Από τον τρόπο που μιλούσαν, περπατούσαν, συμπεριφέρονταν και ντύνονταν…Όταν έμπαινες σε ένα χώρο, ποτέ δεν χρειαζόταν να τους ψάξεις. Έλαμπαν από μακριά. Πώς μπορούσε να μη λάμπει μια Audrey Hepburn, μια Grace Kelly ή μια Sophia Loren; Σήμερα, είναι φορές που δεν είσαι καν σίγουρος ότι είσαι στο ίδιο δωμάτιο με ένα σταρ…Ήταν η εποχή του πραγματικού γκλάμουρ. Κανένας μας δεν επιδίωκε, ας πουμε, να φωτογραφίσει ένα σταρ σε μια κακή του στιγμή, ούτε σε μια προσωπική στιγμή, ούτε όταν έκανε ίσως ναρκωτικά κτλ. Ήταν μια καθαρή εποχή, οι σταρ ήξεραν ότι δεν είχες κακές προθέσεις απέναντί τους. Ότι ήσουν απλά θαυμαστής.

Ποιο ήταν το κίνητρό σου τελικά να τρέχεις πίσω από τους σταρ με μια φωτογραφική στο χέρι; Το απολάμβανα. Γνώριζα ανθρώπους οι οποίοι για τον υπόλοιπο κόσμο υπήρχαν μόνο μέσα στην οθόνη του σινεμά. Κι εγώ ήμουν εκεί μαζί τους, πήγαινα στις πρεμιέρες των ταινιών, στα βραβεία, στα πάρτι. Πώς είναι δυνατόν να μη σου αρέσει κάτι τέτοιο, να είσαι διάσημος απλά και μόνο επειδή γνωρίζεις διάσημους. Είναι σαν τριπάκι. ∆εν θα ήθελες κι εσύ; Φυσικά! Το βιβλίο σου «Startstruck» κυκλοφόρησε το 2002 και εξακολουθεί να σημειώνει επιτυχία. Τι κάνει το βιβλίο αυτό να ξεχωρίζει κατά τη γνώμη σου, Gary; Καλή ερώτηση αλλά δύσκολη να την απαντήσω. Το Startstruck κυκλοφόρησε το 1999. Αυτό το βιβλίο μοιάζει σαν ένα φωτογραφικό άλμπουμ όπου μπορεί κάποιος να δει τις φωτογραφίες μιας συγκεκριμένης εποχής, ανθρώπους που μπορεί πια να θεωρούνται ξεπερασμένοι, ρούχα, αυτοκίνητα του τότε, κτλ κτλ. Άκουσα πολλά διαφορετικά σχόλια για το τι αντίκτυπο έχει το βιβλίο. Εκείνο όπως που με κάνει περισσότερο να χαίρομαι, είναι πως φέρνει τους ανθρώπους κοντά. Είδα πολλούς με αφορμή το βιβλίο αυτό να ανταλλάζουν

you walked into a room, you never had to look for them. THEY STOOD OUT. How do you miss a Audrey Hepburn, Grace Kelly or Sophia Loren? Today some times you’re not even sure you’re in the “right” room. True Glamour and we were fans , no one was trying to get a bad photo or someone with someone, or doing drugs , it was a clean time , so the stars knew that you had no harm in mind . YOU WERE A FAN Plus they had contracts with the studios. The studio would take time to mould a star. Even today when you see an Old star from back then, they still have that flair about them, so I truly believe Hollywood went to shit when they stopped contracts ..

What was your motivation, running after these people with a camera ? I was just living life and having fun and getting to meet people that most people only think of as someone on a screen; and here I was chilling with them, going to movie openings, Awards, parties. How could you not like that, to be famous for knowing the famous? WHAT A TRIP! Wouldn’t you “buy a ticket”? (Laughs) “Startstruck “was published in 2002, yet it is still a success today. Why do you think a book like STARSTRUCK makes a difference? Good question, but hard to answer, «Starstruck» was published in 1999 .First of all it looks like a photo album that people feel “ok” with looking at and also then for seeing photo s of the past, people you forgot about, clothing, cars.. it goes on and on . I’ve heard so many things over the years what that book has meant to different people. The thing I like the most is that it brings people together. I’ve seen people start talking, exchanging e mails and numbers, so if I could say any one thing that it did was, I will know when I am gone. I will live on in many people’s homes and lives. What a great reward this is for me… I mean that is about as good as it gets.. How was the Studio 54 experience? Where you a part of it? Yes very much, in and out for 5 years. Mark, the door man, was a great friend


emails και τηλέφωνα. Kαι βέβαια η μεγαλύτερη εξαργύρωση για μένα είναι πως όταν πια δεν θα υπάρχω, θα ζω στα σπίτια πολλών ανθρώπων μέσα από αυτό το βιβλίο… Τι άλλο θα μπορούσα να ζητήσω λοιπόν;

Πώς ήταν αλήθεια η εμπειρία του Studio 54; Την έζησες αρκετά, από ό,τι γνωρίζω Ναι, πάρα πολύ. Για πέντε ολόκληρα χρόνια. Ο Μαρκ, ο υπεύθυνος της πόρτας, ήταν πολύ στενός μου φίλος και πάντα μου έλεγε ποιος θα ήταν εκεί και τι συνέβαινε. ∆εν υπάρχουν λόγια για να σου περιγράψω εκείνη την εποχή. Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι πως αν πήγαινες σε εκείνο το μέρος, θα δυσκολευόσουν σήμερα να περάσεις καλά σε οποιοδήποτε άλλο club. Το Studio 54 είχε όλα όσα χρειαζόσουν για να περάσεις τέλεια: μουσική ντίσκο, τρελούς, διάσημους, σεξ, ναρκωτικά. Εκείνο που θυμάμαι περισσότερο όταν σκέφτομαι το Studio 54, είναι τα βράδια που περνούσα μαζί με τους Andy Warhol, Liza Minnelli, Elisabeth Taylor, Halston, Cheryl Tiegs, Mick και Bianca Jagger, Truman Capote και Tenessee Williams. ∆εν αντιλαμβανόμουν βέβαια τότε ότι ζούσα ένα κομμάτι της Ιστορίας. Και τώρα χαίρομαι που είμαι ακόμα ζωντανός και μπορώ να διηγηθώ εκείνες τις βραδιές… Γιατί έχει αλλάξει τόσο πολύ η νυχτερινή ζωή πια; Πιστεύω πως το Aids επηρέασε από ένα σημείο και μετά τη νυχτερινή ζωή. Όταν εμφανίστηκε, ήταν σαν σύννεφο πάνω από όλα. Τότε βέβαια η εποχή ήταν έτσι κι αλλιώς διαφορετική. Τώρα οι άνθρωποι αισθάνονται περισσότερο την ανάγκη να βγουν έξω για να τους προσέξουν ή για να αποτελέσουν το επίκεντρο. Τότε στη δεκαετία του ’70 και του ’80 οι άνθρωποι έβγαιναν έξω και ήταν ο εαυτός τους. Τώρα ο καθένας είναι στον κόσμο του και προσπαθεί απλά να επιβιώσει. Θα ’λεγες ότι πέτυχες ό,τι ήθελες στη ζωή σου; Όχι βέβαια. Αν έλεγα κάτι τέτοιο, θα ήμουν νεκρός τώρα. Ελπίζω να κάνω αυτό που θέλω ώσπου ζω. Και μετά, υποθέτω, θα ’ναι το τέλος. Μ’ αρέσει πολύ ο

and he would always head me where I was to go, front or back, who was there, who was expected and did the inside a lot. There are no words to explain that period of time. All I can say, if you ever did that club back in the day is very hard to even go into a club today and try to have the best time you can . STUDIO 54 had everything you could want for a great time: disco music, crazy people, famous people, sex, drugs. Wouldn’t you go there?? The thing I look back on the most is getting to hang with Andy Warhol, Liza Minnelli, Elisabeth Taylor, Halston, Cheryl Tiegs, Mick and Bianca Jagger, Truman Capote and Tennessee Williams and not knowing you were living a piece of HISTORY . It feels great that I am alive to share the tale. So yes, I was part of it and now it is a big part of me.

Why do you think nightlife changed so much today? Where there is a lack of romance today? Odd question and I can only answer this from MY MIND. I think AIDS had a lot to do with it, when that came around there was a cloud over everything. Plus the times were different. Nowadays ... people feel the need to be noticed and be the center of attention. Back in the 70 s and 80 s people where just themselves.. As far as romance, well Hollywood and the shit movies they put out there are not very romantic. Everyone is running around in their own world and space just trying to make life work.. In your opinion are there any real Hollywood Stars today? Not STARS, like in golden Hollywood era but there are a lot of Celebrities out there, a lot of them good actors and actresses. Real glamour is gone. Half the people showing up at the Awards come dressed in outfits pushing a designer or a brand. When I am at an event the first question is WHO ARE YOU WEARING...? Do you think they asked Judy Garland, Marlene Dietrich or any other great movie star that question? I don t think so. Also I don’t know if these people could even pick out a great outfit by themselves. I love Charlize Theron cause she always looks great ,


κόσμος της τέχνης και θα ήθελα να αναμιχθώ περισσότερο σ’ αυτόν. Σε ό,τι αφορά στο Κόκκινο Χαλί ή στο Press Room, αισθάνομαι ότι έχω γεράσει πια γι’ αυτό και δεν έχω και κάποιον ιδιαίτερο λόγο να είμαι εκεί. Θέλω ακόμα να γνωρίσω την Doris Day, έτσι αν κάποιος που διαβάζει αυτή τη συνέντευξη την ξέρει…να με έχει υπ’ όψιν του.

Από τις φωτογραφίες στο βιβλίο Starstruck η αγαπημένη μου είναι εκείνη της Greta Garbo. Πώς την τράβηξες; Θα ’θελα πολύ να μου διηγηθείς αυτή την ιστορία. Ο εραστής μου, τότε, ο Jeff, είχε πάρει εισιτήρια για ένα σόου στο Broadway, το οποίο παρακολουθούσες στο όρθιο. Όταν λοιπόν τα φώτα έσβησαν και σηκώθηκε η αυλαία, κοιταξα και την είδα να στέκεται ακριβώς δίπλα μου. Για τις επόμενες δύομισι ώρες στεκόμουν λοιπόν δίπλα από την Greta Garbo. Ο Jeff δεν είχε ιδέα ποια ήταν κι αυτό με τρέλαινε ακόμη πιο πολύ. Στο τέλος, όταν το θέατρο πια τέλειωσε, εκείνη είχε ήδη εξαφανιστεί. Είχα χάσει την ευκαιρία μου, αρρώστησα, θυμάμαι, από το κακό μου… Μια μέρα περπατούσαμε στην 5η λεωφόρο και μολις φτάσαμε στη γωνία Sacks, την είδα ξαφνικά να στέκεται κι αυτή εκεί και μάλιστα να μας παρατηρεί. Στεκόταν μπροστά από τη βιτρίνα και παρακολουθούσε τον κόσμο που πηγαινοερχόταν. Μετά μπήκε μέσα στο κατάστημα και εκεί ξεκίνησε η δική μου κούρσα… Γνώριζα ότι έμενε σε ένα αδιέξοδο, στην 64η λεωφόρο και έτσι είπα στον Jeff να πάμε εκεί και να την περιμένουμε. Υποθέσαμε ότι σίγουρα κάποια στιγμή θα γύριζε σπίτι. Έτσι και έγινε. Περιμέναμε για πάρα πολύ ώρα μέχρι που εκείνη εμφανίστηκε να ανεβαίνει το δρόμο. Ο Jeff μπήκε τότε σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο και όταν αυτή πλησίασε, του έκανα σινιάλο, πετάχτηκε αμέσως έξω από το θάλαμο και την φωτογράφισε. Βασικά η φωτογραφία τραβήχτηκε από εκείνον, έτσι το credit δικαιωματικά του ανήκει.

Selma Hayek , Gwen Stefani...but I really have to think. Plus I am given a list of who is at a party and I have to run around looking for the people nowadays…Sad!

Have you achieved all you wanted life wise and career wise? Hell no, if I did I’d be dead. Hope that I can do what I do until I can‘t. Then I guess it’s the end.. .I really like the ART world that I wish would go further. As far as the RED CARPET and PRESS ROOM STUFF, since I am getting old and I don t get it any more, I don t get THAT RUSH. I still want to meet DORIS DAY, so if anyone that is reading this knows her, please hook me up (laughs)

From all the STARSTRUCK snapshots my favourite is the one of Greta Garbo. How did you find her? Please tell me the story.. My lover at the time, Jeff, got standing room tickets for both of us, to see a Broadway show and right when the lights went down and the curtain went up I looked next to me and there she was standing there. So, for the next two and a half hours I had to stand next to GRETA GARBO. Funnily, Jeff had no idea who she was and I was going nuts. At the end, as soon as the theatre went dark, she was gone. I missed the chance and I got sick disappointed... Then, we were walking down 5t Avenue and as soon as we got at the corner of Sacks of there she was again standing at the corner and se noticed us. She stood in front of the window and watched people go back and forth , then went into the store and that’s when the race started as she was going through all the clothing departments trying to loose us.... Well she did ... I knew she lived on a dead-end street, 64th, so I talked Jeff into going there and we waited at the corner. Instinctively I knew she had to come home .We weren’t waiting long and I saw her walking up the street. Since Jeff really didn’t know who she was he got in a phone booth and when she came around closer, I gave him the sign and he jumped out and snapped the photo, so that photo credit really goes to HIM.

Please read the rest of the wonderful conversation here: http://unnouveauideal.typepad.com/motwary/2009/03/interview-gary-lee-boastalks-to-filep-motwary.html


A


PIERREDEBUSSCHERE by Filep Motwary

Ο Pierre Debusschere είναι εικαστικός, ο οποίος δουλεύει στο χώρο της φωτογραφίας και του βίντεο ενώ δουλειές του και editorials éχουν παρουσιαστεί σε κορυφαία περιοδικά όπως η Vogue Hommes Japan και το Citizan K. Παράλληλα συνεργάζεται σε τακτική βάση με το Dazed & Confused. Η δουλειά του έχει παρουσιαστεί σε εκθέσεις σε όλη την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης και μιας παρουσίασης στην Colette στο Παρίσι κατά τη διάρκεια της εβδομάδας μόδας όπου είχε μεταφράσει με δημιουργικό τρόπο τις συλλογές, φτιάχνοντας μια πολύ αυθεντική ταινία μόδας βασισμένη σε μια κολεξιόν ανά ημέρα. Είναι επίσης ο online artistic director του Raf Simons. Στη δουλειά του, ο Debusschere προσπαθεί να δημιουργήσει μια συναισθηματική σύνδεση με το να συνδυάζει την κίνηση με still-life στοιχεία μαζί με ένα μοναδικό τρόπο χρήσης του φωτός. Τα ντοκουμέντα φωτογραφήσεων, η χρήση υλικού από την πασαρέλα και τα backstage των fashion shows, τα πειράματα με το φως – όλα αυτά είναι οι μέθοδοι που χρησιμοποιεί ο Debusschere για να δημιουργήσει ένα καινοτόμο περιεχόμενο. Οδηγώντας τα πράγματα πέρα απ’ τις παραδοσιακές διαδικασίες που απαιτούνται στην κατασκευή μιας εικόνας, η δουλειά του ενσαρκώνει τη διασταύρωση των πολυμέσων του σήμερα.

Πώς σου φάνηκε το γεγονός ότι στο προηγούμενό μας τεύχος επιλέξαμε μια δική σου φωτογραφία για εξώφυλλο; Μου άρεσε το ότι τολμήσατε να βάλετε μια τέτοια εικόνα σε εξώφυλλο! Συνήθως η βιτρίνα ενός περιοδικού είναι μία εστιασμένη εικόνα ή φωτογραφία. Ένιωσα ειλικρινά πολύ ικανοποιημένος! Ποιό ακριβώς είναι το δημιουργικό σου παρελθόν; Είμαι σε σχολή καλών τεχνών από τα 14 μου! Όταν τελείωσα το γυμνάσιο, ήθελα να εξασφαλίσω την ενέργεια που μπορεί να βρει κανείς σ’ ένα ατελιέ στο σχολείο. Αυτό με οδήγησε με μερικούς φίλους να δημιουργήσουμε στο κέντρο των Βρυξελλών ένα κτίριο προσανατολισμένο στις τέχνες. Αυτή τη στιγμή είμαστε τέσσερις ένοικοι στο ατελιέ, οι οποίοι χρησιμοποιούμε διάφορα μέσα όπως σχέδιο, γλυπτική, μόδα, μουσική, φιλμ και φωτογραφία. Είναι πολύ εντυπωσιακό το ότι από τόσο μικρή ηλικία κατάφερες να έχεις τόσο δυνατά αποτελέσματα στη δουλειά σου. Αποτέλεσε ποτέ η ηλικία σου πρόβλημα στον τρόπο που σε αντιλαμβάνεται ο κόσμος; Είμαι 25 και η ηλικία μου δεν υπήρξε ποτέ πρόβλημα καθότι η πρώτη μου πραγματική επαγγελματική εμπειρία ήταν με το Dazed & Confused του οποίου η ομάδα αποτελείται από άτομα πολύ νέα σε ηλικία. Πώς μπορεί ένας αυτοδίδακτος video artist να γίνει τόσο επιδέξιος στο editing; Ακόμα πρέπει να βελτιώσω τον εαυτό μου! Είμαι σίγουρος ότι κάνω ακόμα πολλούς λάθος χειρισμούς, αλλά μου αρέσουν έτσι κι αλλιώς. Οι φωτογραφίες σου παρουσιάζουν πάντα μια αφηρημένη στιγμή ή αντικείμενο, έναν άντρα ή μια γυναίκα. Γιατί είναι τόσο μυστήριοι οι χαρακτήρες σου; Πάντα θέλω να υπάρχει συναίσθημα στη δουλειά μου και μπορεί αυτός να είναι ένας από τους λόγους! Μου αρέσει όταν βυθίζεσαι σε μια εικόνα, όταν χρειάζεσαι χρόνο να τη διαβάσεις… Αυτό σου δίνει χώρο να δημιουργήσεις τη δική σου ιστορία καθώς διαβάζεις την εικόνα, μια πιθανή καινούρια προσωπική εκδοχή. Πότε άρχισες να «παίζεις» με το φως μετατρέποντάς το σε υπογραφή της δουλειάς σου; Στη διάρκεια του ισλανδικού χειμώνα! ∆εν υπάρχει καθόλου φως εκτός από το φανταστικό βόρειο σέλας… Μου αρέσει να παίζω με φτηνό φωτισμό, που δεν είναι τόσο δυνατός και πρέπει να αφήνεις τους φακούς ανοιχτούς για πολλή ώρα. Πιστεύω ότι με αυτόν τον τρόπο σου δίνεται μια πολύ καλή ευκαιρία να βυθιστείς μέσα στη φωτογραφία· κι επειδή αυτή η μεγάλη παύση σου δίνει περισσότερες από μια εκδοχές της κίνησης. Μου αρέσει αυτή η διασταύρωση της φωτογραφίας με το φιλμ. Με ενδιαφέρει να βάζω κίνηση σε στάσιμες εικόνες και αργή κίνηση στο φιλμ. Θα έβλεπες τον εαυτό σου μελλοντικά ως κομμάτι αυτού που αποκαλούμε «fashion lifestyle»; Πιστεύω αυτός είναι ένας από τους λόγους που μου αρέσει να ζω στις Βρυξέλλες, επειδή μπορώ να είμαι εντός κι εκτός της σκηνής της μόδας! Είναι μια σχέση αγάπης-μίσους, η οποία σταμάτησε να πηγαίνει καλά αυτή τη στιγμή. Υπάρχουν όμως άνθρωποι με ενδιαφέρον παντού! Ποια ακριβώς είναι η συνεργασία σου με τον Raf Simons; Για την ώρα είμαι ο online art-director του οίκου. Ειναι πραγματικά υπέροχο το να δουλεύεις με τον Raf και την ομάδα του. Νιώθω ελεύθερος κι ότι μου δείχνουν εμπιστοσύνη! Αφιερώνω ολοένα και περισσότερο χρόνο στη δουλειά του. Είναι

Pierre Debusschere is a visual artist working in the fields of photography & video. He has shot editorials for several leading magazines such as Vogue Homme Japan and Citizen K, as well as being a regular contributor to Dazed & Confused. His work has been exhibited throughout Europe including a presentation at Colette in Paris during fashion week where he creatively interpreted the collections, producing an original fashion film based on a runway collection each day. He is also online artistic director at Raf Simons. In his work, Debusschere strives to create an emotional connection by combining both moving and still-life elements alongside an innovative use of light. Documenting photoshoots, using backstage and runway footage of fashion shows, experimenting with light - all are methods Debusschere uses to create groundbreaking content. Going beyond the traditional processes involved in creating a fashion image, his work truly embodies the multimedia crossover.

How did you like your work making the cover of the previews issue of Isterografo? I liked the fact that you dared to put that kind of image on a cover! Usually it has to be sharp, no? I was really happy! What is exactly your creative background? I have been in art school since the age of 14! When I finished high school I wanted to secure the energy that you find in atelier at school, and so we decided with some friends to create in the center of Brussels. An art oriented building. At the moment we are 4 residents in the atelier-mixing medium such as drawing, sculpture, fashion, music and film & photography. It is impressive for one to know that you are so young but yet managed to give such strong working results. Has your age ever been a problem on how people conceive you? I’m 25. My age was never a problem and thinking it is because that my first real professional experiences were with Dazed and Confused a magazine where all the team is so young . How can a self-taught video artist become such master in editing? I still have to improve myself! I’m pretty sure that I do a lot of wrong manipulation, but I like it in a way. Your photographs always present an abstract moment or a subject; a man or a woman. Why are your characters so mysterious? I always want to put emotions in my work and maybe this could serve as a reason! I like when you dive into a picture, when you need time to read it ... It gives also space to create your own story while reading the image. When did you start “playing around” with light turning it to the key factor of your work? In Iceland winter! I mean there is no light besides the wonderful northern lights... I love to play with cheap lights, they are not strong you have to keep the lenses open for a long time, I think in that way it gives you a good opportunity to dive, like I said before inside the picture; and because of this long pause it gives you more an aspect of movement. I like to cross the photography and film mediums, Get some movement in stills and slow motion in the film. How does “fashion lifestyle” appeal to you? The Beckhams and the Lohans…generally? I think its for that I like living in Brussels because I can be in & out the fashion scene! Its a love-hate relationship, but quit going well at the moment . There is always interesting people everywhere! Whats is your Raf Simons collaboration about exactly? For now I’m his online art-director ... its really great to work with Raf and his teamI feel really free there and trusted! Give more and more time to this work. Its really great to be able to build up something not only for one editorial but to be involve in the creation of a brand’s image. Once you finish a project, how important it is for you overwhelming the viewer or client? Off course I like when people like the result, but its really rare that something comes out whiteout the approval of my co-workers: if they like it I’m already really happy ! As you may have seen, communicating fashion through videos has become the “big thing” for perhaps the next five years. As you see it , why is this happening? Maybe because the Internet became so big! And I think people in the industry wanted to create something special for this media. I like working with videos because you can really focus on movement and rhythm, two of my most important subjects.


πραγματικά υπέροχο το να μπορώ να κτίζω κάτι όχι μόνο για ένα editorial αλλά και σε σχέση με την εικόνα μιας φίρμας.

Όταν ολοκληρώνεις μια εικόνα, πόσο σημαντικό είναι για σένα το να εντυπωσιάσεις το θεατή ή τον πελάτη; Φυσικά και μου αρέσει όταν αρέσει το αποτέλεσμα της δουλειάς μου, αλλά είναι πολύ σπάνιο να κυκλοφορήσει κάτι χωρίς την έγκριση των συνεργατών μου: εάν τους αρέσει, είμαι ήδη πολύ ικανοποιημένος! Όπως μπορεί να έχεις ήδη αντιληφθεί, το να «επικοινωνείται» η μόδα με βίντεο θεωρείαι είδη το next big thing ίσως για τα επόμενα πέντε χρόνια. Γιατί συμβαίνει αυτό κατά την άποψή σου; Ίσως επειδή το internet έγινε τόσο σημαντικό! Πιστεύω ότι η βιομηχανία ήθελε να δημιουργήσει κάτι ιδιαίτερο για αυτό το μέσο. Μου αρέσει να δουλεύω με βίντεο επειδή μπορείς πραγματικά να εστιάσεις στην κίνηση και στο ρυθμό, που είναι δυο από τα σημαντικότερα στοιχεία στη δουλειά μου. Πώς αρχίζεις ένα project; Τι περιλαμβάνει η διαδικασία; Τι ψάχνεις στον κόσμο που χρησιμοποιείς κάθε φορά; Πάντα αρχίζω ερευνώντας σε βάθος το θέμα μου καθώς θέλω να ξέρω για ποιο πράγμα μιλώ. Αυτή τη στιγμή δουλεύω πάνω σε ένα μεγάλο project που έχει να κάνει με τη μελαγχολία. Μπορείς να φανταστείς λοιπόν ότι ο ελεύθερός μου χρόνος είναι γεμάτος με σκοτεινά βιβλία και γερμανικούς πίνακες… Όσο για τα μοντέλα, μου αρέσει να δουλεύω με τους ίδιους ανθρώπους, καθώς είναι πραγματικά υπέροχο το να κτίζεις μια πιο προσωπική σχέση, όπως και το να κερδίζεις την εμπιστοσύνη κάποιου! Αλλά το πρώτο πράγμα που ψάχνω, είναι το συναίσθημα, ιδιαίτερα αυτο που διαφαίνεται στα μάτια. Πώς εισπράττει η οικογένεια τη δουλειά σου; Είναι πιο ευτυχισμένοι όταν βλέπουν ένα δισέλιδο αφιερωμένο σε μένα σ’ ένα απ’ τα συνηθισμένα περιοδικά του Βελγίου ή όταν τους δείχνω συνεργασίες όπως αυτή με τη Vogue Hommes Japan. Μπορείς να μου πεις μερικά πράγματα για την επόμενή σου έκθεση; Θα έχω μια σόλο έκθεση στην Πορτογαλία και στο Λονδίνο και μια ομαδική στο Παρίσι… Ευτυχώς μετά από μια χρονιά πολύ σκληρής δουλειάς στο χώρο της μόδας, είμαι επιτέλους σε θέση να μπορώ να θέτω τους δικούς μου κανόνες χωρίς να περιορίζομαι από κάποιον άλλο. Όπως και το να δουλεύω πάνω σε δικά μου projects. Ποιοι οι στόχοι σου στο άμεσο μέλλον; Ακόμα μια ατομική έκθεση στο Λονδίνο (έχοντας την «Οπερα» ως αφετηρία), περισσότερη δουλειά με τον Raf, λίγα ακόμα editorials αλλά και καινούριες ιδέες. ∆εν μπορώ όμως να γίνω πιο συγκεκριμένος καθότι κάτι καινούριο πάντα προκύπτει.

B

How do you start a project? What is the process about? What are you looking for in the people you cast each time? I always start researching a lot on the subject as I want to be able to know what I’m talking about. For now I’m on a big project based on the subject of melancholia, So you can imagine that my free time is full of dark books and German paintings... As for models I quite like to work with the same ones, as it really great to build a more personal relation together and gain the person’s trust ! But the first thing I’m looking for is emotion, especially trough the eyes. How does your family see your work? They are more happy when they see a spread about me in an usual Belgian mag or when I showed them my collaboration with Vogue Homme Japan. Can you tell me more about your recent exhibitions? One solo in Portugal and London and one with other people in Paris... It was great after this year of hard fashion related jobs, to finally be able to put out my own choices and to not being cut off by someone else.. And to be able to work on my personal projects. What is the aim for your personal short coming future? Another solo exhibition in London ( taking the "opera" as an starting point ) , working more & more with Raf, some editorials & more ! As something new is always coming up. Note: Thanks to Lucy Moreno

Credits: A. 2ST CENTURY BOY / ROMAIN KREMER / NICOLA FORMCHETTI / DAZED & CONFUSED. B. JUAN 1. C. FUTURE FACES DAZED & CONFUSED D. JUAN 2. E. IRINA.

C

D


E


SOPHIAKOKOSALAKI by Filep Motwary

Η Σοφία Κοκοσαλάκη είναι ένα από τα λίγα ονόματα για τα οποία η Ελλάδα έχει την περηφάνια να κατηγοριοποιήσει ως μια από τις πρέσβειρες της χώρας στο εξωτερικό. Σπούδασε λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών πριν αποφασίσει να μετακομίσει στο Λονδίνο και να συνεχίσει τις σπουδές της στο πολύ γνωστό Central Saint Martins. Το 1999, το πρώτο της show το οποίο αποτέλεσε μερος του London Fashion Week προκάλεσε άμεσο ενδιαφέρον. Έκτοτε πολλοί άνθρωποι «υπογράφουν» ως αφοσιωμένοι θαυμαστές της. Η Κοκοσαλάκη αγκαλιάστηκε αυτόματα και θεωρήθηκε το ανερχόμενο αστέρι στον κόσμο της μόδας. Σε σύντομο χρονικό διάστημα κέρδισε το Elle Designer Award και το Art Foundation Award for Fashion για το 2002 και το New Generation Designer Award το 2004, και η δουλειά της έκτοτε παρουσιάζεται συχνά σε editorial μόδας όπως τα περιοδικά Vogue, Harper’s Bazaar και W. Το φθινόπωρο του 2006 έγινε Creative Director του πρωτοποριακού οίκου Madeleine Vionnet, αλλά παραιτήθηκε το Μάιο του 2007, δηλώνοντας ότι θα συγκεντρωνόταν αποκλειστικά στην εξέλιξη της δικής της ετικέτας. Την ίδια χρονιά η Σοφία Κοκοσαλάκη μπήκε στην τροχιά της ομάδας Only the Brave, υπό τη διεύθυνση του Renzo Rosso ο οποίος είχε αποκτήσει τον έλεγχο της φίρμας μέσα από τις μετοχές του στη Staff International. Είναι επίσης γνωστή για το υπέροχο της φόρεμα που φόρεσε η Bjork στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2004 όπως επίσης και για τα κοστούμια της στην «Αντιγόνη», την κλασική τραγωδία που σκηνοθέτησε το 2005 η Ειρήνη Παπά. Το σήμα κατατεθέν της είναι οι κλασικές αρχαιοελληνικές πτυχώσεις, τις οποίες συνδυάζει με χειροποίητα στοιχεία, σε ένα καινοτόμο fusion. Η ειδικότητά της είναι τα μαλακά αέρινα φορέματα, τα περίτεχνα πλεκτά αλλά και η ικανότητα που έχει να χειρίζεται το δέρμα ως υλικό. Έχοντας στόχο τη δημιουργία διαχρονικών ρούχων, η Κοκοσαλάκη συγχωνεύει το παλιό με το καινούριο. Αυτή τη σεζόν αποφασίζει να κοιτάξει το δικό της δημιουργικό παρελθόν από διαφορετική σκοπιά που θα μας οδηγήσει όλους προς το μέλλον.

Ποιο είναι το θέμα της καινούριας σας συλλογής και ποια φάση της δημιουργικότητάς σας έρχεται να καλύψει; Γύρισα πίσω στις ρίζες μου. Έκανα ντραπέ, αλλά με ελεύθερο χέρι. ∆ηλαδή σε βρεγμένο ύφασμα έκανα ντραπέ στην κούκλα και όπως στέγνωσε έτσι το άφησα. Θα σου ακουστεί ίσως λίγο ψευτοκαλλιτεχνικό αλλά πραγματικά στο λέω, πως όταν επισκέφθηκα το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, παρατήρησα ότι όλα αυτά τα ρούχα που συνηθίζουμε να ονομάζουμε αρχαιοελληνικά, καμία σχέση δεν έχουν τελικά με το πραγματικό αρχαιοελληνικό. Πρόσεξα, λοιπόν, εκεί, ότι το ύφασμα είναι πολύ ελεύθερο και σου αφήνει μάλιστα και την αίσθηση του βρεγμένου. Μου άρεσε πάρα πολύ αυτό και έτσι εμπνεύστηκα και για τη νέα μου συλλογή. Χρησιμοποίησα ελάχιστη κλωστή και έκανα κάτι πιο ελεύθερο. Χρησιμοποίησα επίσης και διάφορα στοιχεία από ελληνικά παραδοσιακά κοστούμια, φολκλόρ, αυτό περισσότερο στην ενότητα με τα δερμάτινα, όπου ενώ φαίνονται πολύ σύγχρονα και έχουν σχέση με τη μόδα του δρόμου και το τι φοράνε τα νέα παιδιά στο Λονδίνο, όλη η επιφάνεια και η διακόσμησή τους προέρχεται ωστόσο από τις ελληνικές παραδοσιακές στολές. Κι αυτό βασικά αντικατοπτρίζει το ποια είμαι. Μια Ελληνίδα που ζει στο Λονδίνο. Η αναφορά σας στην ελληνική παράδοση, ήταν και το στοιχείο που αρχικά σας έκανε να ξεχωρίσετε. Σωστά; Ναι. Γιατί χρησιμοποιούσα την ελληνική παράδοση αλλά με ένα φρέσκο μάτι. Επειδή ακριβώς ζω στο εξωτερικό έχω τη δυνατότητα να αξιοποιώ τα στοιχεία της ελληνικής κληρονομιάς, με ένα σύγχρονο τρόπο. ∆εν πρόκειται να τα δω ποτέ σαν τουρίστας, γι’ αυτό και δεν πρόκειται ποτέ να κάνω π.χ μια χλαμύδα (γέλια). Eπιστρέφετε δηλαδή στα αρχαιοελληνικά στοιχεία…Τα είχατε αφήσει για ένα χρονικό διάστημα. Πράγματι γιατί κάποια στιγμή επειδή με είχαν ταυτίσει πολύ μ’ αυτό, από αντίδραση, σαν Ελληνίδα αντιδραστική που είμαι (γέλια), αποφάσισα να αλλάξω τελείως και δεν έκανα καθόλου αρχαιοελληνικά και καθόλου ντραπέ. Έκανα άλλου είδους ρούχα. Αυτό το καλοκαίρι επειδή έκανα και τα κοσμήματα με τον οίκο Λαλαούνη και επειδή πήγα και στο Μουσείο και συγκινήθηκα λίγο, είπα να επιστρέψω αλλά με ένα εντελώς διαφορετικό τρόπο, σχεδόν μινιμάλ. Μου πέρασε η αντίδραση (γέλια). Είναι πολύ ενδιαφέρον να μπορεί κανείς στην τέχνη του να αξιοποιεί το παρελθόν με σύγχρονο ωστόσο τρόπο. ∆εν είναι εύκολο. Είναι ταλαιπωρία. Και περνάς από διάφορα στάδια για να το καταφέρεις γιατί πρέπει να έχεις πολλά σημεία αναφοράς και αυτά να τα συνδυάσεις μεταξύ τους με ένα φρέσκο και σύγχρονο τρόπο. Ο άλλος το βλέπει και λέει είναι

Sophia Kokosalaki is one of the few names that Greece is proud to list as one of the country’s Ambassadors abroad. She studied literature at the University of Athens before she decided to move to London and continue her studies at the well known Central Saint Martins. In 1999, her first show was part of the London Fashion Week caused interest and immediately, since then numerous people sign as her devoted fans. Kokosalaki is regarded as a rising star of the London fashion world. She soon received the Elle Designer award and Art Foundation Award for Fashion in 2002 and New Generation Designer award in 2004, and received regular editorials from Vogue, Harper's Bazaar to W magazine. In autumn 2006 she was appointed Creative Director of the leading Madeleine Vionnet fashion house but resigned in May 2007, stating that she will solely concentrate on the development of her own label instead. In the same year Sophia Kokosalaki entered the orbit of the Only the Brave group, directed by Renzo Rosso who acquired a controlling stake in the brand through his holding in Staff International. She is also known for the wonderful dress worn by Bjork at the 2004 Athens Olympics and also as the costume designer of Antigone, a classic play produced in 2005 and directed by Irene Papas. Her trademark style often features the classic Grecian draping combined with handcrafted elements, in an innovative fusion. Her specialty is soft flowing dresses, and her work with knitwear and leather has also drawn praise. Aiming to produce clothes that are perennially popular, Kokosalaki fuses the old and the new. This season she decides to see her own creative past from another point of view that will lead us all towards the future.

Sophia, thank you so much for this interview. My first question is about your new collection. What is it about and where does it find you? This time I went back to where I started from by re-introducing some free-hand drapery. I worked on the dummy using soaked fabrics, creating surfaces and leaving them to dry, aiming for the final result to be something more airy and free. Although this might sound a bit pretentious to you, while visiting the new Acropolis Museum, I noticed that all the clothes that we tend in fashion to categorize as Grecian have nothing to do with the original Greek ancient garments. The actual Grecian clothes were about movement in combination with drapes and in a way, in sculpture ,sometimes looked as if they were wet. This last detail was my motive for this collection and the result was achieved by using less thread and a more free and airy touch. I also used references from various traditional folklore elements, especially for the leather section of the show. This approach gave a more contemporary result, relevant to the fashion street-wear that young people tend to wear here in London. The decoration as well as the surfaces also came from the Greek traditional history. As I see it, it reflects exactly of who I am: A Greek woman living in London. Your obsession with the Greek ancient history was meant to be your original pick, correct? Yes, the way I turn the history into something modern. I assume it has to do with the fact of me living abroad and in a way it has given me the possibility to value the elements of my origins’ heritage with an up-to-date effect. Of course I don’t see the Greek history the way a tourist does. I would never dress a woman in a cloak! (laughs) So, for once more you go back to the Greek history, although for a while now, your work has moved towards a completely different direction… Indeed! At some point I was quite equated with this specific style and I had to react by being opposed to what I became famous for: drapery. But this summer, my visit to the museum touched me on a different level among with my collaboration with the Jewellery House of Lalaounis, for whom I designed a series of pieces. This is how my decision was made, to illustrate my past but this time from another angle working with a more minimal point of view. It sounds more than a challenge using the resources of the past to lead something towards the future, don’t you think? It’s not easy! It can be a hustle sometimes, putting yourself in the condition where you have to understand all these intense references, breaking their rules in order to achieve a totally new idea. One might easily say “It’s just a dress” but one can't imagine sometimes how much work has gone into the process of conceiving and


Η πρώτη συλλογή της Σοφίας για τον Οίκο Vionnet, καλοκαίρι 2007. Photo Bill Georgoussis


απλά ένα φόρεμα, αλλά δεν μπορεί να φανταστεί πόσα στάδια προηγούνται για να καταλήξεις εκεί.

Σε ποιο πρότυπο γυναίκας απευθύνεστε; ∆εν έχω κάποιο πρότυπο. Απευθύνομαι συνήθως στη γυναίκα που εργάζεται, είναι αυτοδύναμη, έχει κάποια παιδεία σχετικά με τη μόδα, όχι να είναι fashion victim αλλά να έχει κάποια αντίληψη και σίγουρα δεν απευθύνομαι στη γυναίκα που ντύνεται μόνο και μόνο για να προσελκύσει τους άντρες. Όταν είναι αυτοσκοπός της κάτι τέτοιο, τότε μάλλον πρέπει να επιλέξει από άλλη εταιρία τα ρούχα της. Συνδυάζετε σχεδόν τέλεια τα διαφορετικά υφάσματα και τα σχήματα… Είναι όπως γράφεις ένα κείμενο και έχεις 24 γράμματα, δεν έχεις περισσότερα και με αυτά πρέπει να σχηματίσεις τις λέξεις σου. Θέλει δουλειά, δεν είναι απλό. Γιατί όσο πιο ωραίες λέξεις χρησιμοποιήσεις τόσο πιο όμορφο θα ’ναι το κείμενο που θα γράψεις. Χρειάζεται εξάσκηση. Πήρε πολλά χρόνια για να το καταφέρω όσο το έχω καταφέρει. Στην αρχή έκανα πιο απλά πράγματα, μετά άρχισα τα πιο σύνθετα. Ακόμα όμως και σύνθετα να είναι, η εντύπωση που θέλω να αφήνουν είναι εκείνη του απλού. Να μην είναι πολύ προβληματισμένο το ρούχο και επιτηδευμένο. Αυτό δεν μου αρέσει. Έχετε εργαστεί και σαν head designer για άλλους δύο οίκους. Αυτή η εμπειρία πώς ήταν; ∆εν είναι δύσκολο να πρέπει να προσαρμοστείς σχεδιαστικά στο όραμα κάποιου άλλου; Όχι δεν είναι δύσκολο. Είναι λες και πρέπει να γράψεις ένα άλλο είδος κειμένου από ό,τι γράφεις μέχρι τώρα. Όσο πιο πολλά ρούχα σχεδιάζω, τόσο πιο χαρούμενη είμαι. Όταν λοιπόν έχω τέτοια δυνατότητα γιατί να πω όχι; Όσα πιο πολλά ξέρεις τόσο πιο καλά είναι. Και μου αρέσει που έχω καλύψει όλο το φάσμα της μόδας. Είναι πολύ χρήσιμο να έχεις περάσει από διάφορα στάδια. Είμαι πολύ τυχερή που είχα τέτοια εμπειρία και που έχω καλύψει τέτοιο δρομολόγιο. Τα ρούχα που φτιάξατε για τον οίκο Vionnet ήταν υπέροχα. Σε ευχαριστώ. Η εταιρία όμως δεν είχε πολύ σωστή δομή. ∆εν χρειάζεται να μπω σε λεπτομέρειες. Σαν εμπειρία την καταχωρώ στα θετικά. Ακούστηκαν διάφορες φήμες για τη διάλυση αυτής της συνεργασίας σας. Για πες. Είμαι περίεργη. Ότι οι τιμές ήταν πολύ ψηλές κ.τλ. Μα ήταν. Κι εγώ δεν συμφωνούσα καθόλου μ’ αυτό. Αλλά καλύτερα να μην μπούμε σε λεπτομέρειες. Υπάρχει μια τάση τώρα, πολλοί σχεδιαστές να βρίσκουν νέους τρόπους να παρουσιάζουν τη δουλειά τους. Βίντεο, ταινίες μικρού μήκους κ.τλ. Εσύ πώς το βλέπεις αυτό; Καλό θα ήταν να βρισκόταν πράγματι ένας καινούριος τρόπος, ένα καινούριο trend παρουσίασης γιατί τα σόου είναι πανάκριβα, αλλά δυστυχώς όλα αυτά δεν έχουν την ίδια απήχηση όπως μια επίδειξη. ∆εν νομίζω ότι γίνεται. ∆ηλαδή ακόμα και οι δημοσιογράφοι ζητούν look 1, look 2, look 3, δεν θα μπουν στο κόπο και να σου ζητήσουν π.χ μια εικόνα από την ταινία. Τι νομί��ετε ότι ορίζει το σύγχρονο σήμερα; Το σύγχρονο έχει να κάνει κυρίως με το πώς χρησιμοποιείς και αξιοποιείς τα υφάσματα, δεν έχει τόσο να κάνει με την παρουσίαση. Εγώ όταν κάνω μια παρουσίαση με ενδιαφέρει να δείξω το ρούχο, δεν με ενδιαφέρει τόσο να βρω το concept ή ένα εναλλακτικό τρόπο παρουσίασης. Με ενδιαφέρει να εστιάσει ο άλλος στο ρούχο. Εκεί δίνω έμφαση. Η μόδα για σας τι είναι; ∆εν είναι σίγουρα παιχνίδι η μόδα. Το παίρνω πολύ σοβαρά. ∆εν το κάνω ούτε γιατί είναι διασκεδαστικό ούτε γιατί μ’ αρέσει να κάνω παρέα με μοντέλα και όλα αυτά. Μ’ αρέσει να κάνω ρούχα. ∆εν υπάρχει περίπτωση να σταματήσω να κάνω ρούχα. Για μένα είναι τρόπος ζωής. Τι απολαμβάνετε πιο πολύ; Τη σύλληψη μιας ιδέας ή την υλοποίησή της; Όλα. Και τη σύλληψη και την υλοποίησή της. Τη συνεργασία με την ομάδα μου, αυτό μ’ αρέσει πάρα πολύ, να ανταλλάζουμε ιδέες, όλη αυτή η διαδικασία είναι πολύ δημιουργική και την απολαμβάνω. Όλα αυτά τα χρόνια που κάνετε μόδα…αυτή την τέχνη… Εφαρμοσμένη τέχνη είναι η μόδα. Γιατί όπως και να το κάνουμε πρέπει να ’ναι εμπορική. Απευθύνεται στη γυναίκα και άμα μια γυναίκα δεν ενδιαφέρεται να βάλει αυτά τα ρούχα δεν μπορεί να τα έχει στο δωμάτιο της και απλώς να τα κοιτάς λες και είναι γλυπτό. Αυτό δεν είναι μόδα. Αυτό είναι αποτυχία. Από τους νέους σχεδιαστές ξεχωρίζετε κάποιους; Υπάρχουν πάρα πολλοί καλοί νέοι σχεδιαστές. Και Έλληνες υπάρχουν πολλοί καινούριοι. Έρχονται πολλοί στο Λονδίνο και σπουδάζουν στο Σεντ Μάρτινς. Έχω στείλει εγώ εκεί πολύ κόσμο (γελάει). Και από κει βγαίνουν πολλά παιδιά. Η Μαίρη Κατράτσου, η Μυρτώ Στάμου που μόλις αποφοίτησε…Μια χαρά. ∆υστυχώς στην Ελλάδα δεν υπάρχει μια σωστή σχολή. Πώς φαντάζεστε το μέλλον; Κάνετε μεγαλεπήβολα σχέδια; Κάνω αλλά δεν λέω πρέπει να κάνω αυτό αλλιώς θα σκάσω. Γενικά δεν κάνω ιδιαίτερα σχέδια, γιατί λειτουργώ πιο πολύ με το ένστικτο. Προγραμματισμό κάνω αλλά δεν επενδύω σε μεγαλεπήβολα σχέδια γιατί συνέχεια συμβαίνουν πολλά απρόοπτα που μπορεί να με πάνε αλλού. Έχω μια μέθοδο και αυτό με έχει βοηθήσει. Είναι ωραία ιδέα να κάνετε ένα σόου στο Νέο Μουσείο. Γιατί δεν τους το προτείνετε; Γιατί θα μου πουν όχι (γέλια).

the realization of a garment.

Who is your heroine really? I don’t have a standard. My work is a reflection of the working woman who has some education about fashion without being victimized by it. She is a current independent who certainly does not dress in order only to attract men. If so, she will probably need to choose something else to fill her wardrobe with(laughs) What always impresses me is your ability of combining different and opposite fabrics and also the way you create surfaces. I am still using the same vocabulary but I can form more complex and inventive sentences , if you like. It took many years to be where I am today. In the beginning my work was simpler and slowly it was transformed to something more complex, although complex is not the way I want my clothes to appear like. I don’t want the clothes to be over sophisticated or difficult… You were head designer for two other labels, apart from your own: Ruffo Research and Madeleine Vionnet. How was that experience for you. I mean how difficult it is for a creative to take over someone else’s vision and turn it into something new? I wouldn’t say it was difficult. It felt like someone asked me to write a different kind of text than my own, see things from another point of view. The truth is that the more I design, the happier I feel. Why not undertake such a great challenge? It was a chance for me to learn more and go through a variety of different stages. Your collection for Vionnet was really wonderful. Thank you! If the structure of the company was different, things would have worked out, but that’s another story. It’s registered as a positive experience. There were hundreds of rumours about it... Really... I'm interested to hear. That the product prices were too high for example… But they were; and frankly I was opposed to it. Anyhow, lets not get into details. More and more designers, season by season, present their work through videos or short films. How do you see this trend? How do you sense the future of Fashion will be like? Indeed it would have been nice if there were a new option for us since the cost for a catwalk show has become so high. Unfortunately, nothing can replace a real fashion show. I don’t really think it is actually possible, at least not for now. The journalists still want to see the collections look by look after the show. I don’t think it would help if we send them a movie still. Can you define what is considered as modern for you Sophia? Primarily it has to do on how you use the fabrics, your choice of materials and the construction as well as the woman you want to project. Then of course follows the presentation, although my shows tend to be quite simple since I am more concerned to be understandable and that everyone will be able to focus easily on the clothes and the craft. This is where I actually emphasize. A histrionic presentation is of little interest in the way things work for me. So what is fashion for you really? I certainly don’t see it as a game. I am very serious about what I do. Making clothes is my reason for working and I will never stop. I am not here because its fun nor because I like hanging out at parties and meeting celebs. What do you enjoy most; the conception or the implementation of an idea? Both! Working with my team is also my favourite part of the process. Exchanging ideas, the route to the end result each season is so creative and enjoyable. Aren’t you afraid of losing your inspiration sometimes? It has never happened so far. My only problem is with time. There is never enough time. All these years you spent in the service of fashion…this art… Fashion is applied art but it needs to be commercial. Its purpose is to be worn and not to be treated as it is some kind of sculpture or object to look at. Otherwise Fashion is a failure. What is the most interesting thing you have learned over the years? Working with the Italian factories is very interesting. I learned so many things all this time. Everyday there is something new, an interesting experience. I wake up in the morning; go to the studio feeling happy. Honestly. Out of the new designers breed, who are your favourites? There are so many gifted young designers. Greeks too. So many come to London and study at Saint Martin’s which I often recommend.(laughs) Mary Katranzou is one of them and the fresh graduate Myrto Stamou..Too bad there is not such an art school in Greece.. How do you see your own future? Do you plan far-reaching projects? I think of it without putting myself in a tight plan otherwise I would stop enjoying what I do. So far, I operate by using my instinct . I avoid far-reaching plans only because there is the slight possibility of everything turning upside down. I have a method that has helped me go on through the years. It would be nice if you presented your work at the New Acropolis Museum. Why don’t you propose it? Because they will say no? (laughs)


Αntonio, μετράς ήδη έξι χρόνια σαν head designer στον οίκο Kenzo. Τι άλλαξε στην εταιρία από τον καιρό που ανέλαβες; Πόσο σε έχει αλλάξει αυτή η εμπειρία εσένα προσωπικά; Έχω αλλάξει πράγματι. Αισθάνομαι πάρα πολύ τυχερός γιατί αυτό που αγαπώ περισσότερο στη ζωή μου έχω καταφέρει να είναι και το επάγγελμά μου. Η ζωή μου και η δουλειά μου είναι άρρηκτα συνδεδεμένες και αυτά τα έξι χρόνια επηρέασαν σημαντικά την οπτική για τα πάντα. Αισθάνομαι πια ότι το όραμά μου για τον οίκο είναι πολύ πιο ώριμο, ότι κατάφερα πια να ανεξαρτητοποιηθώ από τη σκιά του μεγάλου Kenzo Takada και να δώσω στις συλλογές ένα πιο προσωπικό μου αποτύπωμα. Όταν εργάζεσαι σε ένα τόσο μεγάλο όνομα, με τέτοια ιστορία και ισχυρή ταυτότητα, όπως είναι ο Kenzo, φοβάσαι συνήθως να τολμήσεις μιαν αλλαγή. Τον περασμένο χρόνο έγινα creative director του οίκου διεθνώς και τώρα διευθύνω όλες τις συλλογές: αντρικά, παιδικά, αξεσουάρ, είδη σπιτιού. Αυτό διεύρυνε το όραμά μου και σκοπός μου τώρα είναι να καθιερωθεί παγκοσμίως ο οίκος Kenzo σαν ένα lifestyle brand, με μια πολύ ισχυρή ταυτότητα σε όλα τα επίπεδα. Και επίσης θέλω προσθέτοντας το προσωπικό μου όραμα, να οδηγήσω το Kenzo στον πλήρη εκσυγχρονισμό του. Είσαι πιστός στη Σαρδηνία, τον τόπο καταγωγής σου. Εκεί μένεις και από κει εργάζεσαι. Πόσο δύσκολο είναι αλήθεια να ζεις τόσο μακριά από τα κεντρικά γραφεία του Kenzo, που βρίσκονται στο Παρίσι; Έχω καταπληκτικές ομάδες συνεργατών, οι οποίοι είναι και οι συνδέσμοι μου. Ταξιδεύουν στη Σαρδηνία στην αρχή της κάθε σεζόν και μένουν εδώ μαζί μου για μερικές εβδομάδες. Μετά πηγαίνω εγώ στο Παρίσι για να ελέγξω την πρόοδο των συλλογών και να συζητήσω πιθανές αλλαγές. Είναι απλά ένας διαφορετικός τρόπος να δουλεύεις, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι είναι και λιγότερο αποδοτικός. Πώς διαχειρίζεσαι το θέμα των deadlines; ∆εν έχω επιλογή παρά να το διαχειριστώ. Όταν είσαι ένα δημιουργικό άτομο πολλές φορές πιστεύεις πως δεν θα αναγκαστείς να ασχοληθείς με πρακτικά θέματα και λεπτομέρειες. Αυτό όμως δεν ισχύει. Η βιομηχανία της μόδας είναι γεμάτη από deadlines, από πιθανά και απίθανα γεγονότα που συμβαίνουν, από υλικά

Ο οίκος Kenzo δημιουργήθηκε το 1970 από τον Ιάπωνα Kenzo Takada. Η Μέση Ανατολή συνάντησε τη ∆ύση, μέσα από τα looks, που πρότεινε ο σχεδιαστής, την ανάμιξη δηλαδή έθνικ στοιχειών και prints, εξωτικών λουλουδιών και υφασμάτων τα οποία σε συνδυασμό με την παριζιάνικη κουλτούρα εγκαθίδρυσαν τον οίκο ΚΕΝΖΟ. Το 1983, ο οίκος Kenzo, πλάσαρε την πρώτη του αντρική συλλογή και πέντε χρόνια αργότερα παρουσίασε το πρώτο του άρωμα, το οποίο ήταν και η αρχή σε μια επιτυχημένη σειρά αρωμάτων και προϊόντων περιποίησης.Το 1993 η εταιρία L.V.M.H αγόρασε τον οίκο και τον επόμενο χρόνο κάλυψε την παριζιάνικη γέφυρα Pont Neuf με 10.000 λουλούδια σαν φόρο τιμής. Έπειτα από την αφυπηρέτηση του Takada, το 1999, χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια για να βρεθεί ένας αντάξιος αντικαταστάτης. Ο Gilles Rosier, ήταν ο πρώτος σχεδιαστής ο οποίος ανέλαβε αλλά χωρίς την αναμενόμενη επιτυχία. Ένα χρόνο αργότερα ο Rosier αντικαταστάθηκε από τον Antonio Marras. Ο ιταλικής καταγωγής Antonio Marras προσλήφθηκε σαν creative director της γυναικείας συλλογής και έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο Παρίσι - κάτω από αυτό τον τίτλο - το φθινόπωρο του 2004. Εκείνο που πάντα με εντυπωσιάζε στον Antonio Marras ήταν το ταλέντο του να παραμένει ένας χαμηλών τόνων κυρίαρχος της μόδας, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο κατάφερε να διατηρήσει τον μύθο του Kenzo. Σημερα το 2010 το όνομα Kenzo, είναι γραμμένο με χρυσά γράμματα, 24 καρατίων, χάρη στον Marras.

You count six years already as the Head Designer of Kenzo. What changed in the company since you took over? How different you feel as a person? I do. I am a very lucky person because what I do, my profession is what I love the most. My life and my work are strictly linked and 6 years of time changed my perspective a lot . Now I feel my vision of the brand is more mature, I walk out of the shadow of the big Kenzo Takada to give collections a more personal touch. When you work for a big house like KENZO, with such a strong history and identity, you often do not dare to change much. I think we have done something very beneficial to the brand since I took over the women’s first line in 2003. Last year, I was appointed global creative director of the brand and now I direct all the lines of the Maison: menswear, childrenswear, accessories and home lines. This has given me a wider vision and experience of the brand and my aim is to make KENZO a global lifestyle brand, with a very strong and coherent identity at all levels. I want to take “all” of KENZO into modernity by adding my personal vision of it. You are loyal to Sardenia, your birthplace, where you actually live and work with your family. How difficult it is for you living so far from the Parisian Kenzo headquarters. I have wonderful teams who co-ordinate with me. They travel to Sardinia at the beginning of the season and stay with me several weeks. Then I come to Paris regularly to check the progress of the collection and discuss of changes. It is just a different way of working. How do you work with deadlines? I have to – there is no other choice. When you are a creative person, you think that you’d not have to bother with practical details and stuff. But this is not true! Fashion is such a concrete industry, with deadlines, possible and impossible things, fabrics that run out, models who are late! So I rely as much as I can on people I work with and trust what they do. Kenzo Takada was known for his frivolous prints, the enormous shapes and the theatrical way he used to present his collections. On the contrary, you are someone who loves intense patterns, the weight of Histroy, the importance of religion, tribal references, the colors and the connections between them.. How do you see your work?

Kenzo launched in 1970 as the brainchild of Japanese-born Kenzo Takada. The look epitomized "West meets East," merging bold prints with an ethnic vibe, exotic flowers and textures to blend Kenzo's natural Japanese influences with Parisian culture. In 1983, The house of Kenzo introduced the menswear part , and five years later, the first Kenzo fragrance was launched, which led to a highly successful series of fragrances and skin care. Louis Vuitton Moët Hennessy bought the label in 1993, and the next year the house covered the Parisian Pont Neuf Bridge in 10,000 flowers. After Takada’s retirement in 1999, it took 4 years to find a successful replacement. Gilles Rosier was the first designer to take over, unsuccessfully. One year later, Rosier was replaced by Antonio Marras. The Sardinia-based Antonio Marras was hired as Creative Director for womenswear and he debuted in Paris during the Fall 2004 season. What always impresses me about him is his ability to remain a low profile master and that he gloriously continues the legacy of KENZO. In the year of our Lord, 2010, the name of KENZO is written in 24 carat gold letters thanks to Antonio Marras.

by Filep Motwary

THEHOUSE OF KENZO

ANTONIOMARRAS


Ο Kenzo Takada είχε ξεχωρίσει για τα έντονα εμπριμέ του, τα τεράστια περιγράμματα που έδωσε στη γυναικεία σιλουέτα και το θεατρικό τρόπο με τον οποίο συνήθιζε να παρουσιάζει τις κολεξιόν του σε αντίθεση με σένα, ο οποίος λατρεύεις τα έντονα patterns, τις ιστορικές και θρησκευτικές αναφορές και τα χαρακτηριστικά των μακρινών «φυλών», τα χρώματα και τους συνδυασμούς μεταξύ τους. Πώς θα χαρακτήριζες τη δική σου δουλειά; Πιστεύω πως ο Kenzo Takada άφησε ένα ξεχωριστό και φρέσκο μήνυμα στο χώρο της μόδας. Ήταν τότε, στα τέλη της δεκαετίας του ’60, όπου η μόδα ήταν ακόμα ταυτισμένη με κάποια μικρά παριζιάνικα σαλόνια Υψηλής Ραπτικής, όπου οι γυναίκες που ασχολούνταν ήταν μιας συγκεκριμένης κοινωνικής τάξης και δεν είχαν άλλη επιλογή από του να φοράνε τουαλέτες πριγκιπικού τύπου. Ο Kenzo άλλαξε εντελώς αυτή τη νοοτροπία γιατί ακριβώς δεν προσέγγισε τη μόδα μέσα από τους κανόνες της Υψηλής Ραπτικής αλλά επέλεξε τα πιο ελεύθερα σχήματα, τα χρώματα και τα prints, όλα αυτά σαν αναφορές από μακρινές χώρες. Η μόδα μετατράπηκε μέσα από τα σχέδια του Kenzo σε ένα παιχνίδι και ήταν ελεύθερη για πρώτη φορά. Η μόδα ήταν πια για τους καθημερινούς ανθρώπους. Αυτό ήταν ένα πολύ καινοτόμο μήνυμα το οποίο εξακολουθεί να θεωρείται σύγχρονο. Συμμερίζομαι την αγάπη του Kenzo για την κουλτούρα των νομάδων καθώς και τον ενθουσιασμό του για το εξωτικό το οποίο συνδυάζει με τα στοιχεία της δυτικής γκαρνταρόμπας… Πιστεύω στο fusion στη μόδα, το οποίο εκείνος πρώτος πρότεινε. Ανάμιξε την παριζιάνικη Υψηλή Ραπτική με τις ιαπωνικές του ρίζες. Το τι κάνω εγώ είναι να αναμιγνύω αυτή την ιδεολογία με τα δικά μου στοιχεία καταγωγής, τις ιστορικές και φυλετικές μου αναφορές. Αμφότεροι καταγόμαστε από ένα νησί και όπως όλοι οι νησιώτες έχουμε ένα πολύ ξεχωριστό όραμα. Πόσο σημαντική είναι για σας η έρευνα του παρελθόντος; Πολύ σημαντική. Το παρελθόν είναι η βάση για το μέλλον. Οι «ιστορίες» που διηγούμαι για τον Kenzo πρέπει να είναι ιστορίες που όλοι ανέκαθεν γνώριζαν. Η ιστορία μπορεί να είναι η ίδια, κάτι που άκουσες χιλιάδες φορές αλλά εκείνο που έχει σημασία, εκείνο που μετρά, είναι ο διαφορετικός τρόπος με τον οποίο την αφηγείσαι κάθε φορά. Γι’ αυτό και κάθε φορά πηγή έμπνευσής μου είναι κάτι το οποίο στον καθένα μοιάζει οικείο, στο οποίο ωστόσο προσθέτω ένα αντίθετο στοιχείο και το μετατρέπω έτσι σε μια καινούρια ιστορία. Ποια είναι η ταυτότητα του Kenzo σήμερα; Χρησιμοποίησες πριν τη λέξη «φυλή». Λατρεύω αυτή τη λέξη. Όταν μιλάμε για ένα διεθνή οίκο όπως το Kenzo, με συλλογές για όλους (άντρες, γυναίκες, παιδιά, σπίτι) είναι εύκολο να εστιάσεις σε ένα «οικογενειακό» concept. Και αυτό ακριβώς είναι που δεν θέλω να συμβεί. Προτιμώ την έννοια και την ιδέα της «φυλής» που αποδίδει την αίσθηση μιας πιο διευρυμένης οικογένειας, όπου ανθρώποι μοιράζονται ένα κοινό όραμα και έρχονται κοντά ο ένας στον άλλο, ανεξάρτητα από πού προέρχεται ο καθένας. Για μένα Kenzo σημαίνει αυτό: Μια φυλή η οποία δεν θέλει να μοιάσει με τις άλλες. Η «φυλή» Kenzo έχει ένα δικό της προσωπικό στιλ και μοιράζεται με όλους την αγάπη της για τα ταξίδια και τις διαδρομές. Πότε εξελίχθηκε το δικό σας στιλ και πόσο άλλαξε στην πορεία; Είμαι μάλλον ο πιο ακατάλληλος για να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση. Έχω μια τάση να ξεχνώ τι έκανα στο παρελθόν. Παρότι διατηρώ ένα είδος νοσταλγίας για τις παλιές ταινίες και για καλλιτέχνες του περασμένου αιώνα, δεν διοχετεύω αυτό το αίσθημα στην προσωπική μου δουλειά. Η δουλειά μου και το μυαλό μου είναι επικεντρωμένα μόνο στην επόμενη συλλογή. ∆εν υπάρχει χρόνος για να κοιτάω προς τα πίσω. Ξεκινήσατε σαν σχεδιαστής Υψηλής Ραπτικής σωστά; Ναι. Στη Ρώμη το 1994 Η μόδα σήμερα αρχίζει να επικεντρώνεται όλο και περισσότερο στο χειροποίητο. Ακόμα και οι συλλογές prêta-porter έχουν σαφείς αναφορές στην Υψηλή Ραπτική. Η προσέγγισή τους είναι σχεδόν η ίδια. Πού οδεύει κατά τη γνώμη σας η Υψηλή Ραπτική; Πιστεύω ότι σήμερα, όλα αυτά τα στοιχεία τα οποία στο παρελθόν ήταν σαφώς διαχωρισμένα, τώρα πια αναμιγνύονται. Κι αυτό είναι κάτι το οποίο ο οίκος Kenzo είχε συνειδητοποιήσει 40 χρόνια πριν. Υψηλή Ραπτική, αθλητικά ρούχα, καθημερινά ρούχα: όλα μπαίνουν στην ίδια συλλογή και κανείς πια δεν εκπλήσσεται αν δει ένα τζιν κεντημένο με Swarovski, να πλασάρεται σαν καθημερινό ρούχο. Να υποθέσω ότι θα ασχοληθείτε και πάλι, σαν σχεδιαστής, με την Υψηλή Ραπτική; Κάποιος, κάποτε με χαρακτήρισε σαν «couture-a-porter» σχεδιαστή. Πάντα στις συλλογές μου είχα να προτείνω ένα-δύο κομμάτια τα οποία φτιάχνονταν στο ατελιέ κατόπιν παραγγελίας. Η προσέγγισή μου ωστόσο δεν είναι η ίδια που ακολουθείται στην Υψηλή Ραπτική. Για παράδειγμα θα πάρω 100 στρατιωτικά σακάκια της δεκαετίας του ’30 και αυτό που θα κάνω είναι να τους προσθέσω πολύτιμα κεντήματα τα

τα οποία ξαφνικά εξαντλούνται, μοντέλα που καθυστερούν κ.τλ. Έτσι βασίζομαι όσο περισσότερο μπορώ στους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζομαι και εμπιστεύομαι τη δουλειά τους.

How important is research of the past for you? Very important! Past is the basis of future. The stories I tell for KENZO have to be stories anyone has known for ever. The story can be the same, something you have heard million times but what matters in the end, it is the way you tell it. That is why I always start from inspiration that is familiar for everyone but then try to mix it with some opposite element and make it a new hybrid story. What is the spirit of KENZO today? You used the word “tribe”. I love this word. When you have a global brand like KENZO with lines for everyone (men, women, children, home), it is easy to go for a “family” concept. I do not want it for KENZO. I prefer the “tribe” idea, a kind of open family where people gather together, no matter where they come for, in the name of a common vision. For me KENZO is a tribe who does not want to look like the others. Our KENZO “tribe” has a personal style, shares the same love for hybrid influences and journeys. When did the Antonio Marras style developed and how has it changed through the years? I am the less appropriate person to answer this question …I tend to forget what I have done in the past. Although I cherish some kind of nostalgia for old movies and artists from last century, I never apply this feeling to my personal work. My work and my mind are all for the next collection. No time to turn back. You started off as a Couture designer, correct? Yes in Rome in 1994 Mr Marras, nowadays, fashion has become more and more about craft. Pret –A –Porter has so many couture references. The approach is almost the same. Where does couture stand today? I think today all these elements that used to be separated meld together. This is something Kenzo understood 40 years ago! Couture, ready to wear, sportswear, casual wear: everything enter in the same collection and none is surprised to see Swarovski embroidered denim in a ready to wear collection. So, would you get yourself involved again? (as couture designer) Someone one day defined my work as “couture-à-porter”. I have always proposed in my rtw collections some unique pieces made by the atelier on request. My approach is not the one of the couture maison though: I tend to find, let’s say, 100 military jackets from the 30’s and I customize them with precious embroideries hand made by old ladies from Sardinia. As you see, there is a very “couture” approach but the exclusivity is not about the price or the brand only: it is about something unique, historical and limited. Does it bother you that the mainstream plagiarizes designer’s ideas? I do not condemn mainstream brands. I just think that some of them really come up with original design at small prices – and this is totally fine with me. Some others just copy and paste – this is wrong but it is a creative-killing process. The day they will have killed all the small creative houses by making affordable copies – I wonder whom are they going to plagiarize ideas from? What is more important for you, the product or the process? Both – the product must show the process – if it doesn’t, something is wrong…. Years back, I wanted to work for you. James Greenfield interviewed me back then. Although I never got the position, the question still remains: What are you looking for in a young person’s work, to include him/her as part of your team? I love creativity and focused vision. I like someone who shares the same vision with me but who also has something very different to propose. I am not one of those designers who expect his team to just copy his work. I love new ideas and plenty of them. They just have to be right for KENZO…. How underrated is the relation between fashion and home décor? I believe that fashion; decoration, photography, art and cinema can dialogue together. For KENZO Maison, I signed a special project, the BEEEA pouf. It is very KENZO: it has the same shape than the pagodon bag, an iconic bag Kenzo Takada created by inspiring himself from the boxes Asian women use to collect rice more

I think Kenzo Takada has given a quite unique and fresh message to fashion. It was the very end of the 60s and fashion was still the matter of some old people in tiny “couture” salons in Paris where women were represented as ladies-bourgeoisies with no other choice than wearing fitted tailleurs and princess evening dresses. Kenzo changed all this with his “no couture” approach, free shapes, colors and prints, influences from far away countries. Fashion was for fun and freedom for the first time. Fashion was for real people. This is an extremely modern message and today it is very pertinent. I share with Mr Takada the sense of cultural nomadism, the fascination for exotism that you combine with a western wardrobe. I believe in the “fusion fashion” he first proposed. He mixed the Parisian couture with his Japanese roots; I mix it with my Sardinian origins, my historical and tribal references. We both came from an island and like all islanders we have particular visions.


What are the differences between the women and men customers of Kenzo. I think there are differences between women and men as costumers in general. I try to be more subtle and quieter for menswear but I do believe the two lines have to dialogue and be coherent. Where does Kenzo stand today? I dare to hope that KENZO offers something different in fashion. Not always easy, not always mainstream, but unique. How important is fashion journalism or a show’s aftermath in the press from a designer’s perspective? It is hard to hear bad comments but I think you can take it and learn from them if you think there is something good in it. But what matters the most for me is my work. If I think I did what I had to, there is no much I regret. What are your morals Mr Marras? Work and carry on. Never give up. I am from Sardinia and like all people from islands; I am very stubborn (laughs)

Σας ενοχλεί που η mainstream μόδα αντιγράφει τις ιδέες των μεγάλων σχεδιαστών; Αποδοκιμάζω εντελώς τα mainstream brands. Πιστεύω ότι ελάχιστοι από αυτούς έχουν αυθεντικές ιδέες. Οι περισσότεροι όμως αντιγράφουν και αυτό είναι καταδικαστέο. Τη μέρα που θα έχουν εξαφανίσει όλους τους μικρούς και δημιουργικούς οίκους, ακριβώς επειδή αντιγράφουν τα σχέδια τους και τα πουλούν σε πιο προσιτές τιμές, διερωτώμαι από ποιον θα αντιγράφουν; Τι είναι πιο σημαντικό για σας, το αποτέλεσμα ή η διαδικασία; Και τα δύο. Το αποτέλεσμα πρέπει να προδίδει και τη διαδικασία. Αν όχι τότε κάτι πήγε λάθος. Σας ομολογώ πως χρόνια πριν ήθελα πάρα πολύ να εργαστώ σε σας. Έκανα μάλιστα ένα interview με τον James Greenfield. Παρόλο που ποτέ δεν προσλήφθηκα, εξακολουθώ να έχω την απορία: Τι είναι αυτό που πρέπει να διαθέτει ένα νεαρό άτομο ώστε να συμπεριλάβετε τη δουλειά του στην ομάδα σας; Λατρεύω τη δημιουργικότητα και το ξεκάθαρο όραμα. Μ’ αρέσει κάποιος να μοιράζεται το ίδιο όραμα με το δικό μου αλλά ταυτόχρονα να έχει και κάτι πολύ διαφορετικό να προτείνει. ∆εν είμαι από κείνους τους σχεδιαστές που το μόνο που προσδοκούν από την ομάδα τους είναι να αντιγράφουν τη δουλειά τους. Μ’ αρέσουν οι καινούριες ιδέες. Απλά αυτές οι ιδέες πρέπει να ταιριάζουν και με τη φιλοσοφία του οίκου Kenzo. Πόσο υποτιμημένη είναι πιστεύετε η σχέση μεταξύ μόδας και διακόσμησης; Εκείνο που πιστεύω είναι πως η μόδα, η διακόσμηση, η φωτογραφία, η τέχνη, ο κινηματογράφος μπορούν να έχουν έναν ανοιχτό διάλογο μεταξύ τους. Έχω υπογράψει ένα πολύ ξεχωριστό project για το Kenzo Maison, το BEEEA πουφ. Είναι πολύ Kenzo. Έχει ακριβώς το ίδιο σχήμα με την τσάντα παγόδα, μια τσάντα που σχεδίασε ο Kenzo Takada, εμπνευσμένος από τα κουτιά που χρησιμοποιούσαν οι Ασιάτισσες για να συλλέξουν το ρύζι, δέκα και περισσότερα χρόνια πριν. Έχει τροχούς, στοιχείο που παραπέμπει στους νομάδες, άρα μπορεί να ταξιδεύει. Το θέμα ταξίδι είναι πάντα πηγή έμπνευσης στον οίκο Kenzo. Τέλος, αυτό το πουφ, είναι επίσης εμπνευσμένο από τα κοπάδια της Σαρδηνίας και έχει πάνω του ένα χειροποίητο κουδούνι, το οποίο φτιάχτηκε από τους πιο παλιούς κατασκευαστές κουδουνιών του νησιού. Ποια είναι η θέση του οίκου Kenzo σήμερα; Τολμώ να ελπίζω πως ο οίκος Kenzo προσφέρει σήμερα κάτι διαφορετικό στη μόδα, το οποίο μπορεί να μην είναι πάντα εύκολο ή mainstream αλλά είναι μοναδικό. Πόσο σημαντική είναι για σας η κριτική από τον Τύπο; Σίγουρα δεν είναι ευχάριστο να ακούς αρνητικά σχόλια αλλά από την άλλη πιστεύω ότι μπορείς να μάθεις κάτι από αυτά αν είναι καλόπιστα. Εκείνο όμως που μετρά περισσότερο για μένα είναι η δουλειά μου. Αν πιστεύω πως έκανα ό,τι έπρεπε να κάνω τότε δεν μετανιώνω για τίποτα. Ποια είναι τα πιστεύω σας κ. Marras Να συνεχίσω να δουλεύω. Να μην τα παρατάω εύκολα. Είμαι από τη Σαρδηνία και όπως όλοι οι νησιώτες είμαι πολύ πεισματάρης και ξεροκέφαλος (γέλια). Note: special thanks to Andriano Rossi at KENZO Elena Paganini at Antonio Marras

than 10 years ago. It has wheels, so it is nomad and can travel – and the theme of journey is a major inspiration at Kenzo’s. Lastly, it is inspired by the flocks of Sardinia –my birth land – and has an hand made bell created by the most ancient manufacturer of the island. Every bell makes a different sound – that is how the shepherd recognizes each of his animals. Last but not least, it is fun, so very KENZO!

οποία φτιάχνουν παλιές μοδίστρες της Σαρδηνίας. Υπάρχει μεν μια προσέγγιση Υψηλής Ραπτικής στον τρόπο που σχεδιάζω, η οποία ωστόσο δεν έχει να κάνει ούτε με τη μοναδικότητα του κομματιού, ούτε με την τιμή του ή την υπογραφή του. Έχει περισσότερο να κάνει με το ότι είναι κάτι μοναδικό, το οποίο έχει μια ιστορία.


SS10


RENE HABERMACHER by Filep Motwary

Ένας αγαπημένος φίλος του οποίου θαυμάζω πολύ τη δουλειά, ο φωτογράφος Rene Ηabermacher, μου απάντησε θετικά και με ενθουσιασμό όταν του ζήτησα να κάνουμε αυτή τη συνέντευξη. Τα πολλά ταλέντα του και η αληθινή ικανότητά του να αιχμαλωτίζει την ομορφιά, του έδωσαν το εισιτήριο στον παγκόσμιο χάρτη της μόδας, αρχικά σαν εικονογράφος και αργότερα σαν ένα από τα μέλη του φωτογραφικού ντουέτου Rene Ηabermacher/ Jannis Τsipoulanis Τώρα γυρίζει νέα σελίδα στην καριέρα του επιλέγοντας να συνεχίσει μόνος…

A darling friend and someone whose work I truly admire , photographer Rene Habermacher was delighted when I asked him for an interview. Rene's flexible talents and true ability to capture beauty gave him a one-way ticket to the world of fashion. Started of as an illustrator, winner of numerous prizes, then followed a stardust-filled collaboration with fellow photographer Jannis Tsipoulanis and now he is writing a new chapter in his book, choosing to drive solo..Here is what he told me ..

Πού βρίσκεσαι τώρα, τόσο στην επαγγελματική όσο και την προσωπική σου ζωή; Τώρα; Στον Σηκουάνα, μια ζεστή νύχτα στο όμορφο Παρίσι…. Επαγγελματικά, εδώ και περισσότερο από ένα χρόνο δουλεύω μόνος. Νιώθω πάντως πως η «πρώτη φάση» της επαγγελματικής μου ζωής έχει τελειώσει και ευελπιστώ πως σύντομα θ’ αρχίσει η δεύτερη… Τώρα είναι προς το παρόν λίγο μπερδεμένα τα πράγματα μεταξύ αυτών που πέρασαν κι αυτών που θα ’ρθουν… Η καριέρα σου μέχρι τώρα ήταν με κάποιον τρόπο ένας συνδυασμός από αμφιλεγόμενες μανούβρες. Άρχισες σαν εικονογράφος, με διακρίσεις μάλιστα, ενώ σήμερα είσαι ένας πασίγνωστος φωτογράφος μόδας. Πώς φανταζόσουν τη ζωή σου τότε και πόσο μακριά είναι απ’ τη σημερινή; Είναι βασικά η ίδια, αλλά τώρα πραγματικά απολαμβάνω το γεγονός πως μοιράζομαι με άλλους τη διαδικασία της δουλειάς, κάτι που δεν έκανα προηγουμένως. Το να είσαι εικονογράφος είναι μοναχικό επάγγελμα. Πες μου την ιστορία σου σε αριθμούς, αν δεν σε δυσκολεύω… Κράτα την αναπνοή σου και μέτρα μέχρι το δέκα Κατάρρευσε και ξεκίνα απ’ την αρχή Κράτα την αναπνοή σου και μέτρα μέχρι το δέκα Ξεκίνα ξανά, ξεκίνα ξανά Για πολλά χρόνια ήσουν συνεργάτης με τον JannisTsipoulanis. Πόσο δύσκολο ήταν

Where are you now, professionally and personally? Right now, I am at the shores of the Seine, on a warm summer night in beautiful Paris. Streets are empty and the remaining ones mingle in the few restaurant and cafe's terraces. Professionally, it's been a bit over one year since I've started working solo.I feel as though "phase one" of this process is over now, and hopefully "phase two" will soon begin, but right now it's a bit confusing, in between those two times. Your so far career has been, in a way, a combination of controversial manoeuvres. You started off as an illustrator, an award winning one, ending up today being a world-celebrated photographer. How did you imagine your life back then and how far it is from what it is now? Its basically the same- but for now I do enjoy a lot to share intense exchange with others in work. something that I was lacking back then. Being an illustrator is a lonely profession... Is it easy for your to tell me your story in numbers? Hold your breath and count to ten, and fall apart and start again, Hold your breath and count to ten, start again, start again...


Rene photographs Kristen Mc Menamy


να αποφασίσεις να κάνεις μια τόσο μεγάλη αλλαγή και να δουλέψεις μόνος; Μετά από μια έντονη συνεργασία ήρθε ο καιρός και για τους δυο μας να ακολουθήσουμε το δικό μας μονοπάτι και το όραμά μας. Είναι πάντως πολύ πιο εύκολο να το λες παρά να το κάνεις: ήταν μια μεγάλη διαδικασία, ήταν δύσκολο κάποιες φορές να παραδεχτώ το αναπόφευκτο και ήταν σίγουρα επώδυνο. Στην πορεία όμως ήρθε η ανανέωση και φάνηκε πως η απόφαση να συνεχίσουμε μόνοι, ήταν απελευθερωτική και για τους δυο. Κι όσο περνά ο καιρός, η προσωπική σφραγίδα και το στιλ είναι περισσότερο εμφανή στις φωτογραφίες μας. Πόσο διαφορετικό είναι να μοιράζεσαι τους στόχους για επιτυχίες σε σχέση με το να τους θέτεις μόνος; Ποτέ στη συνεργασία μας δεν είχα την ανάγκη για προσωπική διάκριση, μόνο το αποτέλεσμα μ’ ενδιέφερε. Πώς θα το πετυχαίναμε ή ποιος θα έδινε το έναυσμα για να πραγματοποιηθεί, δεν με απασχόλησε ποτέ. ∆εν υπάρχει μεγάλη διαφορά στο τότε και το τώρα. Η ομαδική δουλειά συνεχίζει να υφίσταται, μαζί με την ανταλλαγή ιδεών, μαζί με τις κριτικές. Αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό για μένα… Είμαι πολύ τυχερός που, από τότε που δουλεύω μόνος, έχω σπουδαίες σχέσεις με τους συνεργάτες μου. Η δουλειά σου σε συνεργασία με την Pat McCrath για το Βeauty Ιssue του περιοδικού «V» μου άρεσε πολύ. Ήταν κάτι περισσότερο από εικονογράφηση. Ποια ήταν η ιδέα πίσω απ’ αυτό; Όταν η Pat μου ζήτησε να δουλέψω μαζί της σ’ αυτό το project, οραματίστηκε μια ψηφιακή «υπεράνθρωπη» προσέγγιση μιας παλαιότερης δουλειά μου για το Numero με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Thomas Lenthal. Αλλά ήταν πολύ διαφορετικό γιατί αυτό που έκανα τότε, δεν ήταν αυθεντική εικονογράφηση αλλά φωτογραφία την οποία μεταχειρίστηκα με διαφορετικό τρόπο. Για μένα οι διαφορές των δυο δουλειών είναι πολύ εμφανείς και το αίσθημα αυτής της καινούριας δουλειάς με ικανοποιεί πολύ περισσότερο… Η Pat κι εγώ συναντηθήκαμε στο Λονδίνο για να θέσουμε κατευθυντήριες γραμμές στη δουλειά και σκεφτήκαμε αμέσως πως ο Kristen θα ήταν ιδανικός χαρακτήρας για τη φωτογράφηση. Για μένα είναι ίσως ένα μοντέλο, απ’ τα λίγα των τελευταίων δεκαετιών, που ακόμα με εμπνέει τόσο πολύ. Το σπουδαίο της συνεργασίας με την Pat ήταν η ακρίβειά της, όχι μόνο στη δουλειά. Πιστεύω πως το κοινό μας σημείο είναι μια εμμονή στη λεπτομέρεια και στη διαδικασία του να ομορφύνεις κάτι. Εκτός αυτού είναι και αξιαγάπητη. Έζησες για λίγο στην Αθήνα. Πες μου αλήθεια, ποια η εμπειρία σου; Πάντα αγαπούσα την Ελλάδα και το διασκέδασα πολύ όσο ζούσα εκεί. Συνεχίζω να πηγαίνω συχνά και να συναντώ φίλους και κάποτε να φωτογραφίζω σε συγκεκριμένες τοποθεσίες. Υπάρχει κάτι πολύ σπουδαίο με την Ελλάδα που είναι δύσκολο να βρεις οπουδήποτε αλλού, μια αρχαϊκή αίσθηση που αποπνέει βασικές ανθρώπινες αξίες που ισχύουν σ’ όλο τον κόσμο. Αυτό φυσικά έχει τις ρίζες του στον αρχαίο πολιτισμό που εκδηλώθηκε πιθανόν στην ανθρωπότητα σε μια πιο αγνή μορφή. Αισθάνομαι όμως πως οι παράμετροι της ελληνικής κοινωνίας σήμερα είναι κάπως περιοριστικοί στην εφευρετικότητα και γι’ αυτό υπάρχουν αναπόφευκτα όρια στον τομέα της δημιουργίας. ∆ημιουργικοί άνθρωποι σαν εσένα έχουν την ανάγκη να φεύγουν συχνά για να γεμίζουν τις μπαταρίες τους. Ποιος είναι για σένα αυτός ο τόπος της απόλυτης αρμονίας, που σε βοηθά για το επόμενο βήμα σου; Τα ταξίδια… με προδίδει φαίνεται το τσιγγάνικο αίμα που τρέχει στις φλέβες της οικογένειάς μου… Όταν ταξιδεύω λοιπόν, αφήνομαι απόλυτα. ∆εν έχω κανένα πρόβλημα να ταξιδεύω για μήνες στο δρόμο… Ήμουν πολύ τυχερός γιατί μέσα στον τελευταίο χρόνο είχα την ευκαιρία να βρεθώ στο Μεξικό, την Κένυα και την Ιαπωνία. Όσο για το φαγητό; Ακόμα ένα πάθος, επικίνδυνο για το μεταβολισμό μου όμως… Σε αντίθεση με άλλες, τις θρεπτικές εντυπώσεις μπορείς να… τις μεταφέρεις μαζί σου χωρίς να χρειαστεί να πληρώσεις για επιπρόσθετο βάρος! Τι άλλα πράγματα κάνεις εκτός από φωτογραφία; Μπορείς να μοιραστείς μαζί μας κάποια μελλοντικά σου σχέδια ή κάποια τα οποία έχεις ολοκληρώσει; Έχω τα μάτια μου ανοικτά προς όλες τις κατευθύνσεις. Με τον Jannis ήμασταν παραγωγοί ενός δίσκου πριν μερικά χρόνια, δούλεψα και ως interior designer για ένα club. Μια δουλειά που μετατράπηκε σε έναν εφιάλτη, αφού δυστυχώς δεν τελείωσε ποτέ σωστά (μια «πολύ» Ελληνική εμπειρία!). Βασικά ρίξαμε όλους τους τοίχους στο κτίριο εκτός τους εξωτερικούς και τη στέγη δημιουργώντας έτσι μια σήραγγα κατά κάποιον τρόπο. Φεύγοντας από αυτό το project έμαθα πως θα μπορούσα πιθανόν να σχεδίαζα και να έφτιαχνα ένα σπίτι σαν αρχιτέκτονας. Με λίγη βοήθεια από πολιτικούς μηχανικούς φυσικά… Ποιο είναι το τέλειο αντικείμενο για να φωτογραφίσεις; Τι κοιτάς πίσω από την προσωπικότητα που έχεις να φωτογραφίσεις κάθε φορά; Η μητέρα μου έλεγε πως γεννήθηκα έχοντας πάθος για την ομορφιά. Είμαι επίσης πολύ κοινωνικό άτομο. Έτσι αν με ρωτήσεις ποιο είναι το τέλειο αντικείμενο για να φωτογραφίσω, θα διάλεγα σίγουρα ανθρώπους. Θα μου κινούσε βέ-

For several years you worked in partnership with Jannis Tsipoulanis. How difficult was it for you taking the decision to go solo? After a long and very intense collaboration, it seemed time had come for both of us to follow our own paths and develop separate visions. Easier said than done: this was a long process, difficult to admit the inevitable, and at times certainly painful. But along came renewal that was liberating for both of us. Naturally, as time passes the individual touch and style gets more visible. How different it is when working with someone as partners, aiming for the same credit compared to working alone? I never felt the need to stand out in our cooperation. Only the result counted. How it was achieved, or who gave the initial kick for something never mattered to me. There is not so much difference from now to then. The teamwork remains, and with it the exchange of ideas and inputs, as well critic, that is very important to me. I am very lucky to have since been able to establish great relationships with the people I work with. Recently I came across your collaboration with Pat McGrath for “V”’s beauty issue. The result wasn’t very far from a fine illustrator’s work. I loved it. What was the idea of it..? When Pat asked me to work with her on this project, she envisioned the digitized superhuman approach of my earlier work for Numéro with creative director Thomas Lenthal. But it was very different because this was not pure illustration but actual photography treated in certain way and for me the difference between the two is very visible and the feel of this new work much more satisfying. Pat and I met in London to discuss the direction over lunch and immediately thought of Kristen to be the perfect character for the shoot. To me she is probably one of the most inspiring models in fashion of the last decades. For these images we thought of her as a glamorized Silvana Mangano character.The great thing with Pat is her precision on not only the work, but her references as well. I guess our common ground is an obsession for details and embellishing. and besides- she is just so lovable! Which is why I am very happy to have worked with her again on another project that just came out. For a while you were living in Athens. Can you be honest about that experience? I've always loved Greece and had great fun during the time I lived there. I still go back frequently, to see friends, hang out and sometimes go to shoot on location. There is something very special about Greece that is difficult to find elsewhere- a sense for the archaic, the basic human values that I understand as universal. of course this has its roots in ancient culture that has manifested itself in probably mankind's purest form. Apart from that, I feel the Greek society's parameters today are somewhat restricting to invention and therefore a limitation to creativity. Though I find Greece inspiring, I felt increasingly suffocated by that, so last year I decided it was time to go for me to give up my loft in Psirri area and move on. Looking back to the time I moved to Athens, I realize that the climate was so different from the one today. A"Greek renaissance" was on its way- and there was such a driving dynamic... that seems now entirely lost. only the contemporary art scene managed to gain some international significance. and few phenomenons like Dimitris Papaioannou, who's work I admire immensely and I had the pleasure to work with on the imagery of his previews play "Medea2". Visually creative individuals like you often have a need for a getaway. Where is the place where you feel in complete harmony with your own creativity? The way you put the two things together don't necessarily come in that order for me. What do you mean? OK, let me try again. My English is so bad sometimes... forgive me. Creative individuals like you, often have a need for a getaway to refill their batteries. Where is the place where you feel in complete harmony with your own creativity, ready for your next step? Travels. seems the Gypsy blood running in my family asks its tribute mostly from me. When traveling I can let go entirely. I have no problem whatsoever to live out of a suitcase for months in a row.... I was very fortunate this year, having had the possibility to spend time in Mexico, Kenya and Japan... and not to speak of the food! Another passion, though a dangerous one for my metabolism. Unlike the other nourishing impressions one is able to take along from a journey without paying for overweight. What other things you do apart from photography? Can you share future or short past projects you get involved in? I have my antennas everywhere. With Jannis we've produced a record some years ago, I worked on the interior design of a club, which turned out to be a total nightmare, since it was unfortunately never finished properly (a very


Rene photographs Roisin Murphy

βαια την περιέργεια πρώτα η εξωτερική εμφάνιση αλλά όλα έχουν να κάνουν με τη σχέση που είμαστε ικανοί να αναπτύξουμε μεταξύ μας. Θα με ενδιέφερε να υπερβώ την ανθρώπινη εικόνα τους και να τους δω σαν αντικείμενα. Αν έκαναν παρέλαση όλα τα «θέματα» μπροστά από τα εσωτερικά μου μάτια, θα ήταν πολύ δύσκολο να δώσω μορφή και να βρω τα κοινά μεταξύ των αγαπημένων μου. Πιθανώς αυτά που μετρούν περισσότερο σε μένα τελικά, είναι το πνεύμα και τα αισθήματα. Θυμάμαι μια μέρα με τη Maggie Cheung, στο Connaught Hotel του Λονδίνου, που έμεινε στο φακό μου με το φως μιας λάμπας, «χαμένη στη δική της ιστορία» όπως τη χαρακτήριζε… αυτές οι εικόνες ήταν τόσο ευθείς και γεμάτες συναισθήματα και δεν έμοιαζαν με τίποτα από αυτά που κάναμε μαζί της παλαιότερα. Ή πάλι με τη Rossy De Palma, μια ηλιόλουστη μέρα στη Μαδρίτη, όπου κανονίστηκε μια συνάντηση μέσω της κοινής μας φίλης Diane Pernet. Η Rossy στην αρχή επέμενε να κάνει η ίδια το styling και το μακιγιάζ, μια ιδέα που δεν μ’ άρεσε ιδιαίτερα στην αρχή. Υποχωρώντας, κατάλαβα πόσο δίκαιο είχε το να πιστεύει στον εαυτό της αλλά και πόσο δυνατή προσωπικότητα έχει μια γυναίκα σαν αυτή, που κατάφερε να εμμένει σε αυτό που ήθελε με αποτέλεσμα κάποιες καταπληκτικές φωτογραφίες. Βλέποντας αυτό, αντιλήφτηκα τη δυναμική τέτοιων προσωπικοτήτων όπως αυτήν της Rossy και τη σημασία που έχουν για ανθρώπους όπως τον Αλμοδοβάρ. Απόλαυσα πολύ να δουλεύω με τον Francois Sagat. Με ενέπνευσε πολύ και συχνά τον σκέφτομαι να συμμετέχει σε ιστορίες, σε διαφορετικούς ρόλους. Εκτός από τον ευχάριστο χαρακτήρα του, τον βρήκα πολύ ενδιαφέρων, σαν ένα νέο πρότυπο αντρικού μοντέλου, που δεν είχαμε στο παρελθόν. Κάτι όπως ήταν η Grace Jones για την εποχή της. Όπως αυτή, έτσι κι ο Francois μπορεί να γίνει πηγή έμπνευσης. Χρειάζεται να βρει τη φωνή του, βέβαια, το τελικό στάδιο της έκφρασής του, αλλά είναι έξυπνο παιδί, δεν ανησυχώ γι’ αυτόν καθόλου. Illustrated portrait of R. Habermacher by F. Motwary Please read the rest of the wonderful conversation here: http://unnouveauideal.typepad.com/motwary/2009/08/interview-renehabermacher-talks-to-filep-motwary.html

Greek experience!). We basically stripped down the entire building except for its outer walls and roof, and built an annex to it. Walking away the project, I learned I could probably plan and execute a house as an architect. With a little bit of help by engineers of course.....

Who is the perfect “object” to photograph? What are you looking for behind the personality you are commissioned to shoot each time? My mother says I was born with a passion for beauty. And I am a very social person- so when you ask me what is the perfect object to photograph I think indeed above all , I choose people. I would phrase them rather as subjects. of course I am intrigued by the physical appearance at first glance, but its all about the connection we are able to establish.If i would parade all my "subjects" in front of my inner eye, it would be hard to even figure out what my favorites have in common- its perhaps their spirit and the emotions that count most to me. I remember a day with Maggie Cheung at London's Connaught Hotel- in the shine of only one single light bulb she lingered for my lens, lost in her own "story"- as she called it- These images were so direct and full of emotion as nothing we had done before in the elaborate setting downstairs. Or Rossy de Palma on a sunny winter day in Madrid, an encounter our common friend Diane Pernet arranged. Rossy insisted on doing her own styling and make up- an idea which made me feel uneasy at first I must admit- to blow me away with all compressed force de Rossy! No stylist could have pulled what she created in a glimpse and what built the core and narrative for several images. That's when I got a clue what women like Rossy must mean to Pedro Almodovar and his work. I enjoyed a lot working with François Sagat- I find him very inspiring and often think of him as being part of stories.... in different roles. Apart from his pleasant character, I find him very interesting, he is like a new male role model that we haven't had in the past. A bit like Grace Jones for her time, that tore down many aspects of how we perceived and imagined women. Like her, François makes a great muse. Not only as being an object of appropriation, but a clearly intervening person. yet he has to find his voice, his ultimate stage for expression.... he's a clever boy, I don't worry for that.


SASAKOVACEVIC by Filep Motwary

Γεννημένος στη Σερβία και σχεδιαστής της δικής του φίρμας ρούχων με την επωνυμία SADAK, ο νεαρός Sasa Kovacevic επιμελείται κοστούμια για παραστάσεις θεάτρου και χορού όπως τα γνωστά Politics of Extasy, Hybrid Dislocation, Mimesis, Anarchiv#1:I am not a Zombie, WOW ¥€$ και Interface. Συνεργάζεται με γνωστούς χορογράφους όπως οι Meg Stuart, Tomi Paasonen, Jeremy Wade, Justin F. Kennedy, Brendan Dougherty and Deufer+Plischke. Λίγους μήνες πριν ήταν υποψήφιος για το βραβείο «Designer for Tomorrow» στο Μercedes Benz Fashion Week Βερολίνου το ’09 για τη συλλογή των ρούχων του Lapot. Αν και ο Sasa βρίσκεται στον τελευταίο χρόνο των σπουδών του στο Kunsthochschule Berlin-Weibensee, θα ήθελε μετά την αποφοίτησή του να επεκτείνει τη δουλειά του, αλλά και να συνεχίσει τις συνεργασίες του σχεδιάζοντας κοστούμια για παραστάσεις σε Ευρώπη και Αμερική. Πηγή έμπνευσης για τον Sasa είναι η παράδοση, η εθνογραφία και η ανθρωπολογία.

Καταλαβαίνω πως η Ιστορία είναι σημαντικός παράγοντας σ’ αυτό που κάνεις. Γιατί; Μ’ αρέσει η Ιστορία, όπως επίσης και η ανθρωπολογία. Με βοήθησε να εμπεδώσω αρχικά την ίδιά μου την ταυτότητα: ήταν το κίνητρο για να αντιληφθώ τις ιδέες μου για το έθνος, την κουλτούρα και τον ίδιο τον εαυτό μου. Η ιστορία με βοηθά να κατανοήσω και ν�� μεταφράσω την αγάπη μου για τη μόδα. Η δημιουργική διαδικασία που ακολουθώ, περιέχει μυθικές ιστορίες, τις οποίες επανερμηνεύω στα ρούχα. Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στις αντρικές συλλογές σε σύγκριση με αυτά που σχεδιάζεις για τις γυναίκες; Και οι δυο είναι εμπνευσμένες από ιστορικά γεγονότα, αλλά η διαφορά είναι πως η αντρική συλλογή είναι πιο κομψή και έχει πολλές παραπάνω λεπτομέρειες απ’ ό,τι η γυναικεία. Η εξέλιξή μου σαν σχεδιαστής είναι περισσότερο αισθητή στην αντρική συλλογή μου. Πώς θα περιέγραφες τη δουλειά σου; Θα την όριζα ως εκλεκτική αλλά και ως ένα συνδυασμό από διάφορα στοιχεία: παράδοση, Ιστορία, ανθρωπολογία και κοινωνία. Η ιδέα μου είναι να προσφέρω έναν εναλλακτικό τρόπο στο ντύσιμο και την ταυτότητα. Ποια τα όνειρά σου για το μέλλον; Σίγουρα να αναπτύξω τη φίρμα μου, SADAK, δουλεύοντας σκληρά. Μέσα στα σχέδιά μου είναι να καταφέρω να αποκτήσω περισσότερη δημοσιότητα και με βάση αυτό ελπίζω πως θα βρω περισσότερη οικονομική στήριξη για τα ρούχα μου και για μελλοντικά projects. Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν τη συνέντευξη, χαρακτηρίζουν τη νέα του συλλογή με τίτλο LAPOT που βασίστηκε σε μια πολύ γνωστή σερβική παράδοση. Για την ακρίβεια πρόκειται για ένα –βάρβαρο- έθιμο κατά το οποίο ανήμποροι ηλικιωμένοι (που είτε δεν μπορούσαν να κινηθούν, είτε γινόντουσαν βάρος στις οικογένειές τους) θανατώνονταν. Αυτή το έθιμο ακολουθούσε μια συγκεκριμένη τελετουργία την οποία ο σερβικός λαός ονόμαζε Lapot. Η τελετουργία είχε επίσημο χαρακτήρα και η διεξαγωγή της ανακοινωνόταν στην ευρύτερη περιοχή προσκαλώντας τους κατοίκους να παρευρεθούν. Φορώντας τα καλύτερα ρούχα τους, ακόμα κι αυτοί που θα πέθαιναν. Ένα σημαντικό σημείο αυτής της τελετουργίας ήταν η προθυμία των ηλικιωμένων να μεταβούν στον άλλο κόσμο. Όπως αναφέρει ο ανθρωπολόγος S. Trojanovich, η τελετή του Lapot γινόταν ως συνήθως στο δάσος, δίπλα από ένα μεγάλο δέντρο. Οι νοικοκύρηδες ετοίμαζαν ψωμί που τοποθετούσαν στο κεφάλι αυτού που θα πέθαινε. «Σε μια πιο βαθιά μελέτη ο Sasa βρήκε αναφορές στη σλάβικη μυθολογία γι’ αυτό το τελετουργικό. Ανακάλυψε πως γινόταν κι ένα λατρευτικό αφιέρωμα στον θεό Veles (ο θεός της γης, του νερού και του κάτω κόσμο). Βρήκε μάλιστα αρκετές περιγραφές στα κοστούμια που φορούσε ο θεός φτιαγμένα από ασήμι («The book of Veles»). Βέβαια, το έθιμο του Lapot δεν γίνεται πια στη Σερβία και η φήμη του έχει συντηρηθεί μέσα από ιστορίες και εικόνες. Αξίζει να αναφέρουμε πως η σλάβικη μυθολογία, βασίζεται σε ένα μεγάλο ποσοστό της στην κατανόηση της προέλευσης της σλαβικής κουλτούρας. Μύθοι και θρύλοι αποκαλύπτουν τα βάθη της ψυχής των ανθρώπων, τα αισθήματα, τους φόβους και τις επιθυμίες τους. Γι’ αυτό για να γίνει κατανοητή η φύση της σλαβικής κουλτούρας στο σύνολό της, θα πρέπει κάποιος να κοιτάξει τη σλάβικη μυθολογία, όπως ίσχυε πριν την καθιέρωση του χριστιανισμού. Η συλλογή αυτή αγκαλιάζει ένα σύστημα από σημεία, σύμβολα και πιστεύω από την πατρίδα του. Περιλαμβάνει λουριά από ρούχα στα οποία έδωσε μια νέα ερμηνεία, ενώ διατηρούν μια αφηγηματική βάση, αρμονία και αισθητική αξία. Σημείωση: Το project αποφοίτησης του Sasa με τίτλο «I am good Socialist» θα παρουσιαστεί τον Απρίλιο. www.sadak.de

"Sasa Kovacevic is a Serbian-born fashion and costume designer. In addition to designing his own Fashion Label- SADAK, Sasa has also designed costumes and stage for several dance projects includingPolitics of Extasy,Hybrid Dislocation, Mimesis, Anarchiv#1:I am not a Zombie , WOW ¥€$ and Interface- world premiere dance projects by choreographers Meg Stuart, Tomi Paasonen ,Jeremy Wade,Justin F. Kennedy, Brendan Dougherty and Deufer+Plischke . He has been also nominated for “Designer for Tomorrow” competition presented by Mercedes Benz Fashion WeekBerlin '09, Collection “Lapot”..Sasa is currently in his final year at “Kunsthochschule Berlin-Weißensee”. Upon graduation he plans to continue expanding his Fashion Label, which is inspired by tradition, ethnography and anthropology. He also plans continue his work in collaborative theater and dance projects throughout Europe and the US. For more information visit www.sadak.de"

I understand that history is a very important factor in what you do. Why? I love history and anthropology. It has helped me to understand my own identity; it has enabled me to organize my ideas about nationhood, culture and my sense of self. History also helps me to understand and translate my love for fashion. My creative process always involves mythic stories, which I reinterpret in my clothes. What is the difference between your male collections compared to what you design for women? Both of them are inspired by historical facts but the difference is that the male collection has finer tailoring and more details than the female collection. My development as a designer is more present in the male collection. How do you describe your work? I would define it as eclectic; it is a combination of different elements: traditional, historical, anthropological and social. My idea is to offer an alternative way of wearing, identifying and changing. What are your dreams for the future? I definitely plan to continue working hard on developing my label, SADAK. I also plan to have more publicity and in doing so I hope to find more financial support for my label and for future projects. The concept is based on a popular Serbian tradition; it is the story of the Serbian custom of killing the old people when they were unable to move and/or when they become a burden to their families. This specific ritual was named by the Serbian people: Lapot. The ritual was a solemn affair and was announced in neighboring villages, “‘In this village, from this house there will be Lapot, the people are invited to the wake’. To the ceremony at which the old man or woman was to be killed, everyone wore their best clothes including the people who were going to be killed. An important aspect of this ritual was that the old people were not reluctant to die; on the contrary they were ready and willing to submit themselves to the custom.”According to Anthropologist Mr. S.Trojanovich Lapot was normally performed in the forest next to a big tree. The household would prepare bread which was placed on top of the man or woman’s head; the oldest son of the family would hit the father over the head with a hammer while saying, “I am not killing you, this bread is.” In further research, Sasa found references in Slavic mythology in which the ritual killing was present. He discovered a cult dedicated to the God Veles (a major Slavic god of earth, water and the underworld). There were several descriptions of glorious costumes worn by the God made of silver (The Book of Veles). Slavic mythology is based largely in understanding of the origins of Slavic culture. Myths and legends reveal peoples’ innermost character, feelings, fears and desires. Thus, to understand the nature of Slavic culture in its entirety, one needs to look to Slavic mythology, as it existed before the existence of Christianity. He also incorporated a variety of elements connected to the rituals surrounding funerals, such as making the ritual breads, and presenting the clothes and possessions of the deceased person. The custom of Lapot, although it is not practiced any longer in Serbia, has been preserved in its original narrative and visual context. Lapot is currently transformed and adapted to contemporary society, becoming independent through the development and construction of forms, figures, motifs, mystical objects and statements, temporal codes of society, space, and functions of protagonists. The collection embraces a system of signs, symbols and beliefs from his homeland. It also contains traces of clothing taken and transformed into a new interpretation while maintaining a base in narrative, visual harmony, artistic character and aesthetic value. Note: Sasa's graduation projeckt "I am good Socialist" it s going to be presented in April next year.


Photo Daniel Bolliger


MACSIOTTI by Filep Motwary

Μέχρι πρόσφατα ο Macs Iotti ήταν ο creative director της Vogue Hommes International και το βιογραφικό του απαριθμεί συνεργασίες με σημαντικούς φωτογράφους, όπως ο Mario Testino, ο David Sims, ο Mario Sorrenti, η Inez Van Lamsweerde και ο Vinoodh Matadin, ο Terry Richardson, για να αναφέρω μόνο μερικούς. Ως πρώην μέτοχος της Sheltergroup, πρακτορείο με βάση το Μιλάνο, ο Macs Iotti ηγήθηκε πολυάριθμων στρατηγικών projects για οίκους, όπως οι Jil Sander, Tod’s Group, Max Mara Group, Trussardi, Malo, Ballantyne και Casadei. Σήμερα πια ως ανεξάρτητος art director είναι ένας από τους πρώτους συνεργάτες του Riccardo Tisci. Ο Macs είναι επικεφαλής της δημιουργικής επιμέλειας των κορυφαίων shows του οίκου Givenchy. Για έξι συνεχή χρόνια, είχε την καλλιτεχνική επιμέλεια του Dievx du Stade, του διεθνώς αναγνωρισμένου ημερολόγιου που παρουσιάζει τη γαλλική ομάδα ράγκμπι. Γι’ αυτό το σκοπό, δούλεψε με φωτογράφους ανάμεσα στους οποίους ο Steven Klein και ο Peter Lindbergh. Ο Macs υπήρξε επίσης ο art director και ένας από τους ιδρυτές του ανεξάρτητου περιοδικού σύγχρονης τέχνης Boiler.

Macs Iotti has recently served as the Creative Director for Vogue Hommes International, collaborating with top shelf photographers such as Mario Testino, David Sims, Mario Sorrenti, Inez Van Lamsweerde and Vinoodh Matadin, Terry Richardson, among others. As a recent former partner in Sheltergroup, a Milan-based creative agency, Macs Iotti has lead numerous strategic projects for brands including Jil Sander, Tod’s group, Max Mara group, Trussardi, Malo, Ballantyne, and Casadei. Now working as an independent Art Director, he continues to service several of these clients. As an early creative partner of Riccardo Tisci, Macs spearheaded the art direction for Tisci’s seminal shows and they continue to collaborate on works at Givenchy. For six years running, he has art directed Dievx du Stade, an internationally recognized calendar depicting the French rugby team. For this effort, he worked with photographers including Steven Klein and Peter Lindbergh. Macs has also served as the Art Director, and among the founders, of Boiler, an independent, visually lead contemporary art magazine.

Σ’ ευχαριστώ γι’ αυτή τη συνομιλία Macs. Πολύς κόσμος δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς σημαίνει «Art Direction» στη μόδα. Θα μπορούσες να περιγράψεις το επάγγελμά σου και τις ευθύνες σου σε σχέση με έναν πελάτη ή ένα project; Καλά… αυτή είναι μια τόσο δύσκολη ερώτηση… Πάντα την έθετα και στον εαυτό μου. Σπούδασα αρχιτεκτονική για τρία χρόνια και αποφάσισα ότι αυτό δεν ήταν κάτι που ήθελα να κάνω. Μετά συνέχισα πηγαίνοντας σε μια σχολή γραφικών τεχνών, όπου συνειδητοποίησα ότι ακόμα και σ’ αυτό το χώρο κάτι μου έλειπε. Από παιδί με ενδιέφερε η δημιουργική διαδικασία. Πολύ συχνά μιλούσα με εικόνες παρά με λέξεις και αντιδρούσα σ’ αυτές δημιουργώντας το δικό μου λεξιλόγιο εικόνων. Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι υπήρχε στην πραγματικότητα όρος γι’ αυτό που εκ φύσεως μπορούσα να κάνω… Ο όρος ήταν «Art Director» και για μένα, εκείνη την περίοδο, λειτούργησε ως το τέλειο άλλοθι για να κάνω αυτό που ήθελα… να είμαι αυθόρμητα δημιουργικός… Μετά κατάλαβα ότι αυτό θα μπορούσε να μετατραπεί σε δουλειά κι ότι όλη η αυθόρμητη δημιουργικότητά μου θα μπορούσε να απευθυνθεί στην ικανοποίηση συγκεκριμένων αιτημάτων από πελάτες… και φυσικά στο χώρο της μόδας που λατρεύω. Για κάποιο διάστημα δεν ένιωθα και πολύ άνετα να αποκαλώ τον εαυτό μου «Art Director», ιδιαίτερα στις πολύ συχνές περιστάσεις που με ρωτούσαν «τι δουλειά κάνεις;». Όταν εγώ απαντούσα «είμαι art director», αυτό πάντα προκαλούσε αντιδράσεις όπως «αααα»… «μμμμμ»… και υποθέτω ότι είναι για τον ίδιο ακριβώς λόγο που μου κάνεις αυτή την ερώτηση. Σε αυτούς τους μοντέρνους καιρούς, πιστεύω ότι ο καλύτερος τρόπος με παγκόσμια απήχηση ν’

Thank you for this conversation Macs. A lot of people do not understand what “Art Direction” represents. Can you describe your profession and responsibilities over a client or project? Well... this is such a hard question to begin with... I have always asked myself this as well. I studied architecture for three years and decided it was not what I wanted to do. I then moved to a graphic design school and I realized that even there, something was missing. I have always been interested in the creative process since I was a kid. I frequently talked through images rather than words and reacted to them in order to generate my own imagery. Suddenly I realized that there was actually a term to define what I have always been naturally capable of doing.... The term was "Art Director" and for me, at that time, this represented the perfect alibi to be able to do what I wanted to... and just being spontaneously creative... I then realized that this could be transformed into a job, and that all my spontaneous creativity could be directed to satisfy also specific requests from clients... and of course in fashion, which I loved. For a little while I also felt not entirely comfortable naming myself "Art Director", especially in the very frequent occasions where people were coming to me asking, "what do you do?".... by me saying "I'm an Art Director.." always generated reactions like... "ahhhh..."... "mmhhhh..."... and I am assuming for this exact same reason you are asking me this question. In these modern days I think the best global way to answer this, is to ask it to the internet. These are my highlights from English Wikipedia regarding the definition of the term Art director:


2

1

3

5 4

απαντήσεις κάτι τέτοιο είναι το internet. Αυτά είναι όσα έχω υπογραμμίσει από την αγγλική Wikipedia σε σχέση με την αποσαφήνιση του όρου «Art Director»: *ο αποκλειστικός art director ενοποιεί το όραμα *Ο art director είναι υπεύθυνος της συνολικής εικαστικής παρουσίασης και του τρόπου που ένα προϊόν «επικοινωνείται» οπτικά, αντιπαραβάλλεται με άλλα στοιχεία, διεγείρει τη διάθεση και απευθύνεται στην ψυχολογία συγκεκριμένου κοινού. *ο art director παίρνει αποφάσεις σε σχέση με τα εικαστικά στοιχεία και το καλλιτεχνικό ύφος που εφαρμόζεται. *Οι art directors μεταφράζουν τις διαθέσεις, τα μηνύματα, το σκεπτικό και ανώριμες ιδέες σε εικόνες. * Ένας art director μπορεί να είναι σε τέτοιο βαθμό αναγνωρισμένος/η που να μπορεί να εκτελέσει το όραμά του/της με ελάχιστη ή καθόλου βοήθεια από άλλους…(δεν συμβαίνει συχνά)… *έχει την ικανότητα να σχηματίσει και να επικοινωνήσει το μήνυμα. *Στο χώρο της διαφήμισης, ο art director συχνά δουλεύει σε συνεργασία με κειμενογράφο (αυτό εξηγεί γιατί δεν ήμουν καλός με τις λέξεις…) Βλέπε http://en.wikipedia.org/wiki/art_direction

Για ποιο λόγο να αρχίσει κάποιος ένα περιοδικό στις μέρες μας από τη στιγμή που ίσως όλα έχουν γίνει κι όλα έχουν ειπωθεί από άλλους; ∆εν συμφωνώ μ’ αυτή την άποψη, ότι όλα έχουν ειπωθεί κι όλα έχουν γίνει. Πιστεύω ότι πάντα υπάρχει χώρος για κάτι καινούριο. Όλοι αυτό περιμένουμε! Να εκπλαγούμε και να μείνουμε έκθαμβοι. «Το νέο, το διαφορετικό, το άγνωστο, το απίθανο», όλα μπορούν ακόμα να γίνουν και τα συστατικά θα πρέπει να είναι η διαίσθηση, η αντίληψη και η ελευθερία. Όταν είχα δείξει στην αγαπημένη μου γιαγιά το πρώτο τεύχος του Boiler, του πρώτου περιοδικού που είχε να κάνει με σύγχρονη τέχνη και αισθητική, για το οποίο φυσικά ήμουν πολύ ενθουσιασμένος, πήρε το χρόνο της κοιτώντας τις σελίδες και μετά είπε: «φαίνεται καλό… αλλά δεν έμαθα τίποτε απ’ αυτό». Η άμεση αντίδρασή της είχε μεγάλη σημασία για μένα, γι’ αυτό και όποτε κάποιος αποφασίσει να αρχίσει ένα τέτοιο εγχείρημα, η εισήγησή μου είναι πάντα: Ο κόσμος θέλει να μαθαίνει! Άρα κατά τη γνώμη σου, τι κάνει ένα περιοδικό να έχει επιτυχία; Το ξεκάθαρο μοναδικό του όραμα και οι ξεχωριστές ψυχές πίσω του που το καθοδηγούν σ’ έναν πολύ συγκεκριμένο στόχο. Γιατί υπάρχουν κατά την άποψή σου τόσα πολλά περιοδικά γύρω μας; Μερικές φορές όταν πηγαίνω κάπου με πολλά περιοδικά, με πιάνει φοβία. Η πρώτη μου σκέψη είναι «χαραμίστηκαν τόσα πολλά δέντρα…». Λοιπόν… πιστεύω ότι για πολλούς και διαφορετικούς λόγους τα περιοδικά πάντα χρειάζονταν επειδή υπάρχει μεγάλη ανάγκη από την αγορά κι επειδή ήταν η μόνη χειροπιαστή πηγή των media απ’ την οποία μπορούσες να ενημερωθείς. Επίσης, πρόσφατα έγινε πολύ

6

*a sole art director unifies the vision. *The art director is in charge of the overall visual appearance and how it communicates visually, stimulates moods, contrasts features, and psychologically appeals to a target audience. *the art director makes decisions about visual elements used, what artistic style to use. *Art directors translate desired moods, messages, concepts, and underdeveloped ideas into imagery. *An art director may be trusted and respected enough to execute his/her vision with little or no input from others... (Does not happen everyday...) *The ability to formulate and communicate the message. *In modern advertising practice, an art director typically works in tandem with a copywriter. (this explains why I was not good with words...) see http://en.wikipedia.org/wiki/art_direction

But they still grow and become more and more. Why would someone start a magazine nowadays if “all is said and done” by others? “All is said and done”, I do not agree with this. I think there is always the space for « THE NEW »... we are all waiting for it! ... to be surprised and amazed. « THE NEW, THE DIFFERENT, THE UNKNOWN, THE UNLIKELY », everything can still be done, the ingredients should be intuition, awareness, and freedom. When I showed to my beloved grandmother the premier issue of my first magazine about contemporary arts and aesthetics titled BOILER , which of course I was very thrilled and excited about, she proceeded to take her time to flip through it, and then she said : "looks nice... but I did not learn anything from it" her immediate reaction meant a lot to me, which leads me to my main suggestion to whomever decides to begin such an enterprise: People want to learn ! What makes a magazine successful? A clear unique vision and individual souls behind it directed to a very specific target. Why do you think there are so many magazines in the market? Sometimes when I arrive at a good newsstand I get kind of scared. My first thought is "so many wasted trees..."; Wel, I think that for several different reasons magazines have always been needed because of a very high request from the market, and because they were the only tangible media source where you could be informed... then, more recently it became common just to run a magazine, and from this point many new ones have been born. I think today for printed matter is a very challenging moment. This is a great period for one of two options: the institutional, aboveground, mainstream, and well done magazines, or the independent, visionary, underground, and opinionated publications. Magazines that are in between this should not be in circulation. The Internet has changed the speed of the delivery of information and visuals, and along with it the consumer’s attitude and need to constantly be informed. I'm sure,


σύνηθες το να διοικείς ένα περιοδικό κι απ’ αυτό το σημείο πολλά καινούρια έντυπα γεννήθηκαν. Πιστεύω πως σήμερα είναι πολύ δύσκολη εποχή για την έντυπη ύλη. Είναι όμως μια καταπληκτική περίοδος για δυο επιλογές: για θεσμικά, αναγνωρισμένα, καλοκαμωμένα περιοδικά ή για ανεξάρτητες, ιδεαλιστικές, underground και με ισχυρή άποψη εκδόσεις. Περιοδικά που βρίσκονται αναμεταξύ αυτών των δυο πόλων δεν θα έπρεπε να βρίσκονται σε κυκλοφορία. Το internet έχει αλλάξει την ταχύτητα της παράδοσης της πληροφορίας και των οπτικών μέσων και μαζί μ’ αυτό άλλαξε και η συμπεριφορά και η ανάγκη του καταναλωτή να ενημερώνεται συνεχώς. Είμαι σίγουρος, και κατ’ ακρίβειαν δεν μπορώ να περιμένω για ένα καινούριο, πιο προχωρημένο και διορατικό είδος «…zine» με αυθεντικά κείμενα ή επανεκδόσεις, με εικόνες, που να δουλεύει βασισμένο στις αρχές της ψηφιακής τεχνολογίας… Θα το λατρέψω… Κατ’ ακρίβειαν θα έπρεπε να το κάνω εγώ. Το αγαπημένο μου περιοδικό αυτή τη στιγμή; Το National Geographic.

Τι κάνει ένα περιοδικό καλό και τι κάνει ένα άλλο κακό; Τα καλά περιοδικά ή οποιοδήποτε άλλο είδος έκδοσης που εστιάζει σε συγκεκριμένα ενδιαφέροντα, είναι καλά όταν κάθε τους πλευρά είναι σωστά επιμελημένη και συνεκτική με τους λόγους που βρίσκονται σε κυκλοφορία κι όταν γνωρίζουν τις απαιτήσεις του κοινού τους. Τα κακά περιοδικά είναι αυτά που τίποτε απ’ όλα αυτά δεν συμβαίνει. Πόσο σημαντικό είναι για ένα σχεδιαστή να δουλεύει με κάποιον σαν εσένα; Τι μπορείς να προσφέρεις σ’ έναν οίκο μόδας που ένας σχεδιαστής δεν μπορεί; Σε ό,τι αφορά ιδέες, κατεύθυνση, λανσάρισμα της ταυτότητας κάποιου οίκου… Μπορεί να είναι πολύ σημαντικό εάν ο σχεδιαστής ή ο οίκος είναι ανοικτοί στην ομαδική εργασία, στο διάλογο και στη συναλλαγή. Οι βασικές διαστάσεις του ρόλου μου στη δημιουργία ενός εμπορικού σήματος και της διαφήμισής του για έναν πελάτη είναι η μετάφραση της επικοινωνιακής στρατηγικής τους και μετά η ανάπτυξη δημιουργικών προσεγγίσεων και επεξεργασιών που να συμβαδίζουν με αυτή τη στρατηγική. Μπορώ να προσφέρω μια εξωτερική οπτική γωνία που να φανεί χρήσιμη στο να κάνει το όραμά τους πιο συνεκτικό ή που να φωτίσει τις ανάγκες τους για μια πιο επικοινωνιακή κατεύθυνση που να αντικατοπτρίζει τις ευαισθησίες τους και την αναγνωρισμένη παρακαταθήκη τους, εξασφαλίζοντας ότι η καινούρια οπτική ταυτότητα και η διαφήμισή της ταιριάζει με τις απαιτήσεις τους και με την εικόνα που θέλουν να προωθήσουν για την εταιρία και το προϊόν τους. Πώς ήταν η εμπειρία σου ως Creative Director της Vogue Hommes International, μια θέση που έγινε για σένα από την Carine Roitfeld; Ήταν η πιο σημαντική και η πιο συναρπαστική εμπειρία στην καριέρα μου μέχρι στιγμής. Ήταν τιμή μου και είμαι πολύ ευγνώμων που αποτέλεσα κομμάτι μιας τέτοιας ομάδας. Απρόσμενα μέσα από μια σειρά διαφορετικών περιστάσεων και γεγονότων που μ’ αρέσει να αποκαλώ «πεπρωμένο», διορίστηκα Creative Director της Vogue Hommes International και ήμουν υπεύθυνος για την επανέκδοση ενός περιοδικού το οποίο δούλευε με μια τόσο σημαντική και έμπειρη ομάδα. Ακολούθως της επιλογής μου βρέθηκα να δουλεύω πάνω στο πρώτο μας τεύχος, να προτείνω δημιουργικές ιδέες για όλους τους εμπλεκομένους στη δημιουργική διαδικασία, το οποίο δούλευε με κανονικούς συντακτικούς χρόνους… δηλαδή χωρίς χρόνο. Η καλύτερη ανακάλυψη μέσα σε όλη αυτή την πίεση ήταν η συνειδητοποίηση ότι η ομάδα της Vogue Paris αποτελεί μια μεγάλη «οικογένεια» κι ότι είναι εξαιρετικά συναρπαστικό το να είσαι κομμάτι της. Μου δόθηκαν πολλές ελευθερίες και σεβάστηκαν το ρόλο μου εκεί, πράγμα για το οποίο είμαι πολύ ευγνώμων. Έμαθα πολλά από την εμπειρία μου αυτή και σαν Ιταλός έχω καταλάβει τη γαλλική νοοτροπία και το γαλλικό savoir faire, το οποίο αντικατοπτρίζεται σε αυτό που είπε η Carine Roitfeld, «Είμαστε Γάλλοι! Καπνίζουμε, δείχνουμε το σώμα μας χωρίς ντροπή κι έχουμε πολλή ελευθερία…» Πώς τελείωσε; Τελείωσε όπως άρχισε. Με έναν πολύ φυσικό τρόπο, εξαιτίας της διεύθυνσης, της διοικητικής κατεύθυνσης και των εσωτερικών αλλαγών που συντελέστηκαν κι όχι εξαιτίας του προσωπικού μου modus operandi. Η σχέση μου με την «οικογένεια» V.H.I δεν επηρεάστηκε κι ούτε άλλαξε και θα έμενα μαζί της, αλλά για ακόμα μια φ��ρά… το «πεπρωμένο», βασισμένο στην πεποίθηση πως υπάρχει μια καθορισμένη φυσική τάξη στην πορεία των πραγμάτων, μ’ έκανε να αποχωρήσω. En toute chose il faut considerer la fin (σε όλα τα πράγματα πρέπει να λαμβάνεις υπόψη σου το τέλος). Τι σου έμαθε τελικά αυτή η εμπειρία; Το αίσθημα μιας τέτοιας εμπειρίας αναφέρεται στο know-how, στη γνώση και στη διάθεση του να είσαι ανοικτός σε νέα projects. Ας χορέψουμε! ∆ουλεύεις συνεχώς με σπουδαίους φωτογράφους. Ποιος είναι ο αγαπημένος σου και γιατί; Υπάρχουν πολλοί καταξιωμένοι και μη καταξιωμένοι, αλλά ταλαντούχοι φωτογράφοι. Οι αποφάσεις μου βασίζονται στο project και/ή όχι στον πελάτη. Ο all-time αγαπημένος μου είναι ο κ. Helmut Newton. Εξακολουθεί να έχει σημαντική επιρροή στη μοντέρνα φωτογραφία μόδας και στην τέχνη. Προτιμάς να δουλεύεις μόνος σου παρά ως μέλος μιας ομάδας; Έχω στο παρελθόν μου μια πεντάχρονη συνεργασία και δουλεύω σόλο εδώ κι ενάμιση χρόνο. Η θέση μου άλλαξε ουσιαστικά καθώς δεν είμαι ο μόνος που παίζει το δημιουργικό ρόλο, ενώ είμαι παράλληλα υπεύθυνος όλων των υπόλοιπων πρακτι-

and I actually can't wait, for a new sophisticated and visionary form of ¨….ZINE¨ of original or appropriated texts, images, that works and lives based on the principles of the digital technology... I would love it actually... I should do it. My favorite magazine at the moment? National Geographic.

What makes a good magazine and what a bad one? Good magazines or any other kind of publication with a focus on specific interests, are good when every aspect of them is well-curated and coherent with their reasons of being out there, and when they know what their target's expectations want. Bad ones are the ones where this is not happening. How important is for a designer to work with someone like you? What can you offer to a Fashion House that a designer can’t? In terms of ideas, direction, re-launching ones lost identity.. It can be very important if the designer or a brand is open to team work, discussion, and sharing. The main aspects of my role in creating branding and advertising for a client are to interpret their communications strategy, and then develop proposed creative approaches and treatments that align with that strategy. I can offer an external point of view that might be useful to help them to collect their vision or needs to a communicative direction that reflects their sensibility, and respected heritage ensuring that the new branding and advertising fits in with their requirements and the image they wish to promote for their company or product. How was your experience as the Creative Director of Vogue Hommes International, a position chosen for you by Carine Roitfeld? It has been very important, and the most exciting experience in my career so far. I have been very honored and grateful to be a part of such a team. Unexpectedly through a series of different circumstances and events that I like to call "destiny" - I was suddenly appointed Creative Director of Vogue Hommes International being in charge of re-launching a magazine working with such an important, experienced and over the top team. Immediately following being chosen I found myself instantaneously working on our first issue initiating and stimulating creative ideas for and from everyone involved in the creative process, which of course was with normal editorial times... meaning no time. The best discovery following all of the pressures of "being there" was to realize how the VOGUE PARIS team is such a "Family", and how collaborative and stimulating it is to work for, and be part of this family. I had been given a lot of freedom and respect for my role there and for this I'm very grateful. I learned a great deal from my experience their and as an Italian, I have understood the French attitude and Savoir faire. "We're French! We smoke, we show flesh, and we have a lot of freedom ... “(Carine Roitfeld) How did it end? It ended as it started. In a very casual way, due more to directional management, logistics, and internal changes than to my individual modus operandi. My relationship with the VHI "Family" has not been affected or changed at all, of course, I would have remained in the "Family" house, but once again... "Destiny", based on the belief that there is a fixed natural order to the course of events. En toute chose il faut considerer la fin. How was the aftermath? The feeling of a great experience like this refers to know-how, knowledge and the availability of being open to new projects. Let's Dance! I always wanted to ask a real insider, what makes the VOGUES so strong? The spontaneous approach / Individuality / the confidence of living fashion as a lifestyle / Carine's instinct / You constantly work with some of the top-shelve photographers. Who is your favourite and why? There are so many established and un-established talented photographers out there. My choices are made based on the project and/or the Client. My all time favorite is Mr. Helmut Newton. He continues to prove a major influence on modern fashion photography and visual art. Do you prefer working solo instead of being a part of a company? I'm coming from a 5 years long partnership and have been solo since one and a half years. It is as exciting as it is challenging. My position has changed significantly as I'm no longer only playing the creative role, but I am subsequently in charge of all the other more practical aspects of running a company. Working for yourself brings you a lot of independence and self-determination which is a privilege and can generate an abundance of opportunity. What does it take for a young person who wants to be an ARTISTIC DIRECTOR? Intuition, genuine vision... and the ability to listen. How did the recession affect you and the fashion business in general? "LA CRISI"... this is recession in Italian, we have been listening to this word far too much lately, it is time for "BASTA CRISI”! I honestly think that it was kind of needed in this moment to re-establish the industry, especially in terms of real values and quality. In my field, we were living a time were talent fees were over the top and there was little respect for the value of capital. "LA CRISI" made an economical adjustment possible and created a new appropriate criterion of using and saving money. It has also


1. Cover Vogue Hommes International #07 / Styling Carine Roitfeld / Photography Hedi Slimane / Featuring Josh Beech 2. Art Direction and Design for Boiler #02 La Notte 3 - 4. Calendar Dieux du Stade 2008 / Photography Steven 5. Invitation for Riccardo Tisci Capsule Collection S/S 05 show. Photography Theo Volpatti / Model Mariacarla Boscono Klein / my favourite images 6. Art Direction and Design for Boiler #02 La Notte 7. Invitation for first show Givenchy by Riccardo Tisci / S/S 06

7

κών θεμάτων της διοίκησης μιας εταιρίας. Το να δουλεύεις μόνος σού δίνει μεγάλη ανεξαρτησία και σε κάνει πιο αποφασιστικό, το οποίο είναι προνόμιο που μπορεί να δημιουργήσει αφθονία ευκαιριών.

re-balanced the established luxury and the mainstream markets. In my case It has generated never ending budget discussions, but it has not effected in any way the quantity and quality of my consultancies.

Τι χρειάζεται ένα νέο παιδί για να γίνει artistic director; ∆ιαίσθηση, αυθεντικό όραμα… και την ικανότητα να ακούει. Πώς επηρέασε η κρίση την επιχείρησή σου, αλλά και το χώρο της μόδας γενικότερα; «La Crisi»… Έτσι ονομάζεται η κρίση στα ιταλικά. Ακούμε αυτή τη λέξη πολύ συχνά τελευταίως και είναι καιρός να πούμε «Basta Crisi»! Ειλικρινά πιστεύω ότι κατά κάποιον τρόπο χρειαζόταν έτσι ώστε να γίνουν ορισμένες ανακατατάξεις στη βιομηχανία, ιδιαίτερα σε σχέση με τις πραγματικές αξίες και την ποιότητα. Στο δικό μου χώρο, ζούσαμε σε μια εποχή που οι αμοιβές ήταν υπερβολικές και υπήρχε ελάχιστος σεβασμός για την αξία του κεφαλαίου. Η κρίση έκανε δυνατή την οικονομική ρύθμιση και δημιούργησε νέα κριτήρια στη χρήση και οικονόμηση του χρήματος. Λειτούργησε επίσης εξισορροπητικά σε σχέση με τις καθιερωμένες αγορές και πηγές πολυτέλειας. Στη δική μου περίπτωση, προκάλεσε ατελείωτες συζητήσεις σε σχέση με τους προϋπολογισμούς, αλλά δεν επηρέασε με κανέναν τρόπο την ποσότητα ή την ποιότητα της πρακτικής μου. Τι χρειάζεται κατά τη γνώμη σου η βιομηχανία αυτή τη στιγμή; ∆ιαίσθηση, αυθεντικό όραμα… και την ικανότητα να ακούς. Έχεις μια πολύ στενή σχέση με τον Riccardo Tisci και τον Givenchy. Θα μπορούσες να μοιραστείς μαζί μας περισσότερες λεπτομέρειες; Ο Ricky είναι ένας πολύ καλός μου φίλος. Μοιραστήκαμε πολλά μαζί και πραγματικά θαυμάζω την ταχύτητα με την οποία κατάφερε να κτίσει τον Givenchy έτσι ώστε ο οίκος να αποτελεί σήμερα φάρο έμπνευσης. Αυτό απαιτεί πολλή σκληρή δουλειά και ενέργεια. Τον γνωρίζω από τον καιρό που ήταν απλώς ο Riccardo Tisci, χωρίς το «για τον Givenchy», και μαζί με άλλους φίλους τον στηρίξαμε και τον βοηθήσαμε να φτιάξει τη δική του γραμμή, χωρίς προϋπολογισμό αλλά με πολλή αγάπη. Συγκεκριμένα τον βοήθησα να στήσει τα Riccardo Tisci shows στο Μιλάνο… Ήταν μια πολύ καθαρή και αυθόρμητη εμπειρία… και άκρως πετυχημένη. Τι κάνει τον Givenchy να διαφέρει από άλλους οίκους; Η ικανότητα του Riccardo να φτιάξει μια τόσο δυνατή εικόνα για τη συγκεκριμένη φίρμα, βασισμένη στον αληθινό έμφυτο οραματισμό του ρομαντισμού, του γοτθικού στιλ και του μοντέρνου. Στη διάρκεια της πρώτης μας συνάντησης μας είπες κάτι πάρα πολύ σημαντικό για τη γενιά των είκοσι και κάτι, σε σχέση με τη γενιά των τριάντα: Βλέπουν τη μόδα με διαφορετικό τρόπο. Κινούνται και δουλεύουν διαφορετικά. Μπορείς να γίνεις πιο ακριβής; Τα νέα παιδιά δεν νοιάζονται πολύ για την κουλτούρα και την Ιστορία. Είναι όλα πολύ μεταβατικά γι’ αυτούς. Οι εικοσάρηδες μπορεί κάποιες φορές να είναι αυθάδεις και υπερόπτες. Η πληροφορία τους έρχεται πολύ πιο εύκολα, πράγμα που μπορεί να τους κάνει πιο τεμπέληδες και αδιάφορους. Αυτό φυσικά το λέω γενικολογώντας καθότι υπάρχουν ορισμένες πολύ όμορφες εξαιρέσεις. Πώς σου αρέσει να ξοδεύεις τον ελεύθερό σου χρόνο; Αγαπώντας. Πότε θα σε ξαναδώ; ∆εν είμαι και πολύ σίγουρος μετά από αυτές τις πολύ δύσκολες ερωτήσεις! (γέλια)

What does the industry need right now you think? Intuition, genuine vision and the ability to listen. You have a very close relationship with Riccardo Tisci and Givenchy. Can you share more details? Ricky is a very good friend of mine. We have shared a lot together and I'm really admiring how quick he has been able to arrive at building Givenchy to be one of the most influential and inspirational Maisons of the moment. This requires a lot of hard work and energy. I know him since he was just Riccardo Tisci, without the "for Givenchy", and, together with other friends we have supported him and helped him do his own line, with no budget but a lot of love. In particular I have helped him on setting up his Riccardo Tisci shows in Milan. It was a very pure and spontaneous experience… and extremely successful. What makes Givenchy different from the rest of the Fashion Houses? The ability of Riccardo building such a strong brand image based on his true inherent vision of romanticism, Gothicism and modernity. While in Paris recently, for the Fashion Week, I noticed that there was a general lack of excitement, mediocre collections and less vibe than previews seasons? Did you feel this too? I have to disagree with you here. I think it was a very strong season. Thanks to "LA CRISI" designers had to really study the true DNA of their heritage, and the result in many cases was very strong and iconic. The idea of runway to reality was apparent more than it has been in many seasons. What captures the essence of Fashion now? Where is it heading to, lets say, for the next five years? What captures the essence of Fashion now? The Reality. The Street. … in the next five years... SKITZOFRENICEXTEMPORANEOUSCHICCHERIANEO-MINAMILISTA, and I can barely think of tomorrow… During our meeting you said something quite important about the 20-something generation, compared to our 30-something generation: They see fashion in a different way. They move and work differently. Can you be more precise? The new kids are not concerned as much with culture and history. It’s all very transitory for them. 20 - something at times can be very presumptuous and arrogant. Information is much easier to come by which can result in laziness and indifference. This of course is generally speaking and their are some very beautiful exceptions. How do you like spending your free time. Loving. When am I going to see you again? Im not so sure after these very difficult questions! (laughs)


MARTINESITBON by Filep Motwary


Illustrations by Cedric Rivrain


Η Martine Sitbon γεννήθηκε στο Μαρόκο και έχει καθιερωθεί ως μια από τις πιο σημαντικές σχεδιάστριες μόδας της μοντέρνας παριζιάνικης σκηνής. Στη μακρόχρονη καριέρα της μετράει αξιομνημόνευτες συνεργασίες με το γαλλικό οίκο Chloe στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και αργότερα με την ιταλική φίρμα Byblos. Η Martine Sitbon υπέγραψε τη δική της συλλογή ρούχων το 1985, με συνεχόμενες επιτυχίες και projects αλλά και συνεργασίες με πρωτοπόρους του χώρου όπως ο φωτογράφος Nick Knight, ο fashion image και καλλιτεχνικός διευθυντής Marc Ascoli, αλλά και οι M/M, η Julie Verhoeven και οι σχεδιάστριες αξεσουάρ Yazbukey. To «ροκ» όραμα της Martine για τη μοντέρνα γυναίκα αναμιγνύει την τραχύτητα με το αναμφισβήτητο γκλάμουρ και την πολυτέλεια και τις ποιητικές λεπτομέρειες που παρουσιάζει με αστική οξύτητα. Το 2004 και μετά από τρία χρόνια απουσίας η Martine Sitbon επανασυνδέθηκε με τη μόδα υπογράφοντας ένα καινούριο label, το Rue de Mail, δίνοντας η ίδια ταυτόχρονα μια νέα πνοή στο στιλ της. Αν και η πρώτη μας γνωριμία έγινε πριν λίγα χρόνια (χάρη στον Yvan Mispelaere), ένιωσα πως τώρα ήταν ο καιρός για να την προσεγγίσω ξανά και να μοιραστώ την πρόσφατη συνομιλία μου μαζί σας.

Για περισσότερα από 25 χρόνια βρίσκεστε να υπηρετείτε τη μόδα πιστά. Υπάρχουν στιγμές που αναρωτηθήκατε αν έχετε ακολουθήσει το σωστό δρόμο; Κάθε στιγμή και σε κάθε fashion show. Αλλά το γεγονός πως αποφασίζω κάθε φορά να συνεχίσω, κάνει την κάθε σεζόν πολύ πιο ενδιαφέρουσα και αξιόλογη. Πόσο διαφορετικό είναι το… πνεύμα της «Rue du Mail» σε σύγκριση με την πιο παλιά «Martine Sitbon»; Σε επίπεδο δημιουργίας δεν υπάρχουν διαφορές μεταξύ τους, γιατί σχεδιάζονται και οι δυο από μένα. Εξάλλου το γούστο μου δεν έχει αλλάξει δραστικά όλα αυτά τα χρόνια. Απλά εξελίχθηκε. Με τη Rue du Mail, ο σκοπός μου ήταν να αιχμαλωτίσω την παριζιάνικη κομψότητα με μια μοντέρνα διάθεση. Ήθελα να εξερευνήσω και να συνειδητοποιήσω μια φόρμα ενός πραγματικά ανεξάρτητου παριζιάνικου οίκου μόδας και όχι απλά μιας άλλης μάρκας. Αυτό που είναι για μένα σημαντικό, είναι η ψυχή της δημιουργίας και αυτή η ψυχή έχει τις ρίζες της στο Παρίσι. Θα σας χαρακτήριζα «σχεδιάστρια των γυναικών», φτιάχνετε ρούχα γι’ αυτές και γνωρίζετε τον τρόπο που αντιμετωπίζουν το σώμα τους και τον εαυτό τους. Εκτός απ’ το φύλο τους, ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Είναι φανερό, η κατασκευή τους είναι ριζικά διαφορετική. Η άποψή μου για το σχεδιασμό αντρικών ρούχων δεν έχει μεγάλες διαφορές απ’ αυτήν των γυναικείων: βασίζονται στη διάθεσή μου τη συγκεκριμένη σεζόν. Πάντα εξάλλου σχεδιάζεις για τη συγκεκριμένη στιγμή, για το σήμερα. Η μόδα μετατράπηκε σε μέσο που μπορείς να υποδυθείς διάφορους ρόλους. Οι άνθρωποι που εμπλέκονται σήμερα, τείνουν να μεταμφιέζονται ανάλογα με τις συνθήκες. Εσείς καταφέρατε να μείνετε έξω απ’ αυτά τα παιχνίδια κρατώντας ένα χαμηλό προφίλ, ενώ ταυτόχρονα η βιομηχανία σάς σέβεται πολύ. Πώς το καταφέρατε; Έχοντας τα πόδια μου στη γη και κοιτάζοντας ψηλά τον ουρανό. Ποιο το σκεπτικό πίσω από τη συλλογή σας SS10; Μου άρεσε πολύ η μουσική που διαλέξατε… Έχει να κάνει με τη γαλήνη και με την αίσθηση του κατεπείγοντος ή, αν θες, την ανάγκη του κατεπείγοντος στο να επιτευχθεί γαλήνη. Με τον κόσμο περικυκλωμένο από οικονομική κρίση, που επηρεάζει σχεδόν τον καθέναν από μας, η συλλογή αυτή είναι απλά ο τρόπος μου να κοροϊδέψω αυτή την κατάσταση και το πόσο πολύ εύκολα μπορεί να σε απορροφήσει. Μόνο αν κάποιος κάνει προσπάθεια παύσης, ο κόσμος θα συνεχίσει να είναι όμορφος. Όσον αφορά τη μουσική, αυτήν την οφείλω στον καλό μου φίλο Frederic Sanchez με τον οποίο συνεργαζόμαστε χρόνια τώρα και που πάντα έρχεται με κάτι καινούριο και εμπνευσμένο να προτείνει για τα soundtracks των fashion shows. Είναι πραγματικά ταλαντούχος και είναι ικανός να πλάσει ήχους που να δίνουν έμφαση στα αισθήματα της παρουσίασης ξεπερνώντας τα ίδια τα ρούχα. Αυτή τη χρονιά προτιμήσαμε ήχους από ένα νέο Γάλλο καλλιτέχνη, τον Bernard Fevre, Αποτέλεσμα; Μια διαχρονική αιθέρια διάθεση… Πόσο αισιόδοξη είστε για το μέλλον της μόδας; Τι πιστεύετε πως μπορεί να αλλάξει σε δέκα χρόνια; Η μόδα έχει να κάνει με τους δικούς της «παίχτες». Ελπίζω ειλικρινά πως οι νεότερες γενιές σχεδιαστών θα δώσουν προσοχή στην ομορφιά και την αυθεντικότητα της μόδας και όχι στη δόξα, τη φήμη και τα λεφτά. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να διαφυλάξουμε τη μόδα του μέλλοντος. Το περιβάλλον της μόδας σήμερα είναι αρκετά πολύπλοκο αλλά αυτό όλο είναι ένα κομμάτι από τον ενθουσιασμό και την πρόκληση να προτείνουμε έναν καινούριο τρόπο σκέψης, να δούμε τα πράγματα αλλιώς. Το σημαντικό είναι να διαφυλάσσεις το εγώ σου. Κατά την άποψή σας τι είναι αυτό που χαρακτηρίζει το στιλ σας και πόσο σχετικό είναι με τη σημερινή σκηνή της μόδας; Πραγματικά πιστεύω πως όταν ένας fashion designer θελήσει να ορίσει το δικό του στιλ, τότε πραγματικά έρχεται το τέλος του. Οι δημιουργίες μου είναι για ονειροπόλους που ζουν στην πραγματικότητα. Είναι γι’ αυτούς που βλέπω όταν πηγαίνω για καφέ ή όταν ταξιδεύω. ∆εν σχεδιάζω για τους ανθρώπους που δεν υπάρχουν και αυτός, πιστεύω, είναι ο μόνος τρόπος να κρατάω τον εαυτό μου σχετικό με τη μόδα. Σαν μια επαγγελματίας με ένα σπουδαίο παρελθόν και παρόν, τι είναι αυτό που σας παρα-

Martine Sitbon was born in Morocco, and she is considered as one of the most important designers of the modern Parisian fashion scene. Her long career was highlighted with collaborations with brands as Chloé in the late eighties and later with Byblos Her own signature collection is alive since 1985, counting numerous successes and projects with pioneers such as photographer Nick Knight and fashion image/art director Marc Ascoli, M/M, Julie Verhoeven, Yazbukey... Martine’s rockstar vision of the modern woman blends a roughness with undeniable glamour and luxury, poetic details executed with an urban sharpness. After three years' absence, in 2004, Martine Sitbon rejoined the fashion fray with a new label - Rue du Mail - and a new take on her signature style. Although our first acquaintance took place a few days back, during my Paris days, (thanks to Yvan Mispelaere) I felt it was the right moment for me to reach for her again and share our conversation with you.

It’s already more than 25 years for you in the service of fashion. Are there any moments that you still question yourself about the path you chose to follow? Every time every a fashion show. But the fact that I have decided to continue, it makes each of the following season much more interesting and worthwhile. How different is the “esprit” of Rue du Mail compared to the late Martine Sitbon label? On a creative level, there are no difference between Rue du Mail and Martine Sitbon labels – they are both designed by the same person, me. The essence of my taste has not changed drastically over the years; it has just evolved. With Rue du Mail, my goal is to capture what is Parisian chic with a modern attitude. I wanted to explore and realize a form of a truly independent Parisian fashion house, and not just another brand; what is important to me is the soul of creativity within, and that soul has roots in Paris. You are a “woman’s” designer, as I see it. Someone who creates clothes for women and the way they feel about themselves and their bodies. Apart from their sex, what is the difference between a man and a woman? The obvious one is the general construction and shape between man and woman is fundamentally different. My view on designing for men is not too different from designing for women; it is based on the relevance to my feeling of the season. You always design for today. Fashion today has become a bit of a “role play” experience. The people involved tent to masquerade depending on circumstances. How did you manage to stay out of these games, keeping a low profile and still remain as one of the designers that the industry respects so much? Feet on the ground, head in the clouds. What was the idea behind your SS10 collection. I loved the music you chose… It is to do with the calmness with a sense of urgency, or the sense of urgency to attain the calmness. With the world surrounded by the financial crisis, which is affecting almost everyone, it is just my way to ridicule the situation, of how it is far too easy to be sucked into a downward spiral. Only if one will make the effort to pause, the world is still beautiful. Our long time collaborator, and good friend Frederic Sanchez always comes up with something new and inspiring for our soundtracks at shows. He is truly talented, and is able to conjure up sounds that highlight the emotions of a fashion show that surpasses the clothes. This season we favored the sounds of a young French artist Bernard Fevre, the result? A timeless ethereal mood… How optimistic you feel about the future of Fashion? What will change in ten years time? Could you give us your opinion? Personally, fashion is only as relevant as its players. I sincerely hope the newer generation of designers would focus on the beauty and the authenticity of fashion and not the glory, fame and monetary gain. This is the only way to preserve the future of fashion. The fashion environment of today is quite complex, but that is all part of the excitement and a challenge to propose a true point of view. What is important to me is a sense of individualism. In your own words, what makes the characteristic of your style and how relevant it is with today’s scene? I truly believe that when a designer starts to define his or her own style, that is the beginning of the end. My creations are for dreamers who live in the reality. They are the same people I see when I go out to a café and when I travel. This is my way to keep myself relevant, because I do not design for people that do not exist. As a designer with such great past and present, what motivates you really and what inspires you to keep the track going? A day is such a waste if you don’t learn something, be it about the world or about yourself. To be honest, even today, the more I learn about myself, the more I know deep in my heart that I have much more to teach and express. This is probably one of the main reasons I am always motivated. Fashion is my means to express my knowledge and experience. Does Paris equal fashion? Why is Paris is the “Mecca” of creation compared to


κινεί και τι σας εμπνέει για να συνεχίζετε; Η μέρα είναι χαμένη αν δεν έχεις μάθει κάτι για σένα ή για τον κόσμο. Για να είμαι ειλικρινής, σήμερα όσα πιο πολλά μαθαίνω για τον εαυτό μου, τόσο πιο πολύ ξέρω βαθιά στην καρδιά μου πως έχω πολλά να διδάξω και να εκφράσω. Αυτός είναι μάλλον ένας από τους βασικούς λόγους που βρίσκομαι συνεχώς σε κίνηση. Η μόδα είναι το μέσο μου να εκφράζω τη γνώση και την εμπειρία μου. Παρίσι σημαίνει μόδα; Γιατί είναι η Μέκκα της δημιουργίας σε σύγκριση με το Λονδίνο ή το Μιλάνο; Το Παρίσι είναι η πρωτεύουσα της μόδας γιατί έχει την ικανότητα να υιοθετεί πράγματα και να εκτιμά. Αυτή δεν είναι μόνο δική μου γνώμη για το θέμα. Η ιστορία της μόδας μας το αποδεικνύει – από τους Japan 4 μέχρι τους Antwerp 6. Το Παρίσι ειδικά σε σχέση με τη ραπτική βρίσκεται εκεί που είναι γιατί έστεψε τη «Μόδα» ως την υψηλότερη μορφή δημιουργίας. Πώς εξελίσσεται ο χρόνος τον 21ο αιώνα; Τι είναι για σας χρόνος κ. Sitbon; Ο χρόνος είναι δώρο. ∆εν βρίσκεται σε επίπεδο πάρε-δώσε. Είναι κάτι το οποίο σου έχει δοθεί… Από τη νέα γενιά σχεδιαστών, ποιος είναι ο αγαπημένος σας και γιατί; Τι κάνει ένα σχεδιαστή να έχει διάρκεια στο χρόνο; Είναι κάπως άδικο για μένα να το πω, αλλά δυο, η Phoebe Philo και η Garbrielle Greiss, είναι οι αγαπημένοι μου. ∆εν μπορώ με σιγουριά να σας πω το λόγο, αλλά είμαι χαρούμενη γιατί έγιναν αυτοί που έγιναν. Και οι δυο τους ξεκίνησαν την καριέρα τους δουλεύοντας ως βοηθοί μου. Όσο για το τι δίνει σε ένα σχεδιαστή τη διάρκεια , όπως είπα και πριν, έχει να κάνει με το λόγο που κάνεις κάτι, στη συγκεκριμένη περίπτωση έχει να κάνει με το λόγο που αποφασίζει ο καθένας να γίνει σχεδιαστής. Αν ο στόχος δεν είναι αγνός στην καρδιά, το ταλέντο δεν θα είναι ικανό να σε αποζημιώσει. Ευχαριστώ για την υπέροχη συνομιλία μας. Και κάτι τελευταίο, ποιο είναι το δικό σας motto; Ζήσε, με ό,τι πιθανή έννοια μπορεί να έχει αυτή η λέξη.

SS10

London or Milan..? Paris is the fashion capital because of its ability to adopt and appreciate. This is not just my view on this subject; Our fashion history has shown that it is true – from the Japan 4 to the Antwerp 6. Paris, especially when it comes to the subject of fashion, is where it is because it appreciates creativity at its highest form. How has time evolved in the 21st century? What is time for you Mme Sitbon? Time is a gift. It is not for you to give or take. It is what is given to you. From the young generation of designers, who is your favourite and why? What makes a designer last? It is almost unfair for me to say, but both Phoebe Philo and Gabrielle Greiss are my favourites. I can’t really be sure why, maybe I am just happy that they have, since being my assistants, to become who they have become. As for what makes a designer last, like I said before, it is a matter of focusing on the purpose of why you want to be a fashion designer. If the focus is not pure at heart, talent will not be able to compensate. Thank you for this wonderful conversation. One last word? Lets say, your motto? Live. Every possible sense of the word.

Photographs by Miguel Rosales and Rue Du Mail studio Archive. Thanks to Diane Chen.


AVANTGARDE

TALKING ABOUT

Photographs by Stephan Moskovic

Πολλοί είναι αυτοί που θέλοντας να περιγράψουν κάτι που δεν καταλαβαίνουν χρησιμοποιούν τον όρο Αvant Garde. Τι πραγματικά σημαίνει όμως αυτός ο όρος; Η avant garde άρχισε σαν κίνημα αισθητικής με καταιγιστική δράση τον 20 αιώνα, αλλά το τι απομένει σήμερα είναι κάτι πέρα από την ηχώ ή ένα σημάδι. Φτιάχτηκε από συγγραφείς και καλλιτέχνες ως ένδειξη επανάστασης απέναντι στην κοινωνία και την τέχνη της εποχής με σκεπτικό να βελτιώσουν και τα δυο αλλά και τις σχέσεις των δυο. Σο κίνημα της avant garde ενεπλάκησαν τέσσερις κατηγορίες: οι Φουτουριστές, οι σουρεαλιστές, οι situationists και οι συγγραφείς της εφημερίδας Tel Quel, που συνεισέφεραν στην avant garde αλλά και στην προοπτική της συνέχειάς της. Το πρώτο φουτουριστικό μανιφέστο δημοσιεύτηκε στην γαλλική εφημερίδα Le Figaro το 1909 από τον Philippo Tommaso Marinetti, ο απόηχος του οποίου αποτέλεσε το έναυσμα και την αρχή του κινήματος που δημιουργήθηκε μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο από τους Σουρεαλιστές, οι οποίοι με το πρώτο τους μανιφέστο το 1924 επανέλαβαν το μήνυμα των φουτουριστών, δηλαδή το να αγκαλιάσουν την μοντέρνα ζωή μέσα από την τέχνη. Παρόλα αυτά οι σουρεαλιστές εστίαζαν περισσότερο στον μαρξισμό και την ψυχανάλυση, αναπτύσσοντας ιδέες σχετικά με τη ζωή και την τέχνη σε συνδυασμό με τις δυο αυτές ιδεολογίες θέλοντας να βρουν το σημείο σύνδεσης για την βελτίωση της κοινωνίας με ασυνείδητες μεμονωμένες εμπειρίες. Οι situationists που ιδρύθηκαν το 1957 υποστήριξαν την κοινωνική επανάσταση και την ελευθερία του ασυνείδητου, αναπτύσσοντας μια μεθοδολογία ανάπτυξης καταστάσεων που συνέβαλαν στα δυο αυτά. Οι συγγραφείς της εφημερίδας Tel Quel (που εκδόθηκε το 1960 μέχρι το 1982) ένα σημαντικό κομμάτι της λογοτεχνικής ιστορίας, συνέχισαν τις συζητήσεις που άρχισαν από άλλους, δίνοντας γνώση στο πως η γλώσσα και οι δομές της, παραλληλίζοντας τες με την κοινωνία, χρειάζεται να αλλαχτούν με σκοπό και την αλλαγή της κοινωνίας, του κόσμου και γενικά του τρόπου επικοινωνίας. Η μελέτη αυτή έχει ως στόχο να καθορίσει την avant garde του 20ου αιώνα και να εξετάσει τα δεδομένα της στο 21ο αιώνα. Έχοντας αυτά τα κριτήρια σκέψης, τα συμπεράσματα ανοίγουν μια συνομιλία σχετικά με τη σχέση της μόδας με αυτές τις ομάδες σχεδόν ένα αιώνα μετά το πρώτο φουτουριστικό μανιφέστο και κοιτάζοντας τις πιθανότητες της avant garde στον 21ο αιώνα. Για περισσότερο από 100 χρόνια, οι δημιουργοί της μόδας έγραψαν το δικό τους κεφάλαιο σε αυτό το κίνημα. Τότε ασυνείδητα. Σήμερα φαίνεται σαν ένα πραγματικό Μανιφέστο που αποτελείται από υφές, χρώματα και περίτεχνα περιγράματα.

More than often people tent to describe things they don’t understand using the term Avant-Garde. But what does it really mean? The avant-garde started as an aesthetic movement that spanned by storm the twentieth century but what remains today, is something beneath an echo or a sign of it. It was made up of artists and writers that rebelled against the society they were part of and against art in a concerted effort to improve both, and their relationship to one another. The Avant-Garde is divided in four groups: The Futurists, The Surrealists, The Situationists, and the writers of the journal Tel Quel, significantly contributed to the avant-garde movement and provided perspective into whether that movement can exist in the twenty first century. The first Futurist Manifesto, published in the French newspaper Le Figaro in 1909 by Philippo Tommaso Marinetti, instigated the avant-garde wave that would be taken up after the Great War by the Surrealists, whose first 1924 Manifeste du Surréalisme echoed the Futurist message of embracing modern life and change through art. The Surrealists, however, focused more on Marxism and psychoanalysis, developing ideas about life and art that combined these two ideologies in order to link the improvement of society with the unconscious individual experience. The Situationists, whose group formed in 1957, took up the themes of social revolution and freedom of the unconscious, developing a method for creating situations that were conducive to both of these things. The writers of the journal Tel Quel, published from 1960-1982, claimed to be part of this literary history, and continued the discussions begun by the others, providing insight into how language and its structures, which paralleled those of society, needed to be changed in order to change society thus the world and way of communication. This dissertation aims to define the twentieth century avant-garde and to inquire about its existence in the twenty-first century. Taking these criteria into consideration, the conclusion opens a discussion about the relevancy of fashion with these groups, nearly a century after the publication of the first Futurist Manifesto and looks into the possibility of a twenty first century Avant-Garde. For more than 100 years, fashion creators wrote their own chapters in the movement. Back then unconsciously. Today it seems like a real Fashion Manifesto.


FINAL WORD Photographs by Stephan Moskovic

Το εξώφυλλο είναι δημιουργία του Filep Motwary Cover by Filep Motwary

Αυτό ειδικά το τεύχος επιμελήθηκε και διεκπεραίωσε σαν editor/ curator o Filep Motwary (www. unnouveauideal.typepad.com) This issue was curated and edited by Filep Motwary (www. unnouveauideal.typepad.com)

ΥΓ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ ’10 ΚΑΘΕ ΜΗΝΑ, ΜΕ ΤΟΝ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ EK∆ΟΤΗΣ-∆ΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΝΙΚΟΣ ΠΑΤΤΙΧΗΣ ∆ΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΣΥΝΤΑΞΗΣ ΕΛΕΝΗ ΞΕΝΟΥ ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΚΤΡΙΑ ΕΛΕΝΑ ΠΑΡΠΑ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΕΚ∆ΟΣΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΣΚΟΡ∆Η ART DIRECTOR ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΙΘΗΛΛΟΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΙ ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΤΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΗΝΑ ΣΠΥΡΟΣ ΣΤΑΒΕΡΗΣ ΠΑΝΟΣ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ ΜΟΝΙΜΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΡΙΛΛΙ∆ΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΟΥΜΑΖΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟ∆ΟΥΛΟΥ ΘΑΝΑΣΗΣ ΦΩΤΙΟΥ ΙΩΑΝΝΑ ΧΡΙΣΤΟ∆ΟΥΛΟΥ ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΚΑΡΑΒΑΛΗ ΤΩΝΙΑ ΣΤΑΥΡΙΝΟΥ ΜΑΡΙΑ Θ. ΜΑΣΟΥΡΑ ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΕΛΛΑ ΑΝ∆ΡΟΝΙΚΟΥ ∆ΙΟΡΘΩΣΗ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΜΑΡΙΑ ΖΕΡΒΟΥ ΜΑΡΙΑ ΚΑΠΑΤΑΗ ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΥ ∆ΙΑΧΩΡΙΣΜΟΙ ΧΡΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΕΚΤΥΠΩΣΗ PROTEAS PRESS LTD Ηλεκτρονική διεύθυνση eleni.xenou@phileleftheros.com



ISTEROGRAFO FASHION ISSUE VI