Page 1

‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١‬‬

‫ﺑﹺﺴﻢﹺ ﺍﻟﺮ‪‬ﺣ‪‬ﻤ‪‬ﻦﹺ ﺍﻟﺮ‪‬ﺣ‪‬ﻴﻢﹺ ﻭ‪‬ﺻ‪‬ﻠﯽ ﺍﷲُ ﻋ‪‬ﻠﯽ ﻣ‪‬ﺤﻤ‪‬ﺪ‪ ‬ﻭ‪‬ﺁﻟﻪ ﺍﻟﻄﺎﻫﺮﻳﻦ ﻭﻟﹶﻌﻨﺖ‪ ‬ﺍﷲ ﻋ‪‬ﻠﯽ ﺃﻋﺪﺍﺋ‪‬ﻬﹺﻢ ﺃﲨ‪‬ﻌﲔ‪.‬‬ ‫ﻧ‪‬ﺴﺘ‪‬ﻌﻴﺬﹸ ﺑﹺﺎﷲِ ﺍﻟﺴ‪‬ﻤﻴﻊﹺ ﺍﻟﻌ‪‬ﻠﻴﻢﹺ ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ‪ ‬ﺍﻟﺮ‪‬ﺟﻴﻢﹺ‪ .‬ﺃﻟﻠﻬﻢ‪ ‬ﻭ‪‬ﻓ‪‬ﻘﻨﺎ ﻟ‪‬ﻤﺎ ﺗ‪‬ﺤ‪‬ﺐ‪ ‬ﻭ‪‬ﺗ‪‬ﺮﺿﻲ‪.‬‬ ‫ﺑﹺﺴﻢﹺ ﺍﻟﺮ‪‬ﺣ‪‬ﻤ‪‬ﻦﹺ ﺍﻟﺮ‪‬ﺣ‪‬ﻴﻢﹺ ‪١‬ﺍﻟﹾﺤ‪‬ﻤ‪‬ﺪ‪ ‬ﻟ‪‬ﻠﱠﻪ‪ ‬ﺭ‪‬ﺏ‪ ‬ﺍﻟﹾﻌ‪‬ﺎﻟﹶﻤ‪‬ﲔ‪ ٢ ‬ﺍﻟﺮ‪‬ﺣ‪‬ﻤ‪‬ﻦﹺ ﺍﻟﺮ‪‬ﺣ‪‬ﻴﻢﹺ ‪ ۳‬ﻣ‪‬ﺎﻟ‪‬ﻚ‪ ‬ﻳ‪‬ﻮ‪‬ﻡﹺ ﺍﻟﺪ‪‬ﻳﻦﹺ ‪ ٤‬ﺇﹺﻳ‪‬ﺎﻙ‪ ‬ﻧ‪‬ﻌ‪‬ﺒ‪‬ﺪ‪ ‬ﻭ‪‬ﺇﹺﻳ‪‬ﺎﻙ‪ ‬ﻧ‪‬ﺴ‪‬ﺘ‪‬ﻌ‪‬ﲔ‪ ٥ ‬ﺍﻫ‪‬ﺪ‪‬ﻧ‪‬ﺎ ﺍﻟﺼ‪‬ﺮ‪‬ﺍﻁﹶ‬ ‫ﺍﻟﹾﻤ‪‬ﺴ‪‬ﺘ‪‬ﻘ‪‬ﻴﻢ‪ ۶ ‬ﺻ‪‬ﺮ‪‬ﺍﻁﹶ ﺍﻟﱠﺬ‪‬ﻳﻦ‪ ‬ﺃﹶﻧ‪‬ﻌ‪‬ﻤ‪‬ﺖ‪ ‬ﻋ‪‬ﻠﹶﻴ‪‬ﻬﹺﻢ‪ ‬ﻏﹶﻴ‪‬ﺮﹺ ﺍﻟﹾﻤ‪‬ﻐ‪‬ﻀ‪‬ﻮﺏﹺ ﻋ‪‬ﻠﹶﻴ‪‬ﻬﹺﻢ‪ ‬ﻭ‪‬ﻟﹶﺎ ﺍﻟﻀ‪‬ﺎﻟﱢﲔ‪٧ ‬‬

‫ﺟﻠﺴﺔ ﺍﻭﻝ‬

‫ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﺧﺪاي ﺣﻘﯿﻘﯽ)ﻓﻄﺮي( از ﺧﺪاي ﺧﯿﺎﻟﯽ )ذﻫﻨﯽ(‬

‫ﻣﻘﺪﻣﻪ‬ ‫ﺟﻠﺴﻪﺍ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺘﺘﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩ‪ ،‬ﺷﺒﻴﻪ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﺍﺧﻼﻗﻲ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩﻛﻪ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺷﻬﺮ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﺪ‪ .‬ﺟﻠﺴﺎﺕ ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎ‬ ‫ﺍﺧﻼﻗﻲ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﺑﻪ ﺩﻭ ﺷﻜﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ؛ ﻋﻠﻤﻲ ﻭ ﻋﻤﻠﻲ‪.‬‬ ‫روش ﻋﻠﻤﯽ‬ ‫ﺭﻭﺵ ﻋﻠﻤﻲ ﺍﺯ ﺗﻠﻘﻴﻦ ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎ ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﻲ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺑﻲ ﺭﺍ‪ ،‬ﻣﻠﻜﻪﻛﻨﺪ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺫﻳﻠﻪﺍ ﺭﺍ‪ ،‬ﺍﺯ ﻓﺮﺩ ﺩﻭﺭ‬ ‫ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﺍﺧﻼﻕ‪ ،‬ﻳﻚ ﺍﺧﻼﻕ ﺧﺸﻚ ﻭ ﺑﻲﺭﻭﺡ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺍﺧﻼﻗﻲﻛﻪ ﺍ ﺑﺴﺎ ﺍﺯ ﺁﻓﺘﻬﺎ ﻧﺎﻣﺮﺋﻲ‪ ،‬ﺁﺳﻴﺐ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ؛ ﺑﺪﻭﻥ‬ ‫ﺁﻧﻜﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬

‫روش ﻋﻤﻠﯽ‬

‫ﺭﻭﺵ ﻋﻤﻠﻲ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻔﺲ‪ ،‬ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺭﻭﺷﻲ ﺗﺮﺑﻴﺘﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﻔﺲ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺗﺮﺑﻴﺖ‪ ،‬ﺭﺷﺪ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ‪ ،‬ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻴﻜﻨﺪ؛ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺷﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﻣﺒﺎﻧﯽ و اﺣﮑﺎم دﯾﻨﯽ ﻫﻢ ﺑﺮ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﻣﯿﺸﻮﻧﺪ‪:‬‬ ‫ﺍﻟﻒ( ﻋﺎﺩﺗﻬﺎ ﻭ ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ‪ .‬ﺏ( ﺑﻴﻨﺶ ﺩﺭﻭﻧﻲ ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﺎﻃﻨﻲ ﻭ ﻓﻄﺮ ‪.‬‬ ‫ﺧﻮد ﻗﺮآن ﻫﻢ ﺑﺮ روش ﻋﻤﻠﯽ‪ ،‬دﺳﺘﻮر اﮐﯿﺪ دارد‪.‬‬ ‫ﺍﺧﻼﻕ ﻭ ﺗﺪﻳﻨﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻓﻄﺮﺕ ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻋﺒﺎﺩﺗﻲ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺧﻴﺎﻟﻲ‪ ،‬ﻣﺸﺎﺑﻪ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺟﺎﻫﻠﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ‪ ،‬ﺑﺖ‬ ‫ﻣﻴﺘﺮﺍﺷﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺭﺍﺳﺦ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻣﻴﻜﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﺤﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻭ ﺣﺎﺟﺘﻬﺎﻳﺸﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺳﺆال‬

‫ﺳﺆﺍﻝ ﻣﺘﻌﺠﺒﺎﻧﻪﺍ ﻛﻪ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺟﺎﻫﻠﻲ‪ ،‬ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﻣﻴﻜﺮﺩﻧﺪﻛﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺧﻮﺩ‬ ‫ﺳﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪ؟!‬

‫ﭘﺎﺳﺦ‬

‫ﻣﺎ ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ؛ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺳﻨﮓ‪ ،‬ﺑﺖ ﻣﻴﺴﺎﺧﺘﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﻝ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪﺍﻳﻢ!!‬

‫آﺛﺎر ﻣﻨﻔﯽ اﯾﻤﺎن ﻏﯿﺮ ﻓﻄﺮي‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٢‬‬

‫ﺭﻳﺸﺔ ﺍﺷﻜﺎﻻﺕ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﻣﺜﻼ ]ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ[ ﺟﺒﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ؛ ﻋﺪﻝ ﺍﻟﻬﻲ؛ ﺩﻋﺎ ﻭ ﻗﻀﺎ ﻭﻗﺪﺭ ]ﺑﺎﻫﻢ[ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ‬ ‫ﺧﻴﺎﻟﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻭﻗﺘﻴﻜﻪ ﺧﺪﺍﻳﻲ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ‪ ،‬ﺣﺘﻤﺎ ﻋﻘﻞ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺆﺍﻻﺗﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ! ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺠﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺧﻴﺎﻟﻲ‬ ‫ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ‪ ،‬ﺧﺪﺍﻳﻲ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻨﻲ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﺟﻮﺍﺏ ﺻﺤﻴﺢ‪ ،‬ﻭﻗﺘﻲ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﺧﺪﺍﻳﻲ ﺭﺍ ﺑﭙﺮﺳﺘﻴﻢﻛﻪ ﻓﻄﺮﺕ ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﺪ‪.‬‬ ‫ﺍﺯﺁﺛﺎﺭ ﻣﻨﻔﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻳﻤﺎﻧﻲ؛ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺧﻴﺎﻟﻲ ﻭ ﻓﺮﻕ ﺁﻥ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻓﻄﺮ ‪ ،‬ﺑﻨﺪﮔﻲ ﺧﺪﺍ ﺧﻴﺎﻟﻲ‪ ،‬ﺑﻨﺪﮔﻲ ﺧﺸﻚ‬ ‫ﻣﻘﺪﺳﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﻲﺭﻭﺡ ﻭ ﺑﻲﻣﻌﻨﺎﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﻨﺪﮔﻲ ﺧﺪﺍ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻓﻄﺮ ‪ ،‬ﻋﺒﺎﺩﺗﺶ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ‪ ،‬ﺷﻴﺮﻳﻦ‪ ،‬ﻣﻌﻨﻲﺩﺍﺭ ﻭ ﺗﻜﺎﻣﻞ ﺑﺨﺶ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻋﻼﻣﺘﻬﺎي اﯾﻦ دو ﻧﻮع اﯾﻤﺎن‬ ‫ﺷﻖ اول‪ :‬ﻫﺮ ﭼﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﻋ‪‬ﺠﺐ ﻫﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻪ ﭘﺎﻛﻴﺰﮔﻲ ﻭ ﻋﻤﻞ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬﻲ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪،‬‬ ‫ﺧﻮﺩﺑﺮﺗﺮﺑﻴﻨﻲ ﻭ ﺗﻮﻗﻌﺎﺕ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ]ﻛﻪﻣﻦ ﺁﺩﻡ ﻣﻘﺪﺳﻲ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﻣﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ![ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ]ﻛﻪﺑﺒﻴﻦ ﭼﻜﺎﺭ‬ ‫ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ ،‬ﻣﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻴﻜﻨﻢ![ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺷﻖ دوم‪ :‬ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻴﭽﻲ ﻭ ﺫﻟﺖ ﻭ ﭘﺴﺘﻲ ﺧﻮﺩﺵ ﺁﮔﺎﻫﺘﺮ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺫﻟﺖ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﺤﺴﻮﺳﺘﺮ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ‬ ‫ﭼﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ ﺩﺭﻭﻧﻲ ﻗﻮﻳﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻧﻮﺭ‪ ،‬ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺮﻛﺖ ﺧﻮﺩ‪،‬‬ ‫ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎ ﻭ ﭘﺴﺘﻴﻬﺎ ﻭﻛﺜﺎﻓﺘﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻃﻮﺭ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻛﻪ ﺟﺮﺃﺕ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻛﻪ‬ ‫ﻛﺴﻲ ﺣﺘﻲ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺏ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ‪.‬‬

‫ﻓﺮق اﯾﻦ دو ﻧﻮع اﯾﻤﺎن‬

‫ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻪ ﺻﺮﺍﺣﺖ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﺁﻧﭽﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺧﺪﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻴﻜﻨﻴﺪ‪ ،‬ﺧﻼﻑ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﻣﺒﻨﺎ ﺯﻧﺪﮔﻴﺘﺎﻥ ﺑﺎﻃﻞ ﻭ‬ ‫ﭘﻮﭺ ﺍﺳﺖ‪.‬‬

‫اﻣﺎ آﯾﺎ ﻣﺤﺎل اﺳﺖ اﻧﺴﺎن‪ ،‬ﺧﺪا را ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ؟ و ﯾﺎ اﺻﻼً در اﯾﻦ ﺑﺎره ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﯿﻢ‪ ،‬ﻧﮑﻨﺪ ﻣﺸﺮك ﺑﺸﻮﯾﻢ؟‬ ‫ﻳﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻧﻪ؛ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻭﺻﻒ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺁﻥ ﺗﻮﺻﻴﻒ‪ ،‬ﺻﺤﻴﺢ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺣﺘﻲ ﻣﻮﺭﺩ‬ ‫ﺍﻣﻀﺎ ﺧﺪﺍ ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ؟‬ ‫ﺑﻠﻪ؛ ﺍﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺗﻌﻘﻞ‪ ،‬ﺑﻪ ﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬ﺑﻪﻛﻔﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻣﻨﺒﻊ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﻗﻮﺓ ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﺯ‬ ‫ﺭﺍﻩ ﺩﻝ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ]ﺍﻭ ﺭﺍ[ ﺑﻪﻛﻔﺮ ﻧﻤﻴﻜﺸﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻬﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ "ﺻﺎﻓﺎﺕ" ﺩﺭ ﺁﻳﺎﺕ‬ ‫‪ ۱۵۹‬ﻭ ‪ ۱۶۰‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪" :‬ﺳ‪‬ﺒ‪‬ﺤﺎﻥﹶ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﻋ‪‬ﻤ‪‬ﺎ ﻳ‪‬ﺼ‪‬ﻔﹸﻮﻥﹶ‪ .‬ﺇﹺﻻﱠ ﻋ‪‬ﺒﺎﺩ‪ ‬ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﺍﻟﹾﻤ‪‬ﺨ‪‬ﻠﹶﺼ‪‬ﲔ‪."‬‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﻣﻜﺎﻥ ﺭﺍﻫﻴﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻲ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ‬ ‫ﺍﺳﺘﺜﻨﺎﺀ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪] .‬ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﺨﻠﺺ ﺭﺍ[‬ ‫ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻻﺳﺖ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻭ‪ ،‬ﻣﻨﺒﻊ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺗﻘﺎﺑﻞ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺩﻭ ﻣﻨﺒﻊ‪ ،‬ﺩﻭ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ ﻫﻤﺠﻮﺍﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ؛ ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺒﻊ)ﻓﻄﺮﺕ(‪ ،‬ﻣﻨﺒﻊ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٣‬‬

‫ﻓﻄﺮت ﺗﻨﻬﺎ راه رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﺧﺪا وﻣﺮﺣﻠﮥ ﻣﺨﻠَﺼﯿﻦ‬ ‫ﻓﻄﺮﺕ‪ ،‬ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﺨﻠﺼﻴﻦ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ؛ ﻣﺨﻠ‪‬ﺺ ﻫﻢ ﻧﻤﻲﺗﻮﺍﻧﺪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺭﻳﺸﺔ ﺍﻓﺮﺍﻁ ﻭ ﺗﻔﺮﻳﻄﻬﺎ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ‬ ‫ﻣﺬﻫﺐ ﻭ ﺩﻳﻦ‪ ،‬ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﺎ‪ ،‬ﺧﻴﺎﻟﻲ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻋﺘﺪﺍﻝ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺁﻥ ﺭﺍﻫﻲﻛﻪ ﺣﻨﻴﻔﺎ ‪ -‬ﻳﻌﻨﻲ ﭘﺎﻙ ﺍﺯ ﻫﺮ‬ ‫ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻨﺪ ﻭ ﻛﻨﺪ ‪ -‬ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺭﺍﻩ ﻓﻄﺮ )ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﻓﻄﺮ ( ﺣﻨﻴﻒ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ راه ﺣﻞ ﺷﺒﻬﺎت ﺷﮑﻮﻓﺎ ﺷﺪن ﻓﻄﺮت‬ ‫ﺷﺒﻬﺔ ﻓﻜﺮ ﺭﺍ ﺟﻮﺍﺏ ﮔﻔﺘﻦ‪ ،‬ﺯﻳﺎﺩ ﺳﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻓﻄﺮﺕ ﺷﻜﻮﻓﺎ ﺷﻮﺩ‪ ،‬ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﺳﺆﺍﻻﺕ‪ ،‬ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺣﻞ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬

‫اﻋﻤﺎل ﺻﺎﻟﺢ) اﻋﻤﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺻﻼﺣﯿﺖ ﻗﺒﻮﻟﯽ دارﻧﺪ ( ﻓﻘﻂ از ﻓﻄﺮت ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ‬

‫ﻗﺮﺁﻥ ﻛﺎﺭﻫﺎ ﻧﻴﻚ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﺭﺍ ﻋﻤﻞ ﺻﺎﻟﺢ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﻛﺎﺭﻫﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ ﺑﺎﺷﺪ؛ ﻭﮔﺮﻧﻪ ﻳﻚ‬ ‫ﻣﺸﺖ ﺧﻴﺎﻟﺒﺎﻓﻲ ﺍﺳﺖ؛ ﻛﺎﺭ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﻝ ﺗﻮ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺜﺎل‬ ‫ﺩﺭﺳﻮﺭﺓﻛﻬﻒ ﺁﻳﺎﺕ ‪ ۱۰۳‬ﻭ‪ ۱۰۴‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬

‫" ﻗﹸﻞﹾ ﻫ‪‬ﻞﹾ ﻧ‪‬ﻨ‪‬ﺒ‪‬ﺌﹸﻜﹸﻢ‪ ‬ﺑﹺﺎﻟﹾﺄﹶﺧ‪‬ﺴ‪‬ﺮﹺﻳﻦ‪ ‬ﺃﹶﻋ‪‬ﻤﺎﻻﹰ‪ .‬ﺍﻟﱠﺬ‪‬ﻳﻦ‪ ‬ﺿ‪‬ﻞﱠ ﺳ‪‬ﻌ‪‬ﻴ‪‬ﻬ‪‬ﻢ‪ ‬ﻓ‪‬ﻲ ﺍﻟﹾﺤ‪‬ﻴﺎﺓ‪ ‬ﺍﻟﺪ‪‬ﻧ‪‬ﻴﺎ ﻭ‪ ‬ﻫ‪‬ﻢ‪ ‬ﻳ‪‬ﺤ‪‬ﺴ‪‬ﺒ‪‬ﻮﻥﹶ ﺃﹶﻧ‪‬ﻬ‪‬ﻢ‪ ‬ﻳ‪‬ﺤ‪‬ﺴِﻨ‪‬ﻮﻥﹶ ﺻ‪‬ﻨ‪‬ﻌﺎﹰ "‬ ‫ﺁﻥ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻴﻠﻲ ﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﺟﺎﻟﺐ ﻛﺎﺭ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻲ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﭼﻪ ﻋﺎﻟﻲ ﻓﻼﻥ‬ ‫ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ‪ .‬ﺿ‪‬ﻞﱠ ﺳ‪‬ﻌ‪‬ﻴ‪‬ﻬ‪‬ﻢ‪ ‬ﻓ‪‬ﻲ ﺍﻟﹾﺤ‪‬ﻴﺎﺓ‪ ‬ﺍﻟﺪ‪‬ﻧ‪‬ﻴﺎ‪ :‬ﺗﻼﺷﺸﺎﻥ ﮔﻢ ﺷﺪ‪ ،‬ﺁﻥ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﻴﺎﺕ ﺩﻧﻴﺎ‪ ،‬ﭼﻪ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﻧﻴﺎ!‬ ‫ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺿﺎﻳﻲ ﺭﺳﻴﺪ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍﻫﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪].‬ﭼﺮﺍ؟[ ﭼﻮﻥ ﺗﺎ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺩﺭﺩ ﻧﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ‪.‬‬ ‫ﺩﺭﺳﻮﺭﺓ ﺭﻭﻡ ﺁﻳﺔ‪ ۳۰‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻓﹶﺄﹶﻗ‪‬ﻢ‪ ‬ﻭ‪‬ﺟ‪‬ﻬ‪‬ﻚ‪ ‬ﻟ‪‬ﻠﺪ‪‬ﻳﻦﹺ ﺣ‪‬ﻨﹺﻴﻔﺎﹰ ﻓ‪‬ﻄﹾﺮ‪‬ﺕ‪ ‬ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﺍﻟﱠﺘ‪‬ﻲ ﻓﹶﻄﹶﺮ‪ ‬ﺍﻟﻨ‪‬ﺎﺱ‪ ‬ﻋ‪‬ﻠﹶﻴ‪‬ﻬﺎ ﻻ ﺗ‪‬ﺒ‪‬ﺪ‪‬ﻳﻞﹶ ﻟ‪‬ﺨ‪‬ﻠﹾﻖﹺ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﺫﻟ‪‬ﻚ‪ ‬ﺍﻟﺪ‪‬ﻳﻦ‪ ‬ﺍﻟﹾﻘﹶﻴ‪‬ﻢ‪ ‬ﻭ‪‬‬ ‫ﻟﻜ‪‬ﻦ‪ ‬ﺃﹶﻛﹾﺜﹶﺮ‪ ‬ﺍﻟﻨ‪‬ﺎﺱﹺ ﻻ ﻳ‪‬ﻌ‪‬ﻠﹶﻤ‪‬ﻮﻥﹶ "‬ ‫ﻧﮑﺎت‬ ‫ ﻧﻜﺘﺔ ﺗﻜﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻓﻄﺮﺕ ﺑﻪ ﺩﻳﻦ "ﻗﻴﻢ‪ " ‬ﺭﺳﻴﺪ‪ ،‬ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ‬‫ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ‪.‬‬ ‫ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ ﺩﺍﻳﺮﻩﺍﺵ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺷﺎﻣﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪.‬‬‫ﺳﺆال‬ ‫ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻋﺪﺓ ﻣﻌﺪﻭﺩ ﺍﻓﺘﺎﺩ؟ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﻬﻢ ﺑﻮﺩ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﻃﻮﺭ ﻣﻴﺸﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﻣﻲﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ‪ ،‬ﭘﺲ‬ ‫ﭼﺮﺍ ﻧﺸﺪ؟‬ ‫ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺍﻳﻦ ﺳﺆﺍﻝ ﻣﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﻪ ﻋﻮﺍﻣﻠﻲ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﻛﺮﺩ ﻭ ﭼﻪ ﻋﻮﺍﻣﻠﻲ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺮﺳﻴﻢ؟‬

‫ارزش ﻋﻠﻢ ﺑﻪ ﺗﻌﺪاد ﻋﺎﻟﻤﺎﻧﺶ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬

‫ﺍﺻﻼ ﺍﺷﺨﺎﺹ ﻛﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺁﻧﻬﺎ‪ ،‬ﺑﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﻋﻠﻢ ﺑﺮﺳﻴﻢ؟! ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ‪ ،‬ﺩﺭ ﭘﺮﺩﺓ ﻏﻴﺐ ﺑﻮﺩ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۴‬‬

‫ﻧﺸﺎﻧﻪاي از اﯾﻤﺎن ﻓﻄﺮي‬ ‫" ‪ ...‬ﺃﹶﻥﹾ ﺗ‪‬ﻘﹸﻮﻣ‪‬ﻮﺍ ﻟ‪‬ﻠﱠﻪ‪ ‬ﻣ‪‬ﺜﹾﲎ ﻭ‪ ‬ﻓﹸﺮﺍﺩﻯ " )ﺳﺒﺄ ‪(۴۶ ،‬‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺜﻼ" ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺩﻋﺎ ﻛﻤﻴﻠﺖ ‪ ۵۰۰۰‬ﻧﻔﺮ ﻣﻲﺁﻳﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺻﺪﺍ ﻭ ﻫﻨﺮ‪ ،‬ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻲ‪ ،‬ﺍﮔﺮ ﺩﻓﻌﺔ ﺑﻌﺪ ﻓﻘﻂ ‪ ۳‬ﻧﻔﺮ‬ ‫ﺁﻣﺪ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺣﺎﻟﺖ ﻓﺮﻕ ﺑﻜﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﻭ ﺷﺐ ﻫﻢ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺣﺎﻟﺖ ﻓﺮﻕ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻣﻴﺮﻭ ﻭ ﺳﺮ ﺭﺍﻩ ‪ ۱۰‬ﻧﻔﺮ ﻫﻢ‬ ‫ﺩﻫﺎﻥﻛﺠﻲ ﻭ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪ ،‬ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺣﺎﻟﺖ ﻓﺮﻕ ﻛﻨﺪ؛ ﻭﮔﺮﻧﻪ ﺁﻥ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎ ﺧﻴﺎﻻﺕ ﻭ ﺟﻮ‪ ‬ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻧﺘﯿﺠﻪ‬

‫ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﻳﺲﺁﻳﺔ ‪ ۲۲‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻭ‪ ‬ﻣﺎ ﻟ‪‬ﻲ‪ ‬ﻻ ﺃﹶﻋ‪‬ﺒ‪‬ﺪ‪ ‬ﺍﻟﱠﺬ‪‬ﻱ ﻓﹶﻄﹶﺮ‪‬ﻧﹺﻲ ﻭ‪ ‬ﺇﹺﻟﹶﻴ‪‬ﻪ‪ ‬ﺗ‪‬ﺮ‪‬ﺟ‪‬ﻌ‪‬ﻮﻥﹶ"‬

‫ﻳﻌﻨﻲ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻓﻄﺮﺕ ﺭﺳﻴﺪ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﻜﻨﺪ‪.‬‬

‫ﺟﻠﺴﺔ ﺩﻭﻡ‬

‫روش ﺳﯿﺮو ﺳﻠﻮك ﻗﺮآﻧﯽ‬

‫)ﺑﺎ ﺗﻤﺎم وﺟﻮد رو آوردن ﺑﻪ دﯾﻦ ﻓﻄﺮي اﻟﻬﯽ ﺑﺼﻮرت ﺣﻨﯿﻒ(‬

‫ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﺭﻭﻡ ﺁﻳﺔ ‪ ۳۰‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬ ‫" ﻓﹶﺄﹶﻗ‪‬ﻢ‪ ‬ﻭ‪‬ﺟ‪‬ﻬ‪‬ﻚ‪ ‬ﻟ‪‬ﻠﺪ‪‬ﻳﻦﹺ ﺣ‪‬ﻨﹺﻴﻔﺎﹰ ﻓ‪‬ﻄﹾﺮ‪‬ﺓﹶ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﺍﻟﱠﺘ‪‬ﻲ ﻓﹶﻄﹶﺮ‪ ‬ﺍﻟﻨ‪‬ﺎﺱ‪ ‬ﻋ‪‬ﻠﹶﻴ‪‬ﻬﺎ ﻻ ﺗ‪‬ﺒ‪‬ﺪ‪‬ﻳﻞﹶ ﻟ‪‬ﺨ‪‬ﻠﹾﻖﹺ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﺫﻟ‪‬ﻚ‪ ‬ﺍﻟﺪ‪‬ﻳﻦ‪ ‬ﺍﻟﹾﻘﹶﻴ‪‬ﻢ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﻟﻜ‪‬ﻦ‪ ‬ﺃﹶﻛﹾﺜﹶﺮ‪ ‬ﺍﻟﻨ‪‬ﺎﺱﹺ ﻻ ﻳ‪‬ﻌ‪‬ﻠﹶﻤ‪‬ﻮﻥﹶ"‪.‬‬ ‫ﺑﺎ ﺣﻖ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺷﺨﺎﺹ ﺭﺍ ﺳﻨﺠﻴﺪ‪ ،‬ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺣﻖ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺷﺨﺎﺹ ]ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻛﺜﺮﻳﺖ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ[‪.‬‬ ‫ﺗﺮﺟﻤﻪ‬ ‫ﻗﻮﺍﻡ ﺑﺒﺨﺶ ]ﺭﻭ ﻛﻦ[ ﺑﻪ ﺩﻳﻦ ﺣﻨﻴﻒ " ﻓﻄﺮﺓ ﺍﷲ ‪"...‬‬ ‫وﺟﻪ‬ ‫ﻭﺟﻪ ﻫﺮ ﺷﻲﺀ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺮ ﺷﻲﺀ‪ .‬ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﺭ ﺍﺷﻴﺎﺀ‪ ،‬ﺑﻪ ﻳﻚ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺯ ﺭﻭﻳﺔ ﭼﻴﺰ ‪ ،‬ﻭﺟﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ‪ ،‬ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﻬﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ‬ ‫ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ ﺑ‪‬ﻌﺪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻥ ﺷﻲﺀ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﻧﺎﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺰﺀِ ﺁﻥ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ‪] .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﺳﻢ ﻛﻞ ﺭﺍ ﺑﻪ‬ ‫ﺟﺰﺋﺶ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ[‪.‬‬ ‫ﻣﺜﻼ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻛﺴﻲ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪﺍ ﺭﺍ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﻜﻨﺪ ]ﺑﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺷﺎﻣﻞ ﭼﺎ ‪ ،‬ﺳﻔﺮﻩ‪ ،‬ﭘﻨﻴﺮ‪ ،‬ﻧﺎﻥ‪ ،‬ﻛﺮﻩ ﻭ‪ [..‬ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﺎﻳﻲ ﺣﺎﺿﺮ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪] .‬ﻭﻟﻲ ﺑﺎﺯﭼﺎﻳﻲ ﺟﺰﺋﻲ ﺍﺯ ﻛﻞ ﺍﺳﺖ[‪.‬‬ ‫در ﻣﻮرد اﻧﺴﺎن ﻫﻢ‪ ،‬ﺻﻮرت را وﺟﻪ ﮔﻮﯾﻨﺪ‬ ‫ﭼﻮن ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ ﺣﻘﯿﻘﺖ اﻧﺴﺎن )ﻻﻣﺴﻪ‪ ،‬ﺑﯿﻨﺎﯾﯽ‪ ،‬ﭼﺸﺎﯾﯽ‪ ،‬ﺷﻨﻮاﯾﯽ‪ ،‬ﺑﻮﯾﺎﯾﯽ‪ ،‬ﺗﻔﮑﺮ و( را ﻇﻬﻮر ﻣﯿﺪﻫﺪ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ اﺳﻢ‬ ‫ﮐﻠﺶ را ﺑﻪ ﺟﺰء ﮔﺬاﺷﺘﻪاﻧﺪ؛ وﮔﺮﻧﻪ ]اﮔﺮ ﺻﻮرت در ﻣﻔﻬﻮم اﯾﻦ آﯾﻪ ﻏﯿﺮ از اﯾﻦ ﺑﻮد[ ﺻﻮرﺗﺖ را ﺑﻪ ﮐﺠﺎ و ﮐﺪام‬

‫ﺳﻤﺖ ﻣﯿﺨﻮاﻫﯽ ﺑﮕﯿﺮي؟! ﯾﻌﻨﯽ‪ :‬ﺗﻤﺎم ﺣﻘﯿﻘﺖ و ﻣﻮﺟﻮدﯾﺖ ﺧﻮد را ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺪه )ﻗﻮام ﺑﺒﺨﺶ(‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۵‬‬

‫ﺗﻔﺎوت ﺗﻮﺟﻪ و ﺗﻤﺮﮐﺰ‬ ‫ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺫﻫﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺗﻤﺮﻛﺰ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺫﻫﻦ ﺭﻭ ﺷﻴﺌﻲ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﻣﻴﻜﻨﺪ؛ ﻧﻪ ﻫﻤﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ‬ ‫ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ .‬ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺫﻫﻦ ]ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺫﻫﻦ[ ﻫﻢ ﻗﺪﺭﺕ ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﻓﻨﻮﻥ ﻭ ﺗﻜﻨﻮﻟﻮﮊ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻛﺘﺎﺏ ﺍﺻﻮﻝ ﻛﺎﻓﻲ‪ ،‬ﻛﺘﺎﺏ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺟﻬﻞ‪ ،‬ﺍﻣﺎﻡ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺩﺭ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻋﻘﻞ‪ ۷۵ ،‬ﻧﻴﺮﻭ ﺑﺮﺍ ﻋﻘﻞ ﻣﻴﺸﻤﺎﺭﺩ ﻛﻪ ﺫﻫﻦ‬ ‫ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ ‪ ۷۵‬ﺗﺎﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺫﻫﻦ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻳﻚ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﭘﻨﺠﻢ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺘﻤﺮﻛﺰ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺣﺎﻝ ﺍﮔﺮ ﺗﻌﻘﻞ‬ ‫ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻛﺠﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ؟! ﺗﺎﺯﻩ‪ ،‬ﻋﻘﻞ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ؛ ﻧﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻭ‪.‬‬ ‫ﺣﺎﻝ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺩﻫﺪ‪ ،‬ﭼﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ؟! ﺩﻳﮕﺮ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﺩﻣﺎﻍ ﺑﺎﺩ ﻛﺮﺩﻧﻲ ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ‪ .‬ﺣﺮﺍﺭﺕ‬ ‫ﺷﻌﻠﻪ ﻃﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻦ ﺍﺵ ﺭﺍ ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﻌﻠﻪ‪ ،‬ﺣﻞ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫]ﺑﺤﺚ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﺑﻌﺪ[‬ ‫"ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻳﻦ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺑﺪﻩ"‪ .‬ﺩﻳﻦ ﻛﺠﺎﺳﺖ؟ ﺑﻪ ﻛﺠﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﻢ؟ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺪﻩ‪ ،‬ﺩﺭ ﭼﻴﺰ ﻛﻪ‬ ‫ﺟﺪﺍ ﺍﺯﺧﻮﺩﺕ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﺎل‬ ‫ﺭﺍﺩﻳﻮﻳﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ‪ .‬ﻫﻤﺔ ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺩﻳﻮ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻧﻈﻤﻲ ﺧﺎﺹ‪ ،‬ﭼﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﻢ ﻭ ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ‬ ‫ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻇﻬﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ]ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺍﻟﻜﺘﺮﻭﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﺻﺪﺍ ﻭ ‪ .[...‬ﺣﺎﻝ ﺳﺆﺍﻝ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ‬ ‫ﺁﻳﺎ ﺍﻭﻝ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻗﻄﻌﺎﺕ‪ ،‬ﺍﺯ ﻛﺎﺭﺧﺎﻧﻪ ﺩﺭﺁﻣﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻳﻢ ﻛﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻳﻲ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ؟ ﺍﮔﺮ‬ ‫ﻛﺎﺭﮔﺎﻫﻲ ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺑﻠﻪ‪ .‬ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻳﻚ ﻣﻜﺎﻧﻴﻚ‪ ،‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺩﻳﻮ ﻛﺎﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﻛﺎﺭ ﻛﺮﺩﻥ‪،‬‬ ‫ﺗﺠﺮﺑﻴﺎﺗﻲ ﻛﺴﺐ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﺑﻪ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎ ﺍﻟﻜﺘﺮﻭﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺲ‪ ،‬ﭘﻲ ﻣﻴﺒﺮﺩ‪.‬‬ ‫ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﻳﻚ ﻣﻬﻨﺪﺱ‪ ،‬ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺑﺮ ﻋﻜﺲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻗﺒﻼ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ ﻫﺴﺘﻲ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ ]ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺠﺮﺩ[ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺁﻗﺎ‬ ‫ﻣﻬﻨﺪﺱ‪ ،‬ﺍﺯ ﺁﻥ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ‪ ،‬ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ؛ ﻭﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺩﻳﻮ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺁﻥ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺑﺮ ﭘﺎﻳﺔ ﺭﺍﺩﻳﻮ ﭘﺎ ﺑﺮﺟﺎ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﺑﻠﻜﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ‪ ‬ﺭﺍﺩﻳﻮ ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎ ﺁﻥ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ‪ ،‬ﭘﺎ ﺑﺮﺟﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ‬ ‫ﺭﺍﺩﻳﻮ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺧﺮﺩ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻣﺠﺮﺩ‪ ،‬ﺑﺮ ﺛﺒﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺛﺎﺑﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺻﻼ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻤﻲﺁﻳﺪ‬ ‫ﻭ ﻫﻴﭻ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﺮﻓﻲ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ‪ ،‬ﺑﺮ ﺁﻥ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﻳﻦ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ‪ ،‬ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﻭ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ‬ ‫ﺩﺳﺘﺮﺳﻲ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ ﻫﻴﭻ ﻛﺴﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﺍﻣﺎ ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺑﺎ ﺭﺍﺩﻳﻮ ﻓﺮﻗﺶ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺭﺍﺩﻳﻮ ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺸﻜﻴﻼﺗﺶ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ‪.‬‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ ﺍﺯ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺧﻮﺩﺵ‪ ،‬ﻋﺎﺟﺰ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ ﻳﺎ ﻧﻪ‪.‬ﺍﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺷﻌﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻣﻦﺍﻧﺴﺎﻥ‪،‬‬ ‫ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻳﻜﺴﺮ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻣﺠﺮﺩ ]ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻗﻴﻖ[ ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﻡ‪ .‬ﻳﻚ ﺳﺮ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻳﻲ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺠﺮﺩ ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮ‬ ‫ﺁﻥ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺩﺳﺘﺮﺳﻲ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺁﻥ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻥ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺭﺍﺩﻳﻮ ﭼﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺑﺮﺳﺪ ﻳﺎ ﻧﺮﺳﺪ‪ ،‬ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﺶ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ ]ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻤﻴﻜﻨﺪ[‪.‬‬ ‫ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ]ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ[ ﺑﺮﻫ‪‬ﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎ ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻛﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ ﻛﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﻳﻦ‬ ‫]ﻓﻄﺮﺕ[ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۶‬‬

‫ﺑﻌﻀﻴﻬﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺩﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻮﺍﻧﻴﻨﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎ ﺁﻥ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ‪ ،‬ﺍﻛﺜﺮﺍ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﻳﻦ‬ ‫ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﻨﺦ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻳﻜﺴﺮ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺑﺮﺍ ﺍﺩﺍﺭﺓ ﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ! ﺩﻳﻦ ﺗﻮ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺗﻮ‪ ،‬ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻛﺴﻲ ﺑﺪﺍﻧﻲ ]ﺑﻪ ﺷﻜﻞ[ ﺁﻥ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻮ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺁﻥ‪ ،‬ﺭﻳﺨﺘﻪﮔﺮ‬ ‫ﺷﺪﻩﺍ ﻭ ﺁﻥ‪ ،‬ﺩﻳﻦ ﻗﻴﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻲ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻔﻬﻤﻲ ﻭ ﻣﺜﻞ ﺁﻥ ﺷﻮ ]ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺷﺪ ﻣﻴﻜﻨﻲ[‪.‬‬ ‫ﻣﻌﻨﺎي ﺣﻨﯿﻒ‬ ‫ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺟﺎ ﺑﺎﺭﻳﻜﻲ ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺍﺯ ﺗﺮﺱ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻧﻜﻨﺪ ﺍﻳﻨﻄﺮﻑ ﻭ ﺁﻧﻄﺮﻑ ﺑﻴﻔﺘﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﭘﺎﻫﺎ ﻭ ﺣﺮﻛﺖ ﺧﻮﺩ ﻛﺎﻣﻼ‬ ‫ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺣﻨﻴﻔﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ]ﺷﺮﻁ[ ﺩﻗﺖ ﻭﺗﻮﺟﻬﺖ ﺭﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ‪ ،‬ﺑﻪ "ﻓﻄﺮﺓ ﺍﷲ" ﻣﻴﺮﺳﻲ ﻛﻪ "ﻓﹶﻄﹶﺮﺍﻟﻨﺎﺱ‪ ‬ﻋﻠﻴﻬﺎ"‪ .‬ﻧﻪ ﻳﻚ ﻓﺮﺩ ﺑﻠﻜﻪ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ‬ ‫ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﺳﺎﺱ ﺁﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ]ﻭ ﻫﻤﻪ ﻳﻜﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ[‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻃﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﺸﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﻜﺎﺭ ﻛﻨﺪ؛‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺩﻳﻦ ﭘﺎﺑﺮﺟﺎﺳﺖ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺍﺯ ﺩﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻌﻨﺎﻳﻲ ﺑﻔﻬﻤﺪ‪ ،‬ﺍﺯ ﻣﻔﻬﻮﻡﻫﺎ ﺧﻴﺎﻟﻲ ﺍﺯ ﺩﻳﻦ‪ ،‬ﻛﻪ ﻭﺍﮊﻩﻫﺎﻳﻲ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭﻛﺘﺎﺑﻬﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ‪ ،‬ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻲﺁﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮﺩﺕ‪ ،‬ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺕ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺕ ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ]ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺣﺎﻝ[ ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﻣﺎ‬ ‫ﮔﻮﺷﺰﺩ ﻣﻴﻜﻨﺪﻛﻪ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻧﺸﻮﻳﻢ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﺑﭽﻪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭﻛﻨﺎﺭ ﻣﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺭﺍﺩﻳﻮ ﻓﺮﻗﻲ ﻧﺪﺍﺭ ﻭ ﺍﺯ ﮔﺮﻳﺔ‬ ‫ﺧﻮﺩﺕ ﻫﻢ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭ ‪] .‬ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻔﺲ ﺭﺍ ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺩﺍﺩ ﻭ ﮔﺮﻧﻪ ﻫﻴﭻ ﻧﺒﻮﺩ ‪[.‬‬

‫درﻧﺘﯿﺠﻪ‬

‫ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻴﺰﺍﻥ ﺷﻨﺎﺧﺘﺶ‪ ،‬ﺁﺛﺎﺭﺵ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﻮﺿﯿﺢ آﯾﻪ‬ ‫اوﻟﯿﻦ دﺳﺘﻮر در آﯾﻪ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺧﺎﺻﯿﺖ ﺗﻤﺮﮐﺰ‪ ،‬ﻫﻤﯿﻦ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺜﻞ ﺗﻤﺮﮐﺰ اﺷﻌﮥ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﮐﻪ آﺛﺎر ﺧﻮد را‬ ‫ﻧﺸﺎن ﻣﯿﺪﻫﺪ‪ .‬اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﺄﻟﮥ رﻫﺒﺮي اﻧﺒﯿﺎء ﺑﺎ دﯾﮕﺮ رﻫﺒﺮان‪ ،‬ﻓﺮق ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ .‬ﻓﯿﻠﺴﻮف و ﺳﯿﺎﺳﺘﻤﺪار‪،‬‬ ‫دﺳﺘﮕﺎﻫﻬﺎي ﻣﮑﺘﺒﯽ را ﺑﺮ ﭼﻪ ﻣﺒﻨﺎﯾﯽ ﺳﺎﺧﺘﻪ اﺳﺖ؟! اﻣﺎ ﻗﻮاﻧﯿﻦ اﻧﺒﯿﺎ‪ ،‬ﻗﺮاردادي ﻧﯿﺴﺖ؛ ﺑﺮ اﺳﺎس ﺳﺮﺷﺖ‬ ‫آﻓﺮﯾﻨﺶ اﻧﺴﺎن اﺳﺖ ﮐﻪ ]آن ﻗﻮاﻧﯿﻦ[ ﻗﺒﻞ از اﻧﺴﺎن ﺑﻮده اﺳﺖ‪.‬‬ ‫در ﺳﻮرةﯾﺲ آﯾﮥ ‪ 22‬ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﺪ ‪ " :‬و‪ ‬ﻣﺎ ﻟ‪‬ﯽ‪ ‬ﻻ أَﻋ‪‬ﺒ‪‬ﺪ‪ ‬اﻟﱠﺬ‪‬ي ﻓَﻄَﺮَﻧ‪‬ﯽ و‪ ‬إِﻟَﯿ‪‬ﻪ‪ ‬ﺗُﺮْﺟ‪‬ﻌ‪‬ﻮنَ "‪ .‬ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻓﻄﺮﺗﺶ رﺳﯿﺪ‪ ،‬ﺧﻮد ﺑﺨﻮد ﺑﻪ‬

‫ﺧﺪاﯾﺶ رﺳﯿﺪه اﺳﺖ؛ اﺻﻼً ﭼﺎرهاي ﺟﺰ اﯾﻦ ﻧﺪارد ﮐﻪ ﺗﺴﻠﯿﻢ او ﺷﻮد‪ .‬ﯾﮏ ﻣﺴﺄﻟﮥ ﻇﺎﻫﺮي و ﺗﻌﺼﺒﯽ و ﮔﺮوﻫﯽ و ﻣﺬﻫﺒﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬

‫اﺻﻼً ﻫﺮ اﻧﺴﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻓﻄﺮﺗﺶ ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬ﺑﯽ ﭼﻮن و ﭼﺮا ﺗﺴﻠﯿﻢ او ﻣﯿﺸﻮد‪ .‬در ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﺪاﯾﺶ ﻣﯿﺮﺳﺪ و ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻌﺎدش ]اﮔﺮ ﺑﻪ‬

‫ﻓﻄﺮﺗﺶ ﺑﺮﺳﺪ[ و آن وﻗﺖ دﯾﺪش ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﻮدش‪ ،‬ﯾﮏ ﻣﺸﺖ اﺳﺘﺨﻮان ﻧﻤﯿﺸﻮد وﺑﺎ اﯾﻦ ﻓﻄﺮت‪ ،‬ﺳﺎزﻧﺪهاش را ﻫﻢ ﻣﯿﺒﯿﻨﺪ و‬

‫ﺑﻨﺪﮔﯽ او را ﻣﯿﮑﻨﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ‪ ،‬ﻧﺠﺎت ﺑﺨﺶ اﺳﺖ و ﻗﺸﻨﮓ ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻣﯿﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﭘﯿﺶ او ﻣﯿﺮوم‪ .‬ﻫﻤﮥ اﯾﻨﻬﺎ ﺣﻘﯿﻘﺖ اﺳﺖ؛ ﻧﻪ‬ ‫ﻣﻔﺎﻫﯿﻢ ﺧﺸﮏ و ﻋﺠﺐآور‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٧‬‬

‫در ﻣﻮرد رادﯾﻮ‪ ،‬ﻣﻮاﻇﺐ دﺳﺘﮕﺎه ﻫﺴﺘﯽ ﮐﻪ اﮔﺮ ﯾﮏ ذره اﯾﻨﻄﺮف وآﻧﻄﺮف ﺑﺸﻮد‪ ،‬ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ دﺳﺘﮕﺎه ﺑﺴﻮزد‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ‪ ،‬ﺗﺴﻠﯿﻢ آن‬ ‫دﺳﺘﮕﺎه‪ ،‬ﻫﺴﺘﯽ‪ .‬اﯾﻦ ﻣﻮاﻇﺒﺖ در ﻣﻮرد اﻧﺴﺎن‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﺑﻨﺪﮔﯽ اﺳﺖ‪ .‬اﮔﺮ اﯾﻦ ﭼﯿﺰﻫﺎ را ﻣﺸﺎﻫﺪه ﮐﻨﺪ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ از ﺑﯿﺦ و ﺑﻦ‪،‬‬

‫ﺷﮑﻞ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﯿﮕﯿﺮد‪.‬‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﺳﻮﻡ‬

‫ﺗﻤﺮﮐﺰ‪ ،‬ﺗﻔﮑﺮ‪ ،‬ﺗﻌﻘﻞ و ﺗﻮﺟﻪ‬

‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‬ ‫ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺳﺆﺍﻝ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ‪ ،‬ﺑﺤﺚ ﺗﻮﺟﻪ ﻭ ﺗﻔﻜﺮ‪ ،‬ﻓﺮﻕ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻜﺮﺍﺭ ﻣﻴﻜﻨﻢ ﺗﺎ ﻣﻄﻠﺐ‪،‬ﻛﺎﻣﻼ ﻭﺍﺿﺢ ﺷﻮﺩ‪.‬‬

‫ﺗﻤﺮﮐﺰ‬

‫ﺗﻤﺮﻛﺰ‪ ،‬ﻣﻌﻨﺎ ﻋﺎﻣﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺣﺮﻛﺘﻬﺎ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻳﻚ ﻧﻘﻄﺔ ﺧﺎﺹ ﺟﻬﺖ ﺩﻫﻴﻢ‪ ،‬ﺑﺮﺁﻥ ﻧﻘﻄﻪ‪ ،‬ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ‪ .‬ﻳﺎ ﺍﮔﺮ‬ ‫ﻳﻚ ﺳﻄﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﻛﻪ ‪ ۴‬ﻳﺎ ‪ ۵‬ﺳﻮﺭﺍﺥ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺁﺏ ]ﺩﺭ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺳﻄﻞ[ ﺑﺎﺁﻧﻬﺎ ﭘﺨﺶ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﺳﻮﺭﺍﺧﻬﺎ ﺭﺍ‬ ‫ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﻭ ﺁﺏ ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﻴﺎﻳﺪ‪،‬ﺁﺏ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻳﻚ ﺳﻮﺭﺍﺥ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ ﻳﺎ ﺍﺷﻌﺔ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﻋﺪﺳﻲ ]ﻛﻪ‬ ‫ﺑﺤﺚ ﺷﺪ[‪.‬‬ ‫ﺗﻔﮑﺮ‬ ‫ﺩﺭﺗﻔﻜﺮ‪ ،‬ﺫﻫﻨﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻴﻜﺮﺩ ﺑﺴﻮ ﺷﻨﻴﺪﻧﻴﻬﺎ ﻭ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎ ﻭ ﺗﺨﻴﻼﺕ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺍﻗﺴﺎﻡ ﭼﻴﺰﻫﺎ‬ ‫ﻣﺨﺘﻠﻒ؛ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﻛﻨﺎﺭ ﺯﺩﻳﻢ ﻭ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺩﺍﺩﻳﻢ ﺩﺭ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﻣﺸﺨﺺ‪ .‬ﺣﺮﻛﺘﻬﺎ ﭘﺮﺍﻛﻨﺪﺓ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻭ‬ ‫ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺑﺴﻮ ﻳﻚ ﻣﺠﻬﻮﻝ ﻣﺸﺨﺺ‪ .‬ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺗﻔﻜﺮﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺫﻫﻦ ﺭﺍ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺩﺍﺩﻳﻢ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻬﻮﻝ‪ ،‬ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺁﻥ‬ ‫ﻣﺠﻬﻮﻝ ﺭﺍ ﻗﻮﻳﺘﺮﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﺗﻌﻘﻞ‬ ‫ﺧﻮﺩ‪ ‬ﺫﻫﻦ ﻭ ﻓﻜﺮ‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺍﺑﻌﺎﺩ ‪۷۵‬ﮔﺎﻧﻪ ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ‪] .‬ﺟﻠﺴﻪ ﻗﺒﻞ[ ﺑﻌﺪ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ‪ ‬ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺑﺮ ﭼﻴﺰ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺩﻫﻴﻢ‪ ،‬ﺗﻌﻘﻞ ﺍﺳﺖ‪.‬‬

‫ﺗﻮﺟﻪ‬

‫ﻳﻚ ﻭﻗﺖ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﺧﻮﺩ‪ ‬ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ‪ ،‬ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺩﻫﻴﻢ‪] ،‬ﻛﻪ ﺍﻳﻦ[ ﺗﻮﺟﻪ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﺧﻮﺩ‪ ‬ﺗﻤﺮﻛﺰ‪ ،‬ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺧﺎﺻﻴﺘﻲ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺛﺮ ﺁﻥ ﻭ ﻧﻤﻮﺩ‪ ‬ﺁﻥ ﺣﺮﻛﺘﻬﺎ ﻛﻪ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ‪ ،‬ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻣﺜﻞ ﻋﺪﺳﻲ‬ ‫ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺍﺷﻌﻪ‪ ،‬ﺗﺨﺘﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ‪ .‬ﻳﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻭﻗﺘﻲ ﻣﺴﺄﻟﻪﺍ ﺭﺍ ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﻴﻢ‪ ،‬ﺍﮔﺮ ﻫﻤﺔ ﺣﺮﻛﺎﺕ ﺫﻫﻦ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺗﻤﺮﻛﺰ‬ ‫ﺩﻫﻴﻢ‪ ،‬ﻗﺪﺭﺕ ﺁﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺠﻬﻮﻝ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ‪ .‬ﺗﻤﺮﻛﺰ ﭼﻨﻴﻦ ﻗﺪﺭﺗﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ‪.‬‬

‫ﺍﻣﺎ ﻧﻜﺘﺔ ﻣﻬﻢ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻗﺖ ﺩﺭ ﺑﺤﺚ‪ ‬ﺗﻮﺟﻪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻭﺟﻪ ﻳﻌﻨﻲ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ؛ ﺗﻮﺟﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ‬

‫ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺗﻮﺟﻪ ﭘﻴﺪﺍﻛﻨﺪ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٨‬‬

‫ﺗﻔﺎوت ﺗﻔﮑﺮو ﺗﻌﻘﻞ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ‬ ‫ﻓﺮﻗﻲ ﺍﺳﺖ ﺑﻴﻦ ﺗﻔﻜﺮ ﻭ ﺗﻌﻘﻞ‪ ،‬ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ‪ .‬ﺩﺭ ﺗﻔﻜﺮ ﻳﺎ ﺗﻌﻘﻞ‪ ،‬ﻳﻚ ﺗﻔﻜﺮﻛﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻳﻚ ﻓﻜﺮ ﻭ ﻳﻚ ﻣﺠﻬﻮﻝ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﺟﻪ‬ ‫]ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺮﺧﻮﺩ ﻭ[ ﺑﻪ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ؛ ﺗﻮﺟﻪﻛﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﺷﺪﻩ ﻫﻢ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﺷﻮﻧﺪﻩ ﻫﻢ ﺧﻮﺩﺵ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻨﺠﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻄﻠﺐ ﺧﻴﻠﻲ ﺩﻗﻴﻖ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺿﻌﻴﺘﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍﻛﻨﺪ؛ ﻭﻗﺘﻲ ﺗﻤﺮﻛﺰﻛﺮﺩﻩ ﺑﻪ‬ ‫ﺁﺛﺎﺭ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺗﻔﻜﺮ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺁﺛﺎﺭ ]ﺑﺮﻭﺯ ﻛﺮﺩﻩ[ ﺣﺎﻝ ﺍﮔﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﭘﻴﺪﺍﻛﻨﺪ‪ ،‬ﭼﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ؟!‬ ‫ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ؟ ﺁﺛﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ‪ ،‬ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ!‬

‫اﻣﺎ در ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺸﮑﻼﺗﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎ آﻧﻬﺎ رﻓﻊ ﻧﺸﻮد‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﺣﺎﺻﻞ ﻧﻤﯿﺸﻮد‪.‬‬ ‫ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺗﻔﻜﺮ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻳﻦ‪ ،‬ﺍﻳﻨﻜﺎﺭ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﻣﺜﻼ ﻣﺮﺗﺎﺿﺎﻥ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺫﻫﻦ‪ ،‬ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺭﺍ ﺑﺎﻻ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺁﻥ‪ ،‬ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ‬ ‫ﺩﺭ ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ‪ ،‬ﺗﺼﺮﻑ ﻛﻨﻨﺪ ﻭﻛﺎﺭﻫﺎ ﺷﮕﻔﺖ ﺍﻧﮕﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪ ﻭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﺸﻨﺎﺳﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺧﻴﻠﻲ ﻣﺸﻜﻞ ﻧﻴﺴﺖ؛ ﺍﻣﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﺧﻮﺩ‪ ،‬ﺑﺮﺍ ﻫﻴﭻ ﺍﺣﺪ ﻣﻤﻜﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺭﺍﻩ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﻣﺴﻴﺮ ﺍﻟﻬﻲ‬

‫ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻇﺮﻳﻒ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺕ ﻛﻮﭼﻚ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﺮﺳﺪ‪.‬‬

‫ﯾﮑﯽ از ﻣﻮاﻧﻊ ﻣﻬﻢ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ ﻣﯿﺸﻮد ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺧﻮد ﺑﮑﻨﯿﻢ‪ ،‬ﺗﻤﺎم اﻋﻤﺎﻟﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻄﺎﺑﻖ دﯾﻦ و ﻗﻮاﻧﯿﻦ‬ ‫آﻓﺮﯾﻨﺶ ﻣﺎ اﻧﺠﺎم ﻧﺸﺪه اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﻼ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺎﺭﭼﻪﺍ ﻛﻪ ﮔ‪‬ﻠﻲ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻥ ﮔ‪‬ﻞ ﻫﻢ ﺧﺸﻚ ﺷﺪﻩ‪ ،‬ﭘﺎﺭﭼﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻜﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻭ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪﮔ‪‬ﻞ‬ ‫ﺭﺍ ﺷﺴﺖ ﻭ ﺑﻌﺪ ﭘﺎﺭﭼﻪ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻭ ﺑﺴﺘﻪ ﻛﺮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ‪ ،‬ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ]ﺁﻥ[ ﺍﻋﻤﺎﻝ‪ ،‬ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺧﺸﻚ ﺷﺪﻩ ﻛﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﺘﻲ ﺣﺮﻛﺘﻲ ﺑﺮﺍ‬ ‫ﺗﻮﺟﻪ‪ ‬ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﺭﺍﻩ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺠﺎﺳﺖ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺭﻭ ﺍﻳﻦ]ﺭﻭﺵ[‪ ،‬ﻛﺎﺭ]ﺍﻧﺠﺎﻡ[ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺗﺪﺭﻳﺞ ﺗﻤﻴﺰ ﺷﺪ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﮔﻲ ﺑﺮﺍ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ‬ ‫ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻳﻢ‪ ،‬ﻛﻢﻛﻢ ﺁﻣﺎﺩﺓ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ‪ ،‬ﻛﻪ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻓﻄﺮﺕ ﺍﺳﺖ؛ ﻧﻪ ﺫﻫﻦ ﻭ ﻧﻪ ﺣﺘﻲ ﻋﻘﻞ ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ‬ ‫ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻛﻪ ﻗﺮﺁﻥ‪ ،‬ﻋﻈﻤﺖ ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺮﺍ ﻋﻘﻞ ﻗﺎﺋﻞ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫روش ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘﻠﯽ‬ ‫ﻋﻘﻞ ﺑﺎ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﺣﻮﺍﺱ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﻛﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺣﻮﺍﺱ‪ ،‬ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺫﻫﻦ ﻛﻪ ﻣﺜﻞ‬ ‫ﻣﻌﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻟﻘﻤﻪﻫﺎ‬

‫ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ ﻭ ﻣﻌﺪﻩ ﺁﻥ ]ﻟﻘﻤﻪﻫﺎ[ ﺭﺍ ﺳﻴﺎﻝ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ‪ ...‬ﺫﻫﻦ ﻳﺎ ﻓﻜﺮ‪ ،‬ﻟﻘﻤﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺣﻮﺍﺱ‬

‫ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺭﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﻛﺎﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻓﻌﻞ ﻭ ﺍﻧﻔﻌﺎﻻﺗﻲ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﻓﺮﺩ ﻓﺮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻳﻚ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻛﻠﻲ‬ ‫ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺁﻥ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺑﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﻣﺤﻜﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ ]ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺫﻫﻨﻲ ﻧﻪ ﻋﻠﻢ ﺩﺭ ﻫﻤﺔ ﺍﺑﻌﺎﺩﺵ[‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﻫﺮ ﻛﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ‪ ،‬ﻧﺎﻗﺺ ﺷﺪ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ‪ ،‬ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻫﺴﺘﻴﻢ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٩‬‬

‫ﻣﺜﺎل ]ﻣﻀﻤﻮﻥ ﻣﺜﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ[‬ ‫ﻓﺮﺽ ﻛﻨﻴﺪ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻗﻲ ﺭﻭ ﺻﻨﺪﻟﻲ ﺑﻨﺸﺎﻧﻴﻢ‪ .‬ﺍﻭﻟﻲ ﻛﺮ ﻭ ﻛﻮﺭ ﻣﺎﺩﺭﺯﺍﺩ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﻛﻮﺭ ﻣﺎﺩﺭﺯﺍﺩ‪ ،‬ﺳﻮﻣﻲ ﻳﻚ ﻓﺮﺩ ﺳﺎﻟﻢ‪.‬‬ ‫ﺍﺯ ﻫﺮ ﺳﺔ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﭙﺮﺳﻴﻢ ﻛﻪ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﭼﻪ ﺟﻮﺭ ﺟﺎﻳﻲ ﺍﺳﺖ؟ ﻓﺮﺩ ﺍﻭﻝ ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﺳﻪ ﺣﺲ ﺍﺯ ﺣﻮﺍﺱ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺗﺼﻮﻳﺮ ﺍﺯ‬ ‫ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﺳﻪ ﺑ‪‬ﻌﺪ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻓﺮﺩ ﺩﻭﻡ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪ ﺩﺍﺭﺩ؛ ﻭ ﻓﺮﺩ ﺳﻮﻡ ﺑﻪ ﭘﻨﺞ ﺑ‪‬ﻌﺪ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﻫﺮ ﻛﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﺪﻫﻨﺪ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﺔ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺑﺰﺍﺭ‬ ‫ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﺁﻥ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺣﺲ ﺷﺸﻢ‬ ‫ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ ﺍﮔﺮﺣﺲ ﻫﻔﺘﻢ ﻭ ﺍﻟﻲ ﺁﺧﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻣﺜﻼ ﺍﮔﺮ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺣﺴﻬﺎ ﺑﻪ ‪ ۱۰‬ﺑﻌﺪ ﺑﺮﺳﺪ‪،‬‬ ‫ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ‪.‬‬

‫اﻧﺴﺎن‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﻣﻨﺒﻊ ﺷﻨﺎﺧﺖ اﺳﺖ‪ .‬اﮔﺮ ﺧﻮد ﻣﻨﺒﻊ ﺷﻨﺎﺧﺖ‪ ،‬ﺧﻮد را از اﺑﺰار ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺟﺪا ﮐﻨﺪ و ﺑﯿﺮون ﺑﯿﺎﯾﺪ‪ ،‬آزاد از اﺑﺰار ﺑﻪ‬

‫ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﯿﺮﺳﺪ و وﺿﻌﯿﺖ زﻧﺪﮔﯽ و اﻫﺪاف‪ ،‬ﮐﻼً ﺑﺮ اﯾﻦ اﺳﺎس ﺗﻔﺎوت ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﺮد‪.‬‬

‫ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ ﺭﺍ ﺑﺮﺍ ﻫﻤﺔ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ‪ ،‬ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﻧﻮﺭﺍﻧﻲ ﻭ ﭘﺎﻙ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﺔ ﭘﺎ ﮔﺬﺍﺷﺘﻦ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻣﺜﻞ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻲ‬ ‫ﻛﻪ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻛﺎﺭﺧﺎﻧﺔ ﻣﺠﻬﺰ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ ]ﺍﻭﻝ ﺳﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ[ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻛﺎﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻘﺼﻬﺎﻳﻲ ﻣﻲﺍﻓﺘﺪ‪.‬‬ ‫ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺍﻭﻟﻴﺔ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺩﺭ ﺟﻬﻞ ﻣﺮﻛﺐ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻪ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺭﺍ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪ ﻭ‬ ‫ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺳﻴﺪ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻞ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺣﺴﺎﺱ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻗﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺓ ﻛﻮﺩﻛﻲ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻲ ﺑﺎﺯ‬ ‫ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﭼﻴﺰ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺶ ﭘﺮﺕ ﺷﺪﻩ ﻭ ﭼﺸﻤﺶ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﭼﺸﻢ ﺳﺎﻟﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﺷﻤﺎ ﻳﻚ ﻋﻀﻮ‬ ‫ﺩﺍﺷﺘﻲ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺧﺼﻮﺻﻴﺎﺕ‪ ،‬ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭼﺸﻢ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺻﺤﺒﺖ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﺧﻴﺎﻟﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﻳﻦ ﭼﺸﻢ ﻫﻢ ﻳﺎﺩﺵ‬ ‫ﻧﻤﻲﺁﻳﺪ؛ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﭼﺸﻢ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ‪ ،‬ﺑﺎﺯ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﭼﺸﻤﺶ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻲ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﻳﻚ‬ ‫ﻣﺸﺖ ﺧﻴﺎﻻﺕ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﻭ ﻣﻲﺁﻳﺪ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﺣﻮﺍﺱ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﺎ ]ﻣﺤﺴﻮﺱ ﺍﺳﺖ[‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺩﺭﻛﻮﺩﻛﻲ ﺑﺮ ﺍﺛﺮ ﺑﻲﻣﺮﺍﻗﺒﮕﻲ‪ ،‬ﺩﺍﺷﺘﻢ‬ ‫ﺍﺯ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻣﻲﺍﻓﺘﺎﺩﻡ ﻭ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻮﺩ ﻓﻠﺞ ﺑﺸﻮﻡ ﻭ ﺣﺘﻲ ﭼﻴﺰ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻡ ﻭ ﻛﺴﻲ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﻣﺮﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﺗﺎ ﺍﺯ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻧﻴﻔﺘﻢ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻳﻚ‬ ‫ﭼﻴﺰ ﻣﺤﺴﻮﺳﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺩﺭ ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ]ﻣﺜﻞ ﺯﻥ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ[ ﻣﺮﺍﻗﺒﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺴﺄﻟﺔ ﻓﻄﺮﺕ‪ ،‬ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻫﻤﻴﺘﺶ ﺍﺯ ﻫﻤﺔ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﭼﻮﻥ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﻧﺎﻣﺮﺋﻲ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﻗﺮﺍﺭ‬ ‫ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﻛﻪ ﻣﺎ ﻫﺮ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺧﻼﻑ‪ ‬ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻳﻢ‪ ،‬ﺁﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺮﺩﻳﻢ‪ .‬ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺧﻴﻠﻲ ﻫﻢ ﺑﺎ‬ ‫ﻋﻼﻗﻪ ﺳﺮﺍﻍ ﺁﻥ ﻛﺎﺭ ﻣﻴﺮﻓﺘﻴﻢ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﻋﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ‪ .‬ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺳﺎﻟﻢ ﻣﺎﻧﺪﻩ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﻗﺴﻤﺘﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺣﺴﺎﺳﺘﺮ ﺍﺳﺖ‬ ‫ﺍﻳﻨﭽﻨﻴﻦ‪ -‬ﭼﻪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭ ﭼﻪ ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﻟـﺞ ﻭ ﭼﻪ ﻧﺎﺁﮔﺎﻫﻲ‪ -‬ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺮﺩﻩﺍﻳﻢ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺷﻜﻞ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ‪،‬‬ ‫ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ ﺧﻠﻘﺖ ﺍﺛﺮﺵ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﺷﻬﻮد‬ ‫ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻦ ﺩﺭﻛﻮﺩﻛﻲ ﻓﺤﺶ ﻣﻴﮕﻔﺘﻢ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺷﺸﺎﻥ ﻣﻲﺁﻣﺪ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭ ﻳﺎ ﺧﻮﺍﻫﺮ‪ ،‬ﺑﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﻦ ﺑﺎ ﭼﺎﻗﻮ ﺑﻪ ﻓﻄﺮﺗﻢ ﻣﻴﺰﺩﻡ ﻭ‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍﻗﺒﻢ ﻣﻲﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺣﺘﻲ ﻓﺤﺶ ﻳﺎﺩﻡ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺟﻠﻮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺨﻨﺪﻧﺪ؛ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ‬ ‫ﻛﻪ ﺣﺴﻮﺩ ﺩﻭ ﺗﺎ ﻧﺨﻮﺩ‪ ‬ﺑﺮﺍﺩﺭﻡ ﺭﺍ ﻣﻴﻜﺮﺩﻡ‪ ،‬ﻣﻦ ﻛﻪ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻴﺪﻡ؛ ﻫﻤﻴﻨﻜﻪ ﺍﻳﻦ ﻓﻌﻞ ﺑﺮ ﺧﻼﻑ ﻓﻄﺮﺕ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺳﺮ ﻣﻴﺰﺩ‪ ،‬ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٠‬‬

‫ﺟﻠﻮ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ ﭼﺸﻢ ﻭ ﮔﻮﺵ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻭﺍﻟﻲﺁﺧﺮ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ]ﻣﺜﻞ[ ﭼﺎﻗﻮ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻭ ﺑﺮ ﺁﻥ ﻓﻄﺮﺕ ﺯﺩﻡ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ‬ ‫ﻭﻗﺘﻲ ]ﻛﻪ[ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻡ‪ .‬ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻵﻥ ﻓﻄﺮﺗﻲ ﺑﺎﻗﻲ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ!‬ ‫ﺣﺎﻻ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻛﻪ ﺗﻮ ﻓﻄﺮﺗﻲ ﺩﺍﺭ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻲ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻲ‪ ،‬ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﻛﺎﻓﺮ ﺷﺪﻩﺍ !‬ ‫ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭﻭﺯﮔﻲ ﻭ ﻳﻚ ﻣﺎﻫﮕﻲ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻳﺪ ‪ .‬ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﻛﻪ ﻳﺎﺩﻡ ﻧﻤﻲﺁﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﮕﺮ ﺷﻴﺮ ﺧﻮﺭﺩﻧﺖ ﻳﺎﺩﺕ ﻫﺴﺖ؟ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍ ﺩﻳﺪﻥ‪ ‬ﻳﻚ ﺳﺘﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ‪ ‬ﻣﻦ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻢ‪ ،‬ﺁﻳﺎ‬ ‫ﺑﺮﺍ ﺩﻳﺪﻥ ﺧﺪﺍ‪ ،‬ﺍﻫﻤﻴﺖ‪ ‬ﺁﻥ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺳﺘﻮﻥ ﻧﻴﺴﺖ؟!‬ ‫ﺍﮔﺮ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺗﺮﺟﻤﺔ ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻣﻴﮕﻮﻳﻴﻢ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﻣﻲﻓﻬﻤﻴﻢ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻴﻢ "ﺃﹶﺷ‪‬ﻬ‪‬ﺪ‪ ‬ﺃﹶﻥﹾ ﻟﹶﺎ ﺇﹺﻟﹶﻪ‪ ‬ﺇﹺﻟﱠﺎ ﺍﻟﻠﱠﻪ"‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﻢ " ﻟﹶﺎ ﺇﹺﻟﹶﻪ‪ ‬ﺇﹺﻟﱠﺎ ﺍﻟﻠﱠﻪ" ﺭﺍ‪ .‬ﭘﺲ ﻛﻮ؟!!‬ ‫اﮔﺮ اﯾﻦ ﻓﻄﺮت ﮐﻮر ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ آن اﺑﺰار ﻣﯿﺪﯾﺪي‪ ،‬ﻧﻪ دﯾﺪن اﯾﻦ ﭼﺸﻢ؛]ﺑﻠﮑﻪ[ ﺷﻬﻮد‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ ارﺗﺒﺎط ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﺮﻗﺮار ﮐﺮدن‪.‬‬

‫ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﮕﻮﯾﻨﺪ ﻓﻼن ﭼﯿﺰ ﺗﻠﺦ اﺳﺖ‪ .‬ﻧﺨﻮر؛ ﻣﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ و ﻣﯿﺨﻮرم‪ .‬آﻧﮕﺎه ﻣﯿﮕﻮﯾﻨﺪ‪ :‬دﯾﺪي ﺗﻠﺦ اﺳﺖ؟ ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻪ‬ ‫ﺣﻘﯿﻘﺘﺶ رﺳﯿﺪي و ﻟﻤﺲ ﮐﺮدي در ﺟﺎن وﺟﻮدت؟ ]اﯾﻦ ﺷﻬﻮد اﺳﺖ[‬

‫ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ‪ ،‬ﻳﻚ ﻣﻌﻨﺎ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﺸﺎﻫﺪﺓ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﺔ ﺍﻳﻦ ﺍﻋﻀﺎ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺎ‬ ‫ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﺘﻲ ﺩﺍﺭﺩﻛﻪ ﺁﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ‪ ،‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﺴﻢ ﺍﺗﺼﺎﻝ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﻠﻲ)ﻉ(‬ ‫ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ ":‬ﺃﺗ‪‬ﺰﻋ‪‬ﻢ‪ ‬ﺍﻧﻚ ﺟﹺﺮﻡ‪ ‬ﺻ‪‬ﻐﲑ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﻓﻴﻚ‪ ‬ﺍﻧﻄﻮﻱ ﺍﻟﻌﺎﱂﹸ ﺍﻷﻛﱪ" ؛ "ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﻜﻨﻲﻛﻪ ﺗﻮ ﺗﻜﻪ ﮔﻮﺷﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻲ ﻫﺴﺘﻲ؛ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ‬ ‫ﺩﺭ ﺗﻮ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﻭ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻛﺒﺮ‪".‬‬ ‫ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ ":‬ﻓﹶﺈﹺﺫﺍ ﺳ‪‬ﻮ‪‬ﻳ‪‬ﺘ‪‬ﻪ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﻧ‪‬ﻔﹶﺨ‪‬ﺖ‪ ‬ﻓ‪‬ﻴﻪ‪ ‬ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﺭ‪‬ﻭﺣ‪‬ﻲ‪) "..‬ﺹ ﺁﻳﺔ‪ ۷۲‬ﻭ ﺣﺠﺮ ﺁﻳﺔ ‪(۲۹‬‬ ‫"ﺯﻣﺎﻧﻴﻜﻪ ﺗﺴﻮﻳﻪ ﻛﺮﺩﻡ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻭ ﺩﻣﻴﺪﻡ ﺩﺭ ﺍﻭ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ‪"...‬‬ ‫ﺗﺴﻮﯾﻪ‬ ‫ﺗﺴﻮﻳﻪ ﻳﻌﻨﻲ ﺍﺟﺰﺍ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻃﻮﺭ ﻣﻨﻈﻢ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﻴﻢ ﺗﺎ ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﭘﻴﺪﺍﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ‪ ،‬ﻳﻚ ﻧﻴﺮﻭ ﻭ ﻳﻚ‬ ‫ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻟﻄﻴﻒ‪ ،‬ﺑﻪ ﺁﻥ ﺍﻟﻘﺎﺀ ﺷﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺍﮔﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺜﺎﻝ ﺭﺍﺩﻳﻮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ‪ ،‬ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﺎﺧﺖ‪ ،‬ﺭﺍﺩﻳﻮ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻗﻄﻌﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺒﺎﺭ ﭘ‪‬ﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﻬﻨﺪﺱ‪ ،‬ﺁﻥ‬ ‫ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺭﺍ ﻃﻮﺭ ﺩﻗﻴﻖ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﺑﻲﺧﺎﺻﻴﺖ‪ ،‬ﻭﻗﺘﻲ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﭘﻴﭽﺶ ﺭﺍ ﺑﺴﺖ ﻭ‬ ‫ﺑﺎﻃﺮ ﺭﺍ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﭘﻴﭻ ﺁﻥ ﺭﺍ ﭘﻴﭽﺎﻧﺪﻳﻢ ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﻛﺮﺩﻳﻢ‪ ،‬ﻫﻤﺔ ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻘﺎﺋﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺍﻟﻜﺘﺮﻭﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻲ ﺩﺭ ﺍﺛﺮﺁﻥ ﻧﻈﻢ ﺩﻗﻴﻖ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺭﺍﺩﻳﻮ ﺑﻪ ﺣﺪ ﺭﺳﻴﺪﻛﻪ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺖ‪ ،‬ﻣﻴﮕﻮﻳﻴﻢ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺩﻳﻮ " ﺗﺴﻮﻳﻪ " ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﺳﻴﻤﺶ ﻗﻄﻊ ﺑﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺑﺎ ﻳﻚ‬ ‫ﻗﻮﻃﻲ ﻓﺮﻗﻲ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﺁﻫﻨﺮﺑﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ‪ ،‬ﻭﻗﺘﻲ ﺫﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﺗﻤﻬﺎ ﺁﻥ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻈﻢ ﺧﺎﺻﻲ ﺩﺭﻛﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ‬ ‫ﮔﻴﺮﻧﺪ )ﻗﺒﻼ ﻓﻘﻂ ﻳﻚ ﺗﻜﻪ ﺁﻫﻦ ﺑﻮﺩ( ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻈﻤﻲ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺷﺪ‪ ،‬ﺁﻧﺎ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻲ ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ‬ ‫ﻣﻲﺁﻳﺪ‪ " .‬ﻓﹶﺈﹺﺫﺍ ﺳ‪‬ﻮ‪‬ﻳ‪‬ﺘ‪‬ﻪ‪" " ... ‬ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻦ ﺁﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺴﻮﻳﻪ ﻛﺮﺩﻡ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﺟﺰﺍ ﻣﺎﺩ ﺭﺍ )ﺳﻠﻮﻝ ﻭ ﺫﺭﺍﺕ ﺍﻭ ﺭﺍ( ﻃﻮﺭ ﺩﺭ ﻳﻚ‬ ‫ﻧﻈﻢ ﻓﻮﻕﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻛﺮﺩﻡ‪ ،‬ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻛﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ‪ ،‬ﺭﻭﺡ ﺍﻟـﻬﻲ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻟﻘﺎﺀ ﺷﺪ‪".‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١١‬‬

‫ﺁﻳﺎ ﺁﻫﻨﺮﺑﺎ ﺭﺍ ﻓﻮﺕ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻛﻪ ﻗﻮﺓ ﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻲ ﺣﺎﺻﻞ ﺷﺪ؟! ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﭼﻪ ﻇﻬﻮﺭ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩ؟ ﺣﺘﻲ ﻟﺤﻈﻪﺍ ﻫﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺒ‪‬ﺮﺩ‪ .‬ﺍﺻﻼ‬ ‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﻈﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﻭ ﻇﻬﻮﺭ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﻗﻮﻩ ﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻲ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻥ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻧﻈﻢ ﺁﻧﭽﻨﺎﻧﻲ ﻫﻤﺎﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺧﺪﺍﻳﻲ ﺩﺭ ﺍﻭ ﺑﺮﻭﺯ‬ ‫ﻛﺮﺩﻥ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻥ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺽ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺟﺴﻢ ﻳﻚ ﻣﻴﻠﺔ ﺁﻫﻨﻲ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﺓ ﻣﺎﺳﺖ‪ .‬ﻗﻮﺓ ﺁﻫﻨﺮﺑﺎﻳﻲ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺁﻫﻦ ﺍﺳﺖ؛ ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺁﻫﻦ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻦ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻧﻪ ﺑﺎﻃﻦ ﻣﺜﻞ‪ ۱۰‬ﻣﺪﺍﺩ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﻳﻚ ﻛﻴﻒ‪.‬‬ ‫اﯾﻦ ﺑﺎﻃﻦ ﺣﺘﯽ دﻗﯿﻘﺘﺮ از وﺟﻮد ﻗﻮة ﻣﻐﻨﺎﻃﯿﺴﯽ در آﻫﻨﺮﺑﺎﺳﺖ‪ .‬ﻧﻪ در ﺧﻮد ﺟﺮﻣﺶ‪ ،‬در ﻧﻈﻢ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮآن‪ .‬ﻣﻦ‬ ‫اﮔﺮ اﯾﻦ ﻣﯿﻠﻪ آﻫﻨﯽ ﺑﺎﺷﻢ‪ ،‬ﯾﮏ ﻧﻈﻤﯽ در ﻣﻦ ﺣﺎﮐﻢ اﺳﺖ ﮐﻪ آن ﻧﻈﻢ ﺗﺴﻮﯾﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ ﻃﻮري ﺣﺴﺎب‬ ‫ﺷﺪه اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻠﯿﺖ ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ﮐﻪ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻣﻦ در ﻣﻦ ﻇﻬﻮر ﭘﯿﺪا ﮐﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻣﻦ‪ ،‬ﻏﯿﺮ اﯾﻦ ﺟﺴﻢ‬ ‫اﺳﺖ‪ .‬اﯾﻦ ﻫﻤﺎن ﻓﻄﺮت اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻦ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺭﺍ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻢ‪ ،‬ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﻜﻨﻢ ﭼﺸﻤﻢ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﻣﻦ ﺩﺍﺭﻡ ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪﺍﻡ ﻛﻪ‬ ‫ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﻜﻨﻢ ﭼﺸﺸﻢ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﺎﻟﯽ ﺑﺮاي اﺛﺒﺎت اﯾﻦ ﺳﺨﻦ‬ ‫ﻓﺮﺽ ﻛﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﺩﺍﺭﻳﺪ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﮔﻮﺵ ﻣﻴﻜﻨﻴﺪ‪ .‬ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺳﺨﺘﻲ ﺩﺭ ﻛﻮﭼﻪ ﻣﻲﺍﻓﺘﺪ ﻛﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻬﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﻛﻮﭼﻪ‬ ‫ﻣﻴﺮﻭﺩ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ ﺍﺯﺷﻤﺎ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺕ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﭼﻪ ﮔﻔﺖ؟ ﻫﻴﭻ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻛﻪ ﺟﺴﻢ‬ ‫ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﮔﻮﺵ ﻣﻲﺷﻨﻴﺪﻩ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﻣﺎﺩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻧﻜﻪ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﻛﻮﻫﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﻜﻨﻢ‪ .‬ﺗﺼﻮﻳﺮ ﺍﻳﻦ ﻛﻮﻩ ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﻳﻚ ﻣﻴﻠﻴﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻮﻩ ﺭﺍ‬ ‫ﻛﻮﭼﻚ ﺑﺒﻴﻨﻢ‪ .‬ﺧﻮﺩ ﻛﻮﻩ ﻫﻢ ﻛﻪ ‪ ۱۰۰۰‬ﻣﺘﺮ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﺗﺴﻮﻳﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﻛﺰ ﺑﻴﻨﺎﻳﻲ ﺩﺭﻣﻐﺰ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﺍﻟﻘﺎﺀ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ‬ ‫ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺍﺯ ﻛﻮﻩ ﺩﺭ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻳﺪ‪ .‬ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﻐﺰﻡ ﻣﺘﻼﺷﻲ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻓﻄﺮﺕ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎﺳﺖ‪.‬‬ ‫اﻣﺮوز ﻫﻢ ﺑﻪ ﻧﻮﻋﯽ ﻣﺜﻞ آن ﻧﻮزادي‬ ‫ﺭﻭﺯ ﺑﻮﺩﻛﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﭼﺸﻤﺖ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ ،‬ﺁﻥ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻲ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻲﻛﻪ ﻣﻦ ﮔﺮﺳﻨﻪﺍﻡ ﻭ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻴﻜﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﺣﺘﻲ ﺑﻮﺩﻧﺖ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻲﻛﻪ ﻫﺴﺘﻲ‪ .‬ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺭﺳﻴﺪ ‪ .‬ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺯﺍﺩ ﻛﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻲ ﭼﻪ ﻫﺴﺘﻲ‪.‬‬ ‫ﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻦ ﺑﺸﻨﺎﺳﻢ‪ .‬ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ‪ ،‬ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻛﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻻ ﮔ‪‬ﻞ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺮﻛﺎﺕ ﺯﻧﺪﮔﻲﺍﻡ ﺁﻥ‬ ‫ﺭﺍ ﺩﺍﻏﻮﻥ ﻛﺮﺩﻩﺍﻡ!‬ ‫ﻣﻦ را ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺒﯿﻨﺪ‪] :‬ﻧﻔﺲ ﻣﺜﻞ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ[ ﻧﻮﺭ‪ ،‬ﺧﻮﺩﺵ‪ ،‬ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﻫﻤﺔ ﺗﻔﻜﺮ ﻭ ﺣﺮﻑ ﺯﺩﻥ ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻦ ﺑﺒﻴﻨﺪ‪.‬‬

‫راﻫﺶ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ آن ﮐﺎرﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ اﻧﺠﺎم دادهاﯾﻢ‪ ،‬اﺻﻼح ﮐﻨﯿﻢ‪ .‬اﻣﺎ آﯾﺎ ﺧﻮد ﺳﺮاﻧﻪ؟! اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮ اﺳﺖ )ﻣﯿﺸﻮد(‪.‬‬

‫ﻏﯿﺮ از ﻗﺮآن و اﻫﻞ ﺑﯿﺖ)ع( ﻫﯿﭻ ﺟﺎﯾﯽ از ﻋﺎﻟﻢ ﺧﻠﻘﺖ وﺟﻮد ﻧﺪارد‪ ،‬ﻣﻨﺤﺼﺮاً داروﻫﺎ و روش ﻃﺒﺎﺑﺖ‪ ،‬در اﺧﺘﯿﺎر ﻗﺮآن و اﻫﻞ‬ ‫ﺑﯿﺖ)ع( اﺳﺖ‪ .‬آﯾﺎ ﺳﺎﻟﻢ ﮐﺮدن اﯾﻦ ﻣﻦ‪ ،‬ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ؟ ﺑﻠﻪ!‬

‫ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻫﻦ ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ ﺭﺍ ﻣﺜﺎﻝ ﻣﻴﺰﻧﺪﻛﻪ ﻭﻗﺘﻲ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﻛﻮﺭﻩ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺩﻳﺪ ﻭ ﺫﻭﺏ ﺷﺪ‪ ،‬ﺁﻫﻦ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ ﺑﺮﺍﻕ‬ ‫ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻓﻄﺮﺕ ﻫﻢ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٢‬‬

‫ﺗﻮﺑﻪ راه ﺑﺎزﮔﺸﺖ‬ ‫ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﺍﻣﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﻛﺎﺭ ﻛﻨﻢ ﻛﻪ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭼﻮﺏ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﻛﻮﺭﻩ ﻫﻢ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﻧﺎﺑﻮﺩﺗﺮ‬ ‫ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﭘﻮﺳﻴﺪﮔﻲ ﺁﻥ ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﭼﻮﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻢ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﺑ‪‬ﺮﻫﻪ ﻣﻴﺸﻮ ‪ ،‬ﺗﻮ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻃﻮﺭ ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ ﻛﻪ ﻭﻗﺘﻲ‬ ‫ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺳﻴﺪ ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺩﻡ ﻭ ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﺭﻓﻴﻘﻢ ]ﻓﻼﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﺷﺪ ﻧﮕﻮﻳﻲ[ﻫﻴﭻ ﺑﻬﺎﻧﻪﺍ ﻧﺪﺍﺭ ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻲ‬ ‫ﺑﺮﮔﺮﺩ ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻠﺔ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﻲ )ﺑﺎﺗﻮﺑﻪ(‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﭼﺸﻢ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺸﻮﺩ؛ ﻭﻟﻲ ﻓﻄﺮﺕ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻲ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻭﺿﻊ‬ ‫ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻲ ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﻲ ﺑﮕﻮﻳﻲ "ﺃﹶﺷ‪‬ﻬ‪‬ﺪ‪ ‬ﺃﹶﻥﹾ ﻟﹶﺎ ﺇﹺﻟﹶﻪ‪ ‬ﺇﹺﻟﱠﺎ ﺍﻟﻠﱠﻪ"‪ .‬ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪" :‬ﻓﹶﻤ‪‬ﻦ‪ ‬ﻛﺎﻥﹶ ﻳ‪‬ﺮ‪‬ﺟ‪‬ﻮﺍ ﻟ‪‬ﻘﺎﺀَ ﺭ‪‬ﺑ‪‬ﻪ‪"... ‬‬ ‫ﺍﻣﻴﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻳﻚ ﻋﺪﻩ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﻧﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭﮔﺮﻧﻪ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻲﺑﻴﻨﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﻓﻄﺮﺕ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻪ‬ ‫ﺁﻥ ﺭﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﻣﺎ ﻛﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ‪ ،‬ﺁﺛﺎﺭ ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻓﻄﺮﺕ ﺑﺮﺳﻴﻢ ﭼﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ؟!!‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﭼﻬﺎﺭﻡ‬

‫ﻋﻠﺖ ﻧﺰول اﻧﺴﺎن از ﻋﻮاﻟﻢ ﻧﻮري ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻃﺒﻊ‬

‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‬ ‫ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﺗﻴﻦ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻟﹶﻘﹶﺪ‪ ‬ﺧ‪‬ﻠﹶﻘﹾﻨ‪‬ﺎ ﺍﻟﹾﹺﺈﻧ‪‬ﺴﺎﻥﹶ ﻓ‪‬ﻲ ﺃﹶﺣ‪‬ﺴ‪‬ﻦﹺ ﺗ‪‬ﻘﹾﻮﹺﱘﹴ ﺛﹸﻢ‪ ‬ﺭ‪‬ﺩ‪‬ﺩ‪‬ﻧﺎﻩ‪ ‬ﺃﹶﺳ‪‬ﻔﹶﻞﹶ ﺳﺎﻓ‪‬ﻠ‪‬ﲔ‪ "‬؛ ﺑﻲ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ‬ ‫ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻗﻮﺍﻡ ﺧﻠﻖ ﻛﺮﺩﻳﻢ‪ .‬ﭘﺲ ﺭﺩ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻭ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻳﻢ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻳﻦ ﻋﺎﻟﻤﻬﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ‪.‬‬

‫ﺑﺮاي ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻧﻘﻄﻪ دﻗﯿﻖ ﻓﻄﺮي ﻣﺜﺎﻟﯽ ﻣﯽآورﯾﻢ‪:‬‬

‫ﻳﻚ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ ﺑﺎ ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻴﻬﺎ ﻭ ﺭﻳﺰﻩﻛﺎﺭﻳﻬﺎﻳﺶ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ‪ ،‬ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻴﺎﻳﺪ‪ ،‬ﺩﺭ ﻧﻘﺸﻪﺍ‬ ‫ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﻄﻮﻁ‪ ،‬ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺁﻗﺎ ﻣﻬﻨﺪﺱ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻗﻮﺓ ﻋﻘﻞ ﺁﻗﺎ‬ ‫ﻣﻬﻨﺪﺱ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﻫﻤﺎﻥ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻗﻮﺓ ﻋﻘﻞ ﺑﻮﺩ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮﺩ ﺑﻪ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﺧﺎﺻﻲ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺠﺮﺩ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﻳﮕﺮ‬ ‫]ﻳﻌﻨﻲ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﺩﻩ[ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ]ﺳﺎﺧﺖ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ[ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ]ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﺎﺧﺖ[ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺟﺰﺋﻴﺎﺗﺶ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ؛‬ ‫ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻣﻲ ﺩﻳﮕﺮ‪ .‬ﻫﺮ ﻧﻈﺎﻣﻲ ﺧﺼﻮﺻﻴﺎﺗﺶ ﻣﺎﻝ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻈﺎﻣﻲ‪ ،‬ﺍﺯ ﺧﺼﻮﺻﻴﺎﺕ ﺁﻥ ﻧﻈﺎﻡ ﺗﺒﻌﻴﺖ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﺩﻩ‪ ،‬ﺩﺭ ﻭ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺍﺯ ﺁﻫﻦ ﻭ ﺳﺘﻮﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺁﻫﻦ ﻭ ﮔﭻ ﻭ ﺳﻨﮓ ﻭ ﻫﺮﻛﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭﺣﺘﻲ ﻣﺘﻀﺎﺩ ﻫﻢ‬ ‫ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﺔ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺩﺭ ﻗﻮﺓ ﻋﻘﻞ‪ ،‬ﻫﻤﺔ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻧﻪ ﻣﺜﻞ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺩﺭ‬ ‫ﻣﺎﻫﻴﺘﻬﺎ ﻣﺴﺘﻘﻞ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻗﻮﺓ ﻋﻘﻞ ﺑﻮﺩﻧﺪ؛ ﺗﻴﺮ ﻭ ﺩﺭ ﻭ ﭘﻨﺠﺮﻩ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻨﺲ ﺍﺳﺖ]ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻋﻘﻞ[ ﺩﺭ ﻋﻴﻦ‬ ‫ﺣﺎﻝ ﻛﻪ ﺻﻮﺭﺕ‪ ‬ﻫﺮﻛﺪﺍﻡ‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ؛ ﺍﻣﺎ ﻳﻚ ﺟﻨﺲ ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺁﻥ ]ﺍﺯ ﺟﻨﺲ[ ﻧﻮﺭ ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﺭ‬ ‫ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ]ﺍﻳﻦ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ[ ﻛﻮﭼﻜﺘﺮﻳﻦ ﻓﺮﻗﻲ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ‪ ،‬ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺎﻡ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ‬ ‫ﻭﺁﻥ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﻈﺎﻡ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﺩ ‪ ،‬ﺍﺯ ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ ﻭ ﻗﻮﺓ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪ‪ .‬ﺍﺻﻞ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻧﻈﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩ‪ ،‬ﻓﺮﻕ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺁﻫﻦ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﻴﭙﻮﺳﺪ ﻭ ﻭﺯﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺣﺠﻢ ﻭﻟﻲ ﺁﻧﺠﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺁﻥ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ‪ ،‬ﺩﺭ ﺗﻮ ﻗﻮﺓ ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺣﺎﻝ‪ ،‬ﺟﺪﺍ ﺍﺯ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٣‬‬

‫ﺁﻥ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺍﺧﻞ ﻗﻮﺓ ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﻧﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺍﺧﻞ ﺑﻮﺩﻥ ﺁﺏ ﺩﺭ ﻟﻴﻮﺍﻥ ﻳﺎ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺤﻠﻪ‪ .‬ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ‪ ،‬ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻗﻮﺓ ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ؛‬ ‫ﭼﻮﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﺜﻞ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﻳﻨﻜﻪ‪ ،‬ﺍﻭﻝ ﺁﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ ]ﻳﻌﻨﻲ‬ ‫ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﻗﻮﺓ ﻋﻘﻞ[ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﺰﻭﻝ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺷﺪ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ‪.‬‬ ‫ﺍﺯ ﻗﻮﺓ ﻋﻘﻞ ﺑﻪ ﺭﻭﺡ ﺁﻗﺎ ﻣﻬﻨﺪﺱ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻭﻫﺴﺖ ﺍﻣﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎﻃﻦ‬ ‫ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ‪ ‬ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻈﺎﻡ‪ ،‬ﻳﻚ ﻭﺿﻌﻴﺖ‪ ‬ﺧﺎﺹ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬

‫ﺗﻔﺎوت اﻧﺴﺎن ﺑﺎ ﺳﺎﯾﺮ ﻣﻮﺟﻮدات در درك ﺧﻮدش‬

‫ﺍﻣﺎ ﻓﺮﻕ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪﻛﻪ ﻗﺒﻼ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻋﻘﻞ ﺭﻓﺘﻢ ﻭ‬ ‫ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺫﻫﻦ ﻭ ﻧﻘﺸﻪ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺳﻴﺪﻡ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ‬ ‫ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ ﻓﺮﻭ ﺑﺮﻭﺩ‪ ،‬ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻗﺒﻼ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﻓﺮﻭﺩ ﺁﻣﺪﻩﺍﻡ‪ .‬ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ‪ ‬ﻣﺎﺩﻩ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ ﺍﺳﺖ ﻭ‬ ‫ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﭘﺴﺖ ]ﻃﺒﻊ[ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭼﻪ ﺣﺎﻟﻲ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﭼﻪ ﺍﺣﺴﺎﺳﻲ‬ ‫ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ؟! ﺍﻳﻨﺠﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﻣﺎ ﺍﺻﻞ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ )ﺍﻻﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻤﻌﻨﻲ ﺍﻋﻢ( ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ‬ ‫ﺁﻓﺮﻳﺪﻳﻢ‪ .‬ﺻﻮﺭﺕ ]ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ[ ﺍﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻗﻮﺍﻡ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ‪] .‬ﻧﻪ ﺍﻳﻦ ﭘﻮﺳﺖ ﻣﺎﺩ ﺳﻴﺎﻩ ﻭ ﺳﻔﻴﺪ[ ﻳﻌﻨﻲ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺗﺠﻬﻴﺰﺍﺗﻲﻛﻪ‬ ‫ﺑﺮﺍ ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ‪ ،‬ﺁﻥ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮﻳﻦ ﻭﺟﻪ‪] .‬ﺗﺎﻛﻴﺪﺍ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ‪ ،‬ﺟﻨﺲ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ؛‬ ‫ﻧﻪ ﺁﻗﺎ ﺍﻣﺮ ﻭ ﺯﻳﺪ( ﻣﺜﻞ ﻳﻚ ﻫﻮﺍﭘﻴﻤﺎ ﻛﻪ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺗﺠﻬﻴﺰﺍﺕ ﻻﺯﻡ ﺑﺮﺍ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭﺳﺖ ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻳﻚ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻣﻮﻓﻖ‬ ‫ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﻣﻴﮕﻮﻳﻴﻢ ﻗﻮﺍﻡ ﺍﻳﻦ ﻫﻮﺍﭘﻴﻤﺎ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪] .‬ﺍﻳﻦ ﺍﻋﻄﺎﺀ[ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻠﻜﻮﺕ ﺑﻮﺩﻩ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﻋﺎﻟﻢ ﻳﺎ ﻫﺮ ﺍﺳﻤﻲ ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ؛ ﻭ ﺑﻌﻀﻲ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺫﺭ‪.‬‬ ‫ﻧﮑﺘﻪ‬ ‫ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﻣﻌﻨﺎ ﺫﺭ ﺗﺴﺎﻣﺢ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺭﻳﺰ ﺭﺍ ﺫﺭﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻴﮕﻮﻳﻴﻢ ﺫﺭ‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻲﺁﻳﺪ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ‬ ‫ﻳﻚ ﻭﻗﺘﻲ ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻳﺰ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻣﻴﻜﺮﻭﺳﻜﻮﭖ ﻫﻢ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﻳﻦ ﺫﺭﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺭﻳﺰ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﭼﻴﺰ ﺍﺻﻼ‬ ‫ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﺩﻩ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ‪ .‬ﺭﻳﺰﺗﺮﻳﻦ ﭼﻴﺰ‪ ،‬ﻧﻘﻄﻪ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﻘﻄﻪ ﻫﻢ ﺍﺻﻼ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﻧﻘﻄﻪ ﯾﺎ ذره در ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎده وﺟﻮد ﻧﺪارد‬ ‫ﻧﻘﻄﻪ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻃﻮﻝ ﻭ ﻋﺮﺽ ﻭ ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺁﻳﺎ ﺍﺗﻢ )ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻛﻮﭼﻜﺘﺮﻳﻦ ﺫﺭﻩ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ‬ ‫ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ( ﻃﻮﻝ ﻭ ﻋﺮﺽ ﻭ ﻋﻤﻖ ﻧﺪﺍﺭﺩ؟ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻛﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻴﻢ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻘﻄﻪ ﻧﺴﺒﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻚ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ‪ ،‬ﻧﻘﻄﻪ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻧﻘﻄﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻛﺎﻏﺬ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﻜﻨﺪ]ﺑﺎﻧﻘﻄﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻳﻲ ﺩﻳﮕﺮ[‪ .‬ﭘﺲ ﻧﻘﻄﻪ ﻛﺠﺎﺳﺖ؟! ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﭼﺮﺍ ﻛﻪ ﺧﻂ ﺍﺯ ﻧﻘﻄﻪ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﻄﺢ ﻭ ﺣﺠﻢ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺗﺮﺗﻴﺐ؛ ﺍﺯ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻫﺴﺖ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﻛﻪ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ‬ ‫ﻛﻪ ﻫﺴﺖ ﻣﺎ ﻛﻪ ﻧﻴﺎﻓﺘﻴﻢ‪ .‬ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺒﺎﺳﺖ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪﺍ ﻛﻪ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﻧﻘﻄﻪ ﭼﻪ ﻣﻨﺒﻊ ﺍﻧﺮﮊ ﺑﺎﻻﻳﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺣﺮﻛﺖ ﺁﻥ‪ ،‬ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺷﻲﺀِ ﺩﺍﺭﺍ ﻃﻮﻝ ﻭ ﻋﺮﺽ ﻭ ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺭﻳﺰﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺫﺭﻩ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺍﻻ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﺮﻭﻳﻢ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎﻃﻨﻲﺗﺮ ﻭ ﻗﻮﻳﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻛﻪ ﻋﺎﻟﻢ‬ ‫ﻋﻘﻞ ﻣﻬﻨﺪﺱ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻲﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻃﻮﻝ ﻭ ﻋﺮﺽ ﻭ ﺍﺭﺗﻔﺎﻋﻲ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻫﺮ ﻃﻮﻝ ﻭ ﻋﺮﺽ ﻭ ﺍﺭﺗﻔﺎﻋﻲ ﻛﻪ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﭼﻴﺰ ﺟﺰ‬ ‫ﻗﻮﻩ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺫﺭﻩ ﻳﻌﻨﻲ ﺍﻳﻦ‪ .‬ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻋﺎﻟﻤﻲ ﺍﺳﺖ‪] .‬ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻮﺭ[‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻧﻈﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ]ﻣﺎﺩﻩ[ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻛﻨﻴﻢ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١۴‬‬

‫ﺁﻧﻮﻗﺖ ﺍﮔﺮ ﻗﺎﻃﻲﻛﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﭙﺮﺳﻴﻢ ﻛﻪ ‪ ۵۰۰۰‬ﺗﻦ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﻤﺠﻤﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺟﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺳﺆﺍﻝ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺑﺮﻭﻳﻢ‪ ،‬ﺍﺻﻼ ﺍﻳﻦ ﺳﺆﺍﻝ ﻣﻌﻨﻲ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﻃﻮﻝ ﻭ ﻋﺮﺽ‪ ،‬ﻣﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﮔﺮﻧﻪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺩﺭ‬ ‫]ﺗﺤﺖ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ[ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻃﺒﻘﻪ ﺍﺳﺖ؛ ﺍﻣﺎ ﺍﺻﻼ ﻃﻮﻝ ﻭ ﻋﺮﺽ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﺟﻨﺲ اﻧﺴﺎن در ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻮري و ﻗﻮه‪ ،‬ﺣﻘﯿﻘﺘﯽ ﺑﺴﯿﺎر ﭘﯿﭽﯿﺪه و ﻗﻮام ﯾﺎﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ ﺗﻤﺎم ﺗﺠﻬﯿﺰات‬

‫ﺻﻌﻮد‪ ‬دو ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢِ ﻗﻮه‪ ،‬در آن ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﻗﺮآن ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﺪ‪ :‬ﭼﻨﯿﻦ ﻣﻮﺟﻮدي را در آن ﻋﺎﻟﻢ‬

‫آﻓﺮﯾﺪﯾﻢ و در آن ﻋﺎﻟﻢ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯿﮑﺮد و ﺑﻌﺪ او را ﺑﻪ ﭘﺎﺋﯿﻨﺘﺮﯾﻦ ﻋﺎﻟﻤﻬﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎدﯾﻢ‪ .‬آﻧﺠﺎ ﺣﻘﯿﻘﺖ اﻧﺴﺎﻧﯽ آﻓﺮﯾﺪه‬ ‫ﺷﺪ‪ .‬اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ در اﯾﻨﺠﺎ إﻓﺮاد ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﻧﺪ و اﯾﻦ ﺧﺎﺻﯿﺖ اﯾﻦ ﻋﺎﻟﻢ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻗﻮس ﺻﻌﻮدي و ﻧﺰوﻟﯽ‬ ‫ﺑﺎزﻣﺜﺎﻟﯽ را ﻣﯽآورﯾﻢ )ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻼ ﺗﺸﺒﻴﻪ(‬ ‫ﻣﻨﺸﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻳﻜﻄﺮﻑ‪ ‬ﺁﻥ‪ ،‬ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻣﻴﺘﺎﺑﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻃﺮﻑ‪ ‬ﺩﻳﮕﺮ‪ ،‬ﺭﻧﮕﻬﺎ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﻲ ﺑﻮﺟﻮﺩ‬ ‫ﻣﻲﺁﻳﺪﻛﻪ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺇﻓﺮﺍﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻩ‪ ،‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﻗﺒﻼ ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻴﺶ ﻧﺒﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺣﻘﯿﻘﺖ اﻧﺴﺎﻧﯽ وﻗﺘﯽ وارد اﯾﻦ ﻋﺎﻟﻢِ ﻃﺒﻊ و ﻣﺎدي ﻣﯿﺸﻮد‪ ،‬ﺧﺎﺻﯿﺖ اﯾﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻃﻮري اﺳﺖ ﮐﻪ ﯾﺎ اﯾﻦ ﺣﺮﮐﺖ » ر‪‬د‪‬د‪‬ﻧﺎه‪ ‬أَﺳ‪‬ﻔَﻞَ‬

‫ﺳﺎﻓ‪‬ﻠ‪‬ﯿﻦَ « اداﻣﻪ ﻣﯽ ﯾﺎﺑﺪ و آﻧﻘﺪر اداﻣﻪ ﻣﯽﯾﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﻧﺰدﯾﮏ ﻋﺪم ﻣﯿﺸﻮد )ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﺟﻬﻨﻢ ﻣﯽرﺳﺪ( و ﯾﺎ ﻗﻮس ﻣﯿﮕﯿﺮد و دو‬

‫ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺑﺮﻣﯿﮕﺮدد‪:‬‬

‫" ﻟَﻘَﺪ‪ ‬ﺧَﻠَﻘْﻨَﺎ اﻟْ ِﺈﻧْﺴﺎنَ ﻓ‪‬ﯽ أَﺣ‪‬ﺴ‪‬ﻦِ ﺗَﻘْﻮِﯾﻢٍ‪ .‬ﺛُﻢ‪ ‬ر‪‬د‪‬د‪‬ﻧﺎه‪ ‬أَﺳ‪‬ﻔَﻞَ ﺳﺎﻓ‪‬ﻠ‪‬ﯿﻦَ‪ .‬إِﻻﱠ اﻟﱠﺬ‪‬ﯾﻦَ آﻣ‪‬ﻨُﻮا و‪ ‬ﻋ‪‬ﻤ‪‬ﻠُﻮا اﻟﺼ‪‬ﺎﻟ‪‬ﺤﺎت‪"...‬‬

‫ﻫﻤﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‬

‫ﻫﻤﻪ آﻣﺪﻧﺪ‬

‫ﻣﺎﻧﺪﮔﺎر ﻧﺸﺪﻧﺪ‬

‫)آﻧﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺻﻌﻮد ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﻧﺪ(‬

‫ﺧﺪاوﻧﺪ در ﺳﻮرة ﻓﺎﻃﺮ آﯾﮥ ‪ 10‬ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﺪ‪ " :‬إِﻟَﯿ‪‬ﻪ‪ ‬ﯾ‪‬ﺼ‪‬ﻌ‪‬ﺪ‪ ‬اﻟْﮑَﻠ‪‬ﻢ‪ ‬اﻟﻄﱠﯿ‪‬ﺐ‪ ‬و‪ ‬اﻟْﻌ‪‬ﻤ‪‬ﻞُ اﻟﺼ‪‬ﺎﻟ‪‬ﺢ‪ ‬ﯾ‪‬ﺮْﻓَﻌ‪‬ﻪ‪" ‬‬

‫"ﻋﻘﯿﺪه و ﮐﻠﻤﮥ ﻃﯿﺐ ﺑﻪ ﺳﻮي او ﺻﻌﻮد ﻣﯿﮑﻨﺪ )ﭼﻪ ﭼﯿﺰي آن را ﺑﺎﻻ ﻣﯿﺒﺮد؟( و ﻋﻤﻞ ﺻﺎﻟـﺢ آن را ﺑﺎﻻ ﻣﯿﺒﺮد"در ﻫﻤﯿﻦ ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺴﻢ ﻣﺎدي ﺑﻪ آن ﻣﻌﻨﺎي اوﻟﯽ ﻣﯿﺮﺳﻨﺪ وﯾﮏ ﻋﺪه ﻫﻢ در أﺳﻔَﻞُ اﻟﺴﺎﻓﻠﯿﻦ ﻣﯿﻤﺎﻧﻨﺪ‪.‬‬

‫ﻣﺎ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻴﻜﺮﺩﻳﻢ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻵﻥ ﻳﺎﺩﻣﺎﻥ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﻭﻟﻲ ﺍﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ ]ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻮﺭ [ ﻣﺪﺕ‬ ‫ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ ]ﻛﻪ ﺍﺯﺁﻥ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ[‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻮﺯﺍﺩ ‪ ،‬ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻳﺎﺩﻣﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ‬ ‫ﻳﺎﺩﻣﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﻛﻪ ﻧﺒﻮﺩﻳﻢ؟! ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺩﻋﺎ ﻋﺮﻓﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ)ﻉ( ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ :‬ﺁﻧﻮﻗﺖ ﻛﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﻨﺖ‬ ‫ﺑﺪﻥ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﻣﺎﺩﺭ ﺗﺴﻮﻳﻪ ﻣﻴﻜﺮﺩﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺁﮔﺎﻫﻲ ﻧﺪﺍﺩ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺩﻋﺎ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺧﺒﺮ‬ ‫ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﻓﻜﺮ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﻛﻨﺪ ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭ ﺭﻳﺸﺔ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺪﻫﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟﻪ‪ ،‬ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻛﺎﺭﺳﺎﺯ ﺍﺳﺖ‪] .‬ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻋﺎ ﻣﻀﺎﻣﻴﻦ‬ ‫ﻋﺎﻟﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻪ ﺷﺮﺡ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ[‪.‬‬ ‫ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺍ ﺫﻭﺏ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪] .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ‪ ،‬ﺧﻠﻖ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﻥ ﺑﻮﺩ[ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﺓ‬ ‫ﻣﺬﺍﺏ ﺭﺍ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﻦ‪ ،‬ﺑﺎ ﺁﻥ ﻧﻈﻢ ﭼﻴﺪﻩﺍﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺍﻵﻥ ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﺳﻠﻮﻝ ﺍﺯ ﺑﺪﻧﻢ ﺟﺪﺍ ﺷﻮﺩ‪ ،‬ﺗﺤﻤﻞ ﻋﺬﺍﺏ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻡ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺁﻥ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١۵‬‬

‫ﺭﻭﺯ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺁﺷﻨﺎ ﻣﻴﻜﺮﺩ ‪ ،‬ﺩﺭ ﭼﻪ ﻋﺬﺍﺏ ﻭ ﻓﺸﺎﺭ ﺑﻮﺩﻡ؟ ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺭﻭ ﻓﻀﻞ ﻭ ﻛﺮﻡ‪ ،‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﺍﻧﻬﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ‬ ‫ﺳﺨﺖ‪ ،‬ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺁﮔﺎﻫﻲ ﻧﺪﺍﺩ‪.‬‬ ‫ﺳﺆاﻟﯿﮑﻪ ﻣﻄﺮح ﻣﯿﺸﻮد‪ ،‬ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ اﯾﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ در آن ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻮدﯾﻢ‪ ،‬ﭼﺮا آﻣﺪﯾﻢ و ﺣﺎل ﮐﻪ آﻣﺪﯾﻢ‪ ،‬ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ﭼﻪ‬

‫ﻣﻌﻨﺎﯾﯽ دارد؟ ﺑﺮاي روﺷﻦ ﺷﺪن ﭘﺎﺳﺦ ﺳﺆال‪ ،‬ﻣﺜﺎﻟﯽ ﻣﯿﺰﻧﯿﻢ ﺗﺎ ﻣﺸﺨﺺ ﺷﻮد‪.‬‬

‫ﻧﺎﻧﻮﺍﻳﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ ﻛﻪ ﺷﺐ‪ ،‬ﺑﺮﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻛﺮﺩﻥ ﺧﻤﻴﺮ‪ ،‬ﺁﺏ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺭﻭ ﺁﺭﺩ ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ‪ ،‬ﺩﺭ ﺍﻳﻨﻜﺎﺭ ﺯﺣﻤﺖ‬ ‫ﻣﻴﻜﺸﺪ ﺗﺎ ﺁﺏ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﻫﻤﺔ ﺫﺭﺍﺕ ﺁﻥ ﻓﺮﻭ ﺑﺒﺮﺩ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺻﺒﺢ ﺑﺎ ﭼﻪ ﺯﺣﻤﺘﻲ ﻫﻤﻴﻦ ﺧﻤﻴﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﺗﻨﻮﺭ ﻭ‬ ‫]ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ[ ﺍﻳﻦ ﺁﺏ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪ ،‬ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﻜﺸﺪ‪ .‬ﺁﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﻧﺎﻧﻮﺍ ﻛﺎﺭ ﺑﻴﻬﻮﺩﻩﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ؟! ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﻫﻤﻴﻦ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﻛﻪ )ﻧﺎﻥ( ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﻜﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﻃﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﻴﺮ ﺗﺮﺑﻴﺖ‪ ،‬ﺍﺯ ﻗﻮﻩ ﺑﻪ ﻓﻌﻞ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﮔﺮﻧﻪ ﻧﺎﻥ‪‬‬ ‫ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺷﻤﺰﮔﻲ‪ ،‬ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻮﻩ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺑﻴﺖ )ﻓﺮﻭ ﺑﺮﺩﻥ ﺁﺏ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻛﺸﻴﺪﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺏ‪ ،‬ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺁﺗﺶ( ﺁﻥ‬ ‫ﻗﻮﻩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻓﻌﻞ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﻫﻢ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻲﺁﻳﻴﻢ ﻭ ﺩﺭ ﺗﻨﻮﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﻓﻌﻠﻴﺖ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ‪ ،‬ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﻭ ﺍﺯ‬

‫ﺁﻥ ﻟﺬﺗﻲ ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻛﺮﺩ‪] .‬ﻭﮔﺮﻧﻪ[ ﻟﺬﺗﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻟﺬﺕ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺭﻓﻊ ﺃﻟﻢ )ﺩﺭﺩ( ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ ﺩﺭﺩ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺧﻴﺎﻝ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﺩ‪ .‬ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﭼﺎﻗﻮ ﺑﻪ ﺑﺪﻧﻤﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻋﺬﺍﺏ‬

‫ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻛﻪ ﻣﺮﻫ‪‬ﻢ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ‪ ،‬ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﺨﻴﻠﻲ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ‪ .‬ﻳﺎ ﻣﺜﻼ" ﻭﻗﺘﻲ ﺁﺏ ﻣﻴﺨﻮﺭﻡ‬ ‫ﭼﻪ ﻟﺬﺗﻲ ﻣﻴﺒﺮﻡ؟! ﺍﺯ ﺗﺸﻨﮕﻲ ﻋﺬﺍﺏ ﻣﻴﻜﺸﻴﺪﻡ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻋﺬﺍﺏ ﺭﻓﻊ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﻜﻨﻢ ﻛﻪ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﻡ‪ .‬ﻏﺬﺍ ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ‪.‬‬ ‫ﺍﺻﻼ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺭﻧﺞ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺭﻧﺞ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﻓﻜﺮ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻟﺬﺗﻲ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺻﻼ‬ ‫ﻇﺮﻓﻴﺖ ﻇﻬﻮﺭ ﻟﺬﺕ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ؛ ﺍﻳﻦ ﺭﻓﻊ ﺃﻟﻢ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﻴﺮ ﻭ ﺗﺸﻨﻪ ﻭ ﻧﻮﻛﺮ ﻭ ﻓﺪﺍﻳﻲ ﺁﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ‬ ‫ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬ﭼﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ؟!!‬

‫ﺟﻠﺴﺔﭘﻨﺠﻢ‬

‫اﻣﮑﺎن درك زﺑﺎن ﻓﻄﺮي ﻗﺮآن ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﻓﻄﺮت ﺳﺎﻟﻢ‬

‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‬ ‫ﺩﺭ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﻗﺒﻞ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺷﺪ ﺑﻪ ﺭﺑﻲﻛﻪ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻓﻄﺮﺕ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺻﻴﻔﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﻭ ﻏﻴﺮﺍﺯ ﺁﻧﺮﺍ‬ ‫ﻛﻪ ﺍﺯ ﺗﺨﻴﻼﺕ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ‪ ،‬ﺗﻨﺰﻳﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﺣﺎﻝ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﻄﺮﺕ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻃﻮﺭﻳﻜﻪ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ‪ ،‬ﺩﺭ ﻫﺮﺷﺮﺍﻳﻄﻲ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺎ ﺑﺮ‬ ‫ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻓﻄﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺩﺭ ﻫﺮ ﻛﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ ]ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻫﻬﺎ[ ﺑﻪ ﺯﻭﺩ ﺑﻪ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻟﺠﺎﺟﺖ ﻛﻨﺪ ﻭ ﻛﺎﺭ‬ ‫ﺑﺠﺎﻳﻲ ﺑﺮﺳﺪﻛﻪ ﺑﺴﻮﺯﺩ ﻭ ﺯﻏﺎﻝ ﺑﺸﻮﺩ ﻭ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ ]ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺑﺮﮔﺸﺘﻲ ﻧﺒﺎﺷﺪ[‪.‬‬ ‫ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ]ﺑﺮﮔﺮﺩﺩ ﺑﻪ ﻓﻄﺮﺕ[‪ ،‬ﺭﺍﻫﻬﺎﻳﻲﻛﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﻬﻞ ﻭ ﺁﺳﺎﻥ ﺍﺳﺖ‪.‬‬

‫•‬

‫ﯾﮑﯽ از راهﻫﺎ ﻫﻤﺎن اﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻠﺴﮥ ﻗﺒﻞﮔﻔﺘﯿﻢ؛ ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺧﻮدﻣﺎن را ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﮐﺮده و آﻧﻬﺎ را ﺗﺮك ﮐﻨﯿﻢ و ﻋﻤﻼً‬

‫]ﺗﻐﯿﯿﺮ را[ اﺣﺴﺎس ﺧﻮاﻫﯿﻢ ﮐﺮد‪ .‬ﺣﺘﯽ اﮔﺮ ﻋﻘﯿﺪهاي ﻫﻢ ﺑﻪ اﯾﻨﻬﺎ )ﻓﺮﻣﻮده ﺧﺪا ؛ ﻗﺮآن و ﮔﻨﺎه ( ﻧﺪارﯾﻢ و اﯾﻦ ﻋﻘﯿﺪه در ﻣﺎ‬

‫رﯾﺸﻪ ﻧﺪواﻧﯿﺪه و در اﻧﺒﺎري از ﺷﮏ ﻣﺎﻧﺪهاﯾﻢ‪ ،‬ﺧﺪا ﺑﺎز ﻫﻢ راه را ﺑﺎزﮔﺬاﺷﺘﻪ‪ .‬ﻋﻘﻞ را ﮐﻪ ﻗﺒﻮل دارﯾﻢ؟ ]ﭘﺲ[ ﻫﻤﺎن‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١۶‬‬

‫ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ را ﮐﻪ ﻋﻘﻞ‪ ،‬اﺟﺎزه اﻧﺠﺎم ﻧﻤﯿﺪﻫﺪ‪ ،‬ﮐﻨﺎر ﺑﮕﺬارﯾﻢ و اﮔﺮ ]ﻗﺒﻼً[ ﺑﻮده ﺟﺒﺮان ﮐﻨﯿﻢ؛ ﺧﻮد ﺑﺨﻮد ﺷﺒﻬﺎت رﻓﻊ ﻣﯿﺸﻮد‪.‬‬

‫ﯾﮑﺴﺮي ﮐﺎرﻫﺎ را ﻫﻢ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم وﺟﻮدﻣﺎن ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯿﮑﺸﺪ و ﺑﺎور دارد‪ ،‬ﻫﻤﯿﻦﻫﺎ ﻫﻢ را ﭼﻨﮓ ﺑﺰﻧﯿﻢ‪ .‬اﮔﺮ اﯾﻦ ﺷﺒﻬﺎت ﺑﻪ ﻣﺎ‬

‫ﻓﺮﺻﺖ ﻧﻤﯿﺪﻫﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﯾﻘﯿﻨﯿﺎت ﮐﻪ ﺑﺎور دارﯾﻢ ﻋﻤﻞﮐﻨﯿﻢ‪ .‬ﻫﺮ روز ﯾﮏ رﺑﻊِ ﺳﺎﻋﺖ ﺧﻠﻮت ﮐﻨﯿﻢ و اﯾﻦ ﯾﻘﯿﻨﯿﺎت را ﮐﺸﻒ‬

‫ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬

‫ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺜﺎل‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﺒﻮﺩﻡ‪ .‬ﻋﺪﻡ ﺑﻮﺩﻥ‪ ‬ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﻳﻘﻴﻨﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ ﻣﻦ ﻋﺪﻡ ﺑﻮﺩﻡ؟ ﺍﻵﻥ ﺍﮔﺮ‬ ‫ﻳﻚ ﻣﻮ ﻭ ﻧﺎﺧﻦ‪ ،‬ﻛﻢ ﺑﺸﻮﺩ ﻣﻦ ﺗﺤﻤﻞ ﻧﻤﻴﻜﻨﻢ‪ .‬ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻛﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ ﻣﻦ ﻋﺪﻡ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ)ﻣﻮﺿﻮﻉ( ﻓﺮﻭ ﺑﺮﻭﻡ ﻭ‬ ‫ﻓﻜﺮ ﺑﻜﻨﻢ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻓﻜﺮﻛﻨﻢ ﻛﻪ ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﻛﻪ ﺷﻜﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻣﮕﺮ ﻫﺴﺘﻢ ﭼﻴﺰ ﻛﻤﻲ ﺍﺳﺖ؟‬ ‫ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﻣﻮﺍﺟﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ )ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﻧﻮﺭ ﻭ ﺻﻮﺕ ﻧﻴﺴﺖ(‪.‬‬ ‫ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻛﻤﻲ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻭ ﺑﺮﻭﺩ ﻛﻪ ﭼﻪ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ؟ ﻳﻘﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺪﻡ‪ ،‬ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻲ ]ﻭ[ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ؟‬ ‫ﭘﺲ‪ ،‬ﺍﺯ ﻋﺪﻡ ﺣﺮﻛﺘﻲ ﺑﻪ ﺳﻮ ﻫﺴﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻥ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻢ‪ .‬ﭼﻄﻮﺭ ﺷﺪﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﻨﻨﺪﻩ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺧﻮﺩﻡ‬ ‫ﺳﺮﺩﺭﻧﻤﻲﺁﻭﺭﺩﻡ؟ ﺩﺭ ﻛﺠﺎ ﺑﻮﺩﻡ؟ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮﺩﻡ؟ ﺍﻵﻥ ﻫﻢ ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻴﻜﻨﻢ‪ ،‬ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺣﺎﻝ ﻫﻢ ﻫﻴﭻ ﺍﺣﺴﺎﺳﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ‬ ‫ﻧﺪﺍﺭﻡ؟!‬ ‫ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ ]ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺗﺮﻙ ﮔﻨﺎﻩ[ ﻭ ﺗﻔﻜﺮ ﺑﺎﻫﻢ ﺍﺛﺮ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻫﻴﭻ ﺍﺛﺮ ﻧﻤﻲﺁﻳﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﻫﻢ ﻭﻝ ﻣﻴﻜﻨﻲ ﻛﻪ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎ ﻳﻌﻨﻲﭼﻪ؟! ﺯﻣﻴﻨﺔ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺗﻔﻜﺮ ﺩﺭ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴﺎﺕ ﻭ ﻳﻘﻴﻨﺎﺕ‪ ،‬ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ‬ ‫ﻳﻘﻴﻨﻴﺎﺕ ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻣﺜﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﻴﻠﻲ ﺍﺯ ﻳﻘﻴﻨﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻢ ﺍﻳﻨﭽﻨﻴﻦ ﻫﺴﺖ‪.‬‬ ‫•‬

‫ﺗﻔﮑﺮ در ﺗﺬﮐﺮاﺗﯽ ﮐﻪ ﻗﺮآن ﻣﺎ را ﺑﻪآﻧﻬﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﯿﺪﻫﺪ‪ .‬ﻗﺮآن در اﯾﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻓﻄﺮي‪ ،‬ﻃﻮري ﺻﺤﺒﺖ ﻓﺮﻣﻮده ﮐﻪ ﭼﻪ‬ ‫ﺑﯿﺴﻮاد و ﭼﻪ ﻋﺎﻟ‪‬ﻢ‪ ،‬ﭼﻪﮐﻮدك و ﭼﻪ ﺑﺰرگ‪ ،‬ﭼﻪ زن و ﭼﻪ ﻣﺮد‪ ،‬در ﻫﺮ ﻧﻘﻄﻪ از اﯾﻦ ﺟﻐﺮاﻓﯿﺎي ﻋﺎﻟﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬اﮔﺮ‬ ‫ﻣﺨﺘﺼﺮاً ﺳﺎﻟﻢ و ﺳﻼﻣﺖ ﺑﻮده ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰﻫﺎ ﻣﯽآﻣﻮزد‪.‬‬

‫ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﺬﻛﺮﺍﺕ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺫﻛﺮﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪.‬‬

‫اﻧﺮژي ﺑﻌﺪ از ﺧﻮاب از ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬

‫ﻣﺜﻼ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺅﻳﺎ‪ ،‬ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﺮ ﺩﺭ ﻧﻤﻲﺁﻭﺭﻡ ﻭ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﻳﻚ‬ ‫ﭼﻴﺰ ﻋﺎﺩ ﺍﺳﺖ ﻭﻛﻨﺎﺭ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ‪ .‬ﻫﺮﻛﺴﻲ ﺗﻮﺟﻪ‪ ‬ﻋﻤﻴﻖ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺑﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ‪ .‬ﺍﺣﺘﻴﺎﺟﻲ ﺑﻪﻛﻼﺱ ﻳﺎ ﺗﺎﺑﻠﻮ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ‪ ‬ﺧﻮﺩﺵ ﻭ ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ‪ ‬ﻓﻄﺮﺕ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ‪ ،‬ﺭﺍﻩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻗﺮﺁﻥ ﻓﻘﻂ ﺗﻮﺟﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﺑﻘﻴﻪ‬ ‫ﺑﺴﺘﮕﻲ ﺑﻪ ﺗﻼﺵ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﺭﻭﻡ ﺁﻳﺔ ‪ ۲۳‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻭ‪ ‬ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﺁﻳﺎﺗ‪‬ﻪ‪ ‬ﻣ‪‬ﻨﺎﻣ‪‬ﻜﹸﻢ‪ ‬ﺑﹺﺎﻟﻠﱠﻴ‪‬ﻞﹺ ﻭ‪ ‬ﺍﻟﻨ‪‬ﻬﺎﺭﹺ ﻭ‪ ‬ﺍﺑ‪‬ﺘ‪‬ﻐﺎﺅ‪‬ﻛﹸﻢ‪ ‬ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﻓﹶﻀ‪‬ﻠ‪‬ﻪ‪‬‬ ‫ﺇﹺﻥﱠ ﻓ‪‬ﻲ ﺫﻟ‪‬ﻚ‪ ‬ﻟﹶﺂﻳﺎﺕ‪ ‬ﻟ‪‬ﻘﹶﻮ‪‬ﻡﹴ ﻳ‪‬ﺴ‪‬ﻤ‪‬ﻌ‪‬ﻮﻥﹶ‪ " .‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦﺁﻳﻪ‪ ،‬ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺗﺶ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ؛ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺧﻴﻠﻲ ﺻﺮﻳﺢ ﻭ‬ ‫ﺭﻭﺷﻦ‪" .‬ﻭ‪ ‬ﺍﺑ‪‬ﺘ‪‬ﻐﺎﺅ‪‬ﻛﹸﻢ‪ ‬ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﻓﹶﻀ‪‬ﻠ‪‬ﻪ‪ "‬ﻭ ﺗﺄﺧﺮ ﺁﻥ ﺑﺮ " ﻣ‪‬ﻨﺎﻣ‪‬ﻜﹸﻢ‪ ‬ﺑﹺﺎﻟﻠﱠﻴ‪‬ﻞﹺ ﻭ‪ ‬ﺍﻟﻨ‪‬ﻬﺎﺭﹺ " ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ‪ ،‬ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺮﺣﺎﻝ‬ ‫ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻧﻴﺮﻭﻳﺶ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻪ ﺻﻔﺮ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺩﻭ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﻴﺨﻮﺍﺑﻲ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﺍﺩ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻮﺍﻥ ِﺗﻜﺎﻥ ﺧﻮﺭﺩﻥ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٧‬‬

‫ﺑﺮﺍ ﻳﻚ ﺟﺮﻋﻪ ﺁﺏ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ‪ ،‬ﭼﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﻢ؟ " ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ‪ ،‬ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻳﻲ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍ ﻗﻮﻣﻴﻜﻪ ﺣﻖ ﺷﻨﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ"‬ ‫ﻫﺮ ﻛﺲ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ ﻭ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻣﺎ ﻳﻜﺴﺮ ﺍﻧﺮﮊﻳﻬﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻃﺒﻴﻌﺖ )ﺑﺎ ﺧﻮﺭﺩﻥ( ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﻲﺁﻭﺭﻳﻢ‪ .‬ﻣﺜﻼ ﻓﺮﺩ ﺿﻌﻒ‬ ‫ﻛﺮﺩﻩ‪ ،‬ﻋﺴﻞ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ‪ ،‬ﻣﻴﻮﻩ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﻭ ﺍﻟﻲ ﺁﺧﺮ‪ ،‬ﺍﻧﺮﮊ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﻲﺁﻭﺭﺩ ﻭﻛﺎﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﻧﺮﮊﻳﻬﺎﻳﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻪ‬ ‫ﺩﺳﺖ ﻣﻲﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪﻛﻪ ﻣﻨﺒﻊ ﺁﻥ ﺍﻧﺮﮊ ﺍﺯﻛﺠﺎ ﺑﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺍﻣﺎ ﻳﻚ ﺍﻧﺮﮊ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺮﮊﻳﻬﺎ ﻣﺎﺩ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺁﻥﻛﺎﺭﺑﺮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﺍﻧﺮﮊ ﺧﺎﺻﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ‬ ‫ﻛﺒﺎﺏ ﻭ ﻋﺴﻞ ﺩﺭﻧﻤﻲﺁﻳﺪ‪ .‬ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺮﮊ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﺷﺖ ﻭ ﻋﺴﻞ ﻫﻤﺔ ﺁﻧﻬﺎ‪ ،‬ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﺣﻜﻮﻣﺖ‪ ‬ﻳﻚ ﻧﻴﺮﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ‬ ‫ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻴﺨﻮﺍﺏ ﺑﺸﻮﺩ ﻭﺁﻥ ﺍﻧﺮﮊ ﻛﻨﺎﺭ ﺑﺮﻭﺩ‪ ،‬ﺁﻥ ﺍﻧﺮﮊﻳﻬﺎ ﻛﺎﺭﺳﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ‪ ۱۰‬ﺭﻭﺯ ﺑﻴﺨﻮﺍﺏ ﻣﺎﻧﺪﻩ‪ ،‬ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﻫﻢ‬ ‫ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﺪﻫﻲ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻌﺪﺓ ﺍﻭ ﺑﺎ ﻛﻴﺴﻪ ﻓﺮﻕ ﻧﻤﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻫﻀﻢ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﭼﺸﻢ ﺑﺎ ﻫﻤﺔ ﺍﻧﺮﮊ ﻛﻪ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ‬ ‫ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﺪ‪ ،‬ﮔﻮﺵ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻨﻮﺩ ﻭ ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻛﺎﺭﻛﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﺔ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺮﮊﻳﻬﺎ ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻭﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺧﻮﺍﺏ ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ‪ ،‬ﻣﺎ ﺭﺍ ﻛﺠﺎ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺮﮊ ﺭﺍ ﺩﺭﻛﺠﺎ ﺗﺰﺭﻳﻖ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ؟! ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﺗﺰﺭﻳﻖﻛﺮﺩ؟ ﻛ‪‬ﻲ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺪﻥ‬ ‫ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻛ‪‬ﻲ ﻣﺮﺍ ﺩﺍﺧﻞ ﻛﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬

‫"ﻭ‪ ‬ﺍﺑ‪‬ﺘ‪‬ﻐﺎﺅ‪‬ﻛﹸﻢ‪ ‬ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﻓﹶﻀ‪‬ﻠ‪‬ﻪ‪ "‬ﻫﻢ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ ‬ﺭﻭﺡ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﻜﺎﺭ ﻣﻲﺍﻓﺘﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺁﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ]ﺑﺮﺍ‬ ‫ﺗﻐﺬﻳﻪ[ ﻣﻴﺮﻭﻡ‪ ،‬ﺧﻮﺩﻡ ﻣﻴﻔﻬﻤﻢ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺮﮊ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺯ ﻛﺠﺎ ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻮﺩﻩ؛ ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻫﻴﭻ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻢ‪ .‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﻣﻦ‬ ‫ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺭﻭ ﻣﻦ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ‪ ،‬ﻋﻠﻤﻲ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﻌﻨﺎ ﺫﻫﻦ ﮔﺮﺍﻳﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩ‪ ‬ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﻮﺩ‪ ‬ﻓﻄﺮﺕ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﻭ ﺧﻮﺩﺵ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺟﻮﺍﺏ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﺑﺴﻮ ﻧﻘﻄﻪﺍ ﻛﺸﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺁﻥ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻫﻴﭻ ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬ﺁﻥ " ﻣﻨﻲ " ﻛﻪ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍ ﭘ‪‬ﺮﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ ،‬ﻫﻴﭻ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻭ ]ﺩﺭﻙ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ[ ﺑﻪ ﻗﺸﺮ‬ ‫ﻭ ﺟﻨﺲ ﻭ ﺳﻦ ﺧﺎﺻﻲ ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﻫﺮ ﻛﻪ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ‪ ‬ﻋﻘﻠﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺪﺭﺧﺸﺪ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻴﻜﺸﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻫﻴﭽﻢ ﻭ ﻓﻘﻂ ﻧﻤﻮﺩ ﺩﺍﺭﻡ‪] .‬ﺍﻧﺴﺎﻥ[ ﻫﺮ ﭼﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍ ﺩﺭﻙ ﻳﻜﺴﺮ ﻣﻌﺎﺭﻑ ﻧﻮﺭﺍﻧﻲﻛﻪ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺫﻫﻦ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﺁﻣﺎﺩﮔﻲ ﭘﻴﺪﺍ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺼﻮﺭﺕ ﻓﻄﺮﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ‪ ‬ﺧﻮﺩ ﺣﺲ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺳﺖ ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﻓﻄﺮﺕ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ ﺑﻪ ﺳﻦ ﻭ ﺳﻮﺍﺩ ﻭ ﺟﻨﺲ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫]ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ [:‬ﺭﺍﺳﺘﻲ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻫﻴﭻ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﻗﻮﻳﺘﺮﻳﻦ ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻫﺎ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ‬ ‫ﻟﺸﻜﺮ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺣﺘﻲ ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﺴﻴﺞ ﻛﻨﻨﺪ‪ ۱۰ ،‬ﺭﻭﺯ ﻧﺨﻮﺍﺑﻨﺪ ﻭﻟﺸﻜﺮ ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ‪ ۱۰‬ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻗﻮﻳﺘﺮﻳﻦ ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﺎﻥ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻧﺪ‪ .‬ﻓﺮﺩ ﺭﻭ ﺻﻨﺪﻟﻲ ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﺪ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻼﺵ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺟﻬﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺑﻪ ﻫﻮﺵ ﻣﻲﺁﻳﺪ ﻭ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ ﻛﻪ ﻛﻠﻪﺍﺵ ﻛﺒﻮﺩ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺩﺭﺩ ﻫﻢ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﭼﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ؟ ﺁﺭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﺻﻨﺪﻟﻲ ﺑﻪ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﺳﺮﺵ ﻫﻢ ﻛﺒﻮﺩ ﺷﺪﻩ؛ ﺍﻣﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﭼﻴﺰ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ ﻭ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﻋﺎﻟﻢ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ‪ ،‬ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﭼﻪ ﺍﺗﻔﺎﻗﻲ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﺩﺭﺩ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻵﻥ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٨‬‬

‫ﭼﺮا اﯾﻦ رﻓﺘﻦ و ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ را ﻣﻦ ﺧﻮدم ﻧﻔﻬﻤﯿﺪم؟!‬ ‫ﻛﺪﺍﻡ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺷﺄﻥ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﺮﻋﻜﺲ ﺍﻳﻦ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺻﻼ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺳﺪ!! ﭼﻪ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ‬ ‫ﺑﮕﻮﻳﺪ ﭘﻴﺶ ﭘﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺖ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﻤﺔ ﺗﻮﺍﻥ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ‪ ،‬ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻤﻲ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ‬ ‫ﺻﻔﺮ ﺷﺪﻡ ‪ -‬ﺩﺭ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻲ ﺍﺯ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩﺗﺮﻳﻦ ﺗﺎ ﺑﺎﺳﻮﺍﺩﺗﺮﻳﻦ ﻓﺮﺩ ‪ -‬ﻫﻤﻪ ﻳﻜﺴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﺑﻘﻴﻪ ﻫﻤﻪ ﻓﻀﻞ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻧﭽﻪ‬ ‫ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﻓﻬﻢ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻭﻗﺘﻲ ﺭﻓﺘﻢ‪ ،‬ﻫﻤﺔ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻬﺎ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺣﺎﻻ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺁﻥ‪ ،‬ﻫﻤﺔ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻬﺎ ﺑﻪ‬ ‫ﻛﺎﺭ ﻣﻲﺍﻓﺘﺪ‪.‬‬ ‫ﻓﺮﺩ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻗﻲ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺧﺴﺘﮕﻲ ِﻛﺎﺭ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻨﺰﻝ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻏﺬﺍﻳﻲ ﺭﺍ ﺭﻭ ﺍﺟﺎﻕ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺗﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺩﺭ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺣﻴﻦ‪ ،‬ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﺑﺶ ﻣﻴﺒﺮﺩ‪ .‬ﻏﺬﺍ ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ ﻭ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﻭﺩ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪﻫﺎ ﺍﺯ ﺑﻮ ﻭ ﺩﻭﺩ ﺁﻥ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺯﻧﮓ ﺩﺭ‬ ‫ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ؛ ﺍﻣﺎ ﺍﻭ ﻧﻪ ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ ﻭ ﻧﻪ ﺑﻮ ﺳﻮﺧﺘﮕﻲ ﺭﺍ ﺣﺲ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﺯ ﺑﺎﻻ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻣﻲﺁﻳﻨﺪ ﻭ ﻣﻲﺑﻴﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻠﻪ‬ ‫ﺁﻗﺎ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﺔ ﺍﻋﻀﺎ ﺁﻥ ﻓﺮﺩ ﻫﻢ ﻛﻪ ﺳﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ‪] ،‬ﭘﺲ[ ﺍﻳﻦ ﭼﻪ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻫﻤﺔ ﺍﻋﻀﺎﺀ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺻﻔﺮ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ‬ ‫ﻟﺤﻈﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺣﺮﻛﺖ ﺍﻓﺘﺎﺩ؟! ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻮﻝ ﺑﺰﺭﮒ ﺭﺍ ‪ -‬ﻛﻪ ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﺷﺪﻡ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ‪ ۱۰‬ﺳﺎﻋﺖ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻫﺴﺖ‬ ‫ﺷﺪﻡ‪ -‬ﺧﻮﺩﻡ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻡ؟ ﭼﻮﻥ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻓﻄﺮﺕ ﺍﮔﺮ ﮔﺮﺩ ﻭ ﻏﺒﺎﺭﺵﻛﻨﺎﺭ ﺑﺮﻭﺩ‪ ،‬ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻭﺣﺸﺖ‬ ‫ﻣﻲﺍﻧﺪﺍﺯﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻣﺄﻣﻮﺭﻛﻲ ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻬﺎﺭﺕ ﻓﻮﻕﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ؟ )ﻳﻚ ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺷﺮﻭﻉ ﺣﺮﻛﺖ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ‬ ‫ﻗﺪﺭﺕ‪ ‬ﻣﻮﺗﻮﺭ ﺑﻪ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻭ ﭼﺮﺧﻬﺎ‪ ،‬ﺩﻗﺖ ﻛﺎﻓﻲ ﺩﺭ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺻﻔﺤﻪ ﻛﻼﺝ ﻧﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻣﻴﻠﺮﺯﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺭﺍﻧﻨﺪﺓ ﻣﺎﻫﺮ ﺑﺎﺷﺪ‬ ‫ﻃﻮﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺗﺼﺎﻝ ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻮﺗﻮﺭ ﺑﻪ ﭼﺮﺧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪﻛﻪ ﺳﺮﻧﺸﻴﻦ ﺣﺘﻲ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﺪ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻛ‪‬ﻲ ﺑﻪ ﺣﺮﻛﺖ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪(.‬‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻗﻮ ﻭ ﻣﺎﻫﺮ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻃﻮﺭ ﺍﺗﺼﺎﻝ ﻣﻮﺗﻮﺭ ﻣﺤﺮﻙ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺪﻧﺶ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ ،‬ﻛﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻢ‪ .‬ﺁﻥ‬ ‫ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺑﺎ ﭼﻪ ﻣﻬﺎﺭﺗﻲ ﺣﺮﻛﺖ‪ ‬ﺭﻭﺡ ﺭﺍ‪ -‬ﻛﻪ ﻗﻮﺓ ﻣﺤﺮﻛﺔ ﻫﻤﺔ ﻣﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ‪ -‬ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺣﺘﻲ ﻟﺤﻈﺔ ﺁﻣﺪﻥ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺩﺭ‬ ‫ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﻡ‪ .‬ﺑﺮﺩﻥ ﻭ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻣﻦ ﺩﺳﺖ ﻗﺪﺭﺗﻲ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻡ‪ .‬ﭘﺲ ﺑﻪ ﭼﻪ ﭼﻴﺰ ﭘ‪‬ﺰ‬ ‫ﻣﻴﺪﻫﻢ؟! ﻣﻦ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺿﻌﻴﻒ ﻫﺴﺘﻢ ﻛﻪ ﺣﺘﻲ ﺍﺯ ﺩﺭﻙ ﺁﻥ ﻧﻴﺮﻭﻛﻪ ﻣﺮﺍ ﻣﻴﺒ‪‬ﺮﺩ ﻭ ﻣﻲﺁﻭﺭﺩ ﻋﺎﺟﺰﻫﺴﺘﻢ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻓﻄﺮﺕ ﻳﻚ ﻣﻘﺪﺍﺭ‬ ‫ﭘﺎﻙ ﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ " ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﺁﻳﻪ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺁﻳﻪﻫﺎ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺏ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ"‪.‬‬ ‫آﯾﻪاي دﯾﮕﺮ‬ ‫ﺩﺭ ﻳﻚ ﺁﻳﺔ ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﻜﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ‬ ‫ﺩﻳﺪﻡ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺳﺮ ﻣﻴﺒﺮﻡ‪ .‬ﻳﺎ ﺧﻮﺍﺏ ﺣﻀﺮﺕ ﻳﻮﺳﻒ ﻳﺎ ﺧﻮﺍﺏ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻣﺼﺮ ﻳﺎ ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻛﻬﻒ‪) .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻓﻘﻂ ﻣﻮﺍﺭﺩ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﺮﺍ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ‪(.‬‬ ‫ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺅﻳﺎ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺻﺮﻳﺢ ﻭ ﺭﻭﺷﻨﻲ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﭼﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺎ ﺑﻴﺪﺍﺭﻛﻨﺪ ﻭ ﭼﻪ‬ ‫ﻣﻌﺎﺭﻓﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪ؟ ﻣﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺑﻲﺍﺭﺯﺵ ﻣﻴﮕﻮﻳﻴﻢ "ﻭﻟﺶ ﻛﻦ ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ‪ ".‬ﭘﺲ ﭼﺮﺍ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ؟‬ ‫ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻓﻄﺮﻳﺎﺗﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﻴﻠﻲ ﺳﺮﻳﻊ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﻌﺎﺩ ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﺫﻟﺖ‪ ‬ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺯﻳﺎﺩ‬ ‫ﺩﺭﺗﻔﻜﺮ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺅﻳﺎ ﻫﺴﺖ‪) .‬ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺩﺭ ﺟﻠﺴﺔ ﺑﻌﺪ(‪ .‬ﻳﺎ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﻳﮕﺮ‪ ،‬ﻣﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﺑﺪﻥ ﻣﺎﺩ ﻛﻪ ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺪﻥ ﺩﻳﮕﺮ‬ ‫ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺁﻧﺠﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺿﻌﻴﻔﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻗﻮﻳﺘﺮ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٩‬‬

‫ﺩﺭ ﺗﻔﺎﺳﻴﺮ‪ ،‬ﺭﻭﺍﻳﺘﻲ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﻳﺪﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻧﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺔ ﺧﻠﻘﺖ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﻪ‪ ،‬ﺍﺻﻼ ﭼﻴﺰ‬ ‫ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﻳﺪﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ‪ ،‬ﻭﻗﺘﻲ ﻗﻮﻣﺶ ﻣﻌﺎﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﻜﺎﺭ ﻣﻴﻜﺮﺩ‪ ،‬ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺷﺒﻲ ﺑﺎ ﻓﻀﻞ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺧﻮﺩ‬ ‫ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ‪ .‬ﺻﺒﺢ ﻫﻤﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﻜﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﺠﻴﺐ ﺑﻮﺩ؛ ﺣﺎﻻ ﺑﺮﺍ ﻣﺎ‬ ‫ﻋﺎﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﺑﺮﺍ ﺁﻥ ﻗﻮﻡ ﺍﺯ ﺳﻮ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻟﻬﻲ ﺧﻄﺎﺏ ﺷﺪﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺣ‪‬ﺠﺘﻲ ﺍﺯ ﺳﻮ ﺧﺪﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﻛﻨﺪ ﻣﻌﺎﺩ‬ ‫ﺭﺍ ﻭ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺭﻭﺡ‪ ،‬ﺑﺪﻥ ﺭﺍ ﻭﻝ ﻣﻴﻜﻨﺪ؛ ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪(۱) .‬‬ ‫ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ‪ .‬ﻛﺎﻓﻴﺴﺖ ﺫﺭﺓ ﻧﺎﭼﻴﺰ ‪ ] ،‬ﺍﺯ[ ﻓﻄﺮﺕ ﺭﺍ ﺑﻜﺎﺭ ﺑﺒﺮﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺑﻜﺎﺭ ﺁﻭﺭﺩ‪.‬‬ ‫]ﺗﻔﻜﺮ ﻛﻨﺪﻛﻪ[ ﺑﺪﻥ‪ ،‬ﺯﻳﺮ ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ‪ ‬ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺅﻳﺎ ﺭﻓﺖ‪) ،‬ﺯﻳﺮ ﻟﺤﺎﻑ( ﺩﺭ ﺁﻥ ﺣﺎﻝ‪ ،‬ﺑﺪﻥ ﺗﺨﺘﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺁﻥ ﻧﻈﺎﻡ ﭼﻪ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺩﺭ‬ ‫ﺁﻥ ﺑﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻛﺮﺩﻡ ﻭ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﺍﺛﺮﺵ ﻗﻮ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺍﻵﻥ ﺩﻭ‪ ،‬ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺁﻣﺪﻩﺍﻡ‪ ،‬ﻫﻨﻮﺯ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺮﺍﻳﻢ‬ ‫ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻣﮕﺮ ﺩﺳﺖ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ؟‬ ‫ﻋﺎﻟﻢ رؤﯾﺎ واﻗﻌﯿﺘﯽ دارد‪.‬‬ ‫ﺍﮔﺮ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﭼﻴﺰ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻧﻴﻔﺘﺎﺩﻩ‪ ،‬ﭘﺲ ﭼﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻴﻜﻨﻢ؟ ﺣﺘﻤﺎ" ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﺑﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮ‪ .‬ﻣﻨﺘﻬﺎ‬ ‫ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﺴﺘﻲ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻪ ﻓﻄﺮﺕ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻣﺒﺎﺣﺚ‪ ‬ﻓﻄﺮ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﻓﻬﻢ ﺁﻥ ﻫﻢ‬ ‫ﻋﻤﻴﻖ ﻭ ﺭﻳﺸﻪﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﺑﻪ ﻫﺪﻑ ﻛﻪ‪ ،‬ﻣﻦ ﻫﻴﭻ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻲ ﺑﺮ ﻣﻦ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﺫﻟﻴﻞ ﻫﺴﺘﻢ‬ ‫ﻛﻪ ﺁﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻢ ﺑﻔﻬﻤﻢ )ﻣﺜﻞ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺧﻮﺩ ﻋ‪‬ﻠﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻳﻚ ﺍﺣﺴﺎﺱ‬ ‫ﺿﻌﻴﻒ ﺩﺍﺭﺩ( ﻭ ﻣﻦ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻴﺮﻭ ﻏﺎﻓﻠﻢ ﻭ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ؟! ﻣﺜﻞ ﺑﭽﻪﺍ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﺔ ﺟﻬﻞ ﻭ ﻧﺎﺩﺍﻧﻲ‪ ،‬ﺣﺎﺿﺮ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﺎﺩﺭ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺏ ﻣﻴﻜﻨﺪ!‬ ‫ﭘﺎﻭﺭﻗﻲ‪:‬‬ ‫)‪(۱‬‬

‫ﻋ‪‬ﻦ‪ ‬ﺃﹶﺑﹺﻲ ﺍﻟﹾﺤ‪‬ﺴ‪‬ﻦﹺ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻗﹶﺎﻝﹶ‪ :‬ﺇﹺﻥﱠ ﺍﻟﹾﺄﹶﺣ‪‬ﻠﹶﺎﻡ‪ ‬ﻟﹶﻢ‪ ‬ﺗ‪‬ﻜﹸﻦ‪ ‬ﻓ‪‬ﻴﻤ‪‬ﺎ ﻣ‪‬ﻀ‪‬ﻰ ﻓ‪‬ﻲ ﺃﹶﻭ‪‬ﻝﹺ ﺍﻟﹾﺨ‪‬ﻠﹾﻖﹺ ﻭ‪ ‬ﺇﹺﻧ‪‬ﻤ‪‬ﺎ ﺣ‪‬ﺪ‪‬ﺛﹶﺖ‪ .‬ﻓﹶﻘﹸﻠﹾﺖ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﻣ‪‬ﺎ ﺍﻟﹾﻌ‪‬ﻠﱠﺔﹸ ﻓ‪‬ﻲ‬ ‫ﺫﹶﻟ‪‬ﻚ؟ ﻓﹶﻘﹶﺎﻝﹶ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ‪ :‬ﺇﹺﻥﱠ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﻋ‪‬ﺰ‪ ‬ﺫ‪‬ﻛﹾﺮ‪‬ﻩ‪ ‬ﺑ‪‬ﻌ‪‬ﺚﹶ ﺭ‪‬ﺳ‪‬ﻮﻟﹰﺎ ﺇﹺﻟﹶﻰ ﺃﹶﻫ‪‬ﻞﹺ ‪‬ﺯﻣ‪‬ﺎﻧﹺﻪ‪ ‬ﻓﹶﺪ‪‬ﻋ‪‬ﺎﻫ‪‬ﻢ‪ ‬ﺇﹺﻟﹶﻰ ﻋ‪‬ﺒ‪‬ﺎﺩ‪‬ﺓ‪ ‬ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﻃﹶﺎﻋ‪‬ﺘ‪‬ﻪ‪ ،‬ﻓﹶﻘﹶﺎﻟﹸﻮﺍ‪ :‬ﺇﹺﻥﹾ ﻓﹶﻌ‪‬ﻠﹾﻨ‪‬ﺎ‬ ‫ﺫﹶﻟ‪‬ﻚ‪ ‬ﻓﹶﻤ‪‬ﺎ ﻟﹶﻨ‪‬ﺎ؟ ﻓﹶﻮ‪ ‬ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﻣ‪‬ﺎ ﺃﹶﻧ‪‬ﺖ‪ ‬ﺑﹺﺄﹶﻛﹾﹶﺜﺮﹺﻧ‪‬ﺎ ﻣ‪‬ﺎﻟﹰﺎ ﻭ‪ ‬ﻟﹶﺎ ﺑﹺﺄﹶﻋ‪ ‬ﺰﻧ‪‬ﺎ ﻋ‪‬ﺸ‪‬ﲑ‪‬ﺓﹰ‪ .‬ﻓﹶﻘﹶﺎﻝﹶ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ‪ :‬ﺇﹺﻥﹾ ﺃﹶﻃﹶﻌ‪‬ﺘ‪‬ﻤ‪‬ﻮﻧﹺﻲ ﺃﹶﺩ‪‬ﺧ‪‬ﻠﹶﻜﹸﻢ‪ ‬ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﺍﻟﹾﺠ‪‬ﻨ‪‬ﺔﹶ ﻭ‪ ‬ﺇﹺﻥﹾ‬ ‫ﻋ‪‬ﺼ‪‬ﻴ‪‬ﺘ‪‬ﻤ‪‬ﻮﻧﹺﻲ ﺃﹶﺩ‪‬ﺧ‪‬ﻠﹶﻜﹸﻢ‪ ‬ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﺍﻟﻨ‪‬ﺎﺭ‪ .‬ﻓﹶﻘﹶﺎﻟﹸﻮﺍ ﻭ‪ ‬ﻣ‪‬ﺎ ﺍﻟﹾﺠ‪‬ﻨ‪‬ﺔﹸ ﻭ‪ ‬ﺍﻟﻨ‪‬ﺎﺭ‪‬؟ ﻓﹶﻮ‪‬ﺻ‪‬ﻒ‪ ‬ﻟﹶﻬ‪‬ﻢ‪ ‬ﺫﹶﻟ‪‬ﻚ‪ .‬ﻓﹶﻘﹶﺎﻟﹸﻮﺍ ﻣ‪‬ﺘ‪‬ﻰ ﻧ‪‬ﺼ‪‬ﲑ‪ ‬ﺇﹺﻟﹶﻰ ﺫﹶﻟ‪‬ﻚ‪‬؟ ﻓﹶﻘﹶﺎﻝﹶ ﺇﹺﺫﹶﺍ ﻣ‪‬ﺘ‪‬ﻢ‪.‬‬ ‫ﻓﹶﻘﹶﺎﻟﹸﻮﺍ ﻟﹶﻘﹶﺪ‪ ‬ﺭ‪‬ﺃﹶﻳ‪‬ﻨ‪‬ﺎ ﺃﹶﻣ‪‬ﻮ‪‬ﺍﺗ‪‬ﻨ‪‬ﺎ ﺻ‪‬ﺎﺭ‪‬ﻭﺍ ﻋ‪‬ﻈﹶﺎﻣﺎﹰ ﻭ‪ ‬ﺭ‪‬ﻓﹶﺎﺗﺎﹰ؛ ﻓﹶﺎﺯ‪‬ﺩ‪‬ﺍﺩ‪‬ﻭﺍ ﻟﹶﻪ‪ ‬ﺗ‪‬ﻜﹾﺬ‪‬ﻳﺒﺎﹰ ﻭ‪ ‬ﺑﹺﻪ‪ ‬ﺍﺳ‪‬ﺘ‪‬ﺨ‪‬ﻔﹶﺎﻓﺎﹰ‪ .‬ﻓﹶﺄﹶﺣ‪‬ﺪ‪‬ﺙﹶ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﻋ‪‬ﺰ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺟ‪‬ﻞﱠ ﻓ‪‬ﻴﻬﹺﻢ‪ ‬ﺍﻟﹾﺄﹶﺣ‪‬ﻠﹶﺎﻡ‪‬‬ ‫ﻓﹶﺄﹶﺗ‪‬ﻮ‪‬ﻩ‪ ‬ﻓﹶﺄﹶﺧ‪‬ﺒ‪‬ﺮ‪‬ﻭﻩ‪ ‬ﺑﹺﻤ‪‬ﺎ ﺭ‪‬ﺃﹶﻭ‪‬ﺍ ﻭ‪ ‬ﻣ‪‬ﺎ ﺃﹶﻧ‪‬ﻜﹶﺮ‪‬ﻭﺍ ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﺫﹶﻟ‪‬ﻚ‪ .‬ﻓﹶﻘﹶﺎﻝﹶ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ‪ :‬ﺇﹺﻥﱠ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﻋ‪‬ﺰ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺟ‪‬ﻞﱠ ﺃﹶﺭ‪‬ﺍﺩ‪ ‬ﺃﹶﻥﹾ ﻳ‪‬ﺤ‪‬ﺘ‪‬ﺞ‪ ‬ﻋ‪‬ﻠﹶﻴ‪‬ﻜﹸﻢ‪ ‬ﺑﹺﻬ‪‬ﺬﹶﺍ؛ ﻫ‪‬ﻜﹶﺬﹶﺍ‬ ‫ﺗ‪‬ﻜﹸﻮﻥﹸ ﺃﹶﺭ‪‬ﻭ‪‬ﺍﺣ‪‬ﻜﹸﻢ‪ ‬ﺇﹺﺫﹶﺍ ﻣ‪‬ﺘ‪‬ﻢ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺇﹺﻥﹾ ﺑ‪‬ﻠ‪‬ﻴ‪‬ﺖ‪ ‬ﺃﹶﺑ‪‬ﺪ‪‬ﺍﻧ‪‬ﻜﹸﻢ‪ .‬ﺗ‪‬ﺼ‪‬ﲑ‪ ‬ﺍﻟﹾﺄﹶﺭ‪‬ﻭ‪‬ﺍﺡ‪ ‬ﺇﹺﻟﹶﻰ ﻋ‪‬ﻘﹶﺎﺏﹴ ﺣ‪‬ﺘ‪‬ﻰ ﺗ‪‬ﺒ‪‬ﻌ‪‬ﺚﹶ ﺍﻟﹾﺄﹶﺑ‪‬ﺪ‪‬ﺍﻥﹸ‪) .‬ﺍﻟﻜﺎﻓﻲ ﺟﻠﺪ ‪- ۸‬‬ ‫ﺻﻔﺤﻪ‪ -۹۰‬ﺣﺪﻳﺚ ﺍﻷﺣﻼﻡ ﻭ ﺍﻟﺤﺠﺔ ﻋﻠﻰ ﺃﻫﻞ ﺫﻟﻚ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ‪ ،‬ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﻭﺍﻓﻲ ﺟﻠﺪ ‪ ۲۵‬ﺻﻔﺤﻪ ‪ ۶۴۰‬ﻭ ‪ ۶۴۱‬ﺍﺯ‬ ‫ﻃﺒﻊ ﺟﺪﻳﺪ(‬ ‫ﺗﺮﺟﻤﻪ‪ :‬ﺍﻣﺎﻡ ﻋﻠﻲ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﻫﻤﺎﻧﺎ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺧﻠﻘﺖ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ )ﺭﺍﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ( ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬ﻋﻠﺖ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﻠﻲ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ‪ :‬ﻫﻤﺎﻧﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺰﻭﺟﻞ‬ ‫ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻮ ﺍﻫﻞ ﺯﻣﺎﻧﺶ ﺑﺮﺍﻧﮕﻴﺨﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ ﻓﺮﺍﺧﻮﺍﻧﺪ‪ .‬ﻗﻮﻡ ﺍﻭ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٢٠‬‬

‫ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ :‬ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﺎﺭ )ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﻃﺎﻋﺖ ﺍﻟﻬﻲ( ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﻴﻢ ﺑﻪ ﻣﺎ ﭼﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ؟ ﺑﻪ ﺧﺪﺍﮐﻪ‪ ،‬ﺗﻮ ﻧﻪ ﻣﺎﻟﺖ ﺍﺯ ﻣﺎ‬ ‫ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﻋﺰﺕ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺍﺕ )ﺗﺎ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﺱ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﻴﻢ(‪ .‬ﭘﺲ ﺁﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻓﺮﻣﻮﺩ‪ :‬ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ‬ ‫ﮐﻨﻴﺪ‪ ،‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍ ﻋﺼﻴﺎﻥ ﮐﻨﻴﺪ‪ ،‬ﺧﺪﺍ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺧﻞ ﺩﺭﺁﺗﺶ )ﺟﻬﻨﻢ( ﻣﻴﮑﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻗﻮﻡ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ :‬ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺟﻬﻨﻢ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ‪ ،‬ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﺮﺩ‪ .‬ﻗﻮﻣﺶ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ :‬ﮐ‪‬ﻲ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ‬ ‫ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ؟ ﻓﺮﻣﻮﺩ‪ :‬ﺯﻣﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﻤﻴﺮﻳﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ :‬ﺑﻲ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻣﺎ ﻣﺮﺩﮔﺎﻧﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻳﻢ ﮐﻪ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﻭ ﺧﺎﮎ ﺷﺪﻧﺪ؛‬ ‫ﺳﭙﺲ ﺑﺮ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭ ﺧﻮﺍﺭ ﺷﻤﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻓﺰﻭﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺰﻭﺟﻞ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻧﺸﺎﻥ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺷﺎﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ )ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ( ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺷﺎﻥ ﻓﺮﻣﻮﺩ‪ :‬ﻫﻤﺎﻧﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺰﻭﺟﻞ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﺠﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺷﻤﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ‬ ‫ﺑﻤﻴﺮﻳﺪ‪ ،‬ﺍﺭﻭﺍﺣﺘﺎﻥ ﻫﻤﻴﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﺪﻧﻬﺎﻳﺘﺎﻥ ﺑﻼ ﺑﺮﺳﺪ )ﻭ ﺑﭙﻮﺳﺪ(‪ .‬ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺴﻮ ﻋﻘﺎﺏ )ﻭ ﺩﻳﺪﻥ‬ ‫ﻧﺘﻴﺠﺔ ﺍﻋﻤﺎﻝ( ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎ ﺭﻭﺯﻳﮑﻪ ﺑﺪﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻧﮕﻴﺨﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺟﻠﺴﺔ ﺷﺸﻢ‬

‫ارﺗﺒﺎط ﻋﺎﻟﻤﻬﺎ و ﻧﻈﺎﻣﻬﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺎ ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ‬

‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‬ ‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﻄﺮﺕ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻫﺮﻛﺲ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑـﻬﺮﻩ‬ ‫ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ‪ ،‬ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺷﺨﺼﻲ ﺍﺯ ﻇﻮﺍﻫﺮ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻛﻪ ﻫﺮﻛﺲ ﺩﺍﺭﺩ )ﻣﺜﻞ ﻫﻴﻜﻞ ﻭ ﺛﺮﻭﺕ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺳﻮﺍﺩ( ﻣﻤﻜﻦ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﭼﻮﭘﺎﻧﻲ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻥ ﭘﺎﻛﻴﺰﮔﻲ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺩﺭ‬ ‫ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺻﻔﺮ ﻭ ﻫﻴﭻ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻲ ﺑﺮ ﺍﻭ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﻣﻲﻳﺎﺑﺪ‪ .‬ﺍ ﺑﺴﺎ ﺑﺎ ﺳﻮﺍﺩ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺳﻮﺍﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍ ﺧﻮﺩ‬ ‫ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﻭ ﺩﻗﺖ ﺑﻪ ﻓﻄﺮﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺯﺍﻭﻳﺔ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻲ ﺷﺪﻩ‬ ‫ﻭ ﻧﻮﺭ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻓﻄﺮﺕ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺑﺮﺁﻥ ﻧﻘﻄﻪ ﻧﻤﻲﺗﺎﺑﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻴﭻ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪].‬ﻣﺜﺎﻝ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺗﻤﺮﻛﺰﺍﺷﻌﺔﺧﻮﺭﺷﻴﺪﺑﺎﺫﺭﺓﺑﻴﻦ[‬ ‫ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺧﻮﺍﺏ‪ ،‬ﭼﻪ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺁﻣﻴﺰ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﻴﻜﻨﺪﻛﻪ‪:‬‬

‫" ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﻳ‪‬ﺘ‪‬ﻮ‪‬ﻓﱠﻰ ﺍﻟﹾﺄﹶﻧ‪‬ﻔﹸﺲ‪ ‬ﺣ‪‬ﲔ‪ ‬ﻣ‪‬ﻮ‪‬ﺗ‪‬ﻬﺎ ﻭ‪ ‬ﺍﻟﱠﺘ‪‬ﻲ ﻟﹶﻢ‪ ‬ﺗ‪‬ﻤ‪‬ﺖ‪ ‬ﻓ‪‬ﻲ ﻣ‪‬ﻨﺎﻣ‪‬ﻬﺎ ﻓﹶﻴ‪‬ﻤ‪‬ﺴِﻚ‪ ‬ﺍﻟﱠﺘ‪‬ﻲ ﻗﹶﻀﻰ ﻋ‪‬ﻠﹶﻴ‪‬ﻬ‪‬ﺎ ﺍﻟﹾﻤ‪‬ﻮ‪‬ﺕ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﻳ‪‬ﺮ‪‬ﺳ‪‬ﻞﹸ ﺍﻟﹾﺄﹸﺧ‪‬ﺮﻯ ﺇﹺﱃ ﺃﹶﺟ‪‬ﻞﹴ ﻣ‪‬ﺴ‪‬ﻤ‪‬ﻰ ﺇﹺﻥﱠ ﻓ‪‬ﻲ‬ ‫ﺫﻟ‪‬ﻚ‪ ‬ﻟﹶﺂﻳﺎﺕ‪ ‬ﻟ‪‬ﻘﹶﻮ‪‬ﻡﹴ ﻳ‪‬ﺘ‪‬ﻔﹶﻜﱠﺮ‪‬ﻭﻥﹶ "‬ ‫ﺍﺧﻼﻕ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺁﻳﻪ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ ]ﺍﻧﺴﺎﻥ[ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺑﺎ ﮔﻮﺵ ﻓﻄﺮﺕ ﮔﻮﺵﻛﻨﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ‬ ‫ﺩﺭﻣﻲﻳﺎﺑﺪ‪.‬‬

‫ﺗﻮﻓﯽ‬

‫ﺗﻮﻓـّﻲ ﻳﻌﻨﻲ ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺫﺭﺓ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﺫﺭﻩﺍ ﻫﻢ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﻜﺸﻲ ﻭ ﺑﻠﻴﺴﻲ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻛﻨﻲ ﻭ ﻧﻤﻲ ﻫﻢ ﻧﮕﺬﺍﺭ ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ‬ ‫ﻣﻴﮕﻮﻳﻴﻢ ﻓﻼﻧﻲ ﺩ‪‬ﻳﻦ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎﺀﻛﺮﺩ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺗﻤﺎﻡ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺭﺍ ﻫﻢ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻛﺮﺩ‪ .‬ﻣﺜﻼ ﺩ‪‬ﻳﻦ ﺍﻭ ‪ ۵۰۰۲۵‬ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻳﻚ‬ ‫ﺻﻔﺤﻪ ﭘﺎﻛﺖ ﻧﺎﻣﻪ ﻫﻢ ﺭﻭ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺁﻥ ﭘﻮﻝ ﺧﺮﺩ ﺭﺍ ﻫﻢ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺣﺘﻲ ﺁﻥ ﭘﺎﻛﺖ ﻧﺎﻣﻪ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻛﻪ ﺭﻭ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٢١‬‬

‫ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻛﺮﺩ ﻭ ﻳﻚ ﭘﺮﻛﺎﻫﻲ ﻫﻢ ﺑﺎﻗﻲ ﻧﻤﺎﻧﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻳﻚ ﻭﻗﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻴﻢ ﻓﻼﻧﻲ ﺩ‪‬ﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﺀﻛﺮﺩ؛ ﻳﻌﻨﻲ ﭘﻮﻝ ﺭﺍ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ‪،‬‬ ‫ﺍﻣﺎ ﺧﺮﺩﻩﻫﺎ ﻭ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺭﺍ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﻭﻝ ﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫]ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺁﻳﻪ‪ " [:‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻭﻗﺘﻲ ﻛﺴﻲ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ‪ ،‬ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ )ﺍﻳﻨﭽﻨﻴﻦ ﮔﺮﻓﺘﻨﻲ ﻛﻪ ﺫﺭﻩﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ‬ ‫ﺑﺎﻗﻲ ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ( ﻭ ﺁﻧـﻬﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻧﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺑﻨﺪ‪".‬‬ ‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﻮﺭ ﺻﺮﻳﺢ ﻭ ﺭﻭﺷﻦ‪ ،‬ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺍﺏ ﻳﻜﻲ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ )ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻭ‪ ،‬ﻧﻔﺲ ﺍﻳﻔﺎﺀ ﻣﻴﺸﻮﺩ(‪.‬‬

‫• ﻗﺮآن ﻋﺎﻟ‪‬ﻤﯽ ﺗﺮﺑﯿﺖ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﮐﻪ او را ﺑﺸﮑﻨﺪ‪) .‬ﺩﺭ ﺑﺤﺚ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻨﺎﺳﻲ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺳﻴﺪ(‬

‫]ﺍﺩﺍﻣﺔ ﺗﺮﺟﻤﺔ ﻣﻔﻬﻮﻣﻲ ﺁﻳﻪ[‪ " :‬و اﻣﺎ آﻧـﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻧﻔﺴﺸﺎن را ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬دو ﻗﺴﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ :‬ﯾﮏ ﻗﺴﻢ آﻧـﻬﺎﯾﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ اﺗﻔﺎﻗﺎً‬ ‫اﺟﻠﺸﺎن در ﻫﻤﺎن ﺧﻮاب ﻓﺮا ﻣﯿﺮﺳﺪ ﭘﺲ ﻧﻔﺲ را ﻧﮕﻪ ﻣﯿﺪارﻧﺪ و ﺑﺮﻧﻤﯿﮕﺮدد و ﻗﺴﻢ دوم‪) :‬دﯾﮕﺮان را( ﻧﻔﺴﺸﺎن را دوﺑﺎره‬

‫ﺑﺮﻣﯿﮕﺮداﻧﻨﺪ ﺗﺎ آن ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ اﺟﻞ ﺣﺘﻤﯽ رﺳﯿﺪ‪ ،‬ﺑﺮاي ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﯿﺮون ﻣﯽآﯾﺪ‪ " .‬اﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ در آن‪ ،‬اﻟﺒﺘﻪ آﯾﺎﺗﯽ اﺳﺖ ﺑﺮاي ﻗﻮﻣﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﺗﻔﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ‪) " .‬ﻧﻪ ﺑﺮاي ﻫﻤﻪ ﮐﺲ!(‬

‫ﭘﺲ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍ ﻧﻮﻋﻲ ﻣﻮﺕ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻓﺮﻣﻮﺩ‪ ،‬ﺁﻥ ﻫﻢ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﺁﻳﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ‪ ،‬ﺑﺤﺚ ﺭﺅﻳﺎ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﻜﻨﺪﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﺪﻫﺪ‪ ،‬ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺅﻳﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻬﺮﻩﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ‪) .‬ﺍﻟﺒﺘﻪ‬ ‫ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﻫﺪ‪ (.‬ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ)ﻉ( ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬ ‫" ﻗﺎﻝﹶ ﻳﺎ ﺑ‪‬ﻨ‪‬ﻲ‪ ‬ﺇﹺﻧ‪‬ﻲ ﺃﹶﺭﻯ ﻓ‪‬ﻲ ﺍﻟﹾﻤ‪‬ﻨﺎﻡﹺ ﺃﹶﻧ‪‬ﻲ ﺃﹶﺫﹾﺑ‪‬ﺤ‪‬ﻚ‪ ‬ﻓﹶﺎﻧ‪‬ﻈﹸﺮ‪ ‬ﻣﺎ ﺫﺍ ﺗ‪‬ﺮﻯ‪ ".‬ﺻﺎﻓﺎﺕ )‪.(۱۰۲‬‬ ‫" ﻣﻦ ﺩﻳﺪﻡ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺳﺮ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﻲﺑ‪‬ﺮﻡ ﭘﺲ ﻧﻈﺮ ﺗﻮ ﭼﻴﺴﺖ؟ "‬

‫اﺷﺘﺮاﮐﺎت و ﺗﻔﺎوت وﺟﻮد اﻧﺴﺎن در ﻋﺎﻟﻤﻬﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ‬

‫ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ)ﻉ( ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ)ﻉ( ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪:‬‬

‫‪ -۱‬اﻧﺴﺎن در ﻫﺮ ﻋﺎﻟﻤﯽ ﮐﻪ ﻗﺮار ﻣﯿﮕﯿﺮد‪ ،‬ﺑﺪﻧﯽ ﻣﺨﺼﻮص ﻧﻈﺎم آن ﻋﺎﻟﻢ دارد‪ .‬ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﺍﺭﻳﻢ‪ .‬ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ‬ ‫ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ ﻛﻠﻲ ﺗﻘﺴﻴﻢﺑﻨﺪ ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺳﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﺍﺭﻳﻢ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺟﺰﺋﻲ ﺗﺮ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻛﻨﻴﻢ ﺑﻌﻀﻲ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻣﺜﻼ‪ ،‬ﻫﺰﺍﺭ‬ ‫ﻋﺎﻟﻢ ﺩﺍﺭﻳﻢ‪.‬‬

‫‪-۲‬روح اﻧﺴﺎن وارد ﻫﺮ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﯿﺸﻮد‪ ،‬ﺗﺤﺖ ﻧﻈﺎم آن ﻋﺎﻟﻢ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺭﻭﺡ ﻣﻦ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﻧﻈﺎﻡ ﺗﺒﻌﻴﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺩﺍﺧﻞ ﺑﺪﻧﻲ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺟﻨﺲ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺅﻳﺎ ﺩﺍﺧﻞ ﺑﺪﻧﻲ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺁﻥ‬ ‫ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﻼ ﺑﺪﻧﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺩﺳﺘﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﺸﺘﻤﺎﻥ ﺑﭙﻴﭽﺎﻧﻴﻢ‪ .‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺅﻳﺎ‪ ،‬ﺍ ﺑﺴﺎ ﺑﺪﻥ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻭﺳﻌﺖ‬ ‫ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺭﺍﺣﺘﻲ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﭻ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ‪.‬‬

‫‪-۳‬در اﯾﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺴﯿﺮِﻣﮑﺎن را داﺧﻞ در ﯾﮏ زﻣﺎن‪ ،‬ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﺳﯿﻄﺮه ﻫﺮ دو ﻫﺴﺘﯿﻢ‪ ،‬ﻃﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪ .‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ‬ ‫ﺿﺮﻭﺭﺗﺎ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺅﻳﺎ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﺸﻬﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻫﺴﺘﻴﻢ؛ ﻟﺤﻈﺔ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺗـﻬﺮﺍﻥ ﺩﺭ‬ ‫ﺣﺎﻝ ﻧﺎﻫﺎﺭ ﺧﻮﺭﺩﻥ‪ ،‬ﺩﺭ ﺧﺎﻧﺔ ﻋﻤﻮ ﻫﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺅﻳﺎ‪ ،‬ﻃﻲ ﻣﺴﻴﺮ ﻣﻜﺎﻥ ﻫﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﻢ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻫﻴﭽﻴﻚ‬ ‫ﻧﺒﺎﺷﺪ؛ ﻧﻪ ﻣﻜﺎﻥ ﻭ ﻧﻪ ﺯﻣﺎﻥ‪ .‬ﻣﺜﻼ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺴﻴﺮ ﺑﻴﻦ ﻣﺸﻬﺪ ﻭ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺅﻳﺎ ﺑﺎ ﭘﺎ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻃﻲ‬ ‫ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﻭ ﺑﺎ ﻣﺸﻘﺎﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻃﻲ ﻛﻨﻴﻢ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٢٢‬‬

‫‪ -۴‬وﺳﻌﺖ وﻟﻄﺎﻓﺖ زﯾﺎد ﻋﺎﻟﻢ رؤﯾﺎ ﺑﺮﻋﮑﺲ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎده‪ .‬ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺅﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﻣﻮﺭﭼﻪﺍ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ‬ ‫ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﭘﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﻟﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ؛ ﺍﻣﺎ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺣﺎﻝ ﺁﻥ ﻣﻮﺭﭼﻪ ﻓﻼﻥ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻥ ﻧﻈﺎﻡ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻭﺳﻌﺖ ﺩﺍﺭﺩ‬ ‫ﻛﻪ ﻓﺮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺑﺪﻧﻲ ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﻭﺳﻌﺖ ﻭ ﻟﻄﺎﻓﺖ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ‪.‬‬

‫‪ -۵‬ﻣﺤﺎل وﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺑﻮدن ﺻﺪﻣﺎت ﺟﺴﻤﯽ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎده ﺑﺮﺧﻼف ﻋﺎﻟﻢ رؤﯾﺎ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﮔﺮ ﭼﺸﻢ ﺩﺭﺁﻣﺪ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭﺁﻣﺪ؛‬ ‫ﺍﻣﺎ ﺑﺪﻥ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﭼﺸﻢ ﻓﺮﺩ‪ ،‬ﺩﻩ ﺑﺎﺭ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﻋﺬﺍﺏ ﻭ ﻳﺎﺯﺩﻫﻤﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﭼﺸﻢ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻣﺜﻞ ﻧﻈﺎﻡ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﻢ ﻣﻴﻠﺔ ﭼﺪﻧﻲ ﻣﺜﻞ ﻓﻨﺮ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﻳﻚ ﻣﻴﻠﺔ ﭼﺪﻧﻲ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺿﺮﺑﻪ‪ ،‬ﺧﺮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻓﻨﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ ﺿﺮﺑﻪ ﻭ‬ ‫ﻓﺸﺎﺭ ﺭﺍ ﺗﺤﻤﻞ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﺿﺮﺑﻪ ﻭ ﻓﺸﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﻢ ﺟﻨﺲ ﺑﺪﻥ ﻃﻮﺭﻳﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺗﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﻚ ﻓﻨﺮﻳﺖ ﺧﺎﺻﻲ ﺩﺍﺭﺩ )ﺑﻪ ﺗﻨﺎﺳﺐ ﻣﺜﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺯﺩﻳﻢ(‪.‬‬ ‫ﺁﻥ ﺍﻣﺮ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻣﻤﻜﻦ ﻭ ﺣﺘﻲ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﻣﺎ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻗﺘﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺪﻥ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻳﻢ‪ ،‬ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻧﺮﻓﺘﻴﻢ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﻧﻈﺎﻡ ﻭ ﺑﺪﻧﻲ ﺷﺪﻳﻢ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺑﺪﻥ‪ ،‬ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻟﻄﻴﻒﺗﺮ ﻭ‬ ‫ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺁﻥ ﺑﺪﻥ ﭼﻪ ﺟﻮﺭ ﺑﺪﻧﻲ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻌﺪﺍ ﻣﻔﺼﻼ ﺑﺤﺚ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ؛ ﻓﻌﻼ ﻳﻚ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻣﻲﺁﻭﺭﻳﻢ‪.‬‬

‫‪ -۶‬ﺑﺪن ﻫﺮ ﮐﺴﯽ درآن ﻋﺎﻟﻢ از ﺟﻨﺲ ﻋ‪‬ﻤ‪‬ﻞ آن ﺷﺨﺺ اﺳﺖ‪ .‬ﺁﻥ ﺑﺪﻥ ﺍﺯ ﺟﻨﺲ ﺍﻳﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺜﻼ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ‬ ‫ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻲ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭﺣﺸﻲ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻭ ﻣﻨﻈﺮﺓ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﻛﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺑﺪﻥ ﻣﺎﺩ ﻣﺎ‬ ‫ﺟﻨﺴﺶ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﺍﻣﺎ ﺁﻥ ﺑﺪﻥ ﺍﺯ ﺟﻨﺲ ﻋﻤﻞ ﻣﺎﺳﺖ‪ .‬ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﮔﻨﺎﻫﻲ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﮔﻨﺎﻩ‪ ،‬ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺁﻥ‬ ‫ﻣﻨﻈﺮﺓ ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﻙ‪ ،‬ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﺷﺪﻡ‪ ،‬ﺍﮔﺮ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﺎﻃﻦ ﻋﻤﻠﻢ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻢ‪ ،‬ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ‪ .‬ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺑﺎﻃﻦ ﻋﻤﻞ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻵﻥ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﻗﺎﺑﻞ ﺣﺲ ﺑﺮﺍ ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻫﻤﺔ ﺣﺎﻻﺕ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻧﻌﻜﺎﺱ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺜﻼ ﺩﺭ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺗﻮﺑﺔ ﻋﻤﻴﻘﻲ ﻛﺮﺩﻩﺍﻡ‪ ،‬ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎ ﻭ ﻭﺣﺸﺘﻬﺎ ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ ﻛﻪ ﺩﻭﺳﺘﻲ ﺁﻣﺪ ﻭ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﻪ‬ ‫ﺑﺎﻏﻲ ﺑﺮﺩ ﻭﻛﻼ ﺁﻥ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎ ﺍﺯ ﻳﺎﺩ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﺛﺮ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻤﺎﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻳﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺗﻮﺑﺔ ﺿﻌﻴﻔﻲ ﻛﺮﺩﻩﺍﻡ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﻡ ﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﺎﻍ ﺯﻳﺒﺎ ﻣﻴﺸﻮﻡ‪ ،‬ﺍﺯ ﺑﺎﻍ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﻡ ﺍﻣﺎ‬ ‫ﻋﺬﺍﺏ ﺁﻥ ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻳﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺗﻮﺑﻪ ﻛﺮﺩﻩﺍﻡ ﺍﻣﺎ ﻟﺬﺕ ﮔﻨﺎﻩ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺅﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﻍ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﻣﺎ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﻙ ﺁﻥ ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ‬ ‫ﻫﻢ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻫﺴﺖ‪ .‬ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻛﻤﻲ ﺍﺯ ﺑﺎﻃﻦ ﻋﻤﻞ‪ ،‬ﻧﻤﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺅﻳﺎ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺴﻴﺎﺭ‬ ‫ﭘﺎﻳﻴﻨﻲ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺮﺯﺥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ ﻧﻤﻮﺩ ﻫﻢ ﻛﻪ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ )ﺑﺎﻃﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ( ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻛﻞ ﺣﻘﻴﻘﺖ‬ ‫ﻣﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺣﺎﻝ ﺁﻥ ﺑﺪﻧﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺯﺥ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﺍﻭﺿﺎﻋﻲ ﺩﺍﺭﺩ؟!‬ ‫ﻳﻚ ﭘﺮﺩﻩ ﻛﻨﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺭﺍ ﻟﻤﺲ ﻣﻴﻜﻨﻢ‪ .‬ﺍﺳﺘﺪﻻﻝ ﻭ ﺑﺮﻫﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻲ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﺔ ﻭﺟﻮﺩﻡ‪ ،‬ﺍﻵﻥ ﻫﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺁﻣﺪﻡ ﻫﻤﻪﺍﺵ ﺩﺭ ﻳﺎﺩﻡ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﺑﺪﻥ ﻣﺎﺩ ‪ ،‬ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻫﺴﺖ‪ .‬ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺛﺎﺑﺖ ﻛﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﻋﺎﻟﻢ‬ ‫ﺑﺮﺯﺥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ؟ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺁﻥ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻧﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﻓﺮﺩ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺮﮔﺶ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺿﺒﻂ ﺻﻮﺕ ﻛﺎﺭ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﻌﺪ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٢٣‬‬

‫ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻣﺎ ﺑﺮﺭﺳﻲ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻓﺸﺎﺭ ﻗﺒﺮ ﻭ ﻧﻜﻴﺮ ﻭ ﻣﻨﻜﺮ ﺍﺻﻼ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻧﻤﻲﺍﻓﺘﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ‪ ،‬ﭼﻘﺪﺭ ﺑﭽﮕﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﺧﻮﺏ ﺑﺮﺍ ﺧﻮﺍﺏ ﻫﻢ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻓﺮﺩ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺅﻳﺎ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ ﺛﺒﺖ ﻛﻨﻴﺪ ﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻴﺪ‪ .‬ﻓﺸﺎﺭ ﻗﺒﺮ ﻭ‬ ‫ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻢ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻗﺒﺮ ﺧﺎﻛﻲ ﻧﻴﺴﺖ؛ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﻭ ﻣﻴﭙﻮﺳﺪ‪.‬‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺑﭽﮕﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ ﻭﺣﻲ ﺍﻃﻼﻋﻲ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﺮﻛﺰ ﺷﻨﺎﺧﺖ‪ ،‬ﻓﻘﻂ‬ ‫ﻣﻐﺰ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺧﻮﺩ ﻭﺣﻲ ﻣﺮﻛﺰ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻗﻮ ﻭ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻭﺣﻲ‪ ،‬ﺑﺎ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ‪ ،‬ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻲ ﺭﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻛﻮﺗﺎﻩ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺵ ﻭ‬ ‫ﺑﺮﻭ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻳﻢ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﻳﮕﺮ )ﺭﺅﻳﺎ( ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺿﻌﻴﻔﻲ ﺍﺯ ﺑﺎﻃﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ]ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ[‬ ‫ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪﻛﻪ ﺭﻭﺡ ﻣﻨﻬﺎ ﺑﺪﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺯﻧﺪﮔﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬

‫ﻣﺜﺎﻟﯽ دﯾﮕﺮ‪ :‬ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﻳﻮﺳﻒ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺭﺅﻳﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺩﺍﺭﺩ‪ " :‬ﺇﹺﺫﹾ ﻗﺎﻝﹶ ﻳ‪‬ﻮﺳ‪‬ﻒ‪ ‬ﻟ‪‬ﺄﹶﺑﹺﻴﻪ‪ ‬ﻳﺎ ﺃﹶﺑ‪‬ﺖ‪ ‬ﺇﹺﻧ‪‬ﻲ ﺭ‪‬ﺃﹶﻳ‪‬ﺖ‪ ‬ﺃﹶﺣ‪‬ﺪ‪ ‬ﻋ‪‬ﺸ‪‬ﺮ‪‬‬ ‫ﻛﹶﻮ‪‬ﻛﹶﺒﺎﹰ ﻭ‪ ‬ﺍﻟﺸ‪‬ﻤ‪‬ﺲ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺍﻟﹾﻘﹶﻤ‪‬ﺮ‪ ‬ﺭ‪‬ﺃﹶﻳ‪‬ﺘ‪‬ﻬ‪‬ﻢ‪ ‬ﻟ‪‬ﻲ ﺳﺎﺟﹺﺪ‪‬ﻳﻦ‪ "‬ﻳﻮﺳﻒ )‪.(۴‬‬ ‫" ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻦ ﺩﻳﺪﻡ ﻳﺎﺯﺩﻩ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﻣﺎﻩ‪ ،‬ﺩﻳﺪﻡ ﻛﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺳﺠﺪﻩ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪ «.‬ﺁﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﭼﻨﻴﻦ‬ ‫ﭼﻴﺰ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺑﻴﻔﺘﺪ؟ ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺅﻳﺎ ﺗﺤﻘﻖ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻧﻈﺎﻡ ﺁﻧﺠﺎ ﻃﻮﺭ ﻟﻄﻴﻒ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﻣﺎﻩ ﻭ ﺳﺘﺎﺭﻩ‬ ‫ﺳﺠﺪﻩ ﻛﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻄﻠﺐ ﺩﻭﻡ ﻛﻪ ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻳﻌﻘﻮﺏ ﻭﻗﺘﻲ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬ ‫"ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﭘﺪﺭﺕ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎﻩ ﻣﺎﺩﺭﺕ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ‪ ،‬ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻧﺖ‪ ".‬ﻳﻌﻨﻲ ﻳﻚ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻗﻴﻖ ﻭ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺍ ﺍﺳﺖ ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺭﺅﻳﺎ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﺩﻩ‪.‬‬

‫ﻗﻮاﻧﯿﻦ ﻃﺒﯿﻌﯽ وﺛﺎﺑﺖ در دﻧﯿﺎ‬ ‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﻢ‪ ،‬ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺁﺏ ﺭﺍ ﺟﺰ ﺩﺭ ﺩﻣﺎ ﺯﻳﺮ ﺻﻔﺮ ﻧﻤﻴﺪﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻳﺦ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻨﮓ‪ ،‬ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ‬ ‫ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻔﺘﻲ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺷﻴﺸﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎﺭﻳﻚ ﺑﺎﻻ ﺭﻭﺩ ﻭ ﺣﺘﻲ ﺩﺳﺖ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻫﻴﭻ‬ ‫ﻭﺟﻪ ﻧﻤﻲﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﻭﻝ ﻛﻨﻴﻢ ﻣﻲﺍﻓﺘﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﺑﺎﻻ ﺭﻭﺩ‪ ،‬ﺁﻥ‬ ‫ﻫﻢ ﺍﺯ ﺷﻴﺸﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎﺭﻳﻚ‪ ،‬ﻳﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﺪ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻈﺎﻣﻲ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﺩ‪ ،‬ﺗﺤﺖ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺁﻥ ﻧﻈﺎﻡ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ‬ ‫ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺎﻡ ﺍﮔﺮ ﻏﻴﺮ ﺁﻥ ﺷﻜﻞ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻏﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﺎ ]ﺩﺭ ﻓﻬﻢ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﺴﺎﺋﻞ[ ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ ﺯﻳﺮ ﺻﻔﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﮔﻴﺮ ﻛﺮﺩﻩﺍﻳﻢ ﻭ ﻣﻲﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﻧﻈﺎﻡ ﺑﺎﻻ ‪ ١٠٠‬ﺩﺭﺟﻪ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺎﻡ ﺗﺤﻠﻴﻞ‬ ‫ﻛﻨﻴﻢ! ﻭ ﺣﺘﻲ ﺑﻌﻀﻲ ﺭﻭﺷﻨﻔﻜﺮﺍﻧﻪ ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﻨﺪ ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﺍ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ!! ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻓﻄﺮﺕ ﺑﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ‬ ‫ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﻭﺣﻲ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ‪ ،‬ﻓﻬﻢ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻤﻜﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬

‫ﭘﺲ ﺗﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ ﮐﻪ‪:‬‬

‫• ﻧﻈﺎﻣﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ ارﺗﺒﺎط ﻣﺴﺘﻘﯿﻤﯽ دارﻧﺪ‪.‬‬ ‫• ارﺗﺒﺎط‪ ،‬ﻃﻮرﯾﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪام وارد ﻫﺮ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﺷﺪ‪ ،‬ﺻﻮرت آن ﻧﻈﺎم را ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﯿﮕﯿﺮد‪) .‬ﺻﻮرت‪ ،‬ﺗﺤﺖ‬ ‫ﻗﻮاﻧﯿﻦ ﻧﻈﺎم آن ﻋﺎﻟﻢ ﻇﻬﻮر ﻣﯿﮑﻨﺪ(‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٢۴‬‬

‫ﻣﺜﻼ ﻓﺮﺩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺮﺍ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺧﻴﺎﻟﻲ ﺧﻮﺩ ﺗﻜﺒﺮ ﻣﻴﻮﺭﺯﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ]ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺅﻳﺎ[ ﻣﻮﺭﭼﻪﺍ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻟﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ‬ ‫ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ‪ .‬ﺁﻥ ﻫﻢ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺁﻥ ﻣﻮﺭﭼﻪ ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻟﻪ ﺷﺪﻥ ﻃﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻟﻪ‬ ‫ﺷﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺮﻭﺩ؛ ﺑﻠﻜﻪ ﺩﻩ ﺑﺎﺭ ﻟﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺑﺪﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﺁﻳﺎﺕ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺧﻮﺍﺏ ﻫﻢﺯﻧﺪﺍﻧﻴﻬﺎ ﺣﻀﺮﺕ ﻳﻮﺳﻒ)ﻉ(‪ ،‬ﺧﻮﺍﺏ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻣﺼﺮ ﺯﻣﺎﻧﻴﻜﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻳﻮﺳﻒ)ﻉ(‬ ‫ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﺳﺖ‪.‬‬

‫ﻧﮑﺘﻪاي درﺑﺎرة ﺗﻌﺒﯿﺮ ﺧﻮاب‬ ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺣﻀﺮﺕ ﻳﻮﺳﻒ)ﻉ( ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺯﻧﺪﺍﻧﻴﻬﺎ ﺣﻀﺮﺕ ﻳﻮﺳﻒ)ﻉ( ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻛﻪ ﺧﻮﺍﺑﻲ ﺩﻳﺪﻩﺍﻳﻢ؛‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍ ﺑﺮﺍ ﻣﺎ ﺗﻌﺒﻴﺮﻛﻦ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﻳﻮﺳﻒ)ﻉ( ﺑﻪ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻛﻪ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺍﻫﻲ ﺷﺪ ﻭ ﺧﻤﺮ ﺳﻠﻄﺎﻥ‬ ‫ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻲ ﻓﺸﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻭﻳﺨﺖ ﻭ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺍﺯ ﺳﺮ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺧﻮﺭﺩ‪] .‬ﻳﻮﺳﻒ‪٣٦ ،‬‬ ‫ﺍﻟﻲ ‪ .[٤١‬ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻳﻮﺳﻒ)ﻉ( ﺑﻪ ﺍﻭﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻭﻳﺨﺖ‪ ،‬ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻔﺘﻢ ﻭ ﭼﻨﻴﻦ‬ ‫ﺧﻮﺍﺑﻲ ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻡ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺣﻀﺮﺕ ﻳﻮﺳﻒ)ﻉ( ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮﻛﺮﺩﻡ‪ ،‬ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﭼﻪ ﻧﻜﺘﻪﻫﺎ ﺩﻗﻴﻘﻲ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﺴﺖ؟! ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻨﺒﻊ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬﻤﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﻮﺍﺏ‪ ،‬ﺣﺠﺖ ﺷﺮﻋﻴﻪ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ‬ ‫ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻢ ]ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ[ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻭ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﻓﻼﻥ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﻜﻦ‪ ،‬ﺣﺠﺖ ﺷﺮﻋﻴﻪ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺩﺭﻛﺸﻒ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭ ﻣﻌﺎﺭﻑ‪ ،‬ﻳﻚ ﻣﻨﺒﻊ‬ ‫ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ؛ ﺁﻥ ﻫﻢ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻓﻄﺮﺕ‪.‬‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﻫﻔﺘﻢ‬

‫ﻧﻘﺶ اﻋﻤﺎل دﻧﯿﺎﯾﯽ در ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪن ﺷﺨﺼﯿﺖ‬ ‫)ﺑﺪن درﻋﺎﻟﻢ دﯾﮕﺮ (‬

‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‬ ‫ﺑﻴﻦ ﻋﺎﻟﻤﻬﺎ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ ﺧﻠﻘﺖ‪ ،‬ﺭﺍﺑﻄﻪﻫﺎﻳﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ؛ ﻭﺍﺭﺩ ﻫﺮ ﻋﺎﻟﻤﻲ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺑﺎ ﺑﺪﻥ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ‬ ‫ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ‪ ،‬ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺁﻧـﻬﺎ ]ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ[ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺅﻳﺎ ﺑﻮﺩ‬ ‫ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺍﻗﻊ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻛﺮﺩﻳﻢ‪.‬‬ ‫ﻳﻜﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻤﻬﺎﻳﻴﻜﻪ ﺭﺍﺑﻄﺔ ﺁﻥ ﺑﺎ ﻋﺎﻟﻤﻬﺎ ﺩﻳﮕﺮ‪ ،‬ﻣﺤﺴﻮﺱ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﺎ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﺩﺍﺭﺩ ]ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ[ ﻋﺎﻟﻢ ﻗﺒﻞ ﺍﺳﺖ ﻭ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻌﺪﻛﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻓﻌﻠﻲ ﻣﺎﺳﺖ‪ .‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬ ‫"ﻭ‪ ‬ﻟ‪‬ﻠﱠﻪ‪ ‬ﻏﹶﻴ‪‬ﺐ‪ ‬ﺍﻟﺴ‪‬ﻤﺎﻭﺍﺕ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺍﻟﹾﺄﹶﺭ‪‬ﺽﹺ ﻭ‪ ‬ﻣﺎ ﺃﹶﻣ‪‬ﺮ‪ ‬ﺍﻟﺴ‪‬ﺎﻋ‪‬ﻪ‪ ‬ﺇﹺﻻﱠ ﻛﹶﻠﹶﻤ‪‬ﺢﹺ ﺍﻟﹾﺒ‪‬ﺼ‪‬ﺮﹺ ﺃﹶﻭ‪ ‬ﻫ‪‬ﻮ‪ ‬ﺃﹶﻗﹾﺮ‪‬ﺏ‪ ‬ﺇﹺﻥﱠ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﻋ‪‬ﻠﻰ ﻛﹸﻞﱢ ﺷ‪‬ﻲ‪‬ﺀٍ ﻗﹶﺪ‪‬ﻳﺮ‪ .‬ﻭ‪ ‬ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﺃﹶﺧ‪‬ﺮ‪‬ﺟ‪‬ﻜﹸﻢ‪ ‬ﻣ‪‬ﻦ‪‬‬ ‫ﺑ‪‬ﻄﹸﻮﻥ‪ ‬ﺃﹸﻣ‪‬ﻬﺎﺗ‪‬ﻜﹸﻢ‪ ‬ﻻ ﺗ‪‬ﻌ‪‬ﻠﹶﻤ‪‬ﻮﻥﹶ ‪‬ﺷﻴ‪‬ﺌﺎﹰ ﻭ‪ ‬ﺟ‪‬ﻌ‪‬ﻞﹶ ﻟﹶﻜﹸﻢ‪ ‬ﺍﻟﺴ‪‬ﻤ‪‬ﻊ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺍﻟﹾﺄﹶﺑ‪‬ﺼﺎﺭ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺍﻟﹾﺄﹶﻓﹾﺌ‪‬ﺪ‪‬ﺓﹶ ﻟﹶﻌ‪‬ﻠﱠﻜﹸﻢ‪ ‬ﺗ‪‬ﺸ‪‬ﻜﹸﺮ‪‬ﻭﻥﹶ " )ﻧﺤﻞ ‪ ٧٧ ،‬ﻭ ‪(٧٨‬‬ ‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﺪ ﺁﻳﻪ‪ ،‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﻚ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﻓﻜﺮ ﻗﻮ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﻜﺸﺪ ﻭ‬ ‫ﻫﻤﺔ ﻋﺎﻟﻤﻬﺎ ﻗﺒﻞ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻳﻚ ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻲ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﻨﺎ ﺗﺤﺖ ﺍﻟﻠﻔﻈﻲ ﺁﻳﻪ ﻫﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺴﻴﺮ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ‬ ‫ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﻫﺪ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٢۵‬‬

‫ﻫﺮﻣﺤﺴﻮﺳﯽ ﯾﮏ وﺟﻪ ﻧﺎﻣﺤﺴﻮﺳﯽ]ﻏﯿﺒﯽ[ دارد ﮐﻪ آن ﻫﻢ ﻣﺎﻟﮑﺶ ﺧﺪاﺳﺖ‪.‬‬

‫"ﺳ‪‬ﻤﺎﻭﺍﺕ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺍﻟﹾﺄﹶﺭ‪‬ﺽ" ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﻣﺤﺴﻮﺱ ﺑﺮﺍ ﻣﺎﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻀﺎ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﺴﺘﻲ ﻛﻪ ﺟﻬﺖ‪ ‬ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ‪] .‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ[‬ ‫ﺿﻤﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ِﻣﻮﺭﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪﻛﻪ ﺍﻳﻦ ]ﻋﺎﻟﻢ[ ﻳﻚ ﻏﻴﺒﻲ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻭﺟﻪ ﻣﺤﺴﻮﺱ‪،‬‬ ‫ﻳﻚ ﻭﺟﻪ ﻏﻴﺮ ﻣﺤﺴﻮﺱ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻫﻴﭻ ﺣﺴﻲ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺁﻥ ﻏﻴﺐ ﻫﺴﺖ‪ .‬ﭘﺮﺩﻩ ﺭﺍ ﻛﻨﺎﺭ‬ ‫ﻣﻴﻜﺸﺪ ﻭ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﻳﻚ ﻣﺤﺴﻮﺱ ﻣﺎﺩ ﻧﻴﺴﺖ؛ ﺍﻣﺎ ﺁﻥ ﻏﻴﺐ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﻧﻜﺘﺔ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻝ ﺧﺪﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﻏﻴﺐ ﺑﺮﺳﻲ‪ ،‬ﻳﻚ ﻣﺠﺎﻫﺪﺓ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻲ ﺗﺎ ﺑﺮﺳﻲ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺐ‪ ،‬ﻣﺎﻝ‬ ‫ﺍﷲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ؟!‬

‫ﻋﻼﻣﻪ ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﻳﻲ)ﺭﻩ( ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﺧﺪﺍ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻧﻔﺮﻣﻮﺩﻩ " ﻭ ﷲ ﻋﻠﻢ ﻏﻴﺐ ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ ﺍﻻﺭﺽ" ﻭ ﻳﺎ " ﺍﷲ ﻋﺎﱂ ﺍﻟﻐﻴﺐ‬

‫ﺍﻟﺴﻤﺎﻭﺍﺕ ﻭ ﺍﻻﺭﺽ"‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺧﺪﺍ ﻏﻴﺐ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺐ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎﻟﻜﻴﺖ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﺎ ﺩﺭﻏﻴﺐ‪،‬‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻴﻢ‪ .‬ﺑﺤﺜﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻄﺮﻑ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻣﺴﻴﺮ ﻣﺠﺎﻫﺪﻩ ﻭ ﺳﻴﺮ ﺍﻟﻲ ﺍﷲ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺑﻪ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻭﺳﻴﻌﻲ ﻛﻪ ﺑﺮﺳﻴﻢ ﺍﺯ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻣﺤﺴﻮﺱ ﺑﻪ ﻏﻴﺐ ﻭ ﺍﺯ ﻏﻴﺐ ﺑﺮﺳﻴﻢ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺐ‪ ،‬ﻣﺎﻝ ﺍﷲ ﺍﺳﺖ‪.‬‬

‫ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ‪ ،‬ﻧﻤﻮﻧﻪﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺐ ﺭﺍ ﻧﺎﻡ ﻣﻴﺒﺮﺩ‪ " :‬ﻭ‪ ‬ﻣﺎ ﺃﹶﻣ‪‬ﺮ‪ ‬ﺍﻟﺴ‪‬ﺎﻋ‪‬ﺔ‪ ‬ﺇﹺﻻﱠ‪"...‬‬

‫ﺁﻥ ﻟﺤﻈﺔ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻛﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺎﺩ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻛﻨﺎﺭ ﺯﺩﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟﺒﺮ ‪ ،‬ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻏﻴﺐ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ؛ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ‬ ‫ﻣﮕﺮ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻳﻚ ﭼﺸﻢ ﺑﺮﻫﻢ ﺯﺩﻥ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻢ ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻋﻼﻣﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ‪ ،‬ﺍﻭﻝ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺯﺩﻥ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﺭﺍ‪ ،‬ﺑﻌﺪ‬ ‫ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺑﻠﻜﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺁﻣﺎﺩﮔﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻚ ﺣﺎﺩﺛﺔ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻈﻴﻤﻲ ﻳﻚ ﺳﺮﻋﺖ ﺍﻳﻨﭽﻨﻴﻨﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺍﻳﻦ ﺁﻣﺎﺩﮔﻲ‪ ،‬ﺁﻣﺎﺩﮔﻲ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ ]ﻛﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ[ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻢ ﻛﻮﺗﺎﻫﺘﺮ ﺍﺳﺖ‪) ،‬ﺃﹶﻭ‪ ‬ﻫ‪‬ﻮ‪ ‬ﺃﹶﻗﹾﺮ‪‬ﺏ‪.(‬‬

‫" ﺇﹺﻥﱠ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﻋ‪‬ﻠﻰ ﻛﹸﻞﱢ ﺷ‪‬ﻲ‪‬ﺀٍ ﻗﹶﺪ‪‬ﻳﺮ‪) "‬ﻛﻪ ﺑﺤﺚ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ(‪.‬‬ ‫" ﻭ‪ ‬ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﺃﹶﺧ‪‬ﺮ‪‬ﺟ‪‬ﻜﹸﻢ‪ ‬ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﺑ‪‬ﻄﹸﻮﻥ‪ ‬ﺃﹸﻣ‪‬ﻬﺎﺗ‪‬ﻜﹸﻢ‪"‬؛ " ﻭ ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻄﻮﻥ ﻣﺎﺩﺭﺍﻧﺘﺎﻥ )ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻏﻴﺐ ﺩﻳﮕﺮ( ﻛﻪ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﺎﻟﻢ‬ ‫ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻋﺎﻟﻢ ﺩﻳﮕﺮ‪ ،‬ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻄﻮﻥ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺍﺳﺖ‪] .‬ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ[ ﭼﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻓﻬﻢ ﺁﻥ ﺳﺨﺖ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎ‬ ‫ﻣﺨﺘﺼﺮ ﺩﻗﺖ‪ ،‬ﻳﻚ ﺯﻳﺮ ﺑﻨﺎ ﻓﻜﺮ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺤﻜﻢ ﺑﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬

‫ﺑﺮرﺳﯽ ارﺗﺒﺎط ﺑﯿﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﺎي ﻗﺒﻠﯽ وﺑﻌﺪي ﺑﺎ اﯾﻦ ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ﺑﻴﻦ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﭼﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻲ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ؟ ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺣﺎﻝ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻣﺴﺘﻘﻠﻨﺪ ﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺑﻪ‬ ‫ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ‪ ،‬ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻳﻢ‪ ،‬ﻫﻤﮕﻲ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﻗﺒﻠﻲ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ]ﻋﺎﻟﻢ‬ ‫ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ[ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﭼﺸﻤﺖ ﺭﺍ ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺑﺎﺵ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺧﻮﺏ ﺩﺭﺳﺖ ﺷﻮﺩ‪] ،‬ﭼﺮﺍ ﻛﻪ[ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻗﺺ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺗﻮ‬ ‫ﻛﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻮ ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺏ ﺍﺳﺖ‪] .‬ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎ[ ﺑﺮﺍ ﺁﻥ ﺟﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﺷﻜﻢ ﻣﺎﺩﺭ‪ ،‬ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﻛﻪ ﻧﺒﻮﺩ‪ .‬ﺗﺎﺯﻩ ﺍﮔﺮ‬ ‫ﻋﻠﻢ ﺧﻴﻠﻲ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺟ‪‬ﻨﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻑ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﻣﻮﺍﻇﺐ ﺑﺎﺵ ﭼﺸﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻲ‪ ،‬ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﭼﺸﻢ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ؟‬ ‫دﯾﺪن ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﻧﻈﺎم ﺑﺎﻻﺗﺮاز ﻧﻈﺎم رﺣﻢ ﻣﺎدر اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﭼﻮﻥ ﺩﻳﺪﻥ‪ ،‬ﺍﺻﻼ ﺩﺭ ﻇﺮﻓﻴﺖ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﻧﻈﺎﻡ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﭘﺲ ﺟﻨﻴﻦ ﺩﻳﺪﻥ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ‪ ،‬ﺍﺻﻼ‬ ‫ﺩﺭﻙ ﺁﻥ ﻣﻌﻨﻲ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻈﺎﻡ‪ ،‬ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺑﺪﻫﻲ ﻛﻪ ﺩﻳﺪﻥ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ ﻭ ﺑﮕﻮﻳﻲ ﻣﺜﻼ ﻛﻮﻩ ﻛﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٢۶‬‬

‫ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﻮﺳﺖ‪ ،‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﭼﺸﻢ ﺟﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺗﻮ ﺁﻥ ﻛﻮﻩ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻴﻨﻲ! ]ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺩﻳﺪﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺷﺮﺡ ﺩﻫﻲ‪ [.‬ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻧﻪ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻼ ﺍﻣﻜﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻛﻮﻩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﭼﺸﻢ ﺟﺎ ﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﻣﺘﻼﺷﻲ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺑﺪﻫﻲ ﻛﻪ ﺩﻳﺪﻥ ﻭﺍﻗﻌﺎ‬ ‫ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎ ﺟﺎﮔﺮﻓﺘﻦ ﻛﻮﻩ ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﻧﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﭼﺸﻢ ﻣﻲﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺁﻥ ﺑﺎﻋﺚ ﺩﻳﺪﻥ‬ ‫ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﺸﻜﻞ ﻛﻪ ﺑﺪﺗﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﭼﻴﺴﺖ؟! ﺗﺎﺯﻩ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﭼﻴﺰﻳﻜﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻴﺪ‪ ،‬ﺑﺸﻮﺩ؛ ﺍﺻﻼ ﺩﻳﺪﻥ ﻳﻌﻨﻲ‬ ‫ﭼﻪ؟ ﻫﺮ ﻗﺪﺭ ﻫﻢ ﺑﮕﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺪﻥ ﭼﻴﺰ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪ‪ .‬ﭼﺮﺍ ﻛﻪ ﺁﻥ ﻧﻈﺎﻡ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺎﻡ‪ ،‬ﻛﺎﻣﻼ‬ ‫ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﺻﻼ ﺗﻀﺎﺩ ﺑﺎ ﻧﻈﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺣﺎﻝ‪ ،‬ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻲ ﺧﻴﻠﻲ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺁﻧﻘﺪﺭ ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ‬ ‫ﭼﺸﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﻫﻤﻪﺍﺵ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ )ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ( ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﭼﺸﻢ ﻓﻘﻂ ﻳﻚ ﻣﺜﺎﻝ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺮﺍ ﺩﺭﻙ ﻣﺰﻩ ﻭ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻭ ﺍﻟﻲ ﺁﺧﺮ‪ .‬ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﻏﺬﺍ‬ ‫ﻛﻮﺩﻙ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺧﻮﻥ ﻣﺎﺩﺭ ﺗﻐﺬﻳﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺍﺻﻼ ﺧﻮﻥ ﻣﻌﻨﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ؛ ﺍﻣﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ‬ ‫ﺷﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ‪ ،‬ﭼﻴﺰ ﻧﺎﻗﺺ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ‪ ،‬ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻛﻪ ﻧﺎﻗﺺ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ‬ ‫ﺁﻥ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺍﻋﻀﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻢ ﺍﻳﻨﭽﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫در اﯾﻦ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪن‪ ،‬دو ﭼﯿﺰ ﺑﺴﯿﺎر ﻣﻬﻢ دﺧﺎﻟﺖدارد‪:‬‬ ‫•‬ ‫•‬

‫ﺧﻮن ﻣﺎدر )ﺧﻮن آن ﻋﺎﻟﻢ( ﻫﻤﻮاره ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯿﮑﻨﺪ‪.‬‬

‫ﻣﺄﻣﻮرﯾﻨﯽ از ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮت‪ ،‬آن ﻣﻮاد را ﻣﯿﮕﯿﺮﻧﺪ و از آن ﻣﻮاد )ﮐﻪ در داﺧﻞ ﺧﻮن اﺳﺖ( اﻋﻀﺎء ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺪن را ﻣﯿﺴﺎزﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺁﻥ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ ﺩﺍﻧﺶ ﺁﻓﺮﻳﻦ‪ ،‬ﺁﻧﻬﺎ ﻛﻪ ﺧﻮﺩ‪ ‬ﻋﻠﻢ‪ ،‬ﺧﻮﺩ‪ ‬ﻧﻮﺭ ﻭ ﺧﻮﺩ‪ ‬ﻗﻮﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﻄﺎﻟﺒﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻭﺣﻲ‪ ،‬ﻣﺤﺎﻝ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻋﻠﻮﻡ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭﻙ ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠﺎﺩ)ﻉ( ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﻮﺩ‪ ،‬ﻣﻼﺋﻜﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍ ﻣﺎ ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﺪ ﻭ‬ ‫ﻧﻘﺶ ﻭ ﻛﺎﺭﻛﺮﺩ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺮﺍ ﻣﺎ ﺷﺮﺡ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﻋﻠﻮﻡ ﺫﻫﻨﻲ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﭘﺎ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ‪ ،‬ﭘ‪‬ﺮ‪‬ﺵ‬ ‫ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﺑﺎ ﻗﺒﻮﻝ ﻫﻤﺔ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻛﻪ ﻣﺜﻼ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﻛﻠﺴﻴﻢ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ ﻣﻐﺰ ﺍﺯ ﻓﺴﻔﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺧﻮﻥ‬ ‫ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﻟﻲ ﺁﺧﺮ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﻦ ﻣﻠﻜﻮﺗﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻬﻨﺪﺳﻲﺁﻥ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻬﺎ ﻭ ﺭﻳﺰﺭﻳﺰ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺑﺪﻥ ﺭﺍ ﺁﻥ ﻣﻬﻨﺪﺳﻴﻦ ﺍﺯ ﮔﺮﺩﺵ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺍﺩ‪ ،‬ﺑﻪ ﺷﻜﻞ ﺧﻮﻥ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ ﻭﮔﺮﻧﻪ ﺧﻮﻥ ﺩﺭ ﺣﺮﻛﺖ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺁﻧﻜﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ﺑﺮﺍ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﺁﻥ ﻣﻬﻨﺪﺳﻴﻦ ﻣﻠﻜﻮﺗﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺎ ﻓﻬﻢ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ‪ ،‬ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻗﻴﻖ ﻭ ﺣﺴﺎﺏ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﺁﻥ ﻫﻢ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺑﻪ ﻣﺮﺗﺒﻪ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺁﻣﺪﻳﻢ ]ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺓ ﻧﻮﺯﺍﺩ [ ﻧﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ ﮔﻮﺵ ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻋﺒﺎﺭﺗﻲ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﺩﺭ‬ ‫ﺑﺮﺯﺧﻲ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻛﻪ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺷﻮﻳﻢ‪.‬ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﻜﻪ ﻳﻚ ﻣﺘﺨﺼﺺ ]ﭼﻘﺪﺭ ﺯﻳﺒﺎﺳﺖ!![ ﺑﺮ ﻣﺮﻳﺾ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺁﻥ‬ ‫ﻣﻼﺋﻜﻪﺍ ﻛﻪ ﺣﺎﻓﻆ‪ ‬ﺁﻥ ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﻟﻄﻴﻒ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﺁﻥ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﺍﻥ‪ ‬ﻛﻮﺗﺎﻩ ﻛﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﭼﻴﺰ ﺳﺎﺧﺖ‪] ،‬ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﺧﺘﺔ ﺁﻧﻬﺎ[ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ‬ ‫ﻣﺘﺨﺼﺼﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺁﻥ‪ ،‬ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ‪ ،‬ﺁﻥ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭﺷﺘﻪ؛ ﻣﺜﻼ ﭼﺸﻢ ﻭﻳﺎ ﭘﻮﺳﺖ‪.‬‬ ‫]ﺁﻥ ﺟﻨﻴﻦ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﻴﺪ‪ [،‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻛﻮﺭ ﻣﺎﺩﺭﺯﺍﺩﻡ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ؟ ﭼﻴﺰ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺗﻮ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ؛ ﺧﻮﺩﺗﻲ‪ .‬ﻣﻐﺰﺕ ﻗﻮ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺿﻌﻴﻒ‪ ،‬ﻫﻤﺔ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻛﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﻮﺩ؟ ﺍﺻﻼ‬ ‫ﻓﻄﺮﺕ ﺑﺎ ﺻﺮﺍﺣﺖ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻛﻪ ﺍﻵﻥ ﺩﺍﺭ ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ ﺑﺪﻥ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٢٧‬‬

‫]ﻛﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ[ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ‪ " .‬ﻭ‪ ‬ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﺃﹶﺧ‪‬ﺮ‪‬ﺟ‪‬ﻜﹸﻢ‪ ‬ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﺑ‪‬ﻄﹸﻮﻥ‪ ‬ﺃﹸﻣ‪‬ﻬﺎﺗ‪‬ﻜﹸﻢ‪ ‬ﻻ ﺗ‪‬ﻌ‪‬ﻠﹶﻤ‪‬ﻮﻥﹶ ‪‬ﺷﻴ‪‬ﺌﺎﹰ " ﺁﻧﺠﺎﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺎﻡ ﺧﻠﻘﺖ‬ ‫ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ‪ ،‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺘﻲ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻫﻲ ﻧﺪﺍﺩ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺁﮔﺎﻫﻲ ﻧﺪﺍﺩ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺩﺭ ﺑﺮﺯﺥ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﻢ ﺁﮔﺎﻫﻲ‬ ‫ﻧﺪﺍﺷﺘﻲ‪ .‬ﻣﻲﺍﺭﺯﺩ ﺭﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﻜﺮ ﻛﻨﻲ ﺗﺎ ﭼﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭ ؟‬ ‫" ﻭ‪ ‬ﺟ‪‬ﻌ‪‬ﻞﹶ ﻟﹶﻜﹸﻢ‪ ‬ﺍﻟﺴ‪‬ﻤ‪‬ﻊ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺍﻟﹾﺄﹶﺑ‪‬ﺼﺎﺭ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺍﻟﹾﺄﹶﻓﹾﺌ‪‬ﺪ‪‬ﺓﹶ ﻟﹶﻌ‪‬ﻠﱠﻜﹸﻢ‪ ‬ﺗ‪‬ﺸ‪‬ﻜﹸﺮ‪‬ﻭﻥﹶ "‪.‬‬ ‫ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﻳﻚ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮ ‪ .‬ﻣﺎ ﺑﺮﺍ ﺗﻮ ﻳﻜﺴﺮ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ‪ .‬ﺷﻨﻮﺍﻳﻲ ﻭ ﺑﻴﻨﺎﻳﻲ ﻭ ﺍﻓﺌﺪﻩ‬ ‫ﺩﺍﺩﻳﻢ‪.‬‬

‫ﻟﺰوم اﺳﺘﻔﺎده از اﺑﺰار ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ ﺑﻨﺎم ﻓﺆاد‬

‫ﻓﺆﺍﺩﺁﻥ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺭﻭﺡ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺁﻥ ﻣﺮﻛﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ‪.‬‬ ‫"ﻣﺎ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺩﺍﺩﻳﻢ ﺗﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺸﻮ ﺑﺮﺍ ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻲ ﻛﺎﻣﻠﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ‪ ".‬ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻨﺠﺎ ]ﺩﻧﻴﺎ[ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻬﺎ‬ ‫ﺍﺑﺘﺪﺍﻳﻲﺍﺵ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ‪ .‬ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ‪ ،‬ﻭﺍﺭﺩ ﻛﺎﺭﮔﺎﻫﻲ ﺷﺪﻳﻢ‪.‬‬ ‫ﻧﻈﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺧﻮﻧﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻟﺤﻈﻪﺍ ﺳﺎﻛﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﻥ ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺩﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﺳﺖ ﻭ‬ ‫ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺍﻳﻦ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﻦ‪ ،‬ﻣﻮﺍﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ ﻛﻪ ﺟﻨﺲ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺗﻨﺎﺳﺐ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻌﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺁﻣﺪﻳﻢ ﺗﺎ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﻳﻢ ﻭ‬ ‫ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻤﻲ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﻈﻤﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﻗﻮﻃﻲ ﺁﻥ ] ﻣﺤﺎﻓﻆ ﻫﺮ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻲ ﻛﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺭ ﺁﻥ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﻮﺩﺵ ﺁﺷﻐﺎﻝ ﻳﺎ ﺩﻭﺭﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﻲ ﺍﺳﺖ[‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺑﺪﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻲ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﻗﻮﻃﻲ ﺁﻥ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺑﺎﻻﺗﺮ‪،‬‬ ‫ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺪﻥ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﻢ ﺳﻄﻞ ﺁﺷﻐﺎﻝ‪ ،‬ﭘﺲ ﺧﻮﺩﺵ ﭼﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻇﺮﻑ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺳﺖ‬ ‫ﺑﺸﻮﺩ؟!‬

‫ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺧﻮن ﺑﺪن ﻣﺎدي ﺑﺎ اﻋﻤﺎل در ﺑﺪن ﻣﻠﮑﻮﺗﯽ‬ ‫]ﺧﻮﺏ[ ﺧﻮﻥ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺧﻮﻥ ﻣﺎ ﻛﻪ ﺁﻥ ﻣﻼﺋﻜﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ‪ ،‬ﻣﻮﺍﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ]ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻌﺪ‬ ‫ﺭﺍ[ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ ﻛﻪ ﺁﻥ‪ ،‬ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﻣﺜﺎﻝ ﺗﺴﻮﻳﻪ ﻭ ﺗﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺟﺴﻢ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ‪.‬‬ ‫ﺑﻪ وﺟﻮد آﻣﺪن ﺷﺨﺼﯿﺖ‪ ،‬ﻧﺘﯿﺠﮥ وﺟﻮد اﻧﺴﺎن در ﻋﻮاﻟﻢ ﻣﺨﺘﻠﻒ‬ ‫ﺁﻥ ﺭﻭﺡ‪ ،‬ﻧﻴﺴﺖ ﺭﺍ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺪﻥ ﻇﻬﻮﺭ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ )ﻋﻤﻞ( ﻭ ﻋﻤﻞ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ ﺩﺍﺋﻤﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺑﻪ‬ ‫ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻥ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ ﺳﺆﺍﻝ ﺑﻪ ﺫﻫﻦ ﺑﺮﺳﺪﻛﻪ ﻣﺜﻼ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺳﺎﻛﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ‪ ،‬ﭼﻪ ﻋﻤﻠﻲ‬ ‫ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ؟ ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﻟﻄﻴﻒ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺎﻛﺖ ﺑﻮﺩﻥ ﻫﻢ ]ﻓﺮﺩ[ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻋﻤﻞ ﺍﺳﺖ‪.‬ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺎ ﭼﻪ ﻧﻴﺘﻲ ﻧﺸﺴﺘﻪ‬ ‫ﺍﺳﺖ؟ ﺍﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﺎﻛﺖ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺍﻋﻀﺎﺀ‪ ،‬ﺩﺭ ﻧﻴﺖ ]ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﻧﻴﺘﻲ[ ﺳﺎﻛﺖ ﺷﺪ ﻭ ﻓﻌﻠﻲ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺻﺎﺩﺭ ﺷﺪ‪) .‬ﺍﺯ ﻧﻴﺖ ﺻﺎﺩﺭ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ‬ ‫ﺍﻋﻀﺎﺀ ﺑﺪﻥ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮﺩ(‪.‬‬ ‫ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺯ ﻋﻠﻤﺎ‪ ،‬ﺍﺳﻢ ﺁﻥ ﻫﻴﻜﻞ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍ ]ﻛﻪ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪ[ "ﺷﺨﺼﻴﺖ" ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻋﻤﻮﻡ‪ ،‬ﺍﺯ ﺷﺨﺼﻴﺖ‪ ،‬ﻣﻌﻨﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﭘﺎﻳﻴﻨﻲ ]ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ[ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺩﻭ ﺯﺍﻧﻮ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ ﻭ‬ ‫ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺩﺍﺀﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺁﺩﻡ ﺑﺎﺷﺨﺼﻴﺘﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺷﺨﺼﻴﺖ‪ ،‬ﺁﻥ ﺣﻘﻴﻘﺘﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺗﻮﻟﻴﺪﺍﺕ ﺣﺮﻛﺖ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ‪-‬‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻣﺎ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻧﻴﺖ ﺻﺎﺩﺭ ﺷﺪﻩ ‪ -‬ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺘﻲ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ‪ ،‬ﻃﻮﺭ ﻟﻄﻴﻒ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٢٨‬‬

‫ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻣﻜﺎﻥ ﺩﺭﻙ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺯ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ‪ .‬ﺗﺎﺯﻩ ﺍﮔﺮ ﺑﻔﻬﻤﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻨﻘﺪﺭ‬ ‫ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺣﺮﻛﺘﻲ ﻛﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻢ‪ ،‬ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻧﺮﻓﺖ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭼﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ ﻛﺮﺩﻧﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺣﺮﻛﺎﺕ ﻣﻦ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﻛﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻢ ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ ﻧﻴﺘﻲ‪] ،‬ﺁﻥ ﻓﻌﻞ[ ﻓﻮﺭﺍ ﭘﻴﻜﺮﻩ ﻭ ﻋﻀﻮ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﻮﺩ ﺁﻥ ﭼﻪ ﻫﺴﺖ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪ‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﻜﻪ ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﻧﻮﺭ ﺭﺍ ﻧﻤﻲﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭ‬ ‫ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﻓﻬﻤﺎﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺑﻬﺸﺖ و ﺟﻬﻨﻢ ﻗﺴﻤﺘﯽ ]ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ ﺟﺪا ﺷﺪن[ از وﺟﻮد ﻫﺮ ﻓﺮد ﺣﺘﯽ در ﺣﻀﻮرش درﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎدي‬ ‫ﻫﻤﺔ ﻋﺬﺍﺏ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺟﻬﻨﻢ‪ ،‬ﻫﻤﺔ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻫﺴﺖ؛ ﻭﻟﻲ ﺩﺭﻙ ﺁﻥ ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﺍﻣﺎ‬ ‫ﻭﺣﻲ ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺪﺭ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﻨﻜﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺎﻡ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻳﺪ ﻭ ﭼﺸﻢ ﻭ ﮔﻮﺵ ﻭ ﺍﻓﺌﺪﻩ ﺩﺍﺩﻳﻢ‪ ،‬ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ‪،‬‬ ‫ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺳﺎﺧﺖ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺕ ﺩﺍﺩﻳﻢ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻛﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ‪ ،‬ﺧﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ )ﺍﻋﻤﺎﻟﻢ( ﺩﺍﺋﻤﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﺮﻛﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻼﺋﻜﺔ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ‬ ‫ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﭼﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ]ﻛﻪ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺑﺪﻥ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻌﺪ ﺍﺳﺖ[‪.‬‬ ‫ﺛﺒﺖ اﻋﻤﺎل ﺗﻮﺳﻂ ﻣﻼﺋﮑﻪ ﺧﻠﻘﯽ اﺳﺖ ﻧﻪ ﻧﻮﺷﺘﺎري‪.‬‬ ‫ﺑﺮﺧﻲ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﺿﻌﻒ ﻓﻬﻢ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻣﻼﺋﻜﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ‪ ،‬ﻣﺜﻼ‬ ‫ﻛﺎﻏﺬ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺧﺎﺻﻲ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ ﺟﺪﻳﺪ ﺁﺷﻨﺎ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﻴﺸﻮﺩ‬ ‫ﻛﻪ ﺩﻳﻦ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﻣﺎ ﺑﻴﻔﺘﺪ ﻭ ﺷﺒﻬﻪ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻣﺔ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﻌﻨﺎﺳﺖ؛ ﺑﻠﻜﻪ ﻭﻗﺘﻲ ﻣﺜﻼ ﭼﺸﻢ ﺑﺎ ﻧﻴﺖ ﻧﺎﻣﺤﺮﻡ‬ ‫ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻓﻌﻞ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﺨﺼﻴﺖ ]ﺑﺪﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻌﺪ[ ﺑﻪ ﻣﻴﻠﺔ ﺁﻫﻨﻲ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﻣﺮﺗﺐ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﭼﺸﻢ ]ﺁﻥ ﺑﺪﻥ ﻋﺎﻟﻢ‬ ‫ﺑﻌﺪ[ ﻓﺮﻭ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺩﺭﻣﻲﺁﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻌﻀﻲ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﻄﺮﻑ ﻭ ﺁﻧﻄﺮﻑ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻬﻤﺎﻧﻴﻬﺎ ﻣﻴﻨﺸﻴﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻭ ﺭﻭﺷﻨﻔﻜﺮﺍﻧﻪ ﻣﺜﻼ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﮔﺮ‬ ‫ﻣﻴﻠﺔ ﺁﻫﻨﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﺳ‪‬ﺮ‪‬ﻡ ﺭﺍ ﻛﻨﺎﺭ ﻣﻴﻜﺸﻢ ﺗﺎ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻢ ﻧﺨﻮﺭﺩ!! ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ؛ ﻣﺜﻞ ﻛﻮﺭ‬ ‫ﻣﺎﺩﺭﺯﺍﺩ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ‪ ‬ﻓﺮﺩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ ]ﻛﻮﺭ ﻣﺎﺩﺭﺯﺍﺩ[ ﻓﺮﺍﺭﻛﻨﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﻓﺮﺍﺭﻣﻴﻜﻨﻲ‪] .‬ﺍﻳﻦ[ ﻓﻌﻞ ﺗﻮﻛﻪ ﺩﺭ‬ ‫ﻧﻈﺎﻡ ﻫﺴﺘﻲ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻴﻔﻬﻤﻲ ﻛﻪ ﻗﻀﻴﻪ ﻳﻜﺠﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺁﻥ ﻣﺜﺎﻝ ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ ﻭ ﺑﺎﺗﻼﻕ ﮔﻨﺪﻳﺪﻩ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﻚ ﻭ ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﻙ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭﺣﺸﻲ ]ﻛﻪ ﺯﺩﻳﻢ[ ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟ ﭼﻴﺰ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ‬ ‫ﺧﻮﺩﺕ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻓﻼﻥ ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ ‪ ،‬ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺷﺨﺼﻴﺘﻲ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻛﻪ ﺍﻳﻨﭽﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻳﺎ ﻣﺜﻼ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺪﺗﻲ ﺗﻮﺑﻪ ﻛﺮﺩﻳﻢ‪ ،‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﻢ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺪﺗﻲ‪ ،‬ﺩﻭﺳﺘﻲ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺒﺎ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺁﻣﺪ ﻭ ﻧﺠﺎﺗﻤﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺑﺎﻏﻲ‬ ‫ﺑﺮﺩ ﺑﺎ ﻟﺬﺗﻬﺎ ﺧﻮﺩﺵ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﻤﻴﻜﺮﺩﻳﻢ‪ ،‬ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺬﺍﺏ ﺑﻮﺩ‪] .‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ[ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﺎ‪ ،‬ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭﺿﻊ ﺑﺴﻴﺎﺭ‬ ‫ﻋﺠﻴﺒﻲ ]ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ[ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻧﻤﻮﻧﺔ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺅﻳﺎ‪ ،‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ )ﻛﻪ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺷﺪ(‪ .‬ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﭘﺮﺩﺓ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺿﻌﻴﻔﻲ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺮﺯﺥ‪.‬‬ ‫]ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ[ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﭘﻞ ﺻﺮﺍﻁ ﺁﻳﺖ ﺍﷲ ﺩﺳﺘﻐﻴﺐ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ‪ :‬ﭘﻞ ﺻﺮﺍﻁ ﺑﺮﺍ ﺑﻌﻀﻴﻬﺎ ﭘﻬﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ‬ ‫ﺑﺮﺍ ﺑﻌﻀﻴﻬﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻧﺎﺯﻙ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﻣﻲﺍﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮﺍ ﺑﻌﻀﻴﻬﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻃﻮﻝ ﻣﻴﻜﺸﺪ ﻭ ﺑﺮﺍ ﺑﻌﻀﻲ‪ ،‬ﻃﻮﺭﻳﻜﻪ ﺍﺻﻼ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ‬ ‫ﻛ‪‬ﻲ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻢ ﺭﺩ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٢٩‬‬

‫]ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺑﺪﻥ ﻣﺎﺩ [ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ‪ ،‬ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻣﻦ ﻧﺒﻮﺩ؛ ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ]ﺑﺪﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻌﺪ[ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﻡ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ ﻭ ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ ﻭ ﻣﻜﺮﻭﻫﺎﺕ ﻭ ﻣﺴﺘﺤﺒﺎﺕ‪ ،‬ﻣﻌﻨﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭﺳﻴﻊ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺘﻲ ﺩﺍﺭﻧﺪ؛ ﻭ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻨﻬﺎ‪ ،‬ﺁﺟﺮﻫﺎ ﻭ ﻣﻮﺍﺩ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﻣﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻭ ﻟﻄﻴﻒ‪ ،‬ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳﻚ ﺯﻧﺪﮔﻲ‬ ‫ﻣﺠﺎﺯ ﻭ ﺯﻭﺩﮔﺬﺭ ﻛﻪ ﺩﺭﺁﻥ ﻫﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺪ ﻓﻄﺮ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﻗﻀﻴﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ ]ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﺎ[ ﺍﺭﺯﺵ ﺧﺎﺻﻲ ﭘﻴﺪﺍ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻫﺪﻑ‪ ،‬ﺭﺷﺪ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﻭ ﺩﻳﺪ ﺑﺎﺯﺗﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺪﺍﺭ‪ ،‬ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﺎ ﻫﻢ ﻋﻤﻖ ﻭ ﻣﻌﻨﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﻫﺸﺘﻢ‬

‫اﻧﺴﺎن ﺗﺤﺖ ﻣﺮاﻗﺒﮥ ﺧﺪا ) ‪( 1‬‬

‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‬ ‫ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻳﻮﺍﺭﺓ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﺑﺸﻜﻨﺪ ﻭ ﺍﻓﻖ ﻓﻜﺮ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻋﺎﻟﻤﻬﺎ ﻣﺨﺘﻠﻔﻲ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ‬ ‫ﺷﺪﻛﻪ ﻫﺮﻛﺪﺍﻡ‪ ،‬ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻧﻈﺎﻡ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺨﺼﻮﺻﻲ ﺑﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ‪ ،‬ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻝ ﺑﺎ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﻳﻚ ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻲ ﺑﺴﻴﺎﺭ‬ ‫ﺩﻗﻴﻖ ﻭ ﺣﺴﺎﺏ ﺷﺪﻩﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﻛﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ ﭘﻬﻨﺔ ﻫﺴﺘﻲ‪ ،‬ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭ ﺩﺭﺁﻧﻬﺎ ﺷﻨﺎﻭﺭ ﻫﺴﺘﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﻼ ﺗﺸﺒﻴﻪ ]ﻣﻄﻠﺐ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻭﻟﻲ ﺟﻬﺖ ﺗﻘﺮﻳﺐ ﺫﻫﻦ[ ﻣﺜﻞ ﻗﻄﻌﻪ ﻳﺨﻲ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻟﺐ ﻳﺦ ﺩﺭ ﻇﺮﻓﻲ ﺩﺭ‬ ‫ﺩﺍﺧﻞ ﺁﺏ ﺷﻨﺎﻭﺭ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺣﺎﻝ ﻛﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻈﺎﻡ ﻣﺴﺘﻘﻠﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﺏ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﻭﻳﮋﮔﻴﻬﺎﻳﻲ ﺍﺯ ﻗﺒﻴﻞ ﺳﻔﺘﻲ ﻭ ﺍﻧﺠﻤﺎﺩ ﻭ‬ ‫ﺻﻮﺭﺕ ﺛﺎﺑﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻏﻴﺮ ﺍﻳﻦ ﺁﺏ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ )ﻳﺦ ( ﺩﻭﺟﻮﺭ ﺷﻨﺎ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻳﻜﻲ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﺎ ﺣﻔﻆ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺁﺏ ﺷﻨﺎ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺁﺏ‪ ،‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﺏ ﺫﻭﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺷﻨﺎ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﺁﺏ‪ ،‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﺨﺎﺭ ﺩﺭ‬ ‫ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻃﻮﺭﻳﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻤﻬﺎ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺑﺮﮔﺮﺩﺩ‪ .‬ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻈﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻗﺮﺍﺭ‬ ‫ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺁﻥ ]ﻧﻈﺎﻡ[ ﻫﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ ﺍﮔﺮ ﻛﻤﻲ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭ ﺑﺮﻭﺩ ]ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﭘﺎﻙ ﺗﺮ‪ ،‬ﺑﻬﺘﺮ[ ﺿﻤﻦ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻛﺮﺩﻛﻪ ﻣﻦ ﻓﻼﻧﻲ ﭘﺴﺮ‬ ‫ﻓﻼﻧﻲ ﻭ ﺑﺎ ﻭﻳﮋﮔﻴﻬﺎ ﻓﻼﻥ ﻫﺴﺘﻢ‪ ،‬ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺣﺎﻝ ﺭﺍﺑﻄﺔ ﺑﺎﻃﻨﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ‪ ‬ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺩﺭﭘﻬﻨﺔ ﻫﺴﺘﻲ‬ ‫ﻣﻲ ﻳﺎﺑﺪ ﻭ ﺍﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺎﻡ ﻫﻢ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﺍﻥ‪ ‬ﺗﺎﺭﻳﻚ‪ ‬ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻲ ﺁﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﺍﻳﻨﺠﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﻗﺪﻡ ﺑﻪ ﻗﺪﻡ ﻭ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻌﻨﺎ ﻭﺳﻴﻌﻲ ﺩﺭ ﭘﻬﻨﻪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺯﻧﺪﮔﻲ‪ ،‬ﺍﻫﺪﺍﻑ‪ ،‬ﺍﻣﻴﺪ ﻭ‬ ‫ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩﻛﻪ ﻫﺮﺁﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﻜﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻗﺒﻠﻲ ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭ‬ ‫ﺩﺭﻙ ﻣﻴﻜﻨﺪﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺷﺪﻩ‪ ،‬ﺑﻪ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺁﻣﺪﻩﻛﻪ ﺻﺪﻫﺎ ﺳﺎﻝ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺟﺴﻢ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺁﻳﺔ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‪ ،‬ﺩﺭﺁﻳﻪﺍ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﻕ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪﻛﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺧﻠﻖ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪].‬ﺧﻠﻘﺖ ﻣﺮﺗﺒﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ‪[.‬‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﺍﺯ ﺁﻳﺔ ‪ ۱۵‬ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪:‬‬ ‫" ﺃﹶﻓﹶﻌ‪‬ﻴﹺﻴﻨ‪‬ﺎ ﺑﹺﺎﻟﹾﺨ‪‬ﻠﹾﻖﹺ ﺍﻟﹾﺄﹶﻭ‪‬ﻝﹺ ﺑ‪‬ﻞﹾ ﻫ‪‬ﻢ‪ ‬ﻓ‪‬ﻲ ﻟﹶﺒ‪‬ﺲﹴ ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﺧ‪‬ﻠﹾﻖﹴ ﺟ‪‬ﺪ‪‬ﻳﺪ‪ ۱۵ ‬ﻭ‪‬ﻟﹶﻘﹶﺪ‪ ‬ﺧ‪‬ﻠﹶﻘﹾﻨ‪‬ﺎ ﺍﻟﹾﺈﹺﻧﺴ‪‬ﺎﻥﹶ ﻭ‪‬ﻧ‪‬ﻌ‪‬ﻠﹶﻢ‪ ‬ﻣ‪‬ﺎ ﺗ‪‬ﻮ‪‬ﺳ‪‬ﻮﹺﺱ‪ ‬ﺑﹺﻪ‪ ‬ﻧ‪‬ﻔﹾﺴ‪‬ﻪ‪ ‬ﻭ‪‬ﻧ‪‬ﺤ‪‬ﻦ‪ ‬ﺃﹶﻗﹾﺮ‪‬ﺏ‪ ‬ﺇﹺﻟﹶﻴ‪‬ﻪ‪ ‬ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﺣ‪‬ﺒ‪‬ﻞﹺ‬ ‫ﺍﻟﹾﻮ‪‬ﺭﹺﻳﺪ‪ ۱۶ ‬ﺇﹺﺫﹾ ﻳ‪‬ﺘ‪‬ﻠﹶﻘﱠﻰ ﺍﻟﹾﻤ‪‬ﺘ‪‬ﻠﹶﻘﱢﻴ‪‬ﺎﻥ‪ ‬ﻋ‪‬ﻦﹺ ﺍﻟﹾﻴ‪‬ﻤ‪‬ﲔﹺ ﻭ‪‬ﻋ‪‬ﻦﹺ ﺍﻟﺸ‪‬ﻤ‪‬ﺎﻝﹺ ﻗﹶﻌ‪‬ﻴﺪ‪ ۱۷‬ﻣ‪‬ﺎ ﻳ‪‬ﻠﹾﻔ‪‬ﻆﹸ ﻣ‪‬ﻦ ﻗﹶﻮ‪‬ﻝﹴ ﺇﹺﻟﱠﺎ ﻟﹶﺪ‪‬ﻳ‪‬ﻪ‪ ‬ﺭ‪‬ﻗ‪‬ﻴﺐ‪ ‬ﻋ‪‬ﺘ‪‬ﻴﺪ‪ ۱۸ ‬ﻭ‪‬ﺟ‪‬ﺎﺀﺕ‪ ‬ﺳ‪‬ﻜﹾﺮ‪‬ﺓﹸ ﺍﻟﹾﻤ‪‬ﻮ‪‬ﺕ‪‬‬ ‫ﺑﹺﺎﻟﹾﺤ‪‬ﻖ‪ ‬ﺫﹶﻟ‪‬ﻚ‪ ‬ﻣ‪‬ﺎ ﻛﹸﻨﺖ‪ ‬ﻣ‪‬ﻨ‪‬ﻪ‪ ‬ﺗ‪‬ﺤ‪‬ﻴﺪ‪"۱۹ ‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٣٠‬‬

‫ﺁﻳﺎ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺧﻠﻖ ﺍﻭﻝ‪ ،‬ﻋﺎﺟﺰ ﺷﺪﻳﻢ؟ ]ﺁﻥ ﺭﺍ ﻳﺎﺩﺗﺎﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﺪ[ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﻬﻤﻪ ﺷﮕﻔﺘﻴﻬﺎ‪ ،‬ﺑﺮﺍ ﻣﺎ ﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﺁﺳﺎﻥ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺍﺭﺍﺩﺓ‬ ‫" ﻛﻦ ﻓﻴﻜﻮﻥ " ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻲﻛﻪ ﻣﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻭﺁﻓﺮﻳﺪﻳﻢ‪ .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺗﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ]ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ[ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﻠﻖ‬ ‫ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﻣﻲ ﺁﻓﺮﻳﻨﻴﻢ‪ .‬ﻫﻤﺔ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﻟﻤﺲ ﻣﻴﻜﻨﻴﺪﻛﻪ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺷﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﻋﺎﻟﻢ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ ﻫﺴﺖ‪ ،‬ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻢ‬ ‫ﻋﺎﺟﺰ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﺍﺩﺓ "ﻛﻦ ﻓﻴﻜﻮﻥ" ﺑﺎﺯﻫﻢ ﻫﺴﺖ‪ .‬ﻋﺎﻟﻢ ﺟﺪﻳﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺮﺍ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﺷﺒﻴﻪ ﺭﺣﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ‪ ،‬ﻣﺎ ﺍﺯ‬ ‫ﺧﻠﻖ ﺁﻥ ﻋﺎﺟﺰ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﺍﺯ ﺁﻳﺔ ‪ ۱۵‬ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﻨﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﺪﻛﻪ ﺷﻤﺎ ﺍﻻﻥ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﻭﻛﺎﺭﮔﺎﻩ ﺟﺪﻳﺪ ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻳﺪﻛﻪ ﻫﻤﺔ ﻭﺟﻮﺩ‪ ‬ﺷﻤﺎ‬ ‫ﺭﺍ ﻋﻠﻢ ]ﻣﺎ[ ﻓﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ‪ ،‬ﻛﻨﺘﺮﻝ ]ﻣﺎ[ ﻓﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ‪ ،‬ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﻜﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺭ‪‬ﺣ‪‬ﻢ ﻫﻢ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﻛﻨﺘﺮﻝ ﺧﺎﺻﻲ ﺑﻮﺩ‪) .‬ﻛﻠﺴﻴﻢ ﺗﺒﺪﻳﻞ‬ ‫ﺑﻪ ﺧﻮﻥ ﻣﻴﺸﺪ ﺍﻟﻲ ﺁﺧﺮ( ﺍﻻﻥ ﻫﻢ ﺗﻜﺎﻥ ﻛﻪ ﻣﻴﺨﻮﺭﻳﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻛﻨﺘﺮﻝ ﻫﺴﺘﻴﺪ ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺳﻴﺎﻝ ﻫﺴﺘﻴﺪ )ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﻥ ﺩﺍﺧﻞ ﺭﺣﻢ ( ﻭ‬ ‫ﻋﻤﺮ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ]ﺷﻤﺎ[ ﺑﻴﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻣﺮﺗﺒﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﻫﺴﺘﻴﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺣﺴﺎﺳﻲ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ ،‬ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ‬ ‫ﻛﺎﺭﮔﺎﻩ ﻋﻈﻴﻤﻲ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﺎﺧﺖ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫"ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻳﻢ ﻭ ﻣﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻧﻔﺲ ﺍﻭ ﻭﺳﻮﺳﻪ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪] ".‬ﻧﻔﺲ ﻭ ﺫﺍﺕ‪ ،‬ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭘﻮﺳﺖ ﻭ‬ ‫ﮔﻮﺷﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ‪ ،‬ﻧﻔﺲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻭﺍﺳﻄﺔ ﻣﺎﺩ ﺍﺳﺖ[‬ ‫ﺁﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺗﻮ ﻫﺮ ﻭﺳﻮﺳﻪ ﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻣﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ‪ .‬ﻭﺳﻮﺳﻪ ﻳﻌﻨﻲ ﻫﺮ ﺍﻟﻘﺎﺀ ﺯﺷﺘﻲ ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺁﻥ ]ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻔﺲ[ ﺑﻮﺩ‪ ،‬ﻧﻪ‬ ‫ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺁﻥ ﺍﻟﻘﺎﺀ ﺑﻪ ﻣﻐﺰ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻓﻌﻠﻴﺖ ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻗﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺗﻮﺳﺖ‪ ،‬ﻣﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ "ﻣﺎ ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺮﮒ ﺣﻴﺎﺕ ﺗﻮ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺕ ﻫﺴﺘﻴﻢ‪ " .‬ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ‪ ،‬ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ‪ ،‬ﻣﻌﺎﺩ‪ ،‬ﺗﻮﺣﻴﺪ‪ ،‬ﻧﻔﺲ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺎ‬ ‫ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻃﺮﺡ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﺯﺁﻓﺮﻳﻨﺶ‪ ،‬ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺑﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻔﺲ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻛﻪ ﻧﻔﺴﻲ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺩﺍﺭ ‪ ،‬ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ‬ ‫ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺕ ﺑﺨﻮﺩﺕ‪] ،‬ﺁﻥ ﻧﻔﺲ[ ﺍﷲ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﺎل ﻧﻘﺶ رﯾﺸﻪاي روح در ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪن ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن‬ ‫ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺜﺎﻝ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ]ﺟﻠﺴﺎﺕ ﻗﺒﻞ[ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﺓ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻗﺒﻠﻲ ﺩﺭ ﻗﻮﺓ ﻋﻘﻞ ﻣﻬﻨﺪﺱ ﺑﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺩﻳﺪ ﺳﻄﺤﻲ‬ ‫ﻧﮕﺎﻩ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﭼﻮﻥ ﺻﻮﺭﺗﻲ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻩ‪ ،‬ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ)ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ( ﻛﻪ ﻣﻦ ﭼﻴﺰ ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﻨﻴﻢ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ ﻛﻪ ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ ﺍﺯ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺑﺨﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ‪ ،‬ﻗﻮﺓ ﻋﻘﻞ ﻣﻬﻨﺪﺱ ﺍﺳﺖ ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺍﮔﺮ ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ ﺑﻪ ﻋﻘﻞ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﻨﻴﻢ ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ ﺍﺯ ﻗﻮﺓ ﻋﻘﻞ ﺑﻪ ﻗﻮﺓ ﻋﻘﻞ‪ ،‬ﺭﻭﺡ ﺁﻥ ﻣﻬﻨﺪﺱ ﺍﺳﺖ ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ‬ ‫ﻛﻨﺎﺭ ﺑﺮﻭﺩ ﺍﺻﻼ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺑﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻛﻪ ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ "ﺭﻳﺢ"ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺘﺤﺮﻛﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﺳﺖ‬ ‫ﻭ ﻣﺤﺮﻙ ﺍﺳﺖ‪] .‬ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺘﺤﺮﻙ‪ ‬ﻣﺤﺮﻙ‪ ‬ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ‪ ،‬ﺭﻳﺢ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ[ ﻫﻤﻴﻦ ﻫﻮﺍ ﻟﻄﻴﻒ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺭﻳﺢ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ‪ .‬ﭼﻮﻥ‬ ‫ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻢ ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻫﻢ ﺑﺮﺍ ﻣﻮﺍﺩ ﺛﺎﺑﺖ‪ ،‬ﻣﺤﺮﻙ ﺍﺳﺖ ]ﻭﻣﺼﺪﺍﻗﻲ ﺿﻌﻴﻒ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺭﻳﺢ ﺍﺳﺖ[‪.‬‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ ﭼﯿﺰي ﺟﺰ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﯿﺴﺖ و ﺣﺮﮐﺖ ﻧﻤﻮدي از روح ]ﺗﻮﺿﯿﺢ ﮐﺎﻣﻞ در ﺟﺰوه ﺟﻨﻮدﻋﻘﻞ وﺟﻬﻞ ﺑﺤﺚ ﺣﺮﮐﺖ[‬

‫ﭘﺲ ﺍﮔﺮ ﭘﺮﭼﻤﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﻛﻪ ﭼﻴﻦ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﻭ ﺷﻜﻞ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻳﻚ ﺑﭽﻪ ﻛﻮﺗﻪ ﻓﻜﺮ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻭ ﺗﻮﺟﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺣﺮﻛﺖ ﭘﺮﭼﻢ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﺵ‪،‬ﻛﺎﻣﻼ ً ﺁﻥ ﻣﺤﺮﻙ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ ﻛﻪ ﺁﻥ ﭘﺮﭼﻢ ﺭﺍ ﺑﺎ ﭼﻪ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ‬

‫ﻭ ﺳﺮﻋﺘﻲ ﺑﻪ ﺣﺮﻛﺖ ﺩﺭﻣﻲﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﻫﻤﺔ ﺍﻳﻨﻬﺎ‪ ،‬ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﻧﻪ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺳﺮ‪ ،‬ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺫﻫﻦ ﻛﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﺭﻭﺣﻲ ﻛﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ )ﺭﻭﺡ ﺧﺪﺍﺋﻲ( ﺍﻭﻻ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﺘﺤﺮﻙ ﺍﺳﺖ ﺛﺎﻧﻴﺎ ﻣﺤﺮﻙ‪ .‬ﭘﺲ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﺎ‪ ،‬ﭼﻴﺰ ﺟﺰ ﺣﺮﻛﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٣١‬‬

‫ﻫﻤﻴﻨﻜﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺣﺮﻛﺖ ﺍﺳﺖ )ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ ﺍﻧﺮﮊﻳﻬﺎ ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ( ﭘﺲ ﻫﺮﺣﺮﻛﺘﻲ ﻧﻤﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺧﺎﺻﻴﺖ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ‬ ‫ﻫﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﺴﺘﮕﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺍﺯ ﭼﻪ ﺟﻬﺘﻲ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﻨﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﻧﺤﻮه ﻧﮕﺎه ﺑﻪ روح ﭼﯿﺰي ﺷﺒﯿﻪ آﯾﻨﻪ‬ ‫ﺑﺮﺍ ﻣﺜﺎﻝ ﺁﺋﻴﻨﻪ ﺣﻘﻴﻘﺘﻲ ﺍﺳﺖ )ﺑﻼﺗﺸﺒﻴﻪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺁﺋﻴﻨﻪ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻭﺟﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﻣﺜﺎﻝ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺖ ﻃﺮﺡ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﺗﺎ ﻣﺸﺨﺺ ﺷﻮﺩﻛﻪ ﺫﻫﻦ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﻴﺜﻴﺘﻲ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﻨﺪ ‪،‬ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ( ﺑﺴﺘﮕﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺯ ﭼﻪ ﺟﻬﺘﻲ ﺑﻪ ﺁﻥ ]ﺁﺋﻴﻨﻪ[ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﻨﻴﻢ‪.‬‬ ‫اﻟﻒ( ﺷﯿﺸﻪ ﺑﻮدن‪ :‬ﯾﮑﺒﺎر ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺷﯿﺸﻪ ﺑﻮدن اﺳﺖ‪ .‬ﻣﯿﮕﻮﺋﯿﻢ ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎش ﻣﯿﺸﮑﻨﺪ ﺑﻪ دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻓﺮو ﻣﯿﺮود‪ .‬در ﻏﺬا‬

‫ﺑﺎﺷﺪ )ﺧﺮده ﻫﺎي آن (ﭼﻪ ﻣﯿﺸﻮد و ﮔﻠﻮ را ﭘﺎره ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ .‬در اﯾﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﻣﺎ ﺑﻪ آﺋﯿﻨﻪ ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ از ﺣﯿﺚ ﺷﯿﺸﻪ ﺑﻮدن آن‪.‬‬

‫ب( ﺷﻔﺎﻓﯿﺖ ‪:‬ﯾﮑﺒﺎر دﯾﮕﺮ از ﺣﯿﺚ ﺷﻔﺎف ﺑﻮدن ﺑﻪ آن ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ‪ ،‬ﻣﯿﮕﻮﺋﯿﻢ دﺳﺘﻤﺎل ﺑﯿﺎر آن را ﺗﻤﯿﺰ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺎ ﺑﺮاق ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫ج( اﻧﻌﮑﺎس ﻧﻮر‪ :‬ﯾﮑﺒﺎر ﻫﻢ ازﺣﯿﺚ اﻧﻌﮑﺎس ﻧﻮر آن ﮐﻪ ﺻﻮرت ﭘﺮدازي ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ آن ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ ‪ .‬ﻣﯿﮕﻮﺋﯿﻢ ﻣﺴﯿﺮ اﯾﻦ آﺋﯿﻨﻪ‬ ‫در ﺟﻬﺖ ﻧﻮر‪ ،‬ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ ‪ .‬ﻣﺤﺪب ﺑﺎﺷﺪ ﯾﺎ ﻣﻘﻌﺮ ‪ ،‬ﯾﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﭼﻪ ﺟﻮر ﺗﺼﻮﯾﺮي ﻣﯿﺨﻮاﻫﯿﻢ ؟‬

‫ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ‪ ،‬ﺍﺯ ﺣﻴﺜﻴﺘﻬﺎ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﻨﻴﻢ ﻭ ﺣﻴﺜﻴﺘﻬﺎ ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ‪ .‬ﺭﻭﺡ‪ ،‬ﺣﻘﻴﻘﺘﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ‬ ‫ﺑﺴﺘﮕﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ ﭼﻪ ﺣﻴﺜﻴﺘﻲ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﻨﻴﻢ‪ .‬ﺁﻥ ﺩﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﻬﺖ‪ ،‬ﻣﻌﻨﻲﻫﺎ ﻭ ﺁﺛﺎﺭ ﺧﺎﺻﻲ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫روح ]ﺟﻬﺖ ﺗﻮﺟﻪ‪ ‬روح‪ ،‬ﺧﺎﺻﯿﺘﺶ را ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﯿﺪﻫﺪ‪[.‬‬

‫ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ‪ ،‬ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺖ ﻛﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻧﻔﺲ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﺩﻩﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻧﻔﺲ ﺍﻣﺎﺭﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪] .‬ﻳﻌﻨﻲ[ ﺍﻳﻦ‬

‫ﺣﻴﺜﻴﺖ‪ ،‬ﻧﻔﺲ ﺍﻣﺎﺭﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﭼﻪ ﺭﻭﺡ ﻭ ﭼﻪ ﻧﻔﺲ ﺍﻣﺎﺭﻩ‪ ،‬ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺣﺎﻝ‪ ،‬ﺭﻭﺡ‪ ،‬ﺑﺎﻃﻦ ﻧﻔﺲ ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻣﻌﻨﺎ ﻧﻔﺲ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺡ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﻫﻢ ﻣﻴﻜﻨﺪ]ﺑﺎﺯﻫﻢ[‬ ‫ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻧﻔﺲ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﻧﻔﺲ ﻣﻄﻤﺌﻨﻪ‪.‬‬ ‫ﺭﻭﺡ‪،‬ﭼﻴﺰ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻚ ﺣﻴﺜﻴﺘﻲ ]ﻫﻢ[ ﺩﺍﺭﺩﻛﻪ ﺧﻮﺩﺵ‪ ،‬ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍﻛﻨﺘﺮﻝ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻋﻘﻞ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻮﺟﻪ‬ ‫ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﭼﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ ﭼﻪ ﺭﻭﺡ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﻳﻜﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺑﺎﻃﻦ ﻋﻘﻞ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻲ ﺭﻭﺡ‪،‬‬ ‫ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻗﻮﺓ ﻋﻘﻞ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻋﻘﻞ‪].‬ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﺷﺮﺡ ﺣﺪﻳﺚ ﺟﻨﻮﺩﻋﻘﻞ ﻭﺟﻬﻞ[‬ ‫ﻣﻦ" اﻧﺴﺎن ﺑﻪ ﺧﻮدش‬ ‫اﷲ‪ ،‬ﻧﺰدﯾﮑﺘﺮ از " ِ‬ ‫ﻣﺜﺎل‬

‫ﺍﮔﺮ ﻳﺦ ﺭﺍ ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﻤﺔ ﺗﺸﺨﺼﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺻﻔﺎﺗﺶ ﻭ ﺍﻟﻲ ﺁﺧﺮ ﻭ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺁﺏ ﻫﻢ‪ ،‬ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ‬ ‫ﻛﻨﺎﺭﻛﺸﻴﺪﻩ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻳﺦ ﺑﻪ ﻳﺦ‪ ،‬ﺁﺏ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻳﺦ ﺷﻌﻮﺭ ﺩﺍﺷﺖ‪ ،‬ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﺪ ﻛﻪ ﺁﺏ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺫﺭﺓ ﻳﺨﻲ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻛﻪ ﻗﺒﻼ ﺁﺏ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺷﻔﺎﻓﻴﺘﻲ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺷﻔﺎﻓﻴﺖ ﺁﺏ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪﻩ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺣﺮﻛﺖ‪ ‬ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ‪ ،‬ﻣﻦ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮﺩﻡ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻗﻴﻖ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﺍﻧﻌﻜﺎﺱ‬ ‫ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﺑﻪﻗﺪﺭ ﺍﺗﺤﺎﺩ‪ ،‬ﺷﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﻜﻨﻢ ﻛﻪ ﺩﺳﺘﻢ ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭﻟﻲ ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﺍﻧﻌﻜﺎﺱ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﻦ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﺮﺩﻡ ﻭ ﭼﺸﻢ‪ ،‬ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﺴﻴﺮ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻛﺮﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﻣﻦ ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ ﻫﺴﺘﻢ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺟﺴﻢ ﻣﺎﺩ ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﻛﻪ "ﻣﻦ" ﺷﺎﻥ‬ ‫ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻜﺮﺩﻧﺪ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻫﻴﻜﻞ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ‪ .‬ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺧﺮﺝ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﻫﻴﻜﻞ ﺭﺍ ﺁﺭﺍﻳﺶ ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﭼﺮﺍ ﻛﻪ "ﻣﻦ" ﺭﺍ ﺩﺭﺁﻥ ﻫﻴﻜﻞ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٣٢‬‬

‫ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ‪.‬ﺗﺎﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺑﺒﻴﻨﺪﻛﻪ ﻣﻦ ]ﻛﺪﺍﻡ ﺍﺳﺖ[)ﺁﻥ ﻣﻦ ﻧﻔﺲ( ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺎﺯﻩ ﻳﻚ ﻗﺪﻡ ﺟﻠﻮ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻫﻴﻜﻞ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ‪.‬‬ ‫ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻨﻜﻪ‪ :‬ﺍﷲ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﻤﺎ ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺮﮒ ﺣﻴﺎﺗﻲ ﺷﻤﺎ ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﺯ)ﻣﻦ( ﺧﻮﺩﺕ‬ ‫ﻫﻢ ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻫﺮﻛﻪ ﺫﻫﻨﺶ ﻛﻨﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﻳﺪ ﺗﻔﻜﺮﺵ ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﻛﻪ ﺑﭽﻪ ﺳﻪ‬ ‫ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩ‪ ،‬ﺣﺘﻲ ﺑﻪ ﻫﻴﻜﻠﺶ ﻫﻢ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﺪﺍﺷﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﭘﻮﺷﺎﻛﺶ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻴﻜﺮﺩ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﭘﺪﺭﺵ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻳﻚ ﻛﻔﺶ ﻫﺰﺍﺭﺗﻮﻣﺎﻧﻲ‬ ‫ﻣﻴﺨﺮﻳﺪ‪،‬ﺁﻧﺮﻭﺯ ﺣﺘﻲ ﻧﺎﻫﺎﺭ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﺩ‪ .‬ﻣﻴﺮﻓﺖ ﺩﺭ ﻛﻮﭼﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﺩ‪ .‬ﺟﺬﺏ ﺯﻳﺒﺎﺋﻲ ﻛﻔﺸﺶ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻧﻪ‬ ‫ﺣﺘﻲ ﻫﻴﻜﻠﺶ‪" .‬ﻣﻦ" ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ ﻭ ﻛﻔﺶ ﻣﻴﺪﻳﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﺪﺍ ﻛﺮﺩ ﻫﻴﭻ ﺷﺪ ﻭ ﻭﻗﺘﻲ ]ﺁﻥ ﺭﺍ[ ﭘﻮﺷﻴﺪ‪ ،‬ﭼﻴﺰ ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ‬ ‫ﻭﻗﺘﻲ ﻛﻤﻲ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺁﻣﺪ‪ ،‬ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ ﻟﺒﺎﺱ ﺍﺭﺯﺍﻧﺘﺮ ﻣﻴﭙﻮﺷﻢ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻋﻮﺽ‪ ،‬ﺑﺪﻥ ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﺗﻨﻮﻣﻨﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ) ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻫﻢ "ﻣﻦ" ﺭﺍ‬ ‫ﺩﺭ ﺑﺪﻧﺶ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ( ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻔﺲ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺮﺳﺪ‪،‬ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻣﺎﺩﮔﻲ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‬ ‫ﺗﺎ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ ﺍﺯﻣﻦ‪ ،‬ﺍﷲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ‪ ،‬ﺍﻫﺪﺍﻑ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﮔﺬﺍﺭﻳﻬﺎﻳﺶ ﻛﺎﻣﻼ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺩﻩ ﺗﺎ ﻓﺤﺶ ﻫﻢ‬ ‫ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﮕﻮ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻭ ﺟﻮﺍﺑﻲ ﺩﺍﺩ! ﻣﻬﻤﺎﻧﻲ ﺩﻋﻮﺗﺶ ﻧﻜﺮﺩ ‪ ،‬ﺍﺻﻼ ﺑﻪ ﺧﻴﺎﻟﺶ ﻧﻤﻲﺁﻳﺪ ﺗﺎ ﭼﻪ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪.‬‬ ‫ﺍﺻﻼ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻧﻤﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪.‬‬ ‫‪-‬آﻏﺎز ﺣﺮﮐﺖ اﻧﺴﺎن در درون ﺑﺎ اﻓﺰاﯾﺶ ﻇﺮﻓﯿﺖ‬

‫)ﺣﺎﻻ ﺩﻳﮕﺮ( ﻇﺮﻓﻴﺖ ﺑﺎﺯ ﺷﺪ‪ .‬ﻗﺒﻼ ﻳﻚ ﻇﺮﻓﻴﺖ ﺗﻨﮕﻲ ﺩﺍﺷﺖﻛﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳﻚ ﺍﺳﺘﻜﺎﻥ ﻛﻮﭼﻚ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺿﺮﺑﻪ ﻛﻮﭼﻚ ﺗﻼﻃﻢ‬ ‫ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﺮﺩ‪ .‬ﺣﺎﻝ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮﺳﻲ ﺷﺪﻩ ﻛﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﺗﺎ ﺿﺮﺑﻪ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻫﻀﻢ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﺸﻜﻼﺕ ﻧﻤﻴﺸﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻣﺸﻜﻼﺕ‬ ‫ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻜﻨﺪ‪.‬‬

‫‪ -‬ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮل ﺑﻮدن ﺣﺮﮐﺎت دروﻧﯽ اﻧﺴﺎن‬

‫ﺍﻳﻨﺠﺎﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻣﺮﺍﺗﺒﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺣﺘﻲ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺣﺮﻛﺘﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻛﺖ‪ ،‬ﻣﻮﺭﺩ ﺁﮔﺎﻫﻲ ﻭ ﻛﻨﺘﺮﻝ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫‪-‬ﺗﻮﺟﻪ اﻧﺴﺎن ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﺗﺤﺖ ﺳﯿﻄﺮة اﺳﺒﺎب ﻫﺴﺖ‪.‬‬

‫" ﻭ‪‬ﻟﹶﻘﹶﺪ‪ ‬ﺧ‪‬ﻠﹶﻘﹾﻨ‪‬ﺎ ﺍﻟﹾﺈﹺﻧﺴ‪‬ﺎﻥﹶ ﻭ‪‬ﻧ‪‬ﻌ‪‬ﻠﹶﻢ‪ ‬ﻣ‪‬ﺎ ﺗ‪‬ﻮ‪‬ﺳ‪‬ﻮﹺﺱ‪ ‬ﺑﹺﻪ‪ ‬ﻧ‪‬ﻔﹾﺴ‪‬ﻪ‪ " .....‬ﭼﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻴﻐﻪ ﺭﺍ ﻣﻊ ﺍﻟﻐﻴﺮ ﻣﻲﺁﻭﺭﺩ؟ " ﻧﻌﻠﻢ " ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‬ ‫ﻧﻪ "ﺍﻋﻠﻢ " ؟ ﻳﻌﻨﻲ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺑﻪ ﺍﺳﺒﺎﺏ ﺍﻓﻌﺎﻟﺶ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﻊ ﺍﻟﻐﻴﺮ ﻣﻲﺁﻭﺭﺩ ﻣﺜﻞ " ﺇﹺﻧ‪‬ﺎ ﺃﹶﻧ ‪‬ﺰﻟﹾﻨ‪‬ﺎﻩ‪ ‬ﻓ‪‬ﻲ ﻟﹶﻴ‪‬ﻠﹶﺔ‪ ‬ﺍﻟﹾﻘﹶﺪ‪‬ﺭﹺ" ﻛﻪ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻭ‬ ‫ﻣﻼﺋﻜﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻳﺎ ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " .‬ﻭ‪‬ﻟﹶﻘﹶﺪ‪ ‬ﺧ‪‬ﻠﹶﻘﹾﻨ‪‬ﺎ ﺍﻟﹾﺈﹺﻧﺴ‪‬ﺎﻥﹶ" ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻣﻼﺋﻜﻪ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻟﻲ ﺁﺧﺮ‪" .‬ﻧﻌﻠﻢ "ﻳﻌﻨﻲ‬ ‫ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳﻢ ﻛﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺁﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻛﻮﭼﻜﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻧﻔﺲ‪ ،‬ﺧﻮﺩ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺗﻮ‬ ‫ﺩﺭ ﺳﻴﻄﺮﺓ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﺋﻲ ﻭﺍﻗﻊ ﺷﺪﻩﺍ ‪.‬‬ ‫‪-‬ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺗﺄﺛﯿﺮ ﻧﯿﺖ ﺧﻮب وﺑﺪ‬

‫"ﺇﹺﺫﹾ ﻳ‪‬ﺘ‪‬ﻠﹶﻘﱠﻰ ﺍﻟﹾﻤ‪‬ﺘ‪‬ﻠﹶﻘﱢﻴ‪‬ﺎﻥ‪ ‬ﻋ‪‬ﻦﹺ ﺍﻟﹾﻴ‪‬ﻤ‪‬ﲔﹺ ﻭ‪‬ﻋ‪‬ﻦﹺ ﺍﻟﺸ‪‬ﻤ‪‬ﺎﻝﹺ ﻗﹶﻌ‪‬ﻴﺪ" ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﺑﻴﺎﻭﺭ ﺁﻥ ﻭﻗﺘﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﮔﻴﺮﻧﺪﮔﺎﻥ‪ ،‬ﺁﻥ ﻣﻼﺋﻜﻪ ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﻨﻲ ‪ -‬ﻛﻪ ﻣﺜﻞ‬ ‫ﻣﻼﺋﻜﻪ ﺍ ﻛﻪ ﺧﻮﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ ‪ -‬ﻫﺮ ﺣﺮﻛﺘﻲ ﺻﺎﺩﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺁﻥ ﺩﻭﺗﺎ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﺍﺯ ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﭼﭗ )ﻧﻪ ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﭼﭗ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺑﺪﻥ ﻣﻦ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻫﺮ ﻛﺎﺭ ﺍﺯﺗﻮﺻﺎﺩﺭﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﻳﺎﺟﻬﺖ ﻣﺜﺒﺖ ﻭ ﻧﻴﻚ ﺩﺍﺭﺩ ﻳﺎﻣﻨﻔﻲ ﻭﺑﺪﻛﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﺮﻛﺎﺭ ﺍﺯﺗﻮﺻﺎﺩﺭﺷﻮﺩ‬

‫ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ( ﻧﮕﺎﻩ ﺑﻪ ﭼﻪ ﻧﻴﺘﻲ ﺷﺪ‪ ،‬ﻓﻮﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻴﺖ ﻧﮕﺎﻩ ﺑﻪ ﻧﺎﻣﺤﺮﻡ ﺷﺪ ﻣﺜﻼ "ﻣﻴﺎﻩ " ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﻛﻲ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻓﺮﻭ‬ ‫ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻳﺎ ﺑﻪ ﻧﻴﺖ ﺧﻮﺏ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﭘﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻻﻥ ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٣٣‬‬

‫" ﻣ‪‬ﺎ ﻳ‪‬ﻠﹾﻔ‪‬ﻆﹸ ﻣ‪‬ﻦ ﻗﹶﻮ‪‬ﻝﹴ ﺇﹺﻟﱠﺎ ﻟﹶﺪ‪‬ﻳ‪‬ﻪ‪ ‬ﺭ‪‬ﻗ‪‬ﻴﺐ‪ ‬ﻋ‪‬ﺘ‪‬ﻴﺪ‪ " ‬ﺣﺘﻲ ﻳﻚ ﻟﻔﻆ "ﺁﺥ" ﮔﻔﺘﻲ ﺍﻣﺎ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻟﺤﻨﻲ ﮔﻔﺘﻲ ﻛﻪ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻓﻼﻧﻲ ﺧﺮﺩ ﺷﺪ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻥ‬ ‫ﻟﻔﻆ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﺮﺍﻗﺒﻲ ﺁﻧﺠﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﺘﻴﺪ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﺵ ﺍﺳﺖ ]ﻋﺘﻴﺪ ﺍﺳﺒﻲ ﺭﺍﮔﻮﻳﻨﺪﻛﻪ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺣﺮﻛﺖ ﺍﺳﺖ[ ‪.‬‬ ‫ﺣﺎﻻ ﺧﻠﻘﺖ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﻟﺤﻈﺔ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻌﺪ ﻓﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺘﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺴﺘﻲ ﺁﻓﺮﻳﻦ ﻭ ﺑﻴﻬﻮﺵ‬ ‫ﻛﻨﻨﺪﻩ "ﻭ‪‬ﺟ‪‬ﺎﺀﺕ‪ ‬ﺳ‪‬ﻜﹾﺮ‪‬ﺓﹸ ﺍﻟﹾﻤ‪‬ﻮ‪‬ﺕ‪ ‬ﺑﹺﺎﻟﹾﺤ‪‬ﻖ‪" ‬‬ ‫" ﺫﹶﻟ‪‬ﻚ‪ ‬ﻣ‪‬ﺎ ﻛﹸﻨﺖ‪ ‬ﻣ‪‬ﻨ‪‬ﻪ‪ ‬ﺗ‪‬ﺤ‪‬ﻴﺪ‪ " ‬ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺑﺪﻥ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ‪ ،‬ﺩﺭﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮﺩﺕ ﺑﺮﺍ ﺧﻮﺩﺕ ﻛﺸﻒ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻻﻥ ﭘﺮﺩﻩ ﺭﺍ ﻛﻨﺎﺭ ﻛﺸﻴﺪﻳﻢ ﻭ ﻣﻴﺒﻴﻨﻲ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻗﺒﻼ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻲ‪.‬‬ ‫ﺣﻀﺮﺕ ﻋﻠﻲ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺩﺭ ﺧﻄﺒﻪ ‪ ۲۰‬ﺍﺯ ﻧﻬﺞ ﺍﻟﺒﻼﻏﻪ ﻟﺤﻈﺔ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺭﺍ ﻟﺤﻈﺔ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺘﻲ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬ ‫" ﻓﹶﺈﹺﻧ‪‬ﻜﹸﻢ‪ ‬ﻟﹶﻮ‪ ‬ﻋ‪‬ﺎﻳ‪‬ﻨ‪‬ﺘ‪‬ﻢ‪ ‬ﻣ‪‬ﺎ ﻗﹶﺪ‪ ‬ﻋ‪‬ﺎﻳ‪‬ﻦ‪ ‬ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﻣ‪‬ﺎﺕ‪ ‬ﻣ‪‬ﻨ‪‬ﻜﹸﻢ‪ ‬ﻟﹶﺠ‪‬ﺰﹺﻋ‪‬ﺘ‪‬ﻢ‪ ‬ﻭ‪‬ﻭ‪‬ﻫ‪‬ﻠﹾﺘ‪‬ﻢ‪ ،‬ﻭ‪‬ﺳ‪‬ﻤ‪‬ﻌ‪‬ﺘ‪‬ﻢ‪ ‬ﻭ‪‬ﺃﹶﻃﹶﻌ‪‬ﺘ‪‬ﻢ‪ ،‬ﻭ‪‬ﻟﻜ‪‬ﻦ‪ ‬ﻣ‪‬ﺤ‪‬ﺠ‪‬ﻮﺏ‪ ‬ﻋ‪‬ﻨ‪‬ﻜﹸﻢ‪ ‬ﻣ‪‬ﺎ ﻋ‪‬ﺎﻳ‪‬ﻨ‪‬ﻮﺍ‪ ،‬ﻭ‪‬ﻗﹶﺮﹺﻳﺐ‪ ‬ﻣ‪‬ﺎ ﻳ‪‬ﻄﹾﺮ‪‬ﺡ‪‬‬ ‫ﺍﳊ‪‬ﺠ‪‬ﺎﺏ‪"!‬‬ ‫ﺁﻥ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺟﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺗﻮﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻲ ﭼﻪ ﺧﺒﺮﺍﺳﺖ ]ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺻﺤﺒﺖ ﻛﻨﺪ ﻭ ﻫﻴﭽﻜﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻜﻨﺪ[ ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺪﻳﺪ‬ ‫]ﺑﺒﻴﻨﻲ[ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ ]ﻣﻴﺒﻴﻨﺪﻛﻪ[ ﭼﻪ ﺑﻼﺋﻲ ﺑﻪ ﺳﺮﺵ ﻣﻲﺁﻳﺪ ﻭ ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻭ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ‪ ،‬ﺍﺻﻼ ﺗﺎﺏ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ‬ ‫ﻧﻤﻲ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺟﺰﻉ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﻓﺖ ﻭ ﻭﺣﺸﺖ ﺗﻮﺭﺍ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ‪ .‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﻫﻤﺔ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﻛﻨﺘﺮﻝ ﻣﻴﻜﺮﺩ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ‬ ‫ﮔﻮﺵ ﻭ ﭼﺸﻢ ﻭ ﻭﺟﻮﺩﺕ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺸﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ]ﭘﻨﻬﺎﻥ ﻭ[ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﭘﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺍﻣﺎ ﺑﺪﺍﻥ! ﺍﻳﻦ ﺣﺠﺎﺏ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺯﻭﺩﻳﻬﺎ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻛﻨﺎﺭ ﺑﺮﻭﺩ!‬ ‫ﻟﺬﺍ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬﻤﻲ ﺍﺯ ﺍﺳﺎﺗﻴﺪ ﺍﺧﻼﻕ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﺻﻌﻮﺩ ﻣﺎ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻣﺮﮒ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ ﻛﻪ ﻫﻤﺔ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺗﺤﺖ ﻛﻨﺘﺮﻝ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻧﻪ ﻛﻨﺘﺮﻝ ﭘﻠﻴﺲ‪،‬‬ ‫ﻛﻪ ﻛﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﻥ ﻭ ﺑﭽﻪ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ! ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﺷﺨﺼﻴﺘﻲ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺣﺴﺎﺳﺘﺮ ﺑﻮﺟﻮﺩ‬ ‫ﻣﻲﺁﻳﺪ ﻛﻪ ﺍﺻﻼ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﺴﺎﻣﺢ ﻛﻨﻴﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﻣﺜﻞ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺣ‪‬ﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ‪.‬‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﻧﻬﻢ‬

‫اﻧﺴﺎن ﺗﺤﺖ ﻣﺮاﻗﺒﮥ ﺧﺪا ) ‪( 2‬‬

‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‬ ‫ﭼﻜﻴﺪﺓ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﻗﺒﻞ ﺍﻳﻦ ﺷﺪ ﻛﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﺎ ﺍﺯﺟﻬﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ‪ ،‬ﺗﺤﺖ ﻣﺮﺍﻗﺒﺔ ﺩﻗﻴﻖ ﻭ ﺷﺪﻳﺪ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻭ‬ ‫ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺣﺮﻛﺎﺕ ﻣﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﻭ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﻼﺋﻜﻪ ﺍﷲ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻌﺪ ‪ ،‬ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻭﺟﺪﺍ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﺑﺪﻥ ﻣﺎﺩ ‪ ،‬ﺑﺮﺍﺳﺎﺱ ﻫﻤﺎﻥ ﻛﺎﺭﻫﺎ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪ‪ ،‬ﺯﻧﺪﮔﻲ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺍ ﺭﺍ ﺗﺸﻜﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭﻳﻜﻪ ﺟﻠﺴﺔ ﭘﻴﺶ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺷﺪ‪ ،‬ﺣﺘﻲ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﻫﻴﭻ ﻟﻔﻈﻲ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺻﺎﺩﺭ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ )ﻫﺴﺖ(‬ ‫ﻛﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺩﺍﺩﻳﻢ ﻛﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﻧﺎﻣﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ‪ ،‬ﻭﺟﻮﺩ ﻛﺎﻏﺬ ﻭﻃﻮﻣﺎﺭ ﻭ ﻗﻠﻢ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﻓﻖ ﻓﻜﺮ ﻣﺎ‪ ،‬ﺩﺭﭘﻬﻨﻪ‬ ‫ﻫﺴﺘﻲ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺯ ﺷﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻲ ﺩﻗﻴﻖ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺣﺴﺎﺱ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻤﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﺮﺩﻳﻢ )ﻛﻨﻴﻢ(‪ ،‬ﺧﻮﺩﺑﻪ ﺧﻮﺩ‪ ،‬ﺣﺎﻟﺘﻲ ﭘﻴﺶ‬ ‫ﻣﻲﺁﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﺎ‪،‬ﻛﻪ ﻣﺎﻫﻢ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ .‬ﺍﻳﻦ )ﻣﻄﻠﺐ( ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻪ ﺻﺮﺍﺣﺖ ﺍﻣﺮ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺿﺮﻭﺭﻳﺎﺕ‬ ‫ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ‪ ،‬ﺯﻳﺮﺑﻨﺎﺀ ﻭ ﺭﻛﻦ ﺳﻴﺮﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻘﻴﺔ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪﻫﺎ‪ ،‬ﺑﻪ ﺑﺮﻛﺖ‪ ‬ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ‪ ،‬ﺑﺎﻃﻦ ﺁﻧﻬﺎ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٣۴‬‬

‫ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻣﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ )ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ(‪ ،‬ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻌﻤﻠﻲ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﺮﻗﺪﺭﺕ ﻣﺠﺎﻫﺪﻩ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﻴﻢ‪ ،‬ﺁﺛﺎﺭ ﺁﻥ ﻇﻬﻮﺭ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻛﺮﺩ‪.‬‬ ‫ﭼﻮﻥ ﺑﺎ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ ﺁﻥ ﺁﺛﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﺣﺸﺮ ﺁﻳﺔ ‪ ۱۸‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻳ‪‬ﺎ ﺃﹶﻳ‪‬ﻬ‪‬ﺎ ﺍﻟﱠﺬ‪‬ﻳﻦ‪ ‬ﺁﻣ‪‬ﻨ‪‬ﻮﺍ ﺍﺗ‪‬ﻘﹸﻮﺍ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﻭ‪‬ﻟﹾﺘ‪‬ﻨﻈﹸﺮ‪ ‬ﻧ‪‬ﻔﹾﺲ‪ ‬ﻣ‪‬ﺎ ﻗﹶﺪ‪‬ﻣ‪‬ﺖ‪ ‬ﻟ‪‬ﻐ‪‬ﺪ‪ ‬ﻭ‪‬ﺍﺗ‪‬ﻘﹸﻮﺍ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﺇﹺﻥﱠ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﺧ‪‬ﺒﹺﲑ‪ ‬ﺑﹺﻤ‪‬ﺎ ﺗ‪‬ﻌ‪‬ﻤ‪‬ﻠﹸﻮﻥﹶ"‬ ‫ﻭ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ " ﻳ‪‬ﺎ ﺃﹶﻳ‪‬ﻬ‪‬ﺎ ﺍﻟﱠﺬ‪‬ﻳﻦ‪ ‬ﺁﻣ‪‬ﻨ‪‬ﻮﺍ ﺍﺗ‪‬ﻘﹸﻮﺍ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ "‬ﻳﻚ ﻣﻄﻠﺐ ﺍﺳﺖ‪ " ،‬ﻭ‪‬ﻟﹾﺘ‪‬ﻨﻈﹸﺮ‪ ‬ﻧ‪‬ﻔﹾﺲ‪ ‬ﻣ‪‬ﺎ ﻗﹶﺪ‪‬ﻣ‪‬ﺖ‪ ‬ﻟ‪‬ﻐ‪‬ﺪ‪ "‬ﻳﻚ ﻣﻄﻠﺐ ﺩﻳﮕﺮ ﻭ " ﻭ‪‬ﺍﺗ‪‬ﻘﹸﻮﺍ‬ ‫ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ "‬ﻣﻄﻠﺐ ﺳﻮﻡ ﻭ " ﺇﹺﻥﱠ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﺧ‪‬ﺒﹺﲑ‪ ‬ﺑﹺﻤ‪‬ﺎ ﺗ‪‬ﻌ‪‬ﻤ‪‬ﻠﹸﻮﻥﹶ" ﻳﻚ ﻣﻄﻠﺐ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﺯ ﺍﻭﻝ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻫﻤﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﺓ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺍﻭﻻ ﺧﻄﺎﺏ‪ ،‬ﺑﺮﺍ ﻣﻮﻣﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ‪] .‬ﭼﺮﺍﻛﻪ[ ﺗﺎ ﻛﺴﻲ ﻭﺍﺭﺩ ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺍﺩ ﻧﺸﺪﻩ ﻭ ﺍﻓﻖ ﻓﻜﺮ ﺍﻭ ﺩﺭ ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻲ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎ ﻋﺎﻟﻢ‬ ‫ﻏﻴﺐ ﺑﺎﺯ ﻧﺸﺪﻩ‪ ،‬ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﺮﺍ ﺍﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻫﻢ ﺑﻜﻨﺪ‪ .‬ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﭽﻪ ﺍ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻛﻼﺱ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ‬ ‫ﭼﻮﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻲ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻛﻼﺱ ﺭﺍ ﺑﺮﺍ ﺯﻧﺪﮔﻲ ‪۲۰‬ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺑﻂ ﺩﻫﺪ‪ ،‬ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﺑﺎﻻﺗﺮﻳﻦ ﭘﻴﺮﻭﺯ‬ ‫ﺑﺮﺍ ﺍﻭ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺜﻼ ﺑﺮ ﺭﻭ ﺻﻨﺪﻟﻲ ﺗﺎﺯﻩ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺯﻭﺭﮔﻔﺘﻢ ﻭﺻﻨﺪﻟﻲ ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﺭ‬ ‫ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻛﻼﺱ ﻧﺸﺴﺘﻢ ﻭﻳﺎﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﺭﻭﺭﺯﺵ ﻛﺎﭘﻴﺘﺎﻥ ﺷﺪﻡ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻟﺬﺗﻬﺎﺋﻲ ﺭﺍﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻩ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺟﻘﺪﺭﻛﻮﭼﻚ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻫﺎ ﺩﻝ ﺧﻮﺵ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﻗﺮﺁﻥ‪،‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﺭﺍﺧﻄﺎﺏ ﻣﻴﻜﻨﺪﻛﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻧﺪ‪ ":‬ﻳ‪‬ﺎ ﺃﹶﻳ‪‬ﻬ‪‬ﺎ ﺍﻟﱠﺬ‪‬ﻳﻦ‪ ‬ﺁﻣ‪‬ﻨ‪‬ﻮﺍ ﺍﺗ‪‬ﻘﹸﻮﺍ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪"‬‬ ‫ﺍﻳﻨﺠﺎ ]ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ[ ﺗﻘﻮﺍ ﺍﻟﻬﻲ ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭ ﺗﻜﺮﺍﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ :‬ﺍﻭﻟﻲ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ ﻭ ﺗﺮﻙ ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ‪.‬‬

‫ﭘﺲ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ ":‬ﻭ‪‬ﻟﹾﺘ‪‬ﻨﻈﹸﺮ‪ ‬ﻧ‪‬ﻔﹾﺲ‪ ‬ﻣ‪‬ﺎ ﻗﹶﺪ‪‬ﻣ‪‬ﺖ‪ ‬ﻟ‪‬ﻐ‪‬ﺪ‪ "‬ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﺪ ]ﻧﮕﺎﻩ ﻛﻨﺪ[ ﻧﻔﺴﻲ ﻛﻪ ﭼﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ ]ﻳﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﺪ ﻧﻔﺴﻲ ﺑﻪ‬ ‫ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪[.‬‬ ‫ﺗﻘﻮاي اول‬ ‫ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻘﻮﺍ ﺍﻭﻟﻲ ]ﻣﻨﻈﻮﺭ‪ ،‬ﺗﻘﻮﺍ ﺍﻭﻟﻲ ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ ﺁﻳﻪ ﺍﺳﺖ[ ﺭﺍ ﭘﻴﺸﻪ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ‬ ‫ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻔﺲ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﺪﻛﻪ ﻧﻪ ﺁﻧﻜﻪ "ﻣﻦ ﻫﻴﻜﻞ" ﺧﻮﺩﻡ ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬ﻭﺍﮔﺮ ﺁﻧﻘﺪﺭﻣﺠﺎﻫﺪﻩ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ "ﻣﻦ" ﺑﺮﺳﻴﻢ ﻛﻪ ﻣﺠﺎﻫﺪﺓ‬ ‫ﺿﺮﻭﺭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ ﻣﻬﻢ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ – ﺍﮔﺮﺑﺮﺳﻴﻢ ‪ -‬ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺍﺭﺩﺁﺳﺘﺎﻧﺔ ﺳﻴﺮﻭﺳﻠﻮﻙ ﺷﺪﻩ ﺍﻳﻢ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻻﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ‪،‬‬ ‫ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺣﺲ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﻣﻨﻢ ﻛﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﻢ ]ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻴﻜﻨﻢ‪ ،‬ﻧﻬﺎﻳﺘﺎ ﺍﮔﺮ ﻛﻤﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ ﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎﻧﻲ ﺑﻠﺪ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪،‬‬ ‫ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﻠﻪ ﻣﺮﻛﺰ ﺑﻴﻨﺎﺋﻲ ﺩﺭﻣﻐﺰ ﺍﺳﺖ![ ﻭ]ﺍﻳﻨﻜﻪ[ ﻣﻨﻢ ﻛﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﻜﻨﻢ‪ .‬ﻣﻨﻢ ﻛﻪ ﻣﻴﺸﻨﻮﻡ‪ .‬ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻢ ﺑﻔﻬﻤﻢ ﻛﻪ "ﻣﻦ"‬ ‫ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ‪" ،‬ﻣﻦ" ﻣﻴﺸﻨﻮﻡ ]ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ؟[‪ .‬ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﻳﻢ‪ ،‬ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺳﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﺎﻟﻲ ﺟﻠﺴﻪ ﻗﺒﻞ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪ ﻛﻪ ﻳﻚ ﻗﺎﻟﺐ ﻳﺦ ﺩﻭ ﺟﻮﺭ ﺷﻨﺎ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻳﻜﻲ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻄﺮﻑ ﺍﺳﺘﺨﺮ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻃﺮﻑ ﻣﻴﺮﻭﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ‬ ‫ﻳﻚ ﺷﻨﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺁﻥ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ‪ ،‬ﺫﻭﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺣﺲ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺑﻢ‪ .‬ﻣﺎ ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺎﻟﺐ ﻳﺨﻴﻢ‬ ‫ﻛﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻫﻴﻜﻞ ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﻭﺭﻳﻢ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﺮﺳﻴﻢ ﻛﻪ ﻣﻦﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻛﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﻪ ﺑﺮﻛﺖ ﺁﻥ‪ ،‬ﻫﺴﺘﻲ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻛﻨﻴﻢ ﻭ‬ ‫ﺍﻳﻨﻜﻪ "ﻣﻦ" ﺍﺯ ﺟﻨﺲ ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻲ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻛﻪ ﺍﺻﻼ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﻣﻴﻜﻨﺪ ]ﺍﻣﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﻳﻢ[‪.‬‬ ‫]ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ[ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻭﻟﻲ ﭘﻴﺪﺍﻛﺮﺩ ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻥ ]ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻭﻟﻲ[ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺮﻙ ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ ﺟﺪ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪] .‬ﻭﺍﮔﺮﭼﻪ[‬ ‫ﻗﺒﻼ ﺧﻴﻠﻲ ﺳ‪‬ﺮﺳ‪‬ﺮ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻴﻜﺮﺩ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺭﺍﺷﺮﻭﻉ ﻛﺮﺩ‪ ،‬ﭘﺎﻙ ﻛﺮﺩ‪،‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻣﺎﺩﮔﻲ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻴﻜﻨﻢ‪ .‬ﺑﺎﺯﻛﺮﺩﻥ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ‪ ،‬ﺑﻪ ﺟﺰ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺗﺨﻴﻼﺕ ﺭﺍ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺭﺳﻴﺪﻧﻲ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻤﻜﻦ!‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٣۵‬‬

‫ﺣﺲ "ﻣﻦ"‬

‫اﮔﺮ)اﻧﺴﺎن( اﻧﺠﺎم واﺟﺒﺎت و ﺗﺮك ﻣﺤﺮﻣﺎت را ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪي ﺑﮕﯿﺮد‪ ،‬آﻧﮕﺎه ﮐﻢﮐﻢ ﻣﯿﺘﻮاﻧﺪ ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻢ راه دور‬

‫ودرازي ﻧﺪارد‪ .‬راﻫﯽ ﺑﺴﯿﺎر ﻧﺰدﯾﮏ و ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ‪ ،‬ﻣﻦ را اﺣﺴﺎس ﺧﻮاﻫﺪﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﺗﻘﻮاي دوم ] ﺟﺪﯾﺖ و اﺧﻼص در ﻋﻤﻞ[‬

‫ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ]ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻔﺲ ﺭﺳﻴﺪ[ ﺍﻳﻦ ﻧﻔﺲ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ]ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟﻪ ﭘﻴﺪﺍﻛﻨﺪ[ ﻛﻪ‬ ‫ﭼﻪ؟ " ﻣ‪‬ﺎ ﻗﺪ‪‬ﻣ‪‬ﺖ ﻟ‪‬ﻐﺪ‪ "‬ﺑﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍ ﻓﺮﺩﺍ‪ .‬ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﻋﻼﻣﻪ ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﺋﻲ ﺑﻴﺎﻧﻲ ﺩﺍﺭﻧﺪﻛﻪﺗﻘﻮﺍ ﺑﻌﺪ ﭼﻪ‬ ‫ﻫﺴﺖ؟ ]ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ[ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺭﺷﺪ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺣﺴﺎﺳﺘﺮ ﻭ‬ ‫ﺑﺎﻻﺗﺮ‪،‬ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺟﺪ ﻭ ﺣﺴﺎﺱ ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ ﭼﻮﻥ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﻋﻼﻣﻪ ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﺋﻲ ﻣﺜﺎﻟﻲ ﺭﺍ ﻣﻲﺁﻭﺭﻧﺪ‪ :‬ﻣﺜﻼ ﻛﺴﻲ ﻛﺎﻻﺋﻲ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻳﻚ ﻭﻗﺖ‪،‬ﻛﺎﻻ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ‬ ‫ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪،‬ﻛﻪ ﻧﻜﻨﺪ ﺍﺷﻜﺎﻟﻲ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺩﻳﺪ ﻳﻚ ﻣﺸﺘﺮ ﺭﻳﺰﺑﻴﻦ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻘﻮﺍ ﺩﻭﻡ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻧﮕﺎﻩ ﻛﺮﺩﻥ ﺑﺮﺍ ﺍﺻﻼﺡ ﻧﻮﺍﻗﺼﻲ ﻛﻪ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫]ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ ﻫﻢ[ ﻣﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﭼﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ؟ ﺩﺭ ﺭﺣ‪‬ﻢ ﻣﺎﺩﺭ‪ ،‬ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﺴﻢ‬ ‫ﻧﺪﺍﺷﺘﻴﻢ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺍﻻﻥ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ‪] .‬ﺁﻳﺎ[ ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺠﺎ ﻫﻢ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ‪ ،‬ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﻮﺩ‪ ،‬ﻭﻗﺘﻲ ﭼﺸﻢ ﻭ ﮔﻮﺵ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﻜﺮﺩﻡ‪،‬‬ ‫ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﻴﻜﺮﺩﻡ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﭼﺸﻢ ﻭ ﮔﻮﺵ‪ ،‬ﻳﻚ ﻋﻤﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍ ﻣﻦ ﻛﺎﺭﻛﻨﺪ؟‬ ‫ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻣﻦ ﻛﺎﺭﻩﺍ ﻧﺒﻮﺩﻡ‪ ،‬ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﻫﺮﻃﻮﺭﺷﺪ‪ ،‬ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﺧﺎﻙ ﻣﻴﺸﻮﺩ! ﺍﻻﻥ ﻣﻦ ﺑﺮﺍ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ‪،‬‬ ‫ﺩﻭﺳﺖ ﺯﻳﺒﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﻜﻨﻢ ]ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﻢ ﻛﻪ[ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﺎﻭﻓﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺛﺎﺑﺖ ﻗﺪﻡ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻭﺳﻂ ﺭﺍﻩ ﻣﺮﺍ ﺭﻫﺎ‬ ‫ﻧﻜﻨﺪ ﻭ ﺍﻟﻲ ﺁﺧﺮ‪ .‬ﺑﺎﻏﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﺮﺍ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﺭﺳﺖ ﻛﺮﺩﻡ ﻭ ﺍﻟﻲ ﺁﺧﺮ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺍﺭﺳﻲ ﻣﻴﻜﻨﻢ‪ .‬ﺍﻻﻥ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﺳﺖ‬ ‫ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﻃﻦ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺳﻴﺪﻡ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻢ ﻛﺎﺭﺧﻴﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻡ ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ! ﻳﻜﺒﺎﺭ ﻛﺎﺭ ﺧﻴﺮ ﻛﺮﺩﻡ‪۱۰ ،‬ﺑﺎﺭ ﻫﻢ ﺑﺮﺭﺳﻲ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﻢ؛ ﻧﻜﻨﺪ ﺁﻓﺖ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻧﻜﻨﺪ ﺍﺯﺑﻴﻦ ﺑﺮﻭﺩ‪.‬‬ ‫ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ ﺍﺯ ﻋ‪‬ﺠﺐ ﻭ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﺗﻮﻗﻌﺎﺕ ﻃﻠﺒﻜﺎﺭﺍﻧﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺧﻮﺩﺑﺮﺗﺮﺑﻴﻨﻲ ﻭﻫﺮﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﻫﺮﻋﻤﻞ ﺻﺎﻟﺤﻲ ﺭﺍ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ‪،‬‬ ‫ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫" ﺇﹺﻥﱠ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﺧ‪‬ﺒﹺﲑ‪ ‬ﺑﹺﻤ‪‬ﺎ ﺗ‪‬ﻌ‪‬ﻤ‪‬ﻠﹸﻮﻥﹶ " ﻫﻢ ﮐﻪ ﻣﺮاﻗﺒﮥ ﺧﺪاﺳﺖ ﺑﺮاي ﻣﺎ‪،‬ﮐﻪ ﻗﺒﻼً ﺑﺤﺚ ﺷﺪ‪.‬‬

‫ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺭﺍ ﺑﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻧﻔﺴﺶ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ ":‬ﻭ‪‬ﻟﹶﺎ ﺗ‪‬ﻜﹸﻮﻧ‪‬ﻮﺍ ﻛﹶﺎﻟﱠﺬ‪‬ﻳﻦ‪ ‬ﻧ‪‬ﺴ‪‬ﻮﺍ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﻓﹶﺄﹶﻧﺴ‪‬ﺎﻫ‪‬ﻢ‪ ‬ﺃﹶﻧﻔﹸﺴ‪‬ﻬ‪‬ﻢ‪ ‬ﺃﹸﻭ‪‬ﻟﹶﺌ‪‬ﻚ‪ ‬ﻫ‪‬ﻢ‪‬‬ ‫ﺍﻟﹾﻔﹶﺎﺳ‪‬ﻘﹸﻮﻥﹶ" ﻭﻧﺒﺎﺷﻴﺪﻣﺎﻧﻨﺪﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻛﺮﺩﻧﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﺪﺍ ﻫﻢ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻲ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ‪] ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺣﻘﻴﻘﺖ‬ ‫ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ‪) [.‬ﻛﻪ ﺗﻬﺪﻳﺪﺑﺰﺭﮔﻲ ﺍﺳﺖ!( ﻭﺩﺭﻧﻘﻄﺔ ﻣﻘﺎﺑﻞ‪ ،‬ﻣﮋﺩﻩ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ)ﻣﺠﺎﻫﺪﻩ ﻛﻨﻴﺪ( ﺑﻪ ﭼﻨﻴﻦ‬ ‫ﺣﻘﻴﻘﺘﻲ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﻜﻪ ﺩﺭ ﺑﺤﺚ" ﻭ‪‬ﻟ‪‬ﻠﹼﻪ‪ ‬ﻏﹶﻴ‪‬ﺐ‪ ‬ﺍﻟﺴ‪‬ﻤ‪‬ﺎﻭ‪‬ﺍﺕ‪ ‬ﻭ‪‬ﺍﻷَﺭ‪‬ﺽﹺ‪ ".....‬ﻣﻄﺮﺡ ﻛﺮﺩﻳﻢ‪،‬‬

‫ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﺎﻟﻜﻴﺖ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻣﺎﻝ ﺍﷲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺳﻴﺪ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﻛﺮﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ‬ ‫ﻧﺮﺳﻴﺪ‪ ،‬ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺍﺯﺧﻮﺩﺵ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺧﻮﺍﻫﺪﻛﺮﺩ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﻞ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﭽﻪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ ﻣﻄﺮﺡ ﻛﺮﺩﻳﻢ‪ .‬ﺑﭽﻪ ﺍ ﻛﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ ﻳﺎﺩﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻛﻔﺶ ﻗﺮﻣﺰ‬ ‫ﻣﻴﺨﺮﻧﺪ‪ ،‬ﺍﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻮﺟﻬﺶ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪] ،‬ﺑﻠﻜﻪ[ ﺑﻪ ﻛﻔﺶ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻧﺮﻭﺯ ﺍﺻﻼ ﺍﺯﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻲ ﻧﺎﻫﺎﺭ ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﺩ‪.‬ﺁﻧﻘﺪﺭ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٣۶‬‬

‫ﺍﺯﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭﺷﺪﻩ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺟﺴﻢ ﻫﻢ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺑﻪﻛﻔﺶ ﻭ ﻟﺒﺎﺳﻲﻛﻪ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺗﻮﺟﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺪﻥ ﻫﻢ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺭﻓﺘﻪ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺭﻭﺯ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺒﻮﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﮔﻬﻮﺍﺭﺓ ﻃﻼﺋﻲ ﻫﻢ ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻲ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺒﻮﺩ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮﺩﻥ‬ ‫ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺒﻮﺩ‪.‬‬

‫" ﻓﹶﺄﹶﻧﺴ‪‬ﺎﻫ‪‬ﻢ‪ ‬ﺃﹶﻧﻔﹸﺴ‪‬ﻬ‪‬ﻢ‪" ‬؛ "ﺧﺪﺍ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻲ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ‪ ،‬ﻣﺼﻴﺒﺖ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﺍﺳﺖ‪".‬‬ ‫" ﺃﹸﻭ‪‬ﻟﹶﺌ‪‬ﻚ‪ ‬ﻫ‪‬ﻢ‪ ‬ﺍﻟﹾﻔﹶﺎﺳ‪‬ﻘﹸﻮﻥﹶ" ؛ "ﺁﻧﻬﺎ‪،‬ﻫﻤﺎﻧﻬﺎ ﻓﺎﺳﻘﻨﺪ‪" .‬‬ ‫ﻣﺮاﻗﺒﻪ‪ ،‬اﺻﻞ و رﯾﺸﮥ ﺳﯿﺮاﻟﯽ اﷲ اﺳﺖ ]ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺧﺼﻮﺹ[ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﺩﻭﻛﺎﺭﺭﺍﺑﺎﻳﺪﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﻴﻢ‪:‬‬ ‫‪ - 1‬اﺳﺘﻐﻔﺎر‪ ،‬ﺟﺒﺮان ﮔﻨﺎه و ﺗﺮﺟﯿﺢ واﺟﺒﺎت ﺑﻪ ﻣﺴﺘﺤﺒﺎت‪ :‬از راه اﯾﻨﮑﻪ ﻫﻤﮥ ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺧﻮد را ﮐﻪ اﻧﺠﺎم داده اﯾﻢ‪ ،‬از اول‬

‫ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻢ‪،‬آﻧﻬﺎ را ﭘﺎك ﮐﻨﯿﻢ و ﺑﻌﺪ‪ ،‬اﻧﺠﺎم واﺟﺒﺎت و ﺗﺮك ﻣﺤﺮﻣﺎت‪ ،‬ﻧﻪ ﻣﺴﺘﺤﺒﺎت‪ .‬ﻣﺴﺘﺤﺒﺎت اي ﺑﺴﺎ از ﺷﯿﻄﺎن ﺑﺎﺷﺪ و ﻣﺎ را‬

‫ﺑﻪ ﻣﺴﺘﺤﺒﺎﺗﯽ ﻣﺸﻐﻮل ﮐﻨﺪ و از وﻇﺎﯾﻒ اﺻﻠﯽ ﺑﺎزدارد‪ ،‬و ده ﺳﺎل ﻫﻢ ﮐﺎرﮐﻨﺪ و ﺑﺠﺎﺋﯽ ﻧﺮﺳﺪ‪ .‬اﻧﺠﺎم ﻣﺴﺘﺤﺒﺎت ﺑﺎﯾﺪ درﺣﺪ‬ ‫ﻣﺘﻮﺳﻂ ﺑﺎﺷﺪ )ﮐﻪ درﺟﻠﺴﺎت ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﺣﺪآن ﺗﻮﺿﯿﺢ داده ﺧﻮاﻫﺪﺷﺪ(‪ .‬ﻫﺮﮐﺠﺎ ﻧﻔﺲ‪ ،‬ﻫﻮس ﻣﺴﺘﺤﺐ ﮐﺮد آن را ﺑﮕﺬارﯾﻢﮐﻨﺎر‪.‬‬ ‫ﺟﻠﻮﺗﺮازآن واﺟﺒﺎت اﺳﺖ‪ .‬اﯾﻦ ﺧﻮدﺑﺨﻮد‪ ،‬آﺛﺎرش ﻇﻬﻮر ﺧﻮاﻫﺪﮐﺮد و از درون اﺣﺴﺎس ﺧﻮاﻫﺪﮐﺮدﮐﻪ ﭼﻪ ﺣﺎﻻﺗﯽ ﻣﯽ‬ ‫ﯾﺎﺑﺪ‪.‬‬ ‫‪ -2‬ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺗﻤﺮﮐﺰ ذﻫﻦ‪ :‬ﻫﻤﺎن ﺧﻮد ﺗﻤﺮﮐﺰ ذﻫﻦ اﺳﺖﮐﻪ آرام آرام ﻣﺎ را ﺑﻪ ﺗﻔﮑﺮ و ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﻓﻌﻼً درﺗﻤﺮﮐﺰ ذﻫﻦ‬

‫ﮐﺎرﮐﻨﺪ‪.‬‬

‫ﺻﺒﺢ ﮐﻪ ازﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪﯾﻢ و ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺧﻮاب و رؤﯾﺎ ﮐﻪ درﺟﻠﺴﺎت ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﻄﺮح ﺷﺪ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﯿﻢ و ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ‬

‫ﻣﻦ ﻫﯿﭻ ﻗﺪرﺗﯽ ﻧﺪارم‪ .‬ﻫﺮﺻﺒﺢ ﻣﺮا ﻣﺜﻞ ﮐﺎرﮔﺮي ﺑﻪ اﯾﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﯽآورﻧﺪ و ﻫﺮﺷﺐ ﻫﻢ ﻣﯿﺒﺮﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎن ﺻﺒﺢ ﮐﻪ ﺑﯿﺪار ﺷﺪﯾﻢ‪،‬‬ ‫ﻫﺮﭼﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮاﺣﺴﺎس ﮐﺮدﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻫﻢ ﮐﺎرﮔﺮي ﺑﺮاي آﻓﺮﯾﻨﺶ ﻧﻈﺎم ﺑﺴﯿﺎر ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻫﺴﺘﻢ‪ ،‬ﺑﻬﺘﺮ ‪-‬در ﻫﻤﺎن رﺧﺘﺨﻮاب‪ -‬ﺗﺼﻤﯿﻢ‬ ‫ﻣﯿﮕﯿﺮم و اﻫﻤﯿﺖ ﻣﺄﻣﻮرﯾﺖ را درك ﻣﯿﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﺗﺸﮑﯿﻼت ﺧﻠﻘﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﺳﭙﺮده ﺷﺪه و ﺑﺎ ﭼﻨﯿﻦ اﺣﺴﺎﺳﯽ ازﺧﺪاﮐﻤﮏ‬ ‫ﻣﯿﺨﻮاﻫﻢ ﮐﻪ ﮐﻤﮑﻢ ﮐﻨﺪ‪ .‬اﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﯽ ﺧﯿﻠﯽ اﺛﺮ دارد‪ .‬اﺻﻼً اﻧﺮژي اﯾﺠﺎد ﻣﯿﮑﻨﺪ و در ﻣﺮاﻗﺒﮥ روزاﻧﻪ اﺛﺮ دارد‪.‬‬

‫ﻣﺜﺎل‬ ‫]ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺮﮊ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ[ ﻣﺜﻼ ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﻧﺎﻧﻮﺍﺋﻲ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ‪ ،‬ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺳﺮﺍﻍ ﺩﻭﻣﻲ ﻭ ﺳﻮﻣﻲ ﻫﻢ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ‪،‬‬ ‫ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﺁﻧﻬﺎﻫﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﭼﻬﺎﺭﻣﻲ ﻛﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺮﻭﻳﻢ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﻭ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻴﺴﻜﻮﻳﺖ‬ ‫ﻣﻴﺨﻮﺭﻳﻢ ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﭼﻬﺎﺭﻣﻲ ﻭ ﭘﻨﺠﻤﻲ ﻧﻤﻴﺮﻭﻳﻢ ‪ .‬ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﺷﺪ؟ ﭼﻮﻥ ﺻﺒﺢ‪ ،‬ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺩﺭﺣﺪ ﻧﺎﻧﻮﺍﺋﻲ ﺍﻭﻟﻲ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ‪۲۰‬ﻳﺎ ‪۳۰‬ﻣﺘﺮ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ]ﺍﻧﺮﮊ [ ﺣﺮﻛﺖ ﺻﻔﺮﺷﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺩ‪ ،‬ﺻﺒﺢ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﺑﻪ ﻛﻮﻫﭙﻴﻤﺎﺋﻲ ﺑﺮﻭﻡ‪ .‬ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺍﻧﺮﮊ‬ ‫ﺭﺍ ﺩﺭﻋﻀﻼﺗﺶ‪ ،‬ﭘﺮﻣﻴﻜﻨﺪ‪،‬ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺮﮊ ‪ ،‬ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺮﮊ ﻏﺬﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻚ ﻛﻴﻠﻮﻣﺘﺮ ﻫﻢ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺭﻭ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻣﺎ‬ ‫ﻫﻴﭻ ﺧﺴﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻳﺎ ﻣﺜﻼ ً ﻛﺴﻲ ﺭﺍ ﺳﺮﺯﺩﻩ ﻫ‪‬ﻞ ﻣﻴﺪﻫﻲ‪ ،‬ﻣﻲ ﺍﻓﺘﺪ ﺩﺭﺟﻮ ﻭ ﺧﻴﺲ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ ﺑﭙﺮﺩ‬ ‫ﻛﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﺟﻮ ﻧﻴﻔﺘﺪ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﻜﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻧﺮﮊ ﻻﺯﻡ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻓﺮﺩ ﻭﻗﺘﻲ ﺍﺭﺍﺩﺓ ﭘﺮﺵ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺏ ﺩﻗﺖ‬ ‫ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻧﺮﮊﻳﻬﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﻣﻴﻤﻜﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻋﻀﻼﺕ ﺧﻮﺩ ﭘﺮ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺮﮊ ﻏﺬﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻋﻘﺐ ﻭ ﻣﻲﺁﻳﺪ ﻣﻴﭙﺮﺩ ﻭ ﺳﻪ ﻣﺘﺮ‬ ‫ﺁﻧﻄﺮﻑ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺟﻮ ﻫﻢ ﻣﻴﭙﺮﺩ ﻭ ﻫﻴﭻ ﻃﻮﺭ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﺍﺭﺍﺩﺓ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ ]ﻭ ﺍﮔﺮﻧﺒﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ[‪ .‬ﻟﺬﺍ ﻓﺮﺩ ﻫﻤﻴﻦ ﻛﺎﺭﻫﺎ ﺧﻮﺏ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻛﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪]،‬ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ[‬ ‫ﺑﺎ ﻏﻔﻠﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﺩ ﺩﺭﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻩ ]ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻝ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺻﺒﺢ[ ﻳﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺅﻳﺎ ﺑﻴﺎﻧﺪﻳﺸﺪ ﻭ ﻫﻴﭻ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٣٧‬‬

‫ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ ]ﺭﺍ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩ[ ﻭ ﺳﭙﺲ ﻫﻤﺔ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﺵ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺗﺎ ﺷﺐ‪ ،‬ﻳﻚ ﻋﺎﻟﻢ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻓﻮﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺍ ﺭﺍ‬ ‫ﺧﻮﺩﻡ ﻣﻴﺴﺎﺯﻡ ﻛﻪ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺧﻮﺩﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ ]ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﻳﮕﺮﻇﻬﻮﺭ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ[‪ .‬ﻟﺬﺍ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺍﻧﺮﮊ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ‪،‬ﺁﻧﮕﺎﻩ‬ ‫ﺍﺯﺧﻮﺍﺏ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻳﻚ ﺣﺎﻟﺖ ﺗﻮﺟﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺣﺎﻟﺖ ﺗﻮﺟﻪ‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ ﻋﺠﻴﺐ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﻮﺍﺵ ﻳﻮﺍﺵ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺛﺮﺵ‬ ‫ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺟﻤﻊ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪] .‬ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﺔ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ[‪ .‬ﺍﻭﻝ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﻜﻞ ﻛﻪ‬ ‫ﻣﺮﺗﺐ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺧﺴﺘﮕﻲ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺪﺁﻣﻮﺯ ﺍﺳﺖ‪] .‬ﺍﻣﺎ ﻛﻢ ﻛﻢ ﺗﻮﺟﻪ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺩﻗﻴﻘﻪ ﻓﺮﺍﺗﺮ‬ ‫ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺧﺴﺘﮕﻲ ﻫﻢ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ‪[.‬‬ ‫ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ ﻭ ﺗﺮﻙ ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ ]ﻫﻢ[ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ‪ ،‬ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺩﻳﮕﺮ]ﺑﺮﺍ ﺗﻮﺟﻪ ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ[ ﻓﺸﺎﺭ ﻧﻴﺎﻭﺭﻳﻢ‪.‬ﻛﻢﻛﻢ ﺑﻪ‬ ‫ﺭﺍﺣﺘﻲ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﻴﻢ‪ ،‬ﺍﺯ ﺁﻧﻄﺮﻑ ﻫﻢ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻛﻤﻚ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﻓﺮﺩ ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭ‬ ‫ﺧﻮﺩﺵ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﭼﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﻏﻮﻏﺎﺋﻲ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺍﺻﻼ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻭﻗﺘﻲ ﺍﺷﻌﺔ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺭﻛﺎﻧﻮﻥ‬ ‫ﻋﺪﺳﻲ ﺟﻤﻊ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺗﺤﻮﻝ ﻋﻈﻴﻤﻲ ﺭﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﺷﻌﺔ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﺪﺕ ‪ ۱۰‬ﺳﺎﻋﺖ ﻳﻚ ﭘﺮﺩﻩ ﺭﺍ ﻫﻢ ﮔﺮﻡ ﻧﻤﻴﻜﺮﺩ‪،‬‬ ‫ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺩﺭ ﻧﻘﻄﺔﻛﺎﻧﻮﻧﻲ‪ ،‬ﺑﻪ ﺟﺎﺋﻲ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻛﻪ ﻳﻚ ﺗﺨﺘﺔﻛﻠﻔﺖ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﻲ ﭘﺨﺶ ﺷﺪ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺣﻮﺍﺱ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ‪) ،‬ﻭﻗﺘﻲ( ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﭘﺨﺶ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻝ ﺻﺒﺢ‪ ،‬ﻫﻴﭻ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﻛﺮﺩﻥ ﺍﻭﻝ‪،‬‬ ‫ﻣﺠﺎﻫﺪﻩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻣﺎ ﺷﺪﻧﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﺻﻼ ﺧﻠﻖ ﺷﺪﻳﻢ ﺑﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ‪ .‬ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ‪ ،‬ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺑﭽﮕﺎﻧﻪ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮﻗﺶ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺑﭽﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻛﻔﺶ ﻗﺮﻣﺰ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻟﻲ ﻫﺮﺩﻭ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ‬ ‫ﺧﻮﺩ ﺑﻲ ﺧﺒﺮﻳﻢ !‬

‫ﺟﻠﺴﺔ ﺩﻫﻢ‬

‫ﻣﺮاﻗﺒﮥ ﺷﺨﺼﯽ )‪(1‬‬

‫)ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ در ﭘﯽِ درك ﭘﯿﻮﺳﺘﮕﯽ ﺷﺪﯾﺪ ﺑﯿﻦ ﺧﻮدﻣﺎن‪ ،‬اﻋﻤﺎﻟﻤﺎن و ﻣﻼﺋﮑﻪ ﻣﺄﻣﻮر در ﺳﺎﺧﺘﺎر ﺧﻠﻘﺘﻤﺎن ﺧﻮد ﺑﺨﻮد‪ ،‬اﯾﺠﺎد‬ ‫ﭘﯿﻮﺳﺘﮕﯽ ﺑﯿﻦ ﻣﻼﺋﮑﻪ و اﻋﻤﺎل‬

‫ﻣﯿﺸﻮد‪(.‬‬

‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‬ ‫ﺧﻼﺻﺔ ﺑﺤﺜﻬﺎ ﺩﻭﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ ﺩﺭﺑﺎﺭﺓ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺑﻮﺩ ﻭﭼﻜﻴﺪﻩ ﺍﻳﻦ ﺷﺪﻛﻪ ﻣﺎ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺗﺤﺖ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ ﺧﺎﺻﻲ‪ ،‬ﺗﺤﺖ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻫﺴﺘﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﺮﺍﻗﺒﻪﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻗﻴﻖ ﻭ ﺟﺰﺋﻲﺗﺮﻳﻦ ﺣﺮﻛﺎﺕ ﻣﺎﺗﺤﺖ ﻛﻨﺘﺮﻝ ﻭ ﺿﺒﻂ ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﺷﺨﺼﻴﺖ )ﺑﺎﻃﻨﻲ( ﺩﻳﮕﺮ )ﺍﺳﺖ(‪ .‬ﻣﺸﻜﻞ‬ ‫ﺍﺻﻠﻲ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻟﻤﺎﻥ ﻭ ﺁﻥ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ ﻣﺮﺍﻗﺐ ﻭ ﺁﻥ ﻧﺎﻣﺔ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻛﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ‬ ‫ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ .‬ﺷﺒﻴﻪ ﻛﺎﺭﺧﺎﻧﻪﺍ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﻳﻚ ﻣﺪﻳﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺪﻳﺮ ﺑﺮﺍ ﺍﺩﺍﺭﺓﻛﺎﺭﺧﺎﻧﻪ‪ ،‬ﻣﺮﺍﻗﺒﻴﻨﻲ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﻛﻪ‬ ‫ﺑﺎﺯﺭﺳﻲ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻭ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﻗﺒﻴﻦ ﻫﻢ ﺩﻓﺘﺮ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺭﺍﺛﺒﺖ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﺔ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ‪ ،‬ﻳﻚ‬ ‫ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺭﺍ ﺗﺸﻜﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﺔ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻭ ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺣﺎﻝ ﻳﻚ ﻣﺠﻤﻮﻋﺔ ﻣﻨﻈﻤﻲ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺑﺮﺳﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻭ ﻣﻦ ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻴﻦ ﻣﻦ ﻭ ﻧﺎﻣﺔ ﺍﻋﻤﺎﻝ ]ﻭ ﻫﻤﻪ[ ﻳﻚ ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻲ ﺑﺴﻴﺎﺭﺷﺪﻳﺪ ﻫﺴﺖ ﺑﻪ ﻃﻮﺭﻳﻜﻪ ﺍﺻﻼ‬ ‫ﺟﺪﺍ ﺍﺯﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺎﺛﻴﺮﺍﺕ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎﺯ ﺑﺮﺍ ﻣﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ‪ .‬ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﺜﻼ ﺑﻪ ﻳﻚ ﻓﺮﺩ ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻲ ﻭ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ ﻣﺤﺾ ﻛﻪ ‪ -‬ﺩﻭﺭ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٣٨‬‬

‫ﺍﺯ ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﻤﻊ‪ -‬ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﺳﺮﺵ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻴﻜﻞ ﻣﺎﺷﺎﺀﺍﷲ ﻫﻔﺘﺎﺩ‪ ،‬ﻫﺸﺘﺎﺩ ﻛﻴﻠﻮﺋﻲﻛﻪ ﺷﻤﺎ ﺩﺍﺭ ‪] ،‬ﻭﺯﻧﺖ[ ﭼﻴﺰ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ ﺟﺰ ﻧﻴﺮﻭ ﺟﺎﺫﺑﺔ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺮ ﺟﺴﻢ ﺗﻮ‪ .‬ﺍﻳﻦ ]ﻓﺮﺩ[ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﻭ ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻲ ﺑﻴﻦ ﺟﺎﺫﺑﻪ ﻭ ﻭﺯﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺭﺍﺳﺘﮕﻮ ﺑﺪﺍﻧﺪ‪ ،‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﻜﺮ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﻓﺸﺎﺭ‬ ‫ﻣﻲ ﺁﻭﺭﺩ‪ ،‬ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﺍﺑﻄﺔ ﺯﻣﻴﻦ‪ ،‬ﺟﺎﺫﺑﺔﺁﻥ ﻭ ﻭﺯﻥ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻛﻨﺪ‪.‬ﮔﺎﻫﻲ ﻫﻢ ﺳﺆﺍﻻﺗﻲ ﺩﺭﻣﻲ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ‪ .‬ﺳﻨﮓ ﺭﺍ‬ ‫ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﻲ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ ﺟﺎﺫﺑﻪ ﻭ ]ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺶ ﺑﺎ[ ﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﻭﺯﻥ ﻭ ﺳﻨﮓ ]ﭼﻴﺴﺖ؟[‬ ‫ﺑﺒﻴﻦ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺩﺭﻙ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻣﺴﻠﻤﻲ ﻛﻪ ﻫﻢ ﺍﻛﻨﻮﻥ‪ ،‬ﭼﻪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭ ﭼﻪ ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ‪ ،‬ﻣﺤﻜﻮﻡ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻴﻢ‪ ،‬ﻋﺎﺟﺰ ﺍﺳﺖ ؟! ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺤﻜﻮﻡ ﭼﻨﻴﻦ ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﻣﺴﻠﻢ‪ ،‬ﻳﻚ ﺗﺨﻴﻼﺕ ﺫﻫﻨﻲ ﻧﺎﻗﺺ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺭﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ‬ ‫ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺍﺯ ﺩﺭﻙ ﺷﻨﺎﺧﺖ‪ ‬ﺯﻣﻴﻦ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺩﻳﮕﺮ‪ ،‬ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ ؟‬ ‫ﻣﺎﻫﻢ ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻲ ﺑﻴﻦ ﺁﻥ ﻣﻼﺋﻜﻪ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻟﻤﺎﻥ ]ﻭﺍﻳﻨﻬﺎ[ ﺭﺍ ﻫﺮﭼﻪ ﻓﻜﺮﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺷﺒﻴﻪ ﺁﻥ ﺁﻗﺎ ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻲ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺩﺭﻙ ﻛﻨﻴﻢ‪ .‬ﻣﻼﺋﻜﻪ‬ ‫ﺭﺍ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ‪ ‬ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ‪ ‬ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭ ﻧﺎﻣﻪ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻳﻚ ﻃﻮﻣﺎﺭ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺁﻥ‬ ‫ﺣﻘﻴﻘﺖ‪ ‬ﻣﻦ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﻦ ]ﻭ ﻣﻼﺋﻜﻪ[ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﭼﻪ ﻗﺪﺭﺗﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﺟﻪ‪ ‬ﻣﻦ ﺑﺮﺍ ﻣﺮﺍﻗﺒﺔ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻜﻨﺪ؟‬ ‫ﺑﺤﺚ ﻣﻼﺋﻜﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻫﺎ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻣﻄﺮﺡ ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﺭﺩ‪ ‬ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎ‪ ،‬ﺑﻪ ﻗﺴﻤﺘﻲ ﺍﺯ ﺩﻋﺎ ﺳﻮﻡ ﺻﺤﻴﻔﺔ ﺳﺠﺎﺩﻳﻪ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺍ‬

‫ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺩﻋﺎ ﺧﻴﻠﻲ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻼﺋﻜﻪ ﺭﺍ ﺻﻨﻒ ﺑﻨﺪ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ ﺻﻨﻔﻲ ﻛﺎﺭﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻭ‪‬‬ ‫ﻗﹶﺒﺂﺋ‪‬ﻞﹺ ﺍﻟﹾﻤ‪‬ﻶﺋ‪‬ﻜﹶﺔ‪ ‬ﺍﻟﱠﺬﻳﻦ‪ ‬ﺍﺧ‪‬ﺘ‪‬ﺼ‪‬ﺼ‪‬ﺘ‪‬ﻬ‪‬ﻢ‪ ‬ﻟ‪‬ﻨ‪‬ﻔﹾﺴِﻚ‪ ،‬ﻭ‪‬ﺍﹶﻏﹾﻨ‪‬ﻴ‪‬ﺘ‪‬ﻬ‪‬ﻢ‪ ‬ﻋ‪‬ﻦﹺ ﺍﻟﻄﱠﻌﺎﻡﹺ ﻭ‪‬ﺍﻟﺸ‪‬ﺮﺍﺏﹺ ﺑﹺﺘ‪‬ﻘﹾﺪﻳﺴِﻚ‪."‬‬ ‫" ]ﺻﻠﻮﺍﺕ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻢ[ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻫﺎﺋﻲ ﺍﺯ ﻣﻼﺋﻜﻪ ﻛﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﺗﻘﺪﻳﺲ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺕ ﺍﺯ ﻏﺬﺍ ﻭ ﺷﺮﺍﺏ ﻣﺴﺘﻐﻨﻲ ﻛﺮﺩ !"‬ ‫ﺍﻳﻨﻬﺎ ﭼﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺗﻐﺬﻳﺔ ﺁﻧﻬﺎ‪ ،‬ﺗﻘﺪﻳﺲ ﺧﺪﺍﺳﺖ ! ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻘﺪﻳﺲ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﺗﻐﺬﻳﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ‪ ،‬ﭼﻪ ﻧﻮﻉ‬ ‫ﺗﻐﺬﻳﻪﺍ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻠﻜﻮﺕ ؟ ﻭ ﻣﺎ ‪ ،‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ‪ ،‬ﭼﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﺯ ﺗﻐﺬﻳﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ؟‬

‫" ﻭ‪‬ﺍﹶﺳ‪‬ﻜﹶﻨ‪‬ﺘ‪‬ﻬ‪‬ﻢ‪ ‬ﺑ‪‬ﻄﹸﻮﻥﹶ ﺍﹶﻃﹾﺒﺎﻕﹺ ﺳ‪‬ﻤﻮﺍﺗ‪‬ﻚ‪ "‬؛ " ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺳﺎﻛﻦ ﻛﺮﺩ ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻨﻬﺎ ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ " " ﻭ‪ ‬ﺧ‪‬ﺰ‪‬ﺍﻥ‪ ‬ﺍﻟﹾﻤ‪‬ﻄﹶﺮﹺ ﻭ‪ ‬ﺯ‪‬ﻭﺍﺟﹺﺮﹺ‬ ‫ﺍﻟﺴ‪‬ﺤﺎﺏﹺ‪ " "،‬ﺻﻠﻮﺍﺕ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﻼﺋﻜﻪﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﺧﺰﻳﻨﻪ ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻛ‪‬ﺸﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﺑﺮﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪".‬‬ ‫ﺍﻳﻦ ﭼﻪ ﻣﻌﻨﺎﺋﻲ ﺩﺍﺭﺩ؟ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻛﻪ ]ﺩﺭ ﺩﻳﺪ ﻣﺎ[ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ ﺍﺑﺮﻫﺎ ﻣﺜﺒﺖ ﻭ ﻣﻨﻔﻲ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ ﺟﺎﺫﺑﻪ ﻣﻮﻟﻜﻮﻟﻲ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ‬ ‫ﻋﻠﻮﻡ ﺣﺴﻲ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ ]ﺷﻜﻞ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ[‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﻠﻴﻪﺍﻟﺴﻼﻡ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻭﺣﻲ‪ ،‬ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻳﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﻓﻮﻕ ﻣﺴﺎﺋﻞ‬ ‫ﺟﺎﺫﺑﻪ ﻣﻮﻟﻜﻮﻟﻲ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺧﺰﻳﻨﻪﻫﺎ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﻋﻠﻮﻡ‪ ،‬ﻛﺸﻒ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ‪ ،‬ﺩﺭﺳﺘﻨﺪ ﺍﻣﺎ ]ﺍﻣﺎﻡ‬ ‫ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ[ ﺣﻘﻴﻘﺘﻲ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻴﺎﻥﻛﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺗﻌﺎﺭﺿﻲ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻓﻼﻧﻲ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﺔ ﻣﺎ‬ ‫ﺁﻣﺪ‪ ،‬ﺗﻌﺎﺭﺿﻲ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ‪ ،‬ﻓﻼﻧﻲ ﺳﻮﺍﺭ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﯾﮏ ﺑﺮداﺷﺖ اﺷﺘﺒﺎه‬

‫ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻓﻜﺮﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻛﻪ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﺎﺭﺍﻧﺪ ﻭ ﻋﻮﺍﻡ )ﻧﻌﻮﺫﺑﺎﷲ( ﭼﻨﻴﻦ ﻓﻜﺮ ﻣﻴﻜﺮﺩﻧﺪ؛ ﺍﻛﻨﻮﻥ ﻣﺎ‬ ‫ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺑﺎﺭ ﺍﻟﻜﺘﺮﻳﻜﻲ ﻭ ﺟﺎﺫﺑﺔ ﻣﻮﻟﻜﻮﻟﻲ ﺭﺍ ﻛﺸﻒ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ ﺭﻓﺖ !‬ ‫ﺷﻤﺎﻛﻪ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺍﻟﻔﺒﺎﺀ ﻓﻬﻤﻴﺪ ‪ ،‬ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻏﺮﻭﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﺣﺴﻲ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻛﻨﺪ‪] ،‬ﺗﺎﺯﻩ[ ﻫﻴﭻ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ]ﻓﻘﻂ[ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ‬ ‫ﺳﺎﻗﻂ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﻭ ﻧﺎﻗﺺ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ " .‬ﻭ‪ ‬ﻣ‪‬ﺸﻴﻌ‪‬ﻰ ﺍﻟﺜﻠﺞ ﻭ‪‬ﺍﻟﺒ‪‬ﺮ‪‬ﺩ‪ "‬ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﻑ ﺭﺍ ﻧﻴﺮﻭ ﺟﺎﺫﺑﻪ ﻣﻴﻜﺸﺪ ﻭ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺑﻠﻪ ﺟﺎﺫﺑﻪ ﺑﺮﻑ ﺭﺍ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٣٩‬‬

‫ﻣﻴﻜﺸﺪ ﺍﻣﺎ " ﻣﻼﺋﻜﻪ ]ﺑﺮﻑ ﺭﺍ [ ﺗﺸﻴﻴﻊ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ " ﺗﺸﻴﻴﻊ ﻳﻌﻨﻲ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺍﻭ ]ﻣﺜﻞ ﺗﺸﻴﻴﻊ ﺟﻨﺎﺯﻩ[ ]ﻣﺜﻞ ﺗﺸﻴﻴﻊ ﺟﻨﺎﺯﻩ[ ]ﻣﺜﻞ‬ ‫ﺗﺸﻴﻴﻊ ﺟﻨﺎﺯﻩ[ ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺑﺮﻑ ﻭ ﺗﮕﺮﮒ‪ ،‬ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ ﻣﻠﻜﻮﺕ ﭼﻪ ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﻣﻼﺋﻜﺔ ﺍﷲ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺸﻴﻴﻊ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ؟ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﻑ ﻭﻗﺘﻲ ﺩﺭ ﺍﺑﺮ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ‬ ‫ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ ﺑﻮﺩ‪ ،‬ﻭﻗﺖ ﺗﺮﻛﻴﺐ ﺷﺪﻥ‪ ،‬ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻳﻚ ﻭﻗﺖ‪ ‬ﺩﻳﮕﺮ‪ ،‬ﮔ‪‬ﻞ ﺑﻮﺩ ]ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺑﺎ ﺧﺎﻙ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻦ[ ﻭ‬ ‫ﺑﻌﺪﮔﻴﺎﻫﻬﺎ ]ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﻭﺋﻴﺪ[ ‪.‬‬ ‫آﯾﺎ اﯾﻦ ﺟﺮﯾﺎن‪ ،‬ﻣﺨﺼﻮص ﺑﺮف اﺳﺖ ﯾﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻧﻤﻮد‪ ‬ﺣﺴﯽ از ﺣﺮﮐﺘﻬﺎي ﻫﻤﮥ ﻣﻮﺟﻮدات ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﯾﻦ آﻧﻬﺎ اﻧﺴﺎن اﺳﺖ؟‬

‫"ﻭﺍﻟﹾﻬﺎﺑﹺﻄﲔ‪ ‬ﻣ‪‬ﻊ‪ ‬ﻗﹶﻄﹾﺮﹺ ﺍﻟﹾﻤ‪‬ﻄﹶﺮﹺ ﺍ‪‬ﺫﺍ ﻧ‪‬ﺰ‪‬ﻝﹶ" ﻳﻌﻨﻲ ﻫﺮ ﻗﻄﺮﺓ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻛﻪ ﻣﻴﺒﺎﺭﺩ‪ ،‬ﻣﻼﺋﻜﻪ ﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ ﻣﻲﺁﻳﺪ‪.‬‬ ‫"ﻭ‪‬ﺍﻟﹾﻤ‪‬ﻮ‪‬ﻛﱠﻠﲔ‪ ‬ﺑﹺﺎﻟﹾﺠﹺﺒﺎﻝﹺ ﻓﹶﻼﺗ‪‬ﺰ‪‬ﻭﻝﹸ" ﻳﻌﻨﻲ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﻔﺮﺳﺖ ﺑﺮﺁﻥ ﻣﻼﺋﻜﻪﺍ ﻛﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻮﻛﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺮﻛﻮﻫﻬﺎ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻛﻮﻫﻬﺎ ﻧﺮﻳﺰﻧﺪ‪".‬‬ ‫ﻫﻤﺔ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺩﻧﻴﺎ ﻋﻠﻢ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻪ ﻋﻠﻢ ﻏﺮﻭﺭﺁﻭﺭ ﺑﻠﻜﻪ ﻧﻮﺭ ﻣﻌﺮﻓﺖ‪ .‬ﻫﻤﺔ ﺑﺤﺜﻬﺎ ﺯﻣﻴﻦ ﺷﻨﺎﺳﻲ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﻢ‪ ،‬ﻳﻜﺴﺮ‬ ‫ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺗﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻪ ﺣﻮﺍﺱ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻼﺋﻜﻪ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ ]ﺍﺯﺑﺤﺜﻬﺎ ﺯﻣﻴﻦ‬ ‫ﺷﻨﺎﺳﻲ ﻭ ﺩﻻﻳﻞ ﻣﺘﻌﺪﺩ ﻣﺎﺩ [ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﭼﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ ﭼﻪ ﻣﻘﺪﺱ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ ﺻﻠﻮﺍﺕ‬

‫ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ؟! "ﻟﹶﺎ ﻳ‪‬ﻌ‪‬ﺼ‪‬ﻮﻥﹶ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﻣ‪‬ﺎ ﺃﹶﻣ‪‬ﺮ‪‬ﻫ‪‬ﻢ‪ ‬ﻭ‪‬ﻳ‪‬ﻔﹾﻌ‪‬ﻠﹸﻮﻥﹶ ﻣ‪‬ﺎ ﻳ‪ ‬ﺆﻣ‪‬ﺮ‪‬ﻭﻥﹶ" ﻣﻼﺋﻜﻪﻫﺎﺋﻲﻛﻪ ﺍﺻﻼ ﻋﺼﻴﺎﻥ ﻧﻤﻴﻜﻨﻨﺪ ﺩﺭ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻣﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ‬ ‫ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻣﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪".‬‬ ‫ﻣﺜﻼ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﻕ ﮔﺮﻓﺘﮕﻲ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﻛﻪ ﺑﺮﻕ ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻛﻨﻲ ﻭ ﺑﺮﻕ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ‬ ‫ﻓﺮﺻﺖ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻳﺎ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻳﻌﻨﻲ ﺩﺭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﺧﻴﻠﻲ ﺟﺪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﻣﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻣﻼﺋﻜﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻮﻩ‬ ‫ﺍﺳﺖ؟ ﻧﻪ‪ .‬ﻣﻼﺋﻜﻪ ﻓﻮﻕ ﺁﻥ ﻗﻮﻩ )ﻣﺎﺩ ( ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻛﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﻣﺮ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﺪ‪ ،‬ﻓﻮﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪.‬‬ ‫" ﻭ‪ ‬ﺳ‪‬ﻜﹼﺎﻥ‪ ‬ﺍﻟﹾﻬ‪‬ﻮﺁﺀِ ﻭ‪‬ﺍﻟﹾﺎﹶﺭ‪‬ﺽﹺ ﻭ‪‬ﺍﻟﹾﻤﺂﺀِ‪ ،‬ﻭ‪ ‬ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﻣ‪‬ﻨ‪‬ﻬ‪‬ﻢ‪ ‬ﻋ‪‬ﻠﹶﻰ ﺍﻟﹾﺨ‪‬ﻠﹾﻖﹺ‪ "،‬ﻭﺁﻥ ﻣﻼﺋﻜﻪ ﺍ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻫﻮﺍ‪ ،‬ﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﺁﺏ ﻭ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﺧﻠﻖ‬ ‫ﻛﺮﺩ ‪ ،‬ﺳﺎﻛﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪] .‬ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﺧﻠﻖ ﻛﺮﺩ ‪ ،‬ﻣﻄﻠﺐ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻟﻄﻴﻔﻲ ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ[ ﺣﺘﻲ ﺍﺗﻢ‪ ،‬ﺧﻠﻖ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻓﻀﺎ ﺑﻴﻦ ﻣﺪﺍﺭﻫﺎ ﺍﺗﻢ ﻫﻢ ﺧﻠﻖ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻟﻮﻟﺔ ﻣﻴﻜﺮﻭﻓﻮﻥ‪ ،‬ﺑﺎ ﻳﻚ ﺩﻳﺪ ﺳﻄﺤﻲ‪ ،‬ﻳﻚ ﺷﻲﺀ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ‬ ‫ﻫﺮﭼﻪ ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺍﺷﻴﺎﺀ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻲ ﺁﻳﺪ‪] .‬ﻳﻌﻨﻲ[ ﺭﻧﮓ ﻟﻮﻟﻪ ﻳﻚ ﺷﻲﺀ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺭﻧﮓ ﻧﻘﺮﻩ ﺍ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺳﻄﺢ‬ ‫ﺻﻴﻘﻠﻲ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺗﻢ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ‪ ،‬ﺍﺗﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻳﺰﺗﺮﻳﻦ ﺷﻲﺀ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺗﻢ‪ ،‬ﺍﺷﻴﺎﺀ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﺪﺍﺭﺵ ﻳﻚ ﺷﻲﺀ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻓﻀﺎ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﻣﺪﺍﺭ ﻳﻚ ﺷﻲﺀ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻓﻀﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺍﺗﻢ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻫﺮ ﻧﻮﺭ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ‬ ‫ﺍﺗﻢ‪ ،‬ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻫﺮﻛﺪﺍﻡ ﻳﻚ ﻣﻼﺋﻜﻪ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﺮاﻗﺒﻪ ﯾﮑﯽ از ارﮐﺎن ﺳﯿﺮ اﻟﯽ اﷲ‬ ‫ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻫﺮﻟﻘﻤﻪ‪ ،‬ﻫﺮﺟﻮﻳﺪﻥ‪،‬ﻳﻚ ﺧﻠﻖ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﻠﻌﻴﺪﻥ ﻳﻚ ﺧﻠﻖ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﮔﺮ ﺩﻗﺖﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ ﻣﻦ‬ ‫ﺩﺭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ ﻣﻠﻜﻮﺗﻲ‪ ،‬ﺫﻭﺏ ﻭ ﺣﻞ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻳﻚ ﺭﺍﺑﻄﺔ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺷﺪﻳﺪ ﺑﻴﻦ ﻣﻦ ﻭ ﻣﻼﺋﻜﻪ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺩﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ‬ ‫ﻛﻤﻲ ﺑﺎﺯﺗﺮﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﮔﺮ ﻋﺎﻟﻢ ﻣ‪‬ﻠﻚ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻠﻜﻮﺕ‪.‬‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻣﻴﻜﺮﻭﻓﻦ ﻛﻪ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﭘﺨﺶ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻠﻜﻮﺕ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺑﺎ ﺩﺧﺎﻟﺖ‪ ‬ﺍﻧﺮﮊ ﺍﻟﻜﺘﺮﻳﺴﻴﺘﻪ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺏ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺑﻠﻪ ﺷﻤﺎ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍ ‪.‬ﻛﺴﻴﻜﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻴﺪ‪ ،‬ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺮﮊ ﺍﻟﻜﺘﺮﻳﺴﻴﺘﻪ‬ ‫ﺩﺳﺘﺶ ﻛﺠﺎﺳﺖ‪ ،‬ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﻛﺠﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﭘﺨﺶ ﻣﻴﻜﻨﺪ؟!‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۴٠‬‬

‫ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ‪ ‬ﺍﻟﻜﺘﺮﻳﺴﻴﺘﻪ ]ﻭﻏﻴﺮﻩ[ ﺭﺍ ﻛﺸﻒ ﻛﺮﺩﻡ‪ .‬ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ‪ ،‬ﺑﺎﻻﺗﺮﻳﻦ ﻛﺸﻔﻴﺎﺕ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻃﺒﻴﻌﺖ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ ﻭ ﺍﻧﺮﮊﻳﻬﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻨﺎ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﻣﻦ ﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ ﻭ ﭼﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ‪ ،‬ﺗﺤﺖ‪ ‬ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻫﺴﺘﻢ‪ ،‬ﭘﺲ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﻳﻚ ﺑﻴﻨﺶ ﺳﻄﺤﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻭ ﻣﻼﺋﻚ ﻭ‬ ‫ﻭﺍﺟﺐ ﻭ ﺣﺮﺍﻡ ]ﻭﺍﻳﻨﻬﺎ[ ﻫﺮﻛﺪﺍﻡ‪ ،‬ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺩﻳﺪ ﻭﺍﻗﻌﻲ‪.‬‬ ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺑﭽﻪﺍ ﻫﺴﺘﺔ ﺑﺎﺩﺍﻡ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﻣﻴﺸﻜﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻧﻜﻦ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺩﻧﺪﺍﻧﺖ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﻌﺪ‬ ‫ﻋﻔﻮﻧﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺩﺭﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ‪ ،‬ﺁﻥ ﺑﭽﻪ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻣﺎ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ]ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﺔ ﻃﺒﻴﻌﻲ‬ ‫ﻋﻤﻞ ﺍﻭﺳﺖ ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻲ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﻣﺎ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭ ﭼﻪ ﻧﮕﻮﺋﻴﻢ[ ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻲ ﺍﻳﻦ ﺧﻠﻘﺖ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻛﻨﺪ ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﻭﻗﺘﻴﻜﻪ‬ ‫ﭘﺪﺭﺵ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ ‪۱۰‬ﺗﺎ ﺑﺎﺩﺍﻡ ﺑﺎ ﺩﻧﺪﺍﻧﺶ ﻣﻴﺸﻜﻨﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﺭﺍ ﭼﻴﺰ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﭼﻪ ﭘﺪﺭ‬ ‫ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭ ﭼﻪ ﻧﮕﻮﻳﺪ‪ ،‬ﺍﺛﺮ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺑﻪ ﺩﻧﺪﺍﻧﺖ ﻏﺬﺍ ﺩﺍﻍ ﻧﺰﻥ‪] ،‬ﻏﺬﺍ [ ﻳﺦ ﻧﺰﻥ‪ ،‬ﺷﻴﺮﻳﻨﻲ ﺯﻳﺎﺩ ﻭ‬ ‫ﺗﺮﺵ ﺯﻳﺎﺩ ﻧﺰﻥ‪ ،‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺷﺒﻴﻪ ﺁﺋﻴﻦ ﻧﺎﻣﺔ ﺭﺍﻧﻨﺪﮔﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﺣﺎﻻ ﺳﺎﻋﺖ ‪۱۲‬ﺷﺐ ﭼﻪ ﻓﺮﻗﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ؟ ﺑﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺑﭽﻪ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ‪ ،‬ﻗﻮﺍﻧﻴﻨﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻭﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﻫﻢ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ ﻭ ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺍﻣﺎ ﻳﻚ ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻧﻈﺎﻡ ﺧﻠﻘﺖ ﺩﺭ ﻛﺎﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ ﻫﻤﻴﻨﻜﻪ ﻛﺎﺭ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺻﺎﺩﺭ ﺷﺪ ﺁﻥ ﻧﻈﺎﻡ ﻛﺎﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻋﺼﻴﺎﻥ ﻧﻤﻴﻜﻨﻨﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻛﺎﺭ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺻﺎﺩﺭ ﺷﺪ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ ﺍﻭ ﻛﺎﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻳﺎ ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ‬ ‫ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ‪ .‬ﺁﻧﺠﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﻭﻟﻲ ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ‪ .‬ﺁﻧﺠﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺣﻜﺎﻡ ﺩﻳﻦ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﻳﻚ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ‬ ‫ﺟﻌﻠﻲ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﻦ ﺗﻼﺵ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻛﻨﻢ‪ .‬ﺑﭽﻪ ﻫﻢ ﺍﮔﺮ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪ‪ ،‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺐ ﻫﻢ ﺍﮔﺮ‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺧﺮﻣﺎ ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺭﺩ ﻓﻮﺭﺍ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻣﺴﻮﺍﻙ ﻣﻴﺰﻧﺪ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫]ﻓﺮﺩ ﻫﻢ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ[ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺩﻳﻦ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﻧﻤﻴﻜﻨﺪﻛﻪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻦ ﺩﺭ ﻛﺎﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﻭﺁﻥ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺣﺎﺷﻴﺔ ﺯﻧﺪﮔﻲ‬ ‫ﻣﻦ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺁﺩﻡ ﺧﻮﺑﻲ ﺑﺎﺷﻢ! ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺘﺶ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻢ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ؛ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﻘﺎﺀ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻛﻨﺎﺭ ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺍﺯ ﺧﻴﻠﻲ‬ ‫ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺩﺭﺧﻠﻮﺕ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﯾﮑﯽ از ارﮐﺎن ﺳﯿﺮ اﻟﯽ اﷲ‪ ،‬ﻣﺮاﻗﺒﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺮاﻗﺒﻪ ﺣﺎﻟﺘﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ اﻧﺴﺎن را ﺑﻪ ﺧﻮدش و ﻋﻤﻞِ ﺧﻮدش ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ‬ ‫ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ .‬در زﻧﺪﮔﯽ ﻫﻢ ﻫﻤﭽﻮن ﺣﺎﻟﺘﯽ ﭘﯿﺶ آﻣﺪه وﻟﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﮑﺮدﯾﻢ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ اﻧﺴﺎن‪ ،‬ﺧﻮدش در ﻋﻤﻞ ﺧﻮدش‪،‬‬ ‫ﺗﻮﺟﻪ ﭘﯿﺪا ﻣﯿﮑﻨﺪ‪.‬‬

‫ﻣﺜﻼ ﻳﻚ ﺁﻗﺎﺋﻲ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻲ ﺩﺭ ﺷﺐ ﺩﺍﺧﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﻳﻚ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ ﻃﺒﻘﺔ ﻧﺎﺁﺷﻨﺎﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﻕ ﻫﻢ ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺭﺍﺣﺖ ﻭ ﻭﻟﻮ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ‪ ،‬ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ‪ .‬ﺩﻭﺗﺎ ﭘﻠﻪ ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺑﺮﻕ ﻗﻄﻊ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ﻣﺤﺾ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺧﻄﺮ ﻫﻢ‬ ‫ﻫﺴﺖ‪] .‬ﺍﻭ ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ[ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺩﺳﺖ ﻭﭘﺎ ﻭ]ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻨﺶ[ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﻧﺎ ﺁﺷﻨﺎﺳﺖ‪ .‬ﭼﻪ ﺣﺎﻟﻲ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﻲ ﺩﺭ ﺍﻭ‬ ‫ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ؟ ﺁﻥ ﺣﺎﻟﺖ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺍﺳﺖ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻲ‪.‬‬ ‫ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺁﻣﺪﻩﺍﻳﻢ‪ .‬ﺩﻭﻣﻴﻦ ﺑﺎﺭﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻫﺮ ﻧﻔﺲ ﻳﻚ ﻏﺮﻓﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮﻳﻢ ﻛﻪ‬ ‫ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻫﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﭘﺎ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ‪ ،‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻛﻪ ﭘﺎﻳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻛﺠﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ‪ ،‬ﺩﺳﺘﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻛﺠﺎ‬ ‫ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ؟ ﺗﻤﺮﻛﺰﻣﺎﻥ‪ ،‬ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﻪ ﻛﺎﺭﻣﺎﻥ ﻫﺴﺖ ﻭﻛﻢ ﻛﻢ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻫﻢ ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬ﻳﻚ ﻣﻄﻠﺐ ﺑﻌﺪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻲ ﺍﷲ ﻛﻪ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۴١‬‬

‫ﺍﻫﻞ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻇﻠﻤﺎﺕ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ " ﳜﺮﺟﻬﻢ ﻣﻦ ﺍﻟﻈﻠﻤﺎﺕ ﺍﱄ ﺍﻟﻨﻮﺭ" ]ﻓﻜﺮﺵ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ[ ﭼﻄﻮﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﺪ ﻛﻪ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺁﻥ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺎﺷﺪ؟ ﭼﻄﻮﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﺪ ﻛﻪ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺁﻥ ﺣﺮﺍﻡ ﻧﺒﺎﺷﺪ؟ ﭘﺲ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﻳﻜﺴﺮ ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ ﻭ ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ ﺭﺍ ﻛﺎﻣﻞ ﺑﺸﻨﺎﺳﻢ‪ .‬ﺍ ﺑﺴﺎ ﺍﺯ ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ ﻭ ﺟﻬﻞ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﻭ ﺍﺯ ﭼﻪ ﺣﻘﺎﻳﻘﻲ ﻣﺤﺮﻭﻡ‬ ‫ﺑﺎﺷﻢ؟ ﻛﺘﺎﺑﻬﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻛﻨﻢﻛﻪ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻣﺮﺍ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﺮﻭﻡ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻓﻼﻥ ﻋﻠﻮﻡ ﻏﺮﻳﺒﻪ ﺗﺎ ﻛﺎﺭﻫﺎ ﻋﺠﻴﺐ ﻭ‬ ‫ﻏﺮﻳﺐ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﻢ ﻛﻪ ﻣﺜﻼ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻣﻮﺍﻇﺐ ﻓﻼﻧﻲ ﺑﺎﺵ ﻫﺎ! ﻳﻚ ﺩﻋﺎ ﺑﻠﺪ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ‪ ،‬ﺗﻮ ﻓﻠﺞ ﻣﻴﺸﻮ ! ﻳﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺟﻦ ﻭ ﺗﺴﺨﻴﺮ ﺍﺟﻨﻪ ﺑﺮﻭﺩ‪ .‬ﺣﺎﻝ ﻛﻪ‪۱۰‬ﺳﺎﻝ ﺍﺯﻋﻤﺮ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ ﺗﺎ ﺗﺴﺨﻴﺮ ﺍﺟﻨﻪ ﺑﻜﻨﺪ ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ‬ ‫ﻣﺜﻼ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ ﻣﻦ ﺩﺯﺩ ﻛﺎﻻﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻢ ﻭ ﺑﮕﻮﻳﻢ‪.‬‬ ‫]ﺣﺎﻻ[ ﻭﻗﺘﻲ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ‪ ،‬ﺍﺯ ﺗﺴﺨﻴﺮ ﺟﻦ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻟﻢ؟!‬ ‫]ﺑﺎﻳﺪ[ ﺑﺮﻭﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺩﻳﻨﻲﺍﻡ ﺭﺍ ﻳﺎﺩ ﺑﮕﻴﺮﻡ ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﺯ ﺭﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ‪ ،‬ﺩﺭﺣﻖ ﭘﺪﺭﻭ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ ﻧﻜﻨﻢ‪ .‬ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ‪ :‬ﺁﻗﺎ ﭘﺪﺭﻭ‬ ‫ﻣﺎﺩﺭ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺭﺍﺿﻲ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﺘﻲ ﺍﮔﺮ ‪ ۱۰‬ﺩﻗﻴﻘﻪ ﺩﻳﺮﻛﻨﻢ ﺩﻧﺒﺎﻟﻢ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﺧﻮﺏ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﺯ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﺑﻪ‬ ‫ﻣﻦ ﻣﺤﺒﺖ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﺯﻛﻮﺗﺎﻫﻴﻬﺎﻳﻢ ﭼﺸﻢ ﭘﻮﺷﻲ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻣﺤﺒﺖ‪ ،‬ﻣﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻩ )ﺍﺳﺖ( ﻭ ﺑﻨﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ‬ ‫ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﻣﻦ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﻢ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﭼﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ‪ .‬ﻭﻇﺎﻳﻔﻢ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ‬ ‫ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻭ ﺍﺭﺣﺎﻡ‪ ،‬ﺯﻥ ﻳﺎ ﺷﻮﻫﺮ ﻭ ﺣﺘﻲ ﻭﻇﺎﻳﻔﻢ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ]ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ ﻫﺴﺖ[‪] .‬ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ[ﺁﻗﺎ ﻭﻇﺎﻳﻔﻢ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ‬ ‫ﺧﻮﺩﻡ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﺍﺻﻼ ﺳﺮﻣﺎ ﺑﺨﻮﺭﻡ!!‬ ‫ﻳﺎ ﻣﺜﻼ ﻓﺮﺩ ﭼﻬﻞ ﻫﻔﺘﻪ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺩﺭ ﺟﻤﻜﺮﺍﻥ ﺍﺗﺎﻕ ﺍﺟﺎﺭﻩ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺧﺘﻢ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻋﺞ ﺍﷲ ﺗﻌﺎﻟﻲ ﻓﺮﺟﻪ ﺍﻟﺸﺮﻳﻒ‬ ‫ﺭﺍ ﺑﺒﺒﻴﻨﺪ‪ .‬ﻣﮕﺮ ﻃﻠﺤﻪ ﻭ ﺯﺑﻴﺮ‪ ،‬ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻼﻡ ﺻﻠﻲ ﺍﷲ ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﻭ ﺳﻠﻢ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪ‪ ،‬ﭼﻪ ﺷﺪﻛﻪ ﻣﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻋﺞ ﺍﷲ ﺗﻌﺎﻟﻲ ﻓﺮﺟﻪ‬ ‫ﺍﻟﺸﺮﻳﻒ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻢ ﭼﻪ ﺑﺸﻮﺩ؟ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻋﺞ ﺍﷲ ﺗﻌﺎﻟﻲ ﻓﺮﺟﻪ ﺍﻟﺸﺮﻳﻒ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻢ‪ ،‬ﺍﺻﻞ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻋﺞ ﺍﷲ ﺗﻌﺎﻟﻲ ﻓﺮﺟﻪ‬ ‫ﺍﻟﺸﺮﻳﻒ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺭﺍﺿﻲ ﺑﺸﻮﺩ؟‬ ‫ﺍﻭﻳﺲ ﻗﺮﻧﻲ ﻛﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻼﻡ ﺻﻠﻲ ﺍﷲ ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﻭ ﺳﻠﻢ ﺭﺍ ﺍﺻﻼ ﻧﺪﻳﺪ‪ ،‬ﭼﻜﺎﺭﻛﺮﺩ؟! ﺍﻣﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺻﻠﻲ ﺍﷲ ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﻭ ﺳﻠﻢ‬ ‫ﺭﻭ ﺑﻪ ﻳﻤﻦ ﻣﻲ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ‪ :‬ﺑﻮ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ )ﺍﺯ ﻗﺮ‪‬ﻥ( ﺍﺳﺘﺸﻤﺎﻡ ﻣﻴﻜﻨﻢ؟!‬ ‫ﺳﻴﺮ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺷﻌﺮ ﻭ ﺍﺻﻄﻼﺣﺎﺕ ﻋﻠﻤﻲ ﻭ ﻏﻴﺐ ﮔﻮﺋﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ‪ ،‬ﻣﺸﺎﻫﺪﺓ ﻋﻨﺎﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻲ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫در ﺑﻨﺪﮔﯽِ ﺧﺪا ﺑﻪ ﻣﺪد اﻟﻬﯽ‪ ،‬ﻣﻌﻨﺎي ﺳﻠﻮك را ﺧﻮاﻫﯿﻢ ﻓﻬﻤﯿﺪ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎﻻﺗﺮ‪ ،‬ﺷﻌﺮ ﻭ ﻏﻴﺐ ﮔﻮﺋﻲ ﻭ ‪ ....‬ﻫﺴﺖ ﻭ ﺗﺎ ]ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ[ ﻃﻲ ﻧﺸﻮﺩ ﻭ ]ﺍﻧﺴﺎﻥ[ ﺷﺘﺎﺑﺰﺩﻩ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﭙﺮﺩ‪،‬‬ ‫ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﺧﻄﺮﺍﺗﻲ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺰﺭﮔﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺗﺎ ﺍﺳﻢ ﺍﻋﻈﻢ ﻫﻢ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﺯﻣﻴﻦ ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ ]ﺁﻧﭽﻨﺎﻧﻜﻪ[ ﺍﻻﻍ ﺑﻠﻌﻢ‬ ‫ﺑﺎﻋﻮﺭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺭﻓﺖ !!!‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﻳﺎﺯﺩﻫﻢ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۴٢‬‬

‫ﻣﺮاﻗﺒﮥ ﺷﺨﺼﯽ )‪(2‬‬ ‫)ﺣﺎﻟﺘﯿﮑﻪ اﻧﺴﺎن‪ ،‬ﺑﻪ ﻓﻌﻞ ﺧﻮدش و اﮔﺮ ﻗﻮﯾﺘﺮ ﺷﺪ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺗﻮﺟﻪ ﭘﯿﺪا ﻣﯿﮑﻨﺪ‪(.‬‬

‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‬ ‫ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﺔ ﺑﺤﺜﻬﺎ ﭼﻨﺪ ﺟﻠﺴﻪ ﻗﺒﻞ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﺤﻮﺓ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺑﻮﺩ‪ ،‬ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻲ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺷﺪﻳﺪ ﻭ ﻗﻮ ﺑﻴﻦ‬ ‫ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﻓﻌﺎﻟﻤﺎﻥ ﻭ ﺁﻥ ﻣﻼﺋﻜﺔ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﺧﻠﻘﺘﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺗﻴﻜﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻣﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ‬ ‫ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ ﻭ ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺣﻜﺎﻡ ﻫﺴﺖ‪ ،‬ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺎ ﻳﻚ ﺣﺎﻟﺖ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ‬ ‫ﻭﺟﻮﺩﻣﺎﻥ‪ ،‬ﺣﻀﻮﺭ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ‪ ،‬ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﺔ ﺍﻭﻝ ﺑﻪ ﻓﻌﻞ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﺔ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺍﺛﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﻣﺜﺎﻝ ﻋﺮﺽ ﻛﺮﺩﻳﻢ‬ ‫ﻛﻪ ﺷﺨﺺ ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻲ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻲ ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻣﻌﻨﺎ ﺭﺍ‪ -‬ﺍﺛﺮ ﻧﻴﺮﻭ ﺟﺎﺫﺑﻪ ﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﺟﺮﻡ ﺧﻮﺩﺵ ﻛﻪ ﻭﺯﻥ ﺭﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪-‬‬ ‫ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮﺩ ﻭ ﻳﻚ ﺟﺪﺍﺋﻲ ﻛﺎﻣﻼ ﻣﺠﺰﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ]ﺭﺍ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ[ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﮔﺮ ﻗﺒﻮﻝ ﻛﻨﺪﻛﻪ ﻧﻴﺮﻭ ﺟﺎﺫﺑﻪﺍ ﻫﺴﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻥ‬ ‫ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬ﭼﻪ ﺍﺣﺴﺎﺳﻲ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻛﺮﺩ؟ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻲ ﺟﺮﻡ‪ ،‬ﻭﺯﻥ ﻭ ﺟﺎﺫﺑﻪ‪ ،‬ﺩﺭ ﻣﻌﺎﺩﻻﺕ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻣﺎ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺷﻲﺀ ﭼﻪ ﺍﺛﺮ‬ ‫ﺧﺎﺻﻲ ﺩﺍﺭﺩ؟ ﺍﻳﻨﭽﻨﻴﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻲ‪ ،‬ﺩﺭ ﻣﺎ ﺍﺛﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺬﺍﺷﺖ‪ .‬ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻲ‪ ،‬ﺑﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺎﻟﺘﻲ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﻜﻪ ﺩﺭ ﺧﻴﻠﻲ ﺍﺯ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺯﻧﺪﮔﻲ‪] ،‬ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺟﻬﻲ ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪﺍ [ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺜﺎﻝ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻛﻪ‬ ‫ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮔﻔﺘﻴﻢ ﻛﻪ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺍﮔﺮ ﺧﻄﺮ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﻭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﺑﺎﺷﺪ‪] ،‬ﺍﻧﺴﺎﻥ[ ﺑﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻛﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺰﻧﺪ‪،‬‬ ‫ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺟﻤﻊ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪] .‬ﻣﺜﻼ[ ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺗﺸﻨﻪ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻳﻚ ﻟﻴﻮﺍﻥ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺁﺏ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﻳﻚ ﺩﺭﺻﺪ‬ ‫ﺷﻚ ﻛﻨﺪﻛﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺳﻤﻲ ﺑﺎﺷﺪ ]ﺷﻚ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺷﺮﺑﺖ ﮔﻮﺍﺭﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺳﻤﻲ ﺍﺳﺖ[ ﻫﻤﺎﻥ ﻳﻚ ﺩﺭﺻﺪ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﺎ ﻳﻚ‬ ‫ﺩﻗﺖ ﺧﺎﺻﻲ ﺁﻥ ﺁﺏ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺮاﻗﺒﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﯽ ]ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻓﻌﻞ ﺧﻮد[‬

‫ﮔﺎﻫﻲ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻭ‪ ،‬ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﺯﺣﻤﺖ ﻛﺸﻴﺪﻩ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻭ‪ ،‬ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺍﺵ‬ ‫ﻏﻠﻂ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺫﻫﻨﺶ ]ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ[ ﺑﻮﺩﻩ‪ ،‬ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ]ﻭﺍﻗﻌﺎ[ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﺵ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ )ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻓﻌﻞ ﺧﻮﺩ( ﻣﺮﺣﻠﺔ‬ ‫ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﺛﺎﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻗﻮ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﺔ ﺍﻭﻝ ﺑﻪ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻤﺮﻛﺰ ﻣﻴﻜﻨﺪﻛﻪ ﻗﺒﻼ ﻭﻝ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻲ‬ ‫ﺧﺎﺻﻴﺖ ﻭ ﺩﺍﻏﻮﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ ،‬ﺁﺭﺍﻡ ﺁﺭﺍﻡ ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻣﺮﺣﻠﺔ ﺑﻌﺪ ﺭﺍ ﻗﺪﻡ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭﺁﻥ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﺮﺍﻗﺒﺔ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﭘﻴﺪﺍﻛﻨﺪ‪ .‬ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﻗﺪﻡ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﺔ ﺳﻴﺮﻭ ﺳﻠﻮﻛﻲﻛﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻨﺠﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻭﺍﻗﻌﻲ‬ ‫ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‪ .‬ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺮﺣﻠﻪﻫﺎ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ‪.‬‬ ‫رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﺣﻮاﺳﯽ ﻏﯿﺮاز ﺣﻮاس ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ در ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ از ﻣﺮاﻗﺒﻪ‬

‫ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ‪ ،‬ﺁﺛﺎﺭ ﺧﺎﺻﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ‪ ،‬ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﻭ ﺟﻮﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ‬ ‫ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﻳﻚ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺑﻪ ﻟﻄﺎﻳﻔﻲ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﺣﻮﺍﺳﻲ ﻛﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﻮﺍﺱ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺑﻪ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۴٣‬‬

‫ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺭﻭﺯﻧﻪﻫﺎﻳﺶ ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺟﻬﺎﻥ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺣﻮﺍﺱ ﺩﺍﺭﺩ ]ﻣﺜﺎﻝ ﺳﻪ ﺷﺨﺺ‪،‬‬ ‫ﻛﺮ ﻭ ﻛﻮﺭ ﻣﺎﺩﺭﺯﺍﺩ‪،‬ﻛﻮﺭﻣﺎﺩﺭﺯﺍﺩ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ‪،‬ﻛﻪ ﺩﺭﺟﻠﺴﺎﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪ‪ [.‬ﺣﺎﻝ‪ ،‬ﻛﺴﺎﻧﻴﻜﻪ ﺑﺮﺍ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻭﺯﻧﻪﻫﺎ ﺩﻳﮕﺮ ]ﺍﺯ‬ ‫ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺟﻬﺎﻥ[ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﭘﻴﺪﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ؛ ﺍﻳﻨﺠﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ‪ ،‬ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻪ ﻣﺎ‬ ‫ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻌﻤﻞ ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ ،‬ﺑﺮﻣﺤﻮﺭ ﺟﻨﺒﻲ ﺁﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻌﻤﻞ ﺍﺻﻠﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﻛﺎﺭ ﺍﺳﺘﺎﺩ‪ ،‬ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﺮﻛﺲ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﻭ ﺑﺎ‬ ‫ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﭼﻨﺪ ﻛﺘﺎﺏ ﺍﺧﻼﻕ‪ ،‬ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻓﻄﺮﺕ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﻜﺎﺭ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﭼﻪ ﺧﻄﺮﺍﺗﻲ ﺩﺍﺭﺩ؟!‬ ‫ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺳﺎﻟﮏ ﻓﻘﻂ از ﻃﺮﯾﻖ ﻣﺮﺣﻠﮥ ﻣﺮاﻗﺒﻪ‪ :‬دﺳﺘﻮرات ﺟﻨﺒﯽ و ﻓﮑﺮي و ذﮐﺮي اﺳﺘﺎد ﺑﻌﺪ از ﻣﺮاﻗﺒﮥ اﺻﻠﯽ‬ ‫اﺳﺖ‪ .‬اﺻﻼً ﺳﺎﻟﮏ را ﺑﺎ ﻣﺮﺣﻠﮥ ﻣﺮاﻗﺒﻪاش ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﮐﻪ در ﭼﻪ وﺿﻊ و اوﺿﺎﻋﯽ اﺳﺖ‪ .‬رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﻣﺮاﻗﺒﻪ‪ ،‬ﺑﺎ‬ ‫ﻋﺠﻠﻪ و ﺷﺘﺎﺑﺰدﮔﯽ ﻧﻤﯿﺸﻮد‪ .‬ﺷﺘﺎﺑﺰدﮔﯽ ﻫﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻨﺒﻠﯽ در اﯾﻦ راه ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻀﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺮﮐﺖ در راه ﺳﯿﺮ وﺳﻠﻮك‬ ‫ﺑﺎﯾﺪ آﻫﺴﺘﻪ و ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ در ﺗﻤﺎم ﺗﺮﺑﯿﺘﻬﺎ‪ ،‬اﯾﻦ ﻗﺎﻋﺪه درﺳﺖ اﺳﺖ و اﮔﺮ رﻋﺎﯾﺖ ﻧﺸﻮد‪ ،‬اي ﺑﺴﺎ دﭼﺎر‬

‫ﺿﺮر ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺗﺮﺑﯿﺖ)درﻫﺮﺑﻌﺪي( ﯾﻌﻨﯽ اﯾﻨﮑﻪ آن ﺣﻘﺎﯾﻘﯽ ﮐﻪ در ﻋﺎﻟﻢ ﻗﻮه ﻫﺴﺖ‪ ،‬زﻣﯿﻨﻪاي را ﻓﺮاﻫﻢ‬

‫ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻓﻌﻞ ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ اﯾﺠﺎد زﻣﯿﻨﻪ ﺑﺮاي ﺣﺮﮐﺖ ﯾﮏ ﺷﯽء از ﻋﺎﻟﻢ ﻗﻮه ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻓﻌﻞ اﺳﺖ‪ .‬در‬ ‫ﻫﻤﮥ ﺗﺮﺑﯿﺘﻬﺎ‪ ،‬ﻣﻄﻠﺐ ﻫﻤﯿﻦ اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ اﯾﻦ‪ ،‬ﯾﮏ ﻣﺴﯿﺮي دارد و ﻇﺮاﻓﺘﻬﺎﺋﯽ را ﻃﯽ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﺪ از ﻋﺎﻟﻢ‬ ‫ﻗﻮه ﺑﻪ ﻓﻌﻞ‪ ،‬ﻇﻬﻮر ﭘﯿﺪا ﮐﻨﺪ‪ .‬زور زورﮐﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﻋﻠﻢ ﻣﯿﺨﻮاﻫﺪ‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻪ ﻣﺴﯿﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﻗﻮه ﺑﻪ ﻓﻌﻞ آﺷﻨﺎﺋﯽ‬ ‫ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬اﯾﻦ ]آﺷﻨﺎﺋﯽ[ ﻣﺎ را ﺑﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺧﻮاﻫﺪ رﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﻧﻪ ﺗﻨﺒﻠﯽ و ﻧﻪ ]ﺑﺮﻋﮑﺲ [ ﺷﺘﺎﺑﺰدﮔﯽ‪.‬‬ ‫ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺎ ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﻣﺜﻼ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺮﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻛﺮﺩﻥ ﻧﺎﻥ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﻤﻴﺮ ﻣﺨﻤﺮ ﻣﻴﺰﺩﻧﺪ ﻭ ﺣﺪﻭﺩ ﺩﻩ‬ ‫ﺳﺎﻋﺖ ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﺗﺎ ﻣﺨﻤﺮ ﺍﺛﺮ ﻣﻴﻜﺮﺩ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺗﻨﻮﺭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﻣﺎ ﻣﻼﻳﻢ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﻜﺮﺩﻧﺪ ﻭﻫﻤﺔ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﻛﺎﺭﻫﺎ‪،‬ﺁﻥ ﻭﻳﮋﮔﻲ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﻜﺮﺩ ﻛﻪ ﻫﻤﺔ ﺧﻮﺍﺹ ﮔﻨﺪﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻓﻌﻞ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﻣﻴﺪﻳﺪ ﻛﻪ ﻧﺎﻥ ﻛﻪ ﭘﺨﺘﻪ‬ ‫ﻣﻴﺸﺪ‪ ،‬ﺑﻮ ﺁﻥ ﺗﺎ ﺻﺪ ﻣﺘﺮ ﺁﻥﻭﺭﺗﺮ ﻫﻢ ﻣﻴﺮﻓﺖ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻟﻘﻤﻪﻛﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﺗﺎ ﻛﻮﻩ ﻫﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻲ ﺑﺮﻭ ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ‬ ‫ﺑﺠﺎ ﻣﺨﻤﺮ ﻳﻚ ﻣﺎﺩﻩ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻲ ﺑﻪ ﻧﺎﻥ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻭ ﺳﺮﻳﻊ ﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻭﺭ ﻣﻲﺁﻭﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻨﻮﺭ ﺑﺎ ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺑﺎﻻ‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫ﻣﺪﺕ ﻳﻚ ﺩﻗﻴﻘﻪ ﺍﺯ ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺭﺩ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻭ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺮﺿﻬﺎ ﺩﺭ ﺧﻮﻥ ﻭﮔﻮﺍﺭﺵ ﭘﺪﻳﺪ ﻣﻲﺁﻭﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻳﻚ ﺩﺍﻧﻪﺍ ﻛﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﻗﻮﻩ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻓﻌﻞ ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬ﻫﺮﻗﺪﺭ ﻃﺒﻴﻌﻲﺗﺮ ﺑﺎﺭ ﻣﻲﺁﻳﺪ‪ ،‬ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺧﺎﺻﻴﺖ ﺁﻥ‬ ‫ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺣﻔﻆ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺧﺎﻟﺘﻬﺎ ﺑﻴﺠﺎ )ﺑﻴﺸﺘﺮ( ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻳﻚ ﻣﺮﺑﻲ ﺧﻮﺏ‪ ،‬ﻫﺮﮔﺰ ﺭﺯﻣﺠﻮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺪﺕ ﭼﻨﺪ‬ ‫ﺩﻗﻴﻘﻪ ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻧﺮﻣﺶ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺳﺎﺯ ﺑﺪﻥ‪ ،‬ﻭﺍﺭﺩ ﻓﻦ‪ ،‬ﻧﻤﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﻫﻤﺔ ﻣﺎﻫﻴﭽﻪﻫﺎ ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ‪ .‬ﺩﺭﺿﻤﻦ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺗﻮﺑﺮﺍﺩﺭ‬ ‫ﻣﻨﻲ‪ ،‬ﺍﮔﺮ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﻤﻴﺴﺎﺯﺩ‪] .‬ﻣﺜﻞ ﻫﻤﺎﻧﻜﻪ ﺩﺭ ﻣﺜﺎﻝ ﻧﺎﻥ ﮔﻔﺘﻴﻢ[ ﻋﻜﺴﺶ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺜﻼ ﻧﺎﻧﻮﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻧﺪﺍﺭﻡ‪ ،‬ﺧﻤﻴﺮ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﺑﻤﺎﻧﺪ‪ ،‬ﺍﮔﺮ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻧﻤﻴﺪﺯﻧﺪﻛﻪ! ﻣﺜﻼ ‪ ۱۰‬ﺭﻭﺯ ﺑﻤﺎﻧﺪ‪ .‬ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﻭ‬ ‫ﻛﭙﻚ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻭ ﺍﺯﺑﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﺩ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۴۴‬‬

‫ﺣﺎﻻ ﮐﻪ داﻧﻪ و ﺑﺪن و ﺟﺴﻢ‪ ،‬اﯾﻦ ﻫﻤﻪ اﻫﻤﯿﺖ دارد‪ ،‬ﭘﺲ روح ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮاﻫﺪ ﺗﺮﺑﯿﺖ ﺷﻮد‪ ،‬ﭼﻪ اﻫﻤﯿﺘﯽ دارد؟‬

‫ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ راﻫﻬﺎ و ﺗﻔﺎوت اﺳﺘﻌﺪادﻫﺎ‬ ‫)ﭘﺲ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮﺟﻪ داﺷﺖ ﮐﻪ( اوﻻً راﻫﻬﺎي رﺳﯿﺪن ﻗﻮه ﺑﻪ ﻓﻌﻞ ﭼﯿﺴﺖ؟ ﻧﺤﻮة اﯾﺠﺎد اﯾﻨﻬﺎ ﭼﯿﺴﺖ؟ و ﺛﺎﻧﯿﺎً‬ ‫اﺳﺘﻌﺪاد ﺳﺎﻟﮏ ﻣﺘﻔﺎوت اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺘﯽ اﻧﺴﺎن در ﺧﻮدش‪ ،‬اﺳﺘﻌﺪاد ﻣﺘﻔﺎوت ﭘﯿﺪا ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ .‬ﻣﺜﻼً در ﯾﮏ وﺿﻌﯿﺘﯽ‬ ‫ﯾﮏ اﺳﺘﻌﺪاد و در وﺿﻌﯿﺖ دﯾﮕﺮ اﺳﺘﻌﺪاد دﯾﮕﺮي دارد‪ .‬ﭘﺲ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﺳﺘﻌﺪاد‪ ،‬ﯾﮑﯽ از ﺿﺮورﯾﺎت اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ‬ ‫ﻣﺠﻤﻮﻋﮥ اﯾﻨﻬﺎ اﮔﺮ رﻋﺎﯾﺖ ﻧﺸﻮد و ﺧﻮدﺳﺮاﻧﻪ ﺷﻮد‪ ،‬ﻣﺜﻠﺶ ﻣﺎﻧﻨﺪ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳ‪‬ﺮَم درد ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ ،‬ﺑﮕﻮﯾﻢ ﮐﻪ‬ ‫ﻣﯿﮕﻮﯾﻨﺪ ﻓﻼن دارو ﺧﻮب اﺳﺖ‪ ،‬ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺧﻮرد و ﻓﻮراً ﺧﻮب ﺷﺪ‪ ،‬ﺧﻮب ﺳﺮدرد ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ از ﭼﻪ ﺑﻮد و ﺳﺮدرد ﺗﻮ‬ ‫ازﭼﻪ ﻫﺴﺖ؟ ﻣﯿﺒﯿﻨﯽﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮرد و ﻣﯿﻤﯿﺮد‪ .‬ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎي اﺧﻼﻗﯽ و ﺣﺘﯽ اﺣﺎدﯾﺚ ﻫﻤﻪ درﺳﺖ اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﻣﺸﮑﻞ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪﻣﻦ در ﭼﻪ اﺳﺘﻌﺪادي ﻫﺴﺘﻢ؟ ﻣﺜﻼً ﻣﯿﺸﻨﻮمﮐﻪ ﻋﺎرﻓﺎن ‪ 3‬ﺳﺎﻋﺖ ﻣﯿﺨﻮاﺑﻨﺪ‪ .‬آﻧﮕﺎه ﻣﻦ‬ ‫ﮐﻪ در ﻓﺸﺎر اﯾﻦ ﻋﺎﻟﻢ داﻏﻮﻧﻢ‪ ،‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﯿﺨﻮاﻫﻢ اﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﻢ! اي ﺑﺴﺎ اﯾﻦ درﺧﻮاﺳﺘﻬﺎ از ﺷﯿﻄﺎن ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ‬ ‫اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺮا دﭼﺎر ﻋ‪‬ﺠﺐ و ﻣﺮﺿﻬﺎ و ﻣﺼﯿﺒﺘﻬﺎي ﺧﺎصﮐﻨﺪ و ﺑﻌﺪ ﻫﻢ )درﭼﻨﯿﻦ ﻓﺮدي( ﺗﺨﯿﻼت ﺗﻘﻮﯾﺖ ﻣﯿﺸﻮد‪.‬‬ ‫ﭼﯿﺰﻫﺎﺋﯽ ﻣﯿﻔﻬﻤﺪ و ﻣﯽﺑﯿﻨﺪ ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﺻﻮرت ﭘﺮدازﯾﻬﺎي ﻗﻮة ﺧﯿﺎل اﺳﺖ‪ .‬ﻗﻮة ﺧﯿﺎل در راه ﺳﯿﺮ و ﺳﻠﻮك‪،‬‬ ‫ﺑﯿﺪاد ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ .‬ﻧﻔﺲ‪ ،‬وﻗﺘﯽ ﺻﻮرت ﺑﻪ آن ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬اﺛﺮ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ .‬ﺣﺎل اﯾﻦ ﺻﻮرت‪ ،‬از ﻫﺮ ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺨﻮاﻫﺪ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﺎل‬ ‫ﻣﺜﻼ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻳﻚ ﺑﭽﻪﻛﻪ ﺯﻣﻴﻨﺔ ﺗﺨﻴﻠﺶ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﻴﺎﺋﻴﻢ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮﻛﻨﻴﻢ‪ .‬ﻣﺜﻼ" ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ‬ ‫ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﻴﻢ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺟﺎ ﺳﺎﻛﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﻴﻢ ﻳﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ ﻭ ﻳﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺍﻳﺠﺎﺩﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻓﻼﻥ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺩﺯﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻥ‬ ‫ﻭﻗﺖ ﺑﭽﻪ ﺭﺍ ‪ ۱۰‬ﺩﻗﻴﻘﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ ﻭ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﺔ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ ﻭﺗﺎ ﺑﺮﮔﺮﺩﻳﻢ‪ ،‬ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﭽﻪ ﺑﻴﻬﻮﺵ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﻴﭙﺮﺳﻴﻢ‬ ‫ﭼﺮﺍ؟ ﭼﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ؟ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺯﺩ ﺁﻣﺪ ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﭼﺎﻗﻮ ﺑﻜﺸﺪ‪ .‬ﺧﻮﺏ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﻧﺪﺍﺷﺖ‪ .‬ﻳﻚ ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ‬ ‫ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻳﻌﻨﻲ ]ﺣﻮﺍﺱ[ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺗﺮﺱ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻳﻚ ﻭﻗﺖ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ‬ ‫ﻛﻪ ﺗﺨﻴﻞ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎ ﻣﺎ ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭼﻴﺰﻫﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ ﻛﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﻴﻢ ﻓﻼﻥ ]ﻃﻮﺭ[ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ‬ ‫ﺗﺨﻴﻞ ﻫﻢ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻫﻢ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻗﺪﺭ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﻫﺴﺖ‪ ،‬ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺮﻭﺩ‪.‬‬ ‫]ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ[ ﻳﻜﻲ ﻛﻪ ﺟﻠﻮ ﺭﻓﺘﻪ‪ ،‬ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻛﻪ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻳﺎ ﻧﻪ‪،‬‬ ‫ﺍﺻﻼ ﺳﻴﺮﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻛﺸﻒ ﻭ ﻛﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﺳﺖ‪] .‬ﺩﺭ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﺑﻌﺪ ﺑﺤﺚ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ‪[.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۴۵‬‬

‫ﺗﺪاوم و ﺛﺒﺎت درﻋﻤﻞ )وﻟﻮ اﯾﻨﮑﻪ ﮐﻢ ﺑﺎﺷﺪ‪(.‬‬

‫ﺷﺘﺎﺑﺰﺩﮔﻲ ﺑﺮﺍ ﺭﻭﺡ ﻣﻼﻟﺖ ﺁﻭﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍ ﺑﺴﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻼﻟﺘﻬﺎ ﻛﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ ﺗﻨﺒﻠﻲ ﻫﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪] .‬ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ‪ ،‬ﻣﺠﺎﻫﺪﻩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‪ ،‬ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺠﺎﻫﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ‪ [.‬ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﻛﻼﻡ ﺧﻮﺩ ﺣﻀﺮﺕ‬ ‫ﻋﻠﻲ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻗﹶﻠ‪‬ﻴﻞﹲ ﻣ‪‬ﺪ‪‬ﻭﻡ‪ ‬ﻋ‪‬ﻠﹶﻴ‪‬ﻪ‪ ‬ﺧ‪‬ﻴ‪‬ﺮ‪ ‬ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﻛﹶﺜ‪‬ﲑ ﻣ‪‬ﻤ‪‬ﻠﹸﻮﻝ ﻣ‪‬ﻨ‪‬ﻪ‪) ".‬ﺣﻜﻤﺖ ‪(۴۴۴‬‬

‫"]ﻛﺎﺭ[ ﻛﻤﻲ ﻛﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻼﻟﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺣﺎﺻﻞ ﺷﻮﺩ‪".‬‬ ‫ﺳﻴﺮ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﺯ ﻛﻢ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻨﺒﻠﻲ ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺎ ﻣﺪﺍﻭﻣﺖ‪ .‬ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺍﻭﻝ ﻛﺎﺭ ﻳﻚ ﺳﺎﻋﺖ ﻗﺒﻞ‬ ‫ﺍﺯ ﻃﻠﻮﻉ ﻓﺠﺮ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ‪ ۲۰‬ﺩﻗﻴﻘﻪ ﻫﻢ ﻗﻨﻮﺕ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺍﺳﺖ‪.‬‬

‫ﻣﺴﺘﺤﺒﺎت ﻣﺰهاي دارد ﻣﺜﻞ ﻣﯿﻮهﻫﺎ‪ .‬اﮔﺮ آن را ﻧﭽﺸﯿﻢ‪ ،‬آﺧﺮﺳﺮ روح‪ ،‬ﮐﺎر دﺳﺘﻤﺎن ﻣﯿﺪﻫﺪ‪ .‬اول ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻤﯿﺸﻮﯾﻢ اﻣﺎ ﻣﯿﺮﺳﯿﻢ‬

‫ﮐﻪ ﯾﮏ ﻣﻮﻗﻌﯽ ﺣﺘﯽ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻧﺪارﯾﻢ ﻧﻤﺎز واﺟﺒﻤﺎن را ﺑﺨﻮاﻧﯿﻢ‪.‬‬

‫ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻢ‪ ،‬ﺍﺯ ﺭﻭ ﺗﻨﺒﻠﻲ ﺑﺎﺷﺪ ]ﺑﻠﻜﻪ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ[‪.‬‬ ‫ﻣﺜﻼ ﺑﺎ ﺳﻪ ﺭﻛﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﻜﻨﻢ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻪ ﺭﻛﻌﺖ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻢ ﻭ ﻧﮕﺬﺍﺭﻡ ﻗﻄﻊ ﺷﻮﺩ‪ ،‬ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻳﺎﺯﺩﻩ ﺭﻛﻌﺖ‬ ‫ﻫﻢ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺮﺍﻳﻄﻲ ﻧﮕﺬﺍﺭﻡ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺗﻌﻄﻴﻞ ﺷﻮﺩ‪ ،‬ﺣﺘﻲ ﺍﮔﺮ ﻋﻤﺮﻡ ﻫﻢ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻋﻄﺎ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻃﻠﺐ‬

‫ﺣﻀﺮﺕ ﻋﻠﻲ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺩﺭ ﺣﻜﻤﺖ ‪ ۳۸۶‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﻃﹶﻠﹶﺐ‪ ‬ﺷﻴ‪‬ﺌﺎﹰ ﻧ‪‬ﺎﻟﹶﻪ‪ ‬ﺃﹶﻭ‪ ‬ﺑ‪‬ﻌ‪‬ﻀ‪‬ﻪ‪".‬‬

‫ﭘﺲ ﻣﺠﺎﻫﺪه آﻓﺮﯾﻦ‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﻃﻠﺐ اﺳﺖ ﮐﻪ اﮔﺮ ﺛﺎﺑﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺎ را ﺑﻪ ﻫﺪف ﻣﯿﺮﺳﺎﻧﺪ‪.‬‬

‫ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺣﻜﻤﺖ ‪ ۲۷۸‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻗﹶﻠ‪‬ﻴﻞﹲ ﺗﺪ‪‬ﻭﻡ ﻋ‪‬ﻠﹶﻴ‪‬ﻪ‪ ‬ﺍﺭﺟﻲ ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﻛﹶﺜ‪‬ﲑ ﻣ‪‬ﻤ‪‬ﻠﹸﻮﻝ ﻣ‪‬ﻨ‪‬ﻪ‪ ".‬ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻌﻤﻞ‪ ،‬ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﻠﻲ‬ ‫ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ)ﺩﺭﺣﻜﻤﺖ‪ " :(۲۷۹‬ﺇﺫﹶﺍ ﺃﹶﺿ‪‬ﺮ‪‬ﺕ‪ ‬ﺍﻟﻨ‪‬ﻮ‪‬ﺍﻓ‪‬ﻞﹸ ﺑﺎﻟﹾﻔﹶﺮ‪‬ﺍﺋ‪‬ﺾﹺ ﻓﹶﺎﺭ‪‬ﻓﹸﻀ‪‬ﻮﻫ‪‬ﺎ‪ ".‬؛ " ﺍﮔﺮ ﺩﻳﺪ ﻣﺴﺘﺤﺒﻲ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﺯ‬ ‫ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﺍﺟﺐ ﻭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺁﻥ ﺭﺍ ﻭﻝ ﻛﻦ‪ " .‬ﺧﺸﻚ ﻣﻘﺪﺱ ﺑﺎﺯ ﻧﻜﻦ‪ .‬ﺣﺴﺎﺱ ﺑﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ ﺑﺎﺵ‪ .‬ﺑﺠﺎ ﻣﺴﺘﺤﺒﺎﺕ‬ ‫ﻋﺮﻳﺾ ﻭ ﻃﻮﻳﻞ‪ ،‬ﺭﺳﺎﻟﻪ ﺍﺣﻜﺎﻡ ﻳﺎ ﻛﺘﺎﺏ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻛﺒﻴﺮﻩ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻥ‪.‬‬ ‫اﻧﺠﺎم واﺟﺒﺎت و ﺗﺮك ﻣﺤﺮﻣﺎت‬ ‫ﺍﻭﻝ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺑﻪ ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ ﺍﺳﺖ‪.‬ﭘﺲ ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ ﻭ ﺗﺮﻙ ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ‪ ،‬ﭘﻲ ﻭ ﺳﺘﻮﻥ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺴﺘﺤﺒﺎﺕ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻟﺔ ﺗﺰﺋﻴﻦ ﺁﻥ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﻲﺑﻴﻨﻲ ﻛﻪ ﺳﻘﻒ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ ﻭ ﻓﺮﺩ ﻳﻚ ﻟﻮﺳﺘﺮ ﻳﻚ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺗﻮﻣﺎﻧﻲ ﻣﻲﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﻣﻴﻜﻨﺪ!‬ ‫ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻓﺮﺩ‪ ،‬ﺣﺪﻳﺚ ﻧﻮﺍﻓﻞ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻮﺱ ﻣﻴﻜﻨﺪﻛﻪ ﻫﻤﺔ ﻧﻮﺍﻓﻞ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﺪ!‬ ‫ﭘﺲ ﺩﺭ ﻣﺴﺄﻟﺔ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ‪ ،‬ﺁﻫﺴﺘﻪ ﻭ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪] .‬ﺍﻭ ﻫﻮﺱ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﺔ ﻧﻮﺍﻓﻞ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﺪ ﻭ[‬ ‫ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻫﻢ ﻓﺸﺎﺭ ﻣﻲﺁﻭﺭﺩ‪ ،‬ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ ﻭ ﻋﻤﺮﺕ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺟﺎﺋﻲ ﻧﺮﺳﻴﺪ ‪.‬‬ ‫ﺣﺪﻳﺚ ﺗﻮﺑﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﻓﻜﺮ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﻠﻲ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮔﻮﺷﺘﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺣﺮﺍﻡ ﺭﻭﺋﻴﺪﻩ ﺁﺏ ﻛﻦ ﺗﺎ‬ ‫ﭘﻮﺳﺖ ﺑﺮ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﺑﭽﺴﺒﺪ‪ ،‬ﻣﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺣﺪﻳﺚ ﺗﻮﺑﻪ‪ ،‬ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺧﺎﺻﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻛﺎﺭﺵ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻧﺠﺎﻛﻪ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۴۶‬‬

‫ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺴﻮ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﻜﺸﺎﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﻜﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻛﻪ ﻛﺎﺭ ﺍﺯ ﻛﺎﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ‬ ‫ﻭ ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﺯﻣﻴﻨﺔ ﺗﻮﺑﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻮﺑﺔ ﺷﺪﻳﺪ ﻭﺍﻣﻴﺪﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﺁﻥ ﻓﺮﺩ ﺑﻪ ﻭﺳﻮﺍﺳﻲ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ‬ ‫ﻣﺮﻳﻀﻲ ﻣﻲﺍﻓﺘﺪ ﻭﻛﺴﻲ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﭘﺮﺳﺘﺎﺭ ﻛﻨﺪ! ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻲ ﺗﻮﺑﻪ ﻛﻨﻲ‪ ،‬ﺗﺮﻙ ﮔﻨﺎﻩ ﻛﻦ ﻛﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﮔﻨﺎﻩ‬ ‫ﻧﻜﻨﻲ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺩﺍﺭ ﻛﻪ ﺩﻭ ﻣﺎﻩ ﺭﻭﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮ ‪ ،‬ﻳﻚ ﺩﻫﻢ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻓﺸﺎﺭ ﺑﻴﺎﻭﺭ ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺖ ﺭﺍ ﺗﺮﻙ ﻛﻦ‪ .‬ﻛﺎﺭﻫﺎ‬ ‫ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ‪ ،‬ﻣﺸﻜﻼﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻲﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻋﻀﻼﺕ ﻭ ﺑﺪﻧﺴﺎﺯ ‪ ،‬ﻓﺮﻣﻮﻝ ﺩﺍﺭﺩ؛ ﺁﻳﺎ ﺭﻭﺡ‪ ،‬ﺁﻥ ﻧﻈﻢ ﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﺭﺍ‬ ‫ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ؟!‬ ‫ﻧﺘﯿﺠﻪ‪:‬‬ ‫ﭘﺲ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﺔ ]ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻲ[ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ‪ ،‬ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻳﻚ ﺩﻓﻌﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ ﻭ ﻧﺸﺪ‪ .‬ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻫﻢ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﺩﻳﺪ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﻛﺎﺭ ﺗﻮ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﻣﺎﻝ ﻣﻘﺪﺱ ﺍﺭﺩﺑﻴﻠﻲ ﻫﺎﺳﺖ!‬ ‫ﺑﻠﻜﻪ ﻣﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻧﺸﺪ‪ ،‬ﻳﻚ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺟﺪ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ ﻭ ﻣﺜﻼ ﻣﺮﺍﻗﺒﺔ ﺍﻭﻝ ﺣﺘﻲ ‪ ۱۰‬ﺩﻗﻴﻘﻪ ﻫﻢ ﻃﻮﻝ ﻧﻜﺸﻴﺪ‪ .‬ﻳﻚ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺟﺪ ﺗﺮ‬ ‫ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ ﻭ ﻣﺜﻼ ﻳﻜﺮﺑﻊ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺗﺼﻤﻴﻤﻬﺎ ﺟﺪ ﺗﺮ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺘﻤﺮﺍﺭ)ﺩﺍﺷﺖ( ﻭ ﻣﺠﺎﻫﺪﻩ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪] .‬ﻣﺜﻼ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ‬ ‫ﻳﻚ ﻣﺎﻩ[ ﻣﺜﺎﻟﻲﻛﻪ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺯﺩﻩ ﺍﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺜﻞ ﺩﻭﭼﺮﺧﻪ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻓﺮﺩ ﻛﻪ ﺗﺎ ﺑﺤﺎﻝ ﺳﻮﺍﺭ ﺁﻥ ﻧﺸﺪﻩ‪ ،‬ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺍﮔﺮ‬ ‫ﺩﻭﭼﺮﺧﻪ ﺗﺎ ﺑﺤﺎﻝ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﮕﻮﺋﻲ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻲ ﺑﺮﺁﻥ ﺳﻮﺍﺭ ﺷﻮ ‪ ،‬ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﻫﺎﻥ ﻛﺠﻲ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻭﻝ ﺑﻜﻨﻲ‪ ،‬ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ‪ .‬ﭼﻄﻮﺭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺮﺍ ﺑﺒﺮﺩ؟! ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﻲ ﺁﻥ ﻛﻮﺩﻙ ﻛﺴﻲ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻛﻪ ﺳﻮﺍﺭ ﺁﻥ‬ ‫ﺩﻭﭼﺮﺧﻪ ﺷﺪ ﻭ ﺭﻓﺖ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻤﺎﻧﻜﻪ ﻣﺼﺪﺍﻕ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪﻛﻪ ﺑﻠﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﻣﻲ ﺁﻳﺪ ﺗﺎ ﺳﻮﺍﺭ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﻭﺩ‪ ،‬ﻣﻲ ﺍﻓﺘﺪ‪ .‬ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ‬ ‫ﺳﻮﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻲﺍﻓﺘﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻓﻌﻪ ﺗﻤﺮﻛﺰﺵ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ ‪ ۱۰‬ﺭﻭﺯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ‪،‬‬ ‫ﺟﺪﻳﺖ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺑﺎﻻ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻛﻪ ﺍﺻﻼ ﺻﺪﺍﻳﺶ ﺑﺰﻧﻲ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺩﻧﺪﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻓﺸﺎﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻛﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ‪،‬‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺩﻭﭼﺮﺧﻪ ﺗﺴﻠﻂ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺭﻭﺡ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﺗﻤﺮﻛﺰ‪ ،‬ﺗﺪﺭﻳﺠﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ‬ ‫ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺳﻮﺍﺭ ﺷﺪﻥ ﺭﺍ ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺗﺼﻤﻴﻤﻬﺎ ﺗﺪﺭﻳﺠﻲ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺷﻜﺴﺘﻬﺎ‪ ،‬ﭼﻪ ﻣﻌﺠﺰﻩﻫﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺭﺍ‪ ،‬ﺩﺭ‬ ‫ﺟﻠﺴﺔ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻋﺮﺽ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻴﻢ‪.‬‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ‬

‫ﻣﺮاﻗﺒﮥ ﺷﺨﺼﯽ )‪(1‬‬

‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‬ ‫ﺧﻼﺻﺔ ﺑﺤﺜﻬﺎ ﭼﻨﺪ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ ﺩﺭ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻋﺮﺽ ﺷﺪ ﻛﻪ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺣﺎﻟﺘﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻪ ﻓﻌﻞ ﺧﻮﺩﺵ ﺗﻮﺟﻪ ﭘﻴﺪﺍ‬ ‫ﻛﻨﺪ ؛ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻗﻮﻳﺘﺮ ﺷﺪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺵ؛ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﻙ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﻳﺎ ﻓﻌﻠﺶ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻫﻤﺎﻧﻜﻪ ﻳﻚ ﻣﻨﻔﻌﺖ ﻳﺎ ﺧﻄﺮ ﺟﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺎﻟﺘﻲ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ‬ ‫ﻭ ﭼﻴﺰ ﻏﺮﻳﺐ ﻭ ﻧﺎﺁﺷﻨﺎﺋﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ‪ ،‬ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻣﺎﻥ ﺿﻌﻴﻔﺘﺮ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺣﺴﻲ‪ ،‬ﺧﻄﺮ ﺭﺍ ﺧﻮﺏ ﺣﺲ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺧﻄﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺣﺲ ﻧﻤﻴﻜﻨﻴﻢ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍﻗﺒﺔ ﻣﻼﺋﻜﻪ ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ ﻣﺤﺴﻮﺱ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻴﺰﺍﻥ ﻛﻪ ]ﺁﻥ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺭﺍ[‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۴٧‬‬

‫ﺣﺲ ﻛﻨﻴﻢ ]ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻫﻢ ﻗﻮﻳﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ[‪ .‬ﻣﺜﻼ ﻭﻗﺘﻲ ﺩﻭﺭﺑﻴﻦ ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ‪ ،‬ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺼﻮﺭﺕ ﭼﻮﻥ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻛﻪ‬ ‫ﺣﺮﻛﺎﺕ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﺑﻴﻦ ﺛﺒﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺩﺭﻛﺎﺭﮔﺎﻩ‪ ،‬ﻛﺎﺭﻫﺎﻳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ‪ -‬ﺿﻤﻦ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻗﺒﻼ ﺑﻲ ﺧﻴﺎﻝ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﺍﺩﻳﻢ ‪ -‬ﺍﻻﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ‬ ‫ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ ﻭ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﻫﻢ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻣﻮﺟﺐ ﺑﺎﻻ ﺭﻓﺘﻦ ﻛﻴﻔﻴﺖ ﻛﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ‬ ‫ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﻭ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ]ﺟﻠﺴﻪ ﻗﺒﻞ‪ ،‬ﻋﺮﺽ ﺷﺪﻛﻪ ﭼﺮﺍ ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﻁ ﻭ ﺗﻔﺮﻳﻂ ﻭ ﺷﺘﺎﺑﺰﺩﮔﻲ ﻭ‬ ‫ﺳﺴﺘﻲ ﻭ ﺗﻨﺒﻠﻲ‪ ،‬ﺑﺸﺪﺕ ﺑﭙﺮﻫﻴﺰﻳﻢ[ ‪.‬‬ ‫ﺧﻼﺻﻪ ]ﻣﻄﻠﺐ [ اﯾﻦ ﺑﻮدﮐﻪ اﯾﻦ ﻣﺮاﺗﺐ را ﮐﻪ ﻃﯽ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ‪ ،‬در آن ﻣﺮﺗﺒﮥ ﺧﺎص ﺧﻮد]ﻣﺎن[‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪي ﺑﺎﺷﯿﻢ و ﻧﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ‬

‫ﻣﺮﺣﻠﮥ ﺑﻌﺪي ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ آﻧﺠﺎ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ اﺳﺖ و ﺣﻮاس را ﭘﺮت ﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬اﯾﻦ ]ﮐﺎر[ را ﻫﻢ ﻧﮑﻨﯿﻢ‪ .‬ﯾﺎ زﯾﺎده رويﮐﺮده و ﺧﯿﻠﯽ‬

‫ﻓﺸﺎر ﺑﯿﺎورﯾﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺮاﺗﺐ ﺑﺎﻻ زود ﺑﺮﺳﯿﻢ‪ ،‬اﯾﻦ را ﻫﻢ ﻧﮑﻨﯿﻢ و ﺣﻮاس را ﭘﺮت ﻧﮑﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﺧﻄﺮﻧﺎك اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺠﺎي آن‪ ،‬آن ﻣﺮﺣﻠﻪ‬ ‫اي را ﮐﻪ در آن ﻫﺴﺘﯿﻢ ﺟﺪي ﺑﺎﺷﯿﻢ و در آن‪ ،‬ﻣﺠﺎﻫﺪه را ﻗﻮي ﮐﻨﯿﻢ‪ .‬ﭼﻮن در آن ﻣﺮﺣﻠﻪاي ﮐﻪ ﻫﺴﺘﯿﻢ‪ ،‬ﻫﺮﭼﻪ رﯾﺎﺿﺖ )ﺑﻪ‬ ‫ﺧﻮدﻣﺎن( ﺑﺪﻫﯿﻢ‪ ،‬آن رﯾﺎﺿﺖ‪ ،‬ﻣﻀﺮ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﭼﻮن در ﺣﺪ ﻇﺮﻓﯿﺖ ﺧﻮدﻣﺎن اﺳﺖ و اﻓﺮاط ﻫﻢ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬

‫ﻣﺜﻼً ﻣﺎ ﻣﯿﺨﻮاﻫﯿﻢ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﻓﺸﺎر ﻣﯿﺎورﯾﻢ‪ ،‬ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﯿﻢ‪ .‬ﺣﺪاﮐﺜﺮ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺗﻮﺟﻪ دارﯾﻢ‪ ،‬ﺧﻮد اﯾﻦ در ﺣﺪ ﻣﺎ‬

‫ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﻗﺒﻞ ازآن ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻓﻌﻞ ﺧﻮد ﺑﮑﻨﯿﻢ‪.‬‬

‫ﻣﺜﻼً ﻫﻤﯿﻨﺠﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪاﯾﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﯾﮏ وﻗﺖ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﮑﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ اﯾﻢ‪ .‬اﯾﻦ ﮐﺎر ﺗﻤﺮﮐﺰ اﯾﺠﺎد ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ را ]ﻫﻢ ﺑﺘﻮاﻧﯿﻢ‬

‫ﻓﻘﻂ[ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ اﻧﺠﺎم دﻫﯿﻢ اﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﺗﺎ آﺧﺮ ﺟﻠﺴﻪ اﺻﻼً ﻧﻤﯿﻔﻬﻤﯿﻢ ﮐﻪ ﮐﯽ ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮدﯾﻢ‪ .‬ﮐﻢ ﮐﻢ ﻣﯿﻔﻬﻤﯿﻢ ﮐﻪ اﯾﻦ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ‪،‬‬ ‫ارزﺷﺶ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎﻻﺗﺮ از آن ده ﺳﺎﻋﺖ اﺳﺖ )ﮐﻪ ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ اﯾﻢ(‪.‬‬

‫اﮔﺮ ﺑﺎزﻫﻢ ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﻢ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺧﻮب ]ﺑﺎﯾﺪ[ﻋﻘﺐ ﺗﺮ ﺑﺮوم‪ .‬ﮔﻨﺎﻫﺎن ﮔﺬﺷﺘﻪ! آﻧﻬﺎ ﻓﻄﺮت ﻣﺮا ﻣﻨﺠﻤﺪ ﮐﺮده اﻧﺪ و اﺳﺘﻌﺪاد ﻣﺮا از‬

‫ﻣﻦ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ و ﯾﺎ دﻗﺖ‪ ،‬ﮔﻨﺎﻫﺎن و ﺻﻔﺎت رذﯾﻠﻪ را ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ و ﮐﺎرﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺧﻮد ﺑﺨﻮد اﯾﻦ ]ﻓﻄﺮت[‪ ،‬ﺑﺎزﺧﻮاﻫﺪﺷﺪ‪.‬‬

‫ﯾﻌﻨﯽ ﺑﺼﻮرت ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺷﮑﻮﻓﺎ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﮐﺴﯽ اﻟﻘﺎء ﮐﻨﺪ ﯾﺎ ﮐﺘﺎﺑﯽ ﺑﺨﻮاﻧﻢ‪.‬‬

‫]ﭘﺲ اﮔﺮ ﺑﻪ ﺟﺎي ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻓﻌﻠﻤﺎن [ ﺑﻪ آن واﺟﺒﺎت و ﻣﺤﺮﻣﺎت ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﮐﺎري ﺗﺮك ﻧﺸﻮد ودﯾﮕﺮ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ]ﻣﺴﺄﻟﻪ [ ﮐﻪ‬ ‫دارﯾﻢ ﮐﺎري اﻧﺠﺎم ﻣﯿﺪﻫﯿﻢ‪ ،‬ﻧﮑﻨﯿﻢ‪ .‬آن را ول ﮐﻨﯿﻢ و ﺗﻮﺟﻪ ﺑﮑﺎر ﺧﻮد ﻧﮑﻨﯿﻢ‪) .‬ﯾﻌﻨﯽ( ﺑﺼﻮرت ﮐﻠﯽ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻧﮑﺘﻪ اﺳﺖ ﮐﻪ‬

‫ﻧﮑﻨﺪ ﺣﺮاﻣﯽ از ﻣﻦ ﺻﺎدر ﺷﻮد‪ .‬در اﯾﻨﺼﻮرت آرام آرام اﯾﻦ اﺳﺘﻌﺪاد را ﺑﻮﺟﻮد ﺧﻮاﻫﺪ آورد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻓﻌﻞ ﺧﻮدم ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﻢ‪ .‬ﮐﻪ‬ ‫اﯾﻦ ﻟﺬﺗﯽ دارد و آﺛﺎري دارد در دروﻧﺶ‪ ،‬ﭼﻪ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدش‪.‬‬

‫)ﺗﺎزه( ﻫﻤﮥ اﯾﻨﻬﺎ‪ ،‬ﻣﺮاﻗﺒﻪﻫﺎي ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﯽ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺮاﻗﺒﮥ اﺻﻠﯽِ ﺳﯿﺮ و ﺳﻠﻮﮐﯽ‪ ،‬ﭘﺲ از اﯾﻦ ﻣﺮاﺣﻞ اﺳﺖ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺟﻮﯾﻬﺎي‬

‫ﮐﻮﭼﮑﯽ را ﮐﻪ ﻫﺮز ﺷﺪه و در ﺑﯿﺎﺑﺎن ﭘﺨﺶ ﻣﯿﺸﺪ‪ ،‬ﺟﻤﻊ ﺷﺪ و ﺳﺪي )درﻣﻘﺎﺑﻞ آن ﺑﺴﺘﻪ( ﺷﺪ‪ .‬آﻧﮕﺎه ﺧﻮدﻣﺎن‪ ،‬ﺧﻮدﻣﺎن را‬ ‫ﺧﻮاﻫﯿﻢ ﻓﻬﻤﯿﺪ و آﻧﮕﺎه ﺑﺮاي دﺳﺘﻮرات اﺻﻠﯽ ﺳﯿﺮوﺳﻠﻮﮐﯽ اﺳﺘﺎد آﻣﺎده ﺧﻮاﻫﯿﻢ ﺷﺪ‪.‬‬

‫ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻣﻲﺁﻳﺪ ﻭ ﻭﺳﻮﺳﻪ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﺣﺘﻲ ﻣﺤﺎﻝ ﺟﻠﻮﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ ]ﻛﻪ[‪ ،‬ﻣﻦ ﻛﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻢ ﭘﻨﺞ ﺩﻗﻴﻘﻪ ﺑﻪ ﻛﺎﺭ‬ ‫ﺧﻮﺩﻡ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﻢ‪ ،‬ﭘﺲ ﺍﺻﻼ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻢ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻡ‪ .‬ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺁﺭﺍﻡ ﺁﺭﺍﻡ ]ﻣﺮﺍ[ ﺑﻪ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ؛‬ ‫ﻛﺎﺭ‪ ،‬ﺑﺴﻴﺎﺭﻣﺸﻜﻞ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﻃﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻣﮋﻩ ﻫﺎﻳﺶ ﻛﻮﻩ ﺭﺍ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻃﺮﻑ ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﺁﺩﻡ ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻪ ﺧﻠﻖ ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺨﺘﻴﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺤﻤﻞ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺎﻟﻖ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺗﻼﺵ‬ ‫ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ؟!! ﻓﺮﺩ‪ ،‬ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻝ ﺗﻼﺵ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﺜﻼ ﻣﺘﺨﺼﺺ ﻣﻐﺰ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺷﻮﺩ‪ ،‬ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﺧﺎﻟﻖ‪ ،‬ﺗﻼﺵ‬ ‫ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ؟ ﻛﺴﻲ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻟﻖ ﺍﻳﻦ ﺧﻠﻖ ]ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﺜﻼ ﻣﺘﺨﺼﺺ ﻣﻐﺰﻭﺍﻋﺼﺎﺏ ﺑﻮﺩﻥ[ ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﺩﮔﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۴٨‬‬

‫ﺣﺘﻲ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ ﻛﺎﺭﻫﺎ ﺳﺨﺖ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺟﻨﮓ ﺭﺍ "ﻣﻘﺎﺗﻠﻪ " ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﻲ ﻛﺎﺭ‪ ،‬ﺑﻪ ﺩﺭﮔﻴﺮ ﺑﺎ ﻧﻔﺲ‬ ‫ﻣﻴﺮﺳﺪ‪ ،‬ﻟﻔﻆ "ﳎﺎﻫﺪﻩ" ﺭﺍ ﺑﻜﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ]ﺑﺎﻳﺪ[ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺟﻬﺪ ﻭ ﺍﻣﻜﺎﻥ ﻭ ﻭ‪‬ﺳﻊ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻜﺎﺭ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ‪ .‬ﺑﺮﺳﺪ ﻳﺎ ﻧﺮﺳﺪ‪ ،‬ﺩﺭ‬ ‫ﻣﺮﺣﻠﺔ ﺑﻌﺪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻛﺎﺭ‪ ،‬ﺑﺴﻴﺎﺭﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﻣﺤﺎﻝ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺭﻭ ﻟﻄﻒ ﻭﻛﺮﻡ ﺧﻮﺩﺵ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺳﺨﺘﻲ ﺭﺍ ﻃﻮﺭ ﻗﺮﺍﺭ‬ ‫ﻧﺪﺍﺩﻩ ﻛﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ‪] ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺮﻋﻜﺲ[ ﻃﻮﺭ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﺎل‬ ‫ﻣﺜﻼً ﯾﮏ ﻣﺮﺑﯽ آﻣﻮزش رزﻣﯽﮐﻪ ﯾﮏ ﻓﻨﯽ را ﺑﻪ رزﻣﺠﻮ ﯾﺎد ﻣﯿﺪﻫﺪ‪ ،‬ﻣﺜﻼً ﻣﯿﺨﻮاﻫﺪ ﯾﮏ ﺗﮑﻪ ﺳﻨﮓ‪ ‬ﻣﺮﻣﺮ را‬ ‫ﺑﺸﮑﻨﺪ‪ .‬اﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺑﯽ‪ ،‬ﺿﺨﺎﻣﺖ ﺳﻨﮓ را ﻃﻮري اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﺪ ﮐﻪ اﺻﻼً ﺳﻨﮓ ﻧﺸﮑﻨﺪ و ﺗﺎ ﺑﺰﻧﺪ‪ ،‬دﺳﺖ‬ ‫ﺧﻮدش ﺑﺸﮑﻨﺪ وﺗﺮﺑﯿﺖ ﻧﺸﻮد و ﻧﻪ اﯾﻦ را ﻃﻮر ]اﻧﺘﺨﺎب ﻣﯿﮑﻨﺪ[ ﮐﻪ آﻧﻘﺪر ﻧﺎزك ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺗﺎ ﻣﯿﺰﻧﺪ ﺑﺸﮑﻨﺪ و )ﺑﺎز(‬ ‫ﺗﺮﺑﯿﺖ ﻧﺸﻮد‪] .‬ﺿﺨﺎﻣﺖ ﺳﻨﮓ ﻃﻮري اﺳﺖ ﮐﻪ[ ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﺮز اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺸﮑﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﻧﺸﮑﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺣﺎل ﺷﺎﮔﺮد‪ ،‬ﻃﻮري ﺗﻨﻈﯿﻢ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺳﻨﮓ را ﻣﯿﺸﮑﻨﺪ اﻣﺎ ﺣﺘﻤﺎً ﻣﯿﺘﻮاﻧﺪ ﺑﺸﮑﻨﺪ‪ .‬اﮔﺮ‬

‫ﻧﺘﻮاﻧﺪ ﺑﺸﮑﻨﺪ آن آﻗﺎ )ﺷﺎﮔﺮد( ﺗﺼﻮر ﻣﯿﮑﻨﺪ ﮐﻪ اﺳﺘﺎد‪ ‬ﻣﻦ ﺳﻨﮕﯽ را داده ﮐﻪ ﺑﺰﻧﻢ دﺳﺘﻢ ﻣﯿﺸﮑﻨﺪ و ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻧﺎ‬ ‫اﻣﯿﺪ ﻣﯿﺸﻮد‪ .‬ﯾﺎ درﻣﯿﺪان ﺗﯿﺮ ﻓﺮد را ﺗﺎ ﻣﺮز ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن ﻣﯿﺒﺮد اﻣﺎ ﻧﻪ ﺗﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن و ﯾﺎ ﻣﺮﺑﯽ ﺷﻨﺎ ﺷﺎﮔﺮد را‬ ‫ﺗﺎ ﻣﺮز ﻏﺮق ﺷﺪن ﻣﯿﺒﺮد اﻣﺎ ﻧﻤﯿﮕﺬارد ﻏﺮق ﺷﻮد‪] .‬از ﺳﻮي دﯾﮕﺮ( ﯾﮏ وﻗﺖ ﻫﻢ ﺑﯿﺎﯾﺪ و ﺑﮕﻮﯾﺪ ﺗﺎ ﻧﺎزﮐﺶ را‬ ‫ﺑﺸﮑﻨﺪ و ﺑﮕﻮﯾﺪ ﭼﻮن دوﺳﺖ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﯽ‪ ،‬ﻧﻤﯿﺨﻮاﻫﻢ زﺣﻤﺖ ﺗﺮﺑﯿﺖ را ﺑﮑﺸﯽ‪ ،‬ﭼﻮب ﮐﺒﺮﯾﺖ را ﺑﺸﮑﻦ‪ .‬ﯾﺎ در‬ ‫ﺣﻮض راه ﺑﺮو!! ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ اﯾﻦ ﮐﺎر را ﻧﻤﯿﮑﻨﺪ‪ .‬ﻓﺮد ﻣﯿﺪاﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺑﯽ او را ﺗﺎ ﻣﺮز ﻏﺮق ﺷﺪن ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺮد اﻣﺎ او را‬

‫ﻧﻤﯿﮑُﺸﺪ‪.‬‬

‫ﺳﺨﺘﯽ ﻣﻘﺎوﻣﺖ در ﺑﺮاﺑﺮ ﮔﻨﺎه و ﮐﻤﮏ ﺧﺪاوﻧﺪ از ﻃﺮف دﯾﮕﺮ‬ ‫ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ‪ ،‬ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﻃﻮﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄﺶ ﺭﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻛﻪ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ‪ ،‬ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻣﺠﺎﻫﺪﻩ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻃﻮﺭ ﻫﻴﭻ ﻣﻴﺸﻮﺩﻛﻪ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‬ ‫ﮔﻨﺎﻩ ﻫﻴﭻ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺮﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﻔﺲ‪ ،‬ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻑ ﺳﺨﺘﻲ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ‪ ،‬ﻃﻮﺭ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻧﺸﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺨﺘﻲﻛﻨﺪﻥ ﻛﻮﻩ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﻃﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﮔﺮﺩﻭﻏﺒﺎﺭ ﺁﻥ‪ ،‬ﭼﺸﻢ‬ ‫ﺭﺍ ﻛﻮﺭﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫اﻣﯿﺪ ﺑﻪ ﻓﻀﻞ اﻟﻬﯽ و اﯾﻨﮑﻪ ﻋﻨﺎﯾﺖ ﺣﺘﻤﯽ اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ در ﺳﺨﺘﯿﻬﺎي راه‬

‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ‪ ،‬ﻳﻚ ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺭ ﺳﺨﺘﻴﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻣﻴﺪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﺪ‬ ‫ﻛﻪ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻧﺸﺪ‪ ،‬ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺮﺯﺥ ﺗﻜﻤﻴﻞ ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ‪ .‬ﻋﻨﺎﻳﺖ‪ ،‬ﺣﺘﻤﻲ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻛﻢ ﻳﺎ ﺯﻳﺎﺩﺵ ﻳﻚ ﺣﺮﻑ‬ ‫ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺣﺘﻤﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻴﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ‪ ،‬ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﻭﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻛﻮﭼﻜﺘﺮﻳﻦ ﺷﻜﺴﺘﻲ‪ ،‬ﺍﻣﻴﺪ ﺭﺍ‬ ‫ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪ ،‬ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬ﺳﺮﻣﺎﻳﺔ ﺍﺻﻠﻲ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﻣﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ‬ ‫ﺗﻴﺮ ﺧﻼﺹ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﻣﻴﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ ،‬ﺣﺘﻲ ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺮﺳﻴﻢ‪ ،‬ﺣﺘﻲ ﺍﮔﺮ ﻟﻨﮓ ﻟﻨﮕﺎﻥ ﺑﺮﻭﻳﻢ ﻭ ﺣﺘﻲ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺟﺎ‬ ‫ﺑﺰﻧﻴﻢ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﻓﻀﻞ ﻭ ﻋﻨﺎﻳﺖ‪ ،‬ﺷﺎﻣﻞ ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭﺑﺎﺭﺓ ﺍﻣﻴﺪ ﺩﺭﺁﻳﺔ ‪ ۸۷‬ﺳﻮﺭﺓ ﻳﻮﺳﻒ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۴٩‬‬

‫" ﻳ‪‬ﺎ ﺑ‪‬ﻨﹺﻲ‪ ‬ﺍ ﹾﺫﻫ‪‬ﺒ‪‬ﻮﺍﹾ ﻓﹶﺘ‪‬ﺤ‪‬ﺴ‪‬ﺴ‪‬ﻮﺍﹾ ﻣ‪‬ﻦ ﻳ‪‬ﻮﺳ‪‬ﻒ‪ ‬ﻭ‪‬ﺃﹶﺧ‪‬ﻴﻪ‪ ‬ﻭ‪‬ﻻﹶ ﺗ‪‬ﻴ‪‬ﺄﹶﺳ‪‬ﻮﺍﹾ ﻣ‪‬ﻦ ﺭ‪‬ﻭ‪‬ﺡﹺ ﺍﻟﻠﹼﻪ‪ ‬ﺇﹺﻧ‪‬ﻪ‪ ‬ﻻﹶ ﻳ‪‬ﻴ‪‬ﺄﹶﺱ‪ ‬ﻣ‪‬ﻦ ﺭ‪‬ﻭ‪‬ﺡﹺ ﺍﻟﻠﹼﻪ‪ ‬ﺇﹺﻻﱠ ﺍﻟﹾﻘﹶﻮ‪‬ﻡ‪ ‬ﺍﻟﹾﻜﹶﺎﻓ‪‬ﺮ‪‬ﻭﻥﹶ "‬ ‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ‪ ،‬ﻧﺎﺍﻣﻴﺪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻭﻳﮋﮔﻴﻬﺎ ﺍﻫﻞ ﻛﻔﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﺣﺠﺮ ﺁﻳﺔ ‪ ۵۶‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻗﹶﺎﻝﹶ ﻭ‪‬ﻣ‪‬ﻦ ﻳ‪‬ﻘﹾﻨ‪‬ﻂﹸ ﻣ‪‬ﻦ ﺭ‪‬ﺣ‪‬ﻤ‪‬ﺔ‪ ‬ﺭ‪‬ﺑ‪‬ﻪ‪ ‬ﺇﹺﻻﱠ ﺍﻟﻀ‪‬ﺂﻟﱡﻮﻥﹶ "‬ ‫ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﺯﻣﺮ ﺁﻳﺔ ‪ ۵۳‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻗﹸﻞﹾ ﻳ‪‬ﺎ ﻋ‪‬ﺒ‪‬ﺎﺩ‪‬ﻱ‪ ‬ﺍﻟﱠﺬ‪‬ﻳﻦ‪ ‬ﺃﹶﺳ‪‬ﺮ‪‬ﻓﹸﻮﺍ ﻋ‪‬ﻠﹶﻰ ﺃﹶﻧﻔﹸﺴِﻬﹺﻢ‪ ‬ﻟﹶﺎ ﺗ‪‬ﻘﹾﻨ‪‬ﻄﹸﻮﺍ ﻣ‪‬ﻦ ﺭ‪‬ﺣ‪‬ﻤ‪‬ﺔ‪ ‬ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﺇﹺﻥﱠ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﻳ‪‬ﻐ‪‬ﻔ‪‬ﺮ‪ ‬ﺍﻟﺬﱡﻧ‪‬ﻮﺏ‪‬‬ ‫ﺟ‪‬ﻤ‪‬ﻴﻌ‪‬ﺎ ﺇﹺﻧ‪‬ﻪ‪ ‬ﻫ‪‬ﻮ‪ ‬ﺍﻟﹾﻐ‪‬ﻔﹸﻮﺭ‪ ‬ﺍﻟﺮ‪‬ﺣ‪‬ﻴﻢ‪" ‬‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻴﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ‪ ،‬ﺍﻣﻴﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺸﺖ ﺍﻭﻝ ]ﭘﺎﻙ ﻛﺮﺩﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ[ ﻛﻪ ﺳﻴﺮ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ‪ ،‬ﺁﻏﺎﺯ‬ ‫ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻟﻔﻆ ﺑﻨﺪﻩ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪" .‬ﺍﻥ" ﺑﺮﺍ ﺗﺎﻛﻴﺪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ "ﺍﻝ" ﺩﺭ ﻛﻠﻤﺔ "ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ" ﺍﺳﺘﻐﺮﺍﻗﻲ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻲ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﮔﻨﺎﻫﻲ‪ ،‬ﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺑﺮﺍ ﺗﺎﻛﻴﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ‪ ،‬ﻛﻠﻤﺔ "ﺟﻤﻴﻌﺎ " ﺭﺍ ﻣﻲﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﭼﻪ ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ‪ .‬ﺑﺮﺍ ﭼﻪ‬ ‫ﻛﺴﺎﻧﻲ؟ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﻏﻮﻥ ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ‪ ،‬ﺣﺎﻝ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺷﻜﻠﻲ‪ ،‬ﻋ‪‬ﻤﺪ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﻋ‪‬ﻤﺪ ‪ ،‬ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ‬ ‫ﺟﻤﻊ ﻭ ﺟﻮﺭﻛﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻣﺎﻩ ﺷﻌﺒﺎﻥ ﻭ ﺭﺟﺐ ﻭ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻫﻢ ﻫﺴﺖﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﺎﻳﺎﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻛﻪ ﺍﻣﻴﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﻫﺮﭼﻴﺰ ﻛﻪ ﺩﺭﺟﺔ ﺟﻮﺵ ﻳﻜﺴﺎﻧﻲ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ‪ .‬ﺁﺏ ﻭ ﺳﺮﺏ ﻭ ﺁﻫﻦﻛﻪ ﺩﺭﺟﺔ ﺟﻮﺵ ﻳﻜﺴﺎﻧﻲ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﺭﺟﺔ‬ ‫ﺟﻮﺵﺧﻮﺩﺵ ﺑﺮﺳﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺟﻮﺵ ﺑﻴﺎﻳﺪ‪ .‬ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻛﻨﻴﻢ‪ .‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﻏﺒﻄﺔ ﺍﻫﻞ‬ ‫ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺭﻳﻢ‪ ،‬ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻧﻜﻨﻴﻢ‪ .‬ﻳﻜﻲ ﺩﺭ ﻋﺮﺽ ﻳﻜﻬﻔﺘﻪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻏﺴﻞ ﺗﻮﺑﻪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ‬ ‫ﻣﻴﺮﺳﺪ‪ .‬ﻳﻜﻲ ]ﺩﻳﮕﺮ[ ﻳﻚ ﻣﺎﻩ ﻃﻮﻝ ﻣﻴﻜﺸﺪ‪ .‬ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﭼﻠﻪ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﻳﻜﻲ ﻫﻢ ﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ‬ ‫ﻣﻴﻜﺸﺪ ﻭ ﺑﺠﺎﺋﻲ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺩ ﺍﻭﻝ‪ ،‬ﺩﺭ ﻳﻜﻬﻔﺘﻪ ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﻴﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻛﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻭﺳﻮﺳﻪﻫﺎ ﺭﺍ‬ ‫ﻛﻨﺎﺭ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﺧﻮد ﺑﺎ دﯾﮕﺮان‬ ‫ﯾﮑﯽ از راﻫﻬﺎي )ﻧﻔﻮذ( ﺷﯿﻄﺎن‪ ،‬ﻣﻘﺎﯾﺴﮥ )ﺧﻮد( ﺑﺎ دﯾﮕﺮان اﺳﺖ‪) .‬ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ( ﺗﻮﻗﻌﺎﺗﻲ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﻭ‬ ‫ﻃﻮﺭ ﺍﻣﻴﺪ ﺭﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ ﻛﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ! ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻭﻇﻴﻔﺔ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ]ﻣﺎﻥ[ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﻴﻢ‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ‬ ‫ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺑﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩﻛﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ ﻳﺎ ﻣﺠﺎﻫﺪﻩﻫﺎﻳﻤﺎﻥ‪ ،‬ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ .‬ﺧﻴﺎﻝ ﻧﻜﻨﻴﻢ ﺑﺎ ﻣﺠﺎﻫﺪﻩﻫﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺟﺎﺋﻲ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ‬ ‫ﻭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ!! ]ﻭﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ[ ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﻓﻀﻞ ﺧﺪﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻻﻥ ﻫﻢ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﻡ ﺍﺯ ﻓﻀﻞ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻡ ﻭ‬ ‫ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﻓﻀﻞ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﻨﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎ ﺩﺭﻙ ﺧﻮﺩﻡ‪ ،‬ﭼﻴﺰﻳﻜﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ‪ ،‬ﺑﺪﻫﺪ‪ ،‬ﺟﺰ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻋﻤﻞ ﺑﻪ دﺳﺘﻮراﻟﻌﻤﻠﻬﺎي ﺧﻮدﻣﺎن )ﻋﻤﻞ ﺑﻪ وﻇﯿﻔﻪ و ﻃﻠﺒﮑﺎر ﻧﺒﻮدن از ﺧﺪا(‬

‫ﭘﺲ ﻣﺎ ﻭﻗﺘﻲ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻣﺮﺣﻠﺔ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺎﺷﺪﻛﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺭﺍ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ ،‬ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺭﺍ ﻋﻤﻞ ﻧﻜﻨﻢ‪ ،‬ﺳﺎﻗﻂ ﻣﻴﺸﻮﻡ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺣﺘﻤﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻢ‪ ،‬ﺣﺘﻲ ﺑﺎﻻ ﻧﺮﻭﻡ ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ‬ ‫ﻃﻠﺒﻜﺎﺭ ﺷﻮﻡ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ‪ ،‬ﻓﻼﻥ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﻓﻼﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻴﺮﺳﻢ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﻓﻀﻞ ﺧﻮﺩﺵ ﮔﻔﺘﻪ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﻜﻦ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۵٠‬‬

‫ﺁﺗﺶ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﻣﻦ ﺩﻧﺒﺎﻟﺶ ﻫﺴﺘﻢ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﭼﻮﺏ ﺑﺎﺷﻢ ﻭ ﺑﺮﺍ ]ﻓﻌﻞ[ ﺳﻮﺧﺘﻦ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ ]ﺑﺪﺳﺖ[ ﺁﻭﺭﻡ ﻭ ﺍﻳﻨﻜﻪ‬ ‫ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﻏﻴﺮﺍﺯ ﺍﻳﻦ ]ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﻪ ﻫﺪﻓﻢ[ ﺑﺮﺳﻢ‪ ،‬ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻡ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ]ﺍﻳﻦ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ[‪ .‬ﺍﻣﺎ )ﺣﺘﻲ ﺍﮔﺮ( ﺩﻧﺒﺎﻟﺶ ﺭﻓﺘﻢ ﻭ ﺁﺗﺶ ﻧﺴﻮﺯﺍﻧﺪ‬ ‫ﻧﻴﺎﻣﺪ‪) ،‬ﺑﺎﺯ ﻫﻢ( ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻢ ﻛﻪ ﻃﻠﺒﻜﺎﺭ ﺑﺎﺷﻢ ﻛﻪ ﭼﺮﺍ ﻧﺸﺪ؟ ﺧﺪﺍ ﻛﻪ ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﺗﻮ ﻧﻴﺴﺖ! )ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺗﻮ ﻛﺎﺭﻩ ﺍ ﻧﻴﺴﺘﻲ ﺍﺯ ﻣﻦ‬ ‫ﭼﻴﺰ ﺑﺨﻮﺍﻫﻲ! ﺗﻮ ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ ﺯﺣﻤﺖ ﻣﻴﻜﺸﻲ‪ ،‬ﺧﻮﺏ)ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻲ( ﺣﻖ ﻃﻠﺒﻜﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭ ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻧﻤﻴﻜﺮﺩ ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪ ‪،‬‬ ‫ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻄﺮﻑ ﻫﻢ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﻼ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻲﻛﻪ ﻓﻼﻥ ﺩﻋﺎ ﺭﺍ ﭼﻬﻞ ﺭﻭﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻲ‪ ،‬ﻓﻼﻥ ﺍﺛﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﺍﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺛﺮ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ‬ ‫ﺩﺍﺩ ﺣﻖ ﻃﻠﺒﻜﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭ ‪ ،‬ﺧﺪﺍ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ ﻓﻀﻞ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﻣﺎ ﻭﻇﺎﻳﻔﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﻴﻢ ﭼﺮﺍ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﺪﻫﻴﻢ‪،‬‬ ‫ﺳﺎﻗﻂ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ‪ .‬ﻭﻇﺎﻳﻔﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻳﻢ‪ ،‬ﺁﻧﻮﻗﺖ ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ ﻳﺎ ﻧﺮﺳﻴﺪ ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻓﻀﻞ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻭﻗﺖ‬ ‫ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻛﺎﺭ ﺑﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺧﺪﺍ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ‪ ،‬ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﺍﺻﻼ ﻳﻚ ﺩﻗﻴﻘﻪ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ‪ ،‬ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﻣﻲﺑﻴﻨﻲﻛﻪ ‪ ۳‬ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻛﺴﻲ ﺯﺣﻤﺖ ﻣﻴﻜﺸﺪ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﻫﻴﭻ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍ ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﺪ‪.‬‬

‫اﺛﺮ دل ﺳﻮزاﻧﺪن ﺑﻪ ﺣﺎل ﺑﻨﺪﮔﺎن ﺧﺪا ﻋﺎﻣﻞ ﻧﺠﺎت‬

‫ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺭﺍ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﻴﻜﻨﻢ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﻋﺰﻳﺰﺍﻥ ﻛﻪ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﻮﺩ‪ ،‬ﻫﺮﭼﻪ ﺯﺣﻤﺖ‬ ‫ﻣﻴﻜﺸﻴﺪ‪ ،‬ﻫﻴﭻ ﺣﺎﺻﻞ ﻧﻤﻴﺸﺪ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﻳﻚ ﺧﻮﺍﺏ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺪﻳﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﻧﺮﻭﺩ‪ ،‬ﻛﺠﺎ ﺑﺮﻭﺩ؟ ﻫﻲ ﻣﻲﺁﻣﺪ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ‬ ‫ﻧﻤﻴﮕﺮﻓﺖ‪ .‬ﺑﻨﺪﻩ ﻫﻢ ﻃﺒﻖ ﻓﺮﻣﺎﻳﺶ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺗﻼﺵ ﻛﺮﺩ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﮕﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺍﺣﺘﻤﺎﻻ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﺵ‬ ‫ﺍﻳﺮﺍﺩ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻔﺘﻢ ﻛﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺕ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ ﺑﺮﺭﺳﻲﻛﻦ‪ ،‬ﻳﻜﺒﺎﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻋﺘﻜﺎﻑ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺍﻋﺘﻜﺎﻑ ﺣﺎﺻﻞ‬ ‫ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ ،‬ﺑﺎﺯﻫﻢ ﻧﺰﺩ ﻣﻦ ﺁﻣﺪ ﻭﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻣﻦ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﭼﻪ ﻛﻨﻢ؟ ﻋﺮﺽ ﻛﺮﺩﻡ ﻓﻼﻥ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﺍﻋﺘﻜﺎﻑ ﻫﻢ ﺑﺮﺍ‬ ‫ﺑﺮﺭﺳﻲ ﮔﺬﺷﺘﻪ‪ ،‬ﻓﺮﺻﺖ ﺧﻮﺑﻲ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻳﻜﺒﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﺕ ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻲﻛﻦ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻋﺘﻜﺎﻑ‪ ،‬ﭘﻴﺶ ﻣﻦ ﺁﻣﺪ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻲ ﻭ‬ ‫ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺑﻠﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻭ ﺣﺎﻻﺗﺶ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﻛﺮﺩ‪ .‬ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻓﻜﺮ ﻛﺮﺩﻡ‪ ،‬ﺍﺛﺮ ﺗﻠﻘﻴﻦ ﻋﺒﺎﺭﺗﻬﺎ ﺩﻋﺎﻫﺎﺋﻲ ﺍﺳﺖﻛﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ ﻓﻼﻥ ﺩﻋﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍ ؟ ﮔﻔﺖ ﺍﺻﻼ ﺍﺳﻢ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﺪﻩﺍﻡ؛ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺣﺎﻻﺗﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺑﻴﺎﻥ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺩﻳﺪﻡ ﻛﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻠﻘﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻢ ﭼﻪ ﻛﺎﺭﻛﺮﺩ ؟ ﮔﻔﺖ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻋﺘﻜﺎﻑ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺗﻨﮓ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ‪ ،‬ﮔﻔﺘﻢ‬ ‫ﻳﻚ ﺩﻗﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻟﻢ ﺑﻜﻨﻢ‪ ،‬ﺩﻗﺖ ﻛﺮﺩﻡ ﻭ ﺩﻳﺪﻡ ﻛﻪ ﺑﻠﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻛﺮﺩﻩﺍﻡ‪ .‬ﻳﻚ ﺩﻓﻌﻪ ﺣﺎﻟﺘﻲ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ ﻭ ﻳﺎﺩﻡ‬ ‫ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻛﻪ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻛﺴﻲ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻇﻠﻢ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﻟﻢ ﺭﺍ ﺷﻜﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺩﻟﻢ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺶ ﺳﻮﺧﺖ‪ ،‬ﮔﻔﺘﻢ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﻦ ﺍﻭ‬ ‫ﺭﺍ ﺑﺨﺸﻴﺪﻡ‪ .‬ﮔﻔﺘﻢ )ﺑﻠﻪ( ﺍﻭ ﺍﻻﻥ ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺏ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﻛﻦ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺩﻗﻴﻘﻪ ﻧﻜﺸﻴﺪ ﻛﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﻛﺮﺩﻡ ﻭ ﺩﻳﺪﻡ ﻛﻪ‬ ‫ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻳﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩﺍﻡ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻻﻥ ﻳﻚ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﻢ‪ .‬ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﻡ ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ ﻣﻌﺎﺭﻓﻲ ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﻫﺮﺣﺮﮐﺘﯽ در اﻧﺴﺎن ﻧﺘﯿﺠﮥ اﻓﮑﺎر و اﻓﻌﺎﻟﺶ در ﮔﺬﺷﺘﻪ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺧﻴﻠﻲ ﻧﻤﻮﻧﺔ ﺟﺎﻟﺒﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﻣﺠﺎﻫﺪﻩ ﻧﻤﻴﻜﺮﺩ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﺟﺮﻗﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺁﻥ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ‬ ‫ﺣﺎﻝ ﺣﺮﻛﺖ ﺑﻮﺩ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﻇﻬﻮﺭﻛﺮﺩ‪ .‬ﺁﺏ ﻛﻪ ﻳﻚ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﻧﻤﻴﺠﻮﺷﺪ‪ .‬ﺩﻣﺎ ﺑﺎﻻ ﻣﻴﺮﻭﺩ ‪ ۷۰‬ﻭ ‪ ۸۰‬ﻭﺗﺎ ‪ ۹۹‬ﻫﻢ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺍﻣﺎ‬ ‫ﺍﺛﺮ ﺍﺯ ﺟﻮﺷﻴﺪﻥ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺁﻥ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺟﻮﺷﺎﻧﺪ‪ ۹۹ ،‬ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺳﺘﻤﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﺪ ﺩﺭﺟﻪ‬ ‫ﺟﻮﺷﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪) .‬ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺟﺔ ﺟﻮﺵ ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺘﻠﻒ‪ ،‬ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ( ﺁﻫﻦ ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ ﻭﻣﺮﺗﺐ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﻛﻪ ﭼﺮﺍ ﺩﺭ‪ ۱۰۰‬ﺩﺭﺟﻪ ﺑﻪ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۵١‬‬

‫ﺟﻮﺵ ﻧﻤﻲ ﺁﻳﺪ؟ ﺍﻳﻦ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻥ ﻫﻢ ﺩﺭﺟﺔ ﺟﻮﺵ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺩﺭﺟﺔ ﻧﻘﻄﻪ ﺟﻮﺵ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪،‬‬ ‫ﻓﻘﻂ ﺳﺮﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﺍﻳﻢ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻭ ﺩﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻻ ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ‪ .‬ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﻛﻲ ﻣﻴﺠﻮﺷﺪ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﻣﻴﺠﻮﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻌﻀﻴﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺐ ﻏﺴﻞ ﺗﻮﺑﻪ‪ ،‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺣﻘﺎﻳﻘﻲ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﻀﻴﻬﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻏﺴﻞ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻗﻀﺎﻫﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ‬ ‫ﻛﺮﺩﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺣﻘﺎﻳﻘﻲ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ‪ ،‬ﻭ ﺑﻌﻀﻴﻬﺎ ﻫﻢ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﺴﻲ ﺑﺮﺍ ﺧﻮﺩﺵ‬ ‫ﻣﺎﻧﻌﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺑﻌﻀﻴﻬﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻣﺎﻧﻊ ﻣﻦ ﺍﺯ ﻛﺠﺎﺳﺖ؟ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻨﺠﺎﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﺮﻭﻳﻢ‪ ،‬ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭﮔﻴﺮﻳﻬﺎ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ‬ ‫ﺗﺎ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﻛﺸﻒ ﻛﻨﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﻼ ﺭﺍﻧﻨﺪﻩﺍ ﻛﻪ ‪ ۲۰‬ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻓﻘﻂ ﺭﺍﻧﻨﺪﮔﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻳﻚ ﭘﻴﭻ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺍﻳﺮﺍﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺒﻨﺪﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻳﻚ ﻓﺮﺩ‬ ‫ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻴﺪﻛﻪ ﻳﻜﺴﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﺭﺍﻧﻨﺪﮔﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﺗﺎ ﻋﻴﺒﻲ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﺯﺭﺳﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻥ ﻳﻚ ﻋﻴﺐ‪،‬‬ ‫ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﺩﻩ‪ ،‬ﺑﻴﺴﺖ ﻗﺴﻤﺖ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺗﺎ ﻋﻴﺐ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﭼﻨﻴﻦ ﻛﺴﻲ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻳﻜﺴﺎﻝ‪ ،‬ﺧﻮﺩﺵ ﺗﺎ ﺻﺪﺍﺋﻲ ﺑﻴﺎﻳﺪ‪،‬‬ ‫ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﻣﺸﻜﻞ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺍﺯ ﻛﺠﺎﺳﺖ؟‬

‫ﺑﺎ رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﮐﻤﺎل ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻞ ﺣﻞ ﻣﯿﺸﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﻌﻀﻴﻬﺎ ﻣﻲﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪﻛﻪ ‪ -‬ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﻤﻊ ﺑﻠﻜﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻌﻬﺎ ﻗﺒﻠﻲ ‪ -‬ﻣﺸﻜﻞ ﻣﻦ ﺍﺯﻛﺠﺎﺳﺖ؟ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﺗﺎ ﺣﻞ ﺷﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﺣﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﻣﺸﻜﻞ ﺣﻞ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺑﻪ ﻛﻤﺎﻝ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ﺷﻌﺒﺎﻧﻴﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ‪ " :‬ﻭ‪‬ﺍ‪‬ﻥﹾ ﻛﺎﻥﹶ ﻗﹶﺪ‪ ‬ﺩ‪‬ﻧﺎ ﺍﹶﺟ‪‬ﻠﻰ ﻭ‪‬ﻟﹶﻢ‪ ‬ﻳ‪‬ﺪ‪‬ﻧﹺﲎ ﻣ‪‬ﻨ‪‬ﻚ‪ ‬ﻋ‪‬ﻤ‪‬ﻠﻰ ﻓﹶﻘﹶﺪ‪ ‬ﺟ‪‬ﻌ‪‬ﻠﹾﺖ‪ ‬ﺍﻻ‪‬ﻗﹾﺮﺍﺭ‪ ‬ﺑﹺﺎﻟﺬﱠﻧ‪‬ﺐﹺ ﺍ‪‬ﻟﹶﻴ‪‬ﻚ‪ ‬ﻭ‪‬ﺳﻴﻠﹶﱴ " "ﺍﮔﺮ‬ ‫ﻣﺮﮔﻢ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻋﻤﻠﻢ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻧﻜﺮﺩﻩ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻢ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻪ ﺩﺭﮔﺎﻫﺖ"‬ ‫ﻛﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺩﺭﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫‪ 5‬ﺳﺎل اﺳﺖ ﻫﻤﺎن دﺳﺘﻮراﻟﻌﻤﻞ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﯽ را اﻧﺠﺎم ﻣﯿﺪﻫﻢ و ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻧﻤﯿﮕﯿﺮم‪ .‬اﻣﺎ از اﯾﻨﻄﺮف ﻫﻢ ﻣﯿﺪاﻧﻢ‬ ‫ﻏﯿﺮ اﯾﻦ اﺻﻼً راﻫﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﭼﻘﺪر ﺑﺮوم‪10 ،‬ﺳﺎل؟! ‪50‬ﺳﺎل؟!‬ ‫ﺑﻠﻪ " ﻭ‪‬ﻟﹶﻢ‪ ‬ﻳ‪‬ﺪ‪‬ﻧﹺﲎ ﻣ‪‬ﻨ‪‬ﻚ‪ ‬ﻋ‪‬ﻤ‪‬ﻠﻰ" ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ " ﻓﹶﻘﹶﺪ‪ ‬ﺟ‪‬ﻌ‪‬ﻠﹾﺖ‪ ‬ﺍﻻ‪‬ﻗﹾﺮﺍﺭ‪ ‬ﺑﹺﺎﻟﺬﱠﻧ‪‬ﺐﹺ ﺍ‪‬ﻟﹶﻴ‪‬ﻚ‪ ‬ﻭ‪‬ﺳﻴﻠﹶﱴ "‬ ‫ﻛﺪﺍﻡ ﺭﺫﻳﻠﻪ‪ ،‬ﻣﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻛﺮﺩﻩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ‪ .‬ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﻛﻮﺭﻩ ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﻲ ﺗﺎ ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﻧﻘﻄﺔ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﺑﺮﺳﺎﻧﻲ ﻭ ﺁﻥ ﻣﺎﻧﻊ‬ ‫ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺑﺸﻮﺩ‪ .‬ﺁﺭ ! ﺍﻗﺮﺍﺭﮔﻨﺎﻫﻢ ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻢ‪ .‬ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﺩﺭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻃﻠﺒﻜﺎﺭ ]ﺍﻧﺴﺎﻥ[ ﺭﺍ ﻣﻲ ﺑﻨﺪﺩ‪.‬‬ ‫" ﺍ‪‬ﳍﻰ ﻻ ﺗ‪‬ﺮ‪‬ﺩ‪ ‬ﺣﺎﺟ‪‬ﱴ ﻭ‪‬ﻻ ﺗ‪‬ﺨ‪‬ﻴ‪‬ﺐ‪ ‬ﻃﹶﻤ‪‬ﻌﻰ ﻭ‪‬ﻻ ﺗ‪‬ﻘﹾﻄﹶﻊ‪ ‬ﻣ‪‬ﻨ‪‬ﻚ‪ ‬ﺭ‪‬ﺟﺎﱠﺋﻰ ﻭ‪‬ﺍﹶﻣ‪‬ﻠﻰ"‬ ‫ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﻣﯿﺪ و ﻋﻤﻞ ﺧﺪا داﺷﺖ‪ ،‬ﻧﻪ ﻋﻤﻞ ﺧﻮد‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ ﻛﺎﺭ ﺑﺠﺎﺋﻲ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻛﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﻳﮕﺮ‬ ‫ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﻨﮓ ﻣﻲﺁﻳﺪ ﻭ ﻛﺎﺭ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﺳﻴﻢ ﺁﺧﺮﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﻛﻠﻲ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻛﻨﺎﺭ ﺯﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﻋﺎ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ‬ ‫ﺣﻖ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﺍﺷﺖ‪ ،‬ﻣﺮﺍ ﺍﺻﻼ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﻤﻴﻜﺮﺩ‪ .‬ﻣﺜﻞ ﺍﺑﻮﺟﻬﻞ ﻛﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻼﻡ‬ ‫ﺻﻠﻲ ﺍﷲ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻋﻈﻤﺖ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﻙ ﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫" ﺍ‪‬ﳍﻰ ﻟﹶﻮ‪ ‬ﺍﹶﺭ‪‬ﺩ‪‬ﺕ‪ ‬ﻫ‪‬ﻮﺍﱏ ﻟﹶﻢ‪ ‬ﺗ‪‬ﻬ‪‬ﺪ‪‬ﱏ ﻭ‪‬ﻟﹶﻮ‪ ‬ﺍﹶﺭ‪‬ﺩ‪‬ﺕ‪ ‬ﻓﹶﻀﻴﺤ‪‬ﱴ ﻟﹶﻢ‪ ‬ﺗ‪‬ﻌﺎﻓ‪‬ﲎ" ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻲ ﻣﺮﺍ ﭘﺴﺖ ﻛﻨﻲ‪ ،‬ﻫﺪﺍﻳﺘﻢ ﻧﻤﻴﻜﺮﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ‬ ‫ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻲ ﻣﺮﺍ ﺭﺳﻮﺍ ﻛﻨﻲ‪ ،‬ﻣﺮﺍ ﻣﻌﺎﻑ ﻧﻤﻴﻜﺮﺩ ‪ " .‬ﺍ‪‬ﳍﻰ ﻣﺎ ﺍﹶﻇﹸﻨ‪‬ﻚ‪ ‬ﺗ‪‬ﺮ‪‬ﺩ‪‬ﱏ ﰱ ﺣﺎﺟ‪‬ﺔ‪ ‬ﻗﹶﺪ‪ ‬ﺍﹶﻓﹾﻨ‪‬ﻴ‪‬ﺖ‪ ‬ﻋ‪‬ﻤ‪‬ﺮﻯ ﰱ ﹶﻃﻠﹶﺒﹺﻬﺎ ﻣ‪‬ﻨ‪‬ﻚ‪ "‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﻋﻤﺮﺕ ﺭﺍ‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻨﺎﺀﻛﻨﻲ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺳﻲ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﻛﻪ ﻧﻮﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﭽﺸﺎﻧﻲ‪ .‬ﻣﺮﺍ ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ‪ ،‬ﻋﺼﻤﺖ ﺑﺪﻫﻲ‪ ،‬ﻣﻌﺮﻓﺖ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۵٢‬‬

‫ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻲ‪ ،‬ﻋﻤﺮ ﻛﻮﺷﻴﺪﻡ‪ ".‬ﺍ‪‬ﳍﻰ ﻟﹶﻢ‪ ‬ﻳ‪‬ﻜﹸﻦ‪ ‬ﱃ ﺣ‪‬ﻮ‪‬ﻝﹲ ﻓﹶﺎﻧ‪‬ﺘ‪‬ﻘ‪‬ﻞﹶ ﺑﹺﻪ‪ ‬ﻋ‪‬ﻦ‪ ‬ﻣ‪‬ﻌ‪‬ﺼ‪‬ﻴ‪‬ﺘ‪‬ﻚ‪ ‬ﺍ‪‬ﻻﹼ ﰱ ﻭ‪‬ﻗﹾﺖ‪ ‬ﺍﹶﻳ‪‬ﻘﹶﻈﹾﺘ‪‬ﲎ ﻟ‪‬ﻤ‪‬ﺤ‪‬ﺒ‪‬ﺘ‪‬ﻚ‪ " ‬؛ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﻦ‬ ‫ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻗﺪﺭﺗﻲ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﻛﻪ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩﺍﺭﻡ‪ ،‬ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭﻛﻨﻲ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﻣﺤﺒﺖ ﺧﻮﺩﺕ‪" .‬‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺣﺎﻝ ﻛﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺪﻫﺪ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﺍﻟﻬﻲ ﻣﻴﻜﻨﻢ )ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺤﺚ ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ(‪.‬‬ ‫"ﻓﺎﻥ ﱂ ﺍﻛﻦ ﺍﻫﻼﹰ ﺍﻥ ﺍﺑﻠﻎ ﺭﲪﺘﻚ ﻓﺎﻥ ﺭﲪﺘﻚ ﺍﻫﻞ ﺍﻥ ﺗﺒﻠﻐﲏ‪".‬‬ ‫اﻧﮕﺎر ﻣﺎ ﻓﺮاﻣﻮش ﺷﺪه‪ ،‬ﺷﺪهاﯾﻢ‪ .‬ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﺪﮐﻪ اﮔﺮ ﺑﻪ اﯾﻦ وﺳﻮﺳﻪ رﺳﯿﺪي‪ ،‬ﮐﻪ ﻫﯿﭻ اﻫﻠﯿﺘﯽ ﺑﻪ رﺣﻤﺖ ﺧﺪاوﻧﺪ‬ ‫ﻧﺪاري‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻦﮐﻪ رﺣﻤﺖ ﺧﺪا اﻫﻠﯿﺖ دارد ﮐﻪ ﺗﻮ را ﺑﮕﯿﺮد‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺑﺤﺚ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ ﻭ ﺧﻼﺻﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﺪﻛﻪ ﻣﺜﺎﻝ ﺯﺩﻳﻢ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ ﺩﻭﭼﺮﺧﻪ ﺳﻮﺍﺭ ﺭﺍ )ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻼ ﺗﺸﺒﻴﻪ( ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺡ‪،‬‬ ‫ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﻭ ﺩﻭ ﺷﺒﻪ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﺮاﻗﺒﻪ وﺗﺮﺑﯿﺖ روح ﺑﯿﺶ از ﻋﺸﻖ وﻋﻼﻗﻪ ﻻزم دارد‪.‬‬ ‫ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻋﺸﻖ ﻭﻋﻼﻗﻪ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻲﺁﻳﺪ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺑﺎ ﻋﻼﻗﻪ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﻴﻦ‬ ‫ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻗﻮﻳﺘﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﻘﻄﺔ ﺟﻮﺵ ﻭ ﺗﺴﻠﻂ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻜﻲ ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ ﺑﺎﺭ ﺯﻣﻴﻦ ﺧﻮﺭﺩﻥ‬ ‫ﺩﻭﭼﺮﺧﻪ ﺳﻮﺍﺭ ﺭﺍ ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻩ‪ ،‬ﺑﻴﺴﺖ ﺑﺎﺭ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺯﻣﻴﻦ ﺧﻮﺭﺩﻥ‪ ،‬ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ ﺑﻪ ﺗﺴﻠﻂ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ)ﺍﺵ(‬ ‫ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﻘﻄﻪ ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﺩﺭﺟﺔ ﺁﺧﺮ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﺍﺛﺮ ﺻﺪ ﺩﺭﺟﻪ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻛﺮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎ ﻗﺒﻠﻲ‪،‬‬ ‫ﺑﻴﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﻳﻚ ﻭﻗﺖ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﺪ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﺓ ﺁﺧﺮﻳﻦ‪ ،‬ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﺍﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ ﻛﻪ ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﺭﺍﺩﺓ ﻗﻮﻳﺘﺮ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ‪ ،‬ﻳﻚ‬ ‫ﺭﻭﺯ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻳﺎﻋﻠﻲ ﻭ ﻳﺎﺍﷲ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪﻛﻪ ﺍﺻﻼ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﺳﻴﺰﺩﻫﻢ‬

‫ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ‬

‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‬ ‫ﭼﻜﻴﺪﻩ ﺑﺤﺜﻬﺎ ﭼﻨﺪ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺷﺪﻛﻪ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ‪ ،‬ﺭﻛﻦ ﺳﻴﺮﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺮﺗﺒﻪ‬ ‫ﻣﺮﺍﻗﺒﻪﺍﺵ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪﻛﻪ ﻛﺪﺍﻡ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﻛﺪﺍﻡ ﻣﺮﺣﻠﺔ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ ﭼﻪ ﻭﺿﻌﻴﺘﻲ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﺮ‬ ‫ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻌﻤﻞ ﺍﺳﺘﺎﺩ‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﻨﺎﺳﺐ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻧﻘﺶ ﺣﻴﺎﺗﻲ ﺩﺭ ﺭﺷﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ؛ ﻭ ﻋﺮﺽ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ‪ ،‬ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺧﺎﺭﺝ‬ ‫ﺍﺯﻭﺿﻌﻴﺖ ﺧﻮﺩ‪ ،‬ﺷﺘﺎﺑﺰﺩﮔﻲﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍ ﻛﻪ ﻫﺴﺘﻴﻢ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻤﺮ ﻫﻤﺖ ﺑﺒﻨﺪﻳﻢ ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻛﻮﺷﺶ‬ ‫ﺧﻮﺩﺭﺍ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺮﺝ ﺑﺪﻫﻴﻢ ﻭ )ﺑﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ( ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪﻫﺎ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻋﺠﻠﻪﻛﻨﻴﻢ ﻭﺣﺘﻲ ﺩﺭ ﺑﻌﻀﻲ ﻣﻮﺍﺭﺩ‪ ،‬ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺣﺘﻲ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﻏﺒﻄﻪ ﺑﻪ ﻋﺮﻓﺎي ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺧﻮب اﺳﺖ اﻣﺎ ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ‪ ،‬آﻓﺘﻬﺎ ﻣﯽآورد‪.‬‬ ‫ﻣﺮاﺣﻞ ﻫﻢ ﻋﺮض ﺷﺪﮐﻪ ارادة اوﻟﯿﻪ ﺻﺒﺢ‪ ،‬اﺛﺮات ﺑﺴﯿﺎر زﯾﺎدي دارد و ﻋﺮض ﺷﺪ ﻧﺒﺎﯾﺪ اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ زودي ﺑﺮﺳﯿﻢ‬

‫ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﺧﻮد ﺑﺨﻮد و ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد و ﻫﺮﻗﺪر ﻫﻢ زﻣﯿﻦ ﺑﺨﻮرﯾﻢ‪ ،‬ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﺷﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﻧﺎاﻣﯿﺪي از ﺗﯿﺮﻫﺎي ﻣﺴﻤﻮم‬

‫ﺷﯿﻄﺎن‪ ،‬ﺑﻠﮑﻪ ﺗﯿﺮﺧﻼص ﺷﯿﻄﺎن اﺳﺖ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۵٣‬‬

‫ﻋﻠﻴﺮﻏﻢ ﻭﺳﻮﺳﻪ ﻫﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻛﻪ ﺗﻮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻲ ﺩﻭ ﺩﻗﻴﻘﻪ ﻫﻢ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﻛﻨﻲ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻏﺎﻓﻞ ﻣﻴﺸﻮ ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﻛﻪ ﺧﻮﺏ‬ ‫ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﺩﻭ ﺩﻗﻴﻘﻪ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻢ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻏﺎﻓﻞ ﻣﻴﺸﻮﻡ‪ ،‬ﺧﻮﺏ ﺍﮔﺮ ﻧﺮﻭﻡ ﻛﺠﺎ ﺑﺮﻭﻡ؟! ﺍﻳﻦ ﻣﺜﻞ ﺭﺷﺘﺔ ﺩﺭﺳﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ‬ ‫ﺑﮕﻮﺋﻲ ﻣﻦ ﺭﻳﺎﺿﻲ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻢ ﺑﺨﻮﺍﻧﻢ‪ ،‬ﻭﻝ ﻛﻨﻲ ﺑﺮﻭ ﺗﺠﺮﺑﻲ ﻳﺎ ﺗﺠﺮﺑﻲ ﺭﺍ ﻭﻝ ﻛﻨﻲ ﺑﺮﻭ ﻓﻨﻲ‪] .‬ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ[ ﻭﻝ ﻛﻨﻲ‪،‬‬ ‫ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻲ ﻛﺠﺎ ﺑﺮﻭ ؟ ﻭﻝ ﻛﺮﺩﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﻭ ﺳﺎﻗﻂ ﺷﺪﻥ ﻫﻤﺎﻥ! ﺩﻭ ﺗﺎ ﺭﺍﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭼﺎﻩ ﺑﺎﻻ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ ﻳﺎ ﻭﻝ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‬ ‫ﻭ ﻣﻲﺍﻓﺘﻴﻢ ﺩﺭﭼﺎﻩ‪ .‬ﭘﺲ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪ ﺑﺘﺮﺳﻴﻢ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺟﺎ ﻫﻢ ﺑﺰﻧﻴﻢ‪ ،‬ﺣﺘﻲ ﭘﺲ ﺭﻓﺖ ﻫﻢ ﺑﻜﻨﻴﻢ‪) ،‬ﺍﻳﻦ( ﻳﻚ ﺭﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﻧﮕﻪ‬ ‫ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﮔﻔﺘﻴﻢ ﻛﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻋﺠﻠﻪ ﻛﺮﺩ‪ .‬ﺍ ﺑﺴﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ‪ ۵‬ﺳﺎﻝ‪ ،‬ﺍﺻﻼ"‬ ‫)ﻳﻜﻲ( ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ؟ ﻣﺜﻼ" ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﺩﻭ ﻇﺮﻑ‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﺷﺎﻣﻞ ﺁﺏ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﺎﻭ ﻳﺦ‪ ،‬ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺑﺪﻫﻴﻢ‪ ،‬ﺍﮔﺮ‬ ‫ﺑﺎ ﺩﻳﺪ ﻇﺎﻫﺮ ﺑﻪ ﺩﻣﺎ ﺩﻭ ﻇﺮﻑ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﻇﺮﻑ ﻳﺦ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻛﻪ )ﺣﺮﺍﺭﺕ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ( ﻭ ﺍﺻﻼ" ﺩﻣﺎﻳﺶ ﺑﺎﻻ‬ ‫ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺩﻳﺪ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ ﻭﺍﻗﻊ‪ ،‬ﺍﺛﺮ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺍﻗﻊ‪ ،‬ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ ﻳﺦ ﺭﺍ ﺁﺏ ﻣﻴﻜﻨﺪ]ﻭﺑﻲ‬ ‫ﺗﺄﺛﻴﺮﻧﻴﺴﺖ[‪.‬‬

‫ﭘﺎﻧﺴﻤﺎن اﯾﻦ زﺧﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻨﺪه ﺷﻮد‬ ‫)ﻣﺜﺎﻟﻲﺩﻳﮕﺮ‪ (:‬ﻓﺮﺽ ﻛﻨﻴﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺪﻥ ﻓﺮﺩ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻭ ﭘﺎﻧﺴﻤﺎﻥ ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﭘﺎﻧﺴﻤﺎﻥ ﻫﻢ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﺧﺸﻚ‪ ‬ﺧﺸﻚ ﻫﻢ ﺷﺪﻩ‪،‬‬ ‫ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﭘﺎﻧﺴﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻜﻨﻴﻢ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﻴﻠﻲ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺍﮔﺮ)ﭘﺮﺳﺘﺎﺭﻛﻨﺪﻥ ﺁﻥ ﭘﺎﻧﺴﻤﺎﻥ( ﻫﻢ ﺑﻬﻴﺎﺭ‬ ‫ﺑﺎﺷﺪﻛﻪ )ﺑﺎ ﺁﻥ ﻓﺮﺩ( ﺧﺮﺩﻩ ﺣﺴﺎﺑﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺩﺭ ﻋﺮﺽ ﺩﻭ ﺩﻗﻴﻘﻪ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺯﺧﻤﻬﺎﻳﺶ ﺑﺪﺗﺮ ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺍﻣﺎ)ﺣﺎﻟﺘﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪﻛﻪ( ﺑﻪ ﺁﻥ ﻓﺮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩﺕ ﺑﻴﺎ ﺍﻳﻦ ﺁﺏ ﻣﻘﻄﺮ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﺘﺎﺩﻳﻦ ﻭﺁﺭﺍﻡ ﺁﺭﺍﻡ ﺗﺎ ﺳﻪ‬ ‫ﺳﺎﻋﺖ ﺩﻳﮕﺮﻛﻪ ﺑﻬﻴﺎﺭ ﻣﻲﺁﻳﺪ‪ ،‬ﺧﻮﺩﺕ ﺍﻳﻦ ﭘﺎﻧﺴﻤﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻜﻦ‪ .‬ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﺬﺍﺑﻲ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺑﺎﻳﺪﻛﻨﺪﻩ ﺷﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺧﻮﺩﺕ ﺁﺭﺍﻡ ﺁﺭﺍﻡ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻲ ﺍﻳﻦ ﭘﺎﻧﺴﻤﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻜﻨﻲ ﻭ ﻃﻮﺭ ﻫﻢ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻲﻛﻪ ﻋﺬﺍﺑﺶ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤﻞ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺟﺎﻥ ]ﻫﻢ[ ﺑﺎﻳﺪ‬ ‫ﻛﻨﺪﻩ ﺷﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﭼﺎﺭﻩ ﻭ ﺑﺮﻭ ﺑﺮﮔﺮﺩ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻜﻨﺪ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺗﺎ ﺁﻥ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻭ ﺑﻜﻨﺪ‪-‬‬ ‫ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﻧﺎﻛﺮﺩﻩ‪ ،‬ﺩﺷﻤﻨﻲ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ! – ﺧﻮﺩﺕ ]ﺭﺍ[ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ )ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻓﺮﺍﺭﺳﻴﺪﻥ ﻣﺮﮔﺖ( ﺑﻜﻦ‪.‬‬ ‫ﮐﻨﺪه ﺷﺪن از اﯾﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺣﺘﻤﯽ اﺳﺖ‬ ‫ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﻴﺴﻲ ﻋﻠﻲ ﻧﺒﻴﻨﺎ ﻭ ﺁﻟﻪ ﻭ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻫﺴﺖ )ﺍﺳﻤﺶ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻫﺴﺖ( ﻛﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﻴﺴﻲ ﻋﻠﻲ ﻧﺒﻴﻨﺎ ﻭ‬ ‫ﺁﻟﻪ ﻭ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺶ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩ‪ .‬ﭼﺮﺍ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻭﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﻣﺮﺩﻩ‪ ،‬ﺗﺎ‬ ‫ﺍﻻﻥ ﻫﻨﻮﺯ ﻋﺬﺍﺏ ﻟﺤﻈﻪ ﺟﺎﻥ ﻛﻨﺪﻥ‪ ،‬ﺗﻤﺎﻡ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ! ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻭﺣﺸﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻛﻪ ﻣﺮﺍ ﺑﺮﻧﮕﺮﺩﺍﻥ‪ .‬ﻣﻦ ﺗﺎﺏ ﻟﺤﻈﺔ ﺟﺎﻥ‬ ‫ﻛﻨﺪﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻡ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺧﻮﺷﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل آﻧﺎﻧﮑﻪ دراﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ‪ ،‬ﺧﻮدﺷﺎن ﺟﺎن را از اﯾﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻣﯿﮑَﻨﻨﺪ‪ .‬ﺳﯿﺮ‬ ‫وﺳﻠﻮك ﯾﻌﻨﯽ ﮐﻨﺪن ﺟﺎن از اﯾﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻃﺒﯿﻌﺖ‪ .‬ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﻮﺩ‪" .‬ﺁﻗﺎ ﻣﻦ ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﺍﺻﻼ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﺟﺎﺋﻲ‬ ‫ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻡ‪) ".‬ﺍﮔﺮ( ﻭﻝ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﻛﺠﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺮﻭﻳﻢ؟ ﻭﻟﻮ ﺍﮔﺮ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﺮﺳﻴﺪﻳﻢ‪ .‬ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ ﺩﺭ ﺩﻋﺎﻫﺎ‬

‫ﺧﻮﺍﻧﺪﻳﻢ ﻛﻪ "ﻗﹶﺪ‪ ‬ﺍﹶﻓﹾﻨ‪‬ﻴ‪‬ﺖ‪ ‬ﻋ‪‬ﻤ‪‬ﺮﻯ‪ !....‬ﻭ‪‬ﺍ‪‬ﻥﹾ ﻛﺎﻥﹶ ﻗﹶﺪ‪ ‬ﺩ‪‬ﻧﺎ ﺍﹶﺟ‪‬ﻠﻰ ﻭ‪‬ﻟﹶﻢ‪ ‬ﻳ‪‬ﺪ‪‬ﻧﹺﲎ ﻣ‪‬ﻨ‪‬ﻚ‪ ‬ﻋ‪‬ﻤ‪‬ﻠﻰ ﻓﹶﻘﹶﺪ‪ ‬ﺟ‪‬ﻌ‪‬ﻠﹾﺖ‪ ‬ﺍﻻ‪‬ﻗﹾﺮﺍﺭ‪ ‬ﺑﹺﺎﻟﺬﱠﻧ‪‬ﺐﹺ ﺍ‪‬ﻟﹶﻴ‪‬ﻚ‪ ‬ﻭ‪‬ﺳﻴﻠﹶﱴ " ﺑﻪ ﻫﺮ‬

‫ﺣﺎﻝ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻛﻪ )ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻳﻢ( ﺑﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻤﻴﻨﻲ ﺭﲪﺔ ﺍﷲ ﻋﻠﻴﻪ‪ ،‬ﻣﻬﻢ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭼﺎﻩ ﻛﻨﺪﻩ ﺷﻮﻳﻢ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۵۴‬‬

‫ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪﻳﻢ‪ ،‬ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺮﺯﺥ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ‪ .‬ﻭﻟﻲ ﻭﺍ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﻜﻮﻥ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ ﺑﺮﺯﺥ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ‬ ‫ﺳﻜﻮﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺣﺮﻛﺖ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺣﺮﻛﺖ‪ ،‬ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ‪.‬‬ ‫)ﺍﺻﻼ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺩﻻﻳﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺮﺯﺥ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﺳﺖ( ﺍﻣﺎ) ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ( ﻛﻴﻔﻴﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺗﺤﺖ ﻧﻈﺎﻡ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺗﺤﺖ ﻧﻈﺎﻡ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ‪ .‬ﭘﺲ ﺟﺎ ﻫﻴﭻ ﻧﮕﺮﺍﻧﻲ ﻭ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﺟﻤﻊ ﺑﻨﺪ ﺑﺤﺚ‬ ‫ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻋﺮﺽ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ‪ ،‬ﻣﮑﻤﻞ ﻣﺮاﻗﺒﻪ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺷﺮط‬ ‫اﻣﺎ ﺑﺤﺚ "ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ" ﮐﻪ در واﻗﻊ‪ ،‬ﻣﺘﻤﻢ و ﻣﮑﻤﻞ ﻣﺮاﻗﺒﻪ اﺳﺖ ﺑﻪ ﺷﺮط اﯾﻨﮑﻪ ] اﯾﻦ ﻏﯿﺮ از ﻣﺤﺎﺳﺒﮥ ﻋﻤﺮ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻨﻮﯾﺴﯿﻢ‪،‬‬

‫اﯾﻦ را ﻧﻨﻮﯾﺴﯿﻢ‪ ،‬ﺑﻠﮑﻪ ﺣﻀﻮر داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ[ ﻫﺮﭼﻪ ﯾﺎد ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻓﻼن ﮔﻨﺎه‪ ،‬ﭘﺸﺖ ﭘﺎ ﺑﺰﻧﯿﻢ ﯾﺎ اﻧﺠﺎم ﻓﺮاﯾﺾ‪ ،‬ﺑﺪاﻧﯿﻢ ﮐﻪ ﻣﺎ ﮐﻪ‬

‫ﺻﺒﺢ از ﺧﺪا ﮐﻤﮏ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮدﯾﻢ‪ ،‬آن ﮐﻤﮏ اﺳﺖ ]ﻧﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻦﮐﺮدهام[ ﭼﻮن ﯾﮑﯽ از ﻗﺎﺗﻠﯿﻦ ﺑﯽ رﺣﻢ و ﺳﻢ ﮐﺸﻨﺪه ا ﻋﻤﺎل‬ ‫ﺧﻮب ﺳﺎﻟﮏ و ﻋﻤﻮم ﻣﻮﻣﻨﯿﻦ‪ ،‬ﻋ‪‬ﺠﺐ اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﻧﺠﺎﺳﺖ ﻋ‪‬ﻤ‪‬ﻞ ﺑﻮﺳﯿﻠﮥ ﻋ‪‬ﺠﺐ‬ ‫ﺩﺭ ﻳﻚ ﺩﻳﮓ ﺑﺰﺭﮒ ﻛﻪ‪ ،‬ﺷﻴﺮ ﻣﻴﭙﺰﻧﺪ‪ ،‬ﻳﻚ ﻗﻄﺮﻩ ﺧﻮﻥ ﻳﺎ ﻧﺠﺲ ﺑﺮﻳﺰﺩ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﺮﻳﺰﻧﺪ‪ ،‬ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺣﺴﺎﺏ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ ﻫﻢ ﺑﺪﻫﻴﺪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ‪ ،‬ﻳﻚ ﻋﺠﺐ ﺁﻣﺪ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺭﻓﺖ‪ .‬ﻟﺬﺍ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﺎ‪ ،‬ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﻤﻴﻜﻨﺪ‪،‬‬ ‫ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻑ‪ ،‬ﺧﺮﺍﺏ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ .‬ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻚ ﺧﺮﺩﻩ ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﻴﻢ‪.‬‬ ‫روش دوري از ﻋ‪‬ﺠﺐ‬ ‫‪] -1‬ﺑﺎ ﺧﻮدم ﻓﮑﺮﮐﻨﻢ و[ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﺧﺪا ﭼﻪ ﻋﻈﻤﺘﯽ دارد؟ آن زﻣﺎن ﮐﻪ ﻣﻦ اﺻﻼً ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﭼﺸﻢ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﻪ؟ دﯾﺪن ﯾﻌﻨﯽ ﭼﻪ؟‬ ‫ﺧﺪا ﺑﻪ ﻣﻦ ﭼﺸﻢ داد‪ .‬ﻣﮕﺮ ﻣﻦ ﭼﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدم ﮐﻪ ﻣﺴﺘﺤﻖ ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺷﻢ؟! ﻫﻤﻪ را از ﻓﻀﻞِ ﺧﻮدش داده ﺑﻮد‪.‬‬

‫ﻣﺜﻼً ذوﻗﯽ‪ ،‬ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ دارد و اﯾﻦ ﻫﻨﺮ را ﺑﺮوز ﻣﯿﺪﻫﺪ‪ .‬او ﻫﻨﺮ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺨﻮاﻫﺪ‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ وﻗﺖ ﺧﻠﻘﺘﺶ‪ ،‬ﻫﻨﺮ را‬ ‫درﺳﺖ ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ ،‬ﻓﻀﻞ ﺧﻮدش اﺳﺖ ﮐﻪ درﺳﺖ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﻧﻪ ﻃﻠﺐ و اﺳﺘﺤﻘﺎق ﻣﺨﻠﻮق‪.‬‬ ‫‪] -2‬وﻗﺘﯿﮑﻪ[ ﺧﺪا ﭼﺸﻢ داد‪ ،‬ﻣﻦ ﯾﻘﯿﻦ دارم ﮐﻪ ﻣﻦ ﻫﯿﭻ دﺧﺎﻟﺘﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺧﺪا در اداﻣﮥ ﺧﻠﻘﺖ ﺧﻮدش ﻣﯿﺨﻮاﻫﺪ ﺧﻠﻘﺖ‬

‫ﮐﺎﻣﻠﺘﺮي ﺑﻪ اﯾﻦ ﭼﺸﻢ ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬ﺧﺪا اﺧﺘﯿﺎرش را ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ داد‪.‬ﮐﻪ اداﻣﮥ ﺧﻠﻘﺖ را اﯾﻨﻄﻮري درﺳﺖ ﮐﻦ‪ .‬اﯾﻦ دﺳﺘﻮرات را ﮐﻪ ﻣﻦ‬

‫اﻧﺠﺎم ﻣﯿﺪﻫﻢ‪ ،‬او ﺑﻪ ﻣﻦ داده و ﻣﻦ ﻓﻘﻂ اﻧﺠﺎم ﻣﯿﺪﻫﻢ‪ .‬اداﻣﮥ ﺧﻠﻘﺖ‪ ،‬ﻋﺠﯿﺐ ﺗﺮ و ﺷﮕﻔﺖ اﻧﮕﯿﺰﺗﺮ ﻫﻢ ﻣﯿﺸﻮد‪ .‬دﯾﺪن و ﺷﻨﯿﺪن )و‬

‫ﻓﮑﺮﮐﺮدن( دﺳﺖ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ واﺳﻄﮥ ﻣﺎدي ﺷﺪم‪ .‬زﺑﺎن ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر‪ ،‬او داده اﺳﺖ‪ .‬زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ اﺻﻼً‬

‫ﻧﻤﯿﻔﻬﻤﯿﺪم زﺑﺎن ﯾﻌﻨﯽ ﭼﻪ؟ ﭼﻄﻮر ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯿﮑﻨﻢ؟ ﭼﻪ ﻣﯿﺸﻮد؟ ﺧﻮدش داده اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻨﺘﻬﺎ‪ ،‬ﺗﺎ اﯾﻨﺠﺎ را ﯾﮏ ﻣﺄﻣﻮر ﺳﺎﺧﺘﻪ‪،‬‬

‫اداﻣﻪاش را ﻣﻦ ﻫﻢ دﺧﺎﻟﺖ دارم‪ .‬وﻗﺘﯽ اﯾﻨﻬﺎ را ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﻢ‪ ،‬دﯾﮕﺮ ﺧﻮدم از ﺧﻮدم ﮐﺎرهاي ﻧﯿﺴﺘﻢ‪ .‬اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺷﮑﻠﯽ‬

‫اﻧﺴﺎن ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﻋ‪‬ﺠﺐ را از ﺧﻮد دور ﮐﻨﺪ‪.‬‬

‫‪ -3‬و ﺑﺮﻋﮑﺲ‪ ،‬ﮐﺎرﻫﺎي ﺑﺪ را از ﺷﺮ و ﻟﻐﺰش ﺧﻮدش ﺑﺪاﻧﺪ‪ .‬از اﯾﻨﮑﻪ ﺧﺪا ] او را [ در راﻫﯽ ﻗﺮار داده و اﯾﻦ ﻧﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ ،‬اﯾﻦ‬ ‫ﺧﻠﻘﺖ را ﺧﺮاب ﮐﺮده‪] ،‬ﭘﺲ [ اﺳﺘﻐﻔﺎر ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ .‬اﮔﺮ دوﺑﺎره ﺗﮑﺮار ﺷﺪ‪ ،‬ﯾﮏ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻗﻮﯾﺘﺮ ﻣﯿﮕﯿﺮﯾﻢ‪ .‬ﺗﺼﻤﯿﻤﻬﺎي ﻣﺴﺎوي ﻫﻢ‪،‬‬

‫ﻣﺴﺨﺮه ﮐﺮدن ﺧﺪاﺳﺖ! اﻣﺎ ﺗﺼﻤﯿﻤﻬﺎي ﻗﻮﯾﺘﺮ از ﻗﺒﻠﯽ‪ ،‬اﯾﻦ ﺣﺮﮐﺖ اﺳﺖ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۵۵‬‬

‫‪ -4‬اﮔﺮ دﯾﺪﯾﻢ ﮐﻪ از ﺻﺒﺢ ﺗﺎ ﺷﺎم ﯾﺎدﻣﺎن ﻧﻤﯽ آﯾﺪ‪ ،‬ﻣﯿﺘﻮاﻧﯿﻢ ﻧﺼﻒ ﮐﻨﯿﻢ ‪ ،‬ﯾﮏ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ در ﻇﻬﺮ و ﯾﮏ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ در ﺷﺐ‪ .‬اﮔﺮ ﺑﺎز‬

‫ﻫﻢ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﯿﻢ‪ ،‬ﺳﻪ وﻗﺖ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﮏ وﻗﺖ ﻣﻌﯿﻦ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬در ﺳﯿﺮ و ﺳﻠﻮك‪ ،‬ﻧﻈﻢ ‪ ،‬ﺧﻮدش ﯾﮏ اﺛﺮ ﻋﻠﯽﺣﺪهاي‬

‫دارد ﮐﻪ ﻋﻼوه ﺑﺮ اﺛﺮِ ﺧﻮد‪ ‬آن دﺳﺘﻮراﻟﻌﻤﻞ اﺳﺖ‪ .‬ﯾﮏ وﻗﺖ ]اﯾﻨﻄﻮر[ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢﮐﻪ ﻫﺮ وﻗﺖ ﺷﺪ‪ ،‬ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ‪ .‬اﻣﺎ‬

‫ﻣﺸﺨﺺ ﻧﯿﺴﺖ و ﭘﺮت وﭘﻼ ﻫﺴﺖ‪ .‬اﻣﺎ وﻗﺖ ﻣﻌﯿﻦ‪ ،‬ﯾﮏ ﺑﺎر ﯾﺎ دوﺑﺎر‪ ،‬ﯾﮏ اﺛﺮ وﯾﮋه اي دارد‪ .‬ﻗﺮآن ﻣﯿﺨﻮاﻧﻢ‪ ،‬ﺟﺰء وﻇﺎﯾﻒ ﻣﻦ‬ ‫اﺳﺖ‪ ،‬در ﯾﮏ وﻗﺖ ﻣﻌﯿﻦ و در ﯾﮏ ﻣﮑﺎن ﻣﻌﯿﻦ‪ ،‬اﺛﺮ ﺧﻮد را دارد‪ .‬ﭘﺲ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ را ﺑﺎ اﯾﻦ ﺷﺮاﯾﻂ اﻧﺠﺎم ﻣﯿﺪﻫﯿﻢ‪.‬‬

‫دﻧﯿﺎيِ ﻣﻤﺪوح و دﻧﯿﺎيِ ﻣﺬﻣﻮم )‪(1‬‬ ‫]ﻣﺬﻣﻮم ﺑﻮدنِ زﻧﺪﮔﯽ دﻧﯿﺎ ﻧﻪ ﺧﻮد دﻧﯿﺎ [‬

‫ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﺳﺎﻟﻚ‪ -‬ﺧﻴﻠﻲ ﻭﻗﺘﻬﺎ‪ -‬ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻫﺎ ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻲ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﮔﻴﺮ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎ ]ﺧﻮﺩ[ ﺩﻧﻴﺎ‪ ،‬ﺧﻠﻂ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺩﻧﻴﺎ‬ ‫ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺧﻠﻘﺖ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻋﺎﻟﻤﻬﺎ ﺑﺎﻻ ﻭ ﻧﻮﺭ ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻲ ﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ‪ ،‬ﭘﺴﺖﺗﺮﻳﻦ‬ ‫ﺁﻧﻬﺎﺳﺖ‪ .‬ﻳﻚ ﻋﺎﻟﻤﻲ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺭﺟﺔ ﻭﺟﻮﺩ ‪ ،‬ﭘﺴﺖ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍ‪ ،‬ﻋﺎﻟﻢ ﻣ‪‬ﻠﻚ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ‪ ،‬ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﺎﻟﻢ‬ ‫ﻣ‪‬ﻠﻜﻮﺕ‪ .‬ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ دﻧﯿﺎ‪ ،‬ﻓﻌﻞ ﺧﺪاﺳﺖ و ﺑﺴﯿﺎر ﻣﻘﺪس اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﺎل از آﯾﺎت ﻗﺮآن‬ ‫ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺒﺎﺭﺗﻬﺎ ﺟﺎﻟﺒﻲ ﺩﺭﺗﻌﺮﻳﻒ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬ ‫ﺩﺭﺳﻮﺭﺓ ﺹ ﺁﻳﺔ ‪ ۲۷‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻭ‪‬ﻣ‪‬ﺎ ﺧ‪‬ﻠﹶﻘﹾﻨ‪‬ﺎ ﺍﻟﺴ‪‬ﻤ‪‬ﺎﺀ ﻭ‪‬ﺍﻟﹾﺄﹶﺭ‪‬ﺽ‪ ‬ﻭ‪‬ﻣ‪‬ﺎ ﺑ‪‬ﻴ‪‬ﻨ‪‬ﻬ‪‬ﻤ‪‬ﺎ ﺑ‪‬ﺎ ‪‬ﻃﻠﹰﺎ ﺫﹶﻟ‪‬ﻚ‪ ‬ﻇﹶﻦ‪ ‬ﺍﻟﱠﺬ‪‬ﻳﻦ‪ ‬ﻛﹶﻔﹶﺮ‪‬ﻭﺍ ﻓﹶﻮ‪‬ﻳ‪‬ﻞﹲ ﻟﱢﻠﱠﺬ‪‬ﻳﻦ‪ ‬ﻛﹶﻔﹶﺮ‪‬ﻭﺍ ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﺍﻟﻨ‪‬ﺎﺭﹺ" ؛‬ ‫" ﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎﺳﺖ ﺭﺍ‪ ،‬ﺑﻪ ﺑﺎﻃﻞ ﺧﻠﻖ ﻧﻜﺮﺩﻳﻢ‪"".‬‬ ‫ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﻋﻨﻜﺒﻮﺕ ﺁﻳﺔ ‪ ۴۴‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﺧ‪‬ﻠﹶﻖ‪ ‬ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﺍﻟﺴ‪‬ﻤ‪‬ﺎﻭ‪‬ﺍﺕ‪ ‬ﻭ‪‬ﺍﻟﹾﺄﹶﺭ‪‬ﺽ‪ ‬ﺑﹺﺎﻟﹾﺤ‪‬ﻖ‪ ‬ﺇﹺﻥﱠ ﻓ‪‬ﻲ ﺫﹶﻟ‪‬ﻚ‪ ‬ﻟﹶﺂﻳ‪‬ﺔﹰ ﻟﱢﻠﹾﻤ‪‬ﺆ‪‬ﻣ‪‬ﻨﹺﲔ‪"‬‬

‫ﻟﺬت ﻣﺆﻣﻦ از ﻓﻬﻢ ﺧﻠﻘﺖ‪ ‬ﺑﻪ ﺣﻖِ دﻧﯿﺎ‬

‫ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺧﻠﻘﺖ ﺁﻧﻬﺎ‪ ،‬ﺣﻖ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻳﻚ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎﺩﻩﺍ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻧﻜﺘﻪﻫﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻜﺘﻪ‪ ،‬ﺑﺎﻻ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ ﻫﺴﺖ‬ ‫ﻛﻪ ﻫﺮﻛﺴﻲ ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﺩﺭﻙ ﺍﻳﻦ ﻧﻜﺘﻪ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪] .‬ﻓﻘﻂ[ ﺁﻧﻬﺎﻛﻪ ﻣﺆﻣﻨﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ‪ ،‬ﺑﻪ ﺣﻖ ﺧﻠﻖ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‬ ‫ﭼﻪ؟ ﺍﻳﻦ ﻟﺬﺕ ﭼﺸﻴﺪﻥ ﺯﻳﺒﺎﺋﻲ ﻭ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ‪ ،‬ﺧﻠﻘﺘﺶ ﺑﻪ ﺣﻖ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻟﺬﺕ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ ﻣﻴﭽﺸﻨﺪ‪ .‬ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ‬ ‫ﻭﻗﺘﻲ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻲﺑﻴﻨﻨﺪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻣﺎﻩ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺟﻮ ﺁﺏ‪ ،‬ﭘﺸﻪ‪ ،‬ﭘﺮﻣﮕﺲ‪ ،‬ﻳﻚ ﻏﺒﺎﺭﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺭ ﻫﻮﺍ‬ ‫ﺑﻪ ﺳﺨﺘﻲ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﻫﺴﺖ؛ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻴﻨﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ‪ ،‬ﺁﻳﻪ ﻣﻲﺑﻴﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﺎل‬ ‫ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻓﺮﻣﻮدهاﯾﺪﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺑﭽﮥ دو‪ ،‬ﺳﻪ ﺳﺎﻟﻪ ﭼﮏ ده ﻣﯿﻠﯿﻮﻧﯽ ﺑﻪ دﺳﺘﺶ ﺑﺪﻫﯿﺪ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﮐﺎﻏﺬ‬

‫ﻣﯽﺑﯿﻨﺪ و راﺣﺖ ﭘﺎرهاش ﻣﯿﮑﻨﺪ و آﻧﻄﺮف ﻣﯽ اﻧﺪازد‪ .‬اﻣﺎ ﺗﺎﺟﺮ‪ ،‬ﻗﺸﻨﮓ ﻣﯽﺑﯿﻨﺪ ﮐﻪ آن ﭼﮏ ده ﻣﯿﻠﯿﻮﻧﯽ ﯾﻌﻨﯽ‬ ‫ﭼﻪ؟ در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﯾﮏ ﭼﯿﺰ ]واﺣﺪ[ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺧﻮﺏ ﻣﺎ ﺍﻻﻥ ﻳﻚ ﺳﺘﻮﻥ ﻭ ﺩﺭﻳﺎ‪ ،‬ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﻳﻌﻨﻲ ﺻﻮﺭﺕ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪﺍ ]ﻛﻪ[ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ‬

‫ﺳﻮﺭﺓ ﺩﺧﺎﻥ ﺁﻳﺎﺕ ‪ ۳۸‬ﻭ ‪ " : ۳۹‬ﻭ‪‬ﻣ‪‬ﺎ ﺧ‪‬ﻠﹶﻘﹾﻨ‪‬ﺎ ﺍﻟﺴ‪‬ﻤ‪‬ﺎﻭ‪‬ﺍﺕ‪ ‬ﻭ‪‬ﺍﻟﹾﺄﹶﺭ‪‬ﺽ‪ ‬ﻭ‪‬ﻣ‪‬ﺎ ﺑ‪‬ﻴ‪‬ﻨ‪‬ﻬ‪‬ﻤ‪‬ﺎ ﻟﹶﺎﻋ‪‬ﺒﹺﲔ‪ ‬ﻣ‪‬ﺎ ﺧ‪‬ﻠﹶﻘﹾﻨ‪‬ﺎﻫ‪‬ﻤ‪‬ﺎ ﺇﹺﻟﱠﺎ ﺑﹺﺎﻟﹾﺤ‪‬ﻖ‪ ‬ﻭ‪‬ﻟﹶﻜ‪‬ﻦ‪ ‬ﺃﹶﻛﹾﹶﺜﺮ‪‬ﻫ‪‬ﻢ‪ ‬ﻟﹶﺎ ﻳ‪‬ﻌ‪‬ﻠﹶﻤ‪‬ﻮﻥﹶ"‬ ‫ﻭ‪‬ﻣ‪‬ﺎ ﺑ‪‬ﻴ‪‬ﻨ‪‬ﻬ‪‬ﻤ‪‬ﺎ ‪ :‬ﻳﻌﻨﻲ ﻛﻼ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻨﻬﺎﺳﺖ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۵۶‬‬

‫ﺧﻴﻠﻲ ﻋﺠﻴﺐ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﮔﺎﻫﻲ ﻫﻢ ﺟﺎ ﺗﺄﺳﻒ ]ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﺭﻑ ﻏﺎﻓﻠﻴﻢ[ ﺍﻳﻨﺠﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﺎ ﻧﻔﺮﻳﻦ‬ ‫ﺑﻜﻨﻴﻢ ﺑﺮﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ ﻭ ﺩﺭ ﺭﺃﺱ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺩﻳﻦ ﺭﺍ ﻭ ﺍﻭﻟﻲ ﻭ ﺛﺎﻧﻲ ﻭ ﺛﺎﻟﺚ ﺭﺍ‪ ،‬ﺑﺎﺯﻫﻢ ﻛﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺛﺮ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺣﺎﺟﺘﻬﺎ‪،‬‬ ‫ﻛﻢ ﺍﺯ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﺗﻜﻪ ﻛﺎﻏﺬ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺭﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﮔﺬﺍﺭ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪﻛﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﻏﺬ‪ ،‬ﭼﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺗﺎﺯﻩ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻓﻘﻂ ﻓﺮﺿﻴﺔ ﻳﻚ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﺋﻲ ﺑﺮﺳﻨﺪ‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻧﺮﺳﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻗﺮﺁﻥ ﻓﺮﺿﻴﻪ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﺴﻠﻤﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﺻﻼ ﺩﻧﺒﺎﻟﺶ ﻧﻤﻴﺮﻭﻳﻢ‪ .‬ﺧﻮﺏ‪ ،‬ﻣﻲﺍﺭﺯﺩ ﻛﻪ ﺑﺮﻭﻳﻢ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ‬ ‫ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ ﻛﺸﻒ ﻛﻨﻴﻢ‪" .‬ﻣ‪‬ﺎ ﺧ‪‬ﻠﹶﻘﹾﻨ‪‬ﺎﻫ‪‬ﻤ‪‬ﺎ ﺇﹺﻟﱠﺎ ﺑﹺﺎﻟﹾﺤ‪‬ﻖ‪ ‬ﻭ‪‬ﻟﹶﻜ‪‬ﻦ‪ ‬ﺃﹶﻛﹾﺜﹶﺮ‪‬ﻫ‪‬ﻢ‪ ‬ﻟﹶﺎ ﻳ‪‬ﻌ‪‬ﻠﹶﻤ‪‬ﻮﻥﹶ"‬ ‫اﯾﻦ ﺣﻖ اﺻﻼً ﭼﯿﺴﺖ؟‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺣﻖ‪ ،‬ﭼﺸﻴﺪﻧﻲ ﺍﺳﺖ ﻭﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺑﺤﺜﻬﺎ ﺫﻫﻨﻲ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﻣﺰﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪).‬ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺜﺎﻝ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻣﻄﺮﺡ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ ( ﻛﻪ‬ ‫ﻳﻚ ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻳﺦ ﺩﺭ ﺁﺏ‪ ،‬ﺷﻨﺎ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺁﺏ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ ]ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎﺳﻲ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ[ ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺫﻭﺏ ﺷﻮﺩ‪ ،‬ﺁﻥ ﻭﻗﺖ‬ ‫ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﻣﻴﭽﺸﺪ‪.‬‬ ‫ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺣﻖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻳﺦ ﻣﻨﺠﻤﺪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﺫﻭﺏ ﺷﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺣﻖ ﺷﺪ‪ ،‬ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﻣﻴﭽﺸﺪ‪.‬‬ ‫ﺟﻠﺴﻪ ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﺩﺭ ﻓﺮﻕ ﺑﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﺎ‪ ،‬ﻣﻄﺎﻟﺒﻲ ﺑﻌﺮﺽ ﻣﻴﺮﺳﺪ‪.‬‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﭼﻬﺎﺭﺩﻫﻢ‬

‫دﻧﯿﺎي ﻣﻤﺪوح و دﻧﯿﺎي ﻣﺬﻣﻮم )‪( 2‬‬

‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‬ ‫ﺩﺭ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻋﺮﺽ ﺷﺪ ﻛﻪ ﭘﺴﺖﺗﺮﻳﻦ ﻋﺎﻟﻤﻲ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺭﺟﺔ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺖ‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻴﻢ‬ ‫ﻛﻪ ﻗﺮﺁﻥ‪ ،‬ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺁﻳﻪ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﻨﺪﮔﻲ ﺧﺪﺍﺳﺖ‪] .‬ﻭﮔﻔﺘﻴﻢ ﻛﻪ[ زﻧﺪﮔﯽ‬ ‫دﻧﯿﺎ در ﺑﯿﺮون و ﺧﺎرج ]از ﺧﻮدﻣﺎن[ ﻧﯿﺴﺖ؛ ﺑﻠﮑﻪ در درون اﻧﺴﺎن ﻫﺴﺖ‪ .‬ﻣﺜﻼ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺣﻮﺿﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻳﻜﻲ ﺁﺏ‬ ‫ﻫﺴﺖ‪ ،‬ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﮔﻞ ﻫﺴﺖ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻳﺦ ﺍﺳﺖ‪] ،‬ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ[‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺳﺔ ﺍﻳﻨﻬﺎ‪ ،‬ﻳﻚ ﺿﺮﺑﺔ ﻭﺍﺣﺪ ﻭﺍﺭﺩ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺿﺮﺑﻪﻫﺎ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻥ ﺍﻳﻦ ﺣﻮﺿﻬﺎ‪ ،‬ﻳﻜﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺗﺄﺛﻴﺮﺍﺕ ﻭ ﭼﮕﻮﻧﮕﻲ ﺍﻣﻮﺍﺟﻲﻛﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺎﺻﻞ‬ ‫ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﻨﺎﺳﺐ ﻭﺿﻌﻴﺖ‪ ‬ﻣﺤﺘﻮﺍ ﺁﻧﻬﺎﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﻥ ﺣﻮﺽ ﻭ ﻣﺤﺘﻮﺍ ﺭﺍ ﺭﻭﺡ ﺣﺴﺎﺏﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺁﻥ ﻛﻴﻔﻴﺖ ﻭ‬ ‫ﭼﮕﻮﻧﮕﻲ ﺍﻣﻮﺍﺟﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﺘﻮﺍ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ‪ ،‬ﺁﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﻭﺳﺖ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻫﺮ ﻛﺴﻲ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺭﻭﺡ ﺍﻭﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ‪ ،‬ﺯﻧﺪﮔﻲ‪ ،‬ﻣﻌﻨﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻫﺴﺖ‪ ،‬ﺁﻥ ﺩﻧﻴﺎﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺍﺩﺍﻣﺔ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻃﺒﻴﻌﺖ‪ ،‬ﺁﻳﺎﺕ ﺧﺪﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﻘﺪﺳﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﺑﻪ‬ ‫ﺑﻌﻀﻲ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۵٧‬‬

‫ﻣﺜﻼ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﺟﺎﺛﻴﻪ ﺁﻳﺔ ‪ ۳‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪" :‬ﺇﹺﻥﱠ ﻓ‪‬ﻲ ﺍﻟﺴ‪‬ﻤﺎﻭﺍﺕ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺍﻟﹾﺄﹶﺭ‪‬ﺽﹺ ﻟﹶﺂﻳﺎﺕ‪ ‬ﻟ‪‬ﻠﹾﻤ‪‬ﺆ‪‬ﻣ‪‬ﻨﹺﲔ‪ ." ‬ﻋﻼﻣﻪ ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﻳﻲ)ﺭﻩ( ﺩﺭﺑﺎﺭﺓ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ‬ ‫ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﺍﻳﻦ ﻟﻔﻆ " ﻓﻲ" ﺑﻤﻌﻨﺎ ﻇﺮﻑ ﻧﻴﺴﺖ‪] .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ[ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ‬ ‫ﻛﻪ ﺍﺻﻼ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺎ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﺶ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫]ﻣﺜﻼ ﻣﻴﮕﻮﻳﻴﻢ[ ﺩﺭ ﺁﺏ ﺧﺎﺻﻴﺘﻬﺎﻳﻲ ﻫﺴﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻳﻚ ﺁﺏ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻛﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻇﺮﻑ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﻚ ﺧﺎﺻﻴﺘﻬﺎﻳﻲ‬ ‫ﻫﻢ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺁﺏ ﺑﺎﺷﺪﻛﻪ‪] ،‬ﺑﻪ ﻃﻮﺭﻳﻜﻪ ﺁﺏ ﻭ ﺧﺎﺻﻴﺘﺶ[ ﻣﺜﻞ ﻛﺎﺳﻪ ﻭﺁﺏ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺁﺏ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺧﺎﺻﻴﺖ‪،‬‬ ‫ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ]ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺜﺎﻝ[ ﺁﺏ ﺑﺎ ﻛﻠﻴﻪ ﺧﺼﻮﺻﻴﺎﺗﺶ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻳﻚ ﻭﻗﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻴﻢ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ‪ ،‬ﺁﻳﺎﺕ ﺧﺪﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺼﻮﺭﺕ‪ ،‬ﻳﻚ ﺁﻳﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻳﻚ ﻭﻗﺖ ﻫﻢ ﻣﻴﮕﻮﻳﻴﻢ ‪ :‬ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ‬ ‫ﻭﺯﻣﻴﻦ‪ ،‬ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺑﻲﺷﻤﺎﺭ ﺭﺍ ﺷﺎﻣﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﻛﻞ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺑﻌﺎﺩﺵ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺳﺖ‪.‬‬

‫ﺣﺎﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺁﻳﺎﺗﻲ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍ "ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ"‪ .‬ﻳﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﺔ ‪ ۴‬ﺳﻮﺭﺓ ﺟﺎﺛﻴﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻭ‪ ‬ﻓ‪‬ﻲ ﺧ‪‬ﻠﹾﻘ‪‬ﻜﹸﻢ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﻣﺎ ﻳ‪‬ﺒ‪‬ﺚﱡ ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﺩﺍﺑ‪‬ﺔ‪‬‬ ‫ﺁﻳﺎﺕ‪ ‬ﻟ‪‬ﻘﹶﻮ‪‬ﻡﹴ ﻳ‪‬ﻮﻗ‪‬ﻨ‪‬ﻮﻥﹶ " ؛ " ﻳﻌﻨﻲ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﺔ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻋﺎﺟﺰﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﻛﻪ ﻻﻳﻘﻨﺪ‪ ،‬ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ‬ ‫ﺁﻳﺔ ﺑﻌﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪" :‬ﻭ‪ ‬ﺍﺧ‪‬ﺘ‪‬ﻼﻑ‪ ‬ﺍﻟﻠﱠﻴ‪‬ﻞﹺ ﻭ‪ ‬ﺍﻟﻨ‪‬ﻬﺎﺭﹺ ﻭ‪ ‬ﻣﺎ ﺃﹶﻧ‪‬ﺰ‪‬ﻝﹶ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﺍﻟﺴ‪‬ﻤﺎﺀِ ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﺭﹺﺯ‪‬ﻕﹴ ﻓﹶﺄﹶﺣ‪‬ﻴﺎ ﺑﹺﻪ‪ ‬ﺍﻟﹾﺄﹶﺭ‪‬ﺽ‪ ‬ﺑ‪‬ﻌ‪‬ﺪ‪ ‬ﻣ‪‬ﻮ‪‬ﺗ‪‬ﻬﺎ ﻭ‪ ‬ﺗ‪‬ﺼ‪‬ﺮﹺﻳﻒ‪ ‬ﺍﻟﺮ‪‬ﻳﺎﺡﹺ ﺁﻳﺎﺕ‪‬‬ ‫ﻟ‪‬ﻘﹶﻮ‪‬ﻡﹴ ﻳ‪‬ﻌ‪‬ﻘ‪‬ﻠﹸﻮﻥﹶ ‪) .‬ﺟﺎﺛﻴﻪ ـ ‪(۵‬‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﻧﻤﻮﻧﻪﺍ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺍﻫﻞ ﻳﻘﻴﻦ‪ ،‬ﻋﻘﻼﺀ ﻭ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﻛﻪ ﺁﻳﺎﺗﻲ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ؟‬ ‫ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﺷﻮﺭ ﺁﻳﺔ ‪ ۲۹‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻭ‪ ‬ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﺁﻳﺎﺗ‪‬ﻪ‪ ‬ﺧ‪‬ﻠﹾﻖ‪ ‬ﺍﻟﺴ‪‬ﻤﺎﻭﺍﺕ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺍﻟﹾﺄﹶﺭ‪‬ﺽﹺ ﻭ‪ ‬ﻣﺎ ﺑ‪‬ﺚﱠ ﻓ‪‬ﻴﻬﹺﻤﺎ ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﺩﺍﺑ‪‬ﺔ‪." ‬‬ ‫ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﻭ ﺧﻠﻖ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﭘﺮﺍﻛﻨﺪﻩ ﺷﺪﻩ‪ ،‬ﺁﻳﺎﺗﻲ ﺍﺳﺖ‪.‬‬

‫ﻭ ﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪" :‬ﻭ‪ ‬ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﺁﻳﺎﺗ‪‬ﻪ‪ ‬ﺃﹶﻥﹾ ﺗ‪‬ﻘﹸﻮﻡ‪ ‬ﺍﻟﺴ‪‬ﻤﺎﺀُ ﻭ‪ ‬ﺍﻟﹾﺄﹶﺭ‪‬ﺽ‪ ‬ﺑﹺﺄﹶﻣ‪‬ﺮﹺﻩ‪) .‬ﺭﻭﻡ ـ ‪ (۲۵‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻗﻮﺍﻡ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﺍﻣﺮ ﺍﻭﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ‪،‬‬ ‫ﺁﻳﻪﺍ ﺍﺳﺖ‪" .‬‬ ‫آﯾﻪ‬ ‫آﯾﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﻪ؟ آﯾﻪ آن را ﻣﯿﮕﻮﯾﻨﺪﮐﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪاي از ﯾﮏ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﺮ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﻛﻪ ﻳﻚ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﮔﺎﻫﻲ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺳﺖ ﻭ ﮔﺎﻫﻲ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻗﻮ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﺎل‬ ‫ﻣﺜﻼ ﻳﻚ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ‪ ،‬ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻛﻪ ﻳﻚ ﻣﻌﻤﺎﺭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻳﻚ ﻭﻗﺖ ﻫﻢ ﻣﺜﻼ ﺭﻃﻮﺑﺘﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻳﻮﺍﺭ‬ ‫ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺁﺑﻲ ﺍﺯ ﻳﻜﺠﺎ ﻧﺸﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻗﻮ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ‪] .‬ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺭﺍﺑﻄﺔ ﺁﻥ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻭ‬ ‫ﻣﻌﻤﺎﺭ‪ [.‬ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﺭﺍﺑﻄﺔ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﺜﻼ ﻳﻚ ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ ﺑﻪ ﺁﻳﻨﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ ﻣﺴﺎﻓﺮ ﻓﻼﻥ ﻛﺎﺭ ]ﺭﺍ[ ﻣﻴﻜﻨﺪ؛‬ ‫ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻧﺸﺎﻧﻪ‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ ﻗﻮ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ً‬ ‫ﻣﺜﻼ ﺍﺯ ﺻﻨﺪﻟﻲ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ‬ ‫ﭘﺲ ﻫﺮﻛﺲ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﺓ ﺭﻭﺣﺶ ﻭ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺘﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻨﺶ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﺎﺗﻲ ﻛﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ]ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ‬ ‫ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ[ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺴﺘﮕﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ‪ ،‬ﺑﺒﻴﻨﺪ‪ .‬ﺁﻳﺎ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺑﺮﺍﻫﻴﻦ ﻓﻠﺴﻔﻲ‪ ،‬ﺑﺮﻫﺎﻥ ﻧﻈﻢ ﻭ ﺑﺮﻫﺎﻥ‬ ‫ﻋﻠﻴﺖ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ ]ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ؟[ ﺧﻮﺏ‪ ،‬ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ؛ ﺍﻣﺎ ﻳﻜﻲ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺁﻳﻨﻪﺍ ﻛﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻳﻪ‪ ،‬ﻳﻚ‬ ‫ﻧﻤﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎﻻﻳﻲ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ‪ ،‬ﺑﺎ ﺩﻳﺪ‪ ‬ﺁﻳﺎﺕ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻛﻮﭼﻜﺘﺮﻳﻦ ﻧﻔﺮﺗﻲ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪،‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۵٨‬‬

‫ﺑﻠﻜﻪ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻣﻘﺪﺱ ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭ ﺯﻳﺒﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺎ‪ ،‬ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ ﺗﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ‪ ،‬ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ‬ ‫ﻛﺮﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ‪ ،‬ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻫﺴﺖ‪ ،‬ﺁﻳﺔ ﺧﺪﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫آﻧﻬﺎ ﺋﯿﮑﻪ ﺑﻪ ﺑﺮﮐﺖ ﭘﺮورش ﻧﻔﺲ‪ ،‬ﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ]اﯾﻦ[ اﺳﺘﻌﺪاد ]ﻣﺸﺎﻫﺪه[ را در ﺧﻮد ﺷﮑﻮﻓﺎ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺸﺎﻫﺪة‬ ‫آن ﺣﻘﺎﯾﻖ ﺑﺮﺳﻨﺪ و ﺑﺴﻮي آن ﺣﻘﺎﯾﻖ‪ ،‬ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ ﮐﻪ زﻧﺪﮔﯿﺸﺎن‪ ،‬آﺧﺮﺗﯽ ﻣﯿﺸﻮد‪.‬‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ در ﺑﺎﻃﻦ اﺳﺖ‬ ‫ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻋﺮﺽ ﺷﺪ‪ ،‬ﻛﻪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻦ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ‪ ،‬ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪،‬‬ ‫ﺯﻧﺪﮔﻲﺍﺵ ﺩﻧﻴﺎﻳﻲ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﺎ ﻣﺸﺎﻫﺪﺓ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﭘﻴﺪﺍﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﺵ‪ ،‬ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺁﺧﺮﺗﻲ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﺎل‬ ‫ﻣﺜﺎﻟﻲ ﺭﺍ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﺍﻧﺪﻛﻪ ﻣﻮﻻ ﻣﺘﻘﻴﺎﻥ‪ ،‬ﺍﻣﺎﻡ ﻋﻠﻲ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻧﻮﻉ ﺩﻳﮕﺮ‪ ،‬ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﺍﻧﺪ‪ .‬ﻣﺜﻼ ﺷﻤﺎ ﺳﺎﻟﻨﻲ ﺭﺍ ]ﺑﻪ‬ ‫ﻓﺮﺽ[ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻦ ‪ ۱۵‬ﻣﺘﺮ ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪﻛﻪ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺟﻠﻮﻳﺶ ﺁﻳﻨﻪ ﺑﻨﺪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﻄﺮﻑ ﻫﻢ ﺳﻪ‬ ‫ﻧﻔﺮ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺁﻳﻨﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪﺍﻧﺪ‪ .‬ﻳﻜﻲ ﺑﭽﻪ ﺩﻭﻳﺎ ﺳﻪ ﺳﺎﻟﺔﻛﻮﺗﻪ ﻓﻜﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻜﻲ ﺁﺩﻡ ﺭﺷﺪﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺗﻴﺰ ﻫﻮﺷﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻜﻲ ﻫﻢ ﻳﻚ‬ ‫ﻓﺮﺩ ﺑﻲﺧﻴﺎﻝ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺳﻪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻧﺸﺴﺘﻪﺍﻧﺪ‪ .‬ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺩﺭ‪ ،‬ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ]ﻣﺜﻞ ﺳﺒﺪ ﻣﻴﻮﻩ[ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬﻲ ﺭﺍ ﺭﻭ ﻣﻴﺰ‬ ‫]ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺍﻳﻨﻬﺎ[ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ‪ .‬ﺳﻪ ﻋﮑﺲاﻟﻌﻤﻞ ﭘﯿﺶ ﻣﯽآﯾﺪ‪:‬‬ ‫ﺗﺄﺛﯿﺮ اول‬

‫ﺁﻥ ﺑﭽﺔﻛﻮﺗﻪ ﻓﻜﺮ‪ ،‬ﺑﺎ ﻣﺸﺎﻫﺪﺓ ﺁﻥ ﭼﻴﺰ ﺟﺬﺍﺏ ﺩﺭﺁﻳﻨﻪ‪ ،‬ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺁﻳﻨﻪ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻫﻮﺱ ﻋﺠﻴﺐ ﻫﻢ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻛﻪ‬ ‫ﻣﺜﻼ ﺍﻵﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﺑﺨﻮﺭﻡ‪ .‬ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻌﻜﺎﺱ ﻭ ﺁﻳﻪﺍ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﻙ ﺳﻄﺤﻲ‬ ‫ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺶ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻣﻴﻮﻩ ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺘﻲ ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻋﻜﺲ ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺁﻥ ﻣﻴﻮﻩ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺑﭽﻪ‪ ،‬ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺁﻥ ﺑﭽﻪ ﺍﺳﺖ‬ ‫ﻛﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺍﺳﺖ‪] .‬ﺁﻥ ﺑﭽﻪ[‪ ،‬ﺁﺧﺮ ﺳﺮ ﻫﻢ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻗﻮ ]ﻗﺒﻮﻝ[ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻛﺴﻲ ﺟﻠﻮ ﺑﺰﻧﺪ ]ﺩﺭ‬ ‫ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺁﻥ ﺁﻳﻨﻪ[‪ ،‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻝﺗﺮ ﺍﺳﺖ! ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﺁﻳﻨﻪ ﺑﺨﻮﺭﺩ ﻭ ﺁﻳﻨﻪ ﺑﺸﻜﻨﺪ ﻭ ﺳﺮﺵ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺧﻮﻥﺁﻟﻮﺩ‬ ‫ﺑﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻫﻢ ﻧﺮﺳﺪ!‬ ‫ﺗﺄﺛﯿﺮ دوم‬

‫ﺁﻥ ﺁﺩﻡ ﻫﻮﺷﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺁﻳﻨﻪ‪ ،‬ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺍﻭﺳﺖ‪ ۱۸۰ .‬ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ‬ ‫ﺑﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﻟﺬﺕ ﻫﻢ ﻣﻴﺒﺮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺑﻪ ﺳﻮ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺑﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺗﺄﺛﯿﺮﺳﻮم‬

‫ﻛﻪ ﺁﺩﻡ ﺑﻲﺗﻔﺎﻭﺗﻲ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻪ ﺳﺮﺵ ﻣﻴﺸﻜﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺑﻬﺮﻩﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﻌﻤﺖ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﻧﺘﯿﺠﻪ‬ ‫ﺣﺎﻻ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﺁﻳﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﺗﻮﺟﻪﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ]ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ[‪ ،‬ﺻﻮﺭﺗﻲ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺎﻻﺗﺮ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻨﺠﺎ‪ ،‬ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ‪ .‬ﺍﻳﻨﺠﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻣﻲﺍﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﻳﻚ ﻋﺪﻩ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﻧﻴﺎ‬ ‫ﻣﻲﺍﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺟﺬﺏ ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺍ ﺑﺴﺎ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﭘﻴﺮﻭﺯ ﻫﻢ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺭﻭﻧﺶ ﻭ ﻧﻔﺴﺶ ﺑﻪ ﺳﻮ ﺍﻳﻦ "ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺁﻥ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۵٩‬‬

‫ﺣﻘﺎﻳﻖ " ﻫﺴﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻲ‪ ،‬ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﺎﻳﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻟﺬﺗﻬﺎ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻳﻬﺎ ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ‪ ۵۰‬ﺳﺎﻝ ‪ ۶۰‬ﺳﺎﻝ‪ ،‬ﺍﻣﺎ‬ ‫ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻦ ﺩﺭﺍﺯﺍﻳﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﻟﺤﻈﺔ ﻣﺮﮒ ]ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺳﺎﻟﻦ![ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ‪ ،‬ﺧﻴﺎﻝ ﻭ ﭘﻮﭺ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻴﭻ‬ ‫ﺧﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺁﺩﻡ ﺗﻴﺰ ﺑﻴﻦ‪ ،‬ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻧﺸﺎﻧﻪﺍ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎﻻ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻮﺟﻬﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺑﺎﻻﺳﺖ‪ .‬ﻛﺎﺭﻫﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻳﻚ ﻋﺪﻩ ﻫﻢ‪ ،‬ﻛﺎﺭ ﺑﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ‪ ،‬ﭼﻮﻥ ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺰﻧﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺟﻬﻨﻢ ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻋﺪﻩﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ‬ ‫ﺣﺪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ‪ ،‬ﺁﺩﻣﻬﺎ ﺧﻮﺑﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ]ﮔﻔﺖ[ ﻛﻪ ﺁﺩﻣﻬﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻌﺮﻓﺘﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻓﺮﻣﺎﯾﺶ ﺣﻀﺮت اﻣﯿﺮ)ع( در ﻣﻮرد ﻧﮕﺮش دﻧﯿﺎﯾﯽ‬ ‫ﺍﻣﺎﻡ ﻋﻠﻲ)ﻉ( ﺩﺭ ﺧﻄﺒﺔ ‪ ۸۲‬ﻧﻬﺞﺍﻟﺒﻼﻏﻪ ﭼﻪ ﺯﻳﺒﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻛﻪ ]ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﻧﻴﺎ[ ‪:‬‬

‫" ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﺃﹶﺑ‪‬ﺼ‪‬ﺮ‪ ‬ﺑﹺﻬ‪‬ﺎ ﺑ‪‬ﺼ‪‬ﺮ‪‬ﺗ‪‬ﻪ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﺃﹶﺑ‪‬ﺼ‪‬ﺮ‪ ‬ﺇﹺﻟﹶﻴ‪‬ﻬ‪‬ﺎ ﺃﹶﻋ‪‬ﻤ‪‬ﺘ‪‬ﻪ‪ " ‬؛ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﻭﻝ‪" ،‬ﺎ" ﻳﻌﻨﻲ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺩﻭﻡ‬ ‫"ﺍﻟﻴﻬﺎ" ﻳﻌﻨﻲ ﺑﻄﺮﻑ ﺁﻥ‪.‬‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ ﻳﻚ ﻋﺪﻩ ﺑﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ؛ ﺍﻣﺎ "‪‬ﺎ"‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺑﺮﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺎﻻﺗﺮ‪ .‬ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ ﺍﺑﺰﺍﺭ‬ ‫ﻛﻪ ﭼﻪ ﺣﻘﻴﻘﺘﻲ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻏﻴﺐ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻴﻨﺶ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ‪۱۸۰‬‬ ‫ﺩﺭﺟﻪ ﺑﭙﻴﭻ ﺑﺴﻮ ﺁﻥ ﺣﻘﺎﻳﻘﻲ ﻛﻪ ﻓﻮﻕ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﻧﻜﻨﻨﺪ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﺍﺻﻼ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ‬ ‫ﻫﺮﻛﺲ ﺑﺴﻮ ﺁﻥ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﻛﻮﺭﺵ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﺑﻠﻜﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺁﻥ ﻣﻴﺮﻭﺩ‪،‬‬ ‫ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﻤﻴﺮﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻧﻌﻜﺎﺳﺎﺕ ﺩﺭﻭﻥ ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻫﻢ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪.‬‬ ‫ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺩﺍﺩﻧﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦﻗﺪﺭ ﺑﺤﺚ ﻛﺎﻓﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩﺳﺎﺯ ﻭ ﭘﺎﻙ ﻛﺮﺩﻥ ﺧﻮﺩ‪،‬‬ ‫]ﭼﻴﺴﺖ ﻭﻣﺎ ﺭﺍ[ ﺑﻪ ﻛﺠﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎ ﺳﻴﺮ ﻭ ﺳﻠﻮﻛﻲ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢﻛﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ‪ ،‬ﺭﺍﻩ‬ ‫ﺩﻛﺎﻥﺑﺎﺯﺍﺭ‬

‫ﻭ ﺷﻌﺒﺪﻩﺑﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ؛ ﺑﻠﻜﻪ ﻳﻚ ﺭﺍﻫﻲ ﺍﺳﺖ ﻣﺒﺘﻨﻲ ﺑﺮ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺳﻨﺖ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺗﻮﺿﻴﺢ‪ ،‬ﻛﺎﻓﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬

‫ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﺃﺷﺮﺡ ﻓﻘﻂ ﻣﺜﺎﻟﻲ ﻣﻲﺁﻭﺭﻳﻢ؛ ﻣﺜﻼ ﻣﺎ ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻴﻮﻩﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ‪:‬‬ ‫‪ -‬اوﻻً ﻣﯿﻔﻬﻤﯿﻢ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﻮﺟﻮدي ﻫﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ از آﻧﻬﺎ ﻟﺬت ﻣﯿﺒﺮﯾﻢ‪.‬‬

‫ ﺛﺎﻧﯿﺎً ﻣﯿﻔﻬﻤﯿﻢ ﮐﻪ ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ وﺟﻮد دارﻧﺪ )ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﯾﯽ( ﮐﻪ ﻣﺎ از آﻧﻬﺎ ﻟﺬت ﻣﯿﺒﺮﯾﻢ‪.‬‬‫ ﺛﺎﻟﺜﺎً ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻔﻬﻤﯿﻢ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ‪ ،‬ﺻﻮرﺗﯽ از ﻣﯿﻮه اﺳﺖ؛ ﻧﻪ ﺧﻮدش و ﺣﻘﯿﻘﺘﺶ‪.‬‬‫)ﭘﺲ( ﻭﻗﺘﻲ ﻣﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﺓ ﺑﻬﺸﺖ ]ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ[ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ ،‬ﻫﺮ ﻟﺬﺗﻲ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﺍﺭﻳﻢ‪:‬‬

‫‪ -‬اوﻻً ﻟﺬت ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻠﮑﻪ ﺻﻮرﺗﯽ از آن ﭼﯿﺰي اﺳﺖ ﮐﻪ در ﻧﻈﺎم دﯾﮕﺮ اﺳﺖ و ﺣﻘﺎﯾﻘﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻟﺬت دارد‪ .‬اﯾﻨﻬﺎ ﺻﻮرﺗﻬﺎﯾﯽ از‬

‫آﻧﻬﺎﺳﺖ‪.‬‬

‫‪ -‬ﺛﺎﻧﯿﺎً اﯾﻦ ﻟﺬﺗﻬﺎ رﻓﻊ أﻟﻢ اﺳﺖ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ ﻓﺮد‪ ،‬ﯾﮏ رﻧﺞ و دردي را ﮔﺮﻓﺘﺎر اﺳﺖ ﮐﻪ اي ﺑﺴﺎ ﺑﻪ دﻟﯿﻞ آن ﻫﻢ آﮔﺎﻫﯽ ﻧﺪارد‪.‬‬

‫ﻭﻗﺘﻲ ﺁﻥ ﺃﻟﻢ ﺑﺮﻃﺮﻑ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭﺩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻟﺬﺕ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻭﻗﺘﻲ‬ ‫ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻥ ﻟﺬﺗﻬﺎ‪ ،‬ﺑﺎ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﺩﻩ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺍﺻﻼ ﻟﺬﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﻗﻨﺪ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﺎﻙ ﻭ ﻧﻤﻚ ﻗﺎﻃﻲ ﻛﻨﻴﺪ‪ ،‬ﭼﻪ ﻟﺬﺗﻲ ﺩﺍﺭﺩ؟‬ ‫ﻳﻚ ﺷﻴﺮﻧﻜﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﻟﺬﺕ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۶٠‬‬

‫ﻳﻚ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ‪ ،‬ﻋﻤﻴﻘﺎ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻭﺭﺵ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺫﺭﻩﺍ ﺍﺯ ﻟﺬﺕ‪ ،‬ﺁﻥ ﻫﻢ ﻟﺬﺕ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺩﺭﺣﺪ‬ ‫ﺧﻴﺎﻝ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻥ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﻌﻨﺎ ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﺭﻓﻊ ﺃﻟﻢ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻛﺠﺎ ﻭ ﻟﺬﺕ ﻛﺠﺎ؟!‬ ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺍﺯ ﺁﺏ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﻡ ﻟﺬﺕ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﺯ ﺗﺸﻨﮕﻲ ﺭﻧﺞ ﻣﻴﺒﺮﻡ‪ ،‬ﺁﺏ ﺁﻥ ﺭﻧﺞ ﺭﺍ ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺗﺨﻴﻼ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﻡ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ‬ ‫ﻫﻢ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﻡ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻟﺬﺕ ﻫﺴﺖ‪ .‬ﻟﺬﺕ ﺷﺮﺍﺏ ﻃﻬﻮﺭ‪ .‬ﺁﻥ ]ﺷﺮﺍﺏ ﻃﻬﻮﺭ[ ﭼﻪ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻤﻲﺩﺍﻧﻢ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻳﻘﻴﻦ ﺩﺍﺭﻡ ﻛﻪ‬ ‫ﻫﺴﺖ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﺍﺷﺎﺭﻩﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺰﻧﺪ‪ .‬ﻗﺮﺁﻥ‪ ،‬ﺑﻲﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻏﻬﺎ ﻭ ﺭﻭﺩﻫﺎ ﺟﺎﺭ ﺍﺯ ﺯﻳﺮ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ‬ ‫ﻧﻌﻤﺖ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺸﻤﺎﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﺗﻨﺪروي و ﺗﺨﯿﻞ اﻧﺴﺎن‬ ‫اﯾﻨﮑﻪ )اﻧﺴﺎن( ﺑﮕﻮﯾﺪ ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﺑﺮاي ﺧﺪا ﻣﯿﺨﻮاﻫﻢ ﺧﺪا را ﻋﺒﺎدت ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺑﻬﺸﺖ را ﻧﻤﯿﺨﻮاﻫﻢ‪ ،‬اﯾﻨﻬﺎ ﻫﻤﻪاش‬

‫ﺗﻨﺪروي و ﺗﺨﯿﻞ اﺳﺖ‪ .‬ﯾﺎ ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ ﻣﻦ از ﺗﺮس ﺧﺪا و ﺧﺠﺎﻟﺖ ﮔﻨﺎه ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ‪ .‬ﺧﺪاﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪام‪ ،‬ﭼﻄﻮر‬ ‫از او ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﯿﮑﺸﻢ؟! ﺧﺪاﯾﯽ را ﮐﻪ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪام‪ ،‬ﭼﻪ ﺟﻮري ﻣﯿﺨﻮاﻫﻢ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ او ﻋﺒﺎدت ﮐﻨﻢ؟!‬ ‫زﯾﺎده روي؛ ﻋﻤﻞ ﺑﺪون راﻫﻨﻤﺎﯾﯽ اﺳﺘﺎد‬ ‫ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺯﻧﺪﮔﻴﻨﺎﻣﻪ ﻳﻚ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻌﺮﻓﺘﻲ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺷﻜﻠﻚ )ﻭ ﺍﺩﺍﺀ( ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﻢ‪ ،‬ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭﻳﻜﻪ ﺩﺭ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻋﺮﺽ ﺷﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻴﻢﻛﻪ ﺍﺻﻼ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﺔ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻳﺎ‬ ‫ﻳﻚ ﺗﻮﺑﺔ ﺳﺨﺘﻲ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻭﺍ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺻﻼ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬ﻛﻢﻛﻢ ﻛﺎﺭ ﺑﻪ ﺟﺎﻳﻲ ﻣﻴﺮﺳﺪ‬ ‫ﻛﻪ ﻣﺮﻳﺾ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ ﻭ ﺭﻭﺯ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺍﺻﻼ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺻﺒﺢ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ‪.‬‬ ‫]ﺍﻳﻨﻜﺎﺭ[ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻳﻲ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻮﺩ ﻛﻪ ]ﺁﻥ ﺣﺎﻟﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﺮﺍ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ[ ﺧﻴﺎﻝ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﺔ ﺍﺑﺘﺪﺍﻳﻲ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺁﻳﻪ]ﻧﺸﺎﻧﻪ[ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﺎل‬

‫ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻴﮕﻮﻳﻴﻢ ﺁﺗﺶ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺁﺗﺶ ﻛﻪ ﺳﻮﺧﺘﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻧﺸﺎﻧﺔ ﺳﻮﺧﺘﻦ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺜﻼ ﻳﻚ ﺁﻳﻨﻪ ﭼﻄﻮﺭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﻚ‬ ‫ﺳﻴﺐ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ؟ ﺣﺪﺍﻛﺜﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺷﻜﻞ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ؟ ]ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﺁﻳﻨﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ[ ﺩﺭ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺣﺪ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻭﺭ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺐ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺁﻥ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮﺩ‪.‬‬ ‫ﺑﻌﻀﻴﻬﺎ )ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺗﺄﺳﻒﺑﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ ﺑﻪ ﺍﺻﻄﻼﺡ ﺭﻭﺷﻨﻔﻜﺮ ( ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ‪ :‬ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺟﻬﻨﻢ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻤﺐ‬ ‫ﺍﺗﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ ﻳﻚ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ! ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﻢ ﺍﮔﺮ ﻫﺴﺘﻪﻫﺎﻳﺶ ﺩﺍﻏﻮﻥ ﺑﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺁﻥ ﺟﻬﻨﻢ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﭼﻮﻥ‬ ‫ﺍﻳﻨﺠﺎ‪ ،‬ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻥ ﺁﺗﺶ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻫﺎﻳﻲ ﺑﺎ ﺟﻬﻨﻤﻲﻫﺎ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻛﺪﺍﻡ ﺍﻧﺮﮊ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺍﺻﻲ‬ ‫ﺩﺍﺭﺩ؟! ﺩﺭﺧﺖ ﺑﻬﺸﺘﻲ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﺻﻼ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻋﺎﻟﻢ ﺷﻌﻮﺭ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﺎ وﺟﻮد رﺣﻤﺎﻧﯿﺖ ﺧﺪا ﻋﺸﻖ ﺑﻪ ﺑﻬﺸﺖ و ﺗﺮس ازﺟﻬﻨﻢ‪ ،‬ﭼﺮا؟!‬ ‫ﺍﻳﻨﺠﺎ ]ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ[ ﺍﻳﻦ ﺁﺗﺶ ﻛﻪ ﺁﺗﺶ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻧﺸﺎﻧﻲ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺁﺗﺸﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ‪،‬‬ ‫ﺁﻧﻮﻗﺖ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺣﺮﺍﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻜﻢ ﺧﻮﺩ ﭘﺮ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻧﮕﻮﻳﺪ ﻧﻪ‪ .‬ﺳﻮﺧﺘﻦ ﭼﺮﺍ؟ ﺧﺪﺍ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ‬ ‫ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ‬ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺣﻖ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻨﻬﺎ ]ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺟﻬﻨﻢ[ ﻫﺴﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎ‪،‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۶١‬‬

‫ﻫﻤﺎﻥﻛﻪ ﻓﻄﺮﺕ‪ ،‬ﻳﻚ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺗﻜﺎﻥ ﺧﻮﺭﺩ‪ ،‬ﺁﻧﻮﻗﺖ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﻣﺎﺩﮔﻲ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻲﺷﻮﺩﻛﻪ ﻋﺸﻖ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺑﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺗﺮﺱ ﻋﺠﻴﺒﻲ‬ ‫ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻢ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺳﻨﺖ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻫﺴﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﻭﺣﺸﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ‪ ،‬ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ ﺗﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺣﺲ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﺴﺖ‪.‬‬

‫رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﻣﺮاﺗﺐ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻋﺸﻖ‬

‫ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺍﮔﺮ ] ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ [ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ ﺑﺎﻻ ﺭﻓﺖ‪ ،‬ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ‪ ،‬ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ‪،‬‬ ‫]ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻠﺔ[ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ‪ ،‬ﻧﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺫﻫﻨﻲ ﺑﺮﺳﺪﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻭ‪ ،‬ﺳﻪ ﻣﺮﺣﻠﺔ ﺩﻳﮕﺮ‬ ‫ﺭﺍ ﻫﻢ ﻃﻲ ﻛﻨﺪ )ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﻭﺯ ﻫﻤﺔ ﻣﺎ ﺑﻜﻨﺪ( ﺗﺎ ﺁﻧﻮﻗﺖ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﻋ‪‬ﺠ‪‬ﺐ! ﻓﻌﻞ ﺧﺪﺍ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﻲ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺳﺪﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖ ﻓﻌﻞ ﺧﺪﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻧﻪ ﺭﺍﺑﻄﺔ ﻣﺜﻞ ﺑﻨﺎ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ؛ ﺑﻠﻜﻪ ﺭﺍﺑﻄﺔ ﺑﻴﻦ ﺳﻴﺐ ﻭ ﺗﺼﻮﻳﺮ‬ ‫ﺳﻴﺐ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ »ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻣﺎ ﺧﻴﺎﻟﻲ ﺍﺳﺖ«‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ؟! ﺳﻴﺮ ﺍﻟﻲ ﺍﷲ ﻳﻌﻨﻲ‬ ‫ﭼﻪ؟‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺧﻼﺻﺔ ﻣﻄﻠﺐ‪ ،‬ﺩﺭﺑﺎﺭﺓ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺭﺍﺑﻄﺔ ﺑﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﻳﻲ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﻭ ﻗﺪﺍﺳﺖ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻫﻴﭻ ﻣﺬﻣﺘﻲ‬ ‫ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﻭ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺩﺭ ﻧﻬﺞﺍﻟﺒﻼﻏﻪ‪ ،‬ﺗﻌﺮﻳﻔﻬﺎﻳﻲ ﺩﺭﺑﺎﺭﺓ ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺖ‪.‬‬

‫ﻧﺘﯿﺠﻪ اﯾﻨﮑﻪ‬

‫آﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﺬﻣﺖ ﺷﺪه‪ ،‬زﻧﺪﮔﯽ دﻧﯿﺎﯾﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ در دروﻧﻤﺎن ﺑﻪ ﺗﻨﺎﺳﺐ ﺷﺮاﯾﻂ روﺣﯽ ﺧﻮدﻣﺎن ﭘﯿﺪا ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﭘﺎﻧﺰﺩﻫﻢ‬

‫ﺗﺎﺑﺶ ﻧﻮر وﺟﻮد در ﻣﻮﺟﻮدات ) ‪( 1‬‬

‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‬ ‫ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﺔ ﺑﺤﺚ ﻓﺮﻕ ﺑﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﺎﻳﻲ‪ ،‬ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺁﻳﺎﺕ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺍﻫﻞ ﻣﻌﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﺑﺮﻛﺖ‬ ‫ﭘﺎﻛﻲ ﻧﻔﺲ‪ ،‬ﻫﺮ ﭼﻪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻲﺑﻴﻨﻨﺪ‪ ،‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﻣﺠﺎﻫﺪﻩ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺳﻨﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻣﺠﺎﻫﺪﻩ‪ ،‬ﻗﺪﺭﺕ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ‪ ،‬ﻗﻮ ﺑﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻛﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻣﺴﺘﻘﻠﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ‬ ‫ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ ،‬ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ ،‬ﻧﻪ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪﻫﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ‬ ‫ﻓﺮﺩ ﺳﻄﺤﻲ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺼﻮﻳﺮ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ ،‬ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﻳﺪ‪ ،‬ﻋﻤﻴﻖﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻣﻲﺑﻴﻨﺪﻛﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪،‬‬ ‫ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪﻛﻪ ﺁﻥ ﺷﻴﺸﺔ ﺑﻲﺧﺎﺻﻴﺖ ﻭ ﻛﺪﺭ ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﻫﺴﺖ‪ ،‬ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻫﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻋﺪم اﺳﺘﻘﻼل در ﺧﻠﻖ‬ ‫ﺁﻧﻬﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﭘﺎﻛﻲ ﻗﻮﻳﺘﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ‪ ،‬ﻫﺮﭼﻪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻲﺑﻴﻨﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻲﺑﻴﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻫﻴﭻ ﺍﺳﺘﻘﻼﻟﻲ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺗﺎﺑﺶ‬ ‫ﻧﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﺑﺮ ﻋﺪﻡ ﻭ ﺍﺯ ﻋﺪﻡ‪ ،‬ﻳﻚ ﻧﻤﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۶٢‬‬

‫ﻣﺜﺎل‬

‫ﺑﺮاي درك ]اﯾﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ[‪ ،‬ﻣﯿﺘﻮان ﺳﺎﯾﻪ را ﻣﺜﺎل زد ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻼً ﻣﺤﺴﻮس اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻧﻮر در ﻋﺪم‪ ،‬اﯾﺠﺎد ﺳﺎﯾﻪ ﻣﯿﮑﻨﺪ و اﯾﻦ‬

‫ﺳﺎﯾﻪ‪ ،‬ﯾﮏ ﭼﯿﺰ ﺑﺴﯿﺎر ﻋﺠﯿﺒﯽ اﺳﺖ‪ .‬آﻧﻘﺪر ﻗﺎﺑﻞ دﻗﺖ و ﺗﻮﺟﻪ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺮآن‪ ،‬ﻣﺨﺼﻮﺻﺎً در ﻣﻮرد ﺳﺎﯾﻪ‪ ،‬ﺑﯿﺎﻧﺎﺗﯽ ﻓﺮﻣﻮده و‬

‫ﺑﻪﺻﻮرﺗﻬﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ‪ ،‬در ﻧﻘﺶ ﺳﺎﯾﻪ و ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺳﺎﯾﻪ‪ ،‬ﻣﻄﺎﻟﺒﯽ ﻓﺮﻣﻮده ﮐﻪ ]ﺣﺘﯽ در ﺳﺎﯾﻪﻫﺎي ﺑﻬﺸﺘﯽ‪،‬و در ﺟﻬﻨﻢ و در ﻫﻤﯿﻦ ﻋﺎﻟﻢ‬ ‫ﻫﻢ[ ﺑﺴﯿﺎر ﻗﺎﺑﻞ دﻗﺖ اﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﯿﻦ ﺳﺎﯾﻪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺑﺶ ﻧﻤﯽآورﯾﻢ‪ ،‬ﺷﮕﻔﺘﯽﻫﺎي ﻋﺠﯿﺒﯽ دارد ﮐﻪ ﻣﺎ را ﺑﻪ آن‪ ،‬رﻫﻨﻤﻮن‬

‫ﻣﯿﺸﻮد‪ .‬در آﯾﮥ ‪ 81‬ﺳﻮرة ﻧﺤﻞ ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﺪ‪ " :‬و‪ ‬اﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﺟ‪‬ﻌ‪‬ﻞَ ﻟَﮑُﻢ‪ ‬ﻣ‪‬ﻤ‪‬ﺎ ﺧَﻠَﻖَ ﻇ‪‬ﻼﻻً " ؛ " ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺮاﯾﺘﺎن ﻗﺮار داد از ﻫﺮ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ‬ ‫آن را ﺧﻠﻖ ﮐﺮد‪ ،‬ﺳﺎﯾﻪﻫﺎﯾﯽ‪ ".‬ﻣﺮﺣﻮم ﻋﻼﻣﮥ ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﯾﯽ رﺿﻮان اﷲ ﺗﻌﺎل ﻋﻠﯿﻪ‪ ،‬در ﻣﻮرد ﺑﻪ ﮐﺎر ﺑﺮدن ﻟﻔﻆ "ﺟ‪‬ﻌ‪‬ﻞَ" در اﯾﻦ‬

‫آﯾﻪ ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﺪ‪ :‬ﭼﺮا ﻧﻔﺮﻣﻮده ﺳﺎﯾﻪ را ﺧﻠﻖ ﮐﺮد؟ ﺑﻠﮑﻪ ﻓﺮﻣﻮد در آن ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺧﻠﻖ ﮐﺮد‪ ،‬ﺳﺎﯾﻪ ﻗﺮار داد‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﯾﻪ‬

‫ﯾﮏ اﻣﺮ ﻋ‪‬ﺪ‪‬ﻣﯽ اﺳﺖ و ﺧَﻠﻘﯽ ﻧﯿﺴﺖ و ازﺧﻠﻖ ﻣﻮﺟﻮدات دﯾﮕﺮ ﭘﺪﯾﺪ ﻣﯽآﯾﺪ‪ ،‬ﻧﻪ ﺧﻠﻖ ﻣﺴﺘﻘﻞ‪ .‬ﺧﻮدﻣﺎن ﻫﻢ دﻗﺖ ﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬واﺿﺢ‬

‫اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻣﺤﺾ‪ ،‬ﯾﮏ اﻣﺮ ﻋﺪﻣﯽ اﺳﺖ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ ﻋﺪم ﻧﻮر و از ﻃﺮف دﯾﮕﺮ‪ ،‬اﯾﻦ ﺳﺎﯾﻪ‪ ،‬ﺧﻮد آن ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻣﺤﺾ ﻧﯿﺴﺖ و ﻧﻮر‬

‫ﻫﻢ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﻧﻪ ﺑﻪ آن ﻧﻮر و ﻧﻪ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻣﺤﺾ ﻣﯿﺸﻮد ﮔﻔﺖ‪ .‬ﯾﮏ ﭼﯿﺰي اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﺮﮐﺖ ﺗﺎﺑﺶ ﻧﻮر ﺑﺮ آن ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻣﺤﺾ‪ ،‬آن‬ ‫ﺳﺎﯾﻪ ﻧﻤﻮد ﭘﯿﺪا ﻣﯿﮑﻨﺪ و اﯾﻦ ﺳﺎﯾﻪ‪ ،‬ﻣﻮﺟﻮدﯾﺘﺶ‪ ،‬ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬

‫ﻣﻨﯿﺖ ﺳﺎﯾﻪ‬ ‫ﺳﺎﻳﻪ ﻳﻚ ﻭﺿﻊ ﺧﺎﺻﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ :‬ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ﻣﺤﺾ‪ ،‬ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻣﻨﻴﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻣﻲﺑﺎﻟﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬ﺍﻣﺎ‬ ‫ﻫﻤﺎﻥ ﻛﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺳﺮﺷﻜﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺪﻡ ﻭ ﻫﻴﭻ ﺑﻮﺩﻥ ]ﺧﻮﺩ[ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺳﺎﻳﻪ ﻛﺠﺎ‪ ،‬ﻧﻮﺭ ﻛﺠﺎ؟! ﭘﺲ‪ ،‬ﺍﺯ ﺗﺎﺑﺶ ﻧﻮﺭ ﺑﻪ ﻓﻀﺎ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ﻣﺤﺾ‪ ،‬ﻳﻚ ﻧﻤﻮﺩ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺳﺎﻳﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ‬ ‫ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ﻣﺤﺾ‪ ،‬ﻧﻤﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﻼﻝ ﻭ ﻣﻨﻴﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻧﻮﺭ‪ ،‬ﺑﺮﻋﻜﺲ‪ ،‬ﻋﺪﻡ ﺑﻮﺩﻧﺶ ﻭ ﻫﻴﭻ ﺑﻮﺩﻧﺶ‬ ‫ﻭ ﻛﺎﻣﻼ ﺫﻟﺘﺶ ﻣﺤﺴﻮﺱ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ]ﺳﺎﻳﻪ[ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﻛﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺍﻗﻊ‪ ،‬ﻧﻴﺴﺖ ]ﻧﺒﺎﺷﺪ![‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻳﻪ‪،‬‬ ‫ﭼﻴﺰ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺁﻳﺔ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻳﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬

‫" ﺃﹶ ﻟﹶﻢ‪ ‬ﺗ‪‬ﺮ‪ ‬ﺇﹺﱃ ﺭ‪‬ﺑ‪‬ﻚ‪ ‬ﻛﹶﻴ‪‬ﻒ‪ ‬ﻣ‪‬ﺪ‪ ‬ﺍﻟﻈﱢﻞﱠ ﻭ‪ ‬ﻟﹶﻮ‪ ‬ﺷﺎﺀَ ﻟﹶﺠ‪‬ﻌ‪‬ﻠﹶﻪ‪ ‬ﺳﺎﻛ‪‬ﻨﺎﹰ ﺛﹸﻢ‪ ‬ﺟ‪‬ﻌ‪‬ﻠﹾﻨ‪‬ﺎ ﺍﻟﺸ‪‬ﻤ‪‬ﺲ‪ ‬ﻋ‪‬ﻠﹶﻴ‪‬ﻪ‪ ‬ﺩ‪‬ﻟ‪‬ﻴﻼﹰ‪ .‬ﺛﹸﻢ‪ ‬ﻗﹶﺒ‪‬ﻀ‪‬ﻨﺎﻩ‪ ‬ﺇﹺﻟﹶﻴ‪‬ﻨﺎ ﻗﹶﺒ‪‬ﻀﺎﹰ ﻳ‪‬ﺴِﲑﺍﹰ‪) " .‬ﻓﺮﻗﺎﻥ ‪ ۴۵‬ﻭ‬ ‫‪ (۴۶‬ﺍﻳﻦ ﭼﻨﺪ ﺁﻳﻪ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺩﺭﺑﺎﺭﺓ ﺳﺎﻳﻪ ﻫﺴﺖ‪ .‬ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻋﻈﻤﺖ ﻛﻪ ﻳﻚ ﺣﺮﻑ ﻫﻢ ﺍﺿﺎﻓﻲ ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﻴﻜﻨﺪ‪] ،‬ﺍﻳﻦ ﭼﻨﺪ ﺁﻳﻪ‬ ‫ﺭﺍ ﻓﻘﻂ ﺩﺭﺑﺎﺭﺓ ﺳﺎﻳﻪ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ[‪:‬‬ ‫"ﻣﮕﺮ ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻴﺪ ﻗﺪﺭﺕ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺗﺎﻥ ﺭﺍ ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻳﻪ ﺭﺍ ﻛﺸﻴﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺳﺎﻛﻦ ﻗﺮﺍﺭ‬ ‫ﻣﻲﺩﺍﺩ‪) .‬ﻧﻪ ﻛﺸﻴﺪﻩ ﻭ ﻧﻪ ﻛﻮﺗﺎﻩ ﻣﻴﺸﺪ‪ .‬ﻣﺜﻞ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻛﻪ ﺛﺎﺑﺖ ﺍﺳﺖ(‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺭﺍ ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺮﺍ ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳﻢ‪) .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﮔﺮ‬ ‫ﺗﺎﺑﺶ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻧﺒﻮﺩ‪ ،‬ﭼﻴﺰ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺳﺎﻳﻪ‪ ،‬ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻪ ﻫﺴﺖ‪ ،‬ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻳﻪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺩﻻﻟﺖ ﺗﺎﺑﺶ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ(‪ .‬ﺳﭙﺲ ﻣﺎ‬ ‫ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻳﻪ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ ﻭ ﻗﺒﺾ ﻛﺮﺩﻳﻢ‪ ،‬ﻗﺒﺾ ﻛﺮﺩﻧﻲ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺁﺳﺎﻥ ﻭ ﺑﻲﺳﺮﻭﺻﺪﺍ‪" .‬‬ ‫ﺑﺤﺚ وﺟﻮد و ﻣﻮﺟﻮد در اﯾﻦ آﯾﻪ‬ ‫ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺁﻳﻪﻫﺎ ﻗﺒﻠﻲ‪] ،‬ﺩﻭ ﺁﻳﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ[ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﺤﺚ ﻧﻮﺭ ﻭ ﻇﻠﻤﺖ‪ ،‬ﻣﻌﻨﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩﺍ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ‬ ‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﺁﻳﻪ‪ ،‬ﺑﺤﺚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫" ﺛﹸﻢ‪ ‬ﻗﹶﺒ‪‬ﻀ‪‬ﻨﺎﻩ‪ ‬ﺇﹺﻟﹶﻴ‪‬ﻨﺎ ﻗﹶﺒ‪‬ﻀﺎﹰ ﻳ‪‬ﺴِﲑﺍﹰ " ﻳﻌﻨﻲ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻃﻮﺭ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻛﺸﻴﺪﻳﻢ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻭ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻛﺮﺩﻳﻢ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻣﺮ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﻜﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺷﺐ‪ ،‬ﺳﺎﻳﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺭﺍ ﺑﺎﻻ ﺑﺒﺮﻳﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﺿﻌﻴﻒ ﻭ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۶٣‬‬

‫ﻛﻮﺗﻪﻓﻜﺮﺍﻧﻪ ﺩﺭﺑﻴﺎﻳﻴﺪ ﻛﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺎﻳﻪ‪ ،‬ﺁﻣﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ‪ ،‬ﭘﻴﺶ ﻣﺎ )‪...‬ﺇﹺﻟﹶﻴ‪‬ﻨﺎ ﻗﹶﺒ‪‬ﻀﺎﹰ ﻳ‪‬ﺴِﲑﺍﹰ( ﺁﻥ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺳﺎﺩﮔﻲ ﻭ‬ ‫ﺑﻲﺳﺮﻭﺻﺪﺍ‪ .‬ﻛﺠﺎ ﺭﻓﺖ؟‬ ‫ﭼﻴﺰ ﻋﺪﻡ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﻌﻨﺎ‪] .‬ﻛﻪ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﺷﺪ‪ [.‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ‪ :‬ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﺩﻩ‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺎﻟﻢ »ﻣﺪ ﺷﺪﻩ«‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦ‬ ‫ﻋﺎﻟﻤﻲ ﻛﻪ ﻛﻪ ﻛﺸﻴﺪﮔﻲ ﻭ ﻃﻮﻝ ﻭ ﻋﺮﺽ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻩ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺏ ﻣﻲﺁﻳﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﻛﻪ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻧﺠﺎ ﻓﻘﻂ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻧﻮﺭ ﻫﺴﺘﻲ ﺗﺎﺑﺶ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺑﺮ ﻋﺪﻡ ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ‪ ،‬ﻧﻤﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﺴﺘﻲ‪ ،‬ﻳﻚ ﻧﻮﺭ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻛﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ ﺩﺭﺟﺎﺗﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫" ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﻧ‪‬ﻮﺭ‪ ‬ﺍﻟﺴ‪‬ﻤﺎﻭﺍﺕ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺍﻟﹾﺄﹶﺭ‪‬ﺽﹺ "‪ .‬ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ]ﺩﺭ ﺍﻳﻦﺑﺎﺭﻩ[ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﻔﺼﻠﻲ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﺍﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺩﻋﺎ ﺷﺮﻳﻒ ﺟﻮﺷﻦ ﻛﺒﻴﺮ ﻫﻢ ﺑﻨﺪ‬ ‫ﻣﺨﺼﻮﺻﻲ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻮﺭ ﺩﺍﺭﻳﻢ‪.‬‬

‫ﻧﻮر وﺟﻮد ﯾﮑﯽ از درﺟﺎت ﻧﻮر‬ ‫ﻭﺟﻮﺩ‪ ،‬ﻳﻚ ﻧﻮﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﻋﺪﻡ ﺗﺎﺑﺶ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻮﺟﻮﺩ‪ ،‬ﻧﻤﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﻴﺸﻤﺎﺭﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ‪ ،‬ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺳﺎﻳﻪﻫﺎﻳﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪﻛﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ‪ ،‬ﻧﻤﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺩﻳﮕﺮ‪ ،‬ﻧﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﮕﻮﻳﻴﻢ‪ .‬ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﻧﻮﺭ ﻫﺴﺘﻲ‪ .‬ﻧﻮﺭ ﻫﺴﺘﻲ ﻳﻜﻲ ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻫﺴﺘﻬﺎ‪ ،‬ﺑﻴﺸﻤﺎﺭﻧﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﻣﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ‬ ‫ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﻣﺴﺘﻘﻼ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻧﻤﻮﺩ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ‪" .‬ﻫﺴﺘﻲ" ]ﻳﻜﻲ ﻫﺴﺖ[‪ .‬ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ‬ ‫ﻣﻨﻬﺎ ﺗﺎﺑﺶ ﻧﻮﺭ ﻫﺴﺘﻲ‪" ،‬ﻫﺴﺖ" ﺑﺎﺷﺪ‪] .‬ﻣﻨﻬﺎ ﺁﻥ[ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ‪ ،‬ﻧﻴﺴﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻛﺎﻏﺬ‪ ،‬ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻋﺪﻡ ﻧﻤﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻧﺴﺒﺖ‬ ‫ﺑﻪ ﺗﺎﺑﺶ ﻧﻮﺭ‪ ،‬ﻫﺴﺘﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﺩﻻﻟﺖ ﻧﻮﺭ ﻫﺴﺘﻲ‪ ،‬ﻫﺴﺖ ﺷﺪﻩ؛ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ]ﺧﻮﺩﺵ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺑﺎﺷﺪ[‪ .‬ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻪ ﻋﺪﻡ ﻭ ﻧﻪ ﻧﻮﺭ‬ ‫ﻫﺴﺘﻲ ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﺪﻩ "ﻫﺴﺖ"‪ .‬ﺧﻮﺩ ﻣﺎ "ﻫﺴﺖ"ﻳﻢ‪ ،‬ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻋﺪﻡ‪ ،‬ﺑﻠﻪ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ .‬ﻳﻚ ﺷﻲﺀ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ‪.‬‬ ‫ﺍﻣﺎ ﻣﻄﻠﻖ "ﻫﺴﺖ" ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻋﺎﻟﻢ ]ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭﻧﺪ[‪ .‬ﭘﺲ ﺍﮔﺮ ﺗﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻧﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩ‪ ،‬ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ‪ ،‬ﺍﻳﻦ‬ ‫ﻋﺪﻡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻛﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬

‫اﻧﺴﺎن ﺗﺎﺑﺶ ﻧﻮر ﻫﺴﺘﯽ را در ﺧﻮدش ﺣﺲ ﻣﯿﮑﻨﺪ‬ ‫ﭘﺲ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺗﺎﺑﺶ ﻧﻮﺭ ﻫﺴﺘﻲ‪ ،‬ﺍﺯ ﻋﺪﻡ ﻛﻨﺪﻩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ‪ ،‬ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺛﺎﺑﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻗﺒﺾ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﻗﺒﻀﺸﺎﻥ‪،‬‬ ‫ﺑﺴﻮ ﻣﺎﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺫﺍﺕ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ‪ .‬ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺩﺭﻙ‬ ‫ﺁﻥ ﻋﺎﺟﺰﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺳﺘﻮﻧﻲ ﻛﻪ ﺳﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ]ﺳﺎﻳﻪﺍﺵ[ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﻛﻮﭼﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ؛ ﺍﻣﺎ ﻫﻴﭻ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﺳﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺰﺭﮒ‬ ‫ﻭ ﻛﻮﭼﻚ ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺘﻮﻥ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺭﻭﺣﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺩﺭﻙ ﺁﻥ ﻋﺎﺟﺰ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﻜﻪ ﺍﺯ‬ ‫ﺩﺭﻙ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻫﻢ ﻋﺎﺟﺰ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻛﻪ ﺩﺭﺟﺔ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺩﺭﻙ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﻋﺎﺟﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﻪ ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ ﺧﻮﺩﺵ ﻛﻪ " ﻧﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮ ﻣﻦ ﺗﺎﺑﺶ ﻛﺮﺩﻩ " ]ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ[ ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺳﺎﻳﺔ ﺧﻮﺩﺵ‪.‬‬

‫ﮐﻤﺮﻧﮕﺘﺮ ﺷﺪن ﺳﺎﯾﻪ وﻧﺰدﯾﮑﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮش ﺑﻪ ﻧﻮر‬

‫ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ‪" :‬ﻋ‪‬ﺠ‪‬ﺐ! ﻣﻦ ﺳﺎﻳﻪﺍﻡ ﺩﺭ ﺻﺒﺢ‪ ،‬ﻳﻜﺠﻮﺭ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻇﻬﺮ ﻭ ﻋﺼﺮ ﻳﻜﺠﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺷﺐ‪ ،‬ﻧﻴﺴﺖ ﺷﺪ‬ ‫" ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ]ﻣﻮﺿﻮﻉ[ ﺭﺍ ﺁﮔﺎﻫﻲ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ ﺧﻮﺩﺵ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺗﺎﺑﺶ ﻧﻮﺭ ﺑﻪ ﻋﺪﻡ‪ ،‬ﻣﻮﺟﻮﺩ‬ ‫ﺷﺪﻩﺍﻡ ]ﭘﻲ ﺑﺒﺮﺩ‪ [.‬ﻭ ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻫﺮﻗﺪﺭ ﺑﻪ ﻧﻮﺭ ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ‪ ،‬ﺑﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺳﺎﻳﻪﺍﺵ ﻛﻤﺮﻧﮕﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺗﺎ ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۶۴‬‬

‫ﻧﻮﺭ ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ " ﻣﻦ ﻛﻤﺮﻧﮕﺘﺮﻳﻦ ﺳﺎﻳﻪ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻢ‪ ،‬ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺑﺮﺳﻢ‪ ،‬ﻓﺮﻗﻲ ﺩﺍﺭﻡ‪ ".‬ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ‬ ‫ﻃﻮﺭ ﺑﻪ ﻧﻮﺭ ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ ﺑﺸﻮﺩ ﻭ ﻛﻤﺮﻧﮕﻲ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ﻋﺪﻡ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺮﺧﻼﻑ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ‪.‬‬ ‫ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ‪ ،‬ﻧﻮﺭ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﮔﺮﻣﺎ ﻭ ﺍﺛﺮﺍﺕ ﻇﺎﻫﺮ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻭﺟﻮﺩ‪ ،‬ﻗﻮﻳﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪" ،‬ﻣﻮﺟﻮﺩ" ﻫﻢ‬ ‫ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺩﺭﺟﺔ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ‪ .‬ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻧﺒﺎﺕ ﭼﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺳﻨﮓ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺎﺑﺶ ﻧﻮﺭ‬ ‫ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﻭﺟﻮﺩ ‪ ،‬ﻫﺮﭼﻪ ﻗﻮﻳﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺷﮕﻔﺘﻴﻬﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭﺁﻥ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺳﻨﮓ ﻭ ﻛﻠﻮﺥ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ‬ ‫ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﮔﻴﺎﻩ‪ ،‬ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺣﻴﻮﺍﻥ‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ ﺍﺯ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﻫﺮﭼﻪ درﺟﮥ وﺟﻮدي‪ ،‬در آن ﻣﻮﺟﻮد‪ ،‬ﺷﺪت ﭘﯿﺪا ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ ،‬اﺑﻌﺎدي در آن ﻇﻬﻮر ﻣﯿﮑﻨﺪ ﮐﻪ در دﯾﮕﺮي ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬

‫ﻣﺜﺎل‬ ‫ﻳﻚ ﺣﻴﻮﺍﻥ‪ ،‬ﺗﺸﻨﮕﻲ ﺭﺍ ﺣﺲ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﮔﻴﺎﻩ‪ ،‬ﺍﮔﺮ ﺗﺸﻨﻪ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺣﺲ ﻧﻤﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﺲ ﺗﺸﻨﮕﻲ‪ ،‬ﻋﺬﺍﺏ ﻣﻴﻜﺸﺪ ﻭ‬ ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺁﺏ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ‪ ،‬ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻟﺬﺕ‪ ،‬ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺁﻥ ﮔﻴﺎﻩ‪ ،‬ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﻫﺮﻛﺪﺍﻡ ﺍﻳﻨﻬﺎ‪ ،‬ﺩﺭﺟﺎﺗﻲ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ‬ ‫ﻭﺟﻮﺩ ﻛﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻗﻮﻳﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺁﻥ ﺁﺛﺎﺭ‪ ،‬ﻗﻮﻳﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺑﺎ ﺩﻳﺪ ﺗﺤﻘﻴﻘﻲ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺷﮕﻔﺘﻲ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﻼ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢﻛﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻲ ﻣﺜﻞ ﺷﺘﺮ‪ ،‬ﺳﺮﻣﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪﻛﻪ ﻣﺜﻼ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺳﺮﺩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ‪ ۵۰‬ﺳﺎﻝ ﻫﻢ ﺳﺮﻣﺎ ﺑﻤﺎﻧﺪ‪ ،‬ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﺪ‬ ‫ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﺒﻨﺪﻳﻢ‪ ،‬ﺍﻳﻨﺠﺎ ﮔﺮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺗﺎﺯﻩ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ! ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻧﺴﻞ ﺍﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ‬ ‫ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻳﻚ ﺑﭽﻪ ﻫﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ‪ .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺁﺛﺎﺭ ﺩﺭﺟﺔ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﺟﺔ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎﻻ ﻣﻴﺮﻭﺩ‪،‬‬ ‫ﺳﺎﻳﻪ ﻛﻤﺮﻧﮕﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ﻣﺤﺾ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪.‬‬

‫‪ -‬ﭘﺲ اﻧﺴﺎن ]ﺑﺮاي [ اﯾﻦ در ﺳﯿﺮوﺳﻠﻮك اﻟﯽ اﷲ‪ ،‬ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﮐﻪ از ﯾﮏ ﺟﻬﺖ‪ ،‬در ﻋﺪم اﺳﺖ و از ﻃﺮف‬

‫دﯾﮕﺮ‪ ،‬در اﺛﺮﺗﺎﺑﺶ ﻧﻮر ﻫﺴﺘﯽ‪ ،‬وﺟﻮد ﭘﯿﺪا ﮐﺮده اﺳﺖ‪.‬‬ ‫اﺛﺮ ﺗﺎﺑﺶ اﯾﻦ ﻧﻮر را ﻣﯿﺨﻮاﻫﺪ ﻗﻮﯾﺘﺮﮐﻨﺪ‪ .‬و ﻫﺮﭼﻪ ﻗﻮﯾﺘﺮﮐﻨﺪ‪ ،‬درﺟﺎت وﺟﻮدي ]او[ ﻗﻮﯾﺘﺮ ﻣﯿﺸﻮد‪ .‬ﭘﺲ اﯾﻨﮑﻪ در‬ ‫آﯾﺎﺗﯽ‪ ،‬اﻧﺴﺎن را ﭼﻬﺎرﭘﺎ و ﺑﻠﮑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻨﺘﺮ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﻣﯿﮑﻨﺪ و در ﺟﺎي دﯾﮕﺮ ﻣﺆﻣﻦ را ﻧﻮر)ﻣﻌﺮﻓﯽ ﻣﯿﮑﻨﺪ( و ﯾﺨﺮﺟﻬﻢ‬ ‫ﻣﻦ اﻟﻈﻠﻤﺎت اﻟﯽ اﻟﻨﻮر‪ ،‬اﯾﻦ ﯾﮏ راﺑﻄﻪ ﺑﺎ درﺟﮥ وﺟﻮدي دارد‪) .‬اﯾﻦ ﺗﻌﺎﺑﯿﺮ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﻔﺎوت در درﺟﮥ‬ ‫وﺟﻮدي اﺳﺖ‪(.‬‬ ‫ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻪ ﻧﻮر ﻧﺰدﯾﮑﺘﺮ ﻣﯿﺸﻮد‪ ،‬ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻣﯿﺮود ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺧﻮد ﻫﺴﺘﯽ را ﺑﻔﻬﻤﺪ و وﻗﺘﯽ ﻫﺴﺘﯽ را ﻓﻬﻤﯿﺪ و ﻋﺎﺷﻖ آن‬ ‫ﺷﺪ‪ ،‬زﻧﺪﮔﯽ را در ﭘﻬﻨﮥ "ﻫﺴﺘﯽ" ﺑﺎز ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ .‬اﯾﻦ زﻧﺪﮔﯽ‪ ،‬زﻧﺪﮔﯽ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﻣﯿﺸﻮد‪ .‬زﻧﺪﮔﯽ در ﭘﻬﻨﮥ ﻫﺴﺘﯽ؛ ﻧﻪ در‬

‫ﻣﺤﺪودة ﻣﻮﺟﻮدات و ﻫﺴﺘﻬﺎ‪.‬‬

‫‪ -‬ﯾﮑﯽ دﯾﮕﺮ از ﺑﺮﮐﺎت ﺳﯿﺮ اﻟﯽ اﷲ‪ ،‬اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ]اﻧﺴﺎن[ از ﻣﻮﺟﻮدﯾﺖ ﺑﻪ وﺟﻮد ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯿﺸﻮد‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۶۵‬‬

‫ﻣﺜﺎل‬ ‫ﻣﺜﺎﻝ ﺯﺩﻳﻢ ﻛﻪ ﻳﺦ‪ ،‬ﺩﻭ ﺟﻮﺭ ﺩﺭ ﺁﺏ‪ ،‬ﺷﻨﺎ ﻣﻴﻜﻨﺪ؛ ﻳﻜﻲ ﺑﺎ ﺣﻔﻆ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ ﻭ ﻗﺎﻟﺐ ﻳﺦ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ‪ ،‬ﻛﻪ ﻳﻚ ﺩﻭﺋﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻴﻦ‬ ‫ﺁﺏ ﻭ ﻳﺦ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻳﻚ ﻭﻗﺘﻲ ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻳﺦ‪ ،‬ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ ﺧﻮﺩﺵ ﺷﻨﺎ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻭﻗﺘﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺫﻭﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺁﺏ‬ ‫ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﻦ ﺧﻮﺩ ﺁﺏ ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﺷﻨﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﻌﻨﺎي ﺣﻘﯿﻘﯽ ذﮐﺮ در درﺟﮥ وﺟﻮدي ﺑﺎﻻﺗﺮ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ ﻳﻚ ﻭﻗﺖ ﺩﺭ ﭘﻬﻨﺔ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻳﻚﻭﻗﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﻥ "ﻭﺟﻮﺩ" ﻛﻪ " ﻧﻤﻮﺩ" ﺁﻥ‬

‫ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ " ﺇﹺﻧ‪‬ﺎ ﻟ‪‬ﻠﱠﻪ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺇﹺﻧ‪‬ﺎ ﺇﹺﻟﹶﻴ‪‬ﻪ‪ ‬ﺭﺍﺟﹺﻌ‪‬ﻮﻥﹶ " ﻭ " ﻻ ﺇﻟﻪ‪ ‬ﺇﻟﹼﺎ ﺍﷲ " ﻣﻌﻨﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﺎ ﻣﻌﻨﺎ‬ ‫ﻟﻔﻈﻲ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻛﻪ ﺧﺘﻢ " ﻻ ﺇﻟﻪ‪ ‬ﺇﻟﹼﺎ ﺍﷲ " ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ‪ ،‬ﻣﺜﻼ ‪ ۱۰۰۰‬ﻳﺎ ‪ ۱۰۰۰۰‬ﺗﺎ ﺑﮕﻮﻳﻲ ﭼﻨﻴﻦ ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ؛ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻤﻪ‬ ‫ﺫﻫﻨﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺳﻴﺮﻭﺳﻠﻮﻙ ﻛﺮﺩ‪ ،‬ﺩﺭﺟﺔ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎﻻ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﻣﻌﻨﺎ "ﻻ ﺇﻟﻪ‪ ‬ﺇﻟﹼﺎ ﺍﷲ" ﻣﻌﻨﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ‬ ‫" ﻻ ﺇﻟﻪ‪ ‬ﺇﻟﹼﺎ ﺍﷲ " ﺧﻮﺍﺹ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﺧﺪا روﺣﺶ را ﺷﺎد ﮐﻨﺪ؛ ﯾﮑﯽ از اﻫﻞ ﻣﻌﺮﻓﺖ‪ ،‬از ﺧﺎﻃﺮاﺗﺶ ﻧﻘﻞ ﻣﯿﮑﺮد ﮐﻪ از اﺳﺘﺎدي اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯿﮑﺮدم‪ .‬ﮔﻔﺘﻢ‬ ‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ذﮐﺮ " ﻻ إﻟﻪ‪ ‬إﻟّﺎ اﷲ " را ﻣﯿﮕﻮﯾﯽ؟ اﺳﺘﺎد ﻓﺮﻣﻮد‪ " :‬ﺗﻮ ﺗﻮاﻧﺶ را ﻧﺪاري‪ ،‬ﻓﻌﻼً اﯾﻦ "اﷲ" را ﺑﮕﻮ‪ ،‬ﺑﻌﺪاً‬ ‫ﻣﯿﮕﻮﯾﻢ‪ " .‬ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ ]اﯾﻦ ﭼﯿﺰﻫﺎ[ ﺑﺎ ﺷﮑﻠﮏ ﺑﺎزﯾﻬﺎي ﻋﺮﻓﺎنﻧﻤﺎ ]ﻣﺨﻠﻮط ﺷﺪه اﺳﺖ[‪ .‬اﯾﻨﻬﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ‬ ‫آﻧﺠﺎ ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ ]ﻣﻌﻨﺎ را ﺑﻔﻬﻤﺪ[‪.‬‬

‫وﻗﺘﯽ ﯾﮏ ﺣﯿﻮاﻧﯽ ﮔﺮﺳﻨﮕﯽ و ﺗﺸﻨﮕﯽ را اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ ،‬اﯾﻨﮑﻪ "گ ر س ن گ ي " و " ت ش ن گ ي "‬ ‫ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮔﯿﺎه ﺑﮕﻮﯾﺪ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ ﭼﻪ؟ اﺻﻼً ﻟﻔﻆ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ‪ ،‬ﻣﻌﻨﺎﺳﺖ‪ .‬اﺻﻼً وﺟﻮد اﻟﻔﺎظ ﺑﻌﺪ از وﺟﻮد ﻣﻌﺎﻧﯽ‬ ‫اﺳﺖ‪ .‬اول ﻣﻌﻨﺎﯾﯽ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻌﺪ اﻟﻔﺎظ ﭘﯿﺪا ﺷﺪه‪ .‬اﯾﻦ‪ ،‬ﯾﮏ ﭼﯿﺰ ﻣﺤﺴﻮﺳﯽ اﺳﺖ‪ .‬اﻟﻔﺎظ ﺑﻌﺪ از ﻣﻌﺎﻧﯽ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﮐﺴﯽ ﮐﻪ "آخ " ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ‪ ،‬اول ﭘﺎﯾﺶ درد ﮔﺮﻓﺘﻪ و آن را اﺣﺴﺎس ﮐﺮده‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ‪" :‬آخ "‪.‬‬ ‫ﺫﻛﺮ ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻛﻨﻴﺪ‪ ،‬ﭼﻴﺰ ﻛﻤﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻓﺮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ ﻓﻜﺮ ﻣﻴﻜﺮﺩﻡ ﻋﺮﻓﺎﻥ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ‪ ۱۲‬ﺳﺎﻋﺖ ﺫﻛﺮ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻭ ‪ ...‬ﻭ ﺑﻌﺪ ﻧﻮﺭ ﺁﺑﻲ ﺑﺒﻴﻨﻢ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺁﻥ ﻧﻮﺭ ﻣﺤﻮ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻧﻮﺭ ﻗﺮﻣﺰ ﺑﺒﻴﻨﻢ ﻭ ‪!!...‬‬ ‫ﺍﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﮔﻨﺎﻩ‪ ،‬ﺩﺭﺟﺔ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ ﺭﺍ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺁﻭﺭﺩﻩ‪ ،‬ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ]ﻗﺼﺪ ﺟﺒﺮﻥ ﺩﺍﺭﺩ[‪ .‬ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺫﻛﺮ ﺍﺳﺘﻐﻔﺮ‬ ‫ﺍﷲ ﺍﺛﺮ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻼﻡ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻋﻈﻤﺖ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ‪ ۷۰ ،‬ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻣﻴﻜﺮﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺟﺎﺕ‪،‬‬ ‫ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﻢ‪ ،‬ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﻛﺴﻲ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ ﻭ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ‪ .‬ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻳﻬﺎ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻨﺠﺎ ﻧﺎﺷﻲ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮ " ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﻧ‪‬ﻮﺭ‪‬‬ ‫ﺍﻟﺴ‪‬ﻤﺎﻭﺍﺕ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺍﻟﹾﺄﹶﺭ‪‬ﺽﹺ " ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ‪ ،‬ﺷﻜﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺧﻴﺎﻟﺒﺎﻓﻴﻬﺎ ﻭ ﺧﻮﺩﺑﺰﺭﮒﺑﻴﻨﻲﻫﺎ ﺭﺍ ﻛﻨﺎﺭ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ‪ .‬ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺷﻜﺴﺘﻪ‬ ‫ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﺮﻭﻡ ﺩﺭ ﻭﺳﻂ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﺍﺩﺍﺀ ﻭ ﺍﻃﻮﺍﺭ ﺩﺭﺑﻴﺎﻭﺭﻡ ﻭ ﺁﺩﺍﻣﺲ ﺑِﺠ‪‬ﻮﻡ ﻛﻪ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﻳﺰﻡ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻣﺆﻣﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ )ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎ ﻣﺆﻣﻦ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ( ﺣﻔﻆ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ‪.‬‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺑﺮﺳﻴﻢ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺳﺎﻳﻪ ﻭ ﻫﻴﭻ ﻫﺴﺘﻢ‪ ،‬ﻋﺪﻡ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻳﻪﻛﻪ ﻭﺟﻮﺩ ]ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭘﺲ ﺑﻪ ﭼﻪ ﻣﻲﺑﺎﻟﻢ؟[‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۶۶‬‬

‫ﻟﺬﺍ ﺍﺩﻋﻴﻪ ﺗﺎﺭ ﻭ ﭘﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺩﻋﻴﺔ ﻣﺎﻩ ﺭﺟﺐ ﻭ ﺷﻌﺒﺎﻥ ﻭ ﺭﻣﻀﺎﻥ‪ .‬ﻟﺬﺍ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ‬ ‫ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ ﻻﺯﻡ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻋﻤﻞ ﺭﻭﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﻴﻢ‪ .‬ﺩﻋﺎ ﺭﻭﺯ ﺭﺟﺐ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺭﻳﻢ ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺭﻭ ﺁﻥ ﺗﻔﻜﺮ‬ ‫ﻛﻨﻴﻢ ﻭ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺁﻥ ﻋﺒﺎﺭﺗﻬﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﻤﺎﻥ ﻫﻤﺨﻮﺍﻧﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺗﻜﺮﺍﺭ ﻛﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﺮﺳﻴﻢ ﺇﻧﺸﺎﺀﺍﷲ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﻛﻪ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﻣﺎ‬

‫ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﻢ؛ ﻳﻌﻨﻲ ﺍﺯ ﺗﺎﺑﺶ ﻫﺴﺘﻲ ﺑﻪ ﻋﺪﻡ‪ ،‬ﻧﻤﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ‪ " .‬ﺍﻟﻔﻘﺮ‪ ‬ﻓﹶﺨ‪‬ﺮﻱ" ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎﺳﺖ‪ .‬ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺁﺩﻡ ﺗﻬﻴﺪﺳﺘﻲ ﺑﺎﺷﻢ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ‬ ‫ﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ‪ .‬ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻓﻘﺮ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺩﻋﺎ ﻋﺮﻓﻪ ﻫﻢ ﻋﺒﺎﺭﺗﻬﺎ ﺧﻴﻠﻲ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻗﺘﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺑﺤﺜﻬﺎ ﺑﺮﺍ ﺗﺒﻴﻴﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍﻩ ﺳﻴﺮﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻛﺠﺎ ﺑﺮﻭﻳﻢ ﻭ ﻓﺮﻕ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻬﺞﺍﻟﺒﻼﻏﻪ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺎ‬ ‫ﺩﻛﺎﻥ‪ ،‬ﺑﺎﺯﺍﺭﻳﻬﺎ ﭼﻴﺴﺖ ﻭ ﭼﻘﺪﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ،‬ﺑﺮﺍ ﺗﺒﻴﻴﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺟﻠﺴﺔ ﻋﺮﻓﺎﻥ‪ .‬ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻛﺎﺭ‬ ‫ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺍﺳﺖ‪.‬‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﺷﺎﻧﺰدﻫﻢ‬

‫ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻨﺎﺳﺒﺘﻲ ﻫﺴﺖﻛﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻨﺔ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺑﺮﻛﺎﺕ ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺎﻡ ﻭ ﻋﻈﻤﺖ ﺭﻭﺯ ﻣﺒﻌﺚ‪ ،‬ﺑﺤﺜﻬﺎﻳﻲ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﻭﻗﺖ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻥ‬ ‫ﺑﺤﺜﻬﺎ ﻗﺒﻠﻲ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ‪ .‬ﺇﻧﺸﺎﺀﺍﷲ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺑﺮﻛﺎﺕ ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺎﻡ‪ ،‬ﺑﻬﺮﻩﻣﻨﺪﻛﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺿﻴﺢ‪ ،‬ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﻛﺎﺕ ﺑﺮﺳﻴﻢ‪.‬‬

‫ﺗﺎﺑﺶ ﻧﻮر وﺟﻮد در ﻣﻮﺟﻮدات ) ‪( 2‬‬

‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‬ ‫ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﺔ ﺑﺤﺚ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞﻋﺮﺽ ﺷﺪﻛﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻳﻪ ﺭﺍ ﻃﻮﺭ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﻛﻪ ﻣﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻛﻪ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ‪ ،‬ﭼﮕﻮﻧﻪ‬ ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﻋﺪﻡ ﻧﻮﺭ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻭﻗﺘﻲ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻧﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ‬ ‫ﻫﻤﺔ ﺫﻟﺖ ﻭ ﺳﺮﺷﻜﺴﺘﮕﻲ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ]ﻛﻪﻧﻤﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ[ ﻭ ﺣﺘﻲ ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﻣﻘﺎﻳﺴﺔ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻋﺮﺽ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻛﻪ‬ ‫ﻧﻮﺭ‪ ،‬ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺘﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺫﺍﺗﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺫﺍﺗﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻣ‪‬ﻈﻬﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﺍﺯ‬ ‫ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺤﺴﻮﺱ ﺍﻗﺴﺎﻡ ﻧﻮﺭﻫﺎﺳﺖ‪.‬‬

‫اﻗﺴﺎم ﻧﻮر‬

‫ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺍﻗﺴﺎﻡ ﻧﻮﺭ‪ ،‬ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻔﻲ ﺩﺍﺭﻧﺪ‪ .‬ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻳﻜﺠﻮﺭ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻗﺮﺁﻥ‪ ،‬ﻋﻠﻢ‪ ،‬ﺍﻳﻤﺎﻥ‪ ،‬ﻋﻘﻞ‪ ،‬ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻠﻜﻮﺕ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻣﺮ‪،‬‬ ‫ﻫﺮﻛﺪﺍﻡ ﻳﻜﺠﻮﺭ ﻧﻮﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﺳﻤﺎﺀ ﺍﷲ ﻧﻮﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻭ ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭﻫﺎ‪ ،‬ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻳﻚ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﺎﺻﻲ ﺑﺮﺍ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ‬ ‫ﺩﺍﺭﻧﺪ‪ .‬ﻭﺟﻮﺩ ﻫﻢ ﻧﻮﺭ ﻫﺴﺖ‪ .‬ﻧﻮﻋﻲ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻘﻄﺔ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺁﻥ ﻭ ﻧﻘﻴﺾ ﺁﻥ‪ ،‬ﻋﺪﻡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﺮ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ﺑﻪ ﺗﻨﺎﺳﺐ ﺿﺪ ﺁﻥ‪،‬‬ ‫ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ﺷﺐ ﻳﻜﺠﻮﺭ‪ ،‬ﻛﻔﺮ ﻳﻚ ﺟﻮﺭ‪ ،‬ﮔﻤﺮﺍﻫﻲ ﻫﻢ ﻳﻜﺠﻮﺭ‪ .‬ﻭﺟﻮﺩ ﻛﻪ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻋﺪﻡ ﻫﻢ ﻳﻚ ﺟﻮﺭ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻋﺎ ﺷﺮﻳﻒ ﺟﻮﺷﻦ ﻛﺒﻴﺮ )ﺑﻨﺪ ‪ (۴۷‬ﭼﻨﻴﻦ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻛﻪ‪:‬‬

‫" ﻳﺎ ﻧﻮ‪‬ﺭ‪ ‬ﺍﻟﻨﻮ‪‬ﺭﹺ ﻳﺎ ﻣ‪‬ﻨ‪‬ﻮ‪‬ﺭ‪ ‬ﺍﻟﻨﻮ‪‬ﺭﹺ"‪ .‬ﺍ ﺁﻧﻜﻪ ﻧﻮﺭ ﺭﺍ ﻧﻮﺭ ﻛﺮﺩ ‪ ،‬ﺭﻭﺷﻨﺎﻳﻲ ﻧﻮﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﻮﺭ‪ ،‬ﺩﺍﺩ )ﺍﻳﻦ ﻛﺪﺍﻡ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ؟( " ﻳﺎ ﺧﺎﻟ‪‬ﻖ‪‬‬ ‫ﺍﻟﻨﻮ‪‬ﺭﹺ ﻳﺎ ﻣ‪‬ﺪ‪‬ﺑ‪‬ﺮ‪ ‬ﺍﻟﻨﻮ‪‬ﺭﹺ "‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﺭ‪ ،‬ﺧﻮﺩﺵ ﺻﺮﻓﺎ ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻲﺳﺮﻭﺻﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻛﺎﺭﻫﺎ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﺳﺖ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۶٧‬‬

‫" ﻳﺎ ﻣ‪‬ﻘ‪‬ﺪ‪‬ﺭ‪ ‬ﺍﻟﻨﻮ‪‬ﺭﹺ‪ ،‬ﻳﺎ ﻧﻮ‪‬ﺭ‪ ‬ﻛﹸﻞﱢ ﻧﻮ‪‬ﺭﹴ‪ ،‬ﻳﺎ ﻧﻮﺭﺍﹰ ﻗﹶﺒ‪‬ﻞﹶ ﻛﹸﻞﱢ ﻧﻮ‪‬ﺭﹴ "‪ .‬ﻛﻞ ﻧﻮﺭﻫﺎ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ ﺍﻗﺴﺎﻡ‪ ،‬ﻳﻜﺠﺎ ]ﻳﻜﻄﺮﻑ[‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻳﻚ ﻧﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻫﻤﺔ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭﻫﺎﺳﺖ‪.‬‬

‫"ﻳﺎ ﻧﻮ‪‬ﺭﺍﹰ ﺑ‪‬ﻌ‪‬ﺪ‪ ‬ﻛﹸﻞﱢ ﻧﻮ‪‬ﺭﹴ‪ ،‬ﻳﺎ ﻧﻮﺭﺍﹰ ﻓﹶﻮ‪‬ﻕ‪ ‬ﻛﹸﻞﱢ ﻧﻮ‪‬ﺭﹴ‪ ،‬ﻳﺎ ﻧﻮ‪‬ﺭﺍﹰ ﻟﹶﻴ‪‬ﺲ‪ ‬ﻛﹶﻤ‪‬ﺜﹾﻠ‪‬ﻪ‪ ‬ﻧﻮ‪‬ﺭ‪ ." ‬ﺍﻳﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ؟! ﺧﻴﻠﻲ ﻧﻘﻄﺔ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻗﺘﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍ‬ ‫ﻧﻮﺭ ﻛﻪ ﻫﻤﺔ ﻧﻮﺭﻫﺎ‪ ،‬ﻫﻴﭽﻜﺪﺍﻡ ﻣﺜﻞ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺁﻥ ﻧﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺘﻲ ﺍﺯ ﻓﺮﺍﺯ ﺩﻋﺎ ﺟﻮﺷﻦ ﻛﺒﻴﺮ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺫﻫﻦ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻓﻬﻤﻴﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﺯ ﭘﺎﻛﻴﺰﮔﻴﻬﺎ ﺧﺎﺹ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ‪) .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺭﻭﺯ‬ ‫ﭘﺎﻛﻴﺰﮔﻲ(‪ .‬ﻳﻚ ﺣﻘﺎﻳﻘﻲ ﺍﺳﺖﻛﻪ ﺍﺻﻼ ﺍﺳﻢ "ﻫﺴﺖ" ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﺑﻪ ﺁﻥ ﮔﺬﺍﺷﺖ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﺩﻋﺎ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻣﺎﻩ ﺭﺟﺐ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ‪ " :‬ﺑﹺﺎﺳ‪‬ﻤ‪‬ﻚ‪ ‬ﺍﻟﹾﺄﹶﻋ‪‬ﻈﹶﻢﹺ ﺍﻟﹾﺄﹶﻋ‪‬ﻈﹶﻢﹺ ﺍﻟﹾﺄﹶﺟ‪‬ﻞﱢ ﺍﻟﹾﺄﹶﻛﹾﺮ‪‬ﻡﹺ ﺍﻟﱠﺬ‪‬ﻱ ﻭ‪‬ﺿ‪‬ﻌ‪‬ﺘ‪‬ﻪ‪ ‬ﻋ‪‬ﻠﹶﻰ ﺍﻟﻨ‪‬ﻬ‪‬ﺎﺭﹺ ﻓﹶﺄﹶﺿ‪‬ﺎﺀَ ﻭ‪ ‬ﻋ‪‬ﻠﹶﻰ ﺍﻟﻠﱠﻴ‪‬ﻞﹺ ﻓﹶﺄﹶﻇﹾﻠﹶﻢ‪‬‬ ‫"‪] .‬ﺑﻪ ﺣﻖ ﺍﺳﻢ ﺍﻋﻈﻢ ﺍﻋﻈﻢ ﻭ ﺑﺎ ﺟﻼﻝ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﻮﺭﺍﺕ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺍﺳﻢ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺭﻭﺯ ﻧﻬﺎﺩ ‪ ،‬ﺭﻭﺷﻦ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺮ ﺷﺐ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﺗﺎﺭﻳﻚ‬ ‫ﮔﺸﺖ‪[.‬‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ ﺭﻭﺷﻨﺎﻳﻲ ﻧﻮﺭ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ﺷﺐ‪ ،‬ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﻳﻚ ﻣﺠﻤﻮﻋﺔ ﺑﺎﻻﺗﺮ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻧﮓ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ‪ .‬ﻧﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ‬ ‫ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ﺷﺐ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺭﻭﺷﻨﺎﻳﻲ ﺭﻭﺯ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺟﻠﻮﻩ ﻭ ﻣﺮﺯ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﻲ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻗﺴﻢ‬ ‫ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ‪ ،‬ﺁﻧﺠﺎ ﺍﺻﻼ ﻣﺮﺯ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﯾﮏ ﻣﺜﺎل روﺷﻨﺘﺮ‬ ‫ﻣﺜﻼ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﺩﻩ )ﺁﻓﺘﺎﺏ(‪ ،‬ﻭﻗﺘﻲ ﻣﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻫﺮﻛﺪﺍﻡ ﻳﻚ‬ ‫ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺸﺨﺺ ﺩﺍﺭﻧﺪ )ﻋﺪﻡ ﻧﻮﺭ‪ ،‬ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ﺍﺳﺖ(‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﻲ ﺍﻳﻨﻬﺎ ]ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻮﺭ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ[ ﺗﺤﺖﺍﻟﺸﻌﺎﻉ ﻧﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ‬ ‫ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ‪ ،‬ﻧﻪ ﺭﻭﺷﻨﺎﻳﻲ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺁﻥ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ‪ .‬ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺍﺳﺘﻘﻼﻟﻲ ﺩﺍﺭﻧﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻴﮕﻮﻳﻴﻢ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺷﻨﺎﻳﻲ‬ ‫ﻫﺴﺖ‪ ،‬ﺁﻥ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ﻫﺴﺖ‪ .‬ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎﺳﺖ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﻫﺴﺖ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ‪ ،‬ﺁﻧﺠﺎ ﭼﻪ ﻧﻮﺭ ﻭ ﭼﻪ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺭ ﺷﻌﺎﻉ ﻧﻮﺭ‬ ‫"ﻫﺴﺖ" ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﺠﺎ ﻧﻪ ﺭﻭﺷﻨﺎﻳﻲ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﻫﺴﺖ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ "ﻫﺴﺖ" ﺷﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻧﻪ ﺷﺐ ﻣﻌﻨﺎ‬ ‫ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻪ ﺭﻭﺯ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺷﻨﺎﻳﻲ‪ ،‬ﺭﻭﺷﻨﺎﻳﻲﺍﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ‪ ،‬ﺩﺭ ﺷﻌﺎﻉ "ﻫﺴﺖ "‪.‬‬ ‫ﺧﻮﺩ‪" ‬ﻫﺴﺖ" ﻳﻚ ﻧﻮﺭ ﻫﺴﺖ‪ ) .‬ﻧﻮﺭ "ﻫﺴﺖ"(‪ .‬ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ "ﻫﺴﺖ"‪" ،‬ﻧﻴﺴﺖ" ﻣﻔﻬﻮﻡ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻧﻮﺭ "ﻫﺴﺖ"‪ ،‬ﻋﺪﻡ‬ ‫ﻧﻮﺭ ﻫﺴﺖ ‪-‬ﻛﻪ "ﻧﻴﺴﺖ" ﺍﺳﺖ ‪ -‬ﻣﻔﻬﻮﻡ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﺤﺚ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻋﺪﻡ ﻣﻌﻨﻲ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ‬ ‫ﺗﻮﺟﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺪﻡ ﻣﻄﻠﻖ ﺗﻮﺟﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﻋ‪‬ﻤﻖ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﺴﺖ وﻧﯿﺴﺖ)وﺟﻮد و ﻋﺪم(‪ ،‬ﻋﺎﻟﻢ ﻻ اﺳﻤﯽ اﺳﺖ‬

‫اﻣﺎ وﻗﺘﯽ در اداﻣﮥ ﻋﻤﻖ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬ﻣﯿﺮﺳﯿﻢ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ دﯾﮕﺮيﮐﻪ اﯾﻦ "ﻫﺴﺖ" و "ﻧﯿﺴﺖ"‪ ،‬ﺗﺤﺖاﻟﺸﻌﺎع آن ﻋﺎﻟﻢ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫آﻧﺠﺎ دﯾﮕﺮ ﻫﺴﺖ و ﻧﯿﺴﺖ اﺻﻼً ﻣﻔﻬﻮم ﻧﺪارد‪ .‬آن ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻋﺎﻟﻢ "ﻻ اﺳﻤﯽ" اﺳﺖ‪ .‬آﻧﺠﺎ اﺳﻤﯽ ﻧﯿﺴﺖ؛ ﻻ اﺳﻢ اﺳﺖ اﯾﻦ ﻣﻔﻬﻮمِ‬

‫ﻫﺴﺖ‪ ‬ﻣﻄﻠﻖ و ﻧﯿﺴﺖ‪ ‬ﻣﻄﻠﻖ؛ ﻣﺜﻼً اﯾﻦ ﻣﯿﮑﺮوﻓﻦ اﻵن ﻫﺴﺖ‪ ،‬دو ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬اﯾﻦ ﻋﺪم‪ ،‬ﻧﺴﺒﯽ اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﻋﺎﻟﻢ اﻧﺘﻬﺎﯾﺶ ﻧﻮرِ‬

‫"ﻫﺴﺖ"‪ ،‬ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﮕﻮﯾﯿﻢ اﯾﻦ ﻣﻮﺟﻮدات ﯾﻌﻨﯽ ﭼﻪ؟ در ﻣﺤﻀﺮ ﺣﻀﺮت رب‪ ‬و اﺳﻤﺎء اﻟﻬﯽ ﻋﺎﻟﻤﯽ دارﯾﻢ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻋﺎﻟﻢ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۶٨‬‬

‫ﻻ اﺳﻢ اﺳﺖ‪ .‬ﻫﺮ اﺳﻤﯽ آﻧﺠﺎ اﺳﻤﯿﺖ را از دﺳﺖ ﻣﯿﺪﻫﺪ ) ﻫﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﯿﮑﺮدﯾﻢ( ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺮود ﺑﻪ آن ﻧﻮري ﮐﻪ "ﻣﺜﻞ‬ ‫آن‪ ،‬ﻧﻮري ﻧﯿﺴﺖ"‪.‬‬

‫ﻛﺘﺎﺏ ﻣﺼﺒﺎﺡ ﺍﻟﻬﺪﺍﻳﻪ‪ ،‬ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮﭼﻪ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺮﺣﻮﻡ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺍﷲ ﻋﻠﻴﻪ‪ ،‬ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ‪ ،‬ﭼﺮﺍﻍ ﭼﺮﺍﻍ ﻣﻄﻠﺐ‬ ‫ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﺳﻴﺮ ﺍﻟﻲ ﺍﷲ‪ ،‬ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻛﺠﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻜﺸﻨﺪ؟! ﻣﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﺔ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎﻻ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ‬ ‫ﻓﻬﻤﻴﺪﻳﻢ‪ ،‬ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻀﺎﻣﻴﻦ ﺍﺩﻋﻴﻪ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ؟ ﺣﺎﻻ ﺑﺤﺜﻤﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ ﻫﺴﺘﻲ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻳﻚ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﺍﺯ ﻛﻼﻡ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﺩﻧﻴﺎ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺑﺤﺚ ﺣﻴﺎﺕ ﺩﻧﻴﺎﻳﻲ‬ ‫ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺤﺚ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺟﺮﯾﺎن ﺗﺨﺖ ﺑﻠﻘﯿﺲ‬ ‫ﺩﺭ ﻗﻀﻴﺔ ﺣﻀﺮﺕ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ)ﻉ( ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻛﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﺗﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﺪﻥ ﺑﻠﻘﻴﺲ ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺨﺖ ﺍﻭ‬ ‫ﺭﺍ ﺑﺮﺍ ﻣﻦ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ؟ ‪ -‬ﺗﺨﺖ ﺳﻠﻄﻨﺘﻲ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ‪ ،‬ﺗﺨﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﺑﻮﺩﻛﻪ ﺩﺭ ﺟﺎ ﻣﺤﻔﻮﻇﻲ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﻳﻚ ﺗﺨﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭ‬ ‫ﺑﺰﺭﮒ ﻣﺴﻘﻒ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺻﻨﺪﻟﻲ ﺑﻮﺩ ﻭ ]ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ[ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻛﺮﺳﻲ ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ ﻭ ﻣﺪﻳﺮﺍﻥ‪ ‬ﺗﺮﺍﺯ ﺍﻭﻝ ﻛﺸﻮﺭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺗﺨﺖ‬ ‫ﻣﻲﻧﺸﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ‪ - .‬ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﭼﻴﺰ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻋﺮﺵ‪ ،‬ﺩﺳﺖ ﻛﺴﻲ‬ ‫ﻣﻲﺍﻓﺘﺎﺩ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺩﺳﺖ ﺍﻭﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﻦ ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻛﻨﺘﺮﻝ ﻗﻮ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩﻛﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺳﺘﺮﺳﻲ ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ‬ ‫ﻳﻚ ﻗﺮﻳﻨﻪ ﺑﺮﺍ ﺗﻘﺮﻳﺐ ﺫﻫﻦ‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺘﺤﻜﺎﻡ ﻧﻔﻮﺫﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺑﺮﺍ ﺩﺳﺘﺮﺳﻲ ﺑﻪ ﻋﺮﺵ‪ ،‬ﺣﻀﺮﺕ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ‬ ‫ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﻛﻪ‪ " :‬ﻛﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ ﺑﻠﻘﻴﺲ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﻮﺩ‪ ،‬ﺁﻥ ﺗﺨﺖ ﺭﺍ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ ﺗﺎ ﺑﻠﻘﻴﺲ ﺗﺴﻠﻴﻢ‬ ‫ﺷﻮﺩ ﺑﺮ ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻦ‪ ،‬ﻋﺎﺩ ﻧﻴﺴﺖ؟ "‬ ‫ﻋﻔﺮﻳﺘﻲ ﺍﺯ ﺍﺟﻨﻪ ﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﻗﻮ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﺯ ﺟﻨﻴﺎﻥ‪ ،‬ﺍﺩﻋﺎ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺟﻠﺴﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺸﻮﺩ‪ ،‬ﻣﻦ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ‬ ‫ﻳ‪‬ﻤ‪‬ﻦ ﺑﻴﺎﻭﺭﻡ‪] .‬ﺣﻀﺮﺕ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ)ﻉ( ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ ﺑﻮﺩ‪ [.‬ﻳﻌﻨﻲ ﻳﻚ ﻳﺎ ﺩﻭ ﺳﺎﻋﺖ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺟﻠﺴﻪ ﻣﻲﺁﻭﺭﻡ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻳﻚ‬ ‫ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻋﻠﻤﻲ ﺍﺯ ﻛﺘﺎﺏ‪ ،‬ﭘﻴﺶ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ )ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻳﻚ ﺣﺮﻑ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻛﺘﺎﺏ( ﺍﺩﻋﺎﺀﻛﺮﺩ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ "ﻃﺮﻑ‪ ‬ﻋﻴﻦ" ﺗﻮ ﺭﺩ ﺑﺸﻮﺩ‪،‬‬ ‫ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻲﺁﻭﺭﻡ ﻭ ]ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﻛﻪ ﺍﺩﻋﺎ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ[ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﺁﻥ ﺗﺨﺖ ﺍﻳﻨﺠﺎﺳﺖ‪.‬‬ ‫]ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪[:‬‬

‫"ﻗﺎﻝﹶ ﻳﺎ ﺃﹶﻳ‪‬ﻬ‪‬ﺎ ﺍﻟﹾﻤ‪‬ﻠﹶﺆ‪‬ﺍ ﺃﹶﻳ‪‬ﻜﹸﻢ‪ ‬ﻳ‪‬ﺄﹾﺗ‪‬ﻴﻨﹺﻲ ﺑﹺﻌ‪‬ﺮ‪‬ﺷ‪‬ﻬﺎ ﻗﹶﺒ‪‬ﻞﹶ ﺃﹶﻥﹾ ﻳ‪‬ﺄﹾﺗ‪‬ﻮﻧﹺﻲ ﻣ‪‬ﺴ‪‬ﻠ‪‬ﻤ‪‬ﲔ‪".‬‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ ﻛﺪﺍﻡ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻧﻜﻪ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﭘﻴﺶ ﻣﻦ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺨﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍ ﻣﻦ ﺁﻭﺭﺩ‪) .‬ﻧﻤﻞ ‪(۳۸‬‬

‫"ﻗﺎﻝﹶ ﻋ‪‬ﻔﹾﺮﹺﻳﺖ‪ ‬ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﺍﻟﹾﺠﹺﻦ‪ ‬ﺃﹶﻧ‪‬ﺎ ﺁﺗ‪‬ﻴﻚ‪ ‬ﺑﹺﻪ‪ ‬ﻗﹶﺒ‪‬ﻞﹶ ﺃﹶﻥﹾ ﺗ‪‬ﻘﹸﻮﻡ‪ ‬ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﻣ‪‬ﻘﺎﻣ‪‬ﻚ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺇﹺﻧ‪‬ﻲ ﻋ‪‬ﻠﹶﻴ‪‬ﻪ‪ ‬ﻟﹶﻘﹶﻮﹺﻱ‪ ‬ﺃﹶﻣ‪‬ﲔ‪".‬‬

‫ﺟﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻥ ﺟﻠﺴﻪ ﻣﻲﺁﻭﺭﻡ ﻭ ﻣﻦ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻃﻮﺭ ﻣﻲﺁﻭﺭﻡ ﻛﻪ ﺍﻭﻻ ﻗﺪﺭﺕ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ‬

‫ﺭﺍﻩ ﺣﺘﻲ ﻳﻚ ﺧﺮﺍﺵ ﻫﻢ ﺑﺮﻧﺪﺍﺭﺩ‪) ،‬ﻟﹶﻘﹶﻮﹺﻱ‪ (‬ﻭ ﺛﺎﻧﻴﺎ ﺍﻣﻴﻦ ﻫﺴﺘﻢ؛ ﻛﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ ﭼﻴﺰ ﻗﻴﻤﺘﻲ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫" ﻗﺎﻝﹶ ﺍﻟﱠﺬ‪‬ﻱ ﻋ‪‬ﻨ‪‬ﺪ‪‬ﻩ‪ ‬ﻋ‪‬ﻠﹾﻢ‪ ‬ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﺍﻟﹾﻜ‪‬ﺘﺎﺏﹺ"‬

‫ﻳﻚ ﻛﺴﻲ ﺍﺯ ﻭﺯﺭﺍ ﺣﻀﺮﺕ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﻳﻚ ﻋﻠﻤﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻛﺘﺎﺏ ﺑﻮﺩ‪) ،‬ﺣﺎﻻ ﻛﺘﺎﺏ ﭼﻴﺴﺖ؟!(‬

‫"ﺃﹶﻧ‪‬ﺎ ﺁﺗ‪‬ﻴﻚ‪ ‬ﺑﹺﻪ‪ ‬ﻗﹶﺒ‪‬ﻞﹶ ﺃﹶﻥﹾ ﻳ‪‬ﺮ‪‬ﺗ‪‬ﺪ‪ ‬ﺇﹺﻟﹶﻴ‪‬ﻚ‪ ‬ﻃﹶﺮ‪‬ﻓﹸﻚ‪".‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪۶٩‬‬

‫ﻳﻌﻨﻲ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻃﺮﻑ ﺗﻮ ﺭﺩ ﺑﺸﻮﺩ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻲﺁﻭﺭﻡ‪.‬‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻧﻜﺘﻪ ﺭﺍ ﻋﻼﻣﻪ ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﻳﻲ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺍﷲ ﻋﻠﻴﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﺍﻧﺪﻛﻪ‪ :‬ﻃﺮﻑ ﻳﻌﻨﻲ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﺮﺩﻥ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﭼﺸﻢ ﺭﺍ‬ ‫ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻥ ﺑﺮﺍ ﺩﻳﺪﻥ ﭼﻴﺰ ‪ .‬ﺍﻣﺎ " ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ‪ ‬ﻃﺮﻑ" ﻳﻌﻨﻲ ﺁﻥ ﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮ ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻔﺲ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪) .‬ﺑﻌﻀﻴﻬﺎ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎ‬ ‫ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ ﻳﻌﻨﻲ ﭘﻠﻚ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺯﺩﻥ‪ (.‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺎ ﻳﻚ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﺮﺩﻥ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻭ ﻳﻚ ﺩﻳﺪﻥ ﺩﺍﺭﻳﻢ‪ .‬ﻧﮕﺎﻩ ﻛﺮﺩﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ‬

‫ﺩﺳﺘﮕﺎﻩﻫﺎ ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﭼﺸﻢ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺁﻧﭽﻪﻛﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ‪ ،‬ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ .‬ﺍﻳﻦ "ﻃﺮﻑ ﺍﻟﻌﲔ" ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺗﺎ ﻣﺮﻛﺰ ﺑﻴﻨﺎﻳﻲ ﻣﻐﺰ‪ ،‬ﻛﺎﺭﻫﺎ‬

‫ﻣﺎﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﻛﺰ ﺑﻴﻨﺎﻳﻲ‪ ،‬ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺁﻧﺠﺎ ﻧﻘﺶ ﻣﻴﺒﻨﺪﺩ ﻭ ﺁﻧﺠﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ‪.‬‬ ‫ﺭﺩ‪ ‬ﻃﺮﻑ ﺍﻳﻨﺠﺎﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﭼﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻴﺎﻥ ﻛﻨﺪ؟! ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻴﺪﻛﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ‪ ،‬ﻋﻠﻢ ﺛﺎﺑﺖ ﻛﺮﺩﻩ ﻛﻪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﺑﺎ‬ ‫ﺳﺮﻋﺖ ﻧﻮﺭ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﺭ ﻣﺎﺩ ﺣﺮﻛﺖﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﺍﻧﺮﮊ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻋﺖ ﻧﻮﺭ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﻛﻪ ﺩﺍﺭﺩ‪،‬‬ ‫]ﻓﺮﺩ[ ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﺭ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺳﺮﻋﺖ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺑﻪ ﺍﻧﺮﮊﻳﻬﺎ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺑﺎﻻﺗﺮ‪.‬‬ ‫ﺣﺎﻻ ﯾﮏ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ اﻧﺠﺎم دﻫﯿﻢ‪ :‬ﺗﺎ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺘﻮن‪ ،‬ﺗﺼﻮﯾﺮ اﯾﻦ ﺳﺘﻮن ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﻧﻮر ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ آﻣﺪ‪ ،‬ﯾﺎ ﻣﺜﻼً ﺑﺎ‬

‫ﺳﺮﻋﺖ اﻟﻒ‪ .‬اﻣﺎ ﺗﺎ اراده ﻣﯿﮑﻨﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﻨﻢ ﺑﻪ اﯾﻦ دﯾﻮار‪ ،‬اﯾﻦ ﺳﺮﻋﺖ " ﻗَﺒﻞَ أن ﯾ‪‬ﺮﺗَﺪ " اﺳﺖ‪ .‬اﯾﻦ ﺳﺮﻋﺖ ﭼﻪ زﻣﺎﻧﯽ ﻣﯿﮕﯿﺮد؟ او‬

‫ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ؛ ﯾﻌﻨﯽ ﺑﺴﯿﺎر ﺳﺮﯾﻌﺘﺮ از آن‪ .‬آن ﺗﺨﺖ ﺑﺎ ﻋﻈﻤﺖ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ب اﯾﻨﺠﺎ آﻣﺪ؛ آن ﻫﻢ از آن ﻓﺎﺻﻠﻪ‪ .‬ﺳﺆال اﯾﻦ‬

‫اﺳﺖ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺗﺸﮑﯿﻼت ﺑﺎ آن ﻋﻈﻤﺖ ﺗﺎزه ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﻧﻮر اﮔﺮ ﻣﯽآﻣﺪ‪ ،‬ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ اﻧﺮژي ﻣﯿﺸﺪ و در ﻣﺴﯿﺮ ﻏﻮﻏﺎ ﻣﯿﮑﺮد‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺪون‬ ‫ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﯾﻦ ﺧﺮاﺷﯽآﻣﺪ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺣﻘﯿﻘﺘﯽ ﻓﻮقِ اﻧﺮژي اﯾﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎده ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﯾﮏ ﻧﻮري ﻓﻮق اﯾﻦ ﻧﻮر ﻣﺎدي آﻣﺪ‪.‬‬

‫اﯾﻦ ﭼﻪ ﻧﻮري ﻣﯿﺘﻮاﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻏﯿﺮ از اﯾﻨﮑﻪ آﻧﺠﺎ ﻋﺪم ﺷﺪ و اﯾﻨﺠﺎ وﺟﻮد ﺷﺪ‪ .‬ﻧﻪ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﻧﻮر ﺧﻮرﺷﯿﺪ و ﻧﻪ ﻧﻮر ذﻫﻦ‪ .‬ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ‬

‫ﺳﺮﻋﺖ ﻧﻮر وﺟﻮد‪ .‬اﯾﻦ ﻧﻮر وﺟﻮد ﭼﻘﺪر ﻗﻮﯾﺘﺮ از ﻧﻮر ذﻫﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ در اﯾﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ]زﻣﺎﻧﯽ[‪ ،‬وﺟﻮد را آﻧﺠﺎ ﻋﺪم ﮐﺮد و اﯾﻨﺠﺎ‬

‫ﻋﺪم‪ ،‬وﺟﻮد ﺷﺪ‪ .‬اﯾﻦ ﻋﺪم و وﺟﻮد‪ ،‬ﺗﺤﺖ ﺷﻌﺎع ﭼﻪ اﺳﻤﯽ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﻫﻢ ﻋﺪم ﺷﻌﺎﻋﺶ اﺳﺖ و ﻫﻢ وﺟﻮد؟! ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﺷﻌﺎع‬ ‫آن‪ ،‬ﻫﻢ وﺟﻮد ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ و ﻫﻢ ﺑﺮﻋﮑﺲ!‬

‫ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭ ﻓﻼﻥ ﻋﻤﻞ ﺟﺮﺍﺣﻲ ﺑﻪ ﺟﺎ ﭼﺎﻗﻮ‪ ،‬ﺍﺯ ﻓﻼﻥ ﺍﺷﻌﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﻟﻄﻴﻔﺘﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭼﺎﻗﻮ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﻣﻲﺑ‪‬ﺮﺩ‪ ،‬ﺻﺎﻓﺘﺮ ﻭ ﺗﻤﻴﺰﺗﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﻳﻚ ﺧﻂ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﻜﺸﻴﻢ‪ ،‬ﺑﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻛﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ ﻣﻴﻜﺸﻴﻢ‪،‬‬ ‫ﻳﻜﻲﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺁﻥ ﺗﺨﺖ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﺗﺮﻳﻠﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ‪ ،‬ﺑﺎ ﺣﺮﻛﺖ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﺩ ﻣﻲﺁﻣﺪ ﻭ ﻣﻲﺩﻳﺪﻳﺪ ﻳﻚ‬ ‫ﻃﺮﻓﺶ ﻣﺜﻼ ﺗﻖ ﻭ ﻟﻖ ﻣﻴﺸﺪ‪ .‬ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ ﭼﻪ ﺣﻘﺎﻳﻘﻲ ﺧﺒﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ؟ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﻛﺴﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻳﻚ ﻋﻠﻢ ﺩﺳﺖ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺗﺤﺖ‬ ‫ﺷﻌﺎﻉ ﺍﺳﻢ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﻋﺪﻡ‪ ،‬ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺪﻡ ﻭ ﻋﺪﻡ ﺭﺍ ﻭﺟﻮﺩﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﻮب اﯾﻦ ﻋﺮش‪ ،‬ﯾﮑﯽ از ﻣﻮﺟﻮدات ﻋﺎﻟﻢِ ﻃﺒﻊ ﺑﻮد‪ .‬ﮐﻞ ﻣﻮﺟﻮدات وﺿﻌﯿﺘﺸﺎن اﯾﻦ اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ اﯾﻦ اﻧﺴﺎن‬ ‫ﺗﺮﺑﯿﺖ ﺷﺪه‪ ،‬ﺑﻨﺪة ﺧﺪا ﺑﺎ ﺑﻬﺮهﮔﯿﺮي از آن اﺳﻢ ﺗﻮاﻧﺴﺖ اﯾﻦ ﮐﺎر را اﻧﺠﺎم دﻫﺪ‪ .‬ﻧﻪ اﯾﻨﮑﻪ اﺳﻢ‪ ،‬ﻟﻔﻆ ﺑﻮده‪ ،‬ﺑﻠﮑﻪ‬ ‫ﺧﻮدش ﺑﻪ آن اﺳﻢ رﺳﯿﺪه و ﺧﻮدش آن اﺳﻢ ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻋﺮﺽ ﺷﺪ ﻛﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ‪ ،‬ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻧﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﻜﻪ ]ﺭﻧﮕﻬﺎ[ ﻫﻤﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭﻧﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻌﻜﺎﺱ ﻃﻮﻝ ﻣﻮﺟﻬﺎ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ‬ ‫ﺍﺷﻴﺎ ﻣﺨﺘﻠﻒ‪ ،‬ﺭﻧﮕﻬﺎ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺁﺑﻲ ﻭ ﻗﺮﻣﺰ ﻭ ﺳﺒﺰ ﭘﺪﻳﺪ ﻣﻲﺁﻳﺪ‪ .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﺴﺘﻘﻼ ﻭ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ‪ .‬ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ‬ ‫ﻧﻮﺭ ﺁﺑﻲ ﻣﻨﻬﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺮﻣﺰ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٧٠‬‬

‫ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﺭﻧﮕﻬﺎ‪ ،‬ﺗﻌﺪﺍﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ ﻛﺜﺮﺕ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﺷﺎﻫﻜﺎﺭ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﻳﻦ ﻣﻬﻨﺪﺱ‬ ‫ﻫﺮﭼﻪ ﻛﺜﺮﺕ ﺭﻧﮓ ﺭﺍ ﻭﺳﻌﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺗﻲ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﻛﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺿﻌﻒ ﺍﺳﺖ‪) .‬ﻣﺜﻼ ﺩﺭﻛﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻫﺎ(‬ ‫ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻳﻚ ﻗﺴﻢ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ‪ ۳۰‬ﻗﺴﻢ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﺑﻮﺩﻥ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ‪ ۳۰‬ﻗﺴﻢ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻧﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ‪ ،‬ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻃﻮﻝ‬ ‫ﻣﻮﺝﻫﺎ ﻧﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ‪ ،‬ﺑﺎﺯ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺷﮕﻔﺘﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﻛﺜﺮﺕ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ‪ ،‬ﻋﻈﻤﺖ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﻣﻨﺘﻬﺎ‬ ‫ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻧﻮﺭ ]ﻭﺟﻮﺩ[‪ ،‬ﻣﺜﻞ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻧﻮﺭ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻫﺮ ﻧﻮﺭ‪ ،‬ﺩﺭﺟﺎﺗﺶ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺩﺭﺟﺔ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺜﻞ ﺩﺭﺟﺔ‬ ‫ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ‪ .‬ﺍﻳﻨﺠﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺑﺮﻛﺖ ﭘﺎﻛﻲ ﻧﻔﺲ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﻚ ﺗﻴﺰ ﻧﮕﺮ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ‬ ‫ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺑﻪ ﺑﺮﻛﺖ ﭘﺎﻛﻲ ﻧﻔﺲ ﺣﺎﺻﻞ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﺎل‬ ‫ﻣﺜﻼ ﺑﻪ ﻳﻚ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻛﻨﺪ ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﺻﻮﺭﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺟﺪﺍ ﻛﻦ؛ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ؟ ﻣﺜﺎﻟﻲ ﻣﻴﺰﻧﻴﻢ ﺗﺎ ﻛﺎﺭ‬ ‫ﺭﺍﺣﺖﺗﺮ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﻣﻴﮕﻮﻳﻴﻢ ﻣﺜﻼ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺳﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺓ ﺁﻥ ﺟﺪﺍ ﻛﻦ‪ .‬ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ؟ ﻣﻴﮕﻮﻳﻴﻢ ﻣﺜﻼ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ‬ ‫ﺑﻴﺎﻭﺭ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺎﺩﻩ‪ .‬ﺍﺻﻼ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ ﻛﺎﺳﻪﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻣﻲﺁﻭﺭﺩ‪ ،‬ﻣﺎﺩﺓ ﺁﻥ )ﺍﺳﺘﻴﻞ‪ ،‬ﭼﻴﻨﻲ ﻭ ‪ (...‬ﺭﺍ ﺍﺻﻼ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺻﻮﺭﺕ ﺟﺪﺍ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ ﻛﻨﺎﺭ ﻣﻴﺰﻧﺪ‪ ،‬ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺟﺪﺍ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﻛﺎﺳﻪ ﺑﺎ ﻣﺎﺩﻩ ﺁﻥ ﻛﺎﺳﻪ‪ ،‬ﺟﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺷﻤﺎ‬ ‫ﺫﻫﻨﻬﺎ ﺗﻴﺰ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﻴﺪﻛﻪ ﺍﺻﻼ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﺎﺩﻩﺍ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺧﻮﺩ‪ ‬ﺻﻮﺭﺕ‪ ‬ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﻣﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ‪ ‬ﻣﺎﺩﻩ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺁﻥ ﻫﻢ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ‪ ،‬ﺧﻮﺩﺵ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﭘﺎﻛﻲ ﻧﻔﺲ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺍﺻﻼ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ ﻛﻪ‬ ‫ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ )ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﻣﺜﺎﻝ(‪ .‬ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻫﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﻧﮓ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺟﺪﺍ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻛﻪ ﺭﻧﮓ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺭﻧﮓ‪ ،‬ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫در ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎده ﻣﺤﺎل اﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﻮرت ﮐﺎﺳﻪ‪ ،‬ﺟﺪاي از ﻣﺎده وﺟﻮد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﯾﺎ در ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎده‪ ،‬ﻣﺤﺎل اﺳﺖ رﻧﮓ ﺟﺪاي از ﻧﻮر‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺷﻌﺎع آن اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ در ﻋﺎﻟﻢ ذﻫﻦ‪ ،‬ﻣﯿﺘﻮاﻧﺪ ﻧﻮري را ﻣﻨﻬﺎي رﻧﮓ ﺗﺼﻮرﮐﻨﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﺑﺎﻻﺗﺮ رود‪ ،‬ﺧﻮد ﻫﺴﺘﯽ را ﺗﻮﺟﻪ ﻣﯿﮑﻨﺪ‬ ‫ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﻣﻮﺟﻮدي‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ در ﻋﺎﻟﻢ ﻃﺒﻊ ﻣﺤﺎل اﺳﺖ‪ .‬اﺻﻼً ﻣﺎده ﺗﺎب و ﺗﻮان ﺗﺎﺑﺶ ﺧﻮد ﻧﻮر را ﻧﺪارد‪ .‬ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎده ﭘﺴﺖﺗﺮﯾﻦ‬

‫ﻋﺎﻟﻢ اﺳﺖ‪] .‬ﻧﻮر ﻫﺴﺘﯽ[ ﻫ‪‬ﯽ ﺿﻌﯿﻒ ﺷﺪه ﺗﺎ ﺑﺼﻮرت ﻣﻮﺟﻮدات درآﻣﺪه اﺳﺖ‪ .‬در اﯾﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﺮﭼﻪ ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ ﺧﻮد‪ ‬وﺟﻮد را‬

‫ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﯿﻢ؛ ﻓﻘﻂ ﻣﻮﺟﻮد را ﻣﯽﺑﯿﻨﯿﻢ‪ .‬اﻣﺎ اﮔﺮ ﻧﻔﺲ ﭘﺎك ﺷﺪ‪ ،‬ﺧﻮد وﺟﻮد را ﺗﻮﺟﻪ ﭘﯿﺪا ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺪون ﻫﯿﭽﮕﻮﻧﻪ ﻣﻮﺟﻮدي‪ .‬اﮔﺮ ﺑﻪ‬ ‫اﯾﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬آﻧﮕﺎه ﻣﻔﻬﻮم اﯾﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان آﯾﻪ را و ﻣﻮﺟﻮدات اﯾﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان آﯾﻪ را آﻣﺎدﮔﯽ ﻓﻬﻢ ﭘﯿﺪا ﻣﯿﮑﻨﺪ‪.‬‬

‫آﻧﻮﻗﺖ ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽاﻓﺘﺪ‪ .‬ﺑﺮاي ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺑﺮدن درﺟﮥ وﺟﻮدي ﺧﻮد‪ ،‬ﺗﻼش ﻣﯿﮑﻨﺪ؛ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ از آﻧﻬﺎ در ﺟﻨﺎب "آﺻﻒ" ﺑﻮد‪.‬‬

‫ﭘﺲ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻗﺎﺑﻞ ﻣﺬﻣﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﻘﺪﺳﻲﺍﻧﺪ ﻭ ﺣﻖﻧﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﺔ ﺍﻳﻦ ﻟﺬﺗﻬﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﻲ ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﺓ‬ ‫ﺷﺮﻉ ﻣﻘﺪﺱ ﺍﺳﻼﻡ‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﺎﻻﺗﺮ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﻣﻘﺪﺱﺍﻧﺪ ﻭ ﻫﻴﭻ ﻣﺬﻣﻮﻡ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻛﺮﺩ‪ ،‬ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﭼﻴﺰ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﺯ ﺗﺄﺛﻴﺮﺍﺕ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﺎﻳﻲ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﺟﻠﺴﺔ ﺑﻌﺪ ﺍﻧﺸﺎﺀﺍﷲ ﻋﺮﺽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٧١‬‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﻫﻔﺪﻫﻢ‬ ‫ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖﻫﺎ ﻣﺨﺘﻠﻔﻲ ﺑﺮﺍ ﺑﺤﺚ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻮﻟﻮﺩﻫﺎ ﻣﺒﺎﺭﻙ ﺍﻳﺎﻡ ]ﺷﻌﺒﺎﻥ[ ﻭ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺍﻳﺎﻡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻇﻬﻮﺭ ﺣﻀﺮﺕ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﻟﺤﺎﻅ ﺣﻔﻆ ﺭﻭﺍﻝ ﻋﺎﺩ ﺑﺤﺚ ﺩﺭ ﻓﺮﺻﺖ ﻛﻢ‪ ،‬ﺑﺤﺚ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ‪.‬‬

‫ﺷﻨﺎﺧﺖ وﯾﮋﮔﯿﻬﺎي زﻧﺪﮔﯽ دﻧﯿﺎﯾﯽ )ﻣﺬﻣﻮم(‪1‬‬ ‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‬ ‫ﺩﺭ ﺑﺤﺜﻬﺎ ﺟﻬﺎﻧﺸﻨﺎﺳﻲ‪ ،‬ﺑﻄﻮﺭ ﺧﻼﺻﻪ ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﻪ ﺑﺮﻛﺖ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻧﻔﺲ‪ ،‬ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﻚ ﻟﻄﺎﻓﺖ ﺭﻭﺣﻲ ﺧﺎﺻﻲ ﭘﻴﺪﺍ‬ ‫ﻣﻴﺸﻮﺩﻛﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺫﻫﻦ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﻴﺰﺗﺮ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺠﺰﻳﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ ﻭ‬ ‫ﻗﻮﻳﺘﺮ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻴﻠﻲ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﺘﺤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺗﻔﻜﻴﻚ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻄﻮﺭ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ‬ ‫ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﺎ ﻣﺸﺎﻫﺪﺓ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ‪ ،‬ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ‪ ‬ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻗﻮ ﺑﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺗﻔﻜﻴﻚ ﻛﻨﺪ ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﺣﺲ ﻛﻨﺪ؛ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺷﻨﺎ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﺜﻞ ﺷﻌﺎﻉ ﻧﻮﺭ ﺑﺎ ﻣﻨﺒﻊ ﻧﻮﺭ ﺩﺭ‬ ‫ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺑﺮﻛﺖ ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻳﺪﮔﺎﻫﻲ‪ ،‬ﻣﺮﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻜﻨﺪ ﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﻋﺎﻟﻢ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﮕﻮﻧﮕﻲ‬ ‫ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﻭ ﻫﻢ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺑﺤﺚ‪ ،‬ﺭﺷﺘﻪ ﺩﺭﺍﺯ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍ ﻣﺎ ﻛﻔﺎﻳﺖﻛﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻨﺠﺎ‪ ،‬ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ‬ ‫ﺧﺘﻢ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﺎﻳﻲ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻟﻄﻒ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﻋﺮﺽ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﺎﻳﻲ ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﻴﺮﻭﻥ‪ ،‬ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻥ ]ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﺎﻳﻲ[ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﻫﺮﻛﺲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻥ‪،‬‬ ‫ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﻮﺍﺟﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﻫﺮﻛﺴﻲ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﺎل‬ ‫ﻗﺒﻼ ﻣﺜﺎﻝ ﺯﺩﻳﻢ ﻛﻪ ﺳﻪ ﻇﺮﻑ ﺁﺏ‪ ،‬ﮔ‪‬ﻞ ﻭ ﻳﺦ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ‪ .‬ﻳﻚ ﺿﺮﺑﻪ ﻭﺍﺣﺪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺳﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ .‬ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻪ‬ ‫ﻇﺮﻑ‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﻨﺎﺳﺐ ﭼﮕﻮﻧﮕﻲ ﺁﻥ ﻣﺤﺘﻮﺍ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﺴﺎﻭ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻲ ﻣﺜﻞ ﻳﺦ‪ ،‬ﺍﺻﻼ ﻣﻮﺝ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺜﺎﻝ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺪﻫﻴﻢ‪ ،‬ﺳﻪﮔﻮﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳﻚ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﻭﺍﺣﺪ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ‪ .‬ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺗﺄﺛﻴﺮﺍﺕ ]ﻣﺨﺘﻠﻔﻲ‬ ‫ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ[‪ .‬ﻳﻜﻲ ﺭﺍ ﺑﺸﺪﺕ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﺁﻥ ﺣﺘﻲ ﺑﻪ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﻣﻲﺍﻓﺘﺪ‪ .‬ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺩﻳﮕﺮ‬ ‫ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﺘﻲ ﺑﻪ ﻭﺿﻊ ﻭﺧﻴﻤﻲ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺻﻼ ﺑﻲﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻲ ﻭ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﻭ ﻏﺼﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻮﺩﻩ‪ ،‬ﻳﻚ ﺣﺎﺩﺛﺔ ﻣﺎﺩ ﺑﻮﺩﻩ‪ ،‬ﺁﻧﭽﻪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﺮﻛﺪﺍﻡ ﺍﻣﻮﺍﺟﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ‪ ،‬ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ‬ ‫]ﻓﺮﺩ[ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺯﻧﺪﮔﻲ‪ ،‬ﺑﺴﺘﮕﻲ ﺑﻪ ﭼﮕﻮﻧﮕﻲ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻟﻄﺎﻓﺖ ﻭ‪ ...‬ﺩﺍﺭﺩ ﻭ‬ ‫ﻫﻤﻴﻦﻫﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺍﻗﺴﺎﻡ ﺗﺄﺛﻴﺮﺍﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻲﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻲ‪.‬‬ ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ ]ﺗﻮﺟﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ[‪ ،‬ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﺎﻳﻲ ﻭ ﻭﻗﺘﻲ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻣﻴﺸﻮﺩ‬ ‫ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺁﺧﺮﺗﻲ‪ .‬ﭘﺲ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ ﺣﺎﺩﺛﺔ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٧٢‬‬

‫زﻧﺪﮔﯽ دﻧﯿﺎﯾﯽ‬ ‫ﻭﻳﮋﮔﻴﻬﺎ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﺎﻳﻲ ﺭﺍ ]ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺘﻌﺎﻝ[ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﺣﺪﻳﺪ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺍﺩﺍﺕ ﺣﺼﺮ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺣﻘﻴﻘﺖ ]ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﺎ[‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺟﺰ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺩﻧﺒﺎﻝ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺮﻭﻳﺪ‪.‬‬

‫ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﺣﺪﻳﺪ ﺁﻳﺔ ‪ ۲۰‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﺍﻋ‪‬ﻠﹶﻤ‪‬ﻮﺍ ﺃﹶﻧ‪‬ﻤ‪‬ﺎ ﺍﻟﹾﺤ‪‬ﻴﺎﺕ‪ ‬ﺍﻟﺪ‪‬ﻧ‪‬ﻴﺎ ﻟﹶﻌ‪‬ﺐ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﻟﹶﻬ‪‬ﻮ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺯﹺﻳﻨ‪‬ﺖ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺗ‪‬ﻔﺎﺧ‪‬ﺮ‪ ‬ﺑ‪‬ﻴ‪‬ﻨ‪‬ﻜﹸﻢ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺗ‪‬ﻜﺎﺛﹸﺮ‪ ‬ﻓ‪‬ﻲ ﺍﻟﹾﺄﹶﻣ‪‬ﻮﺍﻝﹺ ﻭ‪ ‬ﺍﻟﹾﺄﹶﻭ‪‬ﻻﺩ‪."‬‬

‫ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻟﻮﻟﺔ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺭﻳﺨﺖ ﻭ ﻣﻮﺍﺩ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻌﺮﻓﻲ‬ ‫ﻓﺮﻣﻮﺩ‪:‬‬ ‫ﻟـﻬﻮ‪ ،‬ﻟﻌﺐ‪ ،‬زﯾﻨﺖ‪ ،‬ﺗﻔﺎﺧﺮ ﺑﯿﻦ ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ و ﺗﮑﺎﺛﺮ ﺑﯿﻦ اﻣﻮال و اوﻻد‪.‬‬ ‫ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻭﻳﮋﮔﻴﻬﺎ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﺎﻳﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﻗﺒﺔ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺭﺳﻲ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ ﺁﻳﺎ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﺎ‪ ،‬ﺩﻧﻴﺎﻳﻲ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ‬ ‫ﺁﺧﺮﺗﻲ ﻭ ﺑﻪ ﭼﻪ ﺩﺭﺟﻪﺍ ؟‬ ‫ﻣﻌﻨﯽ آﯾﻪ‬ ‫ﺍﻭﻝ ﺑﺎ ﻟﻔﻆ ﺇﹺﻋ‪‬ﻠﹶﻤ‪‬ﻮﺍ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻣﻄﻠﺐ ﻣﻬﻤﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻛﺴﻲ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ‪ ،‬ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻴﻢ‪ :‬ﺗﻮﺟﻪﻛﻦ‪ ،‬ﮔﻮﺷﻬﺎﻳﺖ ﺭﺍ‬ ‫ﺑﺎﺯﻛﻦ‪ ،‬ﺩﻗﺖ ﻛﻦ ﻭ ﺑﻔﻬﻢ‪ .‬ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪﻛﻪ ﻣﻄﻠﺐ‪ ،‬ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﻭ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺭﺍ‬ ‫ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ ،‬ﻓﻬﻢ ﺁﻥ ﺧﻴﻠﻲ ﻣﺸﻜﻞ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺻﺮﻑ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ‪ ۱۰‬ﺟﻠﺪ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻡ ﻳﺎ ﺣﺘﻲ ﺁﻥ ﺭﺍ‬ ‫ﺗﺪﺭﻳﺲ ﻫﻢ ﻛﺮﺩﻩﺍﻡ‪ ،‬ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻓﻬﻢ ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﻇﺮﺍﻓﺖ ﺧﺎﺻﻲ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‪ .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ؛ ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻳﻢ ﻣﻄﻠﺐ ﭼﻴﺴﺖ‪ .‬ﻋﻠﻢ ﺧﺎﺹ ﻭ‬ ‫ﺗﻮﺟﻪ ﺧﺎﺹ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ " ﺍﻋ‪‬ﻠﹶﻤ‪‬ﻮﺍ " ﺗﺎ " ﺍﻋ‪‬ﻠﹶﻤ‪‬ﻮﺍ " ﺭﺍ ﻧﻔﻬﻤﻴﻢ‪ ،‬ﺍﺻﻼ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﺸﻮﻳﻢ ﺣﻴﺎﺕ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ‪.‬‬

‫ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺗﺨﻴﻼﺕ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ‪] ،‬ﻛﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮﻳﻢ[‪.‬‬ ‫اﻧﺤﺼﺎر در " أﻧّﻤ‪‬ﺎ"‬ ‫ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻗﺖ‪ ،‬ﺑﺎ ﻟﻔﻆ " ﺃﻧ‪‬ﻤ‪‬ﺎ" ﺣﺼﺮ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺣﻴﺎﺕ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ‪ .‬ﻛﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ]ﻗﺮﺁﻥ[ ﻭ ﻧﻬﺞﺍﻟﺒﻼﻏﻪ ﻣﺬﻣﺖ ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺭﺍ‬ ‫ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ‪ .‬ﺭﻳﺸﺔ ﺁﻥ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﺎﻳﻲ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻮ ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻟﻬﻲ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﺍﻟﹾﺤﻴﺎﺓﹸ ﺍﻟﺪ‪‬ﻧﻴﺎ "‪.‬‬ ‫ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﺎﻳﻲ ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺎﻡ ﻣﻘﺪﺱ ﻭ ﭘﺎﻙ‪.‬‬

‫ﻟﻌﺐ‬

‫ﺧﻮﺏ‪ " ،‬ﻟﻌﺐ " ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ؟ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ‪ " :‬ﻫﺪﻓﻲ ﺭﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺧﻴﻠﻲ ﺟﺪ ﺑﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﻜﻮﺷﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﭘﺲ ﺍﺯ‬ ‫ﻣﺪﺗﻲ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻭﻝ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ‪ ،‬ﺑﺎ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺭﻳﺰ ﻧﻤﻴﺴﺎﺯﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﻳﻚ ﻛﺎﺭ ﻟﻌﺐ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺩﺭ ﻛﺎﺭﻫﺎ ﺑﭽﻪﻫﺎ‬ ‫ﺧﻴﻠﻲ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻣﺤﺴﻮﺱ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﻳﺎ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ‪ ،‬ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻧﮕﺬﺍﺭ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ‬ ‫ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺍﺯ ﺑﺎﺯ ﺍﺧﺮﺍﺝ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﮔﺎﻫﻲ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺁﻥ ﺩﻋﻮﺍ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﺭﻭ ﺁﻥ‬ ‫ﻛﺎﺭ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻭﻝ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻭ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻛﺎﺭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ ﻫﺮﻛﺴﻲ ﺧﺎﻧﺔ ﺧﻮﺩﺵ‪.‬‬ ‫ﻣﻌﻨﺎ ﻟﻌﺐ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻛﺎﺭﻫﺎ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻧﺨﻴﺮ‪ ،‬ﻛﺎﺭﻫﺎ ﺑﭽﻪﻫﺎ‪ ،‬ﺍﺯ ﻣﺼﺎﺩﻳﻖ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻫﺮ ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻲ ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ‬ ‫ﻭﺿﻌﻲ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﺎﺯ ‪ .‬ﭼﻪ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪ‪ ،‬ﭼﻪ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٧٣‬‬

‫ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﺎ ‪ -‬ﻧﻪ ﺩﻧﻴﺎ – ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻟﻌﺐ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﻣﻮﺍﺟﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺁﻥ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺣﺎﻟﺖ ﺑﺎﺯ‬ ‫ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﻛﻮﺗﻪﺑﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻓﻘﻂ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻴﻨﻨﺪ ﻧﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ‪ ،‬ﺑﺮ ﺳﺮ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﺑﻲﭘﺎﻳﻪﺍ ﻣﺘﻜﻲ‬ ‫ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺧﻴﻠﻲ ﺟﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺍﻗﻊ‪ ،‬ﺍﺳﺎﺳﻲ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻳﻚ ﻃﺮﻓﺶ ﻋﺪﻡ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺎﻳﻪ ﺑﻪ ﺗﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ‪ ،‬ﺟﻠﻮﻩﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﻣﺴﻘﻞ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺍﻫﻞ ﺩﻧﻴﺎ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻣﻲﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ‬ ‫ﺗﻮﺟﻬﺶ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭﻭ ﺁﻥ ﺣﺎﻻﺕ ﺧﻮﺩﺵ ﺧﻴﻠﻲ ﺟﺪ ﻫﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ‪.‬‬

‫ﯾﮏ ﻣﺜﺎل ﺳﺎدهﺗﺮ‬

‫ﻳﻚ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺠﻬﺰ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻬﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬﻤﻲ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ‬ ‫ﺁﻥ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ .‬ﻳﻜﻲ‪ ،‬ﺍﻧﺴﺎﻥﻛﻮﺗﻪ ﻓﻜﺮ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺩﻭ ﺳﻪ ﺳﺎﻟﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺴﺒﺖ‬ ‫ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﺩ‪ .‬ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﻛﻪ ﻛﻤﻲ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪﻛﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎ‪ ،‬ﺩﺭﺧﺸﻨﺪﮔﻲ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺁﻥ‬ ‫ﺩﺭﺧﺸﻨﺪﮔﻴﻬﺎ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺷﻜﻠﻬﺎ ﻭ ﻣﻨﺤﻨﻴﻬﺎ ﻭ ﺑﺮﺁﻣﺪﮔﻴﻬﺎ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻳﻦ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﺯﻳﺒﺎﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ‬ ‫ﻣﻘﺪﺍﺭﻛﻪ ﻋﻤﻖ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻳﻚ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺟﺪﻳﺘﺶ ﻗﻮﻳﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻗﻄﻌﺎﺗﺶ ﺭﺍ ﻣﺜﻼ‬ ‫ﺑﺎﺯ ﻭ ﺑﺴﺘﻪﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺍﺯ ﺁﻥ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭ ﺟﺪﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺑﺎﺯ ﻭ ﺑﺴﺘﻪ ﻛﺮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﻫﻤﺔ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﺜﻼ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻣﻴﻜﺮﻭﺳﻜﭗ‬ ‫ﺩﺍﺭﻳﻢ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻳﻚ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﭼﻪ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺩﺍﺭﺩ؟ ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﺷﻜﻞ ﻭ ﺩﺭﺧﺸﻨﺪﮔﻲ ﻭ ﻣﻨﺤﻨﻲ‪ ،‬ﻛﺎﺭﺑﺮﺩ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﻛﺸﻔﻴﺎﺕ‬ ‫ﺷﮕﻔﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﺍﻭ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺑﻘﻴﻪ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﺳﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮ ﺩﻳﮕﺮ‪،‬‬ ‫ﻛﺎﺭﺷﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﻤﺔ ﺟﺪﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﻛﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﺑﻬﺮﻩﺍ ﻛﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺟﺬﺑﻪ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺷﺪﻩ‪ ،‬ﺩﺭ‬ ‫ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪﺍ ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﮔﺬﺭﺍ ﻭ ﭘﻮﭺ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰ ﺩﺭﺧﺸﻨﺪﻩﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻴﻜﺮﻭﺳﻜﭗ ﺑﻪ‬ ‫ﺁﻥ ﻛﻮﺩﻙ ﻛﻮﺗﻪ ﻓﻜﺮ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻴﻢ‪ ،‬ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﻜﺮﻭﺳﻜﭗ ﺭﺍ ﺍﺻﻼ ﭘﺮﺕ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺁﻧﻄﺮﻑ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺑﺰﺍﺭ‬ ‫ﭼﻨﺪ ﻛﻴﻠﻮﻳﻲ ﺳﺎﺩﻩ‪ ،‬ﺑﻪ ﺁﻧﺼﻮﺭﺕ ﺍﺯ ﻛﺎﺭﺑﺮﺩ ﺑﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﺑﺎﻃﻦ ﺁﻥ ﺑﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﭘﻲ ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ‬ ‫ﻋﻤﻖ‪ ،‬ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫اﯾﻦ را ﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ زﻧﺪﮔﯽ ﺳﺎده ﺳﺮ ﺳﻔﺮهﻣﺎن ﺗﻄﺒﯿﻖ ﺑﺪﻫﯿﻢ‪ .‬ﮐﺴﯽ ﮐﺒﺎﺑﯽ ﯾﺎ ﺳﯿﺒﯽ را ﻣﯽﺑﯿﻨﺪ و ﺻﺮﻓﺎً از ﺑﻮ ﯾﺎ‬ ‫ﻣﺰة آن ﻟﺬت ﻣﯿﺒﺮد‪ .‬اﯾﻦ آﻗﺎ‪) ،‬اﯾﻦ( ﺟﻨﺎب ﭼﻨﯿﻦ و ﭼﻨﺎن ﺑﺎ اﻟﻘﺎبِ ﭼﻨﺎن‪ ،‬اﯾﻦ ﺑﺎ ﯾﮏ ﮔﺮﺑﻪ و ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﭼﻪ ﻓﺮﻗﯽ‬ ‫دارد؟! او ﻫﻢ ﺣﺲ اﺳﺘﺸﻤﺎم او را ﺟﺬب ﻣﯿﮑﻨﺪ و از ﻣﺰة آن ﻟﺬت ﻣﯿﺒﺮد‪] .‬اﻣﺎ[ ﯾﮏ ﮐﺲ دﯾﮕﺮ‪ ،‬وﻗﺘﯽ آن‬

‫ﮔﻮﺷﺖ را ﻣﯿﺨﻮرد‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺧﻮاص آن دارد‪ .‬ﯾﮏ ﺧﻮرده ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ دارد‪ .‬اﯾﻦ ﻓﺮد ﺑﺎ ﮐﺎرﺑﺮد و ﺧﻮاص اﯾﻦ ﻣﯿﻮه ﯾﺎ‬ ‫ﮔﻮﺷﺖ‪ ،‬آﺷﻨﺎﺳﺖ‪ .‬وﻗﺘﯽ اﯾﻦ ﺳﯿﺐ را ﺑﺮﻣﯿﺪارد و ﻣﯿﺨﻮرد ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺧﻮاصآن دارد‪ .‬ﺿﻤﻦ اﯾﻨﮑﻪ از ﻋﻄﺮ و ﻣﺰه‬ ‫ﻟﺬت ﻣﯿﺒﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎ آن ﻓﺮد ﺧﯿﻠﯽ ﻓﺮق دارد‪ .‬اﯾﻦ ﺑﺎ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺧﯿﻠﯽ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬اﯾﻨﻬﺎ‪ ،‬زﻧﺪﮔﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪) .‬اﯾﻨﻬﺎ(‬ ‫اﻣﻮاج ﻟﺬت ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬اﯾﻦ ﯾﮑﯽ آﻗﺎ‪ ،‬ﻣﯽﺑﯿﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ آن آﮔﺎﻫﯿﻬﺎ‪ ،‬ﯾﮏ ﺣﺎﻻت دﯾﮕﺮي در دروﻧﺶ ﻣﻮج ﻣﯿﺰﻧﺪ‬ ‫و ﻟﺬا زﻧﺪﮔﯽاش ﺟﻮر دﯾﮕﺮ اﺳﺖ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٧۴‬‬

‫رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﻓﺎﻋﻞ از ﻓﻌﻞ‬ ‫ﺣﺎﻻ ﯾﮏ آﻗﺎﯾﯽ وﻗﺘﯽ ﺑﻪ آن ﻏﺬا ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ ،‬ﻓﻌﻞ ﺧﺪا را در آن ﻣﯽﺑﯿﻨﺪ‪ .‬ﻣ‪‬ﻈﻬﺮ اراده ﺧﺪا و ﻣﻈﻬ‪‬ﺮ اﺳﻤﺎءاﷲ‬ ‫ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﺰة ﺧﺪا را ﻣﯿﭽﺸﺪ‪ .‬ﻋﻼوه ﺑﺮ ﺧﻮاص ﮐﺎرﺑﺮدي ﮐﻪ آﻗﺎي ﻏﺬاﺷﻨﺎس آن را ﻣﯿﺨﻮرد‪ ،‬اﯾﻦ ﻓﺮد ﺑﺎ ﯾﮏ ﻋﻤﻖ‬ ‫دﯾﮕﺮي ﺣﻘﯿﻘﺖ آن را ﺗﻮﺟﻪ دارد‪ .‬ﺿﻤﻦ اﯾﻨﮑﻪ از ﻋﻄﺮ و ﻣﺰه ﻟﺬت ﻣﯿﺒﺮد‪ ،‬در ﻋﯿﻦ ﺣﺎل ﯾﮏ اﻣﻮاج و ﻃﻮل‬ ‫ﻣﻮﺟﻬﺎي دﯾﮕﺮي در او اﯾﺠﺎد ﻣﯿﺸﻮد و زﻧﺪﮔﯽ دﯾﮕﺮي دارد‪ .‬اﯾﻨﻬﺎ ﻫﻤﻪ در درون اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺳﺖ‪ .‬ﺑﯿﺮون ﯾﮑﯽ اﺳﺖ؛‬ ‫اﻣﺎ اﻣﻮاج ﻓﺮق ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ‪.‬‬

‫آﻧﻬﺎ ﮐﻪ در ﻣﺴﯿﺮ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻗﺮار ﻣﯿﮕﯿﺮﻧﺪ‪ ،‬در ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﮔﻨﺎه ﻣﯽاﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺎزه ﻣﯿﻔﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﮔﻨﺎه ﭼﯿﺰ ﻋﺠﯿﺒﯽ‬ ‫ﺑﻮده‪ ،‬اﺻﻼً ﻣﺴﺘﻘﯿﻤﺎً ﺑﺮاي ﻣﻦ زﻧﺪﮔﯽ اﯾﺠﺎد ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ .‬زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯿﺸﻮد دﻧﯿﺎﯾﯽ ﯾﺎ آﺧﺮﺗﯽ‪ .‬ﭘﺲ ﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﺑﻪ اﯾﻦ‬ ‫ﻋﺎﻟﻢ ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ‪ ،‬ﻫﺮﮐﺲ ﺑﻪ اﻧﺪازة ﺷﻨﺎﺧﺘﯽﮐﻪ از ﻫﺪف ﺧﻠﻘﺖ اﯾﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻣﯿﮑﻨﺪ‪- ،‬ﻧﻪ اﯾﻨﮑﻪ در‬ ‫ذﻫﻨﺶ ﺧﯿﺎﻟﺒﺎﻓﯽ ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ -‬ﺑﻪ ﻫﻤﺎن اﻧﺪازه از آن درك ﻣﯿﮑﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﺎل‬ ‫ﻣﺜﻼ ﻳﻚ ﺭﻭﺳﺘﺎﻳﻲ ﺩﻭﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ ﻛﻪ ﺗﺎ ﺑﺤﺎﻝ ﻳﺨﭽﺎﻝ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪) .‬ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻪ ﺑﺮﻛﺖ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺍﺳﻼﻣﻲ‪ ،‬ﺑﻌﻴﺪ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺳﺘﺎﻳﻲ ﺑﺎﺷﺪ‪ (.‬ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﻛﻤﺪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﻴﺨﺮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ ﺑﻪ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺧﻮﺩﺵ‪ ،‬ﺑﺎ ﭼﻪ ﺯﺣﻤﺘﻲ ﻭ ﺑﺮﺍ‬ ‫ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭘﺰ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﭼﻪ ﻟﺒﺎﺳﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ‪ .‬ﺑﺎ ﻫﻤﺔ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭﻫﺎ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﻳﻚ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﻳﻨﻬﻤﻪ ﻛﺎﺭ ﺟﺪ‬ ‫ﺑﺮﺍ ﻳﻚ ﻫﺪﻑ ﺑﻲﺍﺳﺎﺱ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﻳﻚ ﻣﺘﺨﺼﺺ‪ ،‬ﺩﺍﺭﻭﻫﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ‬ ‫ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺗﻼﺵ‪ ،‬ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺒﻮﺩﻩ‪ .‬ﻫﺪﻑ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﻳﺨﭽﺎﻝ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ‪ ،‬ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺍ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﺪﻓﻲ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﻝ‬ ‫ﺩﺭﺳﺖ ﻛﺮﺩﻩ‪ ،‬ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ]ﺍﻳﻦ ﺗﻼﺵ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺍﺳﺖ[‪.‬‬ ‫ﻣ‪‬ﺜﻞ ﺁﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻧﻴﻔﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ‪ ،‬ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻣﺜﻞ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺁﻥ ﺭﻭﺳﺘﺎﻳﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻳﺨﭽﺎﻝ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﻴﻮﻩ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ‪ ،‬ﺍﺯ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﺻﻮﺭﺕ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﺎﺯ ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻫﻞ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ‬ ‫ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻴﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻫﺮﺩﻭﻛﺸﺎﻭﺭﺯﻧﺪ؛ ﺍﻣﺎ ﺁﻥ ﻛﺸﺎﻭﺭﺯ ﻭﻟﻮ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻛﻴﻔﻴﺖ ﻭ ﺻﺎﺩﺭﺍﺕ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺁﺧﺮﺵ ﭼﻪ؟ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺮﺳﺪ ﻛﻪ‬ ‫ﻣﺜﻼ ‪ ۱۰‬ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺟﺎﻳﺰﻩ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻳﺎ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪﻫﺎ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻛﺸﺎﻭﺭﺯ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﻣﮕﺮ ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﺧﻠﻘﺖ ﻛﺸﺎﻭﺭﺯ ‪ ،‬ﺍﻳﻨﻬﺎ‬ ‫ﺑﻮﺩ؟! ﻫﺮ ﺑﺮﮒ ﺑﺮﮒ ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ ﻣﻌﺎﻧﻲ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺪﻫﺪ‪ ،‬ﻫﻴﭻ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺗﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ‬ ‫ﺑﺎﻃﻦ ﺁﻥ ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬ ‫" ﻳ‪‬ﻌ‪‬ﻠﹶﻤ‪‬ﻮﻥﹶ ﻇﺎﻫ‪‬ﺮﺍﹰ ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﺍﻟﹾﺤ‪‬ﻴﺎﺕ‪ ‬ﺍﻟﺪ‪‬ﻧ‪‬ﻴﺎ ﻭ‪ ‬ﻫ‪‬ﻢ‪ ‬ﻋ‪‬ﻦﹺ ﺍﻟﹾﺂﺧ‪‬ﺮ‪‬ﺓ‪ ‬ﻫ‪‬ﻢ‪ ‬ﻏﺎﻓ‪‬ﻠﹸﻮﻥﹶ"‪) .‬ﺭﻭﻡ – ‪(۷‬‬ ‫ﻣﺮﺣﻮﻡ ﻋﻼﻣﻪ ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﻳﻲ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺍﷲ ﻋﻠﻴﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﺓ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ‪ :‬ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ "ﻇﺎﻫﺮﺍ " ﺭﺍ ﻛﻪ ﻧﻜﺮﻩ ﺁﻭﺭﺩﻩ‪ ،‬ﺑﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ‬ ‫ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻳﺎ ﻫﺴﺘﻲ‪ ،‬ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ‪ ،‬ﺍﻣﻮﺍﺟﻲ‪ ،‬ﺻﻮﺭﺗﻲ‪ ،‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ‬ ‫ﺑﺎﻃﻦ ﺁﻥ ﺩﻧﻴﺎ‪ ،‬ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻥ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ ﺁﻥ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺎ ﺑﻴﺨﺒﺮﻧﺪ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٧۵‬‬

‫ﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﻋﻨﻜﺒﻮﺕ ﺁﻳﺔ ‪ ۶۴‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪" :‬ﻭ‪ ‬ﻣﺎ ﻫﺬ‪‬ﻩ‪ ‬ﺍﻟﹾﺤ‪‬ﻴﺎﺓﹸ ﺍﻟﺪ‪‬ﻧ‪‬ﻴﺎ ﺇﹺﻻﱠ ﻟﹶﻬ‪‬ﻮ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﻟﹶﻌ‪‬ﺐ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺇﹺﻥﱠ ﺍﻟﺪ‪‬ﺍﺭ‪ ‬ﺍﻟﹾﺂﺧ‪‬ﺮ‪‬ﺓﹶ ﻟﹶﻬﹺﻲ‪ ‬ﺍﻟﹾﺤ‪‬ﻴ‪‬ﻮﺍﻥﹸ ﻟﹶﻮ‪ ‬ﻛﺎﻧ‪‬ﻮﺍ ﻳ‪‬ﻌ‪‬ﻠﹶﻤ‪‬ﻮﻥﹶ‬ ‫"‪ .‬ﻫﻤﺔ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﻓﻘﻴﺘﻬﺎ ﻭ ﺷﻜﺴﺘﻬﺎ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻌﻠﺔ ﺟﻬﻨﻢ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻛﻴﻨﻪ ﻭ ﺷﺎﺩ ‪ ،‬ﺧﻠﻖ ﻧﺸﺪﻩ ﻛﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻫﻞ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﻭﺍﺣﺪ ﺍﺯ ﺣﺎﻻﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺨﺘﺼﺮ ﺗﻮﺿﻴﺤﻲ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ ﺩﺭﺑﺎﺭﺓ ﺣﻴﺎﺕ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻭﻳﮋﮔﻲ ﻛﻪ ﻟﻌﺐ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻓﻼﻧﻲﺁﭘﺎﺭﺗﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺷﺪ ﺍﻫﻞ‬ ‫ﺩﻧﻴﺎ‪ .‬ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻮﺍﺩ؛ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ ﺭﺍ‪ ،‬ﺳﻮﺍﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺍﺻﻼ "ﻣﻦ " ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ‪ .‬ﺩﺭ ﻟﺤﻈﺔ‬ ‫ﺟﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻛﻨﺎﺭ‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ‪ ۵‬ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ‪ ،‬ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻛﺎﻣﻼ ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ‪ ،‬ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ‬ ‫ﻣﻲﺁﻳﺪ ﻧﻪ ﺁﻥ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺗﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻴﻜﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺪﻣﻪ‪ ،‬ﻋﺎﺩﺗﻬﺎ ﺯﺷﺖ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﺯﻳﺮ ﭘﺎ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ‪ .‬ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ‪ ،‬ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺻﻮﺭﺗﻲ‬ ‫ﻧﺎﭘﺎﻳﺪﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺻﺎﻟﺘﻲ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺑﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻛﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻴﻔﻬﻤﺪﻛﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ‬ ‫ﺩﺭ ﻟﻌﺐ ﺻﺮﻑ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ‪ ،‬ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ‪] .‬ﻭﻟﻮ[ ﺻﺪ ﺟﻠﺪ ﻣﻌﺎﺭﻑ ﻭ ﺻﺪ ﺟﻠﺪ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﺻﻼ‬ ‫ﺗﺪﺭﻳﺲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﻋﻠﻤﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﻲﺍﺭﺯﺩﻛﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﺳﺎﺯ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻨﻬﻤﻪ ﺳﻬﻞﺍﻧﮕﺎﺭ ؟‬ ‫ﻭ ﺍﻧﺸﺎﺀﺍﷲ ﺭﺍﻩ ﺑﺎﺯ ﺷﻮﺩ ﻭ ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻔﻬﻤﺪ‪.‬‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﻫﺠﺪﻫﻢ‬

‫ﺷﻨﺎﺧﺖ وﯾﮋﮔﯿﻬﺎي زﻧﺪﮔﯽ دﻧﯿﺎﯾﯽ )ﻣﺬﻣﻮم(‪2‬‬

‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‬ ‫ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺸﺎﺀﺍﷲ‪ ،‬ﻫﻤﺔ ﺍﻫﻞ ﻣﺠﻠﺲ‪ ،‬ﺟﺎﻣﻌﺔ ﻣﺎ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺟﺎﻣﻌﺔ ﺑﺸﺮ ﺭﺍ ﻻﻳﻖ ﻇﻬﻮﺭ ﺁﻗﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ)ﻋﺞ( ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺗﻜﺎﻣﻞ‬ ‫ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮ ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﭘﺎﻛﻲ ﻧﻔﺲ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ‪ ،‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻇﻬﻮﺭ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ‪ ،‬ﺗﻌﺠﻴﻞ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ‪ ،‬ﺻﻠﻮﺍﺗﻲ ﺧﺘﻢ ﻛﻨﻴﺪ‪ .‬ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﺩﺍﺭﺩ‬ ‫ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤﺜﻬﺎ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺤﻮﺭ‪ ،‬ﻣﻄﺎﻟﺒﻲ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﭼﻮﻥ ﺑﺤﺚ‪ ،‬ﻓﺸﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﻧﺸﺎﺀﺍﷲ ﺑﺎ‬ ‫ﻛﺴﺐ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺣﻀﺮﺕ‪ ،‬ﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺤﺚ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ‪ .‬ﺍﻧﺸﺎﺀﺍﷲ ﺧﺪﺍ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎ ﺣﻀﺮﺕ‪ ،‬ﻭﺍﻗﻊ ﺷﻮﻳﻢ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﺔ ﻣﻌﻨﺎ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﺎﻳﻲ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﻛﻪ ﻋﺮﺽ ﺷﺪ‪ ،‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺑﺎ ﻟﻔﻆ "ﺍﻋﻠﻤﻮﺍ" ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺩ‪ ،‬ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﺑﺎ‬ ‫ﺣﺼﺮ‪ .‬ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺟﺰ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﺎﻳﻲ ﻟﻌﺐ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻟﻌﺐ ﻋﺮﺽ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻓﺪﺍ ﭼﻴﺰ‬ ‫ﻛﻨﺪ ﻭ ﺁﺧﺮ ﺁﻥ ﻭﻝ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﻌﻀﻴﻬﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ‪ ،‬ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺑﻨﺪ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﮔﺮ ﺩﻗﻴﻖ‬ ‫ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﻴﻢ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺼﺎﺩﻳﻖ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻟـﻬﻮ ﻭ ﻟﻌﺐ ﻭ ﺯﻳﻨﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺭﺍ ﻃﻮﺭ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﻛﻪ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻣﺸﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﭼﻮﻥ ﺁﻳﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ‪ ،‬ﺩﺭ ﺧﻴﻠﻲ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻧﻤﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺧﻴﻠﻲ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻼﻑ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ‬ ‫ﻣﺼﺪﺍﻕ‪ ،‬ﻣﻌﻤﻮﻻ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ]ﮔﻔﺘﻪ[ ﻛﺎﻣﻠﺘﺮ ﺍﺳﺖ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٧۶‬‬

‫ﻟـﻬﻮ‬ ‫ﻟـﻬﻮ ﺁﻥ ﻛﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻭ ﮔﺮﻡ ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻫﺪﻑ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻭ ﻋﺎﻟﻴﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ‪ ،‬ﺑﺎﺯ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ‬ ‫ﺁﻥ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻟـﻬﻮ‪ ،‬ﺍ ﺑﺴﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺍﺟﻤﺎﻻ ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺶ ﺑﺨﻮﺭﺩ؛ ﺍﻣﺎ ﻏﻔﻠﺘﻬﺎﻳﻲ ﭘﻴﺶ‬ ‫ﺁﻳﺪ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻏﺎﻓﻞ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺷﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﻌﻨﺎ ﻭ ﺗﺮﺟﻤﻪ‪ ،‬ﻣﻄﻠﺒﻲ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺭﻭﺷﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﺁﻥ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺁﺳﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺣﺘﻲ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﻟﻐﺘﻨﺎﻣﻪ‬ ‫ﻛﺘﺎﺏ ﺩﻭﻡ‪ ،‬ﺳﻮﻡ ﺍﺑﺘﺪﺍﻳﻲ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺖ؛ ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﺎ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻛﺸﻒ ﻛﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﭼﻨﺪ ﺩﺭﺻﺪ ﺯﻧﺪﮔﻴﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻟـﻬﻮ‬ ‫ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ‪ ،‬ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻛﻨﻴﻢ‪] ،‬ﺍﻳﻦ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ[‪.‬‬ ‫ﻣﺜﻼ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯﻡ ﺭﺍ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺘﻪ ﺭﺍ ﭼﻨﺪ ﺩﺭﺻﺪﺵ ﻟـﻬﻮ ﺑﻮﺩ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺩﺭﺻﺪﺵ ﺭﺍ ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻢ ﻟـﻬﻮ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺫﻫﻨﻲ ﻣﺤﺾ ﻣﻴﺮﺳﺪ‪ ،‬ﻃﻮﺭ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻟـﻬﻮ‪) .‬ﻣﺜﻼ"( ﻓﻼﻥ‬ ‫ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺑﮕﺮﺩﻡ ﺩﺭﺑﺎﺭﺓ ﻧﺎﺏﺗﺮﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﺍﺯ ﻓﻼﻥ ﻛﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﻢ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ‪ ،‬ﻟـﻬﻮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻟـﻬﻮ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩﺵ‬ ‫ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻟـﻬﻮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬ ‫" ﺫﹶﺭ‪‬ﻫ‪‬ﻢ‪ ‬ﻳ‪‬ﺄﹾﻛﹸﻠﹸﻮﺍ ﻭ‪ ‬ﻳ‪‬ﺘ‪‬ﻤ‪‬ﺘ‪‬ﻌ‪‬ﻮﺍ ﻭ‪ ‬ﻳ‪‬ﻠﹾﻬﹺﻬﹺﻢ‪ ‬ﺍﻟﹾﺄﹶﻣ‪‬ﻞﹸ ﻓﹶﺴ‪‬ﻮ‪‬ﻑ‪ ‬ﻳ‪‬ﻌ‪‬ﻠﹶﻤ‪‬ﻮﻥﹶ " )ﺣﺠﺮ – ‪(۳‬‬ ‫" ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﻭﻟﺶ ﻛﻦ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻛﻪ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺧﺴﺘﻪ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺍﺭ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺒﺮ ‪ ،‬ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﻪ‬ ‫ﺧﻮﺭﺩﻧﺸﺎﻥ ﻭ ﺑﻪ ﺗﻤﺘﻌﺎﺕ ﺧﻴﺎﻟﻴﺸﺎﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﻫﻨﺪ ﻭ ﺁﺭﺯﻭ‪،‬ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻟـﻬﻮ ﺑﻜﺸﺎﻧﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﻗﺮآن ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﺪ"اﻣﻞ" ﯾﻌﻨﯽ آرزو‪ ،‬ﮐﻪ ﯾﮑﯽ از وﯾﺮوﺳﻬﺎي ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻟـﻬﻮ ﻣﯽاﻧﺪازد‪.‬‬

‫ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻃﻠﺒﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ)ﻉ( ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻛﺎﺭﻣﻨﺪ‪ ،‬ﺻﻨﻌﺘﮕﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭﺱ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﻗﻮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻢ ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻡ ﻓﻼﻥ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻌﺪ‬ ‫ﻓﻼﻥ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻟـﻬﻮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺩﺭ ﻟـﻬﻮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺠﺎﻳﻲ ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﺟﺎﻳﻲ‬ ‫ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬ﺍﺯ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻪ ﺟﺎﻳﻲ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﻛﻪ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ‪ ،‬ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻛﻪ ﻋﺠﺐ! ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻳﺰﻩﻫﺎ ﻭ‬ ‫ﺩﺳﺖ ﺑﻮﺳﻴﺪﻥﻫﺎ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﻟـﻬﻮ ﺑﻮﺩ‪ ،‬ﭼﻮﻥ ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎ ﺁﺭﺯﻭ ﺑﻮﺩ‪.‬‬

‫ﺗﮑﺎﺛﺮ‬

‫"ﺃﹶﻟﹾﻬﺎﻛﹸﻢ‪ ‬ﺍﻟﺘ‪‬ﻜﺎﺛﹸﺮ‪) ." ‬ﺗﻜﺎﺛﺮ ﺁﻳﻪ ‪(۱‬‬ ‫ﯾﮑﯽ دﯾﮕﺮ از وﯾﺮوﺳﻬﺎ‪ ،‬ﮐﺜﺮت ﻓﺮوﺷﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺘﯽ درﮐﺎرﻫﺎي ﺧﯿﺮ‪.‬‬

‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ،‬ﻣﺸﻜﻞ ﻣﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﻛﺎﺭﻫﺎ ﺧﻴﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻛﻪ ﻗﻤﺎﺭ ﺑﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻫﺮ ﺗﻜﺎﺛﺮ ؛ ﻫﻤﻴﻦﻛﻪ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺷﺪﻡ‬ ‫ﻫﻴﺌﺖ ﻣﺎ ‪ ۷۶‬ﻧﻔﺮ ﻣﻲﺁﻳﺪ‪ ،‬ﻫﻴﺌﺖ ﻓﻼﻧﻲ ‪ ۷۰‬ﻧﻔﺮ‪ .‬ﻧﺸﺮﻳﺎﺕ ﻣﺎ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﭘﺮﻛﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ ﺗﻜﺎﺛﺮ ﺁﻣﺪ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺷﺪ ﻟـﻬﻮ‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎﻳﺶ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻛﺮﺩﻡ ﻣﻦ ‪ ۳‬ﺳﺎﻝ ﺟﺒﻬﻪ ﺭﻓﺘﻢ‪ ،‬ﻓﻼﻧﻲ ‪ ۲‬ﻣﺎﻩ‪ ،‬ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ؛ ﺷﺪ ﻟـﻬﻮ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ ﻣﻦ‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ‪ ۱۰‬ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺧﺮﺝ ﻛﺮﺩﻡ‪ ،‬ﻓﻼﻧﻲ ﻳﻚ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ‪ ،‬ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ‪ .‬ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻲ ﻛﻨﻴﻢ‪ .‬ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﭼﻨﺪ ﺩﺭﺻﺪ‬ ‫ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ؟ ﺍﻳﻦ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ؛ ﻭﮔﺮﻧﻪ ﻣﻌﻨﺎ ﺍﻳﻦ ﻟﻐﺖ ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﻛﻪ ﭼﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ‪ .‬ﺑﻠﻪ‪ ۱۰،‬ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻳﻜﺒﺎﺭ ﻫﻢ ﻗﻀﺎ ﻧﺮﻓﺘﻪ‪ .‬ﺷﺪ ﻟـﻬﻮ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ ﻧﺸﺪﻛﻪ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٧٧‬‬

‫ﻟـﻬﻮ ﯾﮏ ﭼﯿﺰ دﻗﯿﻖ و رواﻧﯽ اﺳﺖ‪ .‬زﻧﺪﮔﯽ وﺿﻌﯿﺖ روح ﻣﺎﺳﺖ‪ .‬در درون ﻣﺎﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻘﺪار ﮐﺎﻓﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﯾﯿﻢ ﻧﻤﯿﺘﻮان‬

‫ﮔﻔﺖ ﺑﺮاي ﺧﺪا ﺑﻮد‪.‬‬

‫" ﺭﹺﺟﺎﻝﹲ ﻻ ﺗ‪‬ﻠﹾﻬﹺﻴﻬﹺﻢ‪ ‬ﺗ‪‬ﺠﺎﺭ‪‬ﺓﹲ ﻭ‪ ‬ﻻ ﺑ‪‬ﻴ‪‬ﻊ‪ ‬ﻋ‪‬ﻦ‪ ‬ﺫ‪‬ﻛﹾﺮﹺ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪) ." ‬ﺳﻮﺭﻩ ﻧﻮﺭ ﺁﻳﻪ ‪(۳۷‬‬ ‫ﺭﺟﺎﻝ؛ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥﺩﺍﺭ ﺭﺍ ﮔﻮﻳﻨﺪ‪ ،‬ﻧﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺫﻛﻮﺭﻳﺖ‪ .‬ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺖ ﭼﻪ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﭼﻪ ﺯﻥ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﺤﻜﻢ ﻭ ﺑﺎ‬ ‫ﺍﺭﺍﺩﺓ ﻗﻮ ﻛﻪ ]ﺗﺠﺎﺭﺕ ﻭ ﺑﻴﻊ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻳﺎﺩ ﺧﺪﺍ ﻏﺎﻓﻞ ﻧﻤﻴﻜﻨﺪ[‪.‬‬ ‫راه ﻧﺠﺎت اﺳﺘﻤﺮار و ﭘﺎﻓﺸﺎري ﺑﺮ ﻣﺮاﻗﺒﻪ‬ ‫ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺖ ﻛﻪ ﺍﺳﺘﻤﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻲ ﺑﻴﻊ ﻳﻜﺒﺎﺭ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻣﻌﻨﻲﻛﻨﻴﻢ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺗﺠﺎﺭﺗﻬﺎ ﻣﺴﺘﻤﺮ ﻭ ﺣﺘﻲ ﻳﻚ‬ ‫ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻏﺎﻓﻞ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺖ ﻛﻪ ﺗﺠﺎﺭﺕ‪ ،‬ﺳﻮﺩﺵ ﭘﺎ ﺩﺭ ﻫﻮﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺑﻴﻊ ﻣﻌﻤﻮﻻ‬ ‫ﻧﻘﺪ ﺑﻪ ﻧﻘﺪ ﺳﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻃﻤﻊﺁﻭﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻗﻮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻊ ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺣﺴﺎﺳﺘﺮ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺣﺘﻲ ﺑﻴﻊ ﻫﻢ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺯﻭﺩ‬ ‫ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺸﻐﻮﻝﻛﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻳﻚ ﻫﺪﻑ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎﻻ ﻛﻪ ﺫﻛﺮ ﺧﺪﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﺯ‬ ‫ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻪ ﺩﻳﺪ ﻣﻌﻨﺎ ﻟﻐﻮ ﻭ ﻓﺼﺎﺣﺖ ﻭ ﺑﻼﻏﺖ ﻭ ﻭﺯﻥ‪ ،‬ﻧﮕﺎﻩ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺑﻠﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺍﻭﺯﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ‬ ‫ﻣﻮﺳﻴﻘﻴﺪﺍﻧﻬﺎ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﻣﺒﻬﻮﺕ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﻣﺤﺘﺮﻡ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻳﻜﺒﺎﺭ ﻫﻢ ﺑﻨﺸﻴﻨﻴﻢ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ ﺟﻤﻊﻛﻨﻴﻢ ﺑﻴﻦ‬ ‫ﺗﺠﺎﺭﺕ ﻭ ﺑﻴﻊ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺫﻛﺮ ﺧﺪﺍ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺗﺠﺎﺭﺕ‪ ،‬ﻧﻬﻲ ﻧﻔﺮﻣﻮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺟﻤﻊ ﻛﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻌﻀﻲ ﻋﺰﻳﺰﺍﻥ ﻛﻪ ﺧﺪﻣﺘﺸﺎﻥ ﺑﻮﺩﻳﻢ‪ ،‬ﻣﻴﻔﺮﻣﻮﺩﻧﺪ‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ ﺳﺨﺖ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻣﻴﻜﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﻛﺎﺭ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﻡ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻛﺎﺭ‬ ‫ﻣﻲﺷﺪﻡ‪ ۴ ،‬ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻳﺎﺩﻡ ﻣﻴﺮﻓﺖ‪ .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻧﺴﺨﻪ ﻋﻤﻠﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻳﺒﺎﻳﻴﻬﺎ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻭﺯﺍﻥ ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ ﻭ ﻓﺼﺎﺣﺖ ﻭ‬ ‫ﺑﻼﻏﺖ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ‪ ،‬ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ‪ ،‬ﻣﺰﺓ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﺑﻌﻀﻲﻛﻪ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪﻛﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺪﺗﻲ‪)،‬ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ( ﺍﻵﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺟﻤﻊ ﺑﻜﻨﻢ‪ .‬ﺧﻮﺏ ﻭﻗﺘﻲ ﻛﺴﻲ ﺑﺎ‬ ‫ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻳﻲ ﻗﺮﺁﻥ ﺯﺣﻤﺖ ﺑﻜﺸﺪ‪ ،‬ﻭ ﺑﻪ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﺩﺭﻭﻧﻲ ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬ﺁﻥ ﻭﻗﺖ‪ ،‬ﻗﺮﺁﻥ ﺧﻮﺍﻧﻲ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺳﺒﻚ ﺩﻳﮕﺮ‪ .‬ﺍﮔﺮ‬ ‫ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺟﻤﻊ ﺑﻜﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻛﺎﺭ ﺑﻪ ﻛﺮ‪‬ﺍﺕ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ‪ ،‬ﺩﻭ‬ ‫ﻳﺎ ﭼﻨﺪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻭ ﻣﺸﻜﻠﻲ ﭘﻴﺶ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ‪ .‬ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺍﻭﻝ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺍﻵﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﺗﺄﺛﯿﺮﺗﻤﺮﯾﻦ وﺗﮑﺮار‬ ‫ﻳﻚ ﺁﻗﺎ ﻛﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﺩﻭﭼﺮﺧﻪ ﺳﻮﺍﺭ ﻳﺎﺩﮔﺮﻓﺘﻪ‪ ،‬ﺍﺳﻤﺶ ﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﻛﻨﻲ ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﺯﻣﻴﻦ‪ .‬ﺑﺎﻛﻮﭼﻜﺘﺮﻳﻦ )ﺻﺪﺍ( ﺗﻮﺟﻬﺶ‬ ‫ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺁﻗﺎ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺪﺗﻲ ﺑﺎ ﺫﻭﻕ ﻭ ﻋﻼﻗﻪ ﻭ ﻟﺬﺗﻲﻛﻪ ﻣﻴﻜﺸﺪ‪ ،‬ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢﻛﻪ ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ‬ ‫‪ ۲۰‬ﻛﻴﻠﻮ ﺑﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻳﻚ ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻭﻝ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﺴﻠﻂ ﺷﺪﻩ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺳﺖ ﻭ‬ ‫ﭘﺎﺳﺖ‪ .‬ﺁﻥ )ﭼﻴﺰ (ﻛﻪ ﻣﺴﻠﻂ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﻛﺮﺩﻩ‪ ،‬ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺡ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﻟﺬﺕ ﺁﻥ ﻣﺤﺴﻮﺱ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺟﺪ ﺗﺮ‬ ‫ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺑـﻪ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺭﺳﻴﺪ‪ .‬ﻋﻠﺖ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻛﺎﺭﻫﺎ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻮﻓﻖﺗﺮﻳﻢ‪ ،‬ﭼﻮﻥ ﺳﻮﺩ ﺁﻥ ﻣﺤﺴﻮﺱ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻊ ﻭ‬ ‫ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺳﻮﺩﺵ ﻣﺤﺴﻮﺱ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻗﻮﻳﺘﺮ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻜﺸﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺭﺷﺪ ﻛﻨﻴﻢ ﻭ ﺁﻥ ﺳﻮﺩﻫﺎ ﺫﻛﺮ ﺍﻟﻬﻲ ﺭﺍ ﺑﭽﺸﻴﻢ‪ ،‬ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺁﻥ‬ ‫ﺩﻭ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺟﻤﻊﻛﺮﺩ‪ .‬ﻳﻚ ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ‪ ،‬ﻫﻢ ﺭﺍﻧﻨﺪﮔﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻫﻢ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺭﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻫﻢ ﻣﺴﺎﻓﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﻫﻢ‬ ‫ﭼﺎﻳﻲ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﺁﻗﺎ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﻭﻗﺘﻲ ﺩﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﻣﻴﻜﺸﻴﺪ‪ ،‬ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻣﻴﻜﺮﺩ ﻭ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻣﻴﺸﺪ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﺳﻮﺩﺵ ﻣﺤﺴﻮﺱ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٧٨‬‬

‫ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺟﺪ ﺩﻧﺒﺎﻟﺶ ﺷﺪ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺷﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﭼﻴﺰ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﻛﺮﺩﻩ‪ ،‬ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﺮﻛﺖ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ‬ ‫ﺳﺮ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺖ ﻣﺸﻜﻠﻲ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ‪ .‬ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﻛﺎﺭﻫﺎ ﺟﻤﻊ ﻛﺮﺩ‪ .‬ﻛﺎﺭ ﺳﺨﺘﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﻭﻟﺶ‬ ‫ﻛﻦ‪ ،‬ﺷﺪ ﺷﻴﻄﺎﻥ!‬ ‫ﺗﻨﺎﺳﺐ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺸﻮﺩ ﻣﻄﻠﺐ ﻭ ﺍﺳﺎﺗﻴﺪ ﺑﺰﺭﮒ ﻫﻢ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻛﺘﺎﺑﻬﺎ ﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ‪،‬‬ ‫ﺍﺳﺎﺗﻴﺪ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺭﺍﺿﻲ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺍﺯ ﭼﺎﭖ ﭼﻨﻴﻦ ﻛﺘﺎﺑﻬﺎﻳﻲ‪ .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﻓﻼﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻌﻤﻞ‪ ،‬ﭼﻪ ﺁﺛﺎﺭ ﻭ ﻟﺬﺗﻲ‬ ‫ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﺮﺳﻴﻢ‪ .‬ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﻋﺰﻳﺰﺍﻥ ﭘﺲ ﺍﺯ ‪ ۲‬ﺳﺎﻝ ﺯﺣﻤﺖ ﺟﺪ ‪ ،‬ﺩﺭ ﻳﻚ ﺧﻮﺍﺑﻲ‪ ،‬ﺍﺷﺎﺭﻩﺍ ﺑﻬﺶ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪﻛﻪ‬ ‫ﺩﺭ ﺁﻥ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﻣﺪﺗﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺬﺕ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﺭﺍﺩﺓ ﺧﺪﺍ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺭﺍ ﭘﺸﺖ ﭘﺮﺩﻩ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﻛﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻋﺎﺷﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﺑﻨﺪﮔﻲ ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﻭﮔﺮﻧﻪ ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﻲ‪ ،‬ﻟﺬﺗﻬﺎﻳﻲ ﻇﻬﻮﺭﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺷﻴﺎﻃﻴﻦ ﻛﻪ‬ ‫ﺧﻴﻠﻲ ﺯﺭﻧﮕﺘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫دﺳﺖ ﻫﺪاﯾﺘﮕﺮ اﻟﻬﯽ‬ ‫ﺟﻨﺎﺏ ﺣﺎﻓﻆ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺍﷲ ﻋﻠﻴﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﻮﺍﻧﺶ ﻧﻜﺘﻪﻫﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ‪ .‬ﺩﺭ ﻛﺘﺎﺏ ﺟﻤﺎﻝ ﺁﻓﺘﺎﺏ‪ ،‬ﺁﻳﺖ ﺍﷲ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﭘﺮﻭﺭ ﻧﻜﺎﺗﻲ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ‬ ‫ﻛﺮﺩﻩ ﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣ‪‬ﺨﻠﺺ ﻛﻼﻡ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ! ﺗﻮ ﺩﻭﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺭﺧﺸﺎﻧﻲ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻣﻦ ﺗﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﺗﻜﺎﻥ‬ ‫ﺑﺨﻮﺭﻡ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﺰﻧﻲﻛﻨﺎﺭ‪ .‬ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ! ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ! ﻣﺮﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻲ ﺑﻜﻨﻲ ﺍﻣﺎ ﻧﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﺭﻭﺷﻦ ﻭ ﻗﻮ ‪ .‬ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻄﺮﻑ‬ ‫ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻲ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺗﻮ ﺑﻴﺎﻳﻢ‪ ،‬ﻫﻤﻪﺟﺎ ﺳﺨﺘﻲ‪ ،‬ﻣﺸﻜﻞ‪ .‬ﺗﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﺸﻮﻡ‪ ،‬ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ‬ ‫ﻣﻴﺪﺭﺧﺸﺪ‪.‬‬ ‫اﺷﺎره‬ ‫ﻣﺜﻞ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﭽﻪﺍ ﻛﻨﺎﺭ ﭘﺮﺗﮕﺎﻩ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ ﺍﻣﻜﺎﻥ ﺳﻘﻮﻁ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺍﻭ ﺑﺮﻭﻳﻢ‪ ،‬ﻣﻲﺟﻬﺪ ﻭ‬ ‫ﻣﻲﺍﻓﺘﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺷﻜﻼﺗﻲ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺁﺭﺍﻡ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﻄﺮﻑ ﺁﻥ ﻣﻲﺁﻳﺪ ﺗﺎ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﻣﺴﻴﺮ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﻃﻲ‬ ‫ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺷﻜﻼﺕ ﺭﺍ ﻳﻜﻤﺮﺗﺒﻪ ﭘﺮﺕ ﻧﻤﻴﻜﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻴﺎ ﺑﺨﻮﺭ‪ .‬ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻲ ﻫﻢ ﻛﻪ ﺑﻤﺎﻥ ﻣﻦ ﺑﻴﺎﻳﻢ‪ .‬ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭﺩﻭﺭﻫﺎ‪ ،‬ﻣﺤﻞ ﺍﻣﻦ‪،‬‬ ‫ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻲ ﺗﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﺁﺧﺮﻣﻦ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻢ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ‪] .‬ﺧﻮﺏ[ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﻣﻲﺁﻭﺭﻳﻢ‪ .‬ﭼﻄﻮﺭ ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﻠﻤﻲ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻛﻨﺎﺭ‬ ‫ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ؟ ﻫﺮ ﻛﺴﻲ ﮔﻔﺘﻪ‪ ،‬ﺍﺻﻼ ﺩﺷﻤﻦ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﻋﺮﻳﺎﻥ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﻥ ﻣﻄﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺑﻨﺪ ﻭ ﺩﺯﺩ‬ ‫ﺳﺮ ﺭﺍﻩ ﻭ ﻫﺮﻛﻴﻨﻪﺍ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﺎ ﻫﻢ ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺑﺮﺳﻴﻢ‪ ،‬ﻻﺍﻗﻞ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﻣﻌﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﺓ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ ﺷﻴﻤﻲ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺍﺯ‬ ‫ﻛﻴﻨﻪ ﻭ ﺷﺒﻬﻪﺍ ﻛﻪ ﻭﺳﻮﺳﻪ ﻭ ﺗﺨﻴﻼﺕ ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﺧﺎﻟﻲﻛﻨﻴﻢ‪ .‬ﻣﺎ ﺧﻮﺩ‪ ،‬ﺧﻮﺩ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﻛﻪ ﺩﻭﺭ ﻭ ﺑﺮﺵ‬ ‫ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺁﺯﺍﺩ ﻛﻨﻴﻢ ﻭ ‪ ۱۰‬ﺩﻗﻴﻘﻪ ﺑﻴﻨﺪﻳﺸﻴﻢ‪ ،‬ﺁﻧﻮﻗﺖ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﭼﻪ ﻣﻴﺪﺭﺧﺸﺪ؟ ﺍﮔﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺟﺪ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ‪ ،‬ﺍﺻﻼ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﻳﺪ ﻛﻪ‬ ‫ﺩﺭﻭﻧﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻋﺸﻖ ﺑﻪ ﻣﻌﺎﺭﻑ ﻣﻴﻜﺸﺪ‪ .‬ﺁﻧﻮﻗﺖ ﻟﺬﺕ ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺩ‪ ،‬ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻗﻮﻳﺘﺮ ﺍﺯ ﻟﺬﺕ ﻣﺎﺩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺳﻮﺩﻳﻢ‪ .‬ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭ‬ ‫ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺳﻮﺩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٧٩‬‬

‫ﺩﻧﻴﺎ ﺇﻧﺸﺎﺀﺍﷲ ﺑﻪ ﺑﺮﻛﺖ ﻗﺪﺭﺕ ﻧﻈﺎﻡ ﺍﺳﻼﻣﻲ‪ ،‬ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﺎﺑﺎ‪ ،‬ﻫﻤﻪﺍﺵ ﺍﻳﻦ ﻧﺒﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮﺳﻮﺩ ﺩﻧﻴﺎﻳﻲ‪ ،‬ﺩﺭ ﻓﻼﻥ‬ ‫ﺭﺷﺘﺔ ﻋﻠﻤﻲ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻠﻮ ﺑﺮﻭﻳﻢ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ ﻛﻪ ﺑﺎﺑﺎ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ‪ ،‬ﻛﻪ ﻫﺮﭼﻪ‬ ‫ﻣﻴﺮﻭ ﺟﻠﻮ‪ ،‬ﻣﻲﺑﻴﻨﻲ ﻋﺠﺐ! ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻗﺮﻥ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻣﺎﺩ ‪ ،‬ﺁﻥ ﺳﻮﺩ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ]ﻧﻴﺴﺖ[‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﻨﺪ‪،‬‬ ‫ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎ ﺭﺍ ﺟﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ‪ ).‬ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﺸﺪ‪ ،‬ﻓﺮﺩﺍ ﻣﻬﻤﺎﻧﻲ ﺷﺪ( ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻛﻪ ﻋﺠﺐ ﻟﺬﺗﻲ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ‪ ،‬ﻋﺠﺐ‬ ‫ﻋﻤﺮ ﺭﺍ ﺗﻠﻒ ﻛﺮﺩﻩ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻓﺪﺍ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﻧﮕﺬﺍﺭﻡ ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻌﻤﻞ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺟﺪ ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﻳﻮﺍﺵ ﻳﻮﺍﺵ‬ ‫ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ؛ ﺩﺭ ﺭﺅﻳﺎ‪ ،‬ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ‪ ،‬ﻗﺮﺁﻥ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ‪.‬‬ ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺟﺪ ﮔﺮﻓﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺟﻤﻊﻛﻨﺪ‪ .‬ﻣﻄﻠﺐ ﺑﻴﻊ ﻭ ﺗﺠﺎﺭﺕ‪ ،‬ﺳﻤﺒﻠﻴﻚ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﺳﻮﺩﺁﻭﺭ‬ ‫ﻛﻪ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﻜﺸﺪ‪) .‬ﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻳﺎ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ(‪.‬‬ ‫ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ )ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻃﺎﻏﻮﺕ( ﻳﻜﺴﺎﻝ ﺯﺣﻤﺖ ﻣﻴﻜﺸﻴﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻳﺎﻥ ﺍﺟﺮﺍﺀ ﻣﻴﻜﺮﺩ ﻭ ﻫﻤﺔ‬ ‫ﺩﺭﺑﺎﺭﻳﺎﻥ ﻣﻲﻧﺸﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻪﺑﻪ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮ‪ .‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﺫﻛﺮ ﺧﺪﺍ‬ ‫ﭼﻪ ﺳﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ)ﺁﻧﻮﻗﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﻛﻪ( ﺑﻠﻪ ﺑﻴﻊ‪ ،‬ﻧﻘﺪ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺫﻛﺮ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻘﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻵﻥ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺫﻛﺮ‬ ‫ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﻭ ﻣﻴﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﻳﻚ ﻗﻴﺎﻣﺘﻲ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺁﻧﺠﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ‪ .‬ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻝ ﻧﻤﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ‬ ‫ﺗﺤﺖ ﻛﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻣﻲﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﻻ ﺗ‪‬ﻠﹾﻬﹺﻴﻬﹺﻢ‪ ، ‬ﺑ‪‬ﻴ‪‬ﻊ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﺯﻳﺮ ﻣﺮﺍﻗﺒﺔ ﺫﻛﺮ ﺍﷲ‪.‬‬

‫ﺇﻧﺸﺎﺀﺍﷲ ﻫﻤﻴﻨﻜﻪ ﺟﺪ ﮔﺮﻓﺖ ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎ ﺭﺍ ﺁﻳﺔ " ﺭﹺﺟﺎﻝﹲ ﻻ ﺗ‪‬ﻠﹾﻬﹺﻴﻬﹺﻢ‪ ‬ﺗ‪‬ﺠﺎﺭ‪‬ﺓﹲ ﻭ‪ ‬ﻻ ﺑ‪‬ﻴ‪‬ﻊ‪ ‬ﻋ‪‬ﻦ‪ ‬ﺫ‪‬ﻛﹾﺮﹺ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ " ‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ ،‬ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ‬ ‫ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﺧﺪﺍ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﻭ ﺑﻴﻊ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻂ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﺪ‪ .‬ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﻜﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﻗﺒﺔ ﺧﺪﺍ ﻟﺤﻈﻪﺍ ﻏﻔﻠﺖ‬ ‫ﻛﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﻳﻦ ﻳﻜﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﻭﻳﮋﮔﻴﻬﺎ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﺎﺳﺖ‪ .‬ﻟﻌﺐ ﻭ ﻟﻬﻮ‪.‬‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﻧﻮﺯﺩﻫﻢ‬

‫ﺷﻨﺎﺧﺖ وﯾﮋﮔﯿﻬﺎي زﻧﺪﮔﯽ دﻧﯿﺎﯾﯽ )ﻣﺬﻣﻮم(‪3‬‬

‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‬ ‫ﺍﺩﺍﻣﺔ ﺑﺤﺚ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﻗﺮﺁﻥ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ‪ :‬ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﻛﻪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﺎ‪ ،‬ﻟﻌﺐ ﻭ ﻟـﻬﻮ ﻭ ﺯﻳﻨﺖ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﻗﺒﻞ ﻋﺮﺽ ﺷﺪ ﻛﻪ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺭﻭﺣﻲ‪ ،‬ﻟﻄﺎﻓﺖ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺍﺯ ﻳﻚ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻴﺰﺑﻴﻨﻲ ﺧﺎﺻﻲ ﺑﺮﺧﻮﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ‬ ‫ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻟﻄﻴﻒ ﺭﺍ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻛﻨﺪ ﻭ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻣﻮ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﭽﺶ ﻣﻮ ﺭﺍ‬ ‫ﻣﻲﺑﻴﻨﻨﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻣﻮ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻮ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻜﺎﻓﻨﺪ‪.‬‬ ‫زﯾﻨﺖ‬ ‫ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻟﻄﺎﻳﻒ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻳﻨﺖ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺯﻳﻨﺖ‪ ،‬ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻟﻄﻴﻔﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻗﺖ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺯﻳﻨﺖ‪ ،‬ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﭼﻴﺰ‬ ‫ﻛﺮﻳﻪ ﻭ ﻧﺎﻗﺼﻲ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻛﺮﺍﻫﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻴﭙﻮﺷﺎﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺟﺰﺋﻴﺎﺗﻲ ﻛﻪ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﻛﺮﺍﻫﺖ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﺤﺖ ﺍﻟﺸﻌﺎﻉ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﺯﻳﻨﺖ‬ ‫ﻳﻚ ﻟﻄﺎﻓﺖ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺩﺭ ﻛﺸﺶ ﺩﻝ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ .‬ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﺑﻪ ﻛﺠﺎ ﻣﺘﻜﻲ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻗﺖ ﺍﺳﺖ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٨٠‬‬

‫ارﺗﺒﺎط زﯾﺒﺎﯾﯽ وﻧﻈﻢ‬ ‫)ﻣﺜﺎﻟﯽ ﺳﺎده(‬

‫ﻣﺜﻼً ﻣﺎ وارد ﯾﮏ ﮐﺎرﮔﺎه ﯾﺎ ﻓﺮوﺷﮕﺎﻫﯽ ﻣﯿﺸﻮﯾﻢﮐﻪ ﺗﻤﺎم اﺷﯿﺎء آن ﺑﻪ ﻫﻢ رﯾﺨﺘﻪ‪ ،‬ﺑﻪ وﺿﻌﯿﺖ ﺑﺴﯿﺎر ﺑﺪي ﮐﻪ‬ ‫دل آدم ﻧﻤﯽآﯾﺪ ﮐﻪ آﻧﺠﺎ ﺑﺎﯾﺴﺘﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﯾﮏ اﻧﺴﺎن ﺑﺎذوق و ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ و ﺑﺎدﻗﺖ‪ ،‬اﯾﻦ اﺷﯿﺎء را ﺑﻪ ﻃﺮز ﺑﺴﯿﺎر ﺟﺎﻟﺐ‬ ‫و ﺑﺎ ﻧﻈﻢ ﺑﺴﯿﺎر دﻗﯿﻘﯽ ﻣﯿﭽﯿﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ از ﭼﻨﺪ روز وارد ﻣﯿﺸﻮﯾﻢ و ﻣﯽﺑﯿﻨﯿﻢ ﮐﻪ آﻧﻘﺪر ﺟﺬاب اﺳﺖ ﮐﻪ اﻧﺴﺎن‬ ‫ﻣﯿﺨﻮاﻫﺪ ﺗﻤﺎﺷﺎﮐﻨﺪ‪ .‬ﻃﻮرﯾﮑﻪ ﻣﯿﺨﻮاﻫﺪ اﺻﻼً ﻋﮑﺴﺶ را ﺑﺮدارد‪ .‬ﭼﻪ ﭼﯿﺰ اﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪه ﮐﻪ ‪ 180‬درﺟﻪ وﺿﻌﯿﺖ‬ ‫اﻧﺴﺎن در ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﺎ اﯾﻦ‪ ،‬ﻣﺘﻔﺎوت ﺷﺪ؟ ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﭘﺮِﮐﺎﻫﯽ ﻫﻢ آﻧﺠﺎ اﺿﺎﻓﻪ ﻧﺸﺪه ﺗﺎ اﯾﻨﻘﺪر اﻧﺴﺎن را ﺑﻪ ﻃﺮف‬

‫ﺧﻮد ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﭼﯿﺰ اﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪ و آن اﯾﻨﮑﻪ راﺑﻄﮥ اﯾﻦ اﺷﯿﺎء ﺑﺎ ﻧﻈﻢ ﺧﺎﺻﯽ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ آن ﻧﻈﻢ‪ ،‬اﺻﻼً‬ ‫از ﺟﻨﺲ ﻣﺎده ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ذرهاي ﻣﺎده اﺿﺎﻓﻪ ﻧﺸﺪه‪.‬از راﺑﻄﮥ ﺑﯿﻦ آﻧﻬﺎ ﻧﻈﻢ‪ ،‬اﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪ و ﺟﺎﻟﺐ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻈﻢ‪،‬‬ ‫ﺑﯿﺸﺘﺮ‪ ،‬زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ و ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻤﺘﺮ‪ ،‬ﺟﺬاﺑﯿﺖﮐﻤﺘﺮ‪.‬اﯾﻦ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ را ﺑﻪ ﺧﻮد ﺟﺬب ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ ،‬دل را ﻣﯽرﺑﺎﯾﺪ‪،‬‬ ‫ﭘﺲ ﻣﺘﮑﯽ ﺷﺪ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺣﻘﯿﻘﺖ دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﻧﺎم ﻧﻈﻢ در ﺑﯿﻦ اﺷﯿﺎء‪ .‬ﺧﻮدش ﻣﺴﺘﻘﻼً ﭼﯿﺰي ﻧﺒﻮد‪ .‬اﮔﺮ ﺑﺎ دﻗﺖ ﻧﮕﺎه‬ ‫ﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬در ﺑﺎﻃﻦ اﯾﻦ زﯾﻨﺖ‪ ،‬ﻧﻈﻢ را ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ‪.‬‬ ‫ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻨﺪ‪ ،‬ﻳﻚ ﺑﭽﺔ ﺳﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻟﻪ‪ ،‬ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺍﺻﻼ ﻭﺿﻊ ﺍﻭﻝ ﻭ ﺩﻭﻡ ﻓﺮﻗﻲ ﻧﻜﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﺻﻼ ﭼﻴﺰ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺯﻳﺒﺎﻳﻲ‪ ،‬ﺁﻧﺠﺎ‬ ‫ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﺪ‪ .‬ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻳﻚ ﺧﺮﺩﻩ ﺑﺎﻻﺗﺮ‪ ،‬ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ؛ ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺯﻳﺒﺎﻳﻲ‪ .‬ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻳﻚ ﺧﺮﺩﻩ ﺑﺎ ﺭﻭﺡ ﺑﺎﻻﺗﺮ‪ ،‬ﺟﺬﺏ ﻧﻈﻢ ﺁﻥ‬ ‫ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻢ ﻳﻚ ﺧﺮﺩﻩ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻋﻼﻗﻤﻨﺪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺤﺚ ﺑﺮﻫﺎﻥ ﻋﻠﻴﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺩﻝ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻟﻄﺎﻓﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﺁﻥ ﻛﺸﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺑﺤﺚ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺍﺳﺖ؛ ﻧﻪ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﭘﻲ‬ ‫ﺑﺮﺩﻥ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﻛﺴﻲ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﺪ‪ ،‬ﺍﺻﻼ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﻋﺘﻨﺎ ﻧﻤﻴﻜﻨﻴﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﻓﻼﻥ ﺍﻧﺪﻳﺸﻤﻨﺪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﻋﻼﻗﻤﻨﺪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ‪ .‬ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺍﺳﺖ‪).‬ﺑﺎ( ﺍﺣﺴﺎﺱ‪ ،‬ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺁﻥ ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫زﯾﻨﺖ ﺣﻘﯿﻘﯽ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺯﻳﻨﺖ ﺩﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻳﻜﻲ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺍﻗﻊ‪ ،‬ﺯﻳﻨﺘﻲ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻳﻜﻲ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﺭ ﻗﻮﻩ ﺧﻴﺎﻝ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺩﺭ‬ ‫ﻧﻔﺲ ﺯﻳﻨﺘﻲ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﺁﻥ ﻛﺸﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻣﺸﻜﻞ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻛﺠﺎ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ؟ ﻳﻚ ﻭﻗﺖ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺳﺖ‪،‬‬ ‫ﻳﻚ ﻭﻗﺖ ﻗﻮﺓ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ ﻭ ﺁﻧﺠﺎ ﻧﻘﺶ ﻣﻴﺒﻨﺪﺩ‪ .‬ﻗﻮﺓ ﺧﻴﺎﻝ ﺻﻮﺭﺕﭘﺮﺩﺍﺯ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ‬ ‫ﺗﻮﻟﻴﺪﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﺻﺎﺩﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺍ ﻧﻔﺲ ﻫﻢ ﻓﺮﻗﻲ ﻧﻤﻴﻜﻨﺪﻛﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻗﻮﺓ ﺧﻴﺎﻝ‪ .‬ﺍﺛﺮ ﺧﻮﺩﺵ‬ ‫ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ‪ .‬ﻗﻮﺓ ﺧﻴﺎﻝ ‪ -‬ﭼﻪ ﻣﺜﺒﺖ ﻭ ﭼﻪ ﻣﻨﻔﻲ‪ -‬ﻧﻔﺶ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬

‫آزﻣﺎﯾﺶ‪1‬‬

‫ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺳﺎﺩﻩﺍ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺑﭽﻪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺑﭽﻪﻫﺎ‪ ،‬ﻗﻮﻩ ﺧﻴﺎﻝ ﺣﺴﺎﺳﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻭ ﺭﺍ‬ ‫ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺤﻞ ﺗﺎﺭﻳﻚ‪ ‬ﺗﺎﺭﻳﻚ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﻴﺪ‪ .‬ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ﻫﻢ ﻗﻮﺓ ﺧﻴﺎﻝ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻓﻌﺎﻝ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻜﻮﺕ ﻣﺤﺾ ﻗﺮﺍﺭ‬ ‫ﺩﻫﻴﺪ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ ﻭ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﺿﺮﻳﺐ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺨﻴﻞ ﺭﺍ ﭼﻨﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﺑﭽﻪ ﺑﺸﺪﺕ ﮔﺮﻳﻪ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺍ ﺑﺴﺎ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﺗﺮﺱ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﺑﻴﻬﻮﺵ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﻴﭙﺮﺳﻴﺪ ﭼﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ؟ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺯﺩ ﺍﺯ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﭘﺮﻳﺪ ﻭ ﺑﻪ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٨١‬‬

‫ﻣﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﻛﺮﺩ؛ ﻣﻦ ﺗﺮﺳﻴﺪﻡ‪ .‬ﺧﻮﺏ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺍﻗﻊ ﻛﻪ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﭼﻴﺰ ﻧﺒﻮﺩﻩ‪ ،‬ﺧﻴﺎﻝ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﻭ ﺍﺛﺮﺵ ﺭﺍ‬ ‫ﮔﺬﺍﺷﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﭼﻴﺰ ﺑﻮﺩ‪ ،‬ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺛﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﻧﻔﺲ‪ ،‬ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﻴﺰﻧﻴﻢ ]ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ[‪.‬‬ ‫آزﻣﺎﯾﺶ‪2‬‬ ‫ﻳﺎ ﺁﻥ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻣﺸﻬﻮﺭﻛﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﭼﺸﻢ ﺩﻭ ﺍﻋﺪﺍﻣﻲ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻨﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺍ ﺍﻋﺪﺍﻡ ﻣﻲﺁﻭﺭﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﺯﻭ ﻳﻜﻲ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻭ‬ ‫ﭼﺸﻢ ﺁﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺍﻭ ﺭﮒ ﺑﺎﺯﻭ ﺁﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﻥ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﺗﻤﺎﺷﺎ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻭ ﭼﺸﻤﺶ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻨﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ ﺭﮒ ﺯﺩﻥ ﺍﺯ ﺳﺮﻡ ﻭ ﺁﺏ ﻭﻟﺮﻡ ﺧﻴﻠﻲ ﺣﺴﺎﺏ‬ ‫ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪ .‬ﺭﮔﺶ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻳﻚ ﺿﺮﺑﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﻛﻪ ﺁﺏ‪ ،‬ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ؛ ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ‬ ‫ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﻮﺩﻩ‪ ،‬ﺩﺭ ﺗﺨﻴﻞ ﺍﻭ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺗﺨﻴﻞ ﺑﺎﻻ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻛﻪ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﻣﻲﺑﻴﻨﻲ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﻣﺮﺩ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﺛﺮ ﻗﻮﺓ ﺧﻴﺎﻝ ﻭ‬ ‫ﺻﻮﺭﺕﭘﺮﺩﺍﺯ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻗﻮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﭼﻴﺰ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ودرﻧﺘﯿﺠﻪ‬ ‫زﯾﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺻﻮرت اﺳﺖ‪ .‬ﮔﺎﻫﯽ واﻗﻌﺎً ﺟﻤﺎل و زﯾﺒﺎﯾﯽ اﺳﺖ‪ .‬ﺧﻮب اﯾﻦ ﯾﮏ ﻣﻄﻠﺒﯽ اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﯾﮏ وﻗﺖ ﻗﻮة ﺧﯿﺎل اﻧﺴﺎن اﯾﻦ‬ ‫زﯾﻨﺖﻫﺎ را درﺳﺖ ﻣﯿﮑﻨﺪ و اﻧﺴﺎن را ﺑﯿﭽﺎره ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ .‬ﻗﺮآن ﺧﯿﻠﯽ روﺷﻦ اﯾﻦ دو را از ﻫﻢ ﺟﺪا ﮐﺮده اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺷﻴﻄﺎﻥ‪] ،‬ﻗﺮﺁﻥ[ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬

‫" ﻗﺎﻝﹶ ﺭ‪‬ﺏ‪ ‬ﺑﹺﻤﺎ ﺃﹶﻏﹾﻮ‪‬ﻳ‪‬ﺘ‪‬ﻨﹺﻲ ﻟﹶﺄﹸﺯ‪‬ﻳ‪‬ﻨ‪‬ﻦ‪ ‬ﻟﹶﻬ‪‬ﻢ‪ ‬ﻓ‪‬ﻲ ﺍﻟﹾﺄﹶﺭ‪‬ﺽﹺ ﻭ‪ ‬ﻟﹶﺄﹸﻏﹾﻮﹺﻳ‪‬ﻨ‪‬ﻬ‪‬ﻢ‪ ‬ﺃﹶﺟ‪‬ﻤ‪‬ﻌ‪‬ﲔ‪ .‬ﺇﹺﻻﱠ ﻋ‪‬ﺒﺎﺩ‪‬ﻙ‪ ‬ﻣ‪‬ﻨ‪‬ﻬ‪‬ﻢ‪ ‬ﺍﻟﹾﻤ‪‬ﺨ‪‬ﻠﹶﺼ‪‬ﲔ‪) ".‬ﺣﺠﺮ ‪(۳۹ – ۴۰‬‬ ‫ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻛﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻜﺎﺭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻜﻨﺪ ﻭ ﭼﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻜﻨﺪ‪ .‬ﻛﻴﻨﻪ ﺭﺍ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ " :‬ﺍ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﻣﻦ! ﺑﻪ‬ ‫ﺳﺒﺐ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﺮﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻛﺮﺩ ‪ ،‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺭﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﺰﺋﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﻛﺮﺩ" ﻛﺠﺎ ﺑﻪ ﻗﻮﺓ ﺗﺨﻴﻞ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺩﺍﺭﺩ؟ ﺧﻮﺏ ﺷﻴﻄﺎﻥ‬ ‫ﻛﻪ ﺧﺎﻟﻖ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻴﺪﺍﻧﺶ ﻛﺠﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ؟ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺬﺑﻪ‪ ،‬ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻫﺴﺖ ﺍﻏﻮﺍﺀ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﻛﺮﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻛﻪ‬ ‫ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﺨﻠﺺ ﺧﺪﺍ‪ ،‬ﻗﻮﺓ ﺧﻴﺎﻝ ﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﺠﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺻﻼ ﻧﻔﻮﺫﻛﻨﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻏﻴﺮ‬ ‫ﻣﺨﻠﺼﻴﻦ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﺯﻳﻨﺘﻲ ﻭ ﺟﺬﺑﻪﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻜﻨﻢ ﻭ ﺍﻏﻮﺍﺀ ﻣﻴﻜﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﺁﻳﺎﺕ ‪ ۷‬ﻭ ‪ ۸‬ﺳﻮﺭﺓ ﻣﺒﺎﺭﻛﺔ ﻛﻬﻒ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪" :‬ﺇﹺﻧ‪‬ﺎ ﺟ‪‬ﻌ‪‬ﻠﹾﻨﺎ ﻣﺎ ﻋ‪‬ﻠﹶﻰ ﺍﻟﹾﺄﹶﺭ‪‬ﺽﹺ ﺯﹺﻳﻨ‪‬ﺔﹰ ﻟﹶﻬﺎ ﻟ‪‬ﻨ‪‬ﺒ‪‬ﻠﹸﻮ‪‬ﻫ‪‬ﻢ‪ ‬ﺃﹶﻳ‪‬ﻬ‪‬ﻢ‪ ‬ﺃﹶﺣ‪‬ﺴ‪‬ﻦ‪ ‬ﻋ‪‬ﻤ‪‬ﻼ‪ ً.‬ﻭ‪ ‬ﺇﹺﻧ‪‬ﺎ‬ ‫ﻟﹶﺠﺎﻋ‪‬ﻠﹸﻮﻥﹶ ﻣﺎ ﻋ‪‬ﻠﹶﻴ‪‬ﻬﺎ ﺻ‪‬ﻌ‪‬ﻴﺪﺍﹰ ﺟ‪‬ﺮ‪‬ﺯﺍﹰ "‬ ‫"ﻣﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺭﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺯﻳﻨﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳﻢ ﺑﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﻛﺪﺍﻡ ﻧﻴﻜﻮ ﻋﻤﻞ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ؟ "‬ ‫ﭘﺲ اﯾﻦ ﺟﺬﺑﻪﻫﺎي ﺧﯿﺎﻟﯽ‪ ،‬وﺳﯿﻠﻪ آزﻣﺎﯾﺶ اﺳﺖ‪ .‬ﺗﺎ اﻧﺴﺎن ارادة روﺣﯽ و ﮐﻨﺘﺮل ﻧﻔﺲ ﺧﻮدش را ﻧﺸﺎن دﻫﺪ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﺎﻧﻬﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻭﺳﻴﻠﺔ ﺟﺬﺑﻪ ﺑﻮﺩ‪ ،‬ﻳﻚ ﻋﺪﻩ ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﻧﺨﻮﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﻭﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻳﺎ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺷﻜﻠﻲ‬ ‫]ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ[‪ ،‬ﻣﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺬﺑﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﺧﺎﻙ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﺷﻮﺭﻩﺯﺍﺭ‪) .‬ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺁﻳﻪ ‪(۸‬‬ ‫ﺁﻧﻮﻗﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ‪ ،‬ﺯﻳﻨﺘﻲ ﺭﺍ ﺑﺮﺍ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﺣﻘﻴﻘﺘﺎ ﺯﻳﻨﺖ ﺍﺳﺖ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٨٢‬‬

‫" ﻗﹸﻞﹾ ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﺣ‪‬ﺮ‪‬ﻡ‪ ‬ﺯﹺﻳﻨ‪‬ﺔﹶ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﺍﻟﱠﺘ‪‬ﻲ ﺃﹶﺧ‪‬ﺮ‪‬ﺝ‪ ‬ﻟ‪‬ﻌ‪‬ﺒﺎﺩ‪‬ﻩ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺍﻟﻄﱠﻴ‪‬ﺒﺎﺕ‪ ‬ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﺍﻟﺮ‪‬ﺯ‪‬ﻕﹺ ﻗﹸﻞﹾ ﻫ‪‬ﻲ‪ ‬ﻟ‪‬ﻠﱠﺬ‪‬ﻳﻦ‪ ‬ﺁﻣ‪‬ﻨ‪‬ﻮﺍ ﻓ‪‬ﻲ ﺍﻟﹾﺤ‪‬ﻴﺎﺓ‪ ‬ﺍﻟﺪ‪‬ﻧ‪‬ﻴﺎ ﺧﺎﻟ‪‬ﺼ‪‬ﺔﹰ ﻳ‪‬ﻮ‪‬ﻡ‪ ‬ﺍﻟﹾﻘ‪‬ﻴﺎﻣ‪‬ﺔ‪ ‬ﻛﹶﺬﻟ‪‬ﻚ‪ ‬ﻧ‪‬ﻔﹶﺼ‪‬ﻞﹸ‬ ‫ﺍﻟﹾﺂﻳﺎﺕ‪ ‬ﻟ‪‬ﻘﹶﻮ‪‬ﻡﹴ ﻳ‪‬ﻌ‪‬ﻠﹶﻤ‪‬ﻮﻥﹶ‪) " .‬ﺍﻋﺮﺍﻑ ‪(۳۲‬‬ ‫"ﻛﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺯﻳﻨﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ ﺩﺍﺩﻩ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺯﻳﺒﺎﻳﻴﻬﺎ ﺭﺍ ﺣﺮﺍﻡ ﻛﻨﺪ؟ " ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﺮﺍ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺯﻳﻨﺘﻬﺎ‬ ‫ﺑﻜﺸﺎﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳﻢ‪ .‬ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺯﻫﺪ ﻭ ﺗﺰﻛﻴﻪ ﻧﻔﺲ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻟﺬﺗﻬﺎ ﻭ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﻭ‬ ‫ﺯﻳﺒﺎﻳﻴﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﺤﺮﻭﻡﻛﻨﺪ؟ ﺍﻳﻦ ﺑﺪﻋﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﻛﻲ ﺁﻭﺭﺩﻩ؟‬ ‫آﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺣﻮاس ﺟﻤﻊ ﺑﺎﺷﯿﻢ‪ ،‬زﯾﻨﺘﻬﺎي ﺗﺨﯿﻼﺗﯽ اﺳﺖ‪ .‬آﻧﻮﻗﺖ ﮐﻪ ﺧﺪاي ﻧﺎﮐﺮده ﻧﺎﻣﺤﺮﻣﯽ را ]دﯾﺪ و[ دﻟﺶ‬

‫ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ او رﻓﺖ‪ ،‬ﺑﺪاﻧﺪ ﮐﻪ از ﺷﯿﻄﺎن اﺳﺖ‪] .‬ﯾﺎ آﻧﻮﻗﺖ ﮐﻪ[ ﯾﮏ اﻧﺴﺎﻧﯽ را ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﺶ‪ ،‬ﻓﮑﺮش را ﺑﻪ‬

‫ﺧﻮدش ﻣﺸﻐﻮل ﮐﺮد‪ ،‬ﺑﺪاﻧﺪ ﮐﻪ از ﺷﯿﻄﺎن اﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﯿﻦ آﻗﺎ ﮐﻪ ﻣﺎهﻫﺎ ﻣﺤﻮ ﺟﻤﺎل ﺑﻮده‪ ،‬اﮔﺮ ﯾﮏ ﻣﻮ از ﺳﺮ ﯾﺎ‬ ‫اﺑﺮوي او ﺑﯿﻔﺘﺪ در ﻏﺬاﯾﺶ‪ ،‬ﻏﺬا را ﮐﻨﺎر ﻣﯿﮕﺬارد‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﺟﺪاي از اﯾﻨﮑﻪ ﺧﺪاي ﻧﺎﮐﺮده ]ﺷﯿﻄﺎن[‪ ،‬ﺗﺨﯿﻞ را در ﮐﺴﯽ‬ ‫آﻧﻘﺪر ﺑﺎﻻ ﺑﺒﺮد ﮐﻪ ﺣﺘﯽ آن ﮐﺜﺎﻓﺎت را ﻫﻢ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺨﻮرد‪ .‬اﯾﻦ ﺑﺤﺚ دﯾﮕﺮي اﺳﺖ‪] .‬ﻣﻬﻢ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ[‬ ‫وﻗﺘﯽ ﻧﺪاﻧﺪ اﯾﻦ ﻣﻮ ﻣﺎل اوﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻪ رﻓﺘﺎري دارد‪.‬‬ ‫ﺍﻣﺎ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﭼﻄﻮﺭ؟ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺮﻏﻴﺐ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻛﻨﻴﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻣﻮﻫﺒﺘﻬﺎ ﺍﻟﻬﻲ ﺑﻬﺮﻩﻣﻨﺪ ﺷﻮﻳﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﻫﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺒﺎﻳﺪ‬ ‫ﻣﻘﺪﺱﻣﺂﺑﻲﻛﻨﺪ ﻭ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﻛﻨﺘﺮﻝ ﻛﻨﻢ‪ .‬ﻏﺬﺍ ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ‪ .‬ﭘﺲ ﺑﻄﻮﺭ ﻛﻠﻲ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺯﻳﻨﺖ ﺭﺍ ]ﺣﺮﺍﻡ ﻧﻜﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪[.‬‬ ‫ﻭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪" :‬ﻫ‪‬ﻲ‪ ‬ﻟ‪‬ﻠﱠﺬ‪‬ﻳﻦ‪ ‬ﺁﻣ‪‬ﻨ‪‬ﻮﺍ ﻓ‪‬ﻲ ﺍﻟﹾﺤ‪‬ﻴﺎﺓ‪ ‬ﺍﻟﺪ‪‬ﻧ‪‬ﻴﺎ ﺧﺎﻟ‪‬ﺼ‪‬ﺔﹰ ﻳ‪‬ﻮ‪‬ﻡ‪ ‬ﺍﻟﹾﻘ‪‬ﻴﺎﻣ‪‬ﺔ‪" .‬‬ ‫ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﻳﻦ ﺯﻳﻨﺘﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺳﺮﻭﻛﺎﺭ ﺩﺍﺭﻳﻢ‪ ،‬ﺑﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﻳﻨﻘﺪﺭ ﺟﺬﺍﺏ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ‬ ‫ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺗﺎﺯﻩ ﻭﻗﺘﻲ ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺩﻟﺮﺑﺎﻳﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺧﻮﺩ ﺯﻳﻨﺖ ﺩﺭﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺑﺒﻴﻦ‬ ‫ﭼﻪ ﻟﺬﺗﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻗﻴﺎﻣﺖ‪ ،‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ؛ ﺧﺎﻟﺺ‪ .‬ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻧﻘﺼﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺁﻥ ﭼﻪ ﻟﺬﺗﻲ ﺍﺳﺖ؟‬ ‫ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﺣﺠﺮﺍﺕ ﺁﻳﺔ ‪ ۷‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬ ‫" ﻭ‪ ‬ﻟﻜ‪‬ﻦ‪ ‬ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﺣ‪‬ﺒ‪‬ﺐ‪ ‬ﺇﹺﻟﹶﻴ‪‬ﻜﹸﻢ‪ ‬ﺍﻟﹾﺈﹺﳝﺎﻥﹶ ﻭ‪ ‬ﺯ‪‬ﻳ‪‬ﻨ‪‬ﻪ‪ ‬ﻓ‪‬ﻲ ﻗﹸﻠﹸﻮﺑﹺﻜﹸﻢ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﻛﹶﺮ‪‬ﻩ‪ ‬ﺇﹺﻟﹶﻴ‪‬ﻜﹸﻢ‪ ‬ﺍﻟﹾﻜﹸﻔﹾﺮ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺍﻟﹾﻔﹸﺴ‪‬ﻮﻕ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺍﻟﹾﻌ‪‬ﺼ‪‬ﻴﺎﻥﹶ ﺃﹸﻭﻟﺌ‪‬ﻚ‪ ‬ﻫ‪‬ﻢ‪ ‬ﺍﻟﺮ‪‬ﺍﺷ‪‬ﺪ‪‬ﻭﻥﹶ‪".‬‬ ‫" ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺘﺎﻥ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺯﻳﻨﺖ ﺩﺍﺩ ﺩﺭ ﻗﻠﺒﻬﺎﻳﺘﺎﻥ‪ " .‬ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﺯﻳﻨﺖ ﻣﺎﺩ ﺑﺎ‬ ‫ﺍﻳﻨﻬﻤﻪ ﺟﺬﺑﻪ ﻛﻪ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺯﻳﻨﺖ ﻣﻌﻨﻮ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻟﺮﺑﺎﺳﺖ؟ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺯﻳﺒﺎﻳﻲ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﻴﻔﺘﺪ‪ ،‬ﺯﻳﺒﺎﻳﻲ ﺟﻤﺎﻝ ﺍﷲ‪ ،‬ﺯﻳﺒﺎﻳﻲ‬ ‫ﺍﺳﻤﺎﺀﺍﷲ ﺑﻴﻔﺘﺪ‪ ،‬ﭼﻪ ﺍﺛﺮﺍﺗﻲ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ؟ ﻣﺎﺩ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻣﻌﻨﻮ ﭼﻄﻮﺭ ﺍﺳﺖ؟‬ ‫" ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﺯ ﺩﺭﻙ‪ ‬ﻟﺬﺕ ﻣﺎﺩ ﺑﻪ ﻟﺬﺕ ﻣﻌﻨﻮ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻛﻨﺪ؟ ﺁﻧﻬﺎ ﻛﻪ ﺭﺷﺪ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ‪ ".‬ﺑﺮﺍ ﺑﻘﻴﻪ ﺍﺻﻼ‬ ‫ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﺮﺍ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ‪ ،‬ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﻓﻌﺎﻝ ﺑﻮﺩﻥ ﻗﻮﺓ ﺧﻴﺎﻝ‪] ،‬ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﻲﺍﻓﺘﺪﻛﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻫﻤﺴﺮﻓﻜﺮ ﻣﻴﻜﻨﺪﻛﻪ ﺑﻬﺘﺮ[ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ‬ ‫ﻛﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻗﺪ ﻭ ﻗﻮﺍﺭﻩ ﻭ ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﺟﺬﺑﺔ ﻣﺎﺩ ‪ ،‬ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻣﻴﻞ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮﺁﻥ ﻣﺪﺗﻬﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍ ﺍﻭ ﺻﺤﺒﺖ‬ ‫ﺍﺯ ﺯﻳﺒﺎﻳﻴﻬﺎ ﻣﻌﻨﻮ ﺑﻜﻨﻲ‪ ،‬ﺑﺎﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺟﻮﺍﻧﻲ ﺑﻪ ﺑﺮﻛﺖ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺭﺷﺪ ﻳﺎﻓﺘﻪ‪ ،‬ﺍﺻﻼ ﺣﺲ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ‬ ‫ﻛﺴﻲ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺯﻳﺒﺎﻳﻴﻬﺎ ﻣﻌﻨﻮ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻭﻟﻮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻗﻴﺎﻓﻪ‪ ،‬ﺍﺻﻼ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ " .‬ﺃﹸﻭﻟﺌ‪‬ﻚ‪ ‬ﻫ‪‬ﻢ‪‬‬ ‫ﺍﻟﺮ‪‬ﺍﺷ‪‬ﺪ‪‬ﻭﻥﹶ‪" .‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٨٣‬‬

‫ﭘﺲ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺧﻮﺩﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻧﻲ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺍﺟﻲ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻛﺮﺩﻩ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺯﻳﺒﺎﻳﻴﻬﺎﻳﻲ‬ ‫ﺧﻴﺎﻟﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭼﻪ ﺩﺭ ﭘ‪‬ﺰ ﻇﺎﻫﺮ ‪ ،‬ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲﺍﺵ ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺯﻧﺪﮔﻲ‪] .‬ﺍﻧﺴﺎﻥ[ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺭﻫﺎ ﺷﻮﺩ‪،‬‬ ‫ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ ﻛﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺭﺍﺣﺖ ﺷﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﺎﻳﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻮﺟﺐ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺇﻧﺸﺎﺀﺍﷲ ﺑﺠﺎﻳﻲ ﺑﺮﺳﻴﻢ ﻛﻪ ﻛﺮﺍﻫﺖ ﻛﻔﺮ ﻭ ﻓﺴﻮﻕ ﻭ ﻋﺼﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﺸﻤﺌﺰ ﺑﺸﻮﻳﻢ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺠﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻭﻗﺘﻲ‬ ‫ﻧﺎﻣﺤﺮﻣﻲ‪ ،‬ﺧﻮﺩﻧﻤﺎﻳﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻣﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺪﻫﺪ‪ ،‬ﺩﻟﻢ ﻣﺸﻤﺌﺰ ﺑﺸﻮﺩ‪ .‬ﺑﺒﻴﻨﻢﻛﻪ ﺍﻭ ﻣﺮﻳﺾ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻭ ﻛﻤﺒﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻭ ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺯﻳﺒﺎﻳﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ‪ .‬ﺗﺎ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﻛﻪ ﻓﻼﻥ ﻋﺸﻮﻩﮔﺮ‪ ،‬ﻛﺎﺭ ﻛﺮﺩﻩ ‪ . ...‬ﻳﻜﻲ ﭘ‪‬ﺰ ﺑﺪﻫﺪ ﻓﻮﺭﺍ ﻣﺸﻤﺌﺰ ﺑﺸﻮﻡ‪ ،‬ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ‬ ‫ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺑﻜﻨﻢ‪ .‬ﻓﻮﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﻢ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ ﺑﺎ ﭼﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻛﻤﺒﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥﻛﻨﺪ‪ .‬ﺇﻧﺸﺎﺀﺍﷲ ﺁﻗﺎ‬ ‫ﺍﺣﻤﺪ ﻧﮋﺍﺩ ﺍﻳﻦ ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺒﺮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺭﻭﻳﻪ ﻛﻢﻛﻢ ﺩﺍﺷﺖ ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻣﻴﻜﺮﺩ ﻛﻪ ﺁﺩﻣﻬﺎ ﺧﻮﺏ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﺍﺩ ﻛﻪ‬ ‫ﺍﮔﺮ ﻣﻦ ﻭﺿﻌﻢ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ‪.‬‬

‫ﺟﻠﺴﺔ ﺑﻴﺴﺘﻢ‬

‫ﺷﻨﺎﺧﺖ وﯾﮋﮔﯿﻬﺎي زﻧﺪﮔﯽ دﻧﯿﺎﯾﯽ )ﻣﺬﻣﻮم(‪4‬‬

‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‬ ‫ﺩﺭ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﻣﺤﻀﺮ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﻛﺮﺩﻳﻢ ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﺎ‪ ،‬ﺗﺮﺳﻴﻤﻲ ﺭﻭﺷﻦ ﻭ ﺗﻌﺮﻳﻔﻲ‬

‫ﻭﺍﺿﺢ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ ﻛﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ‪ " :‬ﻭ‪ ‬ﺗ‪‬ﻔﺎﺧ‪‬ﺮ‪ ‬ﺑ‪‬ﻴ‪‬ﻨ‪‬ﻜﹸﻢ‪ ." ‬ﺍﺳﺎﺗﻴﺪ ﻭ ﺳﺮﻭﺭﺍﻥ‪ ،‬ﻣﺴﺘﺤﻀﺮﻧﺪ ﻛﻪ ﺗﻔﺎﺧﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﺗﻔﺎﻋﻞ ﺑﻴﻦ‬ ‫ﺍﻻﺳﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺨﺮ ﻣﻴﻔﺮﻭﺷﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻓﺨﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ ]ﻛﻪ[ ﻫﻤﺎﻥ ﻛﺒﺮ ﺩﺭﻭﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ‬ ‫ﻛﻪ ﻭﻗﺘﻲ ﺩﺭ ﺍﻋﻀﺎﺀ ﻭ ﺟﻮﺍﺭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻇﻬﻮﺭ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻩ‪ ،‬ﻣﻌﻨﺎﻳﺶ ﻓﺨﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ‪ ،‬ﻛﺒﺮ ﺍﺳﺖ؛ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺯﺩ‪،‬‬ ‫ﻣﻌﻨﺎ ﻓﺨﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻛﺒﺮ ]ﺭﺍ[ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ‪ ،‬ﻛﻪ ﺁﻥ ﻫﻢ ﻣﻨﺸﺄ ﺧﻴﺎﻟﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻳﻚ ﺣﺎﻟﺘﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ‬ ‫ﻣﻨﺸﺄ ﺁﻥ ﺩﺭ ﻗﻮﺓ ﺧﻴﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺎﺭﺟﻲ ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻲ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺍﻳﻦ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﺎﺕ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ‪:‬‬

‫"ﺇﹺﻥﱠ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﻻ ﻳ‪‬ﺤ‪‬ﺐ‪ ‬ﻛﹸﻞﱠ ﻣ‪‬ﺨ‪‬ﺘﺎﻝﹴ ﻓﹶﺨ‪‬ﻮﺭﹴ"‪) .‬ﻟﻘﻤﺎﻥ – ‪ (۱۸‬ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻛﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ ﻫﺮ ﻣﺘﻜﺒﺮ ﻓﺨﺮ ﻓﺮﻭﺷﻲ ﺭﺍ‪.‬‬ ‫"ﺇﹺﻥﱠ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﻻ ﻳ‪‬ﺤ‪‬ﺐ‪ ‬ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﻛﺎﻥﹶ ﻣ‪‬ﺨ‪‬ﺘﺎﻻﹰ ﻓﹶﺨ‪‬ﻮﺭﺍﹰ‪) ".‬ﻧﺴﺎﺀ – ‪(۳۶‬‬

‫ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻣﺨﺘﺎﻝ ﻓﺨﻮﺭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ .‬ﺧﻮﺏ ﻣﺨﺘﺎﻝ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ ﻳﻌﻨﻲ ﺗﻜﺒﺮ؛ ﻛﺴﻲﻛﻪ ﺗﻜﺒﺮ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻟﻐﻮ ‪ ،‬ﺭﻳﺸﺔ ﺁﻥ‬ ‫ﺧﻴﺎﻝ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻌﻨﺎ ﺗﻜﺒﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ؟ ﺑﻨﺎ ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎﻳﺶ ﺍﻛﺜﺮ ﺍﻫﻞ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ ﻟﻐﺖ‪ ،‬ﺑﺮﺍ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩﺑﺰﺭﮒﺑﻴﻨﻲ ﺑﻪ‬ ‫ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ‪ ،‬ﭼﻴﺰ ﺟﺰ ﺧﻴﺎﻝ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻫﺴﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﻗﻮة ﺧﯿﺎل‬ ‫ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ ﻋﺮﺽ ﺷﺪ ﻛﻪ ﻗﻮﻩﺍ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺻﻮﺭﺕﭘﺮﺩﺍﺯ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﻜﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ ﻭ‬ ‫ﻧﻔﺲ‪ ،‬ﻣﻮﺟﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻟﺖ‪ ،‬ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻭﺭﺵ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﻨﺎ ﺑﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪﺍﺕ ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻩ‪،‬‬ ‫ﻛﻪ ﻣﻦ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻧﻢ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٨۴‬‬

‫ﻣﺜﺎل‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻣﺜﺎﻟﻴﻜﻪ ﺳﺮﻳﻊ ﺟﻤﻊﺑﻨﺪ ﺑﺸﻮﺩ‪ ،‬ﻋﺮﺽ ﻣﻴﻜﻨﻢ‪ .‬ﺑﻪ ﻳﻚ ﺁﺩﻣﻲﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﻭﺯﻥ ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻳﻚ ﺷﺨﺺ‬ ‫ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺣﻲ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ‪ ،‬ﻣﻴﮕﻮﻳﻴﻢ ﻛﻪ ﻓﻼﻧﻲ! ﺍﻳﻦ ﻭﺯﻥ ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺩﺍﺭ ﻣﺎﻝ ﺗﻮ ﻧﻴﺴﺖ! ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺮ ﺍﺛﺮ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺷﺪﻳﺪ ﻛﻪ‬ ‫ﺑﻴﻦ ﻭﺯﻥ ﻭ ﺟﺮﻡ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺷﺪﻩ‪ ،‬ﺷﺨﺺ ﻛﻮﺗﻪﺑﻴﻦ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ]ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ[ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﻳﻜﻲ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ .‬ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻭﺭﺵ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ‬ ‫ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻗﺒﻮﻝﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺟﺮﻡ ﺍﺯ ﻭﺯﻥ ﺟﺪﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﺟﺮﻡ ﺧﻮﺩﺵ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻭﺯﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ ،‬ﻫﺮ ﺩﻭ ﺭﺍ ﻳﻜﻲ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ ‪.‬‬ ‫ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﺩﺭ ﺧﻸ ]ﺟﺎﺫﺑﻪ[‪ ،‬ﺑﺎ ﭘﺮﺗﮕﺎﻩ ﻳﻜﻲ ﻫﺴﺘﻲ‪ ،‬ﺍﺻﻼ ﺑﺎﻭﺭﺵ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻮﺟﻬﺶ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻭﺯﻥ ﻣﻦ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﺷﺨﺎﺹ ﺧﺎﺻﻲ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﺑﺎﻻ ﺫﻫﻨﻲ‪ ،‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻛﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﻻ ﺑﺮﺍ ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﻣﺸﺘﺒﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺣﺎﻻ‪ ،‬ﺍﻳﻨﻜﻪ‬ ‫ﺍﻳﻦ ]ﺷﺨﺺ[‪ ،‬ﻭﺯﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ ،‬ﺁﻳﺎ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺍﻗﻊ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺳﺎﺧﺘﺔ ﻗﻮﺓ ﺧﻴﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺟﺮﻡ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪،‬‬ ‫ﺁﻥ ﺭﺍ ﻭﺯﻥ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ؟ ﻭﮔﺮﻧﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺻﻼ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﺍﻟﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﺯ ﻃﺒﻘﺔ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻟﻴﺰ ﺑﺨﻮﺭﺩ ﻭ ﺑﻴﻔﺘﺪ‪ .‬ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻛﻪ ﻣﻲﺍﻓﺘﺪ‪ ،‬ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ ﺟﺎﺫﺑﺔ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺎ ﺍﻭ ﭼﻪ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺁﻧﺠﺎ ﺣﺲ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ! ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ ﻧﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻭﺯﻥ ﻭ ﺟﺮﻡ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ؟‬ ‫ﻗﻮﺓ ﺧﻴﺎﻝ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ؟! ﭼﻘﺪﺭ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻭﻗﺘﻲ ﺩﺭ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻩ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺲ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ‬ ‫ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺳﻘﻮﻁ ﺍﺯ ﻣﺮﺗﺒﺔ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﻣﻦِ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻫﻢ ﻧﺎﺷﯽ از ﺧﯿﺎل اﺳﺖ‬ ‫ﺑﺮﺍ ﻣﺎ ﻫﻢ ﻭﺿﻌﻴﺖ‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ ،‬ﻗﻮﻩ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻲﺁﻳﺪ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﻛﻪ "ﻣﻦ" ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ‬ ‫ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ "ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ"‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺗﺨﻴﻞ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﺑﻔﻬﻤﻢ ﻛﻪ "ﻣﻦ" ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭ ﺑﺰﺭﮒ ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ ،‬ﻣﻦ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺘﻲ‬ ‫"ﻣﻦ" ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺣﺘﻲ ﺍﻳﻦ ﻣﻦ‪ ،‬ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ‪ " ،‬ﺍﻭﺳﺖ! " ﭼﻘﺪﺭ ﺯﺣﻤﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺣﺲﻛﻨﺪ؟! ﻧﻪ ﺑﺎ ﻛﺘﺎﺏ؛ ﺗﺎ ﺑﻔﻬﻤﺪ‬ ‫ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺳﺎﻳﻪ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻧﻮﺭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺗﺠﻠﻲ ﭘﻴﺪﺍﻛﺮﺩﻩ‪ ،‬ﺗﺠﻠﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻗﻮﺓ ﺧﻴﺎﻝ‪ ،‬ﭼﻘﺪﺭ ﻛﺎﺭ ﻛﺮﺩﻩ ﻛﻪ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪" ،‬ﻣﻦ" ﺍﺻﻼ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﺣﺘﻲ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻧﻢ!‬ ‫ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﻜﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﻨﮕﻴﻨﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮﻳﻲ ﺗﻮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻭﺯﻥ‪ ،‬ﺑﺎ‬ ‫ﭘﺮﻛﺎﻩ ﺗﻔﺎﻭﺗﻲ ﻧﺪﺍﺭ ‪ ،‬ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﭼﻪ ﻇﺮﻳﻒ ﺍﺳﺖ‪" ،‬ﳐﺘﺎﻝ ﻓﺨﻮﺭ"‪ .‬ﺍﻧﺴﺎﻧﻲﻛﻪ ﺩﺭ ﻗﻮﺓ ﺧﻴﺎﻝ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ‬ ‫ﻣﺴﺘﻘﻼ "ﻣﻦ" ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ .‬ﻳﻚ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺧﻴﺎﻟﻲ ﺑﺮﺍ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺍﺛﺮ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺍﻋﻀﺎﺀ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﺍﺛﺮ ﺁﻥ ﺷﺪﻩ ﻓﺨﻮﺭ‪ ،‬ﻓﺨﺮ؛ ﻭ ﺍﮔﺮ‬ ‫ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻴﭻ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺷﺮﻡ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ‪ .‬ﻋﺮﺽ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻛﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﻭﻥ‪ ،‬ﭘﺎﻛﺘﺮ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ‬ ‫ﮔﻨﺎﻩ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﻮﺩ‪ ،‬ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻴﺰﺑﻴﻨﻲ ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻟﻄﻴﻒ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﺑﻠﻜﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ‬ ‫ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻗﺒﻞ از ﻣﺮگ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﺔ ﺟﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ‪ ،‬ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪﻛﻪ ﻣﻦ ﻫﻴﭻ ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ .‬ﺧﻮﺷﺎ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﻛﺴﺎﻧﻴﻜﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺟﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ‬ ‫]ﺑﺼﻮﺭﺕ[ ﺟﺒﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ‪ ،‬ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ‪ ،‬ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻏﻔﻠﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺮﺳﻨﺪ‪ .‬ﭼﻪ ﻣﻲﺷﻮﺩ؟! ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻌﺎﺩﻻﺕ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٨۵‬‬

‫ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺭﺍ ﺑﺮﻫﻢ ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ‪] .‬ﻫﻤﺎﻥ[ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ]ﺩﺭ[ ﻣﺨﺘﺎﻝ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﻓﺨﺮ ﻓﺮﻭﺷﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ،‬ﻫﻴﭻ ﺑﻮﺩﻥ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎﺱ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﺎل‬ ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﻳﻚ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ‪ ،‬ﺯﺷﺘﻲ ﻭ ﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻲ‪ ،‬ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﻣ‪‬ﺜﻞ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﺮﻳﻀﻲ ﻛﻪ ﻣﺮﺽ‪ ،‬ﺩﺭ‬ ‫ﺍﻭ ﺣﺴﺎﺳﻴﺘﻬﺎﻳﻲ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻛﺮﺩﻩ ﻛﻪ ﻛﻤﺘﺮﻳﻦ ﻣﺮﺽ‪ ،‬ﺩﺭ ﺍﻭ ﺁﺛﺎﺭ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻣﺜﻼ ﻳﻚ ﻓﺮﺩ‪ ۱۰ ،‬ﺭﻭﺯ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺁﺏ‬ ‫ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻭ ﻫﻴﭻ ﺍﺣﺴﺎﺳﻲ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ؛ ﺍﻣﺎ ﺁﻧﻜﺴﻲ ﻛﻪ ﺭﻭﻣﺎﺗﻴﺴﻢ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺁﺏ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺟﻮﺭﺍﺑﺶ ﺣﺘﻲ ﻧﻢ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺩﺭﺩ ﺑﺎﻻ‬ ‫ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺣﺘﻲ ﺟﻮﺭﺍﺑﺶ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺸﻚ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺸﻚ ﻭ ﮔﺮﻡ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﻳﺎ ﻓﺮﺩ ﻣﺜﻼ ﺯﺧﻢ ﻣﻌﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﻳﻚ ﺩﻳﮓ ﻏﺬﺍ ﺍﮔﺮ ﺣﺘﻲ ﻳﻚ ﻗﺎﺷﻖ ﺁﺑﻠﻴﻤﻮ ﺑﺮﻳﺰﻧﺪ ﻛﻪ ﻫﻴﭽﻜﺲ ﺍﺻﻼ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﺪ‪ ،‬ﻓﻮﺭﺍ‬ ‫ﻣﻌﺪﻩﺍﺵ ﺩﺭﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ‪.‬‬ ‫ﻧﺠﺎت ﯾﺎﻓﺘﻦ از دﺳﺖ ﺧﯿﺎل در آﺧﺮﯾﻦ ﻣﺮاﺗﺐ اﯾﻦ راه‬ ‫]ﻃﺒﻖ ﻣﺜﺎﻝ[ ﺍﻳﻦ ﻋﺪﺓ ﺍﻫﻞ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ‪ ،‬ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﺭﻳﺸﻪﻛﻦﻛﺮﺩﻥ ﺍﻳﻦ ]ﻣﺨﺘﺎﻝ‬ ‫ﺑﻮﺩﻥ[ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ‪ ،‬ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﻳﺸﻪﻛﻦﻛﻨﺪ‪ .‬ﺁﻥ‬ ‫ﻫﻢ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﮔﺮ ﺭﻳﺸﻪﻛﻦ ﺑﺸﻮﺩ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ ﻣﻦ ﺳﺮﻭﻛﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻣﺎ ﻛﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ‪ ،‬ﺣﺪﺍﻗﻞ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻛﻪ‬ ‫ﺑﻠﻪ! ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﻣﺪﻩ‪.‬‬ ‫ﯾﮏ ﻣﺤﮏ‬ ‫ﻣﺜﻼ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻲ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭﺳﺖ ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﻗﺎ ﻣﻬﻨﺪﺱ ﻭ ﻭﻗﺘﻲ ﺍﻭ ﻣﻲﺁﻳﺪ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ ﻫﻤﻪ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ‬ ‫ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺁﻗﺎ ﻣﻬﻨﺪﺱ ﻣﻲﺁﻳﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﻴﻨﻜﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻲﻛﻨﺪ)ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ(‪.‬‬ ‫ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﻜﺮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ]ﺍﻳﺸﺎﻥ[ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ‪ ‬ﺳﻴﺮﻭﺳﻠﻮﻙ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻣﻦ )ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ( ﺟﺴﺎﺭﺕ ﻧﻤﻴﺪﻫﻢ ﺍﺳﻤﺶ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻭﺭﻡ‪.‬‬ ‫ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻻ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻓﻜﺮ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﺧﻮﺩﺑﻴﻨﻲ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺭﻓﺘﻪ‪ .‬ﺧﻮﺏ ﺁﻥ ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺒﻬﺎ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺫﻟﺘﻬﺎ‪.‬‬ ‫ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺭﺍﺣﺖ ﺷﺪﻡ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩﺵ ﻋﺮﺽ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻳﻚ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻌﻨﻲﺩﺍﺭ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ‬ ‫ﺑﺎﻻ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ ﺑﺎ ﺍﺷﺎﺭﺍﺕ ﻛﻼﻣﺶ‪ ،‬ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻌﻤﻞ ﺭﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ‪ .‬ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺧﻮﺏ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﻗﻮﺓ ﺧﻴﺎﻝ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻛﺎﻣﻞ ﺩﺭﻙ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ‪ .‬ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ ﻭﻗﺘﻲ‬ ‫ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺭﺳﻴﺪﻡ ﻭ ﺍﻫﺎﻟﻲ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺟﻤﻊ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻛﺮﺩﻡ‪ ،‬ﻳﻚ ﺷﺎﺩ ﻭ‬ ‫ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻲ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﻧﻘﻪﻫﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺷﺪ‪ .‬ﺗﺎﺯﻩ ﻓﻬﻤﻴﺪﻡ ﻛﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺭﻳﺸﻪﻛﻦ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻣﻠﻌﻮﻥ ﺯﻫﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻳﺨﺖ‪ .‬ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻪ‬ ‫ﻳﺎﺩ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﺩﮔﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﻠﻪ! ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﺩﮔﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻻﺍﻗﻞ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﻛﻪ ﭘﻮﺳﺘﻤﺎﻥ ﺑﺎﺩﻛﺮﺩ‪ ،‬ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ‪،‬‬ ‫ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻛﻨﻴﻢ ﺗﺎ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺩﺍﻣﺔ ﺧﻄﺮ ﺍﻳﻦ ]ﻛﺒﺮ ﺣﻔﻆ ﻛﻨﻨﺪ‪[.‬‬ ‫دوري از ﺗﻌﺎرﻓﺎت و ﺗﻌﺮﯾﻔﻬﺎي ﻣﻀﺮ ﺗﺤﻤﻞ ﻧﻔﺲ ﺷﮑﻨﯽ اﺳﺘﺎد‬ ‫ﺍﺳﺎﺗﻴﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﻴﺨﻮﺩ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻧﻜﻨﻴﺪ؛ ﺑﻪ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻏﻴﺮ ﻣﻌﻤﻮﻝ ﻧﻜﻨﻴﺪ‪ .‬ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﮔﺮ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ‪،‬‬ ‫ﺍﺯ ﺗﻪ ﺩﻝ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻈﺎﻥ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ ﺩﻋﺎ‪ ،‬ﺩﻋﺎ ﻛﻨﻴﻢ ﻭ ﻋﻠﺖ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﻌﻀﻴﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ‪ ،‬ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺗﺤﻤﻞ ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٨۶‬‬

‫ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻔﺲ‪ ،‬ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﺷﻼﻕ ﻧﻔﺲﺷﻜﻨﻲ ﺍﺳﺘﺎﺩ‪ ،‬ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻭﺍﻡ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ ﻭ ﻭﻝ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻣﻴﺮﻭﺩ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﺍﺳﺘﺎﺩ‪ ،‬ﻛﺎﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ‬ ‫ﻛﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ ﻣﻬﺎﺭﺕ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮﺍ ﻣﺎ ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﻣﺎ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ‬ ‫ﺑﻜﻨﻴﻢ ﻭ ﻣﻮﺟﺐ ﺷﻜﺴﺘﻦ ﺩﻝ ﻣﺆﻣﻦ ﻳﺎ ﺭﻳﺨﺘﻦ ﺁﺑﺮﻭ ﺍﻭ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺧﻮﺏ ﮔﻨﺎﻩ ﻛﺒﻴﺮﻩ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ‪ .‬ﺗﻤﺎﻡ ﻫﻢ‪ ‬ﻭ ﻏﻢ‪ ‬ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ‬ ‫ﻛﻪ "ﻣﻦ" ﻣﺮﺍ ﺑﺸﻜﻨﺪ‪ .‬ﻛﻼﺱ ﻣﻔﺼﻞ ﻭ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺩﺭﺱ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ]ﻭﺗﻤﺎﻡ[‪.‬‬ ‫ﺗﻔﺎوت ﺧﯿﺎﻟﺒﺎﻓﯽ و ﻓﺨﺮ ﻓﺮوﺷﯽ ‪:‬‬

‫" ﮐﺒﺮ در درون ﻣﯿﺸﻮد "ﻣﺨﺘﺎل"‪ ،‬و در ﺑﯿﺮون "ﻓﺨﺮ"‪.‬‬

‫ﮐﺒﺮ] رﯾﺸﮥ ﺗﻤﺎم رذاﯾﻞ[‬

‫ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻲ‪ ،‬ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻛﺮﺩﻩ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺁﻣﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ ﺩﺭﺻﺪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﺎ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ‬ ‫ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎ ﻣﺎ‪ ،‬ﺭﻳﺸﻪﺍﺵ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺨﺮﻓﺮﻭﺷﻲ ﻭ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﺎﺩ ﻫﻢ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪] ،‬ﺍﻣﺎ ﻫﺪﻑ ﻭ‬ ‫ﺭﻳﺸﻪ ﺍﺻﻠﻲ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺨﺮﻓﺮﻭﺷﻲ ﺍﺳﺖ‪[.‬‬ ‫"ﻭ‪ ‬ﺗ‪‬ﻔﺎﺧ‪‬ﺮ‪ ‬ﺑ‪‬ﻴ‪‬ﻨ‪‬ﻜﹸﻢ‪"‬؛ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﻳﺸﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﻴﻢ ﻭ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻛﻨﻴﻢ ‪ -‬ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺣﺴﺎﺏ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻧﻪ ﺧﻮﺩﺳﺮ ‪-‬‬ ‫ﺧﻮﺩﺑﺨﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﺩ‪.‬‬ ‫ﻣﺤﺎﺳﺒﮥ ]ﺣﺴﺎﺑﺮﺳﯽ[ دﻗﯿﻖ دﺳﺘﮕﺎه ﻋﺎﻟﻢ ﯾﮏ ﻣﺴﺄﻟﮥ ﺣﺘﻤﯽ‬ ‫ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ)ﻉ( ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ‪" :‬ﻟﹶﺎ ﻳ‪‬ﺪ‪‬ﺧ‪‬ﻞﹸ ﺍﻟﹾﺠ‪‬ﻨ‪‬ﺔﹶ ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﻓ‪‬ﻲ ﻗﹶﻠﹾﺒﹺﻪ‪ ‬ﻣ‪ ‬ﹾﺜﻘﹶﺎﻝﹸ ﺫﹶﺭ‪‬ﺓ‪ ‬ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﻛ‪‬ﺒ‪‬ﺮﹴ"‪) .‬ﻛﺎﻓﻲ‪ ،‬ﺝ‪ ،۲‬ﺹ‪(۳۱۰‬‬ ‫ﺧﻮﺏ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺠﺎ‪ ،‬ﻧﻜﺘﻪ ﻧﮕﺮﺍﻥﻛﻨﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﻮﺏ‪ ،‬ﺍﺯ ﺁﻧﻄﺮﻑ ﻫﻢ ﻣﻴﮕﻮﻳﻴﻢ ﻣﺆﻣﻦ ﺑﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﻣﻌﻠﻮﻡ‬ ‫ﺍﺳﺖﻛﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ‪ ،‬ﭼﻪ ﺑﻼﻫﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ ﺗﺎ ﺁﻥ ﺫﺭﻩ ﻣﻨﻴﺖ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺮﻭﺩ‪.‬‬ ‫ﻳﻚ ﻭﻗﺖ ﻣﻲﺑﻴﻨﻲﻛﻪ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻲ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﺧﺪﺍ ﻛﺎﺭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺎﻳﻲ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﺑﻪ ﻭﺿﻌﻴﺘﻲ ﻣﻴﺮﺳﺪ‬ ‫ﻛﻪ ﺍﺯ ﺯﻥ ﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﻭ ﭘﺴﺮ ﺧﻮﺩ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﻴﻜﺸﺪ‪ .‬ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻴﻮﻩ ﺩﺭ ﺁﺑﻤﻴﻮﻩﮔﻴﺮ ﻓﺸﺎﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻛﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺮﻳﺰﺩ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﺟﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺩﺭ ﺑﺮﺯﺥ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ) ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ(؟! ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ)ﻉ( ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ‪ " :‬ﺇﹺﻥﱠ‬ ‫ﺠﻌ‪‬ﻠﹸﻮﻥﹶ ﻓ‪‬ﻲ ﺻ‪‬ﻮ‪‬ﺭﹺ ﺍﻟﺬﱠﺭ‪ ‬ﻳ‪‬ﺘ‪‬ﻮ‪‬ﻃﱠﺄﹸﻫ‪‬ﻢ‪ ‬ﺍﻟﻨ‪‬ﺎﺱ‪ ‬ﺣ‪‬ﺘ‪‬ﻰ ﻳ‪‬ﻔﹾﺮ‪‬ﻍﹶ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﺍﻟﹾﺤ‪‬ﺴ‪‬ﺎﺏﹺ "‪) .‬ﻛﺎﻓﻲ‪ ،‬ﺝ‪ ،۲‬ﺹ‪(۳۱۱‬‬ ‫ﺍﻟﹾﻤ‪‬ﺘ‪‬ﻜﹶﺒ‪‬ﺮﹺﻳﻦ‪ ‬ﻳ‪ ‬‬ ‫"ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻛﻪ ﻣﺘﻜﺒﺮﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻮﺭﭼﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺮﺗﺒﺎ ﭘﺎﻳﻤﺎﻝ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ‬ ‫ﺣﺴﺎﺏ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺎﺭﻍ ﺑﺸﻮﺩ"‪.‬‬ ‫ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﻳﻚﺭﻭﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺩﻫﺎ ﺍﺯ ﺩﻣﺎﻍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻳﺨﺖ‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻤﺎﻧﻘﺪﺭ ﺳﺨﺖﺗﺮ؛ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩﺗﺮ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺍﺣﺖﺗﺮ‪.‬‬ ‫ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ)ﻉ( ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ‪ " :‬ﺇﹺﻥﱠ ﻳ‪‬ﻮﺳ‪‬ﻒ‪ ‬ﻉ ﻟﹶﻤ‪‬ﺎ ﻗﹶﺪ‪‬ﻡ‪ ‬ﻋ‪‬ﻠﹶﻴ‪‬ﻪ‪ ‬ﺍﻟﺸ‪‬ﻴ‪‬ﺦ‪ ‬ﻳ‪‬ﻌ‪‬ﻘﹸﻮﺏ‪ ‬ﻉ ﺩ‪‬ﺧ‪‬ﻠﹶﻪ‪ ‬ﻋ‪‬ﺰ‪ ‬ﺍﻟﹾﻤ‪‬ﻠﹾﻚ‪ ‬ﻓﹶﻠﹶﻢ‪ ‬ﻳ‪‬ﻨ‪‬ﺰﹺﻝﹾ ﺇﹺﻟﹶﻴ‪‬ﻪ‪ ‬ﻓﹶﻬ‪‬ﺒ‪‬ﻂﹶ ﺟ‪‬ﺒ‪‬ﺮ‪‬ﺋ‪‬ﻴﻞﹸ ﻉ ﻓﹶﻘﹶﺎﻝﹶ ﻳ‪‬ﺎ‬

‫ﻳ‪‬ﻮﺳ‪‬ﻒ‪ ‬ﺍﺑ‪‬ﺴ‪‬ﻂﹾ ﺭ‪‬ﺍﺣ‪‬ﺘ‪‬ﻚ‪ ‬ﻓﹶﺨ‪‬ﺮ‪‬ﺝ‪ ‬ﻣ‪‬ﻨ‪‬ﻬ‪‬ﺎ ﻧ‪‬ﻮﺭ‪ ‬ﺳ‪‬ﺎﻃ‪‬ﻊ‪ ‬ﻓﹶﺼ‪‬ﺎﺭ‪ ‬ﻓ‪‬ﻲ ﺟ‪‬ﻮ‪ ‬ﺍﻟﺴ‪‬ﻤ‪‬ﺎﺀِ ﻓﹶﻘﹶﺎﻝﹶ ﻳ‪‬ﻮﺳ‪‬ﻒ‪ ‬ﻳ‪‬ﺎ ﺟ‪‬ﺒ‪‬ﺮ‪‬ﺋ‪‬ﻴﻞﹸ ﻣ‪‬ﺎ ﻫ‪‬ﺬﹶﺍ ﺍﻟﻨ‪‬ﻮﺭ‪ ‬ﺍﻟﱠﺬ‪‬ﻱ ﺧ‪‬ﺮ‪‬ﺝ‪ ‬ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﺭ‪‬ﺍﺣ‪‬ﺘ‪‬ﻲ ﻓﹶﻘﹶﺎﻝﹶ‬ ‫ﻧ‪‬ﺰﹺﻋ‪‬ﺖ‪ ‬ﺍﻟﻨ‪‬ﺒ‪‬ﻮ‪‬ﺓﹸ ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﻋ‪‬ﻘ‪‬ﺒﹺﻚ‪ ‬ﻋ‪‬ﻘﹸﻮﺑ‪‬ﺔﹰ ﻟ‪‬ﻤ‪‬ﺎ ﻟﹶﻢ‪ ‬ﺗ‪‬ﻨ‪‬ﺰﹺﻝﹾ ﺇﹺﻟﹶﻰ ﺍﻟﺸ‪‬ﻴ‪‬ﺦﹺ ﻳ‪‬ﻌ‪‬ﻘﹸﻮﺏ‪ ‬ﻓﹶﻠﹶﺎ ﻳ‪‬ﻜﹸﻮﻥﹸ ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﻋ‪‬ﻘ‪‬ﺒﹺﻚ‪ ‬ﻧ‪‬ﺒﹺﻲ‪" ‬‬ ‫ﺍﻣﺎﻡ)ﻉ( ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪﻛﻪ ]ﺣﻀﺮﺕ ﻳﻮﺳﻒ[ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﻧﺸﺪﻧﺪ ﻭ ﻟﻮ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎ ﮊﺳﺖ ﺣﻜﻮﻣﺘﻲ ﺑﻮﺩ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﺯ ﺭﻭ ﺗﻜﺒﺮ‪] .‬ﺩﺭ‬ ‫ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻣﺎ ﺧﻴﻠﻲ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﻏﻔﻠﺘﻲ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩ‪ [.‬ﺧﻼﺻﻪ ]ﺍﺯ ﺍﺳﺐ[ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻧﻴﺎﻣﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺁﻣﺪ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٨٧‬‬

‫ﻭ ﮔﻔﺖ ﺩﺳﺘﺖ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻛﻦ‪ .‬ﺗﺎ ﺑﺎﺯﻛﺮﺩ‪ ،‬ﻧﻮﺭ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺶ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﻓﺖ‪ .‬ﺭﻓﺖ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ‪] .‬ﺣﻀﺮﺕ‬ ‫ﻳﻮﺳﻒ)ﻉ([ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﭼﻪ ﺑﻮﺩ؟ ]ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ[ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ ﻧﺒﻮﺕ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ‪ ،‬ﻧﺒﻮﺕ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺗﻮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ‬ ‫ﭘﺸﺖ ﺗﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ!‬ ‫ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺩﻗﻴﻖ ﺍﺳﺖ! ﻳﻚ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺍﻟﻜﺘﺮﻭﻧﻴﻜﻲ‪ ،‬ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻣﺨﺘﺼﺮ ﻏﻔﻠﺖ‪ ،‬ﺳﻮﺧﺖ‪ .‬ﺣﺎﻝﻛﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﺎﺩ‬ ‫ﺍﻳﻨﺠﻮﺭ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺒﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ؟‬ ‫ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺇﻧﺸﺎﺀﺍﷲ‪ ،‬ﺁﻥ ﻣﺮﺽ ﺭﻳﺸﻪﻛﻦ ﻫﻢ ﻧﺸﺪ‪ ،‬ﺣﺪﺍﻗﻞ ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ ﻛﻪ ﺧﻮﺩﻡ‪ ،‬ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪﻡ‪ .‬ﻭﻟﻮ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ‪ ،‬ﺗﻮﺍﺿﻊ‬ ‫ﻫﻢ ﻛﺮﺩﻡ‪ ،‬ﻭﻟﻲ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺑﺎﺩ ﺩﺭ ﭘﻮﺳﺖ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺑﻜﻨﻢ‪ .‬ﺇﻧﺸﺎﺀﺍﷲ ﺑﻪ ﺑﺮﻛﺖ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻩ‪ ،‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺑﺪﻫﺪ ﻛﻪ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻣﺮﻳﻀﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺭﻳﺸﺔ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﺳﺖ‪ ،‬ﺍﺯ ﻓﻀﻞ ﻭ ﻛﺮﻡ ﺧﻮﺩ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺑﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺭﻓﻊ ﺑﺸﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻓﺸﺎﺭﻫﺎ ﺟﺴﻤﻲ ﻭ ﺭﻭﺣﻲ ﻭﺍﺭﺩ ﻛﻨﻴﻢ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﺗﺮﻙ ﮔﻨﺎﻩ ﻛﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ‬ ‫ﺭﻭﺯﻩ ﻫﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ‪] ،‬ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ[‪ .‬ﺍﻣﻮﺍﺕ ﺭﺍ ﺯﻳﺎﺩ ﻳﺎﺩ ﻛﻨﻴﻢ‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻳﻜﻤﺎﻩ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻧﻢ‪ ،‬ﻫﻤﺔ ﺍﻋﻀﺎﺀ)ﻣﺎﻥ( ﺭﺍ‬ ‫ﻛﻨﺘﺮﻝ ﻛﻨﻴﻢ‪ .‬ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺫﻳﻠﻪ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺧﻴﻠﻲ ﺟﺪ ﻭ ﻓﻮﻕﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﺭﻭ ﺁﻥ ﻣﺠﺎﻫﺪﻩ ﻛﻨﻴﻢ‪.‬‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﺑﻴﺴﺖ ﻭﻳﻜﻢ‬

‫ﺷﻨﺎﺧﺖ وﯾﮋﮔﯿﻬﺎي زﻧﺪﮔﯽ دﻧﯿﺎﯾﯽ )ﻣﺬﻣﻮم(‪5‬‬

‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ )ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ(‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺟﻠﺴﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﺭﺳﻴﺪﻛﻪ ﺗﺘﻤﻪ ﺑﺤﺜﻬﺎ ﭼﻨﺪ ﺟﻠﺴﻪ ﻗﺒﻞ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﺎ‪ ،‬ﻣﻄﺮﺡ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﻧﻜﺘﻪﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪﻩ‬ ‫ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻋﺮﺽ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﺣﯿﺎت دﻧﯿﺎ‪ ،‬ﻣﻌﻠﻮم ﺷﺪﮐﻪ در درون اﻧﺴﺎن اﺳﺖ و در ﺑﯿﺮون ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﭘﺲ اﻣﻮال ﮐﻪ در‬

‫ﺑﯿﺮون اﺳﺖ‪ ،‬از ﻗﺒﯿﻞ ﺣﯿﺎط و ﻣﺎﺷﯿﻦ و آﭘﺎرﺗﻤﺎن‪ ،‬ﻣﻨﻈﻮر اﯾﻨﻬﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﻋﺮض ﺷﺪ ﮐﻪ اﯾﻨﻬﺎ آﯾﺎت اﻟﻬﯽ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﻠﮑﻪ در درون اﻧﺴﺎن‪ ،‬ﺣﺴﯽ اﺳﺖ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺣﺲ ﻣﺎﻟﮑﯿﺖ؛ وﻗﺘﯽ اﯾﻦ ﺣﺲ ﻗﻮي ﻣﯿﺸﻮد‪ ،‬اﺛﺮ آن در ﺑﯿﺮون‬ ‫اﯾﺠﺎد ﻣﯿﺸﻮد ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﻣﻮال ﺑﯿﺮوﻧﯽ و ﺗﮑﺎﺛﺮ ﺣﺎﺻﻞ ﻣﯿﺸﻮد‪.‬‬ ‫ﺗﮑﺎﺛﺮ در اﻣﻮال ]ﻗﻮي ﺑﻮدن ﺣﺲ ﻣﺎﻟﮑﯿﺖ[‬

‫ﭘﺲ ﻗﺮﺁﻥ "ﺗﻜﺎﺛﺮ" ﺭﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ‪ .‬ﺗﻜﺎﺛﺮ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻲﺁﻳﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﺲ ﻣﺎﻟﻜﻴﺖ ﻗﻮ ﺑﺸﻮﺩ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻃﻮﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ ﻣﺎﻟﻚ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻭ ﻣﻄﻠﻖ ﺧﺪﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﺍﮔﺮ ﺣﺎﺻﻞ ﺑﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺍﺯ ﺣﻴﺎﺕ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ‬ ‫ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٨٨‬‬

‫اﺷﺎرات ﻗﺮآﻧﯽ‬ ‫ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪) :‬ﺩﺭﺁﻳﺔ ‪ ۵‬ﺳﻮﺭﺓ ﺣﺪﻳﺪ(‬ ‫" ﻟﹶﻪ‪ ‬ﻣ‪‬ﻠﹾﻚ‪ ‬ﺍﻟﺴ‪‬ﻤﺎﻭﺍﺕ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺍﻟﹾﺄﹶﺭ‪‬ﺽﹺ ﻭ‪ ‬ﺇﹺﻟﹶﻰ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﺗ‪‬ﺮ‪‬ﺟ‪‬ﻊ‪ ‬ﺍﻟﹾﺄﹸﻣ‪‬ﻮﺭ‪" .‬‬ ‫ﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﻳﻮﻧﺲ ﺁﻳﺎﺕ ‪ ۴۸‬ﻭ ‪ ۴۹‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻭ‪ ‬ﻳ‪‬ﻘﹸﻮﻟﹸﻮﻥﹶ ﻣ‪‬ﱴ ﻫﺬﹶﺍ ﺍﻟﹾﻮ‪‬ﻋ‪‬ﺪ‪ ‬ﺇﹺﻥﹾ ﻛﹸﻨ‪‬ﺘ‪‬ﻢ‪ ‬ﺻﺎﺩ‪‬ﻗ‪‬ﲔ‪ .‬ﻗﹸﻞﹾ ﻻ ﺃﹶﻣ‪‬ﻠ‪‬ﻚ‪ ‬ﻟ‪‬ﻨ‪‬ﻔﹾﺴِﻲ ﺿ‪‬ﺮ‪‬ﺍ ﻭ‪ ‬ﻻ ﻧ‪‬ﻔﹾﻌﺎﹰ ﺇﹺﻻﱠ‬ ‫ﻣﺎ ﺷﺎﺀَ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ." ‬ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺏ ﺁﻥ ﻣﺸﺮﻛﻴﻦ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﻬﺰﺍﺀ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﻋﺬﺍﺏ ﺧﺪﺍ ﻛﻲ ﻫﺴﺖ؟ ﻗﺮﺁﻥ ﻓﺮﻣﻮﺩ‪ :‬ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮕﻮ‪ ،‬ﻣﻦ ﺣﺘﻲ‬ ‫ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﺎﻟﻚ ﻧﻔﻊ ﻭ ﺿﺮﺭ ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ .‬ﻫﻤﻴﻨﻘﺪﺭ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪﻛﻪ‪" :‬ﻟ‪‬ﻜﹸﻞﱢ ﺃﹸﻣ‪‬ﺔ‪ ‬ﺃﹶﺟ‪‬ﻞﹲ ﺇﹺﺫﺍ ﺟﺎﺀَ ﺃﹶﺟ‪‬ﻠﹸﻬ‪‬ﻢ‪ ‬ﻓﹶﻼ ﻳ‪‬ﺴ‪‬ﺘ‪‬ﺄﹾﺧ‪‬ﺮ‪‬ﻭﻥﹶ ﺳﺎﻋ‪‬ﺔﹰ ﻭ‪ ‬ﻻ ﻳ‪‬ﺴ‪‬ﺘ‪‬ﻘﹾﺪ‪‬ﻣ‪‬ﻮﻥﹶ"‬ ‫)ﺍﺩﺍﻣﺔ ﺁﻳﺔ ‪ ۴۹‬ﺳﻮﺭﺓ ﻳﻮﻧﺲ(‪ .‬ﻣﻬﻢ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻟﺤﻈﺔ ﺍﺟﻞ ﻛﻪ ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﺎﻟﻜﻴﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﻓﺮﻗﺎﻥ ﺁﻳﺔ ‪ ۲‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ ... " :‬ﻭ‪ ‬ﻻ ﻳ‪‬ﻤ‪‬ﻠ‪‬ﻜﹸﻮﻥﹶ ﻟ‪‬ﺄﹶﻧ‪‬ﻔﹸﺴِﻬﹺﻢ‪ ‬ﺿ‪‬ﺮ‪‬ﺍ ﻭ‪ ‬ﻻ ﻧ‪‬ﻔﹾﻌﺎﹰ ﻭ‪ ‬ﻻ ﻳ‪‬ﻤ‪‬ﻠ‪‬ﻜﹸﻮﻥﹶ ﻣ‪‬ﻮ‪‬ﺗﺎﹰ ﻭ‪ ‬ﻻ ﺣ‪‬ﻴﺎﺗﺎﹰ ﻭ‪ ‬ﻻ ﻧ‪‬ﺸ‪‬ﻮﺭﺍﹰ‪".‬‬ ‫ﺁﻧﻬﺎ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺷﺮﻳﻚ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﺎﻟﻜﻴﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﻳﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ‪ ...‬ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﻛﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ]ﺍﻳﻨﻬﺎ[ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ‬ ‫ﺑﺮﻳﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ ]ﺁﻥ ﭼﻴﺰ[ ﺑﻪ ﺟﺎﻳﻲ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺣﺪ ﺍ‪‬ﻟﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺁﻥ ﺣﺘﻲ ﺑﺮﺍ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﻣﺎﻟﻚ ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺎ ﭼﻪ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ‬ ‫ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﻭ ﺁﻥ ﺣﺴﺎﺏ ﺑﺎﺯﻛﻨﻴﺪ‪ " :‬ﻭ‪ ‬ﻻ ﻳ‪‬ﻤ‪‬ﻠ‪‬ﻜﹸﻮﻥﹶ ﻟ‪‬ﺄﹶﻧ‪‬ﻔﹸﺴِﻬﹺﻢ‪ ‬ﺿ‪‬ﺮ‪‬ﺍ ﻭ‪."...‬‬ ‫ﺧﻮﺏ‪ ،‬ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﺁﻳﺎﺕ ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺎﻟﻜﻴﺖ‪ ،‬ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺗﻮﺟﻪﻛﻨﻴﻢ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ‬ ‫ﻣﺎﻟﻜﻴﺖ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭﺳﺖ‪ ،‬ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﺮ ﻛﺎﺭ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩﺍﺵ ﺑﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﺎل‬ ‫ﻣ‪‬ﺜﻞ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺜﻞ ﺑﭽﻪﺍ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﭘﺪﺭﺵ ﺧﻮﺩﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺧﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﭽﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺧﻮﺩﻛﺎﺭ‪ ،‬ﺍﺣﺴﺎﺱ‬ ‫ﻣﺎﻟﻜﻴﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺣﺘﻲ ﻭﻗﺘﻲ ﭘﺪﺭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺪﻩ ﺑﺮﺍﺩﺭﺕ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺧﻮﺩﻛﺎﺭ ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ‪ ،‬ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺧﻮﺩ ﭘﺪﺭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ‬ ‫ﺑﺪﻩ ﺑﺎ ﺁﻥ ﭼﻴﺰ ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ‪ ،‬ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﻛﻮﺩﻛﻲ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﭘﺴﺘﻲﻛﻪ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﻤﺔ ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺑﺎﻭﺭﺵ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ‬ ‫ﻣﻦ ﻣﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﺁﺧﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻵﻥ ﺍﻳﻦ ﭘﺪﺭ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩ‪] ،‬ﺁﻧﮕﺎﻩ[ ﻣﺎﻝ ﻣﻦ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﻓﻜﺮﺵ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻛﻮﺗﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺧﻮﺩ ﭘﺪﺭ ﻫﻢ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪ ،‬ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺩ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫واﻧﺴﺎن ﺑﯿﭽﺎره ﻫﻢ ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﺪ ﮐﻪ]واﻗﻌﯿﺖ ﭼﯿﺴﺖ[‪ .‬واﻗﻌﺎً ﻃﺮز ﻓﮑﺮ اﯾﻦ اﻧﺴﺎن از آن ﮐﻮدك ﻫﻢ ﭘﺎﯾﯿﻨﺘﺮ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﮐﺎﻓﯽ اﺳﺖ ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻓﮑﺮﮐﻨﺪ ﮐﻪ‪ ،‬ﺗﺎ ﺻﺒﺢ اﯾﻦ ﻫﻔﺖ ﻫﺸﺖ ﺳﺎﻋﺖ را ﮐﻪ در ﺧﻮاب ﺑﻮدم‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را از ﻣﻦ‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﻦﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﻮدم و ﻫﻨﺮم را در ﻧﻤﺎﯾﺸﮕﺎه ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدم و ﻣﻨﺘﻈﺮم ﮐﻪ ﻣﺎلِ ﻣﻦ ﺑﺮﻧﺪه ﺷﻮد و‬ ‫ﺑﺒﺎﻟﻢ‪ ،‬ﯾﺎ ﮐﺸﻒ و اﺧﺘﺮاع ﻣﻦ‪ ،‬ﻫﻤﮥ اﯾﻨﻬﺎ از اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ‪ ،‬ﺧﻮد را ﻣﺎﻟﮏ ﻣﯿﺪاﻧﻢ‪ .‬ﯾﮏ ﻣﯿﺰ ﺷﮑﺴﺘﻪ را ﺑﻪ‬ ‫ﻣﻦ ﻣﯿﺪﻫﻨﺪ‪ ،‬اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﻨﻢ واﻗﻌﺎً ﻣﺎﻟﮏ آن ﻗﺴﻤﺖ ﺷﺪهام‪.‬‬

‫ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﺑﭽﮥ ﺳﻪ ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪﮐﻪ ﻫﻤﯿﻦ اﻵن ﺑﻪ ﻣﻦ دادﻧﺪ‪ .‬در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ اﮔﺮ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻓﮑﺮﮐﻨﺪ‪،‬‬ ‫]درﻣﯽﯾﺎﺑﺪ ﮐﻪ[ ﻣﻦ ﻫﻤﯿﻦ اﻵن ﮐﻪ ﺻﺒﺢ از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪم‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﻤﮥ ﻋﻠﻢ و ﻧﺒﻮغ و اﺳﺘﺎديام‪ ،‬ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺖ ‪5‬‬ ‫ﺻﺒﺢ‪ ،‬ﻫﻤﮥ اﯾﻨﻬﺎ ﺻﻔﺮ ﺑﻮد‪ .‬در ﺳﺎﻋﺖ ‪ 5‬و ‪ 10‬دﻗﯿﻘﻪ و ‪ 12‬ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻫﻤﮥ اﯾﻨﻬﺎ را ﺑﻪ ﻣﻦ دادﻧﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻗﺮص ﺧﻮابآور‬ ‫ﺑﻪ ﻣﻦ داده ﺑﻮدﻧﺪ و ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺖ ‪ 12‬ﺧﻮاب ﺑﻮدم‪ ،‬ﺧﻮب ]آﯾﺎ[ ﺳﺎﻋﺖ ‪ 8‬اﯾﻨﻬﺎ را داﺷﺘﻢ؟ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﮐﻪ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٨٩‬‬

‫اﮔﺮ ﻧﺪاده ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺳﺎﻋﺖ ‪ 6‬ﻣﻦ ﻫﻤﺎن ﻫﯿﭻ ﺑﻮدم‪ .‬اﯾﻨﻬﺎ را ﻣﺮﺗﺐ ]ﻫﺮ روز[ ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺣﺘﯽ‬

‫ﻣﺎﻟﮏ ﺧﻮدم ﻫﻢ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪.‬‬

‫ﺍﮔﺮ ﻓﺨﺮ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻓﻼﻥ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺘﻢ ﻳﻚ ﺫﺭﻩ ﻓﻜﺮ ﻧﻤﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺁﺧﺮ ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻣﻐﺰ ﻣﻦ ﻧﺴﺎﺧﺘﻪ ؟‬ ‫]ﺧﻮﺏ ﺍﻳﻦ ﻣﻐﺰ ﺭﺍ ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ؟[ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻐﺰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﻦ ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻛﻨﻢ ﻭﺁﻥ ﻣﻐﺰ ﺁﺳﻴﺐ ﺑﺒﻴﻨﺪ‪،‬‬ ‫ﻣﻦ ]ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﻲ[ ﺑﺎ ﭘﻴﭻ ﮔﻮﺷﺘﻲ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺩﺍﻏﻮﻥ ﻛﻨﻢ ﻭ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺟﻠﻮ ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ‬ ‫ﻣﻦ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﻳﺎ ﻣﺜﻞ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻓﻼﻧﻲ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﻣﻦ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺍﺯ ‪ ۲۰۰‬ﻣﺘﺮ ‪ ،‬ﻣﻮﺭﻳﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ .‬ﺁﺧﺮ ﻣﮕﺮ ﭼﺸﻢ‬ ‫ﺭﺍ ﺧﻮﺩﺕ ﺩﺭﺳﺖ ﻛﺮﺩ ]ﻛﻪ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻣﻴﻜﻨﻲ[ ﺍﻳﻦ ﭼﺸﻢ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ؟!‬ ‫ﻋﻠﺖ ﻋﺼﺒﻴﺘﻬﺎ ﺑﻴﻤﻮﺭﺩ‪ ،‬ﻫﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﻗﻌﺎﺕ ﺑﻴﻤﻮﺭﺩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻴﺰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ‪ ،‬ﺁﺧﺮﺵ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ‬ ‫ﻛﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﺍﻋ‪‬ﻠﹶﻤ‪‬ﻮﺍ ﺃﹶﻧ‪‬ﻤ‪‬ﺎ ﺍﻟﹾﺤ‪‬ﻴﺎﺓﹸ ﺍﻟﺪ‪‬ﻧ‪‬ﻴﺎ ﻟﹶﻌ‪‬ﺐ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﻟﹶﻬ‪‬ﻮ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺯﹺﻳﻨ‪‬ﺔﹲ ﻭ‪ ‬ﺗ‪‬ﻔﺎﺧ‪‬ﺮ‪ ‬ﺑ‪‬ﻴ‪‬ﻨ‪‬ﻜﹸﻢ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺗ‪‬ﻜﺎﺛﹸﺮ‪ ‬ﻓ‪‬ﻲ ﺍﻟﹾﺄﹶﻣ‪‬ﻮﺍﻝﹺ ﻭ‪ ‬ﺍﻟﹾﺄﹶﻭ‪‬ﻻﺩ‪ ."‬ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻫﻢ ﺁﺳﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ‬ ‫ﻛﻪ ﻣﺎ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻪ ﻋﻠﻢ ﺧﺎﺻﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻟﺬﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﺍﻋ‪‬ﻠﹶﻤ‪‬ﻮﺍ " )ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ‪ ،‬ﺁﮔﺎﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ(‪.‬‬ ‫ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﮔﻮﺵ ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ ﻭ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺑﻌﻀﻲ ﻭﻗﺘﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺑﺎ ﮔﻮﺵ ﺟﺎﻥ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ‪ .‬ﻣﺜﻼ ﻛﺴﻲ ﻟﻄﻴﻔﻪﺍ ﺭﺍ ﺗﻌﺮﻳﻒ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻣﺎ ﻫﻢ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﻮﻳﻢ ﻭ ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ ﻭ ﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻄﻴﻔﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﻮ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻥ‬ ‫ﺑﺎﺯﮔﻮﻳﻲ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻫﻢ ﮔﻮﺵ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ‪ .‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ‪ ،‬ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ ﭘﺮﻣﻌﻨﺎ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻟﺬﺍ ﻃﻮﺭ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺗﻪ‪ ‬ﺩﻝ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺧﻨﺪﻩﺍﺵ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺩﻭ ﺳﺎﻋﺖ ﭘﻴﺶ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﺍﻣﺎ ﻧﻪ‬ ‫ﺍﻳﻨﺠﻮﺭﻳﻜﻪ ﺍﻵﻥ ﺷﻨﻴﺪ؛ ﻧﻪ ﺑﺎ ﮔﻮﺵ ﺟﺎﻥ‪.‬‬ ‫ﻳﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻛﺴﻲ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺣﺮﻓﻲ ﻣﻴﺰﻧﺪ‪ .‬ﺷﺐ ﺁﻥ ﺣﺮﻑ ﺭﺍ ﺑﺮﺍ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﺯﮔﻮ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﺎﺯﮔﻮﻳﻲ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﮔﻮﺵ‬ ‫ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪﻛﻪ ﻋﺠﺐ! ﻓﻼﻧﻲ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻑ ﺧﻮﺩ ﭼﻪ ﺗﻮﻫﻴﻨﻲ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ! ﻗﺒﻼ ﻫﻢ ﺁﻥ ﺣﺮﻑ ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪ ﺍﻣﺎ ﻧﻪ ﺑﺎ‬ ‫ﮔﻮﺵ ﺟﺎﻥ‪ .‬ﻟﺬﺍ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻭ‪ ‬ﻻ ﺗ‪‬ﻜﹸﻮﻧ‪‬ﻮﺍ ﻛﹶﺎﻟﱠﺬ‪‬ﻳﻦ‪ ‬ﻗﺎﻟﹸﻮﺍ ﺳ‪‬ﻤ‪‬ﻌ‪‬ﻨﺎ ﻭ‪ ‬ﻫ‪‬ﻢ‪ ‬ﻻ ﻳ‪‬ﺴ‪‬ﻤ‪‬ﻌ‪‬ﻮﻥﹶ"‪) .‬ﺍﻧﻔﺎﻝ – ‪) (۲۱‬ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ‬

‫ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪" :‬ﺷﻨﻴﺪﻳﻢ"؛ ﻭﻟﻲ ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻤﻲﺷﻨﻴﺪﻧﺪ‪(.‬‬ ‫ﺑﻠﻪ! ﻣﺎ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻳﻢ ﺍﺻﻼ ﺭﻭﻳﺶ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﻛﺮﺩﻩﺍﻳﻢ‪ ،‬ﺍﺻﻼ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺪﺭﻳﺲ ﻛﺮﺩﻩﺍﻳﻢ‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﺩﻗﺖ ﺑﺸﻨﻮﻳﺪ ﻭ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﻔﺲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺇﻧﺸﺎﺀﺍﷲ ﺑﻪ ﺑﺮﻛﺖ ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺣﺎﺻﻞ ﺷﻮﺩ‪.‬‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﺩﻭﻡ‬

‫ﻓﻄﺮت‪ ،‬ﻧﻮع ﺧﺎﺻﯽ از ﺧﻠﻘﺖ اﺳﺖ )‪(1‬‬

‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﻗﺒﻞ‬ ‫ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﺑﺤﺚ ﻓﻄﺮﺕ‪ ،‬ﺑﺤﺜﻲ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺩﻳﻨﻲ ﻧﻘﺶ ﺍﺳﺎﺳﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﻭ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺑﺤﺜﻬﺎ ﺟﺪﻳﺪ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺍﺧﻴﺮ ﻃﺮﺡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﻗﺒﻼ ﻣﻄﺎﻟﺒﻲ ﻛﻪ ﻋﺮﺽ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺭﺳﻴﺪ ﻛﻪ ﻳﻚ ﻣﻘﺪﺍﺭ‬ ‫ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ ﻭ ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯ ﺑﺸﻮﺩ؛ ﭼﻮﻥ ﻳﻚ ﻣﻄﻠﺐ ﺯﻳﺮ ﺑﻨﺎﻳﻲ ﺍﺳﺖ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٩٠‬‬

‫ﺍﻭﺍﻳﻞ ﺑﺤﺜﻬﺎ‪ ،‬ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺗﻲ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻓﻄﺮﺕ؛ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺁﻥ ﺁﻳﺔ ﻛﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻓﹶﺄﹶﻗ‪‬ﻢ‪ ‬ﻭ‪‬ﺟ‪‬ﻬ‪‬ﻚ‪ ‬ﻟ‪‬ﻠﺪ‪‬ﻳﻦﹺ ﺣ‪‬ﻨﹺﻴﻔﺎﹰ‬ ‫ﻓ‪‬ﻄﹾﺮ‪‬ﺕ‪ ‬ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﺍﻟﱠﺘ‪‬ﻲ ﻓﹶﻄﹶﺮ‪ ‬ﺍﻟﻨ‪‬ﺎﺱ‪ ‬ﻋ‪‬ﻠﹶﻴ‪‬ﻬﺎ‪) ".‬ﺭﻭﻡ – ‪(۳۰‬‬ ‫ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﺠﺪد ﻓﻄﺮت‬ ‫ﭼﻜﻴﺪﺓ ﺁﻥ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﻗﺒﻞ ‪ -‬ﺁﻥ ﺍﻭﺍﻳﻞ ‪ -‬ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻛﻪ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻳﻚ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎ ﺛﺎﺑﺖ ﻭﻣﺤﻜﻤﻲ ﺩﺭﺳﺖ‬ ‫ﺷﺪﻩﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎ ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ‪ ،‬ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺠﺮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﻲﺀ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱﺁﻥ‪ ،‬ﺳﺎﺧﺘﺎﺭﺵ ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺷﺪﻩ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺜﺎﻝ ﻋﺮﺽ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺭﺍﺩﻳﻮ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻛﻪ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﻣﺎﺩ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻓﻴﺰﻳﻚ‪ ،‬ﺭﻳﺎﺿﻲ‪ ،‬ﺍﻟﻜﺘﺮﻭﻧﻴﻚ‬ ‫ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻥ ﺭﺍﺩﻳﻮ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻲ ﺑﻮﺩ؛ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﺍﺣﺪ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ‬ ‫ﻛﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺭﺍﺩﻳﻮ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻛﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﺎﺯ ﻭ ﺑﺴﺘﻪﻛﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺭﺍ ﻛﺸﻒ ﻛﻨﻴﻢ‪ .‬ﻣﺴﺄﻟﻪ‪ ،‬ﺍﺯ ﺁﻧﻄﺮﻑ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻭﻝ‬ ‫ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺩﻳﻮ ﺭﺍ ﭘﻲﺭﻳﺰ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫دﯾﻦ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﻗﻮاﻧﯿﻦ ﺛﺎﺑﺖ )ﻓﻄﺮت( ﻧﻪ ﯾﮏ ﭼﯿﺰ ﻗﺮاردادي‬ ‫ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢﻛﻪ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺗﺮﻳﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﻃﺮﻳﻖ ﺍﻭﻟﻲ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ‪ ،‬ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻳﻚ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻣﺠﺮﺩ ‪ -‬ﻛﻪ ﺩﺭ‬ ‫ﻧﻈﺎﻡ ﻫﺴﺘﻲ ﺍﺳﺖ ‪ -‬ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ‪ .‬ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ ﺭﺷﺪ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺁﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮ‬ ‫ﻣﺒﻨﺎ ﺁﻥ ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺷﺪﻩ‪ ،‬ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻓﺮﺩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﻜﻪ ﺁﻥ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎ ﺭﻳﺎﺿﻲ ﻭ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ ﺍﻟﻜﺘﺮﻭﻧﻴﻚ‪ ،‬ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﺍﺩﻳﻮ ﺑﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺩﻳﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪" :‬ﻓﺄﹶﻗ‪‬ﻢ‪ ‬ﻭ‪‬ﺟ‪‬ﻬ‪‬ﻚ‪ ‬ﻟ‪‬ﻠﺪ‪‬ﻳﻦﹺ"‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺩﻳﻦ ‪ -‬ﺍﮔﺮ ﺩﻗﻴﻖ ﺑﺎﺷﻴﻢ ‪ -‬ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺛﺎﺑﺖ‬ ‫ﻣﺠﺮﺩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺭﻭ ﺁﻥ ﺭﻳﺨﺘﻪﮔﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﺩﻳﻦ‪ ،‬ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺑﺮﺍ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻲ‬ ‫ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻴﻢ‪ ].‬ﻭ ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﻗﻮﺍﻧﻴﻨﻲ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺮﻭ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻲ ﺑﺮﺳﻴﻢ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ "ﻣﺎ"ﺋﻲ‬ ‫ﻫﺴﺖ ﻭ ﺩﻳﻨﻲ[‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺩﻳﻦ‪ ،‬ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺍﺯ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭﻣﻦ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺩﻳﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻴﻜﻨﻢ‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫ﺁﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻴﻜﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﻣﻴﺘﺮﺳﻴﺪﻡ ﺷﺒﻬﻪ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺷﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ]ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ‪ ‬ﺁﻳﺔ[ " ﻓﺄﹶﻗ‪‬ﻢ‪ ‬ﻭ‪‬ﺟ‪‬ﻬ‪‬ﻚ‪ ‬ﻟ‪‬ﻠﺪ‪‬ﻳﻦﹺ ﺣ‪‬ﻨﹺﻴﻔﺎﹰ ﻓ‪‬ﻄﹾﺮ‪‬ﺓﹶ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﺍﻟﱠﺘ‪‬ﻲ ﻓﹶﻄﹶﺮ‪ ‬ﺍﻟﻨ‪‬ﺎﺱ‪‬‬ ‫ﻋ‪‬ﻠﹶﻴ‪‬ﻬﺎ"‪) .‬ﺭﻭﻡ – ‪ ،(۳۰‬ﺩﺭ ﻧﮕﺎﻩ ﺍﻭﻝ‪ ،‬ﺑﻪ ﺫﻫﻦ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻛﻪ ﺩﻳﻦ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻓﻄﺮﺕ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪].‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺜﻼ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ[ ﺗﻮﺟﻪ‬ ‫ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺑﻜﻦ ﻭ ﺫﺍﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻮ ﺁﻥ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ]ﻭﻗﺘﻲ[ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﻴﻜﻨﻲ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻓﻄﺮﺕ ﻣﻴﻜﻨﻲ‪] .‬ﺩﺭ‬ ‫ﻧﺘﻴﺠﻪ[ ﻣﺸﺘﺒﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺩﻳﻦ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻄﺮﺕ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺑﺮﻋﻜﺲ‪.‬‬ ‫ﺍﻣﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺩﻗﻴﻖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‪ ،‬ﺇﻧﺸﺎﺀ ﺍﷲ ﺧﺪﺍ ﻛﻤﻚﻛﻨﺪ ﺩﺭ ﺣﺪ ﻭﺳﻊ ﺧﻮﺩ‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺮﺽ ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ‪ ،‬ﺁﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺩﻳﻦ‪ ،‬ﻓﻄﺮﺕ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻓﻄﺮﺕ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﻦ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻗﻮﺍﻧﻴﻨﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺁﻥ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ ‪ -‬ﺣﺎﻻ ﺁﻥ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎ ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻫﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﺟﺎ ﺧﻮﺩ ‪ -‬ﺁﻧﻬﺎ ﻣ‪‬ﺪﻭ‪‬ﻥ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ‬ ‫ﺷﺪﻧﺪ ﺩﻳﻦ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻓﻄﺮﺕ‪ ،‬ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬

‫ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻟﻐﺖ‪ ،‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ "ﻓﻄﺮ" ﭘﺎﺭﻩ ﻛﺮﺩﻥ ﻭ ﺷﻜﺎﻓﺘﻦ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻃﻮﻝ ﺁﻥ؛ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻃﻮﻟﻲ‪ .‬ﻳﻚ ﭘﺎﺭﭼﻪ ﺭﺍ ﻃﻮﻟﻲ ﭼﺎﻙ‬ ‫ﺑﺪﻫﻴﻢ‪ ،‬ﻣﻴﺸﻮﺩ " ﻓﹶﻄﹶﺮ‪." ‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٩١‬‬

‫از ﻧﻈﺮ ﻗﻮاﻧﯿﻦ ﮐﻠﻤﻪاي‪" ،‬ﻓﻄﺮت" ﺑﻨﺎء ﻧﻮع اﺳﺖ‪ .‬ﻓﻄﺮت ﯾﻌﻨﯽ ﻧﻮع ﺧﺎﺻﯽ از آﻓﺮﯾﻨﺶ‪.‬‬

‫ﻳﻌﻨﻲ ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ ﻭﻳﮋﮔﻴﻬﺎﻳﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺻﻨﻊ ﻭ ﺧﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﻓﻄﺮﺕ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻛﻪ‬ ‫ﺩﺍﺭﺍ ﺧﻮﺍﺹ ﺑﺸﻮﺩ‪ ،‬ﻓﻄﺮﺕ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻳﻜﺴﺮ ﻗﻮﺍﻧﻴﻨﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻇﻬﻮﺭ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻃﺮﺯ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻣﺨﺼﻮﺹ‬ ‫ﻓﻄﺮﺕ‪ .‬ﻣﺜﺎﻟﻲ ﺭﺍ ﻋﺮﺽ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪:‬‬ ‫ﻣﺜﻼ ﻗﻄﻌﺎﺗﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺍﻵﻥ ﺩﺭ ﻛﺎﺭﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ؛ )ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺜﺎﻝ‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ ﻧﺎﻗﺺ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺣﺪ ﺗﻘﺮﻳﺐ ﺑﻪ ﺫﻫﻦ‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻣﺜﺎﻝ ﺟﻤﻊ ﻭ‬ ‫ﺟﻮﺭ ﺷﻮﺩ( ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻲﺁﻭﺭﻳﻢ ﻭ ﻃﻮﺭ ﺑﻪ ﻫﻢ ﭘﻴﻮﻧﺪ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ ﻛﻪ ﺩﺍﺭﺍ ﺧﺎﺻﻴﺘﻲ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪] .‬ﻣﺜﻼ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺭﺍﺩﻳﻮ ﻭ[ ﺻﺪﺍ ﻭ ﺍﻣﻮﺍﺟﻲ‬ ‫ﻣﻲﮔﻴﺮﺩ ﻭ ﭘﺲ ﻣﻲﺩﻫﺪ‪ .‬ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺭﺍ ﻛﻢ ﻭ ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺍﺻﻲ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺑﻲﺧﺎﺻﻴﺖ‪ ،‬ﺑﺎ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ‪ ،‬ﺩﺍﺭﺍ ﺧﻮﺍﺻﻲ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻓﻄﺮت در ﻗﺮآن‬ ‫ﺣﺎﻻ ﺩﺭ ﻣﻌﻨﺎ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ‪ :‬ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ "ﻓ‪‬ﻄﹾﺮ‪‬ﺓﹶ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﺍﻟﱠﺘ‪‬ﻲ ﻓﹶﻄﹶﺮ‪ ‬ﺍﻟﻨ‪‬ﺎﺱ‪ ‬ﻋ‪‬ﻠﹶﻴ‪‬ﻬﺎ"‪ ،‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺪﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻃﻮﻟﻲ‬ ‫ﻣﻴﺸﻜﺎﻓﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺷﻜﺎﻓﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﻃﻮﻟﻲ ﻋﺪﻡ‪ ،‬ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻇﻬﻮﺭ ﭘﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺍﻳﻦ ﻋﺪﻡ ﻛﻪ ﭘﺎﺭﻩ‬ ‫ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻃﻮﻟﻲ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻇﻬﻮﺭ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺭﺍ ﻳﻚ ﺧﻮﺍﺻﻲ ﻣﻲﺷﻮﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﻓﻄﺮﺕ‪ ،‬ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺹ ﺷﺪ ]ﺑﻪ‬ ‫ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺟﻤﻠﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ‪" .‬ﭘﺲ ﻓﻄﺮﺕ‪ ،‬ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺹ ﻧﺸﺪ‪ .‬ﻓﻄﺮﺕ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺗﺤﻘﻖ‪ ،‬ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎ ﺑﻮﺩﻛﻪ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺭﻭ ﺁﻥ ﺗﺸﻜﻴﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻥ ﻫﻢ ﻃﻮﺭﻳﻜﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺪﻡ ﭘﺎﺭﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻇﻬﻮﺭ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﻔﺎوت ﺑﺪﻋﺖ و ﻓﻄﺮت‬ ‫ﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﻓﻄﺮﺕ‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻧﻮﻉ ﺧﺎﺻﻲ ﺍﺯ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﻧﮕﺎﻩﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻭﺍﮊﻩﻫﺎ ﺩﻳﮕﺮ‪ ،‬ﻳﻚ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺎﺳﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﻛﻠﻤﻪ "ﺑﺪﻳﻊ" ﻫﻢ ﻳﻚ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻧﻮﻇﻬﻮﺭ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﮊﻩ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﻧﻮﻇﻬﻮﺭ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﺑﺪﻳﻊ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻋﺪﻡ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ‪ ،‬ﻫﺮﺁﻥ‪ ،‬ﺁﻥ ﻋﺪﻡ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ‪] ،‬ﺑﺼﻮﺭﺕ[ ﻳﻜﺠﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺫﻫﻦ ﻣﻲﺁﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﻭ)ﻣﻴﭙﺮﺳﻴﻢ؟( ﻣﮕﺮ ]ﭼﻨﻴﻦ ﭼﻴﺰ [ ﻣﻴﺸﻮﺩ؟ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻫﻢ ﺑﻪ ﺫﻫﻦ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﭼﻪ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ؟ ﺗﺄﺛﻴﺮﺵ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻣﺜﺎﻝ ﺳﻌﻲ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺭﻭﺷﻦ ﺷﻮﺩ‪.‬‬

‫ﺧﺼﻮﺻﯿﺎت ﻓﻄﺮت‪:‬‬

‫‪ -1‬ﺷﮑﺎﻓﺘﻪ ﺷﺪن ﻋﺪم و ﺑﻮﺟﻮد آﻣﺪن ﻣﻮﺟﻮد‬ ‫ﻓﺮﺽﻛﻨﻴﻢ ﻭﺍﺭﺩ ﺭﻭﺷﻮﻳﻲ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ ﻭ ﺩﺳﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺻﺎﺑﻮﻥ ﻣﻴﺸﻮﻳﻴﻢ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺻﺎﺑﻮﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﻳﻴﻢ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺣﻮﻟﻪ‬ ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺧﺸﻚ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻲﺁﻳﻴﻢ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻳﻚ ﻭﻗﺖ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﺭﻭﺷﻮﻳﻲ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﻬﺎ ﺻﺎﺑﻮﻥ‬ ‫ﺯﺩﻳﻢ‪ ،‬ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺁﺏ ﻗﻄﻊ ﺷﺪ‪ .‬ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻗﻄﻊ ﺷﺪﻥ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﺗﻜﺮﺍﺭ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺣﺎﻝ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺩﻓﻌﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺳﺘﻬﺎ‬ ‫ﻭ ﺭﻭ)ﻳﻤﺎﻥ( ﺭﺍ ﺑﺸﻮﻳﻴﻢ‪ ،‬ﻭﺿﻌﻤﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺳﺮﻭﻛﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ‪ .‬ﻣﻴﮕﻮﻳﻴﻢ "ﺁﺏ ﻫﺴﺖ ﻳﺎ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ؟" ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺧﺎﺻﻲ ﺩﺍﺭﻳﻢ؛ ﻳﻚ ﺣﺎﻟﺖ ﻣﻌﻠﻖ‪ .‬ﭼﺮﺍ؟ ﭼﻮﻥ ﻋﺪﻡ ﺁﺏ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﺏ ﺭﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺫﻫﻨﻢ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻴﻜﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﺧﻮﺏ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺧﻴﻠﻲ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﻲﺍﻓﺘﺪ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٩٢‬‬

‫ﺣﺎﻻ ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ‪ ،‬ﻋﺮﺽ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻛﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺷﻜﺎﻓﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﻋﺪﻡ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﻋﺪﻡ‪ ،‬ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ ﻭ ﭘﺮﺩﻩ ﻛﺸﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﻣﻮﺟﻮﺩ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻟﺤﻈﻪﺍ ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺍﺻﻼ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﺧﻮﺏ‪ ،‬ﻋﺪﻡ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪ! ﺧﻮﺩ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ‬ ‫ﻛﻪ ﻋﺪﻡ‪ ،‬ﭘﺎﺭﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺮﻭﺩ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﺣﺴﺎﺏ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺍﺳﺖ‪.‬‬

‫‪-2‬ﻧﯿﺮوي اوﻟﯿﮥ اﻧﺴﺎن ﺑﺮاي زﻧﺪﮔﯽ در دﻧﯿﺎ‬

‫ﺧﻮﺏ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ )ﻓﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ( ﺗﺎ ﺑﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻲﺁﻳﺪ‪ ،‬ﺍﮔﺮ ﺩﻗﺖ ﻛﻨﻴﺪ‪ ،‬ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻟﺤﻈﻪﺍ ﻛﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﻋﺎﻟﻢ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺷﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﻗﻮﻩ ﻭ‬ ‫ﻧﻴﺮﻭ ﺍﻭﻟﻴﻪﺍ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻛﺴﻴﮋﻥ ﻫﻮﺍ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﻜﺸﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﻗﻮﻩﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻗﻮﻩ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻛﺖ‬ ‫ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺸﺎﻕ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﺪ ﻭ ﻗﻠﺐ ﻛﺎﺭ ﻛﺮﺩ ﻭ ﻫﻤﺔ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍ ﺷﻴﺮ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻭ ﺣﺮﻛﺖ ﺷﺶ ﻭ ﻫﻤﺔ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺣﺮﻛﺖ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻛﺖ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻮﺓ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻗﻮﺓ ﺍﻭﻟﻴﻪ‪ ،‬ﺧﻮﺩﺵ ﺣﺮﻛﺖ ﺭﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﻀﻼﺕ ﻭ ﺗﻨﻔﺲ ﻭ‬ ‫ﻗﻠﺐ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﺮﻛﺖ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ‪.‬‬ ‫‪-3‬ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻦ اﺳﺘﻌﺪاد وﻗﺪرت ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﻧﯿﺮوي اوﻟﯿﻪ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻛﺖ‪ ،‬ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻩ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺑﺴﺘﻪﻫﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﺑﺪﻥ ﺑﺮﺩ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ ﺭﺍ ﺁﻧﺠﺎ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻗﻮﻳﺘﺮ ﺷﺪ؛ ﺑﺮ ﻗﺪﺭﺗﺶ ﺍﻓﺰﻭﺩ‪ .‬ﺑﺎ‬ ‫ﺣﺮﻛﺖ ﺧﻮﺩﺵ‪ ،‬ﺣﺮﻛﺖ ﻭ ﻫﻀﻢ ﻛﺮﺩ ﺍﻳﻦ ﺗﻐﺬﻳﻪ ﺭﺍ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻛﺖ ﺧﻮﺩﺵ ﻗﻮﺕ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻗﻮﺕ‪ ،‬ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺗﻐﺬﻳﻪ‬ ‫ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺩﺵ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺁﻥ ﻧﻴﺮﻭ ﺟﺬﺏ ﻏﺬﺍ ﻭ ﺗﻐﺬﻳﻪ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﺔ ﺍﻭﻟﻴﻪ‪ ،‬ﺑﺎ ‪ ۱۰‬ﻣﺎﻩ ﺑﻌﺪﻛﻪ ﻳﻜﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻇﺎﻫﺮ‪ ،‬ﺗﻐﺬﻳﻪ‪ ،‬ﻗﻮﻩ ﺭﺍ ﺑﺎﻻ ﻣﻲﺑﺮﺩ ﻭ ﻗﻮﺓ ﺑﺎﻻ‪ ،‬ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺗﻐﺬﻳﻪ ﺭﺍ ﺑﺎﻻ ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭ ﺑﺮ ﻫﻢ ﺍﺛﺮ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﺣﺮﻛﺖ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺁﻥ ﻧﻴﺮﻭ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻥ ﻧﻴﺮﻭ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻏﺬﺍ ﺭﺍ ﻫﻀﻢ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻧﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﺎﻻ ﻣﻲﺑﺮﺩ ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ]ﺑﺎﺷﺪ[‪،‬‬ ‫ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺗﻔﻜﺮ ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭ ﺷﻨﻮﺍﻳﻲ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﺭﺷﺪ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺮﻭ ﺍﻭﻟﻴﻪ‪ ،‬ﺷﺎﺥ ﻭ ﺑﺮﮒ‬ ‫ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﻭﻗﺘﻲ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ‪ ،‬ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺵ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺜﺎﻝ ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﺩﺭﺧﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺧﺖ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺰﺭﮒﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺷﺎﺧﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻥ‬ ‫ﻧﮕﺎﻩ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﻳﻚ ﺳﺎﻗﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﺎﺧﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ؛ ﺩﻩﻫﺎ ﺳﺎﻗﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺷﺎﺧﻪ‪ ،‬ﺩﻩﻫﺎ ﺷﺎﺧﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ‬ ‫ﺗﻨﻪ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺁﻥ ﻣﻴﻮﻩ ﻫﻢ‪ ،‬ﻫﻤﻪﺍﺵ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻪ ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻣﻴﺮﻭﺩ‪.‬‬ ‫اﻧﺴﺎن ﯾﮏ ﻧﯿﺮو‪،‬ﯾﮏ ﻣﻦ‪ ،‬ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﯿﺴﺖ‬ ‫ﭘﺲ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﻳﻚ ﻧﻴﺮﻭ ﻭ ﻳﻚ " ﻣﻦ " ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻣﺜﻼ‬ ‫ﺑﻴﻨﺎﻳﻲ‪ .‬ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ﻳﻚ ﺷﺎﺧﻪ ﺑﻴﻨﺎﻳﻲ‪ ،‬ﭼﻘﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﻜﻨﺪ؟! ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﻧﮕﻬﺎ‪ ،‬ﺷﻜﻠﻬﺎ ﻭ ‪ ...‬ﺑﺎ ﻳﻚ ﻧﮕﺎﻩ ﺳﻄﺤﻲ‪ ،‬ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭼﻬﺮﻩﻫﺎ ﻭ‬ ‫ﺭﻧﮕﻬﺎﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﺮﻭﻳﻢ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻥ‪ ،‬ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺁﻥ ﺑﻴﻨﺎﻳﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻴﻨﺎﻳﻲ ﻭ ﺷﻨﻮﺍﻳﻲ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺍﺗﺼﺎﻝ ﺑﻪ‬ ‫ﺗﻨﻪ ﺩﺭﻭﻧﻲﺗﺮ‪ ،‬ﺷﺪ ﻳﻚ ﻗﻮﻩ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺭﻓﺖ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻥ ﺩﺭﺧﺖ‪ ،‬ﺷﺪ ﻳﻚ ﺗﻨﻪ‪ ،‬ﻳﻚ ﻗﻮﻩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻩﻫﺎ‪ ،‬ﻗﻮﺓ ﻫﺎﺿﻤﻪ ﻭ ﻗﻮﺓ ﺗﻔﻜﺮ‬ ‫ﻭ ﻫﻤﻪ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻨﻪ ﻭ ﺷﺪ "ﻣﻦ" ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ‪ ،‬ﺗﻔﺎﻭﺗﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬

‫رﺳﯿﺪن از ﻗﻮاي ﺣﺴﯽ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﻪ ﻣﺮز ﻓﻄﺮت‬

‫ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻪ ﻭﻗﺘﻲ ﺁﻣﺪ ﺑﻪ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎ‪ ،‬ﺷﺪ ﺍﻳﻦ ﺷﺎﺧﻪ ﻭ ﺁﻥ ﺷﺎﺧﻪ‪ .‬ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺍﺳﺘﻘﻼﻝ ﻭ ﻛﺜﺮﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺗﻨﺔ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﭼﻲ؟ ﻳﻚ‬ ‫ﭼﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺸﺪ ﻭ ﻗﻮﻩﻫﺎ ﻫﻢ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ "ﻣﻦ" ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺮﺳﻴﻢ‪ ،‬ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﻪ ﻣﺮﺯ ﻓﻄﺮﺕ ﺑﺮﺳﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻪ ﻓﻄﺮﺕ ﻧﺮﺳﻴﺪﻳﻢ‪ ،‬ﺩﺭ ﺍﻳﻨﻄﺮﻑ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﻪ "ﻣﻦ" ﺑﺮﺳﻴﻢ‪ ،‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺷﺪ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٩٣‬‬

‫ﻓﺮﻕ "ﻣﻦ" ﺑﺎ ﺭﺍﺩﻳﻮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﻛﻪ ﺭﺍﺩﻳﻮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺍﻵﻥ‪ ،‬ﻗﻄﻌﺎﺗﻲ ﺑﻲﺧﺎﺻﻴﺖ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺍﻵﻥ ﻣﻦ ﺷﺪﻡ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ‬ ‫ﺑﻔﻬﻤﻢ ﻛﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻃﺒﻴﻌﺖ"ﻣﻦ" ﺷﺪﻡ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺑ‪‬ﻲ ﻛﻪ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﻋﺪﻡ‪ ،‬ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ؟! ﻭﻗﺘﻲ ﻛﺴﻲ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﺭﺍ‬ ‫ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ‪ ،‬ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﻓﻄﺮﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﻜﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﻠﻲ)ﻉ( ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻣ‪‬ﻦ‪ ‬ﻋ‪‬ﺮ‪‬ﻑ‪ ‬ﻧ‪‬ﻔﹾﺴ‪‬ﻪ‪ ‬ﻓﹶﻘﹶﺪ‪ ‬ﻋ‪‬ﺮ‪‬ﻑ‪ ‬ﺭ‪‬ﺑ‪‬ﻪ‪ ." ‬ﻣﻼﺣﻈﻪ‬ ‫ﻣﻲﻧﻴﺪ ﻛﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻧﻔﺮﻣﻮﺩ‪" :‬ﻋ‪‬ﺮ‪‬ﻑ ﺧﺎﻟ‪‬ﻘﻪ‪" ،‬ﻋ‪‬ﺮ‪‬ﻑ ﺑﺎﺭﹺﺋ‪‬ﻪ" ﻭ ‪ ...‬ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺍﺳﻤﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ‪] .‬ﭼﺮﺍﻛﻪ[ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﻳﻨﺠﻮﺭ ﺑﻪ ﻓﻄﺮﺕ‪،‬‬ ‫ﻣﻌﻨﺎ " ﺭﺏ‪ " ‬ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﻓﻄﺮﺕ ﻳﻚ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺧﺎﺻﻲ ﺍﺯ ﺧﻠﻘﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﺧﺎﺹ ﺧﻠﻘﺖ‪ ،‬ﺧﺎﺻﻴﺖ ﺁﻓﺮﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺁﻥ‬ ‫ﺧﻮﺍﺻﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺭﻭ ﺁﻥ ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﮔﺮ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻣﻌﻨﺎ ﺩﻳﻦ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺣﺎﻻ ﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻛﺮﺩﻳﻢ‪] ،‬ﭼﻪ ﻛﻨﻴﻢ؟[ ﺩﺭ ﺍﺻﻮﻝ ﻛﺎﻓﻲ ﺣﺪﻳﺜﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻋﻴﻦ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺭﺍ ﻓﺮﺻﺖ ﻧﺸﺪ‪ ،‬ﺑﻴﺎﻭﺭﻡ‪.‬‬ ‫ﺣﺪﻳﺚ ﻗﺮﻳﺐ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻀﻤﻮﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ‪ :‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﭽﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺎﻩ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺰﻧﻴﺪ‪ .‬ﭼﺮﺍ؟ ﭼﻮﻥ ﺗﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺎﻩ ﺍﺣﺴﺎﺱ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﻐﺬﻳﻪ ﻣﻴﻜﻨﺪ؛ ﺧﺪﺍ ﺍﻭ ﺭﺍ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺎﻩ ﻛﻪ ﮔﺬﺷﺖ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ ﺷﺮﻭﻉ ﻛﺮﺩ ﺑﻪ‬ ‫ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺷﺪﻥ‪ .‬ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻮﺭﺍﻧﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺍﺣﺴﺎﺳﺶ‪ ،‬ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻲ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺎﻩ ﺩﻭﻡ ﺩﻳﮕﺮ‪ ،‬ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺰﻧﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﭼﻮﻥ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻭﺍﺳﻄﺔ ﻧﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ)ﺹ( )ﻳﺎ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﻦ(‪ ،‬ﺑﻪ ﻭﺍﺳﻄﺔ ﺍﻭ ﺣﻮﺍﺋﺠﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﻟﺬﺍ ﺍﺯ‬ ‫ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺎﻩ ﺳﻮﻡ‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﻣﻲﺁﻳﺪ ﭘﺎﻳﻴﻨﺘﺮ‪ .‬ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻫﺮﭼﻪ‬ ‫ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ)ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻫﺴﺖ( ﻭ ﺩﻋﺎ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﻩ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮕﻴﺮﻡ‪ .‬ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻪ ﺗﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺎﻩ ﺍﻭ ﺭﺍ‬ ‫ﻧﺰﻧﻴﺪ‪(۱).‬‬ ‫ﭼﻪ ﻧﻜﺘﻪﻫﺎ ﺩﻗﻴﻘﻲ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ؟! ﻧﺎﻥ ﻭﻗﺘﻲ ﺍﺯ ﺗﻨﻮﺭ ﻣﻲﺁﻳﺪ‪ ،‬ﺁﻥ ﮔﺮﻣﺎ ﺗﻨﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻓﻀﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ‪ ،‬ﺁﻥ ﺭﺍ ﺳﺮﺩ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﻛﭙﻚ ﺑﺰﻧﺪ! ﺗﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺎﻩ‪ ،‬ﻫﻤﻪ‪ ،‬ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭼﻪ ﺩﻗﺘﻲ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﭽﺔ ﻳﻜﻲ ﺩﻭ ﻣﺎﻫﻪ ﺭﺍ ﻗﺸﻨﮓ‬ ‫ﻧﮕﺎﻩ ﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﭼﺎرة ﻧﺠﺎت ﮔﺮﻓﺘﺎري ﻓﻄﺮت ﭘﺲ از ﺗﻮﻟﺪ‬ ‫ﻓﻠﺬﺍ ﭼﻮﻥ ﻳﻚ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﺍﺳﺖ ـ ﻭ ﺩﺭ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻋﺼﻤﺖ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ ﻛﻪ ﺁﻥ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻧﻜﻪ ﺩﺭ ﻳﻜﻲ ﺩﻭ‬ ‫ﻣﺎﻫﻪ ﺑﻮﺩ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺎ ﻟﺤﻈﻪ ﺁﺧﺮ ﺣﻴﺎﺗﺸﺎﻥ ﺑﻮﺩ ـ ﻭ ﺑﻘﻴﺔ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﺤﻮ ﻓﻄﺮﺗﺸﺎﻥ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪] .‬ﺣﺎﻝ ﻛﻪ[ ﻣﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ‬ ‫ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ ﻓﻄﺮﺗﻲ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﻪ ﺩﻳﻦﻛﻨﺪ‪ -‬ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﻜﻨﻴﻢ]ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ[‪ -‬ﭘﺲ ﭼﺎﺭﻩ ﭼﻴﺴﺖ؟ " ﺃﹶﻗ‪‬ﻢ‪ ‬ﻭ‪‬ﺟ‪‬ﻬ‪‬ﻚ‪ ‬ﻟ‪‬ﻠﺪ‪‬ﻳﻦﹺ"‪ .‬ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻑ ﻻﺍﻗﻞ ﺑﻴﺎ‪ .‬ﺣﺎﻝ ﻛﻪ ﻓﻄﺮﺕ ﺑﻪ‬ ‫ﻫﻢ ﺧﻮﺭﺩﻩ‪ ،‬ﺑﻴﺎ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺁﻥ ﺩﻳﻦ‪ ،‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﺑﻪ ﻓﻄﺮﺗﻲ ﻣﻴﺮﺳﻲ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍ ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺑﻴﺎ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺁﻥ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ‪.‬‬ ‫ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ‪ ،‬ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎﺳﺖ‪ ،‬ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻫﻲ ﻧﺪﺍﺷﺘﻲ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻻﻥ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻲ ﻫﻢ ﺧﻮﺍﻫﻲ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻟﺬﺕ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺗﺄﻛﻴﺪ ﻣﻴﻜﻨﻢﻛﻪ ﻓﻄﺮﺕ‪ ،‬ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻧﻴﺴﺖ؛ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺩﻳﻦ ﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺑﻜﻦ ﻛﻪ ﻓﻄﺮﺕ‬ ‫ﺧﺪﺍ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍ ﺗﻮ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ )ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺟﺒﺮ (‪.‬‬ ‫ﺧﺪﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺁﻥ ﻓﻄﺮﺕ ﺁﻓﺮﻳﺪ‪ ،‬ﻧﻪ ﺁﻥ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ‪ .‬ﭘﺲ ]ﻓﻄﺮﺕ[ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺭﺍﺩﻳﻮ‪ ،‬ﻧﻪ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ‬ ‫ﺑﺮﺍﺳﺎﺱ "ﻓﻄﺮﺕ" ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﻭﻝ‪ ،‬ﺍﺯ ﻋﺪﻡ‪ ،‬ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﺮ ﺭﻭ ﺁﻥ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ‪ ،‬ﺭﺍﺩﻳﻮ ﺳﺎﺧﺘﻪ‬ ‫ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٩۴‬‬

‫ﻣﺜﻞ ﺗﻐﺬﻳﻪ ﻭ ﻗﻮ ﺷﺪﻥ ] ﻛﻪ ﻣﺜﺎﻝ ﺁﻥ ﻗﺒﻼ" ﮔﺬﺷﺖ[ ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺩﻳﻦ ﻫﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺎﻟﺘﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻳﺘﺮ‬

‫ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺁﻥ ﻫﻢ ﻗﻮﻳﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻛﻪ ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ " ﺭﺏ " ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﺍﺳﻼﻡ ﺭﺍ ﺩﻳﻦ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ "ﺭﺏ"‬ ‫ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻧﻪ ﺧﺪﺍ ﺧﻴﺎﻟﻲ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﻓﻄﺮ ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﺍﻛﺜﺮ ﺧﺪﺍﻫﺎ‪ ،‬ﺧﻴﺎﻟﻲ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺍﻧﺸﺎﺀ ﺍﷲ ﺍﺯ ﺑﺮﻛﺎﺕ ﺧﻠﻘﺖ ﺑﻬﺮﻩ ﺑﺒﺮﻳﻢ‪ ،‬ﻧﻪ ﺍﺯ ﺑﺮﻛﺎﺕ ﺩﻭ ﻛﻴﻠﻮ ﻓﻼﻥ ﭼﻴﺰ‪ ،‬ﻛﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍ ﺑﺮﺍ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ‪ ].‬ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﻨﻈﻮﺭ‪ ،‬ﺗﻐﺬﻳﻪ‬ ‫ﻣﺎﺩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍ ﺑﺮﺍ ﺑﻬﺮﻩ ﺑﺮﺩﻥ ﺍﺯ ﺑﺮﻛﺎﺕ ﺧﻠﻘﺖ ﺍﺳﺖ‪[.‬‬ ‫ﭘﺎﻭﺭﻗﻲ‪:‬‬ ‫‪ -۱‬ﺍﺻﻞ ﺣﺪﻳﺜﻲ ﮐﻪ ﺣﺎﺝ ﺁﻗﺎ ﻋﻠﻴﭙﻮﺭ‪ ،‬ﺩﺭ ﺧﺼﻮﺹ ﺣﺎﻝ ﻭﺩﻙ ﺗﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺎﻫﮕﻲ ﺑﻴﺎﻥ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ ﺑﺪﻳﻦ ﺷﮑﻞ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ‬

‫»ﺍﻟﺘﻮﺣﻴﺪ« ﺷﻴﺦ ﺻﺪﻭﻕ )ﺭﻩ( ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳﺚ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺷﺮﻳﻒ " ﺍﺻﻮﻝ ﮐﺎﻓﻲ" ﻳﺎﻓﺖ ﻧﺸﺪ‪ " :‬ﻗﹶﺎﻝﹶ ﺭ‪‬ﺳ‪‬ﻮﻝﹸ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﺹ ﻟﹶﺎ‬ ‫ﺗ‪‬ﻀ‪‬ﺮﹺﺑ‪‬ﻮﺍ ﺃﹶ ﹾﻃﻔﹶﺎﻟﹶﻜﹸﻢ‪ ‬ﻋ‪‬ﻠﹶﻰ ﺑ‪‬ﻜﹶﺎﺋ‪‬ﻬﹺﻢ‪ ‬ﻓﹶﺈﹺﻥﱠ ﺑ‪‬ﻜﹶﺎﺀَﻫ‪‬ﻢ‪ ‬ﺃﹶﺭ‪‬ﺑ‪‬ﻌ‪‬ﺔﹶ ﺃﹶ ‪‬ﺷﻬ‪‬ﺮﹴ ‪‬ﺷﻬ‪‬ﺎﺩ‪‬ﺓﹸ ﺃﹶﻥﹾ ﻟﹶﺎ ﺇﹺﻟﹶﻪ‪ ‬ﺇﹺﻟﱠﺎ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺃﹶﺭ‪‬ﺑ‪‬ﻌ‪‬ﺔﹶ ﺃﹶ ‪‬ﺷﻬ‪‬ﺮﹴ ﺍﻟﺼ‪‬ﻠﹶﺎﺕ‪ ‬ﻋ‪‬ﻠﹶﻰ ﺍﻟﻨ‪‬ﺒﹺﻲ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺁﻟ‪‬ﻪ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺃﹶﺭ‪‬ﺑ‪‬ﻌ‪‬ﺔﹶ ﺃﹶﺷ‪‬ﻬ‪‬ﺮﹴ‬ ‫ﺍﻟﺪ‪‬ﻋ‪‬ﺎﺀُ ﻟ‪‬ﻮ‪‬ﺍﻟ‪‬ﺪ‪‬ﻳ‪‬ﻪ‪) ".‬ﺍﻟﺘﻮﺣﻴﺪ – ﺹ‪ ۳۳۱‬ﺑﺎﺏ ﻓﻄﺮﺕ ﺍﷲ ﻋﺰﻭﺟﻞ ﺍﻟﺨﻠﻖ ﻋﻠﻲ ﺍﻟﺘﻮﺣﻴﺪ ﺣﺪﻳﺚ ‪ ۱۰‬ﻭ ﺑﺤﺎﺭ ﺍﻻﻧﻮﺍﺭ‪ -‬ﺝ ‪-۵۷‬‬ ‫ﺹ‪ -۳۸۱‬ﺑﺎﺏ‪-۴۱‬ﺣﺪﻳﺚ ‪ .(۱۰۰‬ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻋﻼﻣﻪ ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﻳﻲ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺍﷲ ﺗﻌﺎﻟﻲ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳﺚ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻠﺪ‪ ۱۶‬ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻟﻤﻴﺰﺍﻥ‬ ‫ﺻﻔﺤﻪ ‪ ۱۸۸‬ﺩﺭ ﺫﻳﻞ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ ‪ ۳۰‬ﺳﻮﺭﻩ ﻣﺒﺎﺭﮐﺔ ﺭﻭﻡ )ﺑﺨﺶ ﺑﺤﺚ ﺭﻭﺍﻳﻲ( ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺟﺎﻟﺒﻲ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﺍﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﺑﻴﺴﺖ ﻭﺳﻮﻡ‬

‫ﻓﻄﺮت‪ ،‬ﻧﻮع ﺧﺎﺻﯽ از ﺧﻠﻘﺖ اﺳﺖ )‪(2‬‬

‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‬ ‫ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮدي ﻓﻄﺮت دارد‬ ‫ﺩﺭ ﺑﺤﺚ ﻓﻄﺮﺕ ﺟﻠﺴﺔ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮔﻔﺘﻴﻢ ﻛﻪ ﻓﻄﺮﺕ‪ ،‬ﻧﻮﻉ ﺧﺎﺻﻲ ﺍﺯ ﺧﻠﻘﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻥ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻋﺪﻡ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻃﻮﻟﻲ‬ ‫ﭘﺎﺭﻩ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺰﻳﻨﺔ ﻭﺟﻮﺩ‪ ،‬ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻇﻬﻮﺭ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ‪ ،‬ﻓﻄﺮﺕ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻋﻢ ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻏﻴﺮ‬ ‫ﺯﻧﺪﻩ‪ ،‬ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﺴﺖ‪ ،‬ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩ‪ ،‬ﻓﻄﺮﺕ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬

‫راه رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﻓﻄﺮت‪ ،‬ﮐﻪ اﻟﺒﺘﻪ ﻣﺨﺘﺺ اﻧﺴﺎن اﺳﺖ‬

‫ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺑﻜﻨﺪ ﻭ ﺭﺍﻫﺶ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﺟﻪ ﺗﺎﻡ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻪ‬ ‫ﺩﻳﻦ ﺍﺳﺖ؛ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ "ﺣﻨﻴﻒ"‪.‬‬ ‫از ﺑﯿﻦ رﻓﺘﻦ ﺿﺪﯾﺖ وﺟﻮد و ﻋﺪم در ﯾﮏ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎﻻﺗﺮ‬ ‫ﺳﺆﺍﻟﻲ ﻛﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺫﻫﻦ ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﺪﻡ‪ ،‬ﭼﮕﻮﻧﻪ ﭘﺎﺭﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ؟ ﻭﻗﺘﻲ ﻋﺪﻡ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﭘﺎﺭﻩ ﺷﺪﻥ ﭼﻪ ﻣﻌﻨﺎ ﺩﺍﺭﺩ؟ ﺍﻳﻨﺠﺎﺳﺖ‬ ‫ﻛﻪ ﺩﻗﺖ ﻟﻄﻴﻔﺘﺮ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﻴﻦ ﻋﺪﻡ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ‪ .‬ﻣﻌﻨﺎ ﻋﺪﻡ‪ ،‬ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭﺟﻮﺩ‪ ،‬ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬

‫ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﻜﻪ ﻣﻌﻨﺎ ﻭﺟﻮﺩ‪ ،‬ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﺪﻡ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ " :‬ﺗ‪‬ﻌ‪‬ﺮ‪‬ﻑ‪ ‬ﺍﻻﹶﺷ‪‬ﻴﺎﺀُ ﺑﹺﺎﹶﺿ‪‬ﺪﺍﺩ‪‬ﻫﺎ "‪ .‬ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﺮﻛﺪﺍﻡ‪ ،‬ﺩﺭ ﺍﺛﺮ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٩۵‬‬

‫ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺁﻥ ﻳﻜﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺭﻭﺷﻨﺎﻳﻲ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻭ ﺑﺮﻋﻜﺲ‪ ،‬ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺭﻭﺷﻨﺎﻳﻲ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ‬ ‫ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﻣﻄﻠﺐ ﺩﻭﻡ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻣﻔﻬﻮﻡ‪ ،‬ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺣﺎﻝ ﻛﻪ ﺿﺪ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻭﻗﺘﻲ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ‪ ،‬ﻭ‬ ‫ﻫﻼﻙ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ‪ ،‬ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺁﻥ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺯﻳﺮﻣﺠﻤﻮﻋﺔ ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﺧﻮﺩ‪ ،‬ﺩﺭ‬ ‫ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ‪ ،‬ﻣﺎﻫﻴﺘﻲ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺳﺆﺍﻟﻬﺎ‪ ،‬ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺭﻓﺖ ﺑﻪ ﻓﻀﺎ ﺑﺎﻻﺗﺮ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻄﺮﺡ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﺎل‬ ‫ﻣﺜﻼ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ﻭ ﺭﻭﺷﻨﺎﻳﻲ‪ ،‬ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺗﻀﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ‪ ،‬ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﻓﻀﺎ‬ ‫ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺭﻓﺘﻴﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﻓﻀﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻓﺘﻴﻢ‪ ،‬ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ﻭ ﺭﻭﺷﻨﺎﻳﻲ‪ ،‬ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ‪.‬ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ " :‬ﻭﺟﻮﺩ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ" ﻭ "ﻭﺟﻮﺩ‬ ‫ﺭﻭﺷﻨﺎﻳﻲ"‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ‪ ‬ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﻧﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺭﻭﺷﻨﺎﻳﻲ‪] .‬ﺑﻠﻜﻪ ﻓﻘﻂ[ ﻭﺟﻮﺩ! ]ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ[‪.‬‬ ‫ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺯﻳﺮﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻣﻲﺁﻳﻴﻢ‪ ،‬ﻣﻴﮕﻮﻳﻴﻢ‪ :‬ﻭﺟﻮﺩ‪ ‬ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ‪ ،‬ﻭﺟﻮﺩ‪ ‬ﺭﻭﺷﻨﺎﻳﻲ‪ .‬ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﻳﻚ ﻣﺜﺎﻟﻲ ﺑﻮﺩ ﺑﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﻋﺪﻡ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ‪ .‬ﻋﺪﻡ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ‪ ،‬ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺆﺍﻟﻲ ﺭﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﺎﻻﺗﺮ‬ ‫ﺑﺮﻭﻳﻢ‪ ،‬ﻧﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﻋﺪﻡ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻏﻴﺐ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺣﺪﻳﺖ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ ـ ﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﺀ ﺍﷲ ـ ﺁﻧﺠﺎ‬ ‫ﺩﻳﮕﺮ ﺻﺤﺒﺖ ﻋﺪﻡ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺳﺆﺍﻝ ﺭﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﺎﺯﻩ ﻭﻗﺘﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺑﺮﺳﻴﻢ‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ ﺑﺎﻻ ﺑﺎﻻﻫﺎ‪ ،‬ﺑﺮﺳﻴﻢ ﺑﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻏﻴﺒﻴﻪ‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ‪ ،‬ﺁﻥ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺭﺍ‬ ‫ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻏﻴﺒﻴﻪ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﺔ ﺍﻳﻦ ﻓﻀﺎﻫﺎﺳﺖ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﺳﻤﺎﺀﺍﷲ‪ .‬ﺁﻧﺠﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺟﻮﺍﺏ ﺍﻳﻦ ﺳﺆﺍﻝ‪ ،‬ﺣﻞ‬ ‫ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ ﻭﻗﺘﻲ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ ،‬ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﻳﺲ ﺁﻳﻪ ‪ ۸۲‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﺇﹺﻧ‪‬ﻤﺎ ﺃﹶﻣ‪‬ﺮ‪‬ﻩ‪ ‬ﺇﹺﺫﺍ ﺃﹶﺭﺍﺩ‪ ‬ﺷ‪‬ﻴ‪‬ﺌﺎﹰ ﺃﹶﻥﹾ ﻳ‪‬ﻘﹸﻮﻝﹶ ﻟﹶﻪ‪‬‬ ‫ﻛﹸﻦ‪ ‬ﻓﹶﻴ‪‬ﻜﹸﻮﻥﹸ"‪.‬‬ ‫ﺑﺎ ﻟﻔﻆ ﺇﻧﻤﺎ ﺣﺼﺮ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺷﺄﻧﻴﺖ ﺧﺪﺍ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ‪) .‬ﺍﻣﺮ‪ ،‬ﻧﻪ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﺳﺖ(‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻛﻨﺪ‬ ‫ﺷﻴﺌﻲ ﺭﺍ‪ ،‬ﺑﻪ ﺁﻥ ﺷﻲﺀ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ ،‬ﺑﺎﺵ ﻭ ﺁﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﺷﻲﺀ ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﺓ ﺧﺪﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ‪ .‬ﻗﺒﻞ‬ ‫ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺷﻲﺀ‪ ،‬ﺷﻲﺀ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺍﺭﺍﺩﺓ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻛﻪ ﺗﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ ،‬ﺷﻲﺀ‪ ،‬ﺷﻲﺀ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪" .‬ﻳﻘﻮﻝ" ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻟﻔﻆ ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﺪ؛‬ ‫ﺍﺻﻼ ﻓﻌﻞ ﺧﺪﺍﺳﺖ‪ .‬ﺗﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﻌﻠﻖ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪ ،‬ﻓﻌﻞ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻣﻮﺟﻮﺩ‪ ،‬ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ؛ ﺑﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪.‬‬

‫درك ﺗﻮﺣﯿﺪ اﻓﻌﺎﻟﯽ وﻋﻤﯿﻘﺘﺮ از آن ﺗﻮﺣﯿﺪ ﺻﻔﺎﺗﯽ‬

‫ﭘﺲ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬ﺷﻨﺎﺧﺘﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ‪ ،‬ﻓﻌﻞ ﺧﺪﺍ‬ ‫ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺁﻧﺠﺎ ﺁﻣﺎﺩﮔﻲ ﺑﺮﺍ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﻓﻌﺎﻟﻲ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻻ ﺑﺮﻭﺩ‪ ،‬ﺑﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬ﺗﻮﺣﻴﺪﺵ‪ ،‬ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺻﻔﺎﺗﻲ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺜﺎﻟﻲ ﻋﺮﺽ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ )ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻼ ﺗﺸﺒﻴﻪ‪ .‬ﻧﺴﺘﻌﻴﺬ ﺑﺎﷲ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺜﺎﻝ ﺑﺮﺍ ﺗﻘﺮﻳﺐ ﺫﻫﻦ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪(.‬‬ ‫ﻣﺎ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﻛﺴﻲ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺪﺍﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮﻳﻦ ﭼﻴﺰ ﻛﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺍﻭﺳﺖ‪ .‬ﺣﺮﻓﻲ‪ ،‬ﻛﺎﺭ ‪،‬‬ ‫ﻓﻌﻠﻲ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺻﺎﺩﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺍﻭ‪ ،‬ﻇﻬﻮﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻭﺳﺖ‪،‬‬ ‫ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺖ ﻛﻪ ﻇﺎﻫﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ‪ ‬ﺁﻥ ﻧﻔﺲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﻨﺎ ﺑﺮﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻪ ﺁﻥ ]ﺍﻓﻌﺎﻝ[ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻫﻨﻮﺯ‪ ،‬ﺣﻘﻴﻘﺖ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٩۶‬‬

‫ﻧﻔﺲ ﺍﻭ ﺑﺮﺍ ﻣﺎ ﺑﺎﻃﻦ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻔﺲ‪ ،‬ﻇﻬﻮﺭ ﻛﺮﺩﻩ‪ ،‬ﺻﻔﺎﺗﻲ ﺑﻮﺩﻩ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺻﻔﺎﺕ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺑﺮﻭﺯ ﻛﺮﺩﻩ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫وﺿﻮح ﺗﻮﺣﯿﺪ اﻓﻌﺎﻟﯽ از ﺗﻮﺣﯿﺪ ﺻﻔﺎﺗﯽ‬ ‫ﻣﺜﻼ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻧﺠﺎﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺻﻔﺖ ﻋﻠﻢ ﻧﺠﺎﺭ ﺩﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻇﺎﻫﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺻﻔﺖ‪ ،‬ﻛﺎﺭ ﻧﺠﺎﺭ ﺍﻭﺳﺖ‪ .‬ﻳﺎ ﺷﺎﻋﺮ ﺷﻌﺮ ﺯﻳﺒﺎ‬ ‫ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ .‬ﺻﻔﺖ ﺷﺎﻋﺮ ﺩﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﺍﻭ )ﻓﻌﻞ ﺍﻭ( ﻇﺎﻫﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺻﻔﺖ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻪ ﺍﻓﻌﺎﻝ‪ ،‬ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ ﺍﺯ‬ ‫ﺍﻭﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻪ ﺍﻓﻌﺎﻝ‪ ،‬ﺑﻪ ﻟﺤﺎﻅ ﻇﻬﻮﺭﺵ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻪﺁﻥ ﻧﻔﺲ‪ ،‬ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻣﻨﺘﻬﺎ ﻫﻨﻮﺯ‪،‬‬ ‫ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻭ ﻭ ﺫﺍﺕ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻔﺲ ﺍﻭ‪ ،‬ﺩﺭ ﻏﻴﺐ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻪ ﺍﻓﻌﺎﻝ‪ ،‬ﻗﻮﻳﺘﺮ ﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻪ ﺻﻔﺖ ﺁﻥ‬ ‫ﻧﻔﺲ‪ ،‬ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﺪ‪] .‬ﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ[ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ ﻛﻪ ﺁﻥ ﻧﻔﺲ ﻭ ﺫﺍﺕ ﺍﻭ ﺣﺎﺻﻞ ﺑﺸﻮﺩ‪ .‬ﺑﺮﺍ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﻌﺎﻝ‪ ،‬ﻫﺮﭼﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﻔﺲ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺗﺎﺑﺶ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻛﺜﺮﺕ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﻄﺒﯿﻖ ﻣﺜﺎل ﺑﺎﻻ‬ ‫ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ "ﺩﻳﺪﻥ" ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻭﻗﺘﻲ ﺷﻌﺎﻋﺶ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻳﻚ ﺻﻔﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺁﻥ "ﺩﻳﺪﻥ" ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺩﺭ‬ ‫ﻣﺮﺣﻠﺔ ﺻﻔﺖ‪ ،‬ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ‪" .‬ﺑﻴﻨﻨﺪﻩ " ﻭ ﺗﻤﺎﻡ‪ .‬ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﺷﻨﻴﺪﻥ‪ ،‬ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ‪ ،‬ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﻨﻴﺪ ﻭ‪ ...‬ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ ﻓﻌﻞ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺻﻔﺖ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺑﺮﻭﺯ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻇﻬﻮﺭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ‪ ،‬ﻓﻌﻠﻬﺎﻳﺶ ﺷﺪ ﺷﻨﻴﺪﻥ‪ ،‬ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ ﻭ ‪ ...‬ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺑﻪ ﺑﺎﻃﻦ‪ ،‬ﺷﺪ‬ ‫ﻳﻚ ﺻﻔﺖ ""ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﺁﻥ ﻳﻜﻲ ﺻﻔﺎﺕ‪ :‬ﻋﻠﻢ‪ ،‬ﺍﺭﺍﺩﻩ‪ ،‬ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ‪...‬‬ ‫ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﻭﻳﻢ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺭﺃﺱ ﻧﻘﻄﻪ ﻣﺮﻛﺰ ‪ ،‬ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻧﻔﺲ ﺁﻥ ﺷﺨﺺ‪ .‬ﺑﻴﻨﺎﻳﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺷﻨﻮﺍﻳﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ‪...‬‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻓﻀﺎ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺷﺪ ﻓﻘﻂ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻔﺲ‪ .‬ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻔﺲ‪ ،‬ﻫ‪‬ﻲ ]ﺑﻪ ﻃﺮﻑ[ ﺑﺎﻃﻦ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ‬ ‫ﻳﻜﻲ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﻋﻜﺲ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﻜﻨﻢ‪ ،‬ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺻﻔﺖ ﮔﻮﻳﺎ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ "ﻣﻦ"‬ ‫ﺑﻮﺩﻡ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻓﻌﻞ‪ ،‬ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻓﻌﻞ‪ ،‬ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ‪ .‬ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻓﻌﻞ‪ ،‬ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ‪ .‬ﺣﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﻓﻌﻞ‪ ،‬ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﻳﻦ ﻓﻌﻞ‬ ‫ﻛﻪ ﻇﻬﻮﺭ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻓﻌﻞ ﺻﺎﺩﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ )ﺻﺤﺒﺖ ﻛﺮﺩﻥ(‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺩﻳﺪ ﺳﻄﺤﻲ ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ‪ .‬ﺍﻣﺎ‬ ‫]ﺩﺭﻙ[ ﺣﻘﻴﻘﺖ "ﻣﻦ" ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻨﺶ‪ ،‬ﻳﻚ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﺑﻨﺪﻩ ﻭﻗﺘﻲ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﻜﻨﻢ‪ ،‬ﺭﻭ ﺁﻥ ﺻﻔﺖ ﮔﻮﻳﺎﻳﻲ‪ ،‬ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﻜﻪ ﺁﻥ ﻓﻌﻞ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ‪ ،‬ﺑﻪ ﻟﺤﺎﻅ ﺁﻥ ﺻﻔﺖ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻓﻌﻞ ﺍﺯ‬ ‫ﺍﺳﻤﻲ ﺻﺎﺩﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺁﻥ ﺻﻔﺖ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻓﻌﻞ‪ ،‬ﻇﻬﻮﺭ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻴﺖ ﻓﻌﻞ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻓﻌﻞ ﺍﺯ ﺍﺳﻤﻲ ﺻﺎﺩﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ‬ ‫ﺑﻪ ﻓﻌﻠﻴﺖ ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﻫﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻼ ﺗﺸﺒﻴﻪ ]ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ[‪ .‬ﺷﺄﻧﻴﺖ ﺍﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ‪...‬‬ ‫»ﺍﷲ« ﻫﻢ ﻧﻔﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﻭﻗﺘﻲ »ﻫ « ﺭﺍ ﺗﻠﻔﻆ ﻣﻴﻜﻨﻴﺪ‪ ،‬ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﺧﺎﻟﺺ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺣﺮﻓﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ »ﻫ « ﺍﺳﺖ ﻛﻪ‬ ‫ﺣﺮﻭﻓﺎﺕ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺻﺪﺍ ﺍﺯ ﺣﻨﺠﺮﻩ ﻧﻴﺎﻳﺪ‪ ،‬ﺷﻤﺎ ﻫﺮ ﺣﺮﻓﻲ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻲ ﺩﺭﺳﺖ ﻛﻦ! ﺍﺯ ]ﻫﻤﻴﻦ »ﻫ «[ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻭﻑ‬ ‫ﺩﺭﺳﺖ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻭﻑ‪ ،‬ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﺭﺳﺖ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ‪ ،‬ﻛﻠﻤﻪ ﻭ ﻛﻠﻤﺎﺕ ﺩﺭﺳﺖ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻠﻤﻪ‬

‫ﻛﻠﻤﻪ‪ ،‬ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻟﻔﻈﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ ﺑﺮﺁﻳﺪ ﻭ ﻣﻌﻨﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ "ﻛﻠﻤﻪ ﺍﷲ ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﺪﺍ‪ .‬ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ‪.‬‬

‫ﻣﻌﻨﺎ " ﺃﻣ‪‬ﺮ‪‬ﻩ‪ "‬ﺍﻣﺮ ﺍﻭ‪ ،‬ﺷﺄﻧﻴﺘﺶ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ‪ ،‬ﻇﻬﻮﺭ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻓﻌﻠﻴﺖ ﻇﻬﻮﺭ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬ﭘﺲ ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﻓﻌﻞ‬ ‫ﺭﺍ ]ﺩﺭ ﺍﻓﻌﺎﻟﻤﺎﻥ[ ﺑﻄﻮﺭ ﺣﻨﻴﻒ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺑﻜﻨﻴﻢ‪ ،‬ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺁﮔﺎﻫﻲ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﻓﻄﺮﺕ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٩٧‬‬

‫ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ‪ ،‬ﻧﻤﻲﻧﺸﻴﻨﻴﻢ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﺍﻳﻦ ﻋﺪﻡ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﭘﺎﺭﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ؟ ]ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ[‪ ،‬ﺫﻫﻨﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻣﺜﻼ ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻴﺨﻮﺍﺑﻴﻢ‪ ،‬ﺁﻳﺎ ﻋﺪﻡ ﺭﺍ‬ ‫ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ؟ ﺍﺻﻼ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺁﻳﺎ ﺣﺲ ﻋﺪﻡ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﻳﺎ ﻭﺟﻮﺩ؟ ﻫﻴﭽﻜﺪﺍﻡ‪ .‬ﺭﻓﺘﻴﻢ ﺑﻪ ﻳﻚ ﻓﻀﺎ ﻻﺍﺩﺭ ‪ .‬ﻓﻄﺮﺕ ﻫﻤﺎﻥ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪.‬‬

‫ﻣﻦ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ از وﺟﻮد ﺗﻮﻟﯿﺪ )ﻣﺘﻮﻟﺪ( ﻣﯿﺸﻮم‬ ‫ﻣﺎ ]ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﻓﻄﺮﺕ ﺑﺮﺳﻴﻢ[ ﺣﺲ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﻣﺨﺰﻥ ﻭﺟﻮﺩ‪ ،‬ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣﻴﺸﻮﻡ‪ .‬ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﻓﻌﺎﻟﻲ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺗﺎ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺳﺪ‪،‬‬ ‫ﺁﻣﺎﺩﮔﻲ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺻﻔﺎﺗﻲ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺁﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﺳﻤﺎﺀﺍﷲ ﺑﺮﺳﻴﻢ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ‪ .‬ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ‪ ،‬ﺍﻧﺒﻴﺎﺀ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﺀ ﻭ ‪...‬‬ ‫ﭼﻨﻴﻦ ﻗﺎﺑﻠﻴﺘﻲ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺫﺍﺗﻲ ﺑﺮﺳﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﻣﺨﺘﺼﺮ ﺑﺤﺜﻲ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺳﺆﺍﻝ ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﺪﻡ‪ ،‬ﺷﻜﺎﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻣﺎ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻓﻀﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺍﻝ ﺑﺮﺍ ﻣﺎ‬ ‫ﺟﻮﺍﺑﻲ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﻓﻌﺎﻟﻲ ﺑﺮﺳﻴﻢ؛ ﺑﻪ ﻓﻄﺮﺕ‪ .‬ﺭﺍﻫﺶ ﻛﺠﺎﺳﺖ؟ "ﻓﹶﺄﹶﻗ‪‬ﻢ‪ ‬ﻭ‪‬ﺟ‪‬ﻬ‪‬ﻚ‪ ‬ﻟ‪‬ﻠﺪ‪‬ﻳﻦﹺ "‪.‬‬

‫ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ" ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺁﻳﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪" :‬ﻭ‪ ‬ﻟﻜ‪‬ﻦ‪ ‬ﺃﹶﻛﹾﺜﹶﺮ‪ ‬ﺍﻟﻨ‪‬ﺎﺱﹺ ﻻ ﻳ‪‬ﻌ‪‬ﻠﹶﻤ‪‬ﻮﻥﹶ "‪ .‬ﺍﻳﻦ ﭼﻪ ﻋﻠﻤﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻬﺶ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ؟ ﺍﺻﻠﺶ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ‬ ‫ﺭﺳﻴﺪ ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺗﺎﻡ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﻴﭻ ﮔﺮﺍﻳﺶ ﺧﻼﻑ ﻭﺍﻗﻊ ﻭ ﺣﻖ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻛﻪ ﺍﺳﻤﺶ ﺭﺍ "ﺩﻳﻦ" ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ‬ ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻓﻄﺮﺕ ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺷﺒﻬﻪﻫﺎ ﺑﺮﻃﺮﻑ ﻣﻲﺷﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺧﺪﺍ ﺍﻧﺸﺎﺀ ﺍﷲ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺑﺪﻫﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﻪ ﺑﺮﻛﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﻔﺲ‪ ،‬ﺑﻪ ﻓﻄﺮﺕ ﺑﺮﺳﻴﻢ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺧﺮﺍﺏ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ‬ ‫ﺑﻲﺧﺎﺻﻴﺖ ﻛﺮﺩﻩﺍﻳﻢ‪ ،‬ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﻛﻨﻴﻢ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺑﺮﻛﺎﺕ ﺁﻥ‪ ،‬ﻛﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻬﺮﻩﻣﻨﺪ ﺷﻮﻳﻢ‪.‬‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﻡ‬

‫دﻋﺎ)‪(1‬‬

‫ﺍﻳﻦ ﺟﻠﺴﻪ‪ ،‬ﭼﻮﻥ ﺍﺣﻮﺍﻻﺕ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻛﺎﻣﻼ ﺑﻪ ﻧﻈﻢ ﺑﻴﻔﺘﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺩﺭ ﺑﻌﻀﻲ ﻓﺮﺍﺯﻫﺎ ﺍﺩﻋﻴﻪ‬ ‫ﺑﺤﺜﻬﺎﻳﻲ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﻘﺪﻣﻪ‪ ،‬ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻓﺮﺍﺯﻫﺎ ﺩﻋﺎﻫﺎ‪ ،‬ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﻋﺎ ﻳﻚ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺑﺤﺚ ﺷﻮﺩ‪ ،‬ﺗﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺫﻫﻨﻲ ﭘﻴﺪﺍ‬ ‫ﻛﻨﻴﻢ ﺩﺭ ﺩﻳﺪ ﻣﻌﺮﻓﺘﻲ ﺍﺯ ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻟﻄﻒ ﺧﺪﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻛﻨﻴﻢ‪ .‬ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ ﺟﺎﻫﺎ ﻣﺨﺘﻠﻔﻲ‪ ،‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﺓ ﺩﻋﺎ‪،‬‬ ‫ﻣﻄﺎﻟﺒﻲ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪:‬‬ ‫ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﺑﻘﺮﻩ ﺁﻳﻪ ‪ ۱۸۶‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪" :‬ﻭ‪ ‬ﺇﹺﺫﺍ ﺳ‪‬ﺄﹶﻟﹶﻚ‪ ‬ﻋ‪‬ﺒﺎﺩ‪‬ﻱ ﻋ‪‬ﻨ‪‬ﻲ ﻓﹶﺈﹺﻧ‪‬ﻲ ﻗﹶﺮﹺﻳﺐ‪ ‬ﺃﹸﺟﹺﻴﺐ‪ ‬ﺩ‪‬ﻋ‪‬ﻮ‪‬ﺓﹶ ﺍﻟﺪ‪‬ﺍﻉﹺ ﺇﹺﺫﺍ ﺩ‪‬ﻋﺎﻥ‪ ‬ﻓﹶﻠﹾﻴ‪‬ﺴ‪‬ﺘ‪‬ﺠﹺﻴﺒ‪‬ﻮﺍ ﻟ‪‬ﻲ ﻭ‪ ‬ﻟﹾﻴ‪ ‬ﺆﻣ‪‬ﻨ‪‬ﻮﺍ ﺑﹺﻲ‬ ‫ﻟﹶﻌ‪‬ﻠﱠﻬ‪‬ﻢ‪ ‬ﻳ‪‬ﺮ‪ ‬ﺷﺪ‪‬ﻭﻥﹶ"‬ ‫" ﻭ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﻦ ﺳﺆﺍﻝﻛﻨﻨﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﺭﺑﺎﺭﺓ ﻣﻦ‪ ،‬ﭘﺲ ﺑﻪ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻣﻦ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬ﺍﺟﺎﺑﺖ ﻣﻴﻜﻨﻢ ﺩﻋﻮﺕ‪‬‬ ‫ﺩﻋﻮﺕﻛﻨﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻣﺮﺍ ﺩﻋﻮﺕ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﺟﺎﺑﺖ ﻛﻨﻨﺪ ﻣﺮﺍ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺭﺷﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ‪".‬‬

‫ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﻴﻦ ﺳﺆﺍﻝ‪ ،‬ﺩﻋﺎ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻳﻚ ﺭﺍﺑﻄﻪﻫﺎ ﺩﻗﻴﻘﻲ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺳﻮﺭﺓ ﻣﺆﻣﻦ )ﻏﺎﻓﺮ( ﺁﻳﻪ ‪ ۶۰‬ﻛﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻭ‪‬‬ ‫ﻗﺎﻝﹶ ﺭ‪‬ﺑ‪‬ﻜﹸﻢ‪ ‬ﺍﺩ‪‬ﻋ‪‬ﻮﻧﹺﻲ ﺃﹶﺳ‪‬ﺘ‪‬ﺠﹺﺐ‪ ‬ﻟﹶﻜﹸﻢ‪ ‬ﺇﹺﻥﱠ ﺍﻟﱠﺬ‪‬ﻳﻦ‪ ‬ﻳ‪‬ﺴ‪‬ﺘ‪‬ﻜﹾﺒﹺﺮ‪‬ﻭﻥﹶ ﻋ‪‬ﻦ‪ ‬ﻋ‪‬ﺒﺎﺩ‪‬ﺗ‪‬ﻲ ﺳ‪‬ﻴ‪‬ﺪ‪‬ﺧ‪‬ﻠﹸﻮﻥﹶ ﺟ‪‬ﻬ‪‬ﻨ‪‬ﻢ‪ ‬ﺩﺍﺧ‪‬ﺮﹺﻳﻦ‪." ‬‬ ‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ‪ ،‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻪ ﺻﺮﺍﺣﺖ‪ ،‬ﻣﻌﻨﺎ ﺩﻋﺎ ﺭﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺃﹸﺩ‪‬ﻋ‪‬ﻮﻧﹺﻲ‪" :‬ﻣﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﺪ‪ ،‬ﺍﺟﺎﺑﺖ ﻛﻨﻢ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ‪ .‬ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲ‬ ‫ﻛﻪ ﺍﺳﺘﻜﺒﺎﺭ ﻛﻨﻨﺪ ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻦ‪ ،‬ﺑﻪ ﺯﻭﺩ ﺩﺍﺧﻞ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ ﺑﻪ ﺟﻬﻨﻢ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﺫﻟﺖ )ﺫﻟﻴﻼﻧﻪ(‪".‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٩٨‬‬

‫ﭘﺲ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺑﻴﻦ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺩﻋﺎ‪ ،‬ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺧﺎﺻﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﺩﻋﺎ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻐﺰ ﻭ ﺍﺻﻞ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺟﻬﺖ ﺳﺆﺍﻝ ﻫﻢ‬

‫ﻓﺮﻣﻮﺩﻛﻪ "ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﻦ" ﻧﻪ "ﺍﻟﻨﺎﺱ" ﻳﺎ ﺣﺘﻲ "ﺍﳌﺆﻣﻨﻮﻥ" ﺑﻠﻜﻪ "ﻋﺒﺎﺩﻱ"‪ .‬ﺳﺆﺍﻝ ﻭ ﻋﺒﻮﺩﻳﺖ ﻳﻚ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺧﺎﺻﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬

‫ﻋﻼﻣﻪ ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﯾﯽ )رض( در ﺗﻔﺴﯿﺮ اﻟﻤﯿﺰان در ﺗﻌﺮﯾﻒ ﺳﺆال ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﺪ‪" :‬ﺳﺆال‪ ،‬آن درﺧﻮاﺳﺘﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﯿﺎز ﺑﻪ زﺑﺎن آوردن‬

‫ﻧﺪارد"‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ اﯾﻦ ﻧﯿﺎز را ﺧﻮد ﻓﻄﺮت و ﻏﺮﯾﺰه ﻣﻮﺟﻮد ﺑﺨﻮاﻫﺪ‪ .‬ﺣﺎل اﮔﺮ ﺑﻪ زﺑﺎن ﻫﻢ آﻣﺪ‪ ،‬آﻣﺪه اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺮﻋﮑﺲ آن‪،‬‬ ‫ﺳﺆال ﻧﯿﺴﺖﮐﻪ ﻓﻄﺮت ﻧﺨﻮاﻫﺪ و ﻣﺎ ﺑﺮ زﺑﺎن ﺑﯿﺎورﯾﻢ‪ .‬آن‪ ،‬ﺳﺆال ﻧﯿﺴﺖ و ﺻﺪق ﻧﻤﯿﮑﻨﺪ‪.‬‬

‫ﻣﺜﻼ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﭽﻪﺍ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻭﻗﺘﻲ ﺣﺎﻝ ﻭ ﻭﺿﻊ ﺍﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻛﻪ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺆﺍﻝ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﻛﺴﻲ ﻏﺮﻕ‬ ‫ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺍﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪﻛﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻭ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﺮﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﻴﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ‬ ‫ﻛﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﺳﺆﺍﻝ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﺩﻋﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﻣﻌﻨﺎ ﺩﻋﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﻋﺎﻛﻨﻨﺪﻩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‪ .‬ﭼﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ؟ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻧﻈﺮ ﺁﻥ ﺩﻋﺎ ﺷﻮﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﺘﻮﺟﻪ‬ ‫ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻣﻌﻨﺎ ﺩﻋﺎ‪ .‬ﻳﻚ ﺩﻋﺎ ﺩﺍﺭﻳﻢ‪ ،‬ﻳﻚ ﺳﺆﺍﻝ ﺩﺍﺭﻳﻢ‪ .‬ﺩﺭ ﺩﻋﺎ‪ ،‬ﺩﻋﺎ ﻛﻨﻨﺪﻩ ﻣﻴﻜﻮﺷﺪ ﻧﻈﺮ ﺩﻋﺎ ﺷﻮﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺵ‬ ‫ﻣﺘﻮﺟﻪﻛﻨﺪ؛ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﺆﺍﻝ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺳﺆﺍﻝ‪ ،‬ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﻋﺎﺳﺖ‪ .‬ﺍﻭﻝ ﺩﻋﺎ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﻓﻄﺮﺗﺶ ﭼﻴﺰ ﻣﻲﺧﻮﺍﻫﺪ‪.‬‬

‫" ﻭ‪ ‬ﺇﹺﺫﺍ ﺳ‪‬ﺄﹶﻟﹶﻚ‪ ‬ﻋ‪‬ﺒﺎﺩ‪‬ﻱ ﻋ‪‬ﻨ‪‬ﻲ ﻓﹶﺈﹺﻧ‪‬ﻲ ﻗﹶﺮﹺﻳﺐ‪ ‬ﺃﹸﺟﹺﻴﺐ‪ ‬ﺩ‪‬ﻋ‪‬ﻮ‪‬ﺓﹶ ﺍﻟﺪ‪‬ﺍﻉﹺ ﺇﹺﺫﺍ ﺩ‪‬ﻋﺎﻥ‪ ‬ﻓﹶﻠﹾﻴ‪‬ﺴ‪‬ﺘ‪‬ﺠﹺﻴﺒ‪‬ﻮﺍ ﻟ‪‬ﻲ ﻭ‪ ‬ﻟﹾﻴ‪‬ﺆ‪‬ﻣ‪‬ﻨ‪‬ﻮﺍ ﺑﹺﻲ ﻟﹶﻌ‪‬ﻠﱠﻬ‪‬ﻢ‪ ‬ﻳ‪‬ﺮ‪‬ﺷ‪‬ﺪ‪‬ﻭﻥﹶ "‪ .‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻔﺮﻣﻮﺩ‬ ‫ﻭﻗﺘﻲ "ﻣﺮﺩﻡ" ﻳﺎ "ﻣﺆﻣﻨﲔ" ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ؛ ﻟﻔﻆ "ﻋﺒﺎﺩ" ﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﺍﻭﻻ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﻫﻤﺔ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻟﻔﻆ "ﻋﺒﺎﺩ" ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‬ ‫ﻧﻬﺎﻳﺖ ]ﻟﻄﻒ ﺭﺍ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ[ ﻛﻪ ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮﻳﻦ ﻭﺍﮊﻩ ﺩﺭ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻟﻄﻔﺶ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ‪ ،‬ﺍﺯ ﻟﻔﻆ "ﻋﺒﺪ" ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻧﻜﺘﻪ ﺩﻗﻴﻖﺗﺮ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﺻﻼ ﻋﺒﻮﺩﻳﺖ‪ ،‬ﺳﺆﺍﻝ ﻣﻲﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻋﺒﻮﺩﻳﺖ‪ ،‬ﻭﺿﻌﻴﺖ ﻋﺒﻮﺩﻳﺖ ﻭ ﻋﺒﺪ ﺑﻮﺩﻥ ]ﺳﺆﺍﻝ ﻣﻲﺁﻭﺭﺩ‬ ‫ﻭ[ ﺳﺆﺍﻟﻲﻛﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ " ﺭﺏ‪ " ‬ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻣﺜﻞ ﺑﭽﻪﺍ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﺪﺕ ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﻭﺿﻌﻴﺘﺶ‬ ‫ﺍﻳﺠﺎﺏ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺷﻴﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‪ .‬ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﻠﺐ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﺩﻋﺎ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺑﺮﺍ ﻏﺮﺽ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺷﻴﺮ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪.‬‬

‫ﭘﺲ ﺷﻴﺮ ﺭﺍ ﺳﺆﺍﻝ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺭﺍ ﺩﻋﺎ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ‪ ،‬ﻋﺒﻮﺩﻳﺖ‪ ،‬ﺧﺎﺻﻴﺘﺶ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ "ﺭﺏ" ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ ﺳﺆﺍﻟﺶ ﻫﻢ ﺧﻮﺩ "‬ ‫ﺭﺏ " ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻳﻚ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﭽﻪ‪ ،‬ﺩﺭ ﻳﻚ ﺷﺮﺍﻳﻄﻲ ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻪ ﻛﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﺭﺍ ﺟﻠﺐ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺳﺆﺍﻟﺶ ﺷﻴﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﻚ ﻭﻗﺖ‪ ،‬ﺩﺭ ﻳﻚ‬ ‫ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺧﺎﺹ ﻭ ﻏﺮﺑﺖ ﻭ ﻭﺣﺸﺖ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﺣﺎﻝ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﻭﺣﺸﺖ‪ ،‬ﺍﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﺩﺭ ﺭﺍ ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﺎﺩﺭ ﺭﺍ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺩﻋﺎ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺑﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﺳﺆﺍﻝ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﺎﺩﺭ ﺭﺍ‪ .‬ﻛ‪‬ﻲ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪﮔﺮﻓﺖ؟ ﻭﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻏﺮﺑﺖ ﻭ ﻭﺣﺸﺖ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪ .‬ﻃﺒﻴﻌﺖ‬ ‫ﻋﺒﻮﺩﻳﺖ ﻫﻢ‪ ،‬ﻋﺒﺪ ﺑﻮﺩﻥ‪ ،‬ﺍﻳﺠﺎﺏ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻏﺮﺽ ﺍﻳﻦ ﺩﻋﻮﺕ‪ ،‬ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‪ .‬ﭼﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﺧﺎﺻﻲ‬ ‫ﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﺎﺭﻳﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ؟!‬ ‫"ﻓﹶﺈﹺﻧ‪‬ﻲ ﻗﹶﺮﹺﻳﺐ‪ " ‬ﻳﻌﻨﻲ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﺻﻼ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻋﺒﻮﺩﻳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ‬ ‫ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‪ ،‬ﺩﺭ ﻭﺣﺸﺖ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ؛ ﻗﺮﻳﺐ! ﻣﻦ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻢ‪ ،‬ﭼﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﮕﺮﺩ ﻭ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﻲ‪ .‬ﻣﺎﺩﺭ ﺑﭽﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ‬ ‫]ﺑﭽﻪ[ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎ ﻭ ﻓﺮﺳﻨﮕﻬﺎ‪ ،‬ﺻﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺸﻨﻮﺩ‪.‬‬ ‫"ﺃﹸﺟﹺﻴﺐ‪ ‬ﺩ‪‬ﻋ‪‬ﻮ‪‬ﺓﹶ ﺍﻟﺪ‪‬ﺍﻉﹺ"؛ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺩﻋﺎ ﺗﺤﻘﻖ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺍﺟﺎﺑﺖ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺣﺘﻤﻲ ﺍﺳﺖ؛ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺩﻋﺎ ﺗﺤﻘﻖ ﭘﻴﺪﺍﻛﻨﺪ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪٩٩‬‬

‫"ﻓﹶﻠﹾﻴ‪‬ﺴ‪‬ﺘ‪‬ﺠﹺﻴﺒ‪‬ﻮﺍ ﻟ‪‬ﻲ ﻭ‪ ‬ﻟﹾﻴ‪‬ﺆ‪‬ﻣ‪‬ﻨ‪‬ﻮﺍ ﺑﹺﻲ ﻟﹶﻌ‪‬ﻠﱠﻬ‪‬ﻢ‪ ‬ﻳ‪‬ﺮ‪‬ﺷ‪‬ﺪ‪‬ﻭﻥﹶ "‪ :‬ﭘﺲ ﻣﺮﺍ ﺍﺟﺎﺑﺖﻛﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻋﺎﻳﻲﻛﻨﻨﺪ‬ ‫ﺍﻣﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺭﺷﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺟﻮﺭ ﺩﻋﺎ ﻛﺮﺩﻥ‪ ،‬ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﺷﺪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺍﺳﻢ "ﺭﺏ" ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﺔ ﺑﺎ ﻋﺒﻮﺩﻳﺖ‪ ،‬ﺩﺭﺑﺎﺭﺓ‬ ‫ﺍﺳﻤﺎﺀ ﺍﻟﻬﻲ‪ ،‬ﻳﻚ ﺍﺳﻢ ﺧﺎﺻﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﻼ ﻭﻗﺘﻲ ﺩﻛﺘﺮ ‪ ،‬ﻣﺮﻳﻀﻲ ﺭﺍ ﻃﺒﺎﺑﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﺮﺍﺯ ﻭ ﻧﺸﻴﺒﻬﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ‪ ،‬ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻣﺮﻳﺾ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ‬ ‫ﺁﻥ ﺩﻛﺘﺮ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ ،‬ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺧﺎﺻﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍ ﻛﺎﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﻫﻢ ﻳﻚ ﺍﺣﺴﺎﺳﻲ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍ ﺩﻛﺘﺮ ﻳﻚ‬ ‫ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻭﻳﮋﻩﺍ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻳﺎ ﻣﺜﻼ ﻳﻚ ﺭﺯﻣﻲﻛﺎﺭ‪ ،‬ﻭﻗﺘﻲ ﺗﺤﺖ ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺑﻲ‪ ،‬ﺁﻥ ﺻﺤﻨﻪﻫﺎ ﺳﺨﺖ ﺭﺯﻣﻲ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ‬ ‫ﻳﻚ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺧﺎﺻﻲ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﺻﻼ ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺫﺭﺍﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭﺳﺖ‪ ،‬ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺧﺎﺻﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﻋﺒﺪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﺳﻢ ﺭﺍﺯﻕ‪ ،‬ﻋﻠﻴﻢ‪ ،‬ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺁﻥ ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ‪ ،‬ﻳﻚ ﺣﺴﺎﺏ ﺧﺎﺻﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﻫﻢ)ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ(‪.‬‬ ‫ﺑﭽﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ‪ ،‬ﺑﺮﺍ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﻪ ﻟﺤﺎﻅ ﺭﺑﻮﺑﻴﺘﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺍﻭﺳﺖ‪ ،‬ﻳﻚ ﺣﺴﺎﺏ ﺧﺎﺻﻲ ﺩﺍﺭﺩ؛ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺍﮔﺮ‬ ‫ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ ﻣﺎﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻟﻤﺲ ﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﻢ ﺁﺷﻨﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ .‬ﺍ ﻋﺒﺪ‪ ،‬ﺭﺏ ﺗﻮ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﮔﻔﺖ‪ .‬ﺩﻋﻮﺕ ﻛﻨﻴﺪ ﻣﺮﺍ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺩﺭ ﻓﻜﺮ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻛﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ‬ ‫ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﻴﺪ‪ .‬ﻃﺒﻖ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﻌﻨﺎ ﺩﻋﺎ‪ :‬ﻳﻌﻨﻲ ﻛﺎﺭ ﻛﻨﻴﺪ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ؛ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻛﻨﻴﺪ‪ ،‬ﺍﺟﺎﺑﺖ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻴﻜﻨﻴﺪ‬ ‫)ﺃﹶﺳ‪‬ﺘ‪‬ﺠﹺﺐ‪ ‬ﻟﹶﻜﹸﻢ‪ .(‬ﺗﻮ ﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﻜﻨﻲ ﻭ ﭼﻪ ﻧﻜﻨﻲ‪ ،‬ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﺧﻠﻘﺖ ﺗﻮ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‪ .‬ﺧﻠﻘﺘﺖ ﺩﻋﻮﺗﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺗﻮ‬ ‫ﺧﻼﻑ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﻭ ‪ .‬ﺍﺳﺘﻜﺒﺎﺭ ﻣﻴﻜﻨﻲ‪ .‬ﺣﻖ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻋﺒﻮﺩﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻛﻨﻲ‪ .‬ﺍﺻﻼ ﺧﻠﻘﺘﺖ ﺑﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ‪ " :‬ﻭ‪ ‬ﻣﺎ‬ ‫ﺧ‪‬ﻠﹶﻘﹾﺖ‪ ‬ﺍﻟﹾﺠﹺﻦ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺍﻟﹾﺈﹺﻧ‪‬ﺲ‪ ‬ﺇﹺﻻﱠ ﻟ‪‬ﻴ‪‬ﻌ‪‬ﺒ‪‬ﺪ‪‬ﻭﻥ‪) ." ‬ﺫﺍﺭﻳﺎﺕ – ‪(۵۶‬‬ ‫ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺁﻭﺭﺩﻳﻢ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺳﻴﺪ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺗﻮ ﺑﺮﺧﻼﻑ ﻓﻄﺮﺕ ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻴﻜﻨﻲ‪ .‬ﺍﺳﺘﻜﺒﺎﺭ ﻣﻴﻜﻨﻲ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﺳﺘﻜﺒﺎﺭ‬

‫ﻛﻨﻲ ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻋﺒﻮﺩﻳﺖ ﺧﻮﺩﺕ )ﻋ‪‬ﻦ‪ ‬ﻋ‪‬ﺒﺎﺩ‪‬ﺗ‪‬ﻲ(‪ -‬ﮔﻔﺘﻴﻢ ﻭﻗﺘﻲ ﻋﺒﻮﺩﻳﺖ ﺁﻣﺪ‪ ،‬ﺩﻋﺎ ﺁﻣﺪ ﺍﺻﻼ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ‪ -‬ﻭ ﻓﻜﺮ ﺑﻜﻨﻲ‬ ‫ﺁﺯﺍﺩ ﻫﺴﺘﻲ؛ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺩﻟﺖ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻲ؛ ﻧﺘﻴﺠﺔ ﺍﻳﻦ " ﺳ‪‬ﻴ‪‬ﺪ‪‬ﺧ‪‬ﻠﹸﻮﻥﹶ ﺟ‪‬ﻬ‪‬ﻨ‪‬ﻢ‪ ‬ﺩﺍﺧ‪‬ﺮﹺﻳﻦ‪ ." ‬ﺁﻥ ﻛﻪ ﺑﺎﺩ‬ ‫ﺩﻣﺎﻏﺖ ﺭﺍ ﭘﺮ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ‪ ،‬ﻳﻚ ﺭﻭﺯ "ﺫﻟﻴﻼﻧﻪ" ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﻨﻢ ﻣﻴﺸﻮ ‪.‬‬ ‫ﻳﻚ ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻛﺴﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻛﺎﺭ ﺧﻼﻓﻲ ﻛﺮﺩﻩ‪ ،‬ﺑﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ‪ :‬ﺷﻤﺎ ﺁﺩﻡ ﻣﺤﺘﺮﻣﻲ ﻫﺴﺘﻲ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ‪،‬‬ ‫ﺑﺮﻭﻳﺪ ﺯﻧﺪﺍﻥ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺧﺎﺻﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻳﻚ ﻭﻗﺖ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻛﺘﻚ ﻭ ﺯﻳﺮ ﻟﮕﺪ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺑﺒﺮﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻋﺬﺍﺏ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﺮﺍ ﺧﻮﺩﺵ ﻳﻚ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺧﻴﺎﻟﻲ ﺑﺒﺎﻓﺪ؛ ﺑﺮﺍ ﺍﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻴﻠﻲ ﺳﺨﺖ‬

‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺵ ﻛﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ ﺟﻬﻨﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ .‬ﭼﻨﻴﻦ ﻛﺴﻲ ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ ﺻﺪ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺭﺍ ﺗﺤﻤﻞ ﻛﻨﺪ؛ ﺍﻣﺎ‬ ‫ﺩﺭ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺷﻬﺮ‪ ،‬ﺩﻩ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﺍﺻﻼ ﺍﺯ ﻛﺸﺘﻦ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ‪.‬‬

‫ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﻏﺎﻓﺮ ﺁﻳﺔ ‪ ۱۴‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻓﹶﺎﺩ‪‬ﻋ‪‬ﻮﺍ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﻣ‪‬ﺨ‪‬ﻠ‪‬ﺼ‪‬ﲔ‪ ‬ﻟﹶﻪ‪ ‬ﺍﻟﺪ‪‬ﻳﻦ‪ ." ‬ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﻧﺤﻮ ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﺍﻋﺮﺍﻑ ﺁﻳﺔ‪ ۱۸۰‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻭ‪ ‬ﻟ‪‬ﻠﱠﻪ‪ ‬ﺍﻟﹾﺄﹶﺳ‪‬ﻤﺎﺀُ ﺍﻟﹾﺤ‪‬ﺴ‪‬ﲎ ﻓﹶﺎﺩ‪‬ﻋ‪‬ﻮﻩ‪ ‬ﺑﹺﻬﺎ "‪ .‬ﺑﺮﺍ ﺧﺪﺍﺳﺖ ﻧﻴﻜﻮﺗﺮﻳﻦ ﺍﺳﻤﻬﺎ‪ .‬ﭘﺲ ﺧﺪﺍ‬ ‫ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﺪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺍﺳﻤﺎﺀِ ﺣﺴﻨﻲ ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻬﺘﺎﻥ ‪" -‬ﻓﹶﺎﺩ‪‬ﻋ‪‬ﻮﻩ‪ -" ‬ﺗﻮﺟﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﻠﺐ ﻛﻨﻴﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻭﺳﻴﻠﺔ ﺁﻥ ﺍﺳﻤﺎﺀ ﻛﻪ ﺩﺭ‬ ‫ﺑﺤﺚ ﺍﺳﻤﺎﺀ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﭘﺮﺍﻛﻨﺪﻩ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺤﺚ ﻣﺴﺘﻘﻠﻲ ﺇﻧﺸﺎﺀﺍﷲ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٠٠‬‬

‫ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﻛﻬﻒ‪ ،‬ﺁﻳﺔ ‪ ۲۸‬ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻭ‪ ‬ﺍﺻ‪‬ﺒﹺﺮ‪ ‬ﻧ‪‬ﻔﹾﺴ‪‬ﻚ‪ ‬ﻣ‪‬ﻊ‪ ‬ﺍﻟﱠﺬ‪‬ﻳﻦ‪ ‬ﻳ‪‬ﺪ‪‬ﻋ‪‬ﻮﻥﹶ ﺭ‪‬ﺑ‪‬ﻬ‪‬ﻢ‪ ‬ﺑﹺﺎﻟﹾﻐ‪‬ﺪﺍﺕ‪ ‬ﻭ‪ ‬ﺍﻟﹾﻌ‪‬ﺸ‪‬ﻲ‪ ‬ﻳ‪‬ﺮﹺﻳﺪ‪‬ﻭﻥﹶ ﻭ‪‬ﺟ‪‬ﻬ‪‬ﻪ‪ ." ‬ﻫﻤﺮﺍﻩ ﭼﻨﻴﻦ‬ ‫ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻳﻲ ﺑﺨﻮﺍﻫﻲ ﺑﺎﺷﻲ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻳﺎﺿﺖ ﺑﻜﺸﻲ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻔﺴﺖ ﺭﺍ ﺻﺒﺮ ﻭﺍﺩﺍﺭ ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ ﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ؟ )ﻳ‪‬ﺮﹺﻳﺪ‪‬ﻭﻥﹶ‬ ‫ﻭ‪‬ﺟ‪‬ﻬ‪‬ﻪ‪ .(‬ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻋﺎ ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺧﻮﺍﻧﺪﻳﻢ‪ ،‬ﺍﺟﺎﺑﺖ ﻧﺸﺪ ﻭ‪...‬‬ ‫ﻛﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻛﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ‪ :‬ﺑﺎﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻫﻢ ﺣﺮﻑ ﻣﺎ ﺭﺍ ﮔﻮﺵ ﻧﻤﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ‪ .‬ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﭼﻘﺪﺭ‬ ‫ﺭﻳﺸﻪﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ!؟ ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﺳﺘﻜﺒﺎﺭ ﻧﻜﻦ؛ ﻣﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺩﺭﺑﺎﺭﺵ‪ ،‬ﻣﺮﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻜﺮﺩ‪ ،‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻓﺮﺩﺍ‬ ‫ﻗﺎﻃﻲ ﺣﺰﺏ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺷﺪ!‬ ‫ﭘﺲ ﺩﻋﺎ ﺣﻘﻴﻘﺘﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ‪ ،‬ﻛﺎﺭ ﻛﻨﻴﻢ ﺗﻮﺟﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﻣﺎ)ﺟﻠﺐ( ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻳﻚ ﻧﻜﺘﺔ ﺩﻗﻴﻖ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻫﺴﺖ ﻭ ﺁﻥ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ‪ ،‬ﺧﺪﺍ ﻫﻢ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﺪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻲﻛﻪ ﻧﻌﻮﺫ ﺑﺎﷲ ﻛﺎﺭ‬ ‫ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻴﻢ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻛﺎﺭﻫﺎ ﻣﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﺎ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ]ﺗﺼﻮﺭ[ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻛﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺭﺍ‬ ‫ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪﻩﺍﻳﻢ‪ .‬در اﯾﻦ ﺟﻠﺴﺎت ﮐﻪ ﻣﻘﺪاري ﻣﻘﺪﻣﺎت را ﮔﺬراﻧﺪهاﯾﻢ‪ ،‬ﻻاﻗﻞ ﯾﮏ ﻣﻘﺪار ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﺧﺪا در‬ ‫ﺑﯿﺮون از ﻣﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ‪ :‬ﻛﺎﺭ ﻛﻨﻴﻢ ﺧﺪﺍ ﺗﻮﺟﻬﺶ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﻲ ﺑﺰﺭﮒ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻛﻔﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺧﺪﺍ ﺣﺘﻲ‬ ‫ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ‪ .‬ﻣﺸﻴﺖ ﺧﺪﺍ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ؛ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﺣﺘﻲ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻗﻀﺎ ﻣﺴﻠﻢ ﻣﻦ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ‬ ‫ﻓﻼﻥ ﺑﺸﻮﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﺻﻼ ﻫﻢ ﻧﺸﺪ‪ ،‬ﺧﻠﻒ ﻭﻋﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ‪] .‬ﻛﻪ[ ﻧﻤﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻜﻨﺪ‪ .‬ﻗﻀﺎ ﺍﻟﻬﻲ ﻭﻗﺘﻲ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺣﺘﻤﻲ‬ ‫ﺷﺪ‪ ،‬ﺧﺪﺍ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﻧﻤﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻭﮔﺮﻧﻪ ﻣﺸﻴﺖ ﺧﺪﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﻼ ﺷﻤﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ‪ ،‬ﻣﻮﺭﭼﻪﺍ ﺭﺍ ﺗﺼﻮﺭﻛﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﻓﻴﻠﻲ ﺭﺍ ﺍﺳﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﻜﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮﻋﻜﺲ ﻛﻨﻴﺪ ﻛﻪ‬ ‫ﻣﻮﺭﭼﻪ )ﻓﻴﻞ( ﺭﺍ ﻟﻪ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺑﻜﻨﻴﺪ‪ .‬ﻓﻴﻞ ﭼﻜﺎﺭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻜﻨﺪ؟ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﺼﻤﻴﻢ‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﺍﻳﻦ ﻓﻴﻞ ﺭﺍ ﺁﻥ ﻣﻮﺭﭼﻪ ﺍﺯ ﭘﺎ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺗﻮ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍ ﻭ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﺑﺨﻮﺍﻫﻲ ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺧﻠﻘﺖ‪،‬‬ ‫ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺿﻌﻴﻔﺘﺮ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﻠﻲ)ﻉ( ﺩﺭ ﺩﻋﺎ ﻛﻤﻴﻞ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺩﺭﺱ ﻣﻴﺪﻫﺪﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻋﻠﻲ ﮔﻔﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﺮﻭ ﺟﻬﻨﻢ‪،‬‬ ‫ﭼﻪ ﻛﺎﺭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ ﺑﻜﻨﻢ؟ ﺍﻣﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﺩﺍﺭﻡ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺎ اﯾﻦ دﯾﺪ‪ ،‬وﻗﺘﯽ دﻋﺎ ﺗﺤﻘﻖ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺧﺪا ﻧﻤﯿﻔﺮﻣﺎﯾﺪﮐﺎري ﮐﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﻢ‪ .‬ﻧﻪ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﻋﺮﻓﯽ ﮐﻪ ]اﯾﻦ دﻋﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺧﺪا‬ ‫را ﺟﻠﺐ ﻣﯿﮑﻨﺪ[‪ .‬ﺣﺘﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺧﺪا ﮐﻪ ﻣﯿﮑﻨﯽ‪ ،‬ﺑﺎ ارادة ﺧﺪاﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﺎن ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺧﻂ و ﻣﺴﯿﺮ ﻣﯽاﻓﺘﯽ‪ ،‬ﮐﻪ ﻣﻦ ﮐﺎري‬ ‫ﮐﻨﻢ ﺧﺪا ﺑﻪ ﻣﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺧﻮد ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﺗﻮ‪ ،‬ﺗﻮ را ﺑﻬﺮهﻣﻨﺪ از ﺗﻮﺟﻪ ﺧﺪا ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ .‬اﯾﻨﮑﻪ ﺗﻮ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪهاي ﮐﻪ در ﻣﺴﯿﺮ‬ ‫ﺗﻮﺟﻪ ﺧﺪا ﺑﮕﯿﺮي‪ ،‬ﺑـﻬﺮه از ﺗﻮﺟﻪ ﺧﺪا ﻣﯿﺒﺮي‪.‬‬

‫آﻓﺘﺎب وﻗﺘﯽ درﻓﻀﺎي ﺑﯿﮑﺮان ﻣﯿﺘﺎﺑﺪ )ﺑﻼ ﺗﺸﺒﯿﻪ‪ ،‬ﻧﺴﺘﻌﯿﺬ ﺑﺎﷲ‪ ،‬ﻣﻄﻠﺐ ﺑﺴﯿﺎر ﺑﺎﻻﺗﺮ از اﯾﻦ اﺳﺖ(ﮐﺴﯿﮑﻪ از‬ ‫زﯾﺮزﻣﯿﻦ ﺑﻪ ﭘﺸﺖﺑﺎم ﻣﯿﺮود‪ ،‬اﯾﻦ)ﻓﺮد(‪ ،‬ﺧﻮرﺷﯿﺪ را ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺧﻮد ﻧﮑﺮده‪] ،‬ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﻔﺖ[ اﯾﻦ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﺧﻮد‬ ‫را در ﻣﻌﺮض ﺗﺸﻌﺸﻌﺎت ﻗﺮار دادي‪ .‬ﻧﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭼﺮاغ ﻧﻔﺘﯽ ﮐﻪ ﻫﺮوﻗﺖ ﺗﻮ اراده ﮐﻨﯽ ﮐﻪ آن ﭼﺮاغ ﺑﻪ ﺗﻮ‬ ‫ﻧﻮر دﻫﺪ‪ ،‬ﭼﺮاغ را روﺷﻦ ﻣﯽﮐﻨﯽ و آﻧﮕﺎه ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﻮر ﻣﯿﺪﻫﺪ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٠١‬‬

‫ﭘﺲ "ﻋﺒﺎﺩ " ﻟﺐ‪ ‬ﻣﻄﻠﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻣﻐﺰ ﺍﻳﻦ ﻫﻢ)ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﻛﻪ(‪ :‬ﻫﻤﻴﻨﻜﻪ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ ﺗﻮﺟﻪ ﺧﺪﺍ ﻗﺮﺍﺭﺑﮕﻴﺮﻳﻢ‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ ﻭ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ ﺣﺎﺻﻞ ﺷﺪﻩ! ﭘﺲ ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻴﻜﻪ ﻣﻦ ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ‪) ،‬ﺩﻋﺎ( ﺗﺤﻘﻖ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻜﺮﺩﻩ ﻭ ﻟﻮ ﻧﺬﺭﻛﻨﻢ ﻫﻤﺔ‬ ‫ﺍﻣﻼﻛﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻓﻼﻥ ﺍﻣﺎﻡﺯﺍﺩﻩ ﺑﺪﻫﻢ‪ .‬ﺍﻣﺎﻡﺯﺍﺩﻩ ﺑﻪ ﻧﺬﺭ ﻣﻦ ﺍﺣﺘﻴﺎﺟﻲ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺩﻩ ﺗﺎ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﻧﺬﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ‬ ‫ﺑﻄﻮﺭﻳﻜﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ؛ ﻫﻤﻴﻦ ﻛﺎﺭﺵ ﺭﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭﻛﺴﻲ ﻫﻢ ﻧﺼﻒ ﻣﺎﻟﺶ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﺬﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﻫﻴﭻ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﭼﻮﻥ ﺩﻋﺎ ﺗﺤﻘﻖ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻜﺮﺩﻩ‪ .‬ﺗﺤﻘﻖ ﺩﻋﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺎ‪ ،‬ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ‪ .‬ﺁﻧﻮﻗﺖ ﺩﻋﺎ‪ " ،‬ﻟﹶﻌ‪‬ﻠﱠﻬ‪‬ﻢ‪ ‬ﻳ‪‬ﺮ‪‬ﺷ‪‬ﺪ‪‬ﻭﻥﹶ " ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﺸﻜﻞ ﻣﻦ ﺣﻞ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺣﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﻣﺸﻜﻞ ﻓﻌﻞ ﺧﺪﺍ ﺷﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺭﺳﻴﺪ‪ ،‬ﺍﺯ ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺷﻜﺮﺵ ﺭﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻧﺮﺳﻴﺪ‪ ،‬ﺩﺭ‬ ‫ﻣﺮﺗﺒﺔ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺻﺒﺮ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﺗﺒﺔ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺑﺮﺍ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺷﻜﺮ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﻋﺎﻫﺎﻳﻲ ﻫﻤﭽﻮﻥ " ﺍﻟﻠﻬﻢ ﺃﱐ ﺍﺳﺌﻠﻚ ﺻﱪ‬ ‫ﺍﻟﺸﺎﻛﺮﻳﻦ ﻟﻚ ﻋﻠﻲ ﻣﺼﺎ‪‬ﻢ " ﻛﻞ ﺗﺸﻜﻴﻼﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ‪ .‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﻜﺮﮔﺰﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﺮﺍ ﻣﺼﻴﺒﺖ‪ .‬ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﻧﺮﺳﻴﺪ‬ ‫ﺷﻜﺮﮔﺰﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻓﺸﺎﺭﻫﺎ ﻛﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ "ﻣﻦ" ﺍﺫﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﻡ‪ .‬ﻣﺜﻼ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺟﺎ ﻧﻢ ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﺪ ﻭ ﺍﻫﺎﻧﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ‬ ‫ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﻓﻜﺮ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ )ﻛﻨﻨﺪﻩ( ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺁﻧﻮﻗﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﺧﺴﺘﮕﻲ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻧﻴﻢ ﺳﺎﻋﺖ ]ﭼﻮﻥ[‬ ‫ﺍﺣﺴﺎﺱ "ﻣﻦ" )ﻣﻨﻴﺖ( ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺭﻓﺖ‪ ،‬ﺁﻳﺎ ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻓﺸﺎﺭ ﻭ ﻋﺬﺍﺏ ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻧﻲ ﺍﺯ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ؟! ﺑﺎ ﺭﻓﺘﻦ "ﻣﻦ" ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺠﺎ‪،‬‬ ‫ﻫﻤﺔ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺭﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﻋﺎ‪ ،‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻴﻠﻲ ﺻﺮﻳﺢ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﺍﮔﺮ ﺩﻋﺎ ﻛﻨﻴﺪ ﻣﻦ ﺩﻋﺎ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﺷﺪ‬ ‫ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻢ "‪ .‬ﭘﺲ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎ ﺭﺍ ﺇﻧﺸﺎﺀﺍﷲ ]ﺟﺪ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ[ ﻭ ﺧﺪﺍ ﻛﻤﻚ ﻛﻨﺪ ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﺎﻃﻦ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮﻳﻢ ﺗﺎ ﻣﻌﻨﺎﻳﺶ ﺑﻪ‬ ‫ﺩﺳﺖ ﺁﻳﺪ‪.‬‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﺑﻴﺴﺖ ﻭﭘﻨﺠﻢ‬

‫دﻋﺎ)‪(2‬‬

‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‬ ‫ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﺔ ﺑﺤﺚ ﺩﻋﺎ؛ ﻋﺮﺽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ‪ ،‬ﺩﻋﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭﺁﻳﺎﺕ‪ ‬ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺩﻋﺎ ﺑﺎ‬ ‫ﻋﺒﺎﺩﺕ‪ ،‬ﻳﮏ ﺭﺍﺑﻄﺔ ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﺑﺎﻃﻦ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﻋﺎ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ‪ ،‬ﻣﻐﺰ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﻋﺎ ﺗﺤﻘﻖ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻨﺪﮔﻲ ﻇﻬﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺪﮔﻲ ﺗﺤﻘﻖ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻨﺶ ﺩﻋﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻣﻄﺎﻟﺒﻲ ﮐﻪ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ ﺑﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻻﺯﻡ ﺑﺤﺚ ﺷﺪ‪ ،‬ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ‬ ‫ﺩﺭ ﺁﻳﺔ ‪ ۱۸۶‬ﺳﻮﺭﺓ ﺑﻘﺮﻩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻳﻢ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ‪ " :‬ﻭ‪‬ﺇﹺﺫﹶﺍ ﺳ‪‬ﺄﹶﻟﹶﻚ‪ ‬ﻋ‪‬ﺒ‪‬ﺎﺩ‪‬ﻱ ﻋ‪‬ﻨ‪‬ﻲ ﻓﹶﺈﹺﻧ‪‬ﻲ ﻗﹶﺮﹺﻳﺐ‪ ‬ﺃﹸﺟﹺﻴﺐ‪ ‬ﺩ‪‬ﻋ‪‬ﻮ‪‬ﺕ‪ ‬ﺍﻟﺪ‪‬ﺍﻉﹺ ﺇﹺﺫﹶﺍ ﺩ‪‬ﻋ‪‬ﺎﻥ‪‬‬ ‫ﻓﹶﻠﹾﻴ‪‬ﺴ‪‬ﺘ‪‬ﺠﹺﻴﺒ‪‬ﻮﺍﹾ ﻟ‪‬ﻲ ﻭ‪‬ﻟﹾﻴ‪‬ﺆ‪‬ﻣ‪‬ﻨ‪‬ﻮﺍﹾ ﺑﹺﻲ ﻟﹶﻌ‪‬ﻠﱠﻬ‪‬ﻢ‪ ‬ﻳ‪‬ﺮ‪‬ﺷ‪‬ﺪ‪‬ﻭﻥﹶ " ﻋﺮﺽ ﮐﺮﺩﻳﻢ ﮐﻪ ﺍﻭﻻ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﮐﺴﺎﻧﻲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ "ﻋﺒﺎﺩ"‬ ‫ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ .‬ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ؟ ﻋﺮﺽ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻌﻨﺎ ﺩﻋﺎ ﻫﻢ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻴﻢ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ ﺩﻋﺎ ﻳﻌﻨﻲ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﮐﺎﺭ ﮐﻨﺪ ﺗﻮﺟﻪ ﺩﻋﺎ ﺷﻮﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ]ﺟﻠﺐ ﺷﻮﺩ[‪.‬‬ ‫ﻋﺮﺽ ﺷﺪﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﮐﺴﻲ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ! ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺏ ﻋﺮﺽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﺧﺪﺍ ﺷﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ‬ ‫ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ ﺗﻮﺟﻪ ﺧﺪﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ‪.‬‬ ‫ﺳﺆﺍﻝ ﻫﻢ ﻋﺮﺽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺎﺯ ﻓﻄﺮ ﻭ ﻏﺮﻳﺰ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ ﺑﻪ ﺑﻴﺎﻥ‪ ،‬ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ)ﮔﻔﺘﻦ(‪ ،‬ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﻣﺜﺎﻝ ﻋﺮﺽ‬ ‫ﺷﺪ ﮐﻪ ﻳﮏ ﮐﻮﺩﮎ ﻭﻗﺘﻲ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻭﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺁﺛﺎﺭ ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻪ ﻏﺬﺍ ﻭ ﺷﻴﺮ ﻣﺎﺩﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٠٢‬‬

‫ﺧﻠﻘﺖ ﺍﻭﺳﺖ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺳﺆﺍﻝ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺍﻻﻥ ﺳﺆﺍﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺘﺶ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺻﺮﻓﺎ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺭﺍ‬ ‫ﺳﺆﺍﻝ ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ‪ ،‬ﻏﺬﺍ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ‪ ،‬ﺍﮔﺮﭼﻪ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻫﻢ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩ ﻭ ﺣﺘﻲ ﺑﻴﺤﺎﻝ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺑﺨﻮﺍﺑﺪ‪ ،‬ﻭ ﮔﺮﻳﻪ ﻫﻢ‬ ‫ﻧﮑﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺍﻭ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ ﺑﻪ ﺷﻴﺮ ﺩﺍﺭﻡ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻳﻜﻲ‪] ،‬ﺣﺎﻟﺖ ﺩﻳﮕﺮ[ ﻛﻪ ﻭﺟﻮﺩﺵ ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪،‬‬ ‫ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺷﻴﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺳﺆﺍﻝ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺑﭽﻪ ﻛﺎﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺗﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﺩﻋﺎ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍ ﻣﺎﺩﺭ‪ .‬ﺩﻋﻮﺕ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ‬ ‫ﺑﭽﻪ‪ ،‬ﺍﻭﻝ ﺩﻋﺎ ﻣﺎﺩﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﻠﺐ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺷﻌﺎﻉ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺳﺆﺍﻟﺶ ﺭﺍ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﺳﺆﺍﻝ ﻏﺬﺍﻳﺶ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻛﺎﺕ ‪ ،‬ﺩﻋﺎﻳﺶ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﺳﺆﺍﻝ ﻛﺮﺩﻥ‪ ،‬ﻏﺮﺽ ﻭ ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﺩﻋﺎ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺩﻋﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﺗﺎ ﺳﺆﺍﻝ ﻃﻠﺐ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﻋﺮﺽ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻛﻪ ﮔﺎﻫﻲ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﺧﻮﺩ‪ ‬ﺩﻋﺎ ﺷﻮﻧﺪﻩ‪ ،‬ﺧﻮﺩﺵ ‪ ،‬ﺳﺆﺍﻝ ﺩﻋﺎ‬ ‫ﻛﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ ‪ .‬ﺑﭽﻪ ﻳﻚ ﻭﻗﺖ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻣﺎﺩﺭ ﺭﺍ ﺩﻋﺎ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺗﻮﺟﻪ ‪ ،‬ﺳﺆﺍﻝ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻳﻚ ﻭﻗﺖ ﻫﻢ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺤﻴﻂ ﺧﺎﺹ ﻭ ﻭﺣﺸﺖ ﺍﻧﮕﻴﺰ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﺎﺩﺭ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‪ .‬ﺷﻴﺮ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‪ .‬ﺧﻮﺩ‪ ‬ﻣﺎﺩﺭ ﺭﺍ ﺳﺆﺍﻝ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﻠﺐ ﻣﻴﻜﻨﺪ ‪ .‬ﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ؟ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻞ ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﻙ ﻭ ﭘﺮﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ‪ ،‬ﺧﻮﺩ‪ ‬ﻣﺎﺩﺭ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﻫﻢ ﺧﺪﺍ ﻫﻤﻴﻦ ﺭﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ " ﻭ‪‬ﺇﹺﺫﹶﺍ ﺳ‪‬ﺄﹶﻟﹶﻚ‪ ‬ﻋ‪‬ﺒ‪‬ﺎﺩ‪‬ﻱ ﻋ‪‬ﻨ‪‬ﻲ" ؛ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺍﻟﻔﺎﻅ ‪ ،‬ﻋﺒﺪ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﻋﺒﺪ‪ ،‬ﻧﻴﺎﺯ ﻭ‬ ‫ﻃﺒﻴﻌﺘﺶ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ‪ " .‬ﻋ‪‬ﻨ‪‬ﻲ" ‪ :‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﺯ ﻣﻦ ) ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ ﻣﻦ ﻛﺠﺎ ﻫﺴﺘﻢ ؟ ﺧﺪﺍ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻫﺴﺖ( " ﻋ‪‬ﻨ‪‬ﻲ" ﻳﻌﻨﻲ ﻧﻴﺎﺯﺵ ﻭ‬ ‫ﺳﺆﺍﻟﺶ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ ‪ .‬ﺍﺟﺎﺑﺖ ﻣﻴﻜﻨﻢ ﺩﻋﻮﺕ ﺩﻋﺎﻛﻨﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺩﻋﺎ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻛﺎﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺩﺭ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻦ‬ ‫ﻗﺮﺍﺭﮔﻴﺮﺩ‪ ،‬ﺑﻪ ﺟﻮﺍﺏ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻗﻄﻌﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﻧﺘﻴﺠﺔ ﻧﻬﺎﺋﻲ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺮﺗﻴﺒﻲﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺭﺷﺪ ﺑﺮﺳﺪ‪.‬‬ ‫)ﺛﻤﺮﺓ ﺩﻋﺎ ﺍﺳﺖ(‪ .‬ﻣﺒﻨﺎ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺷﺪ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺧﻮﺩ‪ ‬ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ‪ .‬ﭘﺲ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻛﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ‪ ،‬ﺩﺭ ﺷﻌﺎﻉ ﻧﻴﺎﺯ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﻪ‬ ‫ﻣﺴﺘﻘﻼ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻣﺴﺘﻘﻼ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻋﺎ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻲ ﻭ ﺿﻼﻟﺖ ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻫﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺭﻭ‬ ‫ﺍﻟﻘﺎﺋﺎﺕ ﺷﻴﻄﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ‪ .‬ﻣﺜﻞ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺩﺭ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺴﺎﺏ ﻭ ﻛﺘﺎﺏ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻲ ﻭ ﻣﻌﻨﺎ‬ ‫ﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭ‪.‬‬ ‫ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻣﺮﻳﻀﻲ ﺷﺪﻳﺪ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺭﻭ ﻧﻔﺴﺎﻧﻴﺎﺕ ﻭ ﻏﺮﺽ ﺣﻴﻮﺍﻧﻲ ﺧﻮﺩ‪ ،‬ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺭﻓﻊ ﻣﺮﻳﻀﻲ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺩﺭ‬ ‫ﻣﻴﻜﻮﺑﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ‪ :‬ﻓﻼﻥ ﮔﻴﺎﻩ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺭ ‪ ،‬ﻣﺴﺘﻘﻼ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ) ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ( ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻓﻼﻥ ﺟﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻛﻦ‪.‬‬ ‫ﻣﺴﺘﻘﻼ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ )ﻭ ﻣﻴﺮﻭﺩ(‪ .‬ﻓﻼﻥ ﺷﺮﺍﺏ ﺭﺍ ﻧﻌﻮﺫ ﺑﺎﷲ ﺑﺨﻮﺭ‪ ،‬ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﻭ ﺷﻔﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻛﺜﺎﻓﺖ ﻭ ﻧﺠﺎﺳﺖ‬ ‫ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ! ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﻜﻨﺪ )ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﺴﺘﻘﻼ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ(‪ .‬ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ‪ :‬ﺑﺮﻭ ﭘﻴﺶ ﺧﺪﺍ‪ .‬ﺁﻥ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻧﺬﺭ ﺑﻜﻦ‪ ،‬ﺁﻥ ﺭﺍ ﻫﻢ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻋﺎ ﻧﺸﺪ ﻛﻪ! ﺑﻪ ﻫﺮ ﺩﺭ ﺳﺮ ﻣﻴﺰﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻮﻗﻊ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪) .‬ﺗﻮ ﻛﻪ ( ﺩﻋﺎ ﻧﻜﺮﺩ ! ﺩﻋﺎ‬ ‫ﺗﺤﻘﻖ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻜﺮﺩﻩ ﻛﻪ‪) .‬ﺗﺎﺯﻩ ( ﮔﻼﻳﻪ ﻫﻢ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ " ﺧﺪﺍ ﻫﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﻴﻜﻨﺪ!"‬ ‫ﻛﺴﻲ ﺍﺯ ﺁﺷﻨﺎﻳﺎﻥ ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺩﻭﺳﺘﻲ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺩﻳﺪﻳﻢ ﺳﻴﮕﺎﺭ ﻣﻴﻜﺸﺪ‪ ،‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﮔﻔﺖ ‪:‬‬ ‫"ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﺑﻜ‪‬ﺸﻢ ‪ ،‬ﺩﻝ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻢ" ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻋﺼﺒﺎﻧﻲ ﺍﻡ )ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﺣﺮﻑ ﻣﻦ ﺗﻮﺟﻬﻲ ﻧﻤﻴﻜﻨﺪ( " ﺧﻮﺏ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺩ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﻣﻌﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺧﺪﺍﻳﺶ ﻭ ﺩﻋﺎﻳﺶ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺁﻥ ﮔﻴﺎﻩ )ﺩﺍﺭﻭ ( ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ ‪ ،‬ﻓﺮﻗﻲ ﻧﺪﺍﺭﺩ!‬ ‫ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻋﺎ ﺭﺍ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ :‬ﺍﻭﻻ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ‪ .‬ﺛﺎﻧﻴﺎ ‪ .....‬ﺛﺎﻟﺜﺎ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺁﻥ ﺣﻮﺍﺋﺞ ﻫﻢ‬ ‫ﺩﺭ ﺭﺍﺳﺘﺎ ﺧﻮﺍﺳﺖ‪ ‬ﺧﻮﺩ‪ ‬ﺧﺪﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﺷﺪ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ‪ ،‬ﺗﺤﻘﻖ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩ‪ ،‬ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ ﺣﺘﻤﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺷﻜﻲ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٠٣‬‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﺯ ﺩﻋﺎ‪ ،‬ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ ﻭ ﺗﻮﻗﻌﺎﺕ ﺷﺨﺼﻲ ﻭ ﻏﻠﻂ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﺩ‪ .‬ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ‪ ،‬ﺩﺭ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﺑﻌﺪ‪،‬‬ ‫ﻓﺮﺍﺯﻫﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﻛﺮﺩ ﺍﺯ ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﻦ‪ .‬ﺩﻋﺎﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ ﻓﻄﺮ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻫﻢ ﮔﻮﺷﺰﺩ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪ .‬ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ ‪-‬‬ ‫ ﻣﺜﻞ ﺑﭽﻪ ﺍ ‪ -‬ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﻧﻴﺎﺯﻫﻤﺎﻳﻤﺎﻥ ﭼﻴﺴﺖ!‬‫ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺤﺚ ﭼﻨﺪ ﺣﺪﻳﺚ ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﻛﺎﻓﻲ ﻣﻲ ﺁﻭﺭﻳﻢ ﺗﺎ ﺑﺤﺚ ﺭﻭﺷﻨﺘﺮ ﺷﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻣﻦ ﱂ ﻳﺴﺎﻝ ﺍﷲ ﻋﺰ ﻭ ﺟﻞ ﻣﻦ ﻓﻀﻠﻪ ﻓﻘﺪ ﺍﻓﺘﻘﺮ" )ﺍﺻﻮﻝ ﻛﺎﻓﻲ ‪،‬ﺝ ‪ ،۲‬ﺹ ‪ -۴۶۷‬ﺑﺎﺏ ﻓﻀﻞ‬ ‫ﺍﻟﺪﻋﺎ – ﺣﺪﻳﺚ ‪ " (۴‬ﻫﺮﻛﺲ ﺍﺯ ﻓﻀﻞ ﺧﺪﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ‪ ،‬ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻨﮕﺪﺳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ".‬ﻳﺎﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻛﻪ ﺳﺆﺍﻟﻲ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺍﺯ‬ ‫ﻓﻀﻞ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ‪ .‬ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﻛﺎﺭ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﻴﻢ‪ .‬ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ ﺍﺷﺎﺭﻩﻛﺮﺩﻳﻢ ﻛﻪ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺍﺛﺮ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﺔ ﻛﻮﺷﺶ ﻣﺎ‪ ،‬ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩ‪ .‬ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺧﺪﺍ‬ ‫ﻫﺮﭼﻪ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺍﺯ ﻓﻀﻞ ﺧﻮﺩ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺧﺪﺍ ! ﺍﺯ ﺁﻥ ﻓﻀﻞ ﺧﻮﺩﺕ ﺑﺪﻩ)ﻧﻪ ﺍﺯ ﺭﻭ ﻃﻠﺒﻜﺎﺭ ﻣﻦ‪ ،‬ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪﺍ‬ ‫ﻛﺮﺩﻩﺍﻡ ‪ ،‬ﺳﻬﻢ ﻣﺮﺍ ﺑﺪﻩ(‪ .‬ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺮﻡ ﻭﺣﻴﺎﺀ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺫﻟﺖ ﻭ ﺯﺑﻮﻧﻲ‪) ،‬ﻣﻴﺒﻴﻨﻢ ﻛﻪ( ﺗﻮ ﺍﺯ ﻓﻀﻞ ﺧﻮﺩ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺩﺍﺩ‬ ‫ﻛﻪ ﻣﻦ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ ‪ .‬ﺍﻻﻥ ﻫﻢ ﻣﻴﺪﻫﻲ ﻭ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻡ ‪ .‬ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ ﻧﻴﺎﺯ‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦ ﭼﻨﺪﺗﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻓﻜﺮ ﻣﻴﻜﻨﻢ ﺍﮔﺮ ﺣﻞ ﺑﺸﻮﺩ ﺧﻴﺎﻝ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻤﺔ ﻣﺸﻜﻼﺕ ﺣﻞ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻢ ﺷﻜﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﺯ ﺭﻭ ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻲ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺖ ﺷﻮﺩ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍﺣﺖ ﻣﻴﺸﻮﻡ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ ﻟﺤﻈﻪ‪ ،‬ﺁﻥ ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ‬ ‫ﻓﻀﻞ ﺧﺪﺍ ﻗﻄﻊ ﺷﻮﺩ‪ ،‬ﺍﺻﻼ ﺁﻥ ﭘﺎ ﺍﺯ ﻳﺎﺩﻡ ﻣﻴﺮﻭﺩ‪ .‬ﻭ ﭼﻪ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺍﺻﻼ ﺳﺮﺩﺭﻧﻤﻲﺁﻭﺭﻡ ‪ .‬ﺑﭽﻪ ﺑﻮﺩﻡ‪ ،‬ﺍﺻﻼ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻢ‬ ‫ﭼﺸﻢ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ‪ ،‬ﺍﺻﻼ ﺍﺳﻤﺶ ﭼﻴﻪ؟! ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺩﺍﺩﻩ‪ .‬ﺗﺎ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻻﻥ ﭼﺸﻤﻢ ﺩﺭﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ‪ ،‬ﺑﮕﻮﻳﻢ ﺗﻤﺎﻡ‬ ‫ﻣﺸﻜﻞ ﻣﻦ ﻫﻤﻴﻦ ﭼﺸﻢ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ‪ ،‬ﺗﻔﻬﻴﻢ ﻣﻴﻜﻨﺪﻛﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﻜﻪ‪ ۳۰ ،۲۰‬ﻳﺎ ‪ ۵۰‬ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻴﺪ ﺁﻥ ﭼﺸﻢ‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻻﻥ ﻫﻢ ﺑﺮﺍ ﺻﺪﻫﺎ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮﺕ‪ ،‬ﭼﻴﺰﻫﺎﺋﻲ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢﻛﻪ ﺍﻻﻥ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻲ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ؟‬ ‫ﺩﺭ ﺩﻋﺎ ﻋﺮﻓﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺗﻮ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻛﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﻣﺄﻣﻮﺭﺍﻥ ﺑﺪﻧﻢ ﺭﺍ ﺑﭽﻴﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﻛﻪ ﺭﮔﻬﺎ ﻭ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎ‬ ‫)ﻭﺑﻘﻴﺔ ﺍﻋﻀﺎﺀ( ﺭﺍ ﻣﻴﭽﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺁﻥ ﻣﻮﻗﻊ‪ ،‬ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺁﮔﺎﻩ ﻧﻜﺮﺩ ‪ ،‬ﻓﻀﻞ ﺧﻮﺩﺕ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﻗﺘﻲ ﻳﻚ‬ ‫ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻢ ﻣﻴﺸﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺎﺏ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺗﺤﻤﻞ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻡ‪ .‬ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻗﺒﻠﻲ‪ ،‬ﺗﻤﺎﻡ ﻫﻴﻜﻞ ﻣﻦ ﺫﻭﺏ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﺧﻮﻥ‪ ،‬ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻴﻜﺮﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ‬ ‫ﺁﻥ ﻣﻮﻗﻊ ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﺪﻡ ﺩﺭ ﭼﻪ ﻋﺬﺍﺏ ﺩﺭﺩﻧﺎﻛﻲ ﻫﺴﺘﻢ‪ ،‬ﭼﻪ ﺍﺣﺴﺎﺳﻲ ﺩﺍﺷﺘﻢ؟! ﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﻓﺸﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﮔﺬﺍﺷﺘﻴﻢ ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ‬ ‫ﺭﻭ ﻓﻀﻞ ﺧﻮﺩ‪ ،‬ﻣﺎ ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﺪﺍﺩﻩ )ﺍﺳﺖ(‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﻗﻨﺪﺍﻕ ﭼﻪ ﻓﺸﺎﺭﻫﺎﺋﻲ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ؟ ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍ ﺁﮔﺎﻫﻲ ﻧﺪﺍﺩ‪ .‬ﻣﺎ‬ ‫ﺍﺻﻼ" ﻇﻬﻮﺭ ﻭ ﺗﺠﻠﻲ ﻓﻀﻞ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﺔ ﺧﻠﻘﺖ‪ ،‬ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ ﺍﻳﻦ ﺧﻠﻘﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻜﺎﻣﻞ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﻠﻘﺖ‪ ،‬ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺳﺘﺎ‪ ،‬ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭﻫﺎ ﺧﻠﻘﺘﻢ ﺁﮔﺎﻫﻲ‬ ‫ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻛﻪ ﺁﮔﺎﻫﻲ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﻴﺘﺎﺑﻲ ﻣﻴﻜﻨﻢ ﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﻦﻫﺎ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ)ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺎﻣﻞ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ‬ ‫(‪ .‬ﭼﺸﻢ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻭ ﻛﻪ ﺧﻤﻴﺮ ﻣﺎﻳﻪ ﺍﻭﺳﺖ‪ ،‬ﺁﻥ ﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺴﺎﺯﺩ؟ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺪﻥ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ‪ ،‬ﭼﻪ‬ ‫ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﮔﻮﺵ ﻭ)ﺑﻘﻴﻪ( ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﺩﻋﺎﻫﺎ‪ ،‬ﺑﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻜﺘﻪ ﺍ ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ‪ ،‬ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ‪ ،‬ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﺳﺘﺎ ﺁﻥ ﻧﻴﺎﺯ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻨﺪﺓ‬ ‫ﺧﺪﺍ ﺷﺪ‪ ،‬ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ " ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﺮﺍ ﻋﺎﻓﻴﺖ ﺑﺪﻩ" ‪ ،‬ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‪ .‬ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻫﻞ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺑﻨﺪﺓ ﺧﺪﺍ‪ ،‬ﺧﻮﺩ ﻋﺎﻓﻴﺖ‬ ‫ﺭﺍ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‪ .‬ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻓﻀﻞ ﺧﺪﺍ ﺍﻳﻦ ﻓﻌﻞ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺣﺎﻟﻲ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪،‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٠۴‬‬

‫" ﺍﻓﺘﻘﺮ" ﺍﻳﻦ ﺁﺩﻡ ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ ﺍ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﻢ ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺍﮔﺮ ﻟﺬﺕ ﺁﻥ‬ ‫ﺗﻮﺟﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪ ،‬ﺍ ﺑﺴﺎ ﺁﻥ ﻧﻴﺎﺯ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺮﻭﺩ‪ .‬ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﭽﻪﺍ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﺩﺭﺩ‪ ،‬ﻛﺴﻲ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺁﺭﺍﻡ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﻣﺎﺩﺭ‬ ‫ﺍﻭ ﺭﺍ ﻃﻮﺭ ﺑﻐﻞ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﻛﻪ ﺍﺻﻼ ﺩﺭﺩ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺑﻲﻧﻴﺎﺯ ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻲ ﺍﺯ ﺁﻏﻮﺵ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻨﺪ‬ ‫ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺍﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺪﻫﻲ ﻭﻟﻮ ﺳﺆﺍﻟﺶ ﺭﺍ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ ‪ ،‬ﺑﺎﺯﻫﻢ )ﺁﺭﺍﻡ( ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﺑﺸﺮ‪ ،‬ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺩﺭ‬ ‫ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﭼﻘﺪﺭ ﻗﻮ ﺍﺳﺖ؟! ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺳﺆﺍﻟﺶ ﺩﺭ ﺭﺍﺳﺘﺎ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻓﻀﻞ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭼﻪ ﻣﺸﻜﻞ ﺣﻞ ﺷﻮﺩ ﻭ ﭼﻪ ﻧﺸﻮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻫﻢ ﻃﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﺩ‬ ‫ﻃﻮﺭﻳﻜﻪ ﻫﻤﺔ ﺩﺭﺩﻫﺎ‪ ،‬ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﺶ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻋﺒﺎﺭﺕ‪ ،‬ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻗﻴﻖ ﺑﻮﺩﻛﻪ " ﻣﻦ ﱂ ﻳﺴﺎﻝ ﺍﷲ ﻋﺰ ﻭ ﺟﻞ ﻣﻦ ﻓﻀﻠﻪ ﻓﻘﺪ ﺍﻓﺘﻘﺮ"‪.‬‬ ‫ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺩﺭ ﺣﺪﻳﺚ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﺍﻥ ﺍﻟﺪﻋﺎﺀ ﰲ ﺍﻟﺮﺧﺎﺀ ﻳﺴﺘﺨﺮﺝ ﺍﳊﻮﺍﺋﺞ ﰲ ﺍﻟﺒﻼ "‪ ) .‬ﺍﺻﻮﻝ ﻛﺎﻓﻲ‬ ‫ﺝ‪۲‬ﺹ‪ ۴۷۲‬ﺑﺎﺏ ﺍﻟﺘﻘﺪﻡ ﻓﻲ ﺍﻟﺪﻋﺎﺀ ﺣﺪﻳﺚ ‪ .(۳‬ﻳﻌﻨﻲ " ﺁﻧﻜﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺑﻲ ﺑﻼ ﻭ ﺩﺭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺩﻋﺎ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺁﻥ ﺩﻋﺎ ﺩﺭ‬ ‫ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺑﻼ‪ ،‬ﻣﺸﻜﻞ ﺭﺍ ﺑﺮﻃﺮﻑ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ".‬ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺑﻼﺀ‪ ،‬ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻋﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ؟ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺗﻮﺟﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺯ ﻓﻀﻞ ﺧﺪﺍ ﻭﻛﺴﻴﻜﻪ ﺳﺆﺍﻝ ﻭ ﺩﻋﺎﻳﺶ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺁﺩﻣﻲ ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺑﻼ )ﻫﻢ( ﺍﮔﺮ ﺩﻋﺎ ﺑﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺩﻋﺎﻳﺶ‬ ‫ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﭼﺮﺍ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺭﺷﺪ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﺟﺒﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻛﻪ ﭘﻴﺶ ﺧﺪﺍ ﺑﻴﺎﻳﺪ‪ .‬ﺍﺛﺮ ﺩﻋﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺭﺷﺪ ﺑﺪﻫﺪ‪.‬‬ ‫ﻭﮔﺮﻧﻪ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻛﻮﺗﻪ ﻓﻜﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺧﻴﻠﻲ ﻛﻮﭼﻚ ﻓﻜﺮﻛﻨﺪﻛﻪ ]ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻣﺸﻜﻠﻢ ﺣﻞ ﺷﻮﺩ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﻏﻢ ﻭ ﻏﺼﻪ ﻧﺪﺍﺭﻡ![‪.‬‬ ‫ﺁﺧﺮ ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ ! ﺑﺮ ﻓﺮﺽ ﻣﺸﻜﻠﺖ ﺣﻞ ﺷﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﭼﻪ ﻣﺪﺗﻲ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺸﻜﻞ ﻧﺪﺍﺭ ؟! ‪ ۱‬ﺳﺎﻝ‪۲ ،‬ﺳﺎﻝ‪۵۰ ،‬ﺳﺎﻝ ﻳﺎ ‪۸۰‬ﺳﺎﻝ؟! ﺁﺧﺮ ﭘﺲ‬ ‫ﺍﺯ ‪۸۰‬ﺳﺎﻝ ﻛﻪ ﻛﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ ﺗﻮ ﺩﺭﺏ ﻭ ﺩﺍﻏﻮﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ‪ .‬ﺁﻧﺠﺎ ﭼﻪ؟ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﻛﻪ ﺣﺘﻤﻲ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫)ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻋﺎ ﻛﺮﺩﻥ ‪ ،‬ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﻛﻪ( ﺑﭽﻪ ﺍ ﺑﻪ ﭘﺪﺭﺵ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﺑﺎﺑﺎ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻢ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻳﻚ ﺑﺴﺘﻨﻲ‬ ‫ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ! ﺧﻮﺏ ﺑﺮ ﻓﺮﺽ‪ ،‬ﺑﺴﺘﻨﻲ ﺭﺍ ﺧﺮﻳﺪ ﻭ ﺗﺎ ﻧﻴﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺸﻜﻞ ﺷﻤﺎ ﺣﻞ ﺷﺪ‪ .‬ﺁﺧﺮ ﺍﻳﻦ ﭼﻪ ﺣﺮﻓﻲ ﺍﺳﺖ ﺷﻤﺎ ﺩﺍﺭ‬ ‫ﻣﻴﺰﻧﻲ؟! ﺷﻤﺎ ﻳﻚ ﺳﺎﻋﺖ ﺩﻳﮕﺮ‪ ،‬ﻳﻚ ﻫﻔﺘﺔ ﺩﻳﮕﺮ ‪ .....‬ﻣﺸﻜﻼﺗﻲ ﺩﺍﺭ ﻛﻪ ﺍﺻﻼ ﺍﻳﻦ ﺍﺯ ﻳﺎﺩﺕ ﻣﻴﺮﻭﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻳﻚ ﻭﻗﺖ ﻫﻢ‬ ‫ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺑﺴﺘﻨﻲ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﺒﻴﻨﻢ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺑﺎ ﻛﻪ ﺍﺻﻼ ﺗﻮﺟﻬﻲ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﻤﻴﻜﺮﺩﻡ‪ ،‬ﺣﺎﻝ ﻧﻴﺎﺯ‬ ‫ﺭﺍ ﺣﺲ ﻣﻴﻜﻨﻢ ﻛﻪ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺨﺮﺩ) ﺑﻪ ﺍﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻩﺍﻡ(؛ ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺴﺘﻨﻲ ﻭﺳﻴﻠﺔ ﺭﺷﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﺮﺍ ﺧﻴﻠﻲ ﭼﻴﺰﻫﺎ‬ ‫ﺑﺎﻻﺗﺮ‪.‬‬ ‫ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ )ﺍﺯ( ﺩﻋﺎ ﺑﺎﺯﺷﻮﺩ‪ ،‬ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺮﻛﺘﺶ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ‬ ‫ﻓﺮﺍﺯﻫﺎ ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﻦ ﻣﻌﻨﻲ ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻛﺮﺩ‪.‬‬

‫ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﺍﻥ ﺍﷲ ﻋﺰﻭﺟﻞ ﻻﻳﺴﺘﺠﻴﺐ ﺩﻋﺎﺀ ﺑﻈﻬﺮ ﻗﻠﺐ ﺳﺎﻩ ﻓﺎﺫﺍ ﺩﻋﻮﺕ ﻓﺎﻗﺒﻞ ﺑﻘﻠﺒﻚ ﰒ ﺍﺳﺘﻴﻘﻦ ﺑﺎﻻﺟﺎﺑﻪ "‪.‬‬

‫)ﻛﺎﻓﻲ ﺝ‪۲‬ﺹ‪۴۷۳‬ﺑﺎﺏ ﺍﻻﻗﺒﺎﻝ ﻋﻠﻲ ﺍﻟﺪﻋﺎﺀ ﺣﺪﻳﺚ ‪ " . (۱‬ﺍﺻﻼ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺘﻌﺎﻝ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ ﻧﻤﻴﻜﻨﺪ )ﺍﻟﺒﺘﻪ( ﺩﻋﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺭﻭ‬ ‫ﻗﻠﺐ ﻏﺎﻓﻞ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﺍﺳﺖ ‪ ،‬ﺯﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻲ ﺩﻋﺎ ﻛﻨﻲ‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﻤﺔ ﻭﺟﻮﺩﺕ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﻛﻦ ﻭ‬ ‫ﺑﻪ ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ ﺷﺪﻥ ﺩﻋﺎ ﻳﻘﻴﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ‪".‬‬ ‫ﻣﺜﻞ ﺣﺮﻛﺎﺕ ﺑﭽﻪﺍ ﻛﻪ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﺻﻼ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻜﻨﺪﺗﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﻠﺐ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻛﺎﺕ‬ ‫ﺍﻭ ﺩﻋﺎ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻋﺮﺽ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﺪﺍ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺧﺪﺍ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺣﺘﻲ ﺧﻮﺩﺵ‪ .‬ﻣﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟﻪ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٠۵‬‬

‫ﻛﻨﻢ؛ ﻳﻌﻨﻲ ﻛﺎﺭ ﻛﻨﻢ )ﻛﻪ( ﺩﺭ ﺭﺍﺳﺘﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺧﺪﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻡ‪ .‬ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﻭﻗﺘﻲ ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺩﻋﺎ ﻛﻨﻨﺪﻩ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻬﺶ ﺑﻪ‬ ‫ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻥ ﻛﺎﻧﻮﻥ ﻳﻚ ﻋﺪﺳﻲ‪ ،‬ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺍﻳﻨﻄﺮﻑ ﻭ ﺁﻧﻄﺮﻑ ﻣﻴﻜﺸﻲ ﺗﺎ ﺩﺭﺳﺖ‬ ‫ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻘﻄﻪ‪ ،‬ﻇﻬﻮﺭ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺭﺍ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺍﻳﻨﻄﺮﻑ ﻭ ﺁﻧﻄﺮﻑ ﻣﻴﻜﺸﻲ ﺗﺎ ﻛﺎﻧﻮﻥ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﻲ‪ .‬ﻣﺎ ﻫﻢ‬ ‫ﻋﺪﺳﻲ ﺩﻟﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﻗﻴﻖ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﺗﺎ ﻧﻘﻄﺔ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺧﺪﺍ‪ ،‬ﺩﺭ ﺭﺍﺳﺘﺎﻳﺶ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ‪ .‬ﻫﻤﻴﻨﻜﻪ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﺷﺪ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ‬ ‫ﺣﻞ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﭽﻪ‪ ،‬ﻣﺎﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻜﺸﺪ ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍ ﻛﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﺩﻋﺎ ﻛﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻃﻮﺭ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ‬ ‫ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺑﻪ ﺷﻌﺎﻉ ﺗﻮﺟﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪" :‬ﻓﺎﻗﺒﻞ ﺑﻘﻠﺒﻚ ‪ "....‬ﺑﺎ ﻗﻠﺒﺖ ﺭﻭ ﺑﻴﺎﻭﺭ ﻭ ﻳﻘﻴﻦ ﻛﻦ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺩﻝ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺪﺍﺭ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺍﺟﺎﺑﺖ ﺣﺘﻤﻲ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻘﻴﻦ ﺩﺍﺭﻡ ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﻢ ﻗﻠﺐ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺪﺍﺭ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﻢ‪ ،‬ﺍﺟﺎﺑﺖ ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻳﻘﻴﻦ ﻛﻦ!‬ ‫ﻓﻠﺬﺍ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤﺆﻣﻨﻴﻦ ﻋﻠﻲ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ‪ ":‬ﺍﻟﺪﻋﺎﺀ ﻣﻔﺎﺗﻴﺢ ﺍﻟﻨﺠﺎﺡ ﻭ ﻣﻘﺎﻟﻴﺪ ﺍﻟﻔﻼﺡ ﻭ ﺧﲑ ﺍﻟﺪﻋﺎﺀ ﻣﺎ ﺻﺪﺭ ﻋﻦ ﺻﺪﺭ‬ ‫ﻧﻘﻲ ﻭ ﻗﻠﺐ ﺗﻘﻲ‪ ) ".‬ﺍﺻﻮﻝ ﻛﺎﻓﻲ ﺝ‪۲‬ﺹ‪ ۴۶۸‬ﺑﺎﺏ ﺍﻥ ﺍﻟﺪﻋﺎ ﺳﻼﺡ ﺍﻟﻤﻮﻣﻦ ﺣﺪﻳﺚ ‪(۲‬‬ ‫ﻗﻠﺐ ﺍﻭﻻ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺍﺯﺗﻤﺎﻡ ﻭﺍﺭﺩﺍﺕ ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ ﺗﻨﻘﻴﻪ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻛﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺗﺎﺑﺶ‬ ‫ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻣﺎﺩ ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺘﻤﺎﻥ ﻛﻪ ﻋﺪﺳﻲ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﻮﺳﺎﻥ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ)ﺍﺯﻛﺎﻧﻮﻥ ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﺸﻮﺩ(‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺑﺎ ﺁﻥ‬ ‫ﻧﻮﺳﺎﻧﺎﺕ ﻋﺮﻳﺾ ﻭ ﻃﻮﻳﻞ ﺩﻝ‪ ،‬ﭼﻄﻮﺭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ)ﺩﻋﺎﻭﺍﻗﻊ( ﺑﺸﻮﺩ‪ .‬ﻗﻠﺒﻲ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻳﻜﻄﺮﻑ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟﻬﺎﺕ ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍﺋﻲ ﺭﺍ ﺗﻤﻴﺰ ﻛﻨﺪ‬ ‫ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﺍﺳﺘﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﺩ‪) ،‬ﺗﻘﻲ ( ﻭ ﺛﺎﺑﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ ﺗﺎ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻣﺤﻘﻖ ﺷﻮﺩ‪ ،‬ﺍﻳﻨﺠﻮﺭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ‬ ‫ﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺩﻋﺎ ﺗﺤﻘﻖ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﺛﺎﺭ ﺁﻥ ﭼﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ؟‬ ‫ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﺁﺛﺎﺭ)ﺁﻥ(‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ‪ ،‬ﻗﻄﺮﻩﺍ ﺍﺷﻚ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ‪ .‬ﻗﻄﺮﺓ ﺍﺷﻚ ﭼﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻲ ﺑﺎ ﺍﺗﺼﺎﻝ ﺩﻝ‬ ‫ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺑﺤﺜﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ ﺣﺪﻗﺔ ﭼﺸﻢ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺍﺷﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻧﻤﻴﺮﻳﺰﺩ‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ ﻓﻘﻂ ﭘﻠﻜﻬﺎ ﺭﺍ ﺧﻴﺲ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻗﺴﺎﻡ ﺍﺷﻜﻬﺎ ﻫﻢ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬

‫ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻣﺎ ﻣﻦ ﺷﻴﻲ ﺍﻻ ﻭﻟﻪ ﻛﻴﻞ ﻭ ﻭﺯﻥ ﺍﻻ ﺍﻟﺪﻣﻮﻉ ‪ .‬ﻓﺎﻥ ﺍﻟﻘﻄﺮﻩ ﺗﻄﻔﻲ ﲝﺎﺭﺍ ﻣﻦ ﻧﺎﺭ‪) ".‬‬ ‫ﺍﺻﻮﻝ ﻛﺎﻓﻲ ﺝ‪ ۲‬ﺹ‪ ۴۸۱‬ﺑﺎﺏ ﺍﻟﺒﻜﺎﺀ ﺣﺪﻳﺚ ﺍﻭﻝ(‪.‬‬ ‫ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳﻨﺠﺸﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ ﺍﺷﻚ ﭼﺸﻢ )ﭼﻴﺰ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺍﺳﺖ( ﻳﻚ ﻗﻄﺮﻩ ﺍﺷﻚ‪ ،‬ﻗﺪﺭﺗﺶ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻗﻮ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭﻳﺎ‬ ‫ﺁﺗﺶ ﺭﺍ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻛﻼﻡ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺳﺖ ﺍﻏﺮﺍﻕ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻛﺪﺍﻡ ﺍﺷﻚ ﺍﺳﺖ؟ ﮔﺎﻫﻲ ﺍﺷﻜﻬﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺷﺐ‬ ‫ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﺮﺍ ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻟﻘﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥ‪ .‬ﺍ ﺑﺴﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺍﺷﻚ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﺳﺠﺎﺩﻩ ﺧﻴﺲ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺍﻭ ﻫﻢ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺷﻮﺩ ﻛﻪ‬ ‫ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻡ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﺷﺸﻢ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٠۶‬‬

‫دﻋﺎ )‪(3‬‬

‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‬ ‫در ﺟﻠﺴﺎت ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻋﺮض ﺷﺪ ﮐﻪ در دﻋﺎء‪ ،‬دﻋﺎء ﮐﻨﻨﺪه ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﻧﻈﺮ دﻋﺎ ﺷﻮﻧﺪه را ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻣﺘﻮﺟﻪ ﮐﻨﺪ‪ .‬و ﻋﺮض ﺷﺪ‬

‫ﺳﺆال‪ ،‬آن ﻧﯿﺎزي اﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﻄﺮت ﯾﺎ ﻏﺮﯾﺰه ﯾﺎ ﻃﺒﯿﻌﺖ اﻧﺴﺎن و ﯾﺎ ﻫﺮ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﺮ اﻇﻬﺎر ﻣﯿﮑﻨﺪ ﺑﺪون آﻧﮑﻪ ﻧﯿﺎز ﺑﻪ زﺑﺎن داﺷﺘﻪ‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻣﺜﺎﻟﯽ ﻋﺮض ﮐﺮدﯾﻢ ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﺑﭽﻪ ﮔﺮﺳﻨﻪ اﺳﺖ‪ ،‬ﻣﺎدر را ﺻﺪا ﻣﯿﮑﻨﺪ ﯾﻌﻨﯽ ﮐﺎري ﻣﯿﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺎدر را ﺑﻪ ﺧﻮد ﺟﻠﺐ‬ ‫ﮐﻨﺪ‪.‬‬

‫اﯾﻦ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﺑﭽﻪ‪ ،‬در ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺎدر‪ ،‬دﻋﺎﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻋﺮض ﺷﺪ ﮐﻪ ﺳﺆال‪ ،‬در واﻗﻊ ﻫﺪف دﻋﺎﺳﺖ‪ .‬اﯾﻨﮑﻪ ﮔﺮﺳﻨﻪ اﺳﺖ‪،‬‬

‫ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﻃﺒﯿﻌﺖ اوﺳﺖ و ﻧﯿﺎز و ﻏﺮﯾﺰه و ﻃﺒﯿﻌﺖ اوﺳﺖ و ﺑﺎ ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺎدر‪ ،‬ﺳﺆال را ﺑﻌﺪ از دﻋﺎ ﻣﯿﺨﻮاﻫﺪ‪ .‬ﭘﺲ اﮔﺮ ﺑﭽﻪ‬

‫ﻣﻄﻠﻘﺎً ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻧﺒﺎﺷﺪ و ﺻﺮﻓﺎً ﺑﺎ زﺑﺎن ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﺑﮕﻮﯾﺪ‪ ،‬ﺑﻪ اﯾﻦ‪ ،‬ﺳﺆال ﺻﺪق ﻧﻤﯿﮑﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ در ﺻﻮرت اول‪ ،‬ﭼﻮن ﻃﺒﻌﺎً ﮔﺮﺳﻨﻪ اﺳﺖ‬ ‫اﮔﺮﭼﻪ اﻇﻬﺎرﻫﻢ ﻧﮑﻨﺪ در زﺑﺎن‪ ،‬اﯾﻦ ﺳﺆال را ﻣﯿﮑﻨﺪ‪.‬‬

‫ﻋﺮض ﮐﺮدﯾﻢ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﯽ ﻣﯿﺸﻮد ﺧﻮد دﻋﺎ ﺷﻮﻧﺪه و ﺳﺆال‪ ،‬ﯾﮑﯽ ﻣﯿﺸﻮد‪ .‬ﻋﺮض ﺷﺪ ﮐﻪ ﯾﮏ وﻗﺖ ﻣﯿﺸﻮد ﮐﻪ اﯾﻦ ﺑﭽﻪ در ﯾﮏ‬

‫ﺷﺮاﯾﻂ ﻫﻮﻟﻨﺎك ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ و در آن وﺿﻌﯿﺖ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺎدر را ﺑﻪ ﺧﻮد ﺟﻠﺐ ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ .‬دﻋﺎ ﻣﯿﮑﻨﺪ و ﺳﻮال او ﻫﻢ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮد‬

‫ﻣﺎدر را ﻣﯿﺨﻮاﻫﺪ و ﺑﺎ رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﻣﺎدر‪ ،‬ﻣﯿﺨﻮاﻫﺪ از وﺣﺸﺖ ﻧﺠﺎت ﭘﯿﺪا ﮐﻨﺪ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ ﺧﻮد دﻋﺎ ﺷﻮﻧﺪه‪ ،‬ﺧﻮد ﺳﺆال اﺳﺖ‪ .‬در آن‬

‫آﯾﮥ ﺳﻮرة ﺑﻘﺮه ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﯿﺎن ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﺮا دﻋﺎ ﻣﯿﮑﻨﺪ و ﺳﺆاﻟﺶ ﻫﻢ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ‪ ،‬اﺟﺎﺑﺖ آن ﺣﺘﻤﯽ اﺳﺖ و در آﺧﺮ‬

‫ﻓﺮﻣﻮد "ﻟﻌﻠﻬﻢ ﯾﺮﺷﺪون" و ﻋﺮض ﮐﺮدﯾﻢ ﭼﻨﯿﻦ دﻋﺎﺋﯽ ﻋﯿﻦ ﻋﺒﺎدت اﺳﺖ و اﮔﺮ اﻧﺴﺎن‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺒﻮدﯾﺖ ﺧﺪا ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬دﻋﺎﯾﺶ ﭼﻨﯿﻦ‬ ‫ﺧﻮاﻫﺪﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﻓﺮق ﮐﻪ در ﻏﯿﺮ ﺧﺪا‪ ،‬اﻧﺴﺎن ﮐﺎري ﻣﯿﮑﻨﺪ دﻋﺎﺷﻮﻧﺪه ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﯿﺮ ﻗﺮار ﮔﯿﺮد‪ ،‬اﻣﺎ در ﻣﻮرد ﺧﺪا‪ ،‬ﺧﺪا ﺗﺤﺖ‬

‫ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰي ﻗﺮار ﻧﻤﯿﮕﯿﺮد‪ .‬و اﯾﻨﺠﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺧﺪا ﺑﺮ ﻫﺴﺘﯽ ﻣﻮﺟﻮد اﺳﺖ و اﯾﻦ اﻧﺴﺎن اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎري ﻣﯿﮑﻨﺪ در ﺷﻌﺎع ﺗﻮﺟﻪ‬ ‫ﺧﺪا ﻗﺮار ﮔﯿﺮد‪ .‬در ﻣﻮرد ﺧﺪا و از ﺧﺪا و ﺑﻪ ﺧﺪا ‪ ،‬ﻋﺮض ﮐﺮدﯾﻢ ﻗﻀﯿﻪ از اﯾﻦ ﻗﺮار اﺳﺖ و ﻣﺜﺎل ﻋﺪﺳﯽ را ﻋﺮض ﮐﺮدﯾﻢ ﮐﻪ‬

‫اﯾﻨﻄﻮر ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﻮرﺷﯿﺪ را ﺗﮑﺎن دﻫﺪ و ﺗﻮﺟﻪ او را ﺑﻪ ﮐﺎﻧﻮن ﻋﺪﺳﯽ ﺟﻠﺐ ﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻠﮑﻪ اﯾﻦ ﺷﺨﺺ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺪﺳﯽ را آﻧﻘﺪر‬ ‫در ﻧﻮﺳﺎﻧﺎت ‪ ،‬ﺗﻨﻈﯿﻢ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﺗﺎ دﻗﯿﻘﺎً در ﻣﻌﺮض ﺣﺮﮐﺖ ﻧﻮر ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﻗﺮار ﮔﯿﺮد‪.‬‬

‫ﭘﺲ ﺑﺎ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺤﺜﻬﺎي ﺟﻠﺴﺎت ﻗﺒﻞ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻣﯿﺮﺳﯿﻢ ﮐﻪ دﻋﺎ ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺘﯽ اﺳﺖ ﺷﺒﯿﻪ ﺣﺮﮐﺖ دادن ﻧﻮﺳﺎﻧﺎت دﻗﯿﻖ ﻋﺪﺳﯽ ﮐﻪ‬ ‫اﻧﺴﺎن ﺧﻮد را در ﻣﻌﺮض ﺗﻮﺟﻪ ﺧﺪا ﻗﺮار دﻫﺪ و ﻫﻤﺎنﮐﻪ در ﻣﻌﺮض ﺗﻮﺟﻪ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬دﻋﺎ ﺗﺤﻘﻖ ﭘﯿﺪا ﮐﺮده و زﻣﺎﻧﯽ اﯾﻦ‬

‫ﺗﻮﺟﻪ‪ ،‬ﺗﺤﻘﻖ ﭘﯿﺪا ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﺮدﮐﻪ اﻧﺴﺎن‪ ،‬ﺧﻮدش ﺗﻮﺟﻬﺶ را ﺑﻪ ﺧﺪا ﻗﺮار دﻫﺪ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻬﺶ را از ﻏﯿﺮ ﺧﺪا ﺑﺒﺮد و ﺳﺆاﻟﺶ ﻫﻢ ﺧﻮد‬ ‫ﺧﺪاﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﺑﻘﯿﻪ ﻧﯿﺎزﻫﺎ و ﺳﺆاﻟﻬﺎﺋﯽﮐﻪ اﻧﺴﺎن دارد‪ ،‬اﯾﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺗﻨﺎﺳﺐ درﺟﮥ وﺟﻮدي اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ‪ ،‬اﯾﻦ ﺳﺆاﻻت اﯾﺠﺎد ﻣﯿﺸﻮد ﮐﻪ‬

‫ﺻﻮرﺗﺎً ﻏﯿﺮ ﺧﺪاﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﺗﻨﺎﺳﺐ درﺟﮥ وﺟﻮدي اش‪ ،‬اﯾﻦ اﺣﺴﺎس ﻧﯿﺎزﻫﺎ در اﻧﺴﺎن ﺑﻪ وﺟﻮد ﻣﯽ آﯾﺪ‪ .‬اﮔﺮ اﯾﻦ اﻧﺴﺎن آﻧﻘﺪر‬ ‫ﭘﺴﺖ و ﻏﺎﻓﻞ و دور از ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺧﺪا ﺑﺎﺷﺪﮐﻪﺗﻤﺎم ﺗﻮﺟﻬﺶ )ﺑﻪ( ﻏﯿﺮ ﺧﺪا ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺳﺆاﻟﺶ ﻫﻢ ﻏﯿﺮ ﺧﺪاﺳﺖ ‪ .‬اﻣﺎ اﮔﺮ ﺑﻪ آن‬

‫)ﻣﻌﺮﻓﺖ( ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻧﯿﺎزي ﺻﻮرﺗﯽ ﻏﯿﺮ از ﺧﺪا دارد‪ ) ،‬اﻣﺎ در واﻗﻊ ( اﯾﻦ ﻧﯿﺎزي اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﯿﺎز ﺑﻪ ﺧﺪا را ﻣﯿﺮﺳﺎﻧﺪ‪ ،‬اﯾﻨﺠﺎ‬

‫ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ )دﻋﺎي ﭼﻨﯿﻦ ﺷﺨﺼﯽ ( ﺻﻮرﺗﺎً ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎن دﻋﺎﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎﻃﻨﺎً ﻣﺘﻔﺎوت اﺳﺖ ‪.‬‬

‫ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﯾﮏ ﮐﻮدك ﻧﯿﺎزي دارد و وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﭼﯿﺰي را از وﺳﺎﯾﻞ ﺗﺤﺮﯾﺮ ﯾﺎ ﺧﻮردﻧﯽ ﯾﺎ ﻏﯿﺮه اﺣﺘﯿﺎج ﭘﯿﺪا ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ ،‬ﺟﺪاي از‬

‫ﺣﮑﻮﻣﺖ و اﺧﺘﯿﺎر ﭘﺪر در اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ‪ ،‬ﻣﺴﺘﻘﻼً ﻧﯿﺎز ﺧﻮدش را ﻣﯿﺨﻮاﻫﺪ و ﺗﺤﮑﻢ و زورﮔﻮﺋﯽ ﻣﯿﮑﻨﺪ و اﺻﺮار دارد ﮐﻪ ﻧﯿﺎز ﺧﻮدش‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٠٧‬‬

‫ﺗﺎﻣﯿﻦ ﺷﻮد و در ﭼﻨﯿﻦ وﺿﻌﯿﺘﯽ‪ ،‬ﻫﯿﭻ ﻧﯿﺎزي از او ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﭘﺪر ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﯾﮏ ﺑﭽﻪ رﺷﺪﯾﺎﻓﺘﻪ‪ ،‬ﻓﻬﻤﺶ ﺑﻪ ﺟﺎﺋﯽ ﻣﯿﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ‬ ‫وﻗﺘﯽ ﯾﮏ ﭼﯿﺰ ﺿﺮوري ﻣﯿﺨﻮاﻫﺪ‪ ،‬از ﻧﯿﺎز ﺷﺨﺼﯽ ﺧﻮد‪ ،‬اﺣﺴﺎس ﻧﯿﺎز ﺑﻪ ﭘﺪر را ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﯿﺸﻮد‪.‬‬

‫ﻫﻤﯿﻨﻄﻮرﻧﺪ ﺑﻌﻀﯿﻬﺎ ﮐﻪ دور از ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺧﺪاﯾﻨﺪ‪ .‬ﮐﺎر آﻧﻬﺎ ﺷﺒﯿﻪ آن ﺑﭽﮥ ﻧﺎدان اﺳﺖ‪ ،‬اﺻﺮارش اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﻣﻦ ﺣﻞ‬

‫ﺷﻮد‪ .‬ﻣﻌﻨﺎي اﺟﺎﺑﺖ او از دﻋﺎ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻮسِ او ﺳﯿﺮاب ﺷﻮد‪ ،‬ﮐﻪ اﮔﺮ ﻣﻦ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺣﺮﻓﻢ را ﺑﻪ ﮐﺮﺳﯽ ﺑﻨﺸﺎﻧﻢ‪ ،‬دﻋﺎﯾﻢ اﺟﺎﺑﺖ‬ ‫ﺷﺪه اﺳﺖ و اﮔﺮ ﻧﺸﺪ‪ ،‬ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ ﮐﻪ دﻋﺎﯾﻢ اﺟﺎﺑﺖ ﻧﺸﺪه )اﺳﺖ(‪ .‬اﻣﺎ ﯾﮏ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ‪ ،‬ﻫﺮﭼﻪ ﻧﯿﺎزش ﺷﺪﯾﺪﺗﺮ ﻣﯿﺸﻮد‪ ،‬اﯾﻦ را‬

‫اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺪا ﻧﯿﺎز دارد و اﺟﺎﺑﺖ‪ ،‬ﺑﺮاي او اﺻﻼً ﻣﻌﻨﺎي دﯾﮕﺮي دارد ‪ .‬او ﺑﻪ ﺟﺎﺋﯽ ﻣﯿﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﯿﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻧﯿﺎز‬ ‫ﮐﻪ ﻏﯿﺮ ﻣﺤﺴﻮﺳﺘﺮ ﺑﻮد از ﻧﯿﺎز ﺑﻪ ﺧﺪا‪ .‬اﯾﻦ ﺗﻮﻓﯿﻖ ﺧﺪا ﺑﻮد ﮐﻪ او را ﺟﺒﺮاً ﻫﻢ ﮐﻪ ﺷﺪه ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﻮدش و ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدش‬

‫)ﺧﺪا( ﺑﮑﺸﺪ و ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻫﻢ )ﮐﻪ( اﯾﻦ دﻋﺎ ﺗﺄﻣﯿﻦ ﻧﻤﯿﺸﻮد‪ ،‬ﺑﻪ ﻫﻤﺎن اﻧﺪازه ارﺗﺒﺎﻃﺶ ﺑﺎ ﺧﺪا ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯿﺸﻮد‪ .‬ﺣﺎل ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ ﻣﻌﺼﻮﻣﯿﻦ‬

‫ﻋﻠﯿﻬﻢ اﻟﺴﻼم اﯾﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ را ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﯿﺎن ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﻨﺪ‪.‬‬

‫ﻗﺎﻝ ﺍﺑﻮ ﻋﺒﺪﺍﷲ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ " ﺍﺫﺍ ﺍﺭﺩﺕ ﺍﻥ ﺗﺪﻋﻮ ﻓﻤﺠﺪﺍﷲ ﻋﺰ ﻭ ﺟﻞ ﻭ ﺍﲪﺪﻩ ﻭ ﺳﺒﺤﻪ ﻭ ﻫﻠﻠﻪ ﻭﺍﺛﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺻﻞ ﻋﻠﻲ ﳏﻤﺪ ﺍﻟﻨﱯ‬ ‫ﺻﻠﻲ ﺍﷲ ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﻭ ﺳﻠﻢ ﰒ ﺳﻞ ﺗﻌﻂ ‪) " .‬ﻛﺎﻓﻲ ﺝ‪۲‬ﻛﺘﺎﺏ ﺍﻟﺪﻋﺎ ﺑﺎﺏ ﺍﻟﺜﻨﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﻟﺪﻋﺎ ﺹ‪ ۴۸۵‬ﺣﺪﻳﺚ ‪(۵‬‬ ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺑﺮﺍ ﺷﻤﺎ ﻣﺸﻜﻠﻲ ﻳﺎ ﺳﺆﺍﻟﻲ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻲ )ﺑﻪ ﺧﺪﺍ( ﺩﻋﺎ ﻛﻨﻲ‪ ،‬ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﺩﻋﺎ ﻛﻦ‪ :‬ﺍﻭﻝ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺗﻤﺠﻴﺪ ﻛﻦ؛] ﺗﻮﺟﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﻣﺠﺪ ﻭ ﻋﻈﻤﺖ ﺧﺪﺍ ﻛﻦ‪ [.‬ﺑﻌﺪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺣﻤﺪ ﻛﻦ‪] .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺩﺍﺩﻩ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻦ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺎﺯ ﺭﺍ ﻛﻪ )‬ ‫ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺁﻥ( ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍ ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻦ‪ .‬ﻛﻪ ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻪ ﺍ ﺩﺭ ﻧﻌﻤﺖ ﺧﺪﺍ‪ ،‬ﺑﺒﻴﻦ ﺩﺭ ﭼﻪ ﻭﺿﻌﻴﺘﻲ ﻫﺴﺘﻲ ؟ ﺣﺎﻝ‬ ‫ﻛﻪ ﺷﻜﺴﺘﻦ ﻳﻚ ﻧﺎﺧﻦ‪ ،‬ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﺍﺫﻳﺖ ﻛﺮﺩﻩ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻦ ﻛﻪ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺩﺭ ﻧﻌﻤﺖ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻲ‪ .‬ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﮕﻮﺋﻲ ﻓﻼﻧﻲ ﺍﻟﻜﻞ‬ ‫ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻦ ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ ﺧﻮﺍﻧﺪﻡ ﻭ ﺍﻧﮕﺸﺘﻢ ﻻ ﺩﺭ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺪ ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﺪ‬ ‫ﻛﻪ ﻋﺠﺐ! ﻳﻚ ﻧﺎﺧﻨﻢ ﺷﻜﺴﺘﻪ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﺷﺪﻡ ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻳﻢ ﻣﻲﺷﻜﺴﺖ ﭼﻪ ﻣﻴﺸﺪ؟![‬

‫ﺑﻌﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ‪ :‬ﺳﺒﺤﻪ؛ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻛﻦ‪] .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺪﺍﻥ ﻛﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻴﻜﻨﻲ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻲ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﻟﺖ‪ ،‬ﺧﺪﺍ ﺁﻥ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺁﻧﻜﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻨﺖ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻲ‪ ،‬ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ‪[.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﻫﻠﻠﻪ ‪...‬؛ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ ﺧﺪﺍ ﻛﻦ ﻭ ﺛﻨﺎ ﺍﻭ ﻛﻦ ﻭ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺁﻟﺶ ﺑﻔﺮﺳﺖ ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺑﺨﻮﺍﻩ‪.‬‬ ‫ﺁﻧﻮﻗﺖ ﻋﻄﺎ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﺑﺮﺍﻳﺖ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺍﻳﻦ ﻋﻄﺎ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻣﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ‪ .‬ﻧﺴﺘﻌﻴﺬ ﺑﺎﷲ ﻣﺜﻞ ﻳﻚ‬ ‫ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻛﻪ ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻲ ﻣﻴﻜﻨﻲ ﺑﺮﺍ ﺍﻭ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻲ ﻭ ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺁﻥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ‬ ‫ﺷﺪ ﻣﻦ ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺕ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻢ‪ .‬ﺍﻳﻨﻄﻮﺭﻛﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪.‬‬ ‫اﯾﻦ ﻋﻄﺎﺋﯽ ﮐﻪ ﺧﺪا ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﺮد‪ ،‬ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﺑﻪ او ﻣﯿﺪﻫﺪ‪ ،‬اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ او را از ﻏﻔﻠﺖ‪ ،‬ﺟﺪا ﮐﺮد‪ .‬زﻧﺪﮔﯽ‬

‫ﺣﻘﯿﻘﯽ او را ﮐﻪ از آن ﺟﺪا ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﻣﺘﺼﻞ ﮐﺮد و ﻫﻤﺎن ﻣﻘﺪار‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎي او‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﻋﻄﺎي‬ ‫اوﺳﺖ و ﻫﺮﭼﻪ آن ﻧﯿﺎز اوﮐﻪ ﻫﻮس اوﺳﺖ‪ ،‬دﯾﺮﺗﺮ ﺑﻪ او ﻣﯿﺮﺳﺪ‪ ،‬ﻧﺸﺎن ﻣﯿﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻋﻄﺎء ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯿﺸﻮد‪ .‬اﻣﺎ‬ ‫ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻋﻄﺎء را اﺷﺒﺎع ﻫﻮس ﺧﻮد ﻣﯿﺪاﻧﺪ‪ ،‬ﻧﻤﯿﺪاﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﻄﺎ ﻫﻤﺎن اﺳﺖ ﮐﻪ از ﻏﻔﻠﺖ ﺟﺪا ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺍﻫﻤﻴﺖ‬ ‫ﻭ ﺍﺛﺮﺍﺕ ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺮﺍ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻇﺎﻫﺮ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺯ ‪ ،‬ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺮﺗﺐ ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ‬ ‫ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﺪ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻫﻢ ﻧﺸﺪ ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺍﺯ ﺍﻭﻝ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٠٨‬‬

‫ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ‪ .‬ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ )ﻭﺍﻗﻊ(ﻧﺸﺪ‪)،‬ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﻫﺴﺖ ﻛﻪ( ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺩ ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ ﺭﺍ ﺁﻟﺖ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ‬ ‫ﺁﻣﺪﻩ ﺗﺎ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺒﺮﺩ‪.‬‬ ‫)ﺁﻣﺪﻩ ﺗﺎ ﻓﺮﺩ( ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻮﺳﻬﺎ ﺑﺸﻮﺩ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ‪ ،‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ ﺭﺍﻩ ﻏﻠﻂ ﻣﻴﺮﻭﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎﻡ‬

‫ﺻﺎﺩﻕ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﺍﻥ ﺍﻟﻌﺒﺪ ﻟﻴﺪﻋﻮ ﻓﻴﻘﻮﻝ ﺍﷲ ﻋﺰﻭﺟﻞ ﻟﻠﻤﻠﻜﲔ ﻗﺪﺍﺳﺘﺠﺒﺖ ﻟﻪ ﻭ ﻟﻜﻦ ﺍﺣﺴﺒﻮﻩ ﲝﺎﺟﺘﻪ ﻓﺎﱐ ﺍﺣﺐ ﺍﻥ ﺍﲰﻊ‬ ‫ﺻﻮﺗﻪ ﻭ ﺍﻥ ﺍﻟﻌﺒﺪ ﻟﻴﺪﻋﻮ ﻓﻴﻘﻮﻝ ﺍﷲ ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭ ﺗﻌﺎﱄ ﻋﺠﻠﻮﺍ ﻟﻪ ﺣﺎﺟﺘﻪ ﻓﺎﱐ ﺍﺑﻐﺾ ﺻﻮﺗﻪ" ) ﻛﺎﻓﻲ ﺝ ‪ ۲‬ﻛﺘﺎﺏ ﺍﻟﺪﻋﺎﺀ ﺑﺎﺏ ﻣﻦ ﺍﺑﻄﺎﺕ‬ ‫ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻻﺟﺎﺑﻪ ‪ .‬ﺹ‪ ۴۸۹‬ﺣﺪﻳﺚ ‪(۳‬‬ ‫ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﺩﻋﺎ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻬﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺰ ﻭ ﺟﻞ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﻭ ﻣﻠﻚ ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺍﻭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻣﻦ‬ ‫ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺟﺎﺑﺖ ﻛﺮﺩﻡ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺁﻥ ﺳﺆﺍﻝ ﻭ ﺣﺎﺟﺘﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻏﻴﺮ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﺪﻫﻴﺪ ﻭ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻳﺪ‪ .‬ﺑﺮﺍ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﻦ‬ ‫ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﺻﺪﺍ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﻮﻡ )ﺍﻳﻦ ﻋﻄﺎﺳﺖ(‪ .‬ﻳﻚ ﻭﻗﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻧﻴﺎﺯ ﻏﻴﺮﺧﺪﺍﺋﻲ ﻛﻪ ﺩﺍﺭﺩ‬ ‫ﺑﺎﻋﺚ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺑﻌﻀﻴﻬﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﻋﺎ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻭ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺯﻭﺩ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﺟﺘﺶ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﻴﺪ ﺑﺮﻭﺩ‪ .‬ﺩﻳﮕﺮ‬ ‫ﺻﺪﺍﻳﺶ ﺭﺍ ﺧﻔﻪ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﺍﺻﻼ ﺍﺯ ﺻﺪﺍ ﺍﻭ ﺑﻐﺾ ﺩﺍﺭﻡ ﻛﻪ ﺑﺸﻨﻮﻡ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻋﻄﺎ ﺭﺍ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻗﻴﻖ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﻜﻨﺪ! ﻫﺮﭼﻪ‬ ‫ﺻﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺧﺪﺍ ﻫﻢ ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺭﺷﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻣﺎﻫﻢ ﺑﺮﺍ ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺁﻣﺪﻳﻢ‪.‬‬

‫ﻋﻦ ﺍﺳﺤﻖ ﺑﻦ ﻋﻤﺎﺭ ﻗﺎﻝ ‪ :‬ﻗﻠﺖ ﻻﰊ ﻋﺒﺪﺍﷲ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ‪ :‬ﻳﺴﺘﺠﺎﺏ ﻟﻠﺮﺟﻞ ﺍﻟﺪﻋﺎ ﰒ ﻳﻮﺧﺮ ؟ ﻗﺎﻝ ‪ :‬ﻧﻌﻢ ﻋﺸﺮﻳﻦ ﺳﻨﻪ‪).‬ﻫﻤﺎﻥ‪ .‬ﺣﺪﻳﺚ‬ ‫‪ .(۴‬ﺑﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﮔﻔﺘﻢ ﺁﻳﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻣﺮﺩ ﺩﻋﺎ ﻛﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺟﺎﺑﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ؟ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺑﻠﻪ ﻣﻤﻜﻦ‬ ‫ﺍﺳﺖ ‪۲۰‬ﺳﺎﻝ ﺣﺎﺟﺘﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ‪.‬‬

‫ﻋﻦ ﻫﺸﺎﻡ ﺑﻦ ﺳﺎﱂ ﻋﻦ ﺍﰊ ﻋﺒﺪﺍﷲ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻗﺎﻝ ‪" :‬ﻛﺎﻥ ﺑﲔ ﻗﻮﻝ ﺍﷲ ﻋﺰ ﻭ ﺟﻞ ﻗﺪ ﺍﺟﻴﺒﺖ ﺩﻋﻮﺗﻜﻤﺎ )ﻳﻮﻧﺲ ‪ (۸۹ .‬ﻭ ﺑﲔ ﺍﺧﺬ‬ ‫ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺍﺭﺑﻌﲔ ﻋﺎﻣﺎ " )ﻫﻤﺎﻥ ‪ .‬ﺣﺪﻳﺚ ‪(۵‬‬ ‫ﺯﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ]ﻣﻮﺳﻲ ﻭ ﻫﺎﺭﻭﻥ )ﻉ([ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺭﺍ ﻫﻼﻙ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﺩﻋﺎ ﺷﻤﺎ ﺍﺟﺎﺑﺖ‬ ‫ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩ؟ ﭼﻪ ﻣﺪﺕ ﺑﻌﺪ؟ ﻳﻜﺴﺎﻝ؟ ﺩﻭﺳﺎﻝ؟ ﻧﻪ‪ .‬ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩ‪ .‬ﺁﻥ ﻫﻢ ﺩﻋﺎ ﻛﻨﻨﺪﻩﻫﺎ‪ .‬ﺩﻭ‬ ‫ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺍﻳﻦ ﻣﺸﻜﻞ ﺑﺰﺭﮒ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ‪ .‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻣﺸﺖ ﺁﺏ‪ ،‬ﺁﻥ ﺑﻼ ﺭﺍ ﺳﺮﺵ‬ ‫ﺁﻭﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﺑﻨﺪﺓ ﺧﺪﺍ ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ‪ ،‬ﭼﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ‪ ،‬ﺁﺭﺯﻭ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺍ ﻛﺎﺵ ﻫﻴﭽﻴﻚ ﺍﺯ‬ ‫ﺩﻋﺎﻫﺎﻳﻢ ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻛﻪ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﺁﺭﺯﻭ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻋﻦ ﺍﺳﺤﻖ ﺑﻦ ﻋﻤﺎﺭ ﻋﻦ ﺍﰊ ﻋﺒﺪﺍﷲ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻗﺎﻝ‪ :‬ﺍﻥ ﺍﳌﻮﻣﻦ ﻟﻴﺪﻋﻮ ﺍﷲ ﻋﺰ ﻭ ﺟﻞ ﰲ ﺣﺎﺟﺘﻪ ﻓﻴﻘﻮﻝ ﺍﷲ ﻋﺰ ﻭ ﺟﻞ ﺍﺧﺮﻭﺍ ﺍﺟﺎﺑﺘﻪ‬ ‫ﺷﻮﻗﺎ ﺍﱄ ﺻﻮﺗﻪ ﻭ ﺩﻋﺎﺋﻪ ﻓﺎﺫﺍ ﻛﺎﻥ ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻘﻴﺎﻣﻪ ﻗﺎﻝ ﺍﷲ ﻋﺰ ﻭ ﺟﻞ ﻋﺒﺪﻱ ﺩﻋﻮﺗﲏ ﻓﺎﺧﺮﺕ ﺍﺟﺎﺑﺘﻚ ﻭ ﺛﻮﺍﺑﻚ ﻛﺬﺍ ﻭ ﻛﺬﺍ ﻭ ﺩﻋﻮﺗﲏ ﰲ‬ ‫ﻛﺬﺍ ﻭ ﻛﺬﺍ ﻓﺎﺧﺮﺕ ﺍﺟﺎﺑﺘﻚ ﻭ ﺛﻮﺍﺑﻚ ﻛﺬﺍ ﻭ ﻛﺬﺍ ﻗﺎﻝ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻓﻴﺘﻤﲏ ﺍﳌﻮﻣﻦ ﺍﻧﻪ ﱂ ﻳﺴﺘﺠﺐ ﻟﻪ ﺩﻋﻮﻩ ﰲ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﳑﺎ ﻳﺮﻱ ﻣﻦ ﺣﺴﻦ‬ ‫ﺍﻟﺜﻮﺍﺏ " )ﻫﻤﺎﻥ ‪ .‬ﺹ‪ ۴۹۰‬ﺣﺪﻳﺚ ‪(۹‬‬ ‫ﻳﻚ ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍﺋﻲ‪ ،‬ﺣﺎﺟﺘﻲ ﺑﺮﺍ ﺍﻭ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺩﻋﺎ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﺟﺎﺑﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﺪ ﭼﻮﻥ ﻣﻦ ﺷﻮﻕ‬ ‫ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺻﺪﺍ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﭘﺮﺩﻩﻫﺎ ﻛﻨﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ‪ ،‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﺍ ﺑﻨﺪﺓ ﻣﻦ ﻛﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻴﮕﻔﺘﻲ ﻭ ﺩﻋﺎ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٠٩‬‬

‫ﻣﻴﻜﺮﺩ ﻭ ﻣﻦ ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﻡ ﻭ ﺗﺄﺧﻴﺮ ﻣﻲ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻢ‪ ،‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺛﻮﺍﺏ ﺁﻥ ﺗﻮﺟﻬﺎﺕ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ )ﻛﻪ ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻢ(‪ .‬ﻭ ﻓﻼﻥ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻫﻢ‬ ‫ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻲ‪ ،‬ﻭ ﻣﻦ ﺗﺄﺧﻴﺮﻣﻲ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻢ ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﺛﻮﺍﺏ ﺁﻧﻬﺎﺳﺖ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺮﻣﻮﺩ‪ :‬ﺁﻥ ﻣﺆﻣﻦ ﺁﺭﺯﻭ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺍ ﻛﺎﺵ ﻫﻴﭽﻴﻚ‬ ‫ﺍﺯ ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻣﻦ ﺩﺭﺁﻥ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻪ ﺍﺟﺎﺑﺖ ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪ)ﻫﻮﺱ ﻣﻦ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ‪ (.‬ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﻬﺖ ﻛﻪ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﺪ ﭼﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﺩﻩ‪ ،‬ﻧﻤﻴﺪﻳﺪ ﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻲ ﻫﻢ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﺩﻩ‪ ،‬ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﻧﻔﺲ ﻣﻴﻜﺸﻴﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻲ ﻫﻢ‬ ‫ﻧﻤﻲﺩﺍﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﻫﺎ )ﺑﻪ ﺧﺪﺍ( ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﻫﺪﻑ ﺍﺻﻠﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻋﺎ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ ﻋﺮﺽ ﺷﺪ‬ ‫ﻛﻪ ﺑﭽﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﻳﺎ ﻭﺣﺸﺖ ﺑﻪ ﺷﺪﺕ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻛﺴﻲ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺎﻛﺖ ﻛﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ‬ ‫ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻛﻪ ﺩﺭﺩ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻓﺮﻭ ﻣﻴﺮﻭﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺩﻋﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺟﻬﻲ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺁﻧﺠﺎ‬ ‫ﭼﻴﺰﻫﺎﺋﻲ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﺔ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻳﺶ ﺍﺯ ﻳﺎﺩﺵ ﻣﻴﺮﻭﺩ‪ .‬ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﻦ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ‪ ،‬ﭼﻄﻮﺭ ﺍﺳﻼﻡ ﻭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﺪﻳﻢ ﻭ‬ ‫ﺩﺭﻙ ﻣﻴﻜﺮﺩﻳﻢ؟!‬

‫ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺘﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﻋﻦ ﻫﺸﺎﻡ ﺑﻦ ﺳﺎﱂ ﻋﻦ ﺍﰊ ﻋﺒﺪﺍﷲ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻗﺎﻝ " ﺍﻥ ﺍﷲ ﻋﺰﻭﺟﻞ ﻳﻘﻮﻝ ‪ :‬ﻣﻦ ﺷﻐﻞ ﺑﺬﻛﺮﻱ ﻋﻦ‬ ‫ﻣﺴﺌﻠﱵ ﺍﻋﻄﻴﺘﻪ ﺍﻓﻀﻞ ﻣﺎ ﺍﻋﻄﻲ ﻣﻦ ﺳﺌﻠﲏ " ) ﻛﺎﻓﻲ ﺝ ‪ ۲‬ﻛﺘﺎﺏ ﺍﻟﺪﻋﺎﺀ ﺑﺎﺏ ﺍﻻﺷﺘﻌﺎﻝ ﺑﺬﻛﺮﺍﷲ ﻋﺰﻭﺟﻞ ﺹ‪ ۵۰۱‬ﺣﺪﻳﺚ ‪(۱‬‬ ‫ﺧﺪﺍ ﻋﺰﻭﺟﻞ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﺑﻌﻀﻲ ﻛﻪ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﻦ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻣﺎ ﻃﻮﺭ ﺗﻮﺟﻬﺶ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻗﻮ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻦ‬ ‫ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺷﺪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻥ ﺳﺆﺍﻝ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﺶ ﻛﺮﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺣﺎﻟﻲ ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺳﺆﺍﻝ ﻛﺮﺩ‬ ‫ﻭ ﺩﺍﺩﻡ‪ ،‬ﻣﻴﺪﻫﻢ ‪.‬‬ ‫"ﻋﻦ ﺍﰊ ﻋﺒﺪﺍﷲ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻗﺎﻝ ‪ :‬ﺍﻥ ﺍﻟﻌﺒﺪ ﻟﻴﻜﻮﻥ ﻟﻪ ﺍﳊﺎﺟﻪ ﺍﱄ ﺍﷲ ﻋﺰﻭﺟﻞ ﻓﻴﺒﺪﺍﺀ ﺑﺎﻟﺜﻨﺎﺀ ﻋﻠﻲ ﺍﷲ ﻭ ﺍﻟﺼﻼﻩ ﻋﻠﻲ ﳏﻤﺪ ﻭ ﺁﻝ ﳏﻤﺪ‬ ‫ﺣﱵ ﻳﻨﺴﻲ ﺣﺎﺟﺘﻪ ﻓﻴﻘﻀﻴﺘﻬﺎ ﺍﷲ ﻟﻪ ﻣﻦ ﻏﲑ ﺍﻥ ﻳﺴﺎﻟﻪ ﺍﻳﺎﻫﺎ" ) ﻫﻤﺎﻥ ‪ .‬ﺣﺪﻳﺚ ‪(۲‬‬ ‫ﺑﻨﺪﻩﺍ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺣﺎﺟﺘﻲ ﭘﻴﺶ ﻣﻲﺁﻳﺪ؛ﺁﻥ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﺧﺪﺍ ﻣﻲ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﻪ ﺩﻋﺎ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺣﺎﺟﺘﺶ ﺭﺍ‬ ‫ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻋﺎﺋﻲ ﺭﺳﻴﺪ‪ ،‬ﺧﺪﺍ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﺪﻫﺪ‪ ،‬ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﺍﻫﻲ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ‬ ‫ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺣﺎﺟﺘﺶ ﺭﺍ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩ ﻣﻴﻜﻨﺪ ‪.‬‬ ‫ﻋﻦ ﺍﰊ ﻋﺒﺪﺍﷲ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻗﺎﻝ ﻗﺎﻝ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﷲ ﺻﻠﻲ ﺍﷲ ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ‪ ":‬ﺧﲑ ﺍﻟﺪﻋﺎﺀ ﺍﻻﺳﺘﻐﻔﺎﺭ" ‪ ) .‬ﻛﺎﻓﻲ ﺝ‪ ۲‬ﻛﺘﺎﺏ ﺍﻟﺪﻋﺎﺀ‬ ‫ﺑﺎﺏ ﺍﻻﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺹ‪ ۵۰۴‬ﺣﺪﻳﺚ ‪(۱‬‬ ‫ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺩﻋﺎ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺶ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻛﻨﺪ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﺑﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺧﻮﺩﻡ‬ ‫ﺩﻳﺪﻡ ﻛﻪ ﻓﺮﺩ ﺧﻴﻠﻲ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﺑﻮﺩ‪ ،‬ﺑﺎﻍ ﻭ ﻣﻐﺎﺯﻩ ﻭ ﺗﺸﻜﻴﻼﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻲ ﺩﺍﺷﺖ‪ .‬ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﺷﻮﻫﺮ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺍﻳﻦ ﺁﻣﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻓﻼﻧﻲ‬ ‫ﺗﺬﻛﺮ ﺑﺪﻩ ﻛﻪ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻛﺮﺩﻥ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﻬﻤﺎﻧﻲ ﺑﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺷﻮﻫﺮ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻣﻴﻮﻩ ﺍﺯ ﺑﺎﻍ‬ ‫ﺍﻳﻨﻬﺎ ﭼﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺍﻳﻦ ﭼﻪ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺩ‪ ،‬ﺩﻟﺶ ﺷﻜﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻫﻢ ﻭﺿﻌﺶ ﻃﻮﺭ ﺑﻮﺩ‬ ‫ﻛﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺗﺬﻛﺮ ﺑﺪﻫﻢ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺷﻮﻫﺮ ﺧﻮﺍﻫﺮﺵ ﺣﻼﻟﻴﺖ ﺑﻄﻠﺒﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪﻣﺎﻫﻲ ﻧﮕﺬﺷﺖ ﻛﻪ ﺧﺒﺮ ﺁﻣﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﻗﺎ‬ ‫ﻭﺭﺷﻜﺴﺖ ﺷﺪﻩ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻛﻼﻫﺒﺮﺩﺍﺭ ‪۵۰‬ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﭘﻮﻟﺶ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺩ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻓﺮﻭﺧﺖ ﻭ ﺟﺎﺭﻭ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺁﻭﺍﺭﻩ‬ ‫ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ ﺷﺪ‪ .‬ﺭﻭﺯ ﭘﻴﺶ ﻣﻦ ﺁﻣﺪ ﻭ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺭﺍ ﮔﻔﺖ‪ .‬ﺑﻨﺪﻩ ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺩﻳﺪﻡ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺣﺎﻝ‪ ،‬ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﮕﻮﻳﻢ‪ ،‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺶ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻢ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﻝ ﻛﺴﻲ ﺭﺍ ﺷﻜﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﺮﻭ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ‪ ،‬ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻲ ﻛﻦ ﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺮﺗﺒﻪ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١١٠‬‬

‫ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻛﻦ ﻭ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻲ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺑﻌﺪﻫﻢ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻭ ﻣﺸﻜﻞ ﺣﻞ ﺷﺪ‪ .‬ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻫﺮ ﻣﺸﻜﻠﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ‬ ‫ﻣﻴﺸﻮﺩ ‪ .‬ﻫﺮﭼﻴﺰ ﺭﺍﻫﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻴﺎ ﺿﺮﻳﺢ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺟﺎﻳﺶ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻭﺭ ﻭ ﺧﺘﻢ ﻭ ﺧﺘﻮﻣﺎﺕ ﺑﮕﻴﺮ ﻛﻪ‬ ‫ﻣﺸﻜﻠﻢ ﺣﻞ ﺷﻮﺩ ! ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ‪ ،‬ﺩﻋﺎ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﺧﻴﻠﻲ ﺍﺯ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻳﻬﺎ‪ ،‬ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺭﺍﻩ ﻣﺎ ﺭﺍ ﭘﺎﻙ ﻛﻨﺪ ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻋﺎﺋﻲ )ﻛﻪ ﺷﺮﺡ ﺁﻥ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ( ﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﻋﻼﻣﺘﻬﺎﻳﺶ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﮔﺮﻳﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪.‬ﻛﻪ ﺟﻠﺴﺔ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺤﺚ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﻫﻔﺘﻢ‬ ‫ﺍﺷﺎﺭﻩﺍ ﺑﻪ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‬

‫ﮔﺮﯾﻪ؛ ﺻﻔﺎي ﺑﺎﻃﻦ؛ ﻗﺴﺎوت ﻗﻠﺐ‬

‫ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ ‪ ،‬ﺑﺤﺚ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩﮔﺮﻳﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﮔﺮﻳﻪ ﻳﻚ ﺣﺎﻟﺘﻲ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻛﻪ ﻭﻗﺘﻲ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻭ ﺑﻪ ﻏﻠﻴﺎﻥ ﻣﻲ ﺍﻓﺘﺪ‪ .‬ﻳﺎ‬ ‫ﺣﺎﻟﺘﻲ ﻛﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ ﺟﻮﺷﺶ ﺁﻥ ﺭﺣﻤﺖ‪ ،‬ﺁﻥ ﺣﺎﻟﺖ‪ ،‬ﺣﺎﻟﺖ ﮔﺮﻳﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻳﻪ‪ ،‬ﺑﻘﺪﺭ ﻋﺠﻴﺐ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ‬ ‫ﺭﺣﻤﺖ ﻃﺮﻑ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻏﻠﻴﺎﻥ ﻣﻲ ﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﺧﻮﺩ‪ ،‬ﻏﻠﻴﺎﻥ ﻭ ﺟﻮﺷﺶ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﻃﺮﻑ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻏﻠﻴﺎﻥ ﻭ‬ ‫ﺟﻮﺷﺶ ﻣﻲ ﺁﻭﺭﺩ‪.‬‬ ‫}ﺁﻳﺎ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻜﻨﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻗﺴﺎﻭﺕ ﻗﻠﺐ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ؟{‬ ‫ﺣﺎﻻ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﺷﻚ ﻣﻴﺮﻳﺰﻳﻢ‪ ،‬ﺁﺛﺎﺭﺁﻥﮔﺮﻳﻪﺍ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﻭﮔﺮﻧﻪ ﺧﻴﻠﻲﻫﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ ﺍﺷﻚ ﺑﺮﻳﺰﻧﺪ‬ ‫ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺑﮕﺮﻳﻨﺪ‪ .‬ﺍﺷﻚ ﺑﺮﻳﺰﻧﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻣﻴﺨﻨﺪﻧﺪ ﻭ ﺣﺘﻲ ﻗﺴﺎﻭﺕ ﻗﻠﺐ ﺩﺍﺭﻧﺪ‪.‬‬ ‫اﮔﺮ دﻗﯿﻘﺘﺮ ﻓﺮو ﺑﺮوﯾﻢ ﻣﯿﺒﯿﻨﯿﻢ ﮐﻪ وﻗﺘﯽ اﻧﺴﺎن‪ ،‬در ﻣﻌﺮﻓﺘﺶ از ﭼﻨﯿﻦ ﺻﻔﺎي ﺑﺎﻃﻦ ﺑﺮﺧﻮردار ﻣﯿﺸﻮد‪ ،‬رﺣﻤﺖ وﺟﻮدش ﺑﻪ ﺑﺮﮐﺖ‬

‫ﭘﺎﮐﯽ ﻣﯿﺘﻮاﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ ﺑﺎ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﯾﻦ ﺗﻮﺟﻪ‪ ،‬اﯾﻦ ﺟﻮﺷﺶ را ﭘﯿﺪاﮐﻨﺪ‪ .‬ﻓﻠﺬا ﮔﺮﯾﻪ ﯾﮑﯽ از آﺛﺎر ﺻﻔﺎي ﺑﺎﻃﻦ و ﭘﺎﮐﯽ روح اﺳﺖ‪.‬‬

‫اﯾﻨﮑﻪ ﻋﺮضﮐﺮدﯾﻢ رﺣﻤﺖ اﻧﺴﺎن ﺑﻪ ﺟﻮﺷﺶ ﺑﯿﺎﯾﺪ‪ ،‬اﯾﻦ رﺣﻤﺖ ﻫﻢ ﻣﺮﺑﻮط ﻣﯿﺸﻮد ﺑﻪ ﺣﻘﯿﻘﺖ وﺟﻮد اﻧﺴﺎن‪،‬‬ ‫ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻪ ﺣﻘﯿﻘﺖ وﺟﻮد ﺗﻤﺎم ﻣﻮﺟﻮدات ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﭼﺮاﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻣﻮﺟﻮدات ﻋﺎﻟﻢ از اﺳﻢ رﺣﻤﺖ ﺧﺪا ﺑﻮﺟﻮد آﻣﺪهاﻧﺪ‪.‬‬ ‫"ﺑﺴﻢ اﷲ اﻟﺮﺣﻤﻦ اﻟﺮﺣﯿﻢ " ﮐﻪ ﺑﺤﺜﯽ اﺳﺖ در ﺗﻔﺴﯿﺮ ﺳﻮرة ﺣﻤﺪ‪) ،‬ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﻨﺪ( ﮐﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ‪ ،‬ﮐﻞ ﻣﻮﺟﻮدات‬

‫ﻋﺎﻟﻢ )ﻣﻠﮑﻮت و ﻣﺎده( را از اﺳﻢ رﺣﻤﺎن ﺧﻮد ﺧﻠﻖ ﮐﺮد و ﮐﻞ ﻣﻮﺟﻮدات ﻋﺎﻟﻢ از اﺳﻢ رﺣﻤﺎن ﺧﺪا ﺧﻠﻖ ﺷﺪﻧﺪ و‬ ‫ﺑﻪ اﺳﻢ رﺣﯿﻢ ﺧﺪا‪ ،‬ﺑﻪ ﮐﻤﺎل ﻣﯿﺮﺳﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺗﻮﺻﯿﻒ ﺧﻮاﻫﯿﻢ دﯾﺪ ﮐﻪ اﻣﮑﺎن دارد ﮐﻞ ﻣﻮﺟﻮدات ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﮔﺮﯾﻪ‬ ‫ﮐﻨﻨﺪ و اﯾﻦ ﮔﺮﯾﻪ ﺑﺮﺣﻀﺮت ﯾﺤﯿﯽ ﻋﻠﯿﻪ اﻟﺴﻼم و ﺑﺮ ﺣﻀﺮت اﻣﺎم ﺣﺴﯿﻦ ﻋﻠﯿﻪ اﻟﺴﻼم‪ ،‬ﺑﻪ اﺳﺘﻨﺎد آﯾﺎت و‬ ‫رواﯾﺎت‪ ،‬وﻗﺘﯽ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎده‪ ،‬ﯾﮏ ﻣﻌﻨﺎي ﺑﺴﯿﺎر ﻋﻤﯿﻘﺘﺮ را ﻣﯿﻔﻬﻤﺎﻧﺪ و دﯾﺪﮔﺎه دﯾﮕﺮي از ﮔﺮﯾﻪ و ارﺗﺒﺎط ﺧﻮدش‬ ‫در ﮔﺮﯾﻪ ﭘﯿﺪا ﻣﯿﮑﻨﺪ ‪.‬‬ ‫ﻣﻄﺎﻟﺒﻲ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﺱ‪ ،‬ﺍﺯ ﻛﺘﺎﺏ "ﻓﺮﻭﻍ ﺷﻬﺎﺩﺕ" ﺁﻳﺖ ﺍﷲ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﭘﺮﻭﺭ ﻋﺮﺽ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١١١‬‬

‫ﺣﻀﺮت اﻣﺎم ﺻﺎدق ﻋﻠﯿﻪ اﻟﺴﻼم ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﺪ‪ " :‬ﻣﺎ ﻗﺘﻞ ﻗﺒﻠﻪ اﺣﺪ ﮐﺎن ﺗﺒﮑﯿﻪ اﻟﺴﻤﻮات واﻻرﺿﻮن واﻟﻤﻼﺋﮑﻪ واﻟﻮﺣﻮش واﻟﺤﯿﺘﺎن‬

‫ﻓﯽ اﻟﺒﺤﺎر واﻟﺠﺒﺎل ؛ ﻟﻮ ﯾﻮذن ﻟﻬﺎ ﻣﺎ ﺑﻘﯽ ﻋﻠﯽ اﻻرض ﻣﺘﻨﻔﺲ"‬

‫ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻀﺮﺕ ﻳﺤﻴﻲ )ﻉ( ﻫﻢ ﻋﻤﺪﻩﺍ ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻋﺎﻟﻢ ﮔﺮﻳﻪﻛﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺣﺘﻲ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﻠﻲ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ‪ .‬ﺍﻣﺎ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻳﺖ‪ ،‬ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻛﻪ ﻛﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮﺩﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺍﺳﺖ ‪.‬‬ ‫ﺗﺮﺟﻤﺔﺭﻭﺍﻳﺖ‪:‬‬

‫ﭘﯿﺶ از ﺣﻀﺮت اﻣﺎم ﺣﺴﯿﻦ ﻋﻠﯿﻪ اﻟﺴﻼم ﮐﺴﯽ ﮐﺸﺘﻪ ﻧﺸﺪه ﮐﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﺪ ﺑﺮاي او آﺳﻤﺎﻧﻬﺎ و زﻣﯿﻨﻬﺎ و ﻣﻼﺋﮑﻪ و ﺣﯿﻮاﻧﺎت و‬

‫ﻣﺎﻫﯿﻬﺎي داﺧﻞ درﯾﺎﻫﺎ وﮐﻮﻫﻬﺎ و در واﻗﻊ ﮐﻞ ﻣﻮﺟﻮدات ﻋﺎﻟﻢ‪ .‬اﮔﺮ ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ اذن داده ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬آن ﺟﻮﺷﺶ ﮐﻪ در ﺣﻘﯿﻘﺖ‬ ‫آﻧﻬﺎ ﭘﯿﺪا ﺷﺪ‪ ،‬اﮔﺮ اﺟﺎزه داﺷﺘﻨﺪ ﯾﮏ ﻧﻔﺲﮐﺶ ﻫﻢ ﺑﺮ روي زﻣﯿﻦ ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﯿﻤﺎﻧﺪ‪ .‬ﭼﻮن اذن ﺧﺪا ﻧﺒﻮد‪ ،‬در ﺻﻮرت ﻋﺎﻟﻢ ﺗﻐﯿﯿﺮي‬

‫ﭘﯿﺪا ﻧﺸﺪ‪ .‬ﻧﻪ ﻓﻘﻂ اﻧﺴﺎن‪ ،‬ﺑﻠﮑﻪ ﮐﻮﻫﻬﺎ و ﻣﻼﺋﮑﻪ و ‪ ....‬ﻫﻤﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬

‫ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ‪:‬‬ ‫"ﻗﺎﻝ ﺍﺑﻮﻋﺒﺪﺍﷲ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ‪ :‬ﺍﻥ ﺍﺑﺎﻋﺒﺪﺍﷲ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﳌﺎ ﻣﻀﻲ ﺑﻜﺖ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻤﻮﺍﺕ ﺍﻟﺴﺒﻊ ﻭ ﺍﻻﺭﺿﻮﻥ ﺍﻟﺴﺒﻊ ﻭ ﻣﺎ ﻓﻴﻬﻦ ﻭ ﻣﺎ‬ ‫ﺑﻴﻨﻬﻦ ﻭ ﻣﺎ ﻳﻨﻘﻠﺐ ﻋﻠﻴﻬﻦ ﻭ ﺍﳉﻨﻪ ﻭ ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻭ ﻣﺎ ﻳﺮﻱ ﻭ ﻣﺎ ﻻ ﻳﺮﻱ‪".‬‬ ‫آن وﻗﺖ ﮐﻪ ﺣﻀﺮت اﺑﺎﻋﺒﺪاﷲ اﻟﺤﺴﯿﻦ ﻋﻠﯿﻪ اﻟﺴﻼم ﺷﻬﯿﺪ ﺷﺪ‪،‬ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮد ﺑﺮ او آﺳﻤﺎﻧﻬﺎي ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ و زﻣﯿﻨﻬﺎي‬ ‫ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ و ﻫﺮﭼﻪ در آﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ و ﻫﺮﭼﻪ در ﺑﯿﻦ آﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ و ﻫﺮﭼﻪ در آﻧﻬﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯿﮑﻨﺪ و ﻫﺮ آﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﭼﺸﻢ دﯾﺪه ﻣﯿﺸﻮد و ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ دﯾﺪه ﻧﻤﯿﺸﻮد ﺣﺘﯽ ﺑﻬﺸﺖ و آﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ ‪.‬‬

‫ﭘﺲ ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﭼﻪ ﺟﻮﺭ ﮔﺮﻳﻪ ﺍ ﺍﺳﺖ؟ ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺷﻚ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ؟ ﻳﻌﻨﻲ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﺸﻤﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺁﺏ ﺑﺮﻳﺰﺩ ﻭ ﺩﻫﺎﻧﻲ ﻭ ﺣﻨﺠﺮﻩﺍ‬ ‫ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺻﺪﺍﺋﻲ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻳﺪ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺫﺭﺍﺕ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﭘﺲ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ؟‬

‫ﮔﺮﯾﻪ‪ ،‬اﯾﻦ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ)ﯾﮑﯽ( اﺷﮏ ﺑﺮﯾﺰد ﺑﮕﻮﺋﯿﻢ ﮔﺮﯾﻪ )اﻧﺠﺎم( ﺷﺪ‪ .‬ﮔﺮﯾﻪ ﻋﺮض ﮐﺮدﯾﻢ ﺟﻮﺷﺶ و ﻏﻠﯿﺎن رﺣﻤﺖ‬

‫ﻣﻮﺟﻮدات اﺳﺖ‪ .‬اﺻﻼ" ﻣﻮﺟﻮدات ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻫﺮ آﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺧﻠﻖ ﺷﺪه‪ ،‬ﺟﻨﺴﺶ از رﺣﻤﺖ ﺧﺪاﺋﯽ اﺳﺖ‪ .‬اﯾﻦ ﺣﺮﮐﺖ‪،‬‬

‫ﭼﻪ ﺟﻮر ﺣﺮﮐﺘﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ در ﮐﻞ ﺟﻨﺲ ﻣﻮﺟﻮدات ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻏﻠﯿﺎن ﺑﻪ وﺟﻮدﻣﯽآورد‪ .‬ﻣﻄﻠﺐ‪ ،‬ﺑﺴﯿﺎر دﻗﯿﻖ و ﻟﻄﯿﻒ‬ ‫اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﭘﺲ)ﺩﺭ( ﺣﻘﻴﻘﺖ‪ ،‬ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻳﻚ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺷﻌﻮﺭ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺍ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ‪ ،‬ﺍﺯ ﻓﺮﻣﺎﻳﺸﺎﺕ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﻛﻪ ﺍﺳﻨﺎﺩ ﺭﺍ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻧﺪ‪ ،‬ﻋﺮﺽ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪:‬‬

‫ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻛﺮﻳﻢ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﺭﺑﻨﺎ ﺍﻟﺬﻱ ﺍﻋﻄﻲ ﻛﻞ ﺷﻲﺀٍ ﺧﻠﻘﻪ‪ ‬ﰒ ﻫﺪﻱ " ) ﻃﻪ – ‪(۵۰‬‬

‫ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﻣﺎ ﺁﻥ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ‪ ،‬ﺩﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﺶ ﻫﺮﭼﻪ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﻋﻄﺎ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺍﻭ ﺭﺍ‬ ‫ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻛﺮﺩ‪.‬‬ ‫ﺍﺻﻼ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻫﺪﺍﻳﺖ‪ ،‬ﺣﺮﻛﺘﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﺻﻼ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻨﻬﺎ ﺣﺮﻛﺖ‪ ،‬ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ‪ ،‬ﺩﺭ ﺣﺮﻛﺖ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ ﺑﻪ‬ ‫ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻣﻦ ﺧﯿﺎل ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺳﺘﻮﻥ ﻭ ﻛﻮﻩ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺛﺎﺑﺖ ﺍﺳﺖ‪ " .‬ﰒ ﻫﺪﻱ" ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺣﺮﻛﺖ ﻓﻘﻂ ﺍﻳﻦ‬

‫ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺩﻭ ﭘﺎ ﻳﺎ ﭼﺮﺥ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﺣﺮﻛﺖ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺁﺷﻨﺎ ﻫﺴﺘﻢ‪ ،‬ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺣﺮﻛﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﺍﺯ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١١٢‬‬

‫ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﺮﻛﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺻﻼ ﻣﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺗﺼﻮﺭﻛﻨﻴﻢ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺧﺪﺍ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻛﺮﺩﻩﻛﻪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺩﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺧﺪﺍﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ‬ ‫ﺣﺮﻛﺖ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﺍﺭﻧﺪ‪ .‬ﺧﻮﺏ ﺍﻻﻥ ﺁﻥ ﻣﺎﻫﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻇﺮﻑ ﺷﻴﺸﻪ ﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺗﺎﻕ‬ ‫ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺍﺻﻼ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﻳﻦ ﺁﺏ‪ ،‬ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻳﻲ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎﻫﻲ‬ ‫ﻣﺜﻞ ﺧﻮﺩﺵ ﻭ ﻏﺬﺍ ﺧﻮﺩ ﻣﺄﻧﻮﺱ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺧﻮﺏ ﻣﺎ ‪ -‬ﻣﺎﻫﻴﻬﺎ ﻣﺤﺼﻮﺭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻃﺒﻴﻌﺖ‪ -‬ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﻳﻢ‬ ‫) ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺭﺍ ﺟﺰ ﺷﺒﻴﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺗﺼﻮﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻛﺮﺩ(‪.‬‬

‫ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﻧﺤﻞﺁﻳﺔ ‪ ۴۹‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻭﷲ ﻳﺴﺠﺪ ﻣﺎ ﰲ ﺍﻟﺴﻤﻮﺍﺕ ﻭ ﻣﺎ ﰲ ﺍﻻﺭﺽ " ﻳﻌﻨﻲ ﺳﺠﺪﻩ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ‬ ‫ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ‪.‬‬

‫ﺳﺠﺪﻩ ﻧﻤﻮﻧﻪﺍ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺧﻴﻠﻲ ﺍﺯ ﻣﺴﺎﺋﻞ‪ .‬ﻣﺜﻼ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻓﻼﻧﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻗﻠﺒﺶ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﻜﺮﺩﻳﻢ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ‬ ‫ﻫﻤﺮﺍﻫﺶ ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﺯﻧﮓ ﻣﻴﺰﻧﻴﻢ ﻛﻪ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ؟ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ‪ :‬ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻳﺨﭽﺎﻝ ﺁﺏ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺧﻮﺭﺩ‪ .‬ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ‬ ‫ﺻﺪﻫﺎ ﻣﻌﻨﺎ ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﺳﺮﺣﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻭﻗﺘﻲ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺳﺠﺪﻩ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ‬ ‫ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻴﺰ ﺳﺎﺩﻩ ﺍ ﻧﻴﺴﺖ؛ ﺧﻴﻠﻲ ﻣﻌﺎﻧﻲ ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻄﺮﻑ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻜﺘﻪ ﺳﻨﺠﻲ ﺭﺍ ﺑﺎﻻ ﺑﺒﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ‬ ‫ﻳﻚ ﻛﻠﻤﺔ ﻣﻨﺎﺳﺐ‪ ،‬ﻫﺰﺍﺭ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪ .‬ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺑﺎ ﻓﻌﻞ ﻣﻀﺎﺭﻉ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻻﻥ ﺳﺠﺪﻩ ﻛﺮﺩﻥ ﺩﺍﺭﺩ‬ ‫ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻭﺍﻟﻨﺠﻢ ﻭ ﺍﻟﺸﺠﺮ ﻳﺴﺠﺪﺍﻥ " ) ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ – ‪ ( ۶‬ﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﺳﺒﺢ ﷲ ﻣﺎ ﰲ ﺍﻟﺴﻤﻮﺍﺕ ﻭ ﻣﺎ‬ ‫ﰲ ﺍﻻﺭﺽ " ) ﺻﻒ – ‪ ( ۱‬ﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﺭﻋﺪ ﺁﻳﺔ ‪ ۱۳‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻭ ﻳﺴﺒﺢ ﺍﻟﺮﻋﺪ ﲝﻤﺪﻩ " ﻳﻌﻨﻲ ﺍﻳﻦ ﺭﻋﺪ‪ ،‬ﻫﻢ ﺣﻤﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ ﻫﻢ‬ ‫ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﺎ ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺣﻤﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻛﻮﻩ ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺻﺪﺍﺋﻲ ﻛﻪ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺭﻓﺖ‬ ‫ﻭ ﻣﺎ ﺍﺻﻼ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺣﺴﺎﺏ ﻧﻤﻴﻜﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺕ ﻫﻢ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﭼﻪ ﺣﻘﻴﻘﺘﻲ ﺩﺍﺭﺩ؟ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﺍﺳﺮﺍ ﺁﻳﺔ ‪ ۴۴‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬ ‫" ﻭ ﺍﻥ ﻣﻦ ﺷﻲ ﺍﻻ ﻳﺴﺒﺢ ﲝﻤﺪﻩ ﻭ ﻟﻜﻦ ﻻ ﺗﻔﻘﻬﻮﻥ ﺗﺴﺒﻴﺤﻬﻢ " ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺮﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﺎﻙ ﻓﺮﻭ ﻣﻴﺒﺮﺩ ﺑﺎ ﭼﻪ ﺫﻟﺖ ﻋﺠﻴﺒﻲ؟!‬ ‫ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻴﺰ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﻜﺮﺩ؛ ﺍﻣﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﻭ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺗﺴﺒﻴﺢ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺣﻤﺪ‪ .‬ﻟﻜﻦ ﺗﺴﺒﻴﺢ‬ ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺷﻤﺎ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻴﺪ! " ﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﻮﺭﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻛﻪ ﭼﻴﺰ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﺪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﭼﻪ ﻛﻪ ﺭﻭ ﺳﻴﻢ ﺗﻠﻔﻦ ﺣﺮﻛﺖ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻴﻢ ﺍﺯ ﻛﺠﺎ ﺑﻪ ﻛﺠﺎ ﻭ ﺑﻪ ﭼﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻛﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﻴﻦ ﭼﻪ ﺟﺎﻫﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﭼﻪ‬ ‫ﺍﻃﻼﻋﺎﺗﻲ ﺭﺍ ﺭﺩ ﻭ ﺑﺪﻝ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﻣﺎﻫﻲ ﺩﺍﺧﻞ ﺍﺗﺎﻕ ﺩﺭﺗﻨﮓ ﺁﺏ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻕ‪ ،‬ﭼﻪ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ‪ .‬ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﺎ‬ ‫ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻭﻟﻲ ﺷﻤﺎ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻴﺪ! "‬ ‫ﭘﺲ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺻﻴﻒ‪ ،‬ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩﻛﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻭ ﻓﻘﻂ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺍﺷﻚ ﺑﺮﻳﺰﺩ‪ .‬ﮔﺮﻳﻪ ﺩﺭﺁﻥ‬ ‫ﺣﺮﻛﺖ‪ ،‬ﻏﻠﻴﺎﻥ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﺑﻪ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ‪ ،‬ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ‪ ‬ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺗﺄﺛﻴﺮﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭﮔﺮﻳﻪ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪ‪.‬‬

‫ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻌﻮﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ‪" :‬ﻣﻌﻠﻢ ﺍﳋﲑ ﺗﺴﺘﻐﻔﺮ ﻟﻪ ﺩﻭﺍﺏ ﺍﻻﺭﺽ ﻭ ﺣﻴﺘﺎﻥ ﺍﻟﺒﺤﺮ ﻭ ﻛﻞ‬ ‫ﺻﻐﲑﺓ‪ ‬ﻭ ﻛﺒﲑﺓ‪ ‬ﰲ ﺍﻻﺭﺽ ﻭ ﲰﺎﺋﻪ " )ﺑﺤﺎﺭﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ﺝ‪۲‬ﺹ‪ (۱۷‬ﻭﻗﺘﻲﻛﺴﻲ ﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻴﺮ ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﺯ ﺭﻭ‬ ‫ﺩﻟﺴﻮﺯ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﭼﺎﻟﻪ ﻧﻴﻔﺘﺪ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﻣﺘﻜﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﭼﻪ!! ﺍﻣﺎ ﺑﻌﻀﻴﻬﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺭﺣﻤﺘﺸﺎﻥ ﺟﻮﺷﺎﻥ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺻﻼ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻛﺎﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﻭﺳﺘﻲ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﻜﺮﺩ ﻛﻪ ﻋﻤﻮ ﻣﻦ ﺑﺸﺪﺕ ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭﺭﮊﺍﻧﺲ ﺑﺮﺩﻩ‬ ‫ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺸﻤﺌﺰﻛﻨﻨﺪﻩ ﺍ ﭘﻴﺪﺍﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﺎ ﻣﺎ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩﻳﻢ ﺗﻤﺎﺱﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ‬ ‫ﺑﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻡ‪ ،‬ﺩﻳﺪﻡ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ‪ ،‬ﻳﻚ ﻋﺰﻳﺰ ﻣﺜﻞ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻭ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺯ ﺍﻭ ﭘﺬﻳﺮﺍﺋﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١١٣‬‬

‫ﻛﺎﺭﻫﺎﻳﺶ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺟﺎﻥ ﻭ ﺩﻝ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺣﺘﻲ ﻣﻦﻛﻪ ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮﻳﻦ ﻋﺰﻳﺰﻡ ﺑﻮﺩ‪،‬‬ ‫ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﻛﺎﺭﻫﺎ ﺍﻭ ﺑﺮﺳﻢ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﻫﺮﻛﺴﻲ )ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ( ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻨﺠﻮﺭ ﺭﺣﻤﺘﺶ ﺑﻪ ﻏﻠﻴﺎﻥ ﺑﻴﻔﺘﺪ‪ ،‬ﺍﺛﺮﺵ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ‪ .‬ﻫﺮﻛﺴﻲ ﺑﻪ‬ ‫ﻫﺮﺷﻜﻠﻲ‪)،‬ﻃﺒﻖ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺖ( ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻨﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﻣﺎﻫﻴﺎﻥ ﺩﺭﻳﺎ ﻭ ﻫﺮ ﻛﻮﭼﻚ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭ‬ ‫ﺯﻣﻴﻦ‪ ،‬ﺑﺮﺍ ﺍﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪.‬‬

‫ﻳﺎ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠﺎﺩ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ‪ " :‬ﺍﻥ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻟﻌﻠﻢ ﺍﺫﺍ ﺧﺮﺝ ﻣﻦ ﻣﱰﻟﻪ ﱂ ﻳﻀﻊ ﺭﺟﻠﻪ ﻋﻠﻲ ﺭﻃﺐ ﻭ ﻻ ﻳﺎﺑﺲ ﻣﻦ ﺍﻻﺭﺽ‬ ‫ﺍﻻ ﺳﺒﺤﺖ ﻟﻪ ﺍﱄ ﺍﻻﺭﺿﲔ ﺍﻟﺴﺎﺑﻌﻪ " )ﺑﺤﺎﺭﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ﺝ ‪۱‬ﺹ‪(۱۶۸‬‬ ‫ﻣﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺯﻣﻴﻦ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﺪ‪.‬‬ ‫ﺣﻀﺮت اﻣﺎم ﺳﺠﺎد ﻋﻠﯿﻪ اﻟﺴﻼم ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﻨﺪ‪ :‬اﻟﺒﺘﻪ ﺟﻮﯾﻨﺪة ﻋﻠﻢ )ﺑﺮاﺳﺎس ﻗﺮاﺋﻦ‪ ،‬ﻣﻨﻈﻮر ﻋﻠﻢ اﻟﻬﯽ ﻣﻌﺮﻓﺖ اﷲ اﺳﺖ( ﻫﻤﺎن‬

‫ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ از ﻣﻨﺰل ﺧﺎرج ﺷﺪ‪ ،‬ﻗﺪﻣﺶ را ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﺗﺮي و ﺧﺸﮑﯽ ﻧﻤﯿﮕﺬارد ﻣﮕﺮ اﯾﻨﮑﻪ آن ﻣﺤﻞ ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻃﺒﻘﻪ زﻣﯿﻦ ﺑﺮاي او و در‬ ‫ﺣﻖ او ﺗﺴﺒﯿﺢ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ‪ .‬ﻣﻨﻈﻮر از ﻫﻔﺖ ﻃﺒﻘﻪ‪ ،‬ﭼﯿﺰ دﯾﮕﺮي اﺳﺖ‪ .‬ﻧﻪ اﯾﻦ زﻣﯿﻦ‪ ،‬ﻫﻔﺖ ﻃﺒﻘﻪ زﻣﯿﻦ ﺑﺮاي او ﺗﺴﺒﯿﺢ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ‪.‬‬

‫اﯾﻦ رﻓﯿﻖ ﺑﻐﻞ دﺳﺘﯽ ﻣﻦ ﺑﺎ آن ادﻋﺎي ﻋﻠﻤﺶ ﺧﺒﺮ ﻧﺪارد ﻣﻦ ﺑﺮاي ﭼﻪ ﻣﯿﺮوم و ﺑﻪ ﭼﻪ ﻧﯿﺘﯽ ﻣﯿﺮوم‪ .‬اﻣﺎ ﺧﺎك زﯾﺮ ﭘﺎي ﻣﻦ‬

‫ﻣﯿﺪاﻧﺪ و اﯾﻦ ﮐﺎر‪ ،‬در ﺣﻘﯿﻘﺖ او ﺗﺎﺛﯿﺮ دارد و ﺑﻪ ﻣﺎ دﻋﺎ و ﺗﺴﺒﯿﺢ ﻣﯿﮑﻨﺪ‪.‬‬

‫ﭘﺲ ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ‪ ،‬ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺷﺪﻛﻪ ﺍﺷﻚ ﺭﻳﺨﺘﻦ‪ ،‬ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﻌﻨﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺣﻨﺠﺮﻩ ﺍ ﻭ‬ ‫ﺩﻫﺎﻧﻲ ﻭ ﻏﺪﺩ ؛ ﺑﻠﻜﻪ ﮔﺮﻳﻪ‪ ،‬ﻏﻠﻴﺎﻥ ﺭﺣﻤﺖ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ‪ .‬ﻛﻪ ﺭﺣﻤﺖ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻋﺮﺽ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻛﻪ ﺟﻨﺲ ﺣﻘﻴﻘﺖ‬ ‫ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﺳﻢ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﺻﺎﺩﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺫﻛﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﻴﻢ‪:‬‬ ‫اﯾﻦ رواﯾﺖ‪ ،‬ﺣﺪﯾﺚ ﻣﻌﺮاج اﺳﺖ ‪ .‬اﯾﻦ ﺣﺪﯾﺚ را ﺑﺰرﮔﺎن اﻫﻞ ﻣﻌﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺗﺪرﯾﺲ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﯾﮏ دور‬

‫دﺳﺘﻮراﻟﻌﻤﻞ ﺳﻠﻮﮐﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪا ﺧﻮدش ﺑﺮاي ﺳﺎﻟﮏ ﺧﻮدش ﮐﻪ ﺣﻀﺮت ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ اﺳﻼم ﺻﻠﯽ اﷲ ﻋﻠﯿﻪ و آﻟﻪ‬ ‫وﺳﻠﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ دﺳﺘﻮر ﻣﯿﺪﻫﺪ‪ .‬آن ﻫﻢ در ﺧﻠﻮت ﺧﻮﯾﺶ‪ .‬ﭼﻪ دﺳﺘﻮري ﻣﯿﺸﻮد ﮐﻪ در آن اﺳﺘﺎد‪ ،‬ﺧﺪاﺳﺖ؛ ﺷﺎﮔﺮد‪،‬‬ ‫ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺻﻠﯽ اﷲ ﻋﻠﯿﻪ و آﻟﻪ وﺳﻠﻢ و آن ﻫﻢ ﺟﻠﺴﮥ ﺧﻠﻮت ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﺎﺷﺪ؟! ﻟﺬا ﻣﺮﺣﻮم آﯾﺖ اﷲ ﺳﻌﺎدت ﭘﺮور‬ ‫در ﮐﺘﺎب ﺳﺮ اﻻﺳﺮاء ﺧﻮد از اول ﺗﺎ آﺧﺮ ﺣﺪﯾﺚ را ﺑﺎزﮐﺮده اﻧﺪ‪ .‬در آن ﺣﺪﯾﺚ آﻣﺪه اﺳﺖ ﮐﻪ‪:‬‬ ‫ﻭﺍﻋﻠﻢ ﻳﺎ ﻭﱄ ﺍﷲ ! ﺍﻥ ﺍﻻﺑﻮﺍﺏ ﺍﻟﱵ ﻛﺎﻥ ﻳﺼﻌﺪ ﻣﻨﻬﺎ ﻋﻤﻠﻚ ﺗﺒﻜﻲ ﻋﻠﻴﻚ ﻭ ﺍﻥ ﳏﺮﺍﺑﻚ ﻭ ﻣﺼﻼﻙ ﺗﺒﻜﻴﺎﻥ ﻋﻠﻴﻚ ‪.‬‬ ‫ﺳﺎﻟﮏ ‪ ،‬ﺑﻪ ﺟﺎﺋﯽ ﻣﯿﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ وﺟﻮدش ‪ ،‬رﺣﻤﺖ ﻣﯿﺸﻮد و ﻃﻮري در ﻧﻈﺎم ﺧﻠﻘﺖ اﺛﺮ ﻣﯿﮕﺬارد ﮐﻪ آن ﭼﯿﺰﻫﺎﺋﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ‬ ‫در ارﺗﺒﺎط اﺳﺖ )ﺣﺘﯽ ارﺗﺒﺎط ﻣﺎدي( آﻧﻬﺎ را ﻫﻢ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﯿﺮ ﻗﺮار ﻣﯿﺪﻫﺪ‪.‬‬

‫"اي وﻟﯽ اﷲ‪ ،‬ﺑﺪان اﻟﺒﺘﻪ درﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻋﻤﻞ ﺗﻮ از آﻧﻬﺎ ﺻﻌﻮد ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ ،‬ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﺑﺮاي ﺗﻮ و اﻟﺒﺘﻪ ﻣﺤﺮاب و ﻣﺼﻼي ﺗﻮ ﮔﺮﯾﻪ‬ ‫ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ ﺑﺮاي ﺗﻮ "‬

‫ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺣﻀﺮت اﻣﺎم ﮐﺎﻇﻢ ﻋﻠﯿﻪ اﻟﺴﻼم ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﻨﺪ‪" :‬اذا ﻣﺎت اﻟﻤﻮﻣﻦ ﺑﮑﺖ ﻋﻠﯿﻪ اﻟﻤﻼﺋﮑﻪ و ﺑﻘﺎع اﻻرض اﻟﺘﯽ ﮐﺎن ﯾﻌﺒﺪ اﷲ‬

‫ﻋﻠﯿﻬﺎ و اﺑﻮاب اﻟﺴﻤﺎء اﻟﺘﯽ ﮐﺎن ﯾﺼﻌﺪ ﻓﯿﻬﺎ ﺑﺎﻋﻤﺎﻟﻪ " )ﮐﺎﻓﯽ ج‪ 1‬ﺑﺎب ﻓﻘﺪ اﻟﻌﻠﻤﺎء ص ‪ 38‬ﺣﺪﯾﺚ ‪(3‬‬

‫ﯾﻌﻨﯽ زﻣﺎﻧﯿﮑﻪ ﻣﺆﻣﻦ ﻣﯿﻤﯿﺮد‪ ،‬ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﺑﺮاي او ﻣﻼﺋﮑﻪ و ﻫﺮ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ در آﻧﻬﺎ‪ ،‬اﯾﻦ ﻣﺆﻣﻦ ﻋﺒﺎدت ﺧﺪا ﮐﺮده اﺳﺖ و درﻫﺎي‬ ‫آﺳﻤﺎن ﮐﻪ از آﻧﻬﺎ اﻋﻤﺎﻟﺶ ﺻﻌﻮد ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١١۴‬‬

‫ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺣﻀﺮت ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ اﺳﻼم ﺻﻠﯽ اﷲ ﻋﻠﯿﻪ و آﻟﻪ و ﺳﻠﻢ ﺑﻪ اﺑﻮذر ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﻨﺪ‪" :‬ﯾﺎ اﺑﺎذر ان اﻻرض ﻟﺘﺒﮑﯽ ﻋﻠﯽ اﻟﻤﻮﻣﻦ اذا‬ ‫ﻣﺎت ارﺑﻌﯿﻦ ﺻﺒﺎﺣﺎ ")ﺑﺤﺎر ج‪74‬ص‪ (86‬اي اﺑﻮذر ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻣﺆﻣﻦ ﻣﯿﻤﯿﺮد‪ ،‬زﻣﯿﻦ اﻟﺒﺘﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﺑﺮ او ﭼﻬﻞ ﺻﺒﺢ‪.‬‬

‫ﭘﺲ ﻣﻌﻠﻮم ﺷﺪ ﮐﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﻮﺟﻮدات ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﺸﻤﯽ ﺑﺎﺷﺪ و ﺣﻨﺠﺮه اي و ﻓﺮﯾﺎدي ‪،‬ﺗﺎ ﺑﮕﻮﺋﯿﻢ ﮐﻪ ﭘﺲ ﮐﻮ؟‬

‫ﭼﮕﻮﻧﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯿﮑﻨﺪ؟ ﮔﺮﯾﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﻏﻠﯿﺎن رﺣﻤﺖ‪ ،‬ﻃﻮرﯾﮑﻪ رﺣﻤﺖ‪ ‬ﻃﺮف ﻣﻘﺎﺑﻞ را ﻫﻢ ﺑﻪ ﻏﻠﯿﺎن در ﻣﯽ آورد‪ .‬ﺣﺎﻻ اﯾﻨﮑﻪ در ﻣﺎ اﯾﻦ‬ ‫ﮔﺮﯾﻪ ﺑﻪ ﺻﻮرت اﺷﮏ ﺑﯿﺮون ﻣﯿﺮﯾﺰد‪ ،‬در ﻧﻈﺎم ﺧﻠﻘﺖ ﻣﺎ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺻﻮرت ﺑﯿﺮون ﻣﯿﺮﯾﺰد‪ .‬ﭘﺲ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮدي ﺟﻨﺴﺶ در آن رﺣﻤﺖ‬

‫اﺳﺖ و ﺑﻪ ﺗﻨﺎﺳﺐ ﻧﻈﺎم ﺧﻮدش زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ‪.‬‬

‫ﺑﺮﺍ ﻓﻬﻢ ﻣﺴﺎﻟﻪ‪ ،‬ﻣﺜﺎﻟﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ‪ :‬ﻣﺜﻼ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺍ ‪ ،‬ﭘﺪﺭ ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﺧﺸﻤﺶ ﺭﺍ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻤﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺑﭽﺔﻛﻮﭼﻚ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﭘﺪﺭ‪ ،‬ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ ﺭﺷﺪ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻧﻴﺴﺖﻛﻪ ﺍﺯ ﻗﻴﺎﻓﺔ ﭘﺪﺭ‪،‬‬ ‫ﺩﺭﻭﻥ ﺧﺸﻢ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺧﺸﻢ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ‪ .‬ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺰﻧﺪ ﻗﻨﺪﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺸﻜﻨﺪ ﻭ ﺻﺪﺍ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﻜﻮﺑﺪ ﻳﺎ‬ ‫ﺳﻴﻠﻲ ﺩﻡ ﮔﻮﺷﺶ ﺑﺨﻮﺍﺑﺎﻧﺪ‪ ،‬ﺁﻧﻮﻗﺖ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﭘﺪﺭ ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﻫﻴﭽﻜﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺑﻔﻬﻤﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﭘﺴﺮ‬ ‫ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ‪ ،‬ﺗﺎ ﻳﻚ ﻟﺤﻦ ﻛﻼﻡ ﭘﺪﺭ ﻋﻮﺽ ﺷﺪ‪ ،‬ﺣﺘﻲ ﺍﺯ ﺳﻜﻮﺕ ﭘﺪﺭ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺧﺸﻢ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺧﺸﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﻨﺘﻬﺎ‬ ‫ﻇﻬﻮﺭ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺑﺘﻮﺍﻧﻢ ﺑﻔﻬﻤﻢ‪ ،‬ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﻳﺎ ﻭﻗﺘﻲ ﭘﺪﺭ‪ ،‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﺪ ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻛﺎﺭﻫﺎﻳﻲ ﺑﺮﻭﺯ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﺔ‬ ‫ﺷﻌﻮﺭ ﺍﻭﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﭘﺴﺮ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻓﻮﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ‪.‬‬ ‫ﮔﺮﻳﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﻏﻠﻴﺎﻥ ﻭ ﺟﻮﺷﺶ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻃﺒﻌﺎ ﻭ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﺍﺷﻚ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﺁﺛﺎﺭ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺟﻮﺷﻴﺪﻥ‪ ،‬ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﺔ ﺧﺎﺻﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺜﻼ ﻛﺘﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺠﻮﺷﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻮ ﺩﺍﻍ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺠﻮﺷﻴﺪﻩ‬ ‫ﻣﺜﻼ ﭼﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﺩﻡ ﻧﻜﻦ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﻲ ﺟﻮﺷﻴﺪ‪ ،‬ﺣﺒﺎﺑﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺧﻴﻠﻲ ﺷﺪﻳﺪ ﺑﺠﻮﺷﺪﻛﻪ ﺣﺘﻲ ﺳﺮﺭﻳﺰ ﻫﻢ ﺑﺸﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺭﺣﻤﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻏﻠﻴﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬ﺭﺣﻤﺖ‪ ،‬ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺟﻨﺲ ﺁﻥ ﺍﺯ ﺍﺳﻢ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍﺳﺖ ﻭ ﻛﻞ‬ ‫ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﻏﻠﻴﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ‪ ،‬ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻢ ﺑﻔﻬﻤﻢ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ‬ ‫ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻭﺿﻌﻴﺘﻲ ﻛﻪ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ‪ ،‬ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻤﺔ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻏﻠﻴﺎﻥ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺱ ﺍﻣﺎﻡ ﺷﻨﺎﺳﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎ‬ ‫ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻋﺎﻟﻢ ﭼﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻏﻠﻴﺎﻥ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺣﺮﻛﺖ ﺑﻴﻔﺘﺪ‪ ،‬ﺭﺣﻤﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻏﻠﻴﺎﻥ ﻣﻲﺍﻧﺪﺍﺯﺩ ﻭ ﺍﺛﺮ ﺧﺎﺻﻲ ﺩﺭ‬ ‫ﻧﻈﺎﻡ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﺧﻮد ﺣﻀﺮت اﻣﺎم ﺣﺴﯿﻦ ﻋﻠﯿﻪ اﻟﺴﻼم ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﻨﺪ‪ " :‬اﻧﺎ ﻗﺘﯿﻞ اﻟﻌﺒﺮه " ) وﺳﺎﯾﻞ اﻟﺸﯿﻌﻪ ج‪14‬ص‪ (422‬ﯾﻌﻨﯽ‬ ‫ﻣﻦ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪة اﺷﮏ ﭼﺸﻤﻢ‪ .‬ﺑﻌﻀﯽ از ﺑﺰرﮔﺎن ﻣﯿﮕﻮﯾﻨﺪ‪ :‬اﯾﻦ ﺟﻤﻠﮥ ﺣﻀﺮت اﻣﺎم ﺣﺴﯿﻦ ﻋﻠﯿﻪ اﻟﺴﻼم اﺷﺎره‬ ‫ﺑﻪ اﯾﻦ دارد ﮐﻪ در ﺟﺮﯾﺎنِ ﻗﺘﻞ ﻋﺜﻤﺎن‪ ،‬ﻣﻈﻠﻮم ﻧﻤﺎﯾﯽ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﻗﺮار دادﻧﺪ و ﺑﺮاي ﺗﻘﻮﯾﺖ ﮐﯿﻨﻪ ﻋﺎﻣﻪ ﻣﺮدم‪،‬‬ ‫ﻣﺠﺎﻟﺲ ﺳﻮﮔﻮاري اﻧﺠﺎم دادﻧﺪ ﺗﺎ ﮐﯿﻨﻪ ﻣﺮدم و اﺷﮏ ﭼﺸﻢ ﻫﺎ‪ ،‬ﮐﺎرش را ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺣﻀﺮت اﻣﺎم ﺣﺴﯿﻦ‬ ‫ﻋﻠﯿﻪ اﻟﺴﻼم ﮐﻨﺪ‪.‬‬

‫ﻭﻟﻲ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﺪﻻﻻﺗﻲ ﻛﻪ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ ﺭﺍ ﺿﻌﻴﻒ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻛﻪ ﺁﻗﺎ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﭘﺮﻭﺭ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ‬ ‫ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ‪ .‬ﺍﺻﻼ ﺍﻳﻦ ﻣﻈﻠﻮﻣﻴﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺟﻮﺷﺶ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﭘﺎﻛﻲ‪،‬‬ ‫ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﺤﺚ ﺟﺒﺮ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١١۵‬‬

‫ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ‪ " :‬ﻧﻈﺮ ﺍﻣﲑﺍﳌﻮﻣﻨﲔ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺍﱄ ﺍﳊﺴﲔ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻓﻘﺎﻝ ﻳﺎ ﻋﱪﻩ ﻛﻞ ﻣﺆﻣﻦ ! ﻓﻘﺎﻝ‬ ‫ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺍﻧﺎ ﻳﺎ ﺍﺑﺘﺎﻩ؟ ﻓﻘﺎﻝ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ‪ :‬ﻧﻌﻢ ﻳﺎ ﺑﲏ‪) .‬ﺑﺤﺎﺭ ﺝ‪۴۴‬ﺹ‪ (۲۸۰‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍ ﺍﺷﻚ ﭼﺸﻢ ﻫﺮﻣﺆﻣﻦ‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺣﻀﺮﺕ‬

‫ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ ﻛﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ‪ " :‬ﺍﻧﺎ ﻗﺘﻴﻞ ﺍﻟﻌﱪﻩ ﻻﻳﺬﻛﺮﱐ ﺍﳌﺆﻣﻦ ﺍﻻ ﺍﺳﺘﻌﱪ‬ ‫ﻻ ﻳﺬﻛﺮﱐ ﺍﳌﻮﻣﻦ ﺍﻻ ﺑﻜﻲ‪" .‬‬

‫ﺧﻮﺏ ﭘﺲ ﮔﺮﻳﺔ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ ؟ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻣﻲ ﺍﻓﺘﺪ‪ ،‬ﺩﻝ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ ﻭ ﺭﺣﻤﺘﺶ ﺑﻪ‬ ‫ﺟﻮﺷﺶ ﻣﻲﺁﻳﺪ ﻭ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻋﻼﻣﺖ ﻗﺒﻮﻟﻲ ﺗﻮﺑﻪ ﻫﻢ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲﺁﻳﺪ ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺍﺛﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻃﻮﺭ‬ ‫ﻋﻤﻴﻖ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻛﺮﺩ‪ ،‬ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ ﺍﻓﺘﺪ ‪ .‬ﻣﺜﻞ ﻫﻤﺎﻥ ﻛﺘﺮ ﻛﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻧﺠﻮﺷﻴﺪﻩ ﭼﺎ ﺭﺍ ﺩﻡ‬ ‫ﻧﻜﻨﻴﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻭ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻋﻤﻴﻖ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﺭﺣﻤﺖ ﺭﺍ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻛﻨﺪ ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﻏﻠﻴﺎﻥ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺣﺎﻟﺖ‪ ،‬ﺍﺛﺮﺍﺕ ﻓﻮﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﺍ ﺩﺍﺭﺩ ‪.‬‬ ‫ﺍﺯ ﻓﺮﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺁﻳﺖ ﺍﷲ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﭘﺮﻭﺭ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﻮﺩﻧﺪ‪ :‬ﮔﺎﻫﻲ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻳﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺳﺠﺎﺩﻩﺍ ﺭﺍ ﭘﻬﻦ ﻣﻴﻜﻨﺪ‬ ‫ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﺣﺎﻝ ﻭ ﻫﻮﺍﺋﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻪ ﮔﺮﻳﻪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ‪ .‬ﺻﺒﺢ ﻫﻢ ﺧﻴﻠﻲ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﻗﺒﻮﻟﻲ ﺩﻋﺎ ﻭ ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺍﺳﺖ ‪.‬‬ ‫ﺧﻮﺏ ﺣﺎﻻ ﻋﻼﻣﺘﺶ ﭼﻴﺴﺖ ﺍﺯ ﻛﺠﺎ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﻧﻪ ؟ ﺍﮔﺮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮔﺮﻳﻪ‪ ،‬ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺫﻟﺖ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻭ‬ ‫ﺁﮔﺎﻫﻲ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺑﻪ ﻋﻴﺒﻬﺎﻳﻤﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻜﺴﺘﻪ ﺷﺪﻳﻢ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﺧﺪﺍ‪ ،‬ﻃﻮﺭﻳﻜﻪ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺗﻤﺎﻥ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﻣﺎ ﺭﻳﺨﺖ ﻭ‬ ‫ﻧﮕﺮﺍﻧﻲ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ ﺍﺯ ﻗﺒﻮﻟﻲ ﻋﻤﻞ ﻛﻪ ﻣﻜﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ؟ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺭﺣﻤﺎﻧﻲ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺁﻥ ﻋﺠﺐ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪ‪ ،‬ﻳﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺻﺒﺢ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺯﻳﺮ ﺫﺭﻩ ﺑﻴﻦﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻡ ﻛﻪ )ﻓﻼﻧﻲ‬ ‫ﻓﻼﻥ ﻛﺎﺭ ﻏﻠﻂ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ(‪ ،‬ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻳﻦ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﺎﻣﺮﺋﻲ ﻭ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺸﺨﻴﺺ‬ ‫ﺩﺭﻭﻧﻲ‪ ،‬ﻣﺮﺍ ﺑﻜﻮﺑﺪ‪.‬‬ ‫ﺁﻥ ﻛﺴﻲﻛﻪ ﭘﺎﻳﺶ ﭼﺎﻗﻮ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺧﻮﺩﺵ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﻫﺮﻛﺲ ﻫﻢ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ‬ ‫ﺧﺪﺍ ﺷﻔﺎﻳﺖ ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺁﻥ ﻛﺲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﻧﺶ ﻭﻳﺮﻭﺳﻲ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﺳﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ‪ .‬ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ‬ ‫ﻛﺴﻲﻛﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻇﺎﻫﺮ ﺭﺍ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺳﺮﺍﻓﻜﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﻜﺴﺘﻪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻇﺎﻫﺮ ﺭﺍ ﻧﻜﺮﺩﻩ‪ ،‬ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﻃﺮﻳﻖ )ﻋ‪‬ﺠﺐ( ﺑﻪ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻴﻜﻮﺑﺪ‪.‬‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﻫﺸﺘﻢ‬

‫اﻣﺎم ﺷﻨﺎﺳﯽ )‪(1‬‬

‫]ﻋﺎﺷﻮرا و ﻣﻌﺮﻓﺖ اﻣﺎم[‬

‫ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﻭﺯ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻋﻈﻤﺖ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ‪ ،‬ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﻛﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺘﻌﺎﻝ ﺩﺭ ﺣﺪﻳﺚ ﻗﺪﺳﻲ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ‪ ،‬ﺧﻮﺩﺵ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻋﻈﻤﺖ ﻣﺼﻴﺒﺖ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ‪ ،‬ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻟﺮﺯﻩ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ‪ ،‬ﺑﺤﺜﻬﺎ ﻗﺒﻠﻲ ﺭﺍ ﺗﻌﻄﻴﻞ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﻭ‬ ‫ﺩﺭ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻋﻈﻤﺖ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﺩﺛﻪ‪ ،‬ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١١۶‬‬

‫ﻭﻗﺘﻲ ﻳﻚ ﺑﻄﺮ ﺷﻴﺸﻪ ﺍ ﻣﻴﺸﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻣﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺣﺪ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮﻳﻢﻛﻪ ﻣﺤﺘﻮﺍ ﺑﻄﺮ ‪ ،‬ﺑﺴﻴﺎﺭ‬ ‫ﭘﺮﻗﻴﻤﺖ ﺑﻮﺩ‪ ،‬ﺗﺄﺛﺮ ﻣﺎ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻪ ﻋﻤﻖ ﺁﻥ ﻣﺤﺘﻮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻲ ﺑﺒﺮﻳﻢ‪ ،‬ﺗﺄﺛﺮ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﺩﺍﺭﻭﺋﻲ‬ ‫ﺑﻮﺩﻩ‪ ،‬ﺷﻔﺎ ﻣﺮﺿﻬﺎ ﺻﻌﺐ ﺍﻟﻌﻼﺝ‪ ،‬ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻣﺘﺄﺛﺮ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻣﺮﺿﻲ ﻻﻋﻼﺝ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﻄﺮ‬ ‫ﻣﺤﺘﻮﺍﻳﺶ‪ ،‬ﺩﻭﺍ ﺩﺭﺩ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﺎﺩﺭ ﻭ ﻛﻤﻴﺎﺏ ﻫﻢ ﺑﻮﺩ )ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺍﻳﻦ ﺗﺄﺛﺮ ﭼﻘﺪﺭ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﺑﻪ ﺍﻭﺟﺶ ﻣﻴﺮﺳﺪ(‪.‬‬ ‫ﺍﻳﻦ ﭘﻴﻜﺮ ﻣﺒﺎﺭﻙ ﻛﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺷﻜﺴﺖ‪ ،‬ﭼﻪ ﻣﺤﺘﻮﺍﺋﻲ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﺘﻮﺍ ﭼﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻲ ﺑﺎ ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ ﻣﻦ‬ ‫ﺩﺍﺷﺖ؟ ﻫﺮﭼﻪ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﺩﻟﺨﺮﺍﺷﻲ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺁﻥ ﻣﺤﺘﻮﺍ ﭘﻴﻜﺮ‬ ‫ﻧﻮﺭﺍﻧﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﻤﻖ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ‪ .‬ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪﻛﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﻤﻖ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺑﻪ ﺍﺑﻮﺫﺭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ‪..... " :‬ﺍﻋﻠﻢ ﻳﺎ ﺍﺑﺎﺫﺭ ﺍﻧﺎ ﻋﺒﺪﺍﷲ ﻋﺰﻭﺟﻞ ﻭ ﺧﻠﻴﻔﺘﻪ ﻋﻠﻲ ﻋﺒﺎﺩﻩ ﻻﲡﻌﻠﻮﻧﺎ ﺍﺭﺑﺎﺑﺎ‬

‫ﻭ ﻗﻮﻟﻮﺍ ﰲ ﻓﻀﻠﻨﺎ ﻣﺎ ﺷﺌﺘﻢ ﻓﺎﻧﻜﻢ ﻻﺗﺒﻠﻐﻮﻥ ﻛﻨﻪ ﻣﺎ ﻓﻴﻨﺎ ﻭ ﻻ‪‬ﺎﻳﺘﻪ ﻓﺎﻥ ﺍﷲ ﻋﺰﻭﺟﻞ ﻗﺪ ﺍﻋﻄﺎﻧﺎ ﺍﻛﱪ ﻭ ﺍﻋﻈﻢ ﳑﺎ ﻳﺼﻔﻪ ﻭ ﺍﺻﻔﻜﻢ ﺍﻭ ﳜﻄﺮ‬ ‫ﻋﻠﻲ ﻗﻠﺐ ﺍﺣﺪﻛﻢ ﻓﺎﺫﺍ ﻋﺮﻓﺘﻤﻮﻧﺎ ﻫﻜﺬﺍ ﻓﺎﻧﺘﻢ ﺍﳌﻮﻣﻨﻮﻥ " )ﺑﺤﺎﺭﺍﻻﻧﻮﺍﺭﺝ‪۲۶‬ﺹ‪(۱‬‬ ‫ﻣﻦ ﻋﺒﺪ‪ ‬ﺍﷲ ﻋﺰﻭﺟﻞ ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺻﻔﺘﻲﻛﻪ ﺣﻀﺮﺕ‪ ،‬ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺁﻥ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻋﺒﺪﺍﷲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻋﺒﺪﺍﷲ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ‬ ‫ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﻣﺎ ﺭﺍ ﺭﺏ ﺣﺴﺎﺏ ﻧﻜﻨﻴﺪ‪ .‬ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺻﻔﺖ ﺧﺪﺍﺋﻲ ﺑﺪﻫﻴﺪ ﻭ ﺗﻮﻗﻊ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺷﺮﻙ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺁﻥ‪ ،‬ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﺩﺭ ﻓﻀﻞ ﻣﺎ؛ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻪ ﺩﻝ ﻭ ﺫﻫﻨﺘﺎﻥ ﻣﻲﺁﻳﺪ‪ .‬ﻧﮕﻮﻛﻪ ﻧﻪ ﻣﻤﻜﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪،‬‬ ‫ﺍﻳﻨﻜﺎﺭ ﭼﻄﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ؟ ﺩﺭ ﻣﺎ ﻣﺤﺎﻝ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﻓﻀﻞ ﻣﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻲ ﺑﮕﻮ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺷﻤﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ ﺑﻪﻛﻨﻪ ﻣﺎ ﺑﺮﺳﻴﺪ ﻭ‬ ‫ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺎ ﺑﺮﺳﻴﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎﻧﺎ ﺧﺪﺍ ﻋﻄﺎ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﻣﺎ‪ ،‬ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪﻛﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻛﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺷﻤﺎ‬ ‫ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺩﺭ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺧﻴﺎﻝ ﻛﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭﺳﻴﻊ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﺧﻴﺎﻝ‪ ،‬ﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺖ ﻣﺎﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺤﺎﻟﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﻟﺘﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ ﻛﻨﻴﺪ‪ ،‬ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ‪ ،‬ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ‬ ‫ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻗﻠﺐ ﺧﻄﻮﺭ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﺪ‪ ،‬ﺁﻧﻮﻗﺖ ﺷﻤﺎ ﻣﺆﻣﻦ ﺷﺪﻩ ﺍﻳﺪ‪.‬‬

‫ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﻦ ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎ ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ ﺍ ﻭ ﺫﻫﻨﻲ ﻭ ﺧﺼﻮﺻﻴﺎﺕ ﻧﻈﺎﻡ ﻃﺒﻴﻌﺖ‪ ،‬ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﺎﻗﺺ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺜﻼ‬ ‫ﻣﺎ ﺩﺭ)ﺩﻭﺭﺓ( ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻲ ﺑﺎ ﺷﻌﻠﺔﺁﺗﺶ ﺁﺷﻨﺎ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ‪ .‬ﺩﺭ ﺣﺪ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻓﻘﻂ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺁﺗﺶ ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻛﻢ ﻛﻢ ﺩﺭ‬ ‫ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻻﺗﺮ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ‪ ،‬ﻗﻮﻳﺘﺮ ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﭘﻲ ﻣﻴﺒﺮﻳﻢﻛﻪ ﻳﻜﺴﺮ ﮔﺎﺯﻫﺎﺋﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﺷﺘﻌﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ‪ ،‬ﺁﺗﺶ ﺑﻮﺟﻮﺩ‬ ‫ﻣﻲ ﺁﻳﺪﻛﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻻﺗﺮ‪ ،‬ﻳﻚ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻳﻚ ﻣﺸﺖ ﺍﻧﺮﮊ ﺣﻜﻮﻣﺖ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺮﮊ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺁﺗﺶ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺁﺗﺶ ﭼﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺗﻲ ﺩﺭ ﺗﺎﺑﻠﻮ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ‬ ‫ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ‪ ،‬ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎ‪ ،‬ﺩﺭ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺗﺎ ﺍﺗﻢ ﻫﻢ ﺑﺮﻭﻳﻢ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺪﺍﻥ‬ ‫ﻧﻈﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﻳﻢ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ‪ .‬ﭼﻄﻮﺭﻛﻪ ﺷﻴﻤﻴﺪﺍﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺮﮊ ﺭﺍ ﺍﺯ‬ ‫ﺁﻥ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﺋﻤﻪ ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻫﻢ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ‪ :‬ﺑﺎﻃﻦ ﺁﻥ‪ ،‬ﻳﻚ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ‪،‬‬ ‫ﺣﻜﻮﻣﺖ ﻛﺮﺩﻩ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻧﺮﮊ ‪ ،‬ﺍﻧﺮﮊ ﺷﺪﻩ ﻭ )ﺑﻘﻴﺔ ﺧﻮﺍﺹ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ(‪.‬‬ ‫)ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ( ﺗﺎ ﺑﺮﺳﻴﻢ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ ﺁﻥ ﺷﻲﺀ‪ .‬ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﻳﻚ ﺫﺭﻩ ﮔﺮﺩ ﻭ ﻏﺒﺎﺭ ﻭ‬ ‫ﻳﻚ ﻓﻀﺎ ﺧﻠﻘﻲ ﻭ ﻳﻚ ﺑﻌﺪ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺘﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ‪ ،‬ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﻲﺀ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ‪ ،‬ﺻﻮﺭﺗﻲ ﺑﻴﺶ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺑﺮﺍﻳﻦ ﺧﻠﻖ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻨﺠﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﻛﻨﺪ‪).‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١١٧‬‬

‫ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﻈﻬﺮ ﺷﺠﺎﻋﺖ‪ ،‬ﺳﺨﺎ‪ ،‬ﭘﺎﻛﻲ‪ ،‬ﻋﺒﺎﺩﺕ‪ ،‬ﻏﻴﺮﺕ( ‪ ،‬ﺗﺎﺯﻩ ﺍﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﻮﺩ ﻫﻤﺔ‬ ‫ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ‪ ،‬ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﺓ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺭﺍ ﺑﺎ‬ ‫ﺑﺎﻻﺗﺮﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻤﺘﺎﺯ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ‪ ،‬ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﻳﻢ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﻋﻤﻖ‬ ‫ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﻣﺮﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﺩﻩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺑﺸﻜﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ‪ :‬ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺘﻲ ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻟﺶ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻭ‬ ‫ﺍﮔﺮ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﺪ‪ ،‬ﺗﺎﺯﻩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﻳﺪ‪.‬‬

‫ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﺔﺁﻥ ﺣﺪﻳﺚ‪ ،‬ﺣﻀﺮﺕ ﻋﻠﻲ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ‪)" :‬ﻳﺎ ﺍﺑﺎﺫﺭ(‪ ....‬ﻣﻌﺮﻓﱵ ﺑﺎﻟﻨﻮﺭﺍﻧﻴﻪ ﻣﻌﺮﻓﻪ ﺍﷲ ﻋﺰﻭﺟﻞ ﻭ ﻣﻌﺮﻓﻪ ﺍﷲ ﻋﺰﻭﺟﻞ‬

‫ﻣﻌﺮﻓﱵ ﺑﺎﻟﻨﻮﺭﺍﻧﻴﻪ ﻭ ﻫﻮ ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺍﳋﺎﻟﺺ ‪) "...‬ﺑﺤﺎﺭﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ﺝ‪۲۶‬ﺹ‪(۱‬‬ ‫ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﺑﻮﺫﺭ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻛﻪ ﻣﻮﻻ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺑﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻪﻫﺎ ﺍﻣﺜﺎﻝ ﺍﺑﻮﺫﺭﻫﺎ ﻭ ﺳﻠﻤﺎﻧﻬﺎ ﺑﻴﺎﻥ‬ ‫ﺷﺪﻩ ‪ ".‬ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ ﻣﻦ‪ ،‬ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ ﻋﺰﻭﺟﻞ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ ﻋﺰﻭﺟﻞ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺖ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻮﺭ ‪ ،‬ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺧﻠﻖ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﺎ ﻛﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ‪ ،‬ﺑﺮﺳﻴﻢ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﺩﻩ‪ ،‬ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻮﺭ ﺑﻮﺩﻳﻢ‪.‬‬ ‫ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﻢ ﻣﺮﺍﺗﺒﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺁﻣﺪﻳﻢ ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺮﺯﺥ ﻣﺜﺎﻟﻲ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺗﺎﺭﻳﻜﻲ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﺎﺯﻫﻢ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺁﻣﺪﻳﻢ ﺗﺎ‬ ‫ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﺩﻩ‪ .‬ﭘﺲ ﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻤﺔ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻋﺎﻟﻢ ﺧﻠﻘﺘﻲ )ﺩﻳﮕﺮ( ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ؛ ﺧﻠﻘﺖ ﻧﻮﺭ ‪.‬‬

‫ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ‪ " :‬ﺍﻥ ﺍﷲ ﺗﺒﺎﺭﻙ ﻭ ﺗﻌﺎﱄ ﺧﻠﻖ ﺍﻻﺭﻭﺍﺡ ﻗﺒﻞ ﺍﻻﺟﺴﺎﺩ ﺑﺎﻟﻔﻲ ﻋﺎﻡ ﻓﺠﻌﻞ ﺍﻋﻼﻫﺎ ﻭ ﺍﺷﺮﻓﻬﺎ‬ ‫ﺍﺭﻭﺍﺡ ﳏﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻲ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭﺍﳊﺴﻦ ﻭ ﺍﳊﺴﲔ ﻭ ﺍﻻﺋﻤﻪ ﺑﻌﺪﻫﻢ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺍﷲ ﻋﻠﻴﻬﻢ ﻓﻌﺮﺿﻬﺎ ﻋﻠﻲ ﺍﻟﺴﻤﻮﺍﺕ ﻭﺍﻻﺭﺽ ﻭﺍﳉﺒﺎﻝ ﻓﻐﺸﻴﻬﺎ‬ ‫ﻧﻮﺭﻫﻢ‪) ".‬ﺑﺤﺎﺭﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ﺝ‪۱۱‬ﺹ‪(۱۷۲‬‬ ‫ﺧﺪﺍ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻳﻦ ﺟﺴﺪﻫﺎ ﺭﺍ ﺧﻠﻖ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺭﺍ ﺧﻠﻖ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺍﺷﺮﻑ‬ ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻮﺭ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ ﺁﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺁﻥ ﻧﻮﺭ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺍﻣﺮﻭﺯ‬ ‫ﻣﺎ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﻳﻢ ﺑﻴﺎﺋﻴﻢ ﺍﻳﻨﺠﺎ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻃﻲ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻳﻢ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﭼﻮﻥ ﻓﻄﺮﺕ ﺭﺍ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻳﻢ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺯ‬ ‫ﻳﺎﺩﻣﺎﻥ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻮﺳﻲ ﺑﻦ ﺟﻌﻔﺮ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺷﺎﻥ ﺍﺯ ﺟﺪﺷﺎﻥ ﺍﺯ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺻﻠﻲ ﺍﷲ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﻭ ﺍﻭ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ‬ ‫ﺷﺐ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻛﻪ ‪ ":‬ﺍﱐ ﺧﻠﻘﺘﻚ ﻭ ﺧﻠﻘﺖ ﻋﻠﻴﺎ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭﺍﳊﺴﻦ ﻭ ﺍﳊﺴﲔ ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻣﻦ ﺷﺒﺢ ﻧﻮﺭ ﰒ ﻋﺮﺿﺖ‬

‫ﻭﻻﻳﺘﻬﻢ ﻋﻠﻲ ﺍﳌﻼﺋﻜﻪ ﻭ ﺳﺎﺋﺮ ﺧﻠﻘﻲ ﻭ ﻫﻢ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﻤﻦ ﻗﺒﻠﻬﺎ ﻛﺎﻥ ﻋﻨﺪﻱ ﻣﻦ ﺍﳌﻘﺮﺑﲔ ‪) ".‬ﺑﺤﺎﺭﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ﺝ‪۲۶‬ﺹ‪(۳۰۷‬‬ ‫ﻣﻦ‪ ،‬ﺗﻮ ﻭ ﻋﻠﻲ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﺣﺴﻦ ﻭ ﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﺒﺢ ﻧﻮﺭ ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ ) ﺟﻨﺲ ﺷﻤﺎ ﺍﺯ ﺟﻨﺲ ﻣﺎﺩﻩ ﻧﺒﻮﺩ‪ ،‬ﻧﻮﺭ ﺑﻮﺩ( ﺳﭙﺲ ﻭﻻﻳﺖ‬ ‫ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﻼﺋﻜﻪ ﻭ ﺳﺎﻳﺮ ﺧﻠﻘﻢ ﻋﺮﺿﻪ ﻛﺮﺩﻡ‪ ،‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺭﻭﺡ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪).‬ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺣﺘﻲ ﺧﻮﺩ ﻋﺎﻟﻢ‬ ‫ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻫﻢ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺑﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﻼﺋﻜﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺭﻭﺍﺣﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﺁﻧﺠﺎ‬ ‫ﻋﺮﺿﻪ ﺷﺪ( ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻛﻪ ﻗﺒﻮﻝ ﻛﺮﺩﻧﺪ‪ ،‬ﻣﻘﺮﺏ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﻦ‪ ،‬ﻳﻚ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ ﻣﺼﻴﺒﺖ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ ﺑﺮﺍ ﻛﻞ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﻛﺮﺩ‪.‬‬ ‫ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ ﻛﻞ ﻋﺎﻟﻢ )ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﺳﺖ(‪ .‬ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎ ﻧﺎﻗﺺ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺟﻮﺟﻪ ﺍ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﻛﻪ‬ ‫ﺟﺮﻋﻪ ﺁﺑﻲ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻳﻚ ﺷﻨﺎﺧﺘﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﺏ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺁﺏ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﺩﻳﮕﺮ‪ .‬ﭼﺮﺍ ﺧﺎﻙ ﺭﺍ‬ ‫ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﺩ؟ ﺁﺏ ﺭﺍ ﺣﺲ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺩﺭﻛﺶ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﺎﻗﺺ ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺪﺍﺭﻳﻜﻪ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ‪ ،‬ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻳﻦ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١١٨‬‬

‫ﺁﺏ ﺍﺯ ﻛﺠﺎ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ؛ ﻗﺒﻼ ﺍﺑﺮ ﺑﻮﺩﻩ‪ ،‬ﻛﺠﺎ ﺑﻮﺩﻩ‪ ،‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﻴﺮ ﻛﻪ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻛﺪﺍﻡ ﺩﺭﺧﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﺁﺑﻴﺎﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺁﻥ ﺩﺭﺧﺘﻬﺎ‬ ‫ﭼﻪ ﻣﻴﻮﻩ ﻫﺎﺋﻲ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ‪ ،‬ﺁﻥ ﻣﻴﻮﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﭼﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ؟! ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﺩﻋﺎ ﻫﻢ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺁﺏ ﺭﺍ‬ ‫ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﻡ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﭼﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻲ ﺍﺳﺖ ؟ ﺍﻳﻦ ﺍﺯ ﺁﺏ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺁﺏ ﻣﺄﻧﻮﺱ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻴﺒﺮﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﭼﻪ‬ ‫ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺿﻌﻴﻔﻲ! ﻣﺎ‪ ،‬ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻴﻢ)ﻣﻨﺘﻬﺎ( ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻭ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ ﭼﻴﺴﺖ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ‬ ‫ﻋﺎﻟﻢ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ‪ .‬ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﺪ‪.‬‬

‫"‪....‬ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﺮﺏ ﰲ ﻣﻘﺎﺩﻳﺮ ﺍﻣﻮﺭﻩ ‪‬ﺒﻂ ﺍﻟﻴﻜﻢ ﻭ ﺗﺼﺪﺭ ﻣﻦ ﺑﻴﻮﺗﻜﻢ " )ﻛﺎﻓﻲ ﺝ‪۴‬ﺹ‪۵۷۷‬ﺣﺪﻳﺚ‪(۲‬‬ ‫" ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺭﺏ ﺩﺭ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻛﺎﺭﻫﺎﻳﺶ ﻓﺮﻭﺩ ﻣﻲ ﺁﻳﺪ ﺑﺮﺷﻤﺎ ﻭ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺻﺎﺩﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻣﻴﺮﺳﺪ‪ ".‬ﭘﺲ ﺍﻻﻥ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺩﺳﺘﻲ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺗﻜﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻢ‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﭘﺪﻳﺪﺓ ﺍﻟﻬﻲ ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﻦ ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺁﻣﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺤﺚ‬ ‫ﺍﻣﺎﻡ ﺷﻨﺎﺳﻲ ﺑﺤﺚ ﻣﻬﻤﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﺣﻞ ﺷﻮﺩ‪ ،‬ﺁﻥ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﻛﻪ ﻛﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻋﺎﻟﻢ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮﺩﻧﺪ‪ ،‬ﺭﻭﺷﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﺩﻋﺎ ﺭﺟﺒﻴﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ‪ .... :‬ﻻﻓﺮﻕ ﺑﻴﻨﻚ ﻭ ﺑﻴﻨﻬﻢ ﺍﻻ ﺍ‪‬ﻢ ﻋﺒﺎﺩﻙ ﻭ ﺧﻠﻘﻚ‪) ".‬ﺑﺤﺎﺭﺍﻻﻧﻮﺍﺭﺝ‪۹۵‬ﺹ‪(۳۹۲‬‬ ‫ﻫﻴﭻ ﻓﺮﻗﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻴﻦ ﺷﻤﺎ ﻭ ﺭﺏ‪ ،‬ﺍﻻ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﻨﺪﻩ ﻭ ﺧﻠﻖ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻴﺪ‪ .‬ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺷﺒﻬﺎﺕ ﻧﺎﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺣﻞ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻫﻴﭻ ﻓﺮﻗﻲ ﺑﻴﻦ ﺷﻤﺎ ﻭ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ ﺍﻻ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻴﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺑﻨﺪﻩ ﺣﻞ ﺷﻮﺩ‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ ﺍﺯ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺣﻞ ﺷﺪﻩ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﺎل‬

‫در ﺑﯿﻦ اﺟﺴﺎم‪ ،‬ﻫﺮﮐﺪام از آﻧﻬﺎ‪)،‬ﮐﻪ( ﺗﺴﻠﯿﻢ ﭘﺬﯾﺮي آن ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬آن را ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺮاي اﺷﺘﻌﺎل ﺣﺴﺎب ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ‪ .‬ﻣﺜﻼً ﻫﯿﺰم‬

‫‪،‬ﺳﻮﺧﺘﻦ را ﻣﯽ ﭘﺬﯾﺮد‪ .‬اﻣﺎ ﻧﻔﺖ ﺳﺮﯾﻌﺘﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺑﻨﺰﯾﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮ اﺳﺖ و ﺳﻮﺧﺘﻦ آن ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ اﺳﺖ‪ .‬اﯾﻦ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﭘﺬﯾﺮي در‬

‫ﺑﺮاﺑﺮ ﺧﺼﻮﺻﯿﺎت‪ ،‬در واﻗﻊ ﻧﻮﻋﯽ ﺑﻨﺪﮔﯽ اﺳﺖ‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ اﺷﺘﻌﺎل ‪ ،‬ﺳﺮﯾﻌﺘﺮ و ﻗﻮﯾﺘﺮ و ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬اﯾﻦ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﭘﺬﯾﺮﺗﺮ اﺳﺖ و ﻫﻤﺎن‬

‫ﻣﻘﺪار‪ ،‬آﺛﺎر آﺗﺶ‪ ،‬اﯾﻨﺠﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ اﺳﺖ و ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﻣﻘﺪار‪ ،‬ﺻﻮرت‪ ‬ﺗﺠﻠﯽ آن آﺗﺶ اﺳﺖ‪ .‬اﯾﻦ‪ ،‬ﺻﻮرت‪ ‬ﻣﺎدي آن آﺗﺶ اﺳﺖ )اﯾﻨﮑﻪ‬

‫ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﻢ ( ﻧﻪ ﮐﻞ ﺣﻘﯿﻘﺖ آن‪ .‬اﮔﺮ ﮐﻞ ﺣﻘﯿﻘﺖ را ﺑﺨﻮاﻫﯿﻢ ﺑﺸﻨﺎﺳﯿﻢ‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﻣﺎده را ﺑﺸﮑﻨﯿﻢ‪ ،‬ﯾﺎ ﺑﺎ رﺷﺪ ﻓﮑﺮي ﯾﺎ ﺑﺎ رﺷﺪ‬

‫ﻓﻄﺮت‪ .‬ﭼﺮا ﮐﻪ آن آﺗﺶ ﺷﺒﯿﻪ اﯾﻦ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬آﻧﺠﺎ اﯾﻦ آﺗﺶ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯿﮑﻨﺪ؛ ﻣﯿﺸﻨﻮد؛ ﺣﻤﺪ و ﺗﺴﺒﯿﺢ ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺧﻮد ﺣﻘﯿﻘﺖ‬

‫آﺗﺶ‪ ،‬ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻇﻬﻮر ﮐﻨﺪ‪ .‬اﺻﻼً ﻣﺤﺎل اﺳﺖ ‪ .‬ﭘﺲ آﻧﭽﻪ ﻇﻬﻮر ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ ،‬ﺧﻮد ﺣﻘﯿﻘﺖ آﺗﺶ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﺧﻮد ﺣﻘﯿﻘﺖ را ﻣﺎ‬ ‫دﺳﺘﺮﺳﯽ ﻧﺪارﯾﻢ و ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﯿﻢ دﺳﺘﺮﺳﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ‪ .‬ﻓﻠﺬا اﯾﻦ ﻫﯿﺰم ﮐﻪ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﭘﺬﯾﺮي ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﺎﯾﺪ ﺣﺴﺎدت ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﺮا‬

‫ﻣﺮا ﺣﺴﺎب ﻧﻤﯿﮑﻨﯿﺪ؟! ﻣﯿﮕﻮﺋﯿﻢ ‪ :‬ﻧﻪ‪ ،‬ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﯾﻦ و ﺗﺴﻠﯿﻢ ﭘﺬﯾﺮﺗﺮﯾﻦ‪ ،‬ﻟﯿﺎﻗﺖ دارد ﮐﻪ ) آﺗﺶ در او ( ﺗﺠﻠﯽ ﮐﻨﺪ‪.‬‬

‫ﭘﺲ ﻋﺒﻮدﯾﺖ‪ ،‬ﯾﮏ ﺳﺠﺎده ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮي و ﯾﮏ ﺗﺴﺒﯿﺢ ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮي و ﯾﺎ ﯾﮏ اﻧﮕﺸﺘﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﯿﻠﻮﺋﯽ ﻧﯿﺴﺖ! ﻋﺒﺎدت ﻫﻤﺎن اﺳﺘﻌﺪاد ﺗﺴﻠﯿﻢ‬ ‫ﭘﺬﯾﺮي در ﻇﻬﻮر ﺻﻔﺎت ﺧﺪاﺋﯽ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﺪ‪ :‬ﺧﺪا ﻧﮕﻮﺋﯿﺪ‪ ،‬ﻫﺮﭼﻪ ﻣﯿﺨﻮاﻫﯿﺪ ﺑﮕﻮﺋﯿﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﻫﻤﺎن ﻋﺒﻮدﯾﺖ او را‬

‫دارﯾﻢ‪ .‬در زﯾﺎرت ﺣﻀﺮت اﻣﺎم ﺣﺴﯿﻦ ﻋﻠﯿﻪ اﻟﺴﻼم ﻣﯿﺨﻮاﻧﯿﻢ ‪ " :‬اﺷﻬﺪ اﻧﮏ ﻗﺪ اﻗﻤﺖ اﻟﺼﻠﻮه و اﺗﯿﺖ اﻟﺰﮐﻮه و اﻣﺮت ﺑﺎﻟﻤﻌﺮوف‬ ‫و ﻧﻬﯿﺖ ﻋﻦ اﻟﻤﻨﮑﺮ و ﻋﺒﺪت اﷲ ﻣﺨﻠﺼﺎ‪) " ....‬ﻣﺴﺘﺪرك ج‪10‬ص‪(299‬‬

‫ﺗﺴﻠﯿﻢ ﭘﺬﯾﺮي را در ﺻﺤﻨﻪ ﻋﺎﺷﻮرا ﻇﻬﻮر دادي‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ در ﺧﻄﺒﻪﻫﺎي آن ﺣﻀﺮت اﺳﺖ ﮐﻪ ‪ " :‬رﺿﺎ اﷲ رﺿﺎﻧﺎ اﻫﻞ اﻟﺒﯿﺖ ‪".‬‬ ‫)ﺑﺤﺎراﻻﻧﻮار ج‪44‬ص‪ . (366‬اﮔﺮ ﺑﺮﻋﮑﺲ ﻣﯿﻔﺮﻣﻮد ‪ ،‬ﻣﻌﻨﺎ ﯾﮏ ﺧﻮرده ﻓﺮق ﻣﯿﮑﺮد‪ .‬اﯾﻨﮑﻪ رﺿﺎي ﻣﺎ اﻫﻞ ﺑﯿﺖ را ﺑﻌﺪاً آورده‬

‫اﺳﺖ ﯾﻌﻨﯽ اﺻﻼً رﺿﺎي اﷲ رﺿﺎي ﻣﺎ اﺳﺖ ﯾﻌﻨﯽ اﺻﻼً ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺎ‪ ،‬رﺿﺎي ﻣﺎ)اﺳﺖ ﮐﻪ( ﻋﯿﻦ رﺿﺎي ﺧﺪاﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﺗﻤﺎم وﺟﻮدﻣﺎن‬

‫اﺻﻼً ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺟﺮﻗﻪ ﺑﺨﻮرد ﻣﺎ ﻣﺸﺘﻌﻞ ﻣﯿﺸﻮﯾﻢ ﺑﻠﮑﻪ اﺻﻼً ﻣﺎ ﺧﻮد ﺑﺨﻮد ﻣﺸﺘﻌﻞ ﻣﯿﺸﻮﯾﻢ و اﺻﻼً ﻓﺮق ﻣﺎ ﺑﺎ آن اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ او ذات‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١١٩‬‬

‫و ﻣﺎ ﺗﺠﻠﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ‪ .‬و اﯾﻦ آﯾﮥ ﻗﺮآن ﻫﻢ اﯾﻦ را ﺗﺎﺋﯿﺪ ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ :‬در ﺳﻮرة دﻫﺮ آﯾﮥ‪30‬ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﺪ ‪ " :‬وﻣﺎﺗﺸﺎءون اﻻ ان ﯾﺸﺎءاﷲ "‬

‫اﺻﻼً ﺷﻤﺎ ﭼﯿﺰي ﻧﻤﯿﺨﻮاﻫﯿﺪ ﻣﮕﺮ آﻧﭽﻪ ﺧﺪا ﻣﯿﺨﻮاﻫﺪ‪.‬‬

‫)ﺍﻣﺎ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ( ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ‪ ،‬ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪ ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﭘﺎﻛﻲ ﻓﻄﺮﺕ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻓﻄﺮﺕ ﭘﺎﻙ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ ‪ ،‬ﺑﺪﻭﻥ‬ ‫ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ ﻭﮔﺮﻧﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ‪ ،‬ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻣﺸﻜﻞ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻗﺒﻮﻝ ﻛﺮﺩﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ‪ ،‬ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻣﺤﺎﻝ‬ ‫ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻋﺮﺽ ﺷﺪ ﻛﻪ ﻳﻚ ﻗﻄﺮﺓ ﺁﻥ ﮔﺮﻳﻪﻫﺎ‪ ،‬ﺑﺮﺍ ﺧﺎﻣﻮﺷﻲ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ‪ ،‬ﻛﺎﻓﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﺋﻤﻪ ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ ﻫﻤﺔ ﻣﺎ‬ ‫ﺳﻔﻴﻨﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺍﻣﺎ ﺳﻔﻴﻨﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺍﺳﺮﻉ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﮔﺮﻳﻪ ﺑﺮ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ‬ ‫ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍ ﭘﺎﻛﻲ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺍﺣﻴﺎ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺭﺍﻫﻲ ﺍﺳﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭ‬ ‫ﺳﺮﻳﻊ ‪.‬‬ ‫ﺿﻤﻨﺎ ﺍﺣﺎﺩﻳﺜﻲﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﻠﺴﻪ ﻋﺮﺽ ﺷﺪ‪ ،‬ﻣﺪﺍﺭﻛﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ ﺍﺯ ﻛﺘﺎﺏ "ﻓﺮﻭﻍ ﺷﻬﺎﺩﺕ " ﺁﻳﺖ ﺍﷲ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﭘﺮﻭﺭ ﭘﻴﺪﺍ‬ ‫ﻛﻨﻴﺪ‪.‬‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﻧﻬﻢ‬

‫دﻋﺎ)‪(4‬‬

‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺔ ‪۲۶‬‬ ‫ﺧﻼﺻﺔ ﺑﺤﺜﻬﺎ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﻗﺒﻞ ﺍﻳﻦ ﺷﺪﻛﻪ ﺳﺆﺍﻝ‪ ،‬ﻧﻴﺎﺯ ﺍﺳﺖﻛﻪ ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ ﻏﺮﻳﺰﺓ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﻜﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻪ ﺍﻇﻬﺎﺭ‬ ‫ﻟﻔﻈﻲ ﺑﺎﺷﺪ‪] ،‬ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻲﺁﻳﺪ[ ﻭ ﺩﻋﺎ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻛﺎﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ)ﻛﻪ( ﻧﻈﺮ ﺩﻋﺎ ﺷﻮﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﻠﺐﻛﻨﺪ ﺗﺎ ﺳﺆﺍﻝ ﺭﺍ‬ ‫ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ ﻋﺮﺽ ﺷﺪﻛﻪ ﮔﺎﻫﻲ ﺧﻮﺩ ﺩﻋﺎ ﺷﺪﻩ‪ ،‬ﺧﻮﺩ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﺳﺖ ﻭﮔﺎﻫﻲ ﻧﻪ‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻋﺮﺽ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﺪﺍ‬ ‫ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﺎ ﻛﺎﺭ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻌﻄﻮﻑ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﺧﺪﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺴﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺎﺭ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍ ﺟﻠﺐ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﻧﻮﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﺟﻪ ﺧﺪﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﺪ‪ ،‬ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ‬ ‫ﻛﻪ ﺳﺆﺍﻝ ﺍﻭ ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺎﺗﻲ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﻛﺎﻓﻲ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻛﺮﺩﻳﻢ‬ ‫ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺣﻤﺪ ﻭ ﺛﻨﺎ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺁﻥ ﺩﻋﺎ ﺍﻭ ﺍﺯ ﻳﺎﺩﺵ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻦ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ‬ ‫ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ – ﻛﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻛﺮﺩﻩ – ﺑﻪ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺩﺍﺩ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﻧﻴﺎﺯ ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺆﺍﻝ‪ ،‬ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺑﻮﺩﻩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻗﺘﻲ ﺁﮔﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺑﺴﻮ ﺩﻋﺎ ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺳﺆﺍﻝ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻲ ﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯ‪ ،‬ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻋﺎ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺁﻧﭽﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻗﺖ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺩﺭ ﻣﻌﻨﺎ ﺫﻛﺮ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺭﺑﻄﻲ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎ ﺩﻋﺎ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ‪ ،‬ﺩﻭ ﻧﻈﺮ ﻣﺘﻀﺎﺩ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ‬ ‫ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻈﺮ‪ ،‬ﻳﻚ ﺑﻌﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻚ ﻋﺪﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ‪ :‬ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺍﺯ ﺍﻭﻝ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻋﻠﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ‬ ‫ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ‪ ،‬ﺁﮔﺎﻩ ﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﻻﻥ ﻛﻪ ﺑﻪ ﭼﻴﺰ ﺁﮔﺎﻫﻲ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ ﺁﻥ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻭﻝ‪ ،‬ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٢٠‬‬

‫ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﻛﻪ ﻧﺨﻴﺮ؛ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﺎﻧﻜﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ‪ ،‬ﺩﺭ ﺟﻬﻞ ﻣﺮﻛﺐ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭ‬ ‫ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺗﻲ ﻛﻪ ﺑﻬﺮﻩ ﺑﺮﺩﻩ ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﺋﻴﻜﻪ ﺩﺭ ﻧﻔﺴﺶ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺘﻪ‪ ،‬ﻋﻠﻢ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻫﺮ ﻛﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺩﻭ ﻧﻈﺮ ﻫﻢ ﺑﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﺪﻻﻻﺗﻲ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺣﺘﻲ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺑﻪ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﺤﻮ ﻣﻄﻠﻖ ﻛﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ‬ ‫ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ‪ ،‬ﻛﺎﻣﻼ ﻣﺮﺩﻭﺩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻭ ﺛﻤﺮﺓ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻛﻪ‬ ‫ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺍﺯ ﺍﻭﻝ‪ ،‬ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﻻﻥ ﻓﻘﻂ ﺫﻛﺮ ﻭ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﺤﻤﻞ ﺳﺨﺘﻴﻬﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ‬ ‫ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻴﺎﻟﺒﺎﻓﻲ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻭﺍﺭﺩﺍﺕ ﻗﻠﺒﻲ‪ .‬ﻫﻲ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﺑﺮ ﺩﻟﻢ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﻣﻦ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ‬ ‫ﻋﻤﻞ ﻛﺮﺩﻡ! ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺮﺍ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ‪ ،‬ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺗﻮﺟﻬﻲ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﺒﻨﺎ ﻋﻠﻤﻲ ﺭﺍ ﺭﻭ ﻭﺍﺭﺩﺍﺕ ﻗﻠﺒﻲ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻟﺒﺘﻪ‬ ‫ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﺑﺤﺚ ﻋﻤﻴﻘﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ‪ ،‬ﺭﻭﻳﺶ ﺗﺄﻛﻴﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ‪ .‬ﺁﻧﻬﺎ ﻛﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﻪ ﻭﺍﺭﺩﺍﺕ ﻗﻠﺒﻲ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ‪ ،‬ﺧﺼﻮﺻﻴﺎﺕ‬ ‫ﻓﻮﻕﺍﻟﻌﺎﺩﻩﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ)ﺍﻳﻦ( ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻪ ﺣﻖ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﻣﺎ ﺑﻪ ﻟﻘﻤﺎﻥ‪،‬‬ ‫ﺣﻜﻤﺖ ﺩﺍﺩﻳﻢ‪) .‬ﻟﻘﻤﺎﻥ – ‪ .(۱۲‬ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺁﻥ ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻣﺎ ﺩﺍﺩﻳﻢ‪ .‬ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻘﻄﻪﺍ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻭ‬ ‫ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤﺚ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺗﺎﺯﻩ ﺍﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬ﻫﻴﭽﻮﻗﺖ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎ ﻣﻮﺷﻜﺎﻓﻴﻬﺎ ﻋﻠﻤﻲ ﺭﺍ ﻣﺮﺩﻭﺩ‬ ‫ﻧﻤﻴﺸﻤﺎﺭﺩ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ]ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ[ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﻭﺍﺭﺩﺍﺕ ﻗﻠﺒﻲ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩﺍﺕ ﻗﻠﺒﻲ ﺟﻬﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺁﻥ‬ ‫ﻋﻠﻮﻡ ﺧﺸﻚ ﺭﺍ ﻣﻌﻨﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭﻳﻜﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ‪ ،‬ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ؛ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻧﻬﺎ ﺍﺧﻴﺮ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻧﺎﻡ ﺑﺒﺮﻳﻢ‬ ‫ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺜﻞ ﻣﻼ ﺻﺪﺭﺍ‪ ،‬ﻋﻼﻣﻪ ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﺋﻲ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻤﻴﻨﻲ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﻫﻴﭽﻮﻗﺖ ﺍﺩﻋﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻏﻴﺒﻲ ﻧﻜﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺣﺎﻝ‪،‬‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ ﻇﺎﻫﺮ ﺭﺍ ﻃﻮﺭ ﻣﻌﻨﺎ ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺧﺸﻚ‪ ،‬ﺧﺎﺭﺝ ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﻛﺎﺗﻲ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎﻳﻴﻜﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ‬ ‫ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺟﻬﻞ ﻣﺮﻛﺐ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻄﻮﺭ ﻣﻄﻠﻖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺒﻴﻨﺪ ]ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ[ ﻋﻠﻢ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﻣﻮﺭﺩ‬ ‫ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻴﻠﻲ ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ ﺣﻀﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻭﻝ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲ‪ ،‬ﻣﺤﺴﻮﺱ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺍﻣﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﺣﻖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﻧﺸﺎﺀﺍﷲ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﻋﺮﺽ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ‬ ‫ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭﻭﻳﻪ ﺍ ﻛﻪ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺍﺯ ﺍﻭﻝ ﺧﻠﻘﺖ ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ‪ ،‬ﺍﺯ ﻳﻜﺴﺮ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﺭﻳﺸﺔ ﻋﻠﻮﻡ ﺁﮔﺎﻫﻲ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ‬ ‫ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﻃﻮﺭ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ ﻛﻨﺪ ﻳﻌﻨﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺎﺭ‬ ‫ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ ﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ‪ ،‬ﺫﻛﺮ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ‪ .‬ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻢ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺧﺎﺻﻲ ﺑﻪ ﺫﻛﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ‪،‬‬ ‫ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ ﺑﻪ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻳﻚ ﺭﻭﻳﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﻫﻴﭻ ﻋﻠﻤﻲ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﻞ ﻣﺮﻛﺐ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻋﻠﻤﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ‬ ‫ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﻛﻤﻚ ﺣﻮﺍﺱ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ‪ ،‬ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﺋﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻴﺮﻭﻥ‪ ،‬ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺑﺸﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻘﺶ ﺑﻨﺪﺩ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻇﻬﻮﺭ ﭘﻴﺪﺍ‬ ‫ﻛﻨﺪ‪] .‬ﺍﻣﺎ[ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﻳﻚ ﺭﻭﻳﻪ ﺍﺵ ﺩﺍﺭﺍ ﻋﻠﻢ ﺍﺳﺖ ﺁﻥ ﻫﻢ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﺭﻭﻳﻪ ﺩﻳﮕﺮ ‪ ،‬ﺟﻬﻞ ﻣﺮﻛﺐ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ‬ ‫ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻋﺎﻟﻢ ﺷﺪﻥ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻭﻋﻠﻢ ﺍﺩﻡ ﺍﻻﲰﺎﺀ ﻛﻠﻬﺎ" ) ﺑﻘﺮﻩ – ‪ (۳۱‬ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﻋﻠﻢ ﺩﺍﺩ‪ .‬ﺁﻥ ﻫﻢ‬ ‫ﻋﻠﻢ ﺍﺳﻤﺎﺀ ﺭﺍ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺁﻥ ﺍﺻﻞ ﻣﺒﻨﺎ ﺧﻠﻘﺖ ﺭﺍ‪ ،‬ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻠﻘﺖ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻠﻜﻪ ﺧﻠﻘﺖ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻛﻪ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺍﺳﻤﺎﺀ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﻳﻚ‬ ‫ﺭﻭﻳﻪ ﻋﻠﻢ ﺩﺍﺭﺩ ﺁﻥ ﻫﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻠﻤﻬﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻛﻠﻴﺪ ﺧﻠﻘﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﺯ ﻗﺮﺁﻥ‬ ‫ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ‪ " :‬ﻳﻌﻠﻤﻜﻢ ﻣﺎ ﱂ ﺗﻜﻮﻧﻮﺍ ﺗﻌﻠﻤﻮﻥ " ) ﺑﻘﺮﻩ – ‪ (۱۵۱‬ﻳﻌﻨﻲﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻴﺪ‪ ،‬ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺩﺍﺩﻳﻢ‪ .‬ﻳﻚ ﺁﻳﺔ ﺩﻳﮕﺮ‬ ‫ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﺻﺮﻳﺢ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﮔﺸﺘﻢ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻜﺮﺩﻡ‪ .‬ﺧﻼﺻﻪﺍﺵ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺷﻤﺎ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺁﻣﺪﻳﺪ‪ ،‬ﺍﺻﻼ‬

‫ﻫﻴﭻﭼﻴﺰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻴﺪ] ﻣﻨﻈﻮﺭ‪ ،‬ﺁﻳﺔ ‪ ۷۸‬ﺳﻮﺭﺓ ﻧﺤﻞ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻭﺍﷲ ﺍﺧﺮﺟﻜﻢ ﻣﻦ ﺑﻄﻮﻥ ﺍﻣﻬﺎﺗﻜﻢ ﻻ ﺗﻌﻠﻤﻮﻥ ﺷﻴﺌﺎ ﻭ ﺟﻌﻞ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٢١‬‬

‫ﻟﻜﻢ ﺍﻟﺴﻤﻊ ﻭ ﺍﻻﺑﺼﺎﺭ ﻭ ﺍﻻﻓﺌﺪﻩ ﻟﻌﻜﻢ ﺗﺸﻜﺮﻭﻥ"[ ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ‪ ،‬ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻳﺎﺩ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭ ﺑﺮﺍ ﻫﻤﻴﻦ‪،‬‬ ‫ﺑﺮﺍ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﻳﺎﺩ ﮔﺮﻓﺘﻦ‪ ،‬ﺛﻮﺍﺑﻬﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺫﻛﺮ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺗﺎﺋﻴﺪ ﻛﺮﺩﻩ ﻳﺎﺩ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺭﺍ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻌﻴﺖ‪ ،‬ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﭼﮕﻮﻧﮕﻲ‬ ‫ﺧﺼﻮﺻﻴﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖﻛﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭﻭﻳﻪ‪ ،‬ﺁﻧﻄﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭﻭﻳﺔ ﺩﻳﮕﺮ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻃﻮﺭ‪ .‬ﻣﺜﻼ ً ﮔﺎﻫﻲ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﺪ ﺩﺭ ﻳﻚ‬ ‫ﺣﻮﺽ‪ ،‬ﺭﻭ ﺣﻮﺽ ﻳﺦ ﺯﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺣﻮﺽ‪ ،‬ﺁﺏ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺁﺏ ﺩﺭﻭﻥ ﺣﻮﺽ‪ ،‬ﺧﺼﻮﺻﻴﺎﺗﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ :‬ﺍﮔﺮ ﻳﻚ‬ ‫ﻗﻄﺮﻩ ﺟﻮﻫﺮ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﺁﺏ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﻢ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ؛ ﺧﺎﺻﻴﺖ ﺳﻴﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻳﻚ ﻗﻄﺮﻩ ﺍﮔﺮ ﻧﺠﺲ ﺩﺍﺧﻞ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ ‪ -‬ﺍﮔﺮ‬ ‫ﺁﺏ ﻗﻠﻴﻞ ﺑﺎﺷﺪ ‪ -‬ﻫﻤﻪ ﻧﺠﺲ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻳﺦ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺻﻔﺮ ﻭ ﺯﻳﺮ ﺻﻔﺮ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﺩ‪ :‬ﺍﺛﺮ ﺿﺮﺑﻪ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻪ‬ ‫ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻮﺝ ﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺟﺎﻫﺎ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻣﺰﻩﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻭﺍﺭﺩﻛﻨﻴﺪ‪ ،‬ﺑﺠﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ‪ .‬ﺳﻴﺎﻝ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺟﻮﻫﺮ‬ ‫ﺑﺮﻳﺰﻳﻢ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﻳﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺧﺼﻮﺻﻴﺎﺕ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭﻭﻳﺔ ﺩﻳﮕﺮ‪ ،‬ﺧﺼﻮﺻﻴﺎﺕ ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻫﺮ ﺩﻭ‪ ،‬ﺩﻭ ﺭﻭﻳﻪ‬ ‫ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺘﻨﺪ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﻳﺦ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻳﺮ ﺻﻔﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺗﺤﺖ ﻧﻈﺎﻡ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭﻭﻳﻪ ﺩﻳﮕﺮ‪ ،‬ﺩﺭ ﻧﻴﻢ ﺩﺭﺟﻪ‪ ،‬ﺑﺎﻻ ﺻﻔﺮ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﺼﻮﺻﻴﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺽ ﻛﻨﻴﻢ ﭼﻮﺑﻲ ﺑﺮ ﺭﻭ ﺁﺏ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺗﻤﺎﻡ‬ ‫ﺧﺼﻮﺻﻴﺎﺗﻲ ﻛﻪ ﻳﺦ ﺩﺍﺷﺘﻪ‪ ،‬ﭼﻮﺏ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﭼﻮﺏ ﺭﻭ ﺁﺏ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﺏ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻮ ﺍﺯ ﻳﺦ ﻫﻢ ﻧﺎﺯﻛﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻭﻟﻮ ﻳﺦ‪،‬‬ ‫ﺳﻔﺖﺗﺮ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻫﺮﻗﺪﺭ ﻫﻢ ﻧﺎﺯﻙ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺭﻭﻳﺔ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﺏ ﺣﺴﺎﺏ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻳﺦ‪ ،‬ﻫﺮ ﻗﺪﺭ ﻫﻢ ﺿﺨﻴﻢ ﻭ ﺳﻔﺖ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺭﻭﻳﺔ‬ ‫ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﺁﺏ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺻﻲ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﺼﻮﺻﻴﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ ‪ ،‬ﺑﺎ ﺩﻭ ﺭﻭﻳﻪ ﻭﻟﻮ ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ‬ ‫ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺍﻳﻨﭽﻨﻴﻨﻲ ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﺍﻳﻦ ﻳﺦ‪ ،‬ﭼﻮﻥ ﻳﻚ ﺭﻭﻳﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﺏ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺁﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺁﺏ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﺜﻞ ﺗﺨﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ‬ ‫ﻧﻮﺭ ﺑﻮﺩﻩ‪ ،‬ﺁﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ " ،‬ﻋﻠﻢ ﺁﺩﻡ ﺍﻻﲰﺎﺀ ﻛﻠﻬﺎ " ﺩﺭ ﺁﻥ ﻭﺿﻌﻴﺖ‪ ،‬ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻪ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﻲ ﺩﺍﺧﻞ ﺟﻮ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺪ ﻛﻪ‬

‫ﻣﻨﺠﻤﺪ ﺷﺪ‪ ،‬ﺭﻭﻳﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺤﻜﻮﻡ ﺑﻪ ﻧﻈﺎﻡ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺎﻡ ‪ ،‬ﺩﺭ ﺟﻬﻞ ﻣﺮﻛﺐ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺁﻥ‬ ‫ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻓﺮﻕ ﺗﺨﺘﻪ ﻭ ﻳﺦ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﺨﺘﻪ‪ ،‬ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺳﻴﺎﻝ ﺷﺪﻥ ﻭﻣﻮﺝ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻳﺦ‪ ،‬ﺍﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺗﺨﺘﻪ ﻫﻢ‬ ‫ﺿﺨﻴﻢ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺫﺍﺗﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺧﺼﻮﺻﻴﺎﺕ ﺁﺏ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻳﻌﻨﻲ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄﻲ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﻴﻢ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻊ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ‬ ‫ﺁﻭﺭﻳﻢ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻭﺿﻊ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺵ ﺑﺪﻫﻴﻢ‪ ،‬ﺍﺯ ﺁﻥ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﺣﺎﻝ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻋﻠﻤﻲ‪ :‬ﺑﺎﺯﻫﻢ ﻣﺜﺎﻟﻲ ﺭﺍ ﻋﺮﺽ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ .‬ﻳﻚ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺳﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ‪ .‬ﻳﻚ ﮔﺮﺑﻪ ﻭ ﻳﻚ‬ ‫ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺭﺍ ﻣﻲﺁﻭﺭﻳﻢ‪ .‬ﺑﺮﺍ ﮔﺮﺑﻪ‪ ،‬ﻳﻚ ﻳﻮﻧﺠﺔ ﺑﺎ ﻃﺮﺍﻭﺕ ﻭ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻭ ﺧﻮﺷﻤﺰﻩ ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﮔﺮﺑﻪ‪ ،‬ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻋﻠﻤﻲ ﺑﺮﺍ‬ ‫ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﻳﻦ ﻳﻮﻧﺠﻪ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺍﮔﺮ ﻣﺸﺎﻡ ﮔﺮﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﻥ ﻳﻮﻧﺠﻪ ﺭﺍ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺩﻫﺪ‪ ،‬ﺭﻭﺣﺶ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺁﻥ ﺭﺍ‬ ‫ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺗﺨﺘﻪﺍ ﻫﻢ ﻛﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺁﺏ ﺷﺪﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﻜﻪ ﺑﺮﺍ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻫﻢ ﺍﮔﺮ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦﮔﻮﺷﺘﻬﺎ ﺭﺍ‬ ‫ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﻢ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﻳﻚ ﻋﺪﻩ ﺧﺎﺻﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪] .‬ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺭﺍ‬ ‫ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ[‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺩﺭ ﺑﻴﻨﺎﺋﻲﻫﻢ ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ ﻫﺎﺋﻲ ﻫﻢﻛﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ‪ ،‬ﺍﺩﺭﺍﻛﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴﻬﺎ‬ ‫ﺷﺎﺥ ﻭ ﺷﺎﻧﻪ ﻣﻴﻜﺸﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻭ ﺑﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻳﺎﺩ ﺩﺍﺩﻳﻢ ﻛﻪ ﻣﺜﻼ ﺳﺒﺪ ﺭﺍ ﺭﻭ ﮔﺮﺩﻥ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻣﻲ ﺍﻧﺪﺍﺯﻳﻢ ﻭ‬ ‫ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺍﺯ ﻓﻼﻥ ﻣﻐﺎﺯﻩ ﮔﻮﺷﺖ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﺮﺩ‪ .‬ﺧﻮﺏ ﺍﻳﻦ ﭼﻴﺰ‬

‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺁﺑﺎﺀ ﻭ ﺍﺟﺪﺍﺩ ﻣﺎ‪ ،‬ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ‪ ،‬ﺍﻳﻨﻜﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﻜﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬

‫ﻣﻲﺩﻳﺪﻳﺪﻛﻪ ﺍﻻﻏﻲ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﺎﻍ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﺭ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺗﺐ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻛﻮﭼﻪ ﻭ ﻳﻚ ﺭﺍﻩ ﻣﻲ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﻣﻴﺒﺮﺩ‪ .‬ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺍﺩﺭﺍﻛﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻥ‬ ‫ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﻜﺎﺭ‪ ،‬ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻣﻴﻜﺮﺩ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻭ ﻧﻘﺶ ﻣﻲﺑﺴﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪﻫﺎ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﻻﺯﻡ ﻧﺒﻮﺩ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ‪ .‬ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺯ ﺑﺎﻍ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٢٢‬‬

‫ﺗﺎ ﻣﺤﻞ ﺍﻧﺒﺎﺭ ﻳﺎ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﻣﻲﺁﻣﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺁﻥ ﻣﻲ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺁﻳﺎ ﺣﻴﻮﺍﻥ‪ ،‬ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ ﺩﺍﺭﺩ؟ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻧﻘﺸﻲ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﺩﺭﺍﻛﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻥ‪ .‬ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻫﻤﺔ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ‪ ،‬ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺁﺩﺭﺳﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺩﻳﮕﺮ‬ ‫ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ‪ .‬ﻛﻪ ﻓﻼﻥﺟﺎ ﺭﺳﻴﺪ ﻓﻼﻥ ﻋﻼﻣﺖ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻦ ﻭ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﺭﻭ ﻋﻠﻤﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺁﺩﺭﺱ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻳﻌﻨﻲ‬ ‫ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﻋﻠﻢ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺁﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻮﺭ ﻭ ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ ﭘﺎﻙ‪ ،‬ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﻲ ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻮ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺪ‪) ،‬ﻣﺜﻞ( ﺁﺏ ﺣﻮﺽ ﻭﻗﺘﻲ‬ ‫ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﺍﻧﺠﻤﺎﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ ﺁﻥ ﻧﻈﺎﻡ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ؛ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻨﺠﻤﺪ ﺷﺪ )ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻧﻈﺎﻡ ﻧﻮﺭ (‪ ،‬ﺧﺎﺻﻴﺖ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺎﻡ‪ ،‬ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻧﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻲ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﻌﻨﺎ ﻛﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﺍﺯ ﻧﻮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺍﺩ‪.‬‬ ‫ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻋﻠﻢ ﺑﺮﺳﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﻼ ﻣﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪﺍﻳﻢ‪ ،‬ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﺭ ﻓﻼﻥ ﻗﺎﺭﻩ ﻭ ﺩﺭ ﻓﻼﻥ ﺟﻨﮕﻞ ﻓﻼﻥ ﻣﻴﻮﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﻣﺰﻩ ﻭ ﺧﺼﻮﺻﻴﺎﺕ ﺧﻮﺷﻤﺰﺓ‬ ‫ﻓﻼﻥ‪ .‬ﻣﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﺟﻬﻞ ﻣﺮﻛﺐ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺜﻼ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ ﻭ ﭘﺎﻛﻲ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻲ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﺮﺳﻴﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﺍﻣﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻋﻠﻤﻲ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ‪ .‬ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻛﺴﻲ ﻳﻚ ﺩﺍﻧﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻴﻮﻩ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺩﻫﺎﻥ ﮔﺬﺍﺷﺘﻴﻢ ﻭ ﻣﺰﺓ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻴﻢ‪،‬‬ ‫ﺣﺎﻻ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻣﺎ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﻮﻩ ﺁﺷﻨﺎ ﺑﻮﺩﻳﻢ ﻛﻪ ﻣﺜﻼ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻟﺬﺕ ﺑﺒﺮﻳﻢ‪ .‬ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺩﺍﺩ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﻮﻩ ﻛﻪ‬ ‫ﻣﻴﺨﻮﺭ ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﻟﺬﺕ ﺑﺒﺮ ؟ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻛﺴﻲ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻳﺎﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺷﺘﺎﻥ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻫﺎ! ﻭ ﺍﻻ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺧﺠﻞ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﻲ! ﭘﺲ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﺮﺳﻴﺪﻳﻢ‪ ،‬ﺟﻬﻞ ﻣﺮﻛﺐ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ‪ .‬ﻻﺯﻡ ﺑﻮﺩﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﭼﺸﺎﺋﻲ ﻭ ﺑﻮﻳﺎﺋﻲ ﺩﺭ ﻣﻦ ﻧﻘﺶ‬ ‫ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺧﻴﺎﻻﺕ‪ ،‬ﭼﻨﻴﻦ ﭼﻴﺰ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺧﻼﻑ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺳﻴﺪ‪ ،‬ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺍﺯ ﺍﻭﻝ ﺧﻠﻘﺖ‪ ،‬ﺑﺎ ﺁﻥ‬ ‫ﺁﺷﻨﺎ ﺑﻮﺩﻩ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻋﻠﻤﻲ ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻲ ﺭﻭﺡ ﻣﻦ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺁﻥ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻓﻀﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺷﺪ‪ ،‬ﺧﺎﺻﻴﺖ‬ ‫ﺁﻥ ﺁﺏ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪﻛﺮﺩ‪ .‬ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﺣﻖ‪ ،‬ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻋﻠﻢ ﺭﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﺒﻮﺩ‪ ،‬ﻋﻠﻢ‪ ،‬ﻣﺤﺎﻝ ﺑﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﻳﻚ ﻋﺪﻩ ﻛﻪ ﻧﻘﺶ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺍﻧﻜﺎﺭ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻏﺬﺍ ﻛﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻌﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﻣﻌﺪﻩ ﺧﻮﺩﺵ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻫﻀﻢ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺩﺵ‬ ‫ﺣﺮﻛﺎﺗﻲ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ ﺍﻟﻲ ﺁﺧﺮ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺭﻭﺡ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﻧﻤﻴﻜﺮﺩ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺪﻩ ﻳﻚ ﻛﻴﺴﻪ ﺍ ﺑﻴﺶ‬ ‫ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﻳﻚ ﻗﻄﺮﻩ ﺁﺏ ﻫﻢ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺮﻳﺰ ﻣﻴﮕﻨﺪﺩ‪ .‬ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﻮﻩ ﺭﺍ ﺭﻳﺨﺘﻴﻢ ﻭ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺪﻩ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻫﻀﻢ ﻛﺮﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺭﻭﺡ ﻧﺒﻮﺩ‪ ،‬ﻫﻀﻤﻲ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﻤﻴﮕﺮﻓﺖ‪ .‬ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﻛﻪ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺍﻧﻜﺎﺭ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪،‬‬ ‫ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺧﻮﺏ ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻣﺎ ﺍﺻﻼ ﻏﺬﺍ ﺩﺭ ﻣﻌﺪﻩ ﻧﻤﻴﺮﻳﺰﻳﻢ ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﺭﻭﺡ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻨﻜﺎﺭ ﺭﺍ‬ ‫ﺑﻜﻨﺪ؟ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺷﻤﺎ ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﻟﺠﺎﺟﺖ ﻭ ﻋﻨﺎﺩﻛﻨﻴﺪ‪ ،‬ﻳﻚ ﺻﺤﺒﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﺍﻧﻜﺎﺭ ﻧﻤﻴﻜﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺪﻩ‬ ‫ﭼﻴﺰ ﺑﺮﻳﺰﻳﻢ‪ .‬ﻣﺎ ﮔﻔﺘﻴﻢ ﻣﻌﺪﻩ ﻣﺴﺘﻘﻼ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻠﻲ ﺧﺪﺍ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﻳﻚ ﻗﻄﺮﻩ ﻏﺬﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻛﻬﻒ ﺳﻴﺼﺪﻭ ﻧﻪ ﺳﺎﻝ ﺑﺪﻭﻥ ﺫﺭﻩﺍ ﻏﺬﺍ‬ ‫ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺍﺭﺍﺩﺓ ﺧﺪﺍ ﭼﻴﺰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎﺳﺖ‪ .‬ﻧﻈﺎﻡ ﺧﻠﻘﺖ ﺭﺍ ﻃﻮﺭ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﻛﻪ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﻓﻮﻕ ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﺧﺎﻟﺖ‬ ‫ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮﻛﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺗﺎ ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺣﺮﻛﺖ‪ ،‬ﺧﻠﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﻭﻟﻲ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻧﻈﺎﻡ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺴﺘﻘﻼ‬ ‫ﺍﻳﻨﻜﺎﺭ ﺭﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺧﻼﺻﺔ ﺑﺤﺚ ﺍﻳﻦ ﺷﺪ ﻛﻪ‪:‬‬

‫ﻧﻪ اﯾﻨﻄﻮر اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﮕﻮﺋﯿﻢ اﺣﺘﯿﺎج ﺑﻪ ﻋﻠﻢ و آﻣﻮزش ﻧﺪارﯾﻢ؛ وﻟﺶ ﮐﻦ و ﺑﺮو ﭼﻨﺪ رﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎز ﺷﺐ ﺑﺨﻮان ﺑﻪ ﻗﻠﺒﺖ اﻟﻬﺎم‬

‫ﻣﯿﺸﻮد و ﻧﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﮕﻮﺋﯿﻢ ﺑﺎ آزﻣﺎﯾﺸﺎت ﺗﺠﺮﺑﯽ و ﻋﻠﻤﻬﺎي ﻟﻔﻈﯽ ﻣﯿﺘﻮاﻧﯿﻢ ﺑﻪ آن ﺑﺮﺳﯿﻢ‪ .‬ﻫﺮ دو ﺑﻪ ﻫﻢ ﮔﺮه ﺧﻮرده و ﻫﺮ دو ﺑﺎﯾﺪ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٢٣‬‬

‫ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ اﻧﺴﺎن ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺑﻪ ﻋﻠﻢ ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﻣﺎ اﺣﺘﯿﺎج ﺑﻪ ﻋﻠﻮم ﺗﻌﻠﯿﻤﯽ و رﯾﺎﺿﺘﻬﺎي ﺳﺨﺖ آﻣﻮزﺷﯽ دارﯾﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻪ ﻣﺴﺘﻘﻼً ‪ .‬ﺑﻠﮑﻪ‬

‫ﺑﺮاي اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺎ را آﻣﺎده ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ از ﻃﺮﯾﻖ ﻋﻤﻞ ﺑﻪ ﻋﻠﻮم ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﯿﻢ ﮐﻪ آﻧﺠﺎ ذﮐﺮ اﺳﺖ‪ .‬در اﺑﺘﺪا اﯾﻦ ﻋﻠﻮم آﻣﻮزﺷﯽ‪ ،‬ﯾﮏ ﻧﻮع‬

‫ﺗﻐﺬﯾﮥ ﻣﺎﺳﺖ اﻣﺎ در ﺑﺎﻻﺗﺮ ]ﻓﺮق ﻣﯿﮑﻨﺪ[ ‪.‬‬

‫]ﻣﺜﻞ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﻛﻪ[ ﺑﭽﻪﺍ ﺩﺭ ﻣﺪﺭﺳﺔ ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻲ‪ ،‬ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺩﺭﻙ ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺑﭽﮕﻲ ﺑﺎ ﻟﻬﻮ ﻭ ﻟﻌﺐ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ‬ ‫ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻟﺬﺕ ﺑﻬﺮﺓ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ ﺑﺒﺮﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ‪ ،‬ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻴﺪ ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﺳﺎﻟﮕﻲ ﺍﺯ ﻛﻨﻜﻮﺭ ﻗﺒﻮﻝ ﺷﺪﻩ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻟﺬﺗﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻼ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺳﺎﺯ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻚ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻛﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﭼﻬﺎﺭ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ‬ ‫ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺻﻼ ً ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺻﺪﺍﻳﺶ ﻫﻢ ﻧﻜﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺍﻣﺎ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻲ‪ ،‬ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺯﻧﺪﮔﻲ‪ ،‬ﺍﺯ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻳﻬﺎ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺯﻧﺪﮔﻲ‪،‬‬ ‫ﺣﺘﻲ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻋﻠﻮﻡ ﺫﻫﻨﻲ ﻫﻢ ﻟﻬﻮ ﻭ ﻟﻌﺐ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬ ‫" ﻭ ﻣﻦ ﺍﻋﺮﺽ ﻋﻦ ﺫﻛﺮﻱ ﻓﺎﻥ ﻟﻪ ﻣﻌﻴﺸﺔﹰ ﺿﻨﻜﺎ " ) ﻃﻪ ‪ (۱۲۴‬ﻳﻌﻨﻲ ﻫﺮ ﻛﺲ ﺍﺯ ﺫﻛﺮ ﻣﻦ )ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻻﺍﻟﻪ ﺍﻻﺍﷲ ﻟﻔﻈﻲ؛ ﺑﻠﻜﻪ ﻫﻤﺎﻥ‬ ‫ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﺣﻘﺎﻳﻘﻲﻛﻪ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻛﺎﺭ ﻛﻨﻴﻢ ﺑﻪ ﻇﻬﻮﺭ ﺑﺮﺳﺪ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻋﻠﻢ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﺩﻧﻴﺎ‬ ‫ﺩﻳﮕﺮﻛﻨﺪ‪ (.‬ﺩﻭﺭ ﻭ ﺍﻋﺮﺍﺽ ﻛﻨﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍ ﺍﻭ ﻣﻌﻴﺸﺖ ﺗﻨﮕﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻧﻜﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ‬ ‫ﻳﻚ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺗﻨﮕﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻓﻼﻥ ﻗﺎﺭﻩ‪ ،‬ﺍﺻﻼ ﺍﺳﻢ ﺑﺮﻕ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﺸﻨﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﺟﺸﻦ ﺍﻭ ﺩﻭ ﺗﺎ ﭼﺮﺍﻍ ﮔﺮﺩ‬ ‫ﺳﻮﺯ ﺍﺿﺎﻓﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺟﻬﻞ ﻣﺮﻛﺐ ﺍﺯ ﺑﺮﻕ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ ﻫﻢ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﭼﻪ ﺟﺸﻨﻲ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻳﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺳﻮﺳﻜﻲ ﺩﺭ ﻓﺎﺿﻼﺏ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ‪ ،‬ﻟﺬﺕ ﻫﻢ ﻣﻴﺒﺮﺩ؛ ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﭘﺴﺖ ﺷﺪﻩ ﻛﻪ ﺍﺻﻼ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﺩ‬ ‫ﺍﻣﺎ ﺁﻳﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﺩ‪ ،‬ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﻭ ﻟﺬﺗﺒﺨﺶ ﺍﺳﺖ؟ !‬ ‫] ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ [ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﺴﻲ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻧﻪ؛ ﻣﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺎﻟﺘﻲ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻧﻤﻴﻜﻨﻢ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﻫﻢ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺁﻳﻪ‪ ،‬ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺯﻧﺪﮔﻲ‪ ،‬ﺗﻨﮓ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﻌﻨﺎ‪ ،‬ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺫﻛﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﺭ‬ ‫ﺟﻠﺴﻪ ﺑﻌﺪ ﺑﺮﺭﺳﻲ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺁﻳﻪﺍ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺑﺮﺍ ﺟﻠﺴﻪ ﺑﻌﺪ ‪ .‬ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬ ‫" ﺍﻭﻻ ﻳﺬﻛﺮ ﺍﻻﻧﺴﺎﻥ ﺍﻧﺎ ﺧﻠﻘﻨﺎﻩ ﻣﻦ ﻗﺒﻞ ﻭ ﱂ ﻳﻚ ﺷﻴﺌﺎ " ) ﻣﺮﻳﻢ ‪ . (۶۷‬ﺟﻠﺴﺎﺕ ﺑﻌﺪ ﻋﺮﺽ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺫﻛﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ‬ ‫ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﺸﻮﺩ ﺗﺎ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺫﻛﺮ ﺭﺏ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ ﻣﺘﻦ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺫﻛﺮ‪ ،‬ﻧﻴﺎﺯ ﺣﻴﺎﺗﻲ ﺩﺍﺭﻳﻢ؟!‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﺳﻲﺍﻡ‬

‫ذﮐﺮ)‪(1‬‬

‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‬ ‫ﺧﻼﺻﺔ ﺑﺤﺚ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ ﺍﻳﻦ ﺷﺪﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﻳﻚ ﺭﻭﻳﻪﺍﺵ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻋﻠﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﻳﺔ ﺩﻳﮕﺮ‪ ،‬ﻫﻴﭻ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ‬ ‫ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺣﻮﺍﺳﻴﻜﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ‪ ،‬ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺩﺭ ﻧﻔﺲ‪ ،‬ﻧﻘﺶ ﻣﻲﺑﻨﺪﺩ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ‬ ‫ﺁﻳﺎﺗﻴﻜﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﺁﺩﺭﺱ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﻬﻴﻪ ﻛﻨﻢ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺁﻳﺔ ‪ ۷۸‬ﺳﻮﺭﺓ ﻧﺤﻞ‬

‫ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻭ‪‬ﺍﻟﻠﹼﻪ‪ ‬ﺃﹶﺧ‪‬ﺮ‪‬ﺟ‪‬ﻜﹸﻢ ﻣ‪‬ﻦ ﺑ‪‬ﻄﹸﻮﻥ‪ ‬ﺃﹸﻣ‪‬ﻬ‪‬ﺎﺗ‪‬ﻜﹸﻢ‪ ‬ﻻﹶ ﺗ‪‬ﻌ‪‬ﻠﹶﻤ‪‬ﻮﻥﹶ ‪‬ﺷﻴ‪‬ﺌﹰﺎ ﻭ‪‬ﺟ‪‬ﻌ‪‬ﻞﹶ ﻟﹶﻜﹸﻢ‪ ‬ﺍﻟﹾﺴ‪‬ﻤ‪‬ﻊ‪ ‬ﻭ‪‬ﺍﻷَﺑ‪‬ﺼ‪‬ﺎﺭ‪ ‬ﻭ‪‬ﺍﻷَﻓﹾﺌ‪‬ﺪ‪‬ﺓﹶ ﻟﹶﻌ‪‬ﻠﱠﻜﹸﻢ‪ ‬ﺗ‪‬ﺸ‪‬ﻜﹸﺮ‪‬ﻭﻥﹶ " ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ‬ ‫ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻪ ﺻﺮﺍﺣﺖ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭ‪ ،‬ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻳﺪ‪ ،‬ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻴﺪ ﻭ ﻣﺎ ﺑﺮﺍ ﺷﻤﺎ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﻋﻠﻢ ﻗﺮﺍﺭ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٢۴‬‬

‫ﺩﺍﺩﻳﻢ ﻛﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻮﺵ ﻭ ﭼﺸﻤﻬﺎﺳﺖﻛﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﺔ ﺁﻥ‪ ،‬ﺑﻪ ﺁﻥ ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ ﻭ ﻋﺮﺽﻛﺮﺩﻳﻢ ﻛﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻭﻗﺘﻲ ﭘﺮﺩﺓ‬ ‫ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻲ ﺑﻪ ﻋﻠﻢ ﻛﺸﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﭘﺮﺩﻩ ﺭﺍ ﻛﻨﺎﺭ ﺑﺰﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻋﻠﻢ ﺑﺮﺳﺪ‪ ،‬ﺫﻛﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ؛ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﺍﺻﻼ‬ ‫ﭘﺮﺩﺓ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻲ ﺑﺮ ﺁﻥ ﻛﺸﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ‪ ،‬ﺫﻛﺮ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﺍ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻋﻠﻤﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ‪ ،‬ﻣﺠﺪﺩﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺁﻥ ﺭﺍ‬ ‫ﻧﮕﻬﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻳﻦ ﺫﻛﺮ‪ ،‬ﻃﺒﻌﺎ ﻣﺮﺍﺗﺒﺶ ﺑﻪ ﺗﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ ﻋﻠﻤﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﻣﺜﺎﻝ‪ ،‬ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺍ ﻋﺮﺽ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﻼ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺻﻮﺭﺕ‪ ‬ﺧﺎﻧﻪ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﻧﻔﺲ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺣﺎﻻ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﭘﺮﺩﺓ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻲ ﺭﺍ‬ ‫ﻛﻨﺎﺭ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﻣﻲ ﺁﻭﺭﺩ‪ .‬ﺷﺄﻥ ﺍﻳﻦ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ ‪ ،‬ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺁﻥ ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﺎ ﻳﻚ ﻛﺴﻲ ﺩﺭ‬ ‫ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮﻥ‪ ،‬ﺣﺎﺩﺛﺔ ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﻛﻲ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺛﺮﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺑﺮ ﺍﻭ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺪﺗﻲ‪ ،‬ﺁﻥ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺣﺎﻻ‬ ‫ﻛﻪ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﻣﻲ ﺁﻭﺭﺩ‪ ،‬ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺛﺮ ﺁﻥ‪ ،‬ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﺛﺮ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ ﻋﻠﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﺔ ﺁﻥ ﺩﻭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺁﺩﺭﺱ ﺁﻥ ﺭﺍ‬ ‫ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻛﺲ ﺩﻳﮕﺮ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ‪ ‬ﺁﻥ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﻣﺜﻼ ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﺯﻟﺰﻟﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻜﺎﻥ‬ ‫ﻭ ﺷﻬﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮﻥ‪ ،‬ﻋﻠﻢ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻜﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻣﺪﺗﻲ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ‪ ،‬ﺍﺯ ﻳﺎﺩﺵ ﻣﻴﺮﻭﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺩﻭﻣﺮﺗﺒﻪ ﻛﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮﺵ ﻣﻲﺁﻳﺪ ﻭ ﺑﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ‪ ،‬ﺍﺛﺮ ﺍﻳﻦ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ ‪ ،‬ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻭﺣﺎﺩﺛﺔ ﻗﺒﻠﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻛﺴﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ‬ ‫ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ ﻛﻪ ﻣﺜﻼ ﺭﺍﺑﻄﺔ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ ﺁﻧﻜﻪ ﺑﺮﺍ ﺍﻭ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ‪ ،‬ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻋﻠﻤﺶ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻋﻤﻴﻖ ﺑﺎﺷﺪﻛﻪ ﻓﺮﺍﺗﺮ ﺍﺯ‬ ‫ﺣﻮﺍﺳﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﺻﻼ ﺭﺍﺑﻄﺔ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻣﺜﻼ ﺟﮕﺮﮔﻮﺷﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ‪ ،‬ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﺭﺍ ﻳﺎ ﻳﻚ ﻣﺎﺩﺭ‬ ‫ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻲ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬ﻣﺪﺗﻲ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ ﻭ ﺭﻓﻘﺎﺀ ﺳﺮﺵ ﺭﺍ ﮔﺮﻡ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺷﺮﺍﻳﻄﻲ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻲ ﻣﻴﻜﺸﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ‬ ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺷﺐ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺎﻧﺔ ﺧﻠﻮﺕ ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺳﺒﺎﺏ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻲ ﻛﻨﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ‪ ،‬ﻭﻗﺘﻲ ﻋﻤﻴﻘﺎ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﺁﻥ ﺟﮕﺮﮔﻮﺷﻪ ﻣﻲ ﺍﻓﺘﺪ‪،‬‬ ‫ﺍﺛﺮ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻤﻴﻖ ﻭ ﺳﻮﺯﻧﺎﻛﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺑﺮﺍ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻳﻦ ﻳﺎﺩ ﻭ ﺫﻛﺮ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻋﻠﻤﻲ ﻣﻴﺪﻫﺪﻛﻪ ﭘﺎﺭﺓ ﺟﮕﺮ ﺍﻭﺳﺖ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ‬ ‫ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻫﻴﭻ ﻭﻗﺖ ﺫﻛﺮ ﺁﻥ ﻭ ﺍﺛﺮ ﺁﻥ ﺣﺎﺩﺛﻪ‪ ،‬ﻣﺜﻞ ﺫﻛﺮ ﺁﺩﺭﺱ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﺫﻛﺮ ﻛﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ‪،‬‬ ‫ﺑﺴﺘﮕﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﻋﻠﻢ ﻭﺁﮔﺎﻫﻴﺶ ﺩﺭﭼﻪ ﻋﻤﻘﻲ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﻄﻠﺐ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻋﻼﻗﻪ ﻭ ﻣﺤﺒﺘﻲﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻋﻤﻖ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﺒﺖ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ‬ ‫ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ‪ ،‬ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻜﺘﻪ ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ‬ ‫ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻣﺜﻼ ﻛﺴﻲ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻭ ﭘﻨﺠﺮﻩﺍ ﻣﻴﺨﺮﺩ‪ ،‬ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻳﻚ ﻛﺎﺭﮔﺎﻩ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ‬ ‫ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﺩﺭ ﻭ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﻭ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ‪،‬‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ‪ ،‬ﺭﺷﺘﺔ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻲ ﺑﺎ ﺩﺭ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﮔﺮ‬ ‫ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﺩﻗﺖ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﻜﻨﺪﻛﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﭼﻮﻥ ﭼﻨﺪ ﺭﺷﺘﺔ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻲ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ‪ ‬ﺍﻭ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ‬ ‫ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻫﺮ ﻣﻴﺰﺍﻥ ﻛﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ‪ ،‬ﻗﻮﻳﺘﺮ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺩﻭﺳﺘﻲ ﻫﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻳﻚ ﻭﻗﺖ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﻛﻪ ]ﺩﺍﺧﻠﻲ ﺍﺳﺖ ﻭ[ ﺧﻴﻠﻲ ﻫﻢ ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺑﺮﺍ ﺧﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻧﺒﻮﺩ‪ ،‬ﭼﻨﺪﺍﻥ ﻣﺸﻜﻠﻲ ﺍﻳﺠﺎﺩ‬ ‫ﻧﻤﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺭﺑﻂ ﺧﺎﻧﻪ‪ ،‬ﺑﺎ ﺩﺭ ﻛﻮﭼﻪ‪ ،‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻧﺒﺎﻟﺶ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﻦ ﻣﻦ ﻭ ﺧﺎﻧﻪ‪ ،‬ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ‪ ،‬ﻗﻮﻳﺘﺮ ﺍﺳﺖ‪،‬‬ ‫ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﻭ ﺑﺮﻋﻜﺲ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٢۵‬‬

‫ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ‪ ،‬ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻓﺮﻭ ﺑﺮﻭﺩ‪ ،‬ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺭﺏ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﭼﻮﻥ ﺭﺑﻄﻲ ﺍﺳﺖ‬ ‫ﺑﻴﻦ ﺍﻭ ﻭ ﺭﺏ‪ ،‬ﺍﺯ ﺍﻭ ﻏﻔﻠﺖ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﻲ ﭼﻴﺰ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﺩ‪ ،‬ﺍﮔﺮ‬ ‫ﺩﻗﺖ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺁﮔﺎﻫﻲﺍﺵ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺗﺒﻪﺍ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﺮﺍ ﻳﻚ ﺑﭽﺔﻛﻮﭼﻚ ﻛﻪ ﻳﻚ ﺍﺳﺒﺎﺏ‬ ‫ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺭﻧﮓ ﻗﺮﻣﺰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭ ﻧﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺒﺎﺏ ﺑﺎﺯ ﺭﺍ‪ ،‬ﺍﺻﻼ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﺪ‪.‬‬ ‫ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﺍﻳﻦ ﺭﻧﮓ ﻗﺮﻣﺰ‪ ،‬ﭼﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺗﻮ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻧﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭ ‪ ،‬ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺍﺻﻼ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﺪ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺍﮔﺮ‬ ‫ﭼﺮﺍﻍ ﺭﺍ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻛﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﺒﻴﻨﺪﻛﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻧﮓ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺮﻣﺰ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﻜﻪ ﺍﺻﻼ ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺮﻣﺰ‬ ‫ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ ﻓﻜﺮ‪ ،‬ﻛﻮﺗﺎﻫﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻬﺶ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺑﻪ ﺑﻴﺮﻭﻧﺘﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻛﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ‪ ،‬ﻧﻮﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ‬ ‫ﭼﻮﻥ ﺭﻓﺖ‪ ،‬ﻗﺮﻣﺰ ﻫﻢ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺑﺎﻃﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﻫﺮﭼﻪ ﺁﮔﺎﻫﻲﺍﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﻣﻲ ﺑﻴﻨﺪﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ‬ ‫ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ‪ ،‬ﺭﺏ ﺍﺵ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻨﺠﺎﺳﺖﻛﻪ ﺫﻛﺮ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺁﻥ‪ ،‬ﻣﻌﻨﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻢ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺫﻛﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ‬ ‫ﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺁﻥ‪:‬‬ ‫" ﺍﻭﻻ ﻳﺬﻛﺮ ﺍﻻﻧﺴﺎﻥ ﺍﻧﺎ ﺧﻠﻘﻨﺎﻩ ﻣﻦ ﻗﺒﻞ ﻭ ﱂ ﻳﻚ ﺷﻴﺌﺎ" )ﻣﺮﻳﻢ ‪ (۶۷‬ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﺑﻘﺮﻩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬ ‫" ﻳﺎ ﺑﲏ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺍﺫﻛﺮﻭﺍ ﻧﻌﻤﱵ ﺍﻟﱵ ﺍﻧﻌﻤﺖ ﻋﻠﻴﻜﻢ " ) ﺑﻘﺮﻩ ‪۴۰‬ﻭ‪ ۴۷‬ﻭ‪ (۱۲۲‬ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﺔ ﺍﺧﻴﺮ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻡ‬ ‫ﺑﻨﻲ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻛﻮﺗﻪ ﺑﻴﻦ ﭼﻮﻥ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﺔ ﻗﺒﻠﻲ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺧﻠﻘﺖ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪،‬‬ ‫ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻛﻪ ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻦ ﺍﻳﻦ ﺁﺏ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ‪ ،‬ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ‪.‬‬ ‫ﺷﺎﻳﺪ ﻛﺴﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺮﻳﻀﻲ‪ ،‬ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﻭ ﻛﻤﺒﻮﺩ ﺟﺴﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻋﻀﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺒﺮ‬ ‫ﺑﺪﻫﺪ‪ ،‬ﻣﺮﻳﺾ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﻫﻴﭻ ﺍﺣﺴﺎﺳﻲ ﺩﺭ ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﻫﻤﺎﻧﻜﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﻳﻀﻲ ﺑﺮﻃﺮﻑ ﺷﺪ‪ ،‬ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﭘﻴﺪﺍ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻓﺮﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ ‪ ،‬ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﺩﺭﺱ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﺑﺎ ﺟﺎﻧﺶ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﻛﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﺏ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺗﻮﺟﻪ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻳﺎﺩﺵ ﻣﻲ ﺭﻭﺩ ﻛﻪ ﺍﺻﻞ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﺳﺖ ]ﻛﻪ‬ ‫ﻓﻘﻂ[ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﺏ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻛﻮﺗﻪ ﺑﻴﻦ ﻭ ﻣﺮﻳﺾ ﺷﺪﻩ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻢ ﻏﺎﻓﻞ ﺷﺪﻩ‪ .‬ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺧﺪﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ؛ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ :‬ﻧﻌﻤﺘﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺩﺍﺩﻡ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﻳﻜﺠﺎ‪ ،‬ﻣﺮﺗﺒﺔ ﺫﻛﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻭﺍﺫﻛﺮ ﺭﺑﻚ ﰲ ﻧﻔﺴﻚ " )ﺍﻋﺮﺍﻑ – ‪(۲۰۵‬‬ ‫ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﺑﻴﺎﻭﺭ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺩﺍﺭ ‪ ،‬ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ‪ ،‬ﺭﺷﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩ ]ﻭﻓﻬﻤﻴﺪ [ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻧﻔﺲ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ‬ ‫ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ‪ ،‬ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﻮ ﺑﻪ ﺭﺏ‪ .‬ﺗﻮ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺭﺏ ﻫﺴﺘﻲ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﺭﺑﺖ ﻫﺴﺘﻲ‪ ،‬ﺍﻳﻨﻬﻤﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭ ‪.‬‬

‫ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺮﺳﻲ )ﻭﺍﺫﻛﺮ ﺭﺑﻚ ( ﺁﻧﺠﺎ ]ﻣﻌﻨﺎ [ " ﰲ ﻧﻔﺴﻚ " ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻳﻚ ﺭﺑﻲ ﺩﺍﺭ ﻭ ﻳﻚ‬ ‫ﻧﻔﺴﻲ ﺩﺍﺭ ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ ‪ ،‬ﻃﻮﺭ ﺑﻪ ﺭﺏ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩﻛﻪ ﻧﻔﺲ‪ ،‬ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﻣﺜﻼ ) ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﺑﺎﺏ‬ ‫ﻣﺜﺎﻝ( ‪ :‬ﻳﻚ ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻳﻚ ﻣﺎﻫﻲ ﺩﺭ ﺗﻮ ﺁﺏ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﻚ ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺭﻃﻮﺑﺖ ﺩﺭ ﺗﻮ ﺁﺏ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ " ﺩﺭﺗﻮ ﺁﺏ " ﺩﻭ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻣﺜﺎﻝ ﺍﻭﻝ‪ ،‬ﺁﺏ ﺑﺮﺍ ﻣﺎﻫﻲ‪ ،‬ﻇﺮﻑ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺩﺭ ﺗﻮ ﺁﺏ ﺍﺳﺖ )ﻓﻲ(‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﻣﺜﺎﻝ ﺩﻭﻡ ‪ ،‬ﺁﺏ ﻇﺮﻑ ﻧﻴﺴﺖ ‪ .‬ﺁﺏ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﻃﻮﺑﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭﻃﻮﺑﺖ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺏ ﺍﺳﺖ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٢۶‬‬

‫ﭘﺲ " ﻭﺍﺫﻛﺮ ﺭﺑﻚ ﰲ ﻧﻔﺴﻚ " ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺗﻮ ﻳﻚ ﻧﻔﺴﻲ ﺩﺍﺭ ﻛﻪ ﺭﺏ ﺩﺭ ﻇﺮﻑ ﻧﻔﺲ ﻣﻦ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ )ﻧﺴﺘﻌﻴﺬ ﺑﺎﷲ (‬ ‫ﺍﻳﻦ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻛﺮﺩﻥ ﺧﺪﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﺮﻙ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﺫﻛﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻔﺲ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﻪ ﺭﺏ ﺗﻮﺟﻪ ﺩﻫﻢ‪ .‬ﻋﺮﺽ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻛﻪ‬ ‫ﺫﻛﺮ‪ ،‬ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﻥ ﻋﻠﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﺮﺽ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻋﻠﻢ ﺑﺮﺳﻴﻢ‪ ،‬ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ‪ ،‬ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﻧﻔﺲ‬ ‫ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺪﻫﻴﻢ‪ .‬ﺑﺎ ﻫﻤﺔ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ ﺑﻪ ﻣﺮﺗﺒﺔ ﺭﺏ‪ .‬ﺫﻛﺮ ﻣﻌﻨﺎ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪" :‬‬ ‫ﻳﺎ ﺍﻳﻬﺎ ﺍﻟﺬﻳﻦ ﺁﻣﻨﻮﺍ ﺍﺫﻛﺮﻭﺍ ﺍﷲ ﺫﻛﺮﺍ ﻛﺜﲑﺍ " )ﺍﺣﺰﺍﺏ – ‪ . ( ۴۱‬ﺭﺏ ]ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻳﻪ ﻗﺒﻞ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ[ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺍﺳﻤﺎﺀﺍﷲ‬ ‫ﺍﺳﺖ‪] .‬ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ [:‬ﺗﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﺟﺎﺋﻴﻜﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﷲ ﺍﺳﺖ‪] .‬ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻲ ﻳﺎﺑﺪ[ ﺗﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﺟﺎﺋﻴﻜﻪ " ﻓﺎﺫﻛﺮﻭﱐ ﺍﺫﻛﺮﻛﻢ‬ ‫" )ﺑﻘﺮﻩ – ‪ .( ۱۵۲‬ﺫﻛﺮ ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻛﻪ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﺪ ﺫﻛﺮ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ‪ ،‬ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻫﻤﻪ‪ ،‬ﺫﻛﺮ ﺍﺯ ﺍﻭﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺫﻛﺮ‪ ،‬ﺑﺴﺘﮕﻲ ﺑﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺁﮔﺎﻫﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻳﻢ ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺫﻛﺮ‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﻤﻖ ﻣﻴﺮﺳﺪ‪ ،‬ﺯﻧﺪﮔﻲ‬ ‫ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ ﻣﻌﻨﺎ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻋﺮﺽ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻛﻪ ﻳﻚ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺁﮔﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺁﺩﺭﺳﻲ ﺩﺍﺷﺘﻪ‪ ،‬ﺑﺎ ﺁﻥ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻋﻠﻢ‬ ‫ﺑﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﻟﺒﻨﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ‪ ،‬ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﻪ ﻳﺎﺩﺵ ﺑﻴﻔﺘﺪ‪ ،‬ﺍﺛﺮ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺫﻛﺮ ﺩﺭ ﺣﺎﻻﺕ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﻭ ﻳﻜﻲ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻪ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﺛﺮ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺁﻧﻜﺲ ﻛﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ ﺫﻛﺮ‪،‬‬ ‫ﺫﻛﺮ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﺁﻧﻜﻪ ﺫﻛﺮ ﺭﺏ ﺭﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻋﻴﺶ ﻭ ﺷﺎﺩﺍﺑﻲ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺗﺎ‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﭘﺲ‬ ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻟﻬﻲ ﻣﻴﺮﺳﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﺧﺪﺍ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ ﮔﻮﺷﻪﺍ ‪ ،‬ﻳﻚ ﺁﺩﻡ ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ‬ ‫ﭼﻴﺰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ]ﻓﺮﺩ [ ﺑﻪ ﻗﺪﺭ ﺑﻪ ﺑﻲ ﻧﻴﺎﺯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻛﻪ ﺍﺻﻼ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺑﺮﺍ ﺍﻭ ﺷﺒﻴﻪ ﺯﻧﺪﺍﻥ‬ ‫ﻣﻴﺸﻮﺩ‪] .‬ﺑﻌﻀﻲ ﻫﺎ[ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺁﻗﺎ‪ ،‬ﭼﻘﺪﺭ ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ ﻧﻤﻲ ﺁﻳﺪ ﺩﺭ ﺑﮕﻮ ﻭ ﺑﺨﻨﺪ ﻭ ﻓﻮﺗﺒﺎﻝ ﺷﺮﻛﺖ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﺻﻼ ﺗﻮﺟﻪ‬ ‫ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻛﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﺋﻴﻜﻪ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻟﺬﺗﻬﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺑﺮﺍ ﺍﻭ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻟﺬﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ‬ ‫ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻣﻲ ﺁﻳﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ‪ ،‬ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﺩ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ‬ ‫ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﺷﺮﻛﺖ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ‪ ،‬ﻛﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﺭﻭﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻓﺮﻕ ﺍﺳﺖ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻜﺴﻲ ﻛﻪ‬ ‫ﺻﺎﺣﺐ ﺫﻛﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﻧﺪﺍﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﺎ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺍﻫﻞ ﺫﻛﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺭﺋﻴﺲ ﻳﻚ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻛﻮﭼﻚ ﺷﺪﻩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺎﻧﺪﺍﺭ ﺑﻮﺩﻥ ‪،‬‬ ‫ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﻫﻴﭽﻴﻚ ﺍﺯ ﺑﺎﺯﻳﻬﺎ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﺩﻫﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ ]ﻏﻴﺮﺍﻫﻞ ﺫﻛﺮ [ ﺍ ﺑﺴﺎ‬ ‫ﺩﺭ ﻳﻚ ﺍﺩﺍﺭﺓﻛﻮﭼﻚ‪ ،‬ﻣﺸﻜﻼﺕ ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻘﻼﺏ‪ ،‬ﺑﻪ ﺭﻫﺒﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻌﻈﻢ ﺭﻫﺒﺮ ]ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ[ ﻭ‬ ‫ﺭﻫﺒﺮ ﻭﻻﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ‪ ،‬ﺷﻌﺎﻋﻲ ﺍﺯ ﻭﻻﻳﺖ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺳﺖ‪] ،‬ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ[ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺣﺮﻛﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺳﺪ ﻛﻪ ﺳﻴﺎﺳﺖ‪،‬‬ ‫ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻫﺪﻑ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻧﻪ ﺩﻳﻦ ﺍﺯ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺟﺪﺍﺳﺖ ]ﻭ ﻧﻪ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺍﺯ ﺩﻳﻦ‪ [.‬ﻧﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭﺍﺭﺩ‬ ‫ﺷﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭﺍﺭﺩ ﻧﺸﻮﻳﺪ‪ ،‬ﻳﻚ ﺁﺩﻡ ﻛﻮﺗﻪ ﻓﻜﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﻳﺪ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﻳﻌﻨﻲ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭ ﺍﺩﺍﺭﺓ ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﺍﻫﻞ‬ ‫ﺫﻛﺮ‪ ،‬ﻳﻚ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺳﺖ؛ ﻣﺜﻞ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻳﻨﻲ‪ .‬ﻛﻮﭼﻜﺘﺮﻳﻦ ﻟﺬﺕ ﻧﻔﺴﺎﻧﻲ ﺑﺮﺍ ﻣﺪﻳﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﺳﺘﺎ ﺫﻛﺮ ﻣﻲ‬ ‫ﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﺭﻧﮓ ﺫﻛﺮ ﻭ ﺍﺛﺮ ﺫﻛﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﻪ ﺳﻮ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﻭﻻﻳﺖ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻭ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﻭﻻﻳﺖ ﺍﷲ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ‬ ‫ﺣﻜﻮﻣﺖ ﻇﻬﻮﺭ ﺣﻀﺮﺕ‪ ،‬ﺑﺮﻛﺖ ﺁﻥ ﺣﻜﻮﻣﺖ‪ ،‬ﺣﺘﻲ ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﺍﺛﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ؛ ﻭﻗﺘﻲ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺑﺮﺍﺳﺎﺱ ﺫﻛﺮ ﺷﺪ‪،‬‬ ‫ﻃﻮﺭﻳﻜﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺣﻀﺮﺕ ]ﻋﻠﻲ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ [ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺁﻗﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ‪ ،‬ﺭﻭﺯﻫﺎ‬ ‫ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭﺍﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺩﻩ ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﻔﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ ﻣﺎﻫﻬﺎ ﻭ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ‪ .‬ﺭﺍﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪﻛﻪ‬ ‫ﭼﻄﻮﺭ ﭼﻨﻴﻦ ﭼﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ؟ ﻓﺮﻣﻮﺩ‪ :‬ﺧﺪﺍ ﺍﻣﺮ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺣﺮﻛﺖ ﺍﻓﻼﻙ‪ ،‬ﻃﻮﺭ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﻲ ﺍﻓﺘﺪ‪ .‬ﻳﺎ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٢٧‬‬

‫ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺁﻧﺤﻀﺮﺕ‪ ،‬ﮔﺮﮒ ﺑﺎ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺩﺭ ﻳﻜﺠﺎ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺯﻣﺎﻧﻴﻜﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﻋﻮﺽ ﺷﺪ‬ ‫ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺛﺮ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ‪ .‬ﺁﻧﺠﺎ ]ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺁﻧﺤﻀﺮﺕ [ ﻓﻀﺎﺋﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﻧﻴﺎ‪ ،‬ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻥ‪،‬‬ ‫ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻋﺼﺮ ﺣﺠﺮ ﺣﺴﺎﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻃﻮﺭﻳﻜﻪ ﻣﺜﻼ ﺧﺎﻙ ﺭﺍ ﻭﻗﺘﻲﻛﻨﺎﺭ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﻭ ﻟﻮﻟﻪ ﻛﺸﻴﻬﺎ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﮔﺎﺯ ﻭ ﺁﺏ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻴﻨﻨﺪ‬ ‫ﻳﺎ ﺳﻴﻢ ﻭ ﻻﻣﭗ ﺭﺍ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ ﺑﻴﭽﺎﺭﻩﻫﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺷﻬﺎ ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻲ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﻜﺮﺩﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻟﻬﻲ ﺑﻮﺩ‪ ،‬ﺗﺤﻮﻝ ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻋﻠﻲ ﺍ ﺣﺎﻝ‪ ،‬ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﺳﺎﺱ ﺫﻛﺮ ﺷﻮﺩ‪ ،‬ﻟﺬﺕ‬

‫ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻟﺬﺗﻬﺎ ﻣﺎﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻟﺬﺗﻬﺎ ﻣﺎﺩ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻟﺬﺗﻬﺎ ﺫﻛﺮ ﺍﷲ ﻭ ﺭﺏ ﺍﺻﻼ ﻟﺬﺕ‬ ‫ﺣﺴﺎﺏ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ‪ .‬ﺍﺻﻼ ﻭﺿﻊ ﺯﻧﺪﮔﻲ‪ ،‬ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ‪ ،‬ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﺎﺻﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻧﺪ‪ ،‬ﺩﺭ ﺁﻥ‬

‫ﺯﻣﺎﻥ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﺩﻭﺭﻧﻤﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺍﻟﻬﻲ‪ ،‬ﻳﻚ ﺩﻭﺭﻧﻤﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺭﻭﺷﻦ ﻭ ﻭﺍﻻﺋﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﺯ‬ ‫ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﻴﺎﻃﻴﻦ ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻛﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺟﻨﺎﻳﺎﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ‬ ‫ﻛﻮﺭ ﻭ ﺍﺯ ﺭﻭ ﻟﺠﺎﺟﺖ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪] ،‬ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﺟﻨﺎﻳﺖ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﺑﻤﺐ ﺩﺭ ﺣﺮﻣﻴﻦ ﺷﺮﻳﻔﻴﻦ ﻋﺴﻜﺮﻳﻴﻦ ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺩﺭ ﺳﺎﻣﺮﺍ [‬ ‫ﺍﻧﺸﺎﺀﺍﷲ ] ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻛﻨﺪ[ ﻭ ﺑﻪ ﻛﻮﺭ ﭼﺸﻢ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ‪ ،‬ﺩﺭ ﻇﻬﻮﺭ ﺁﻧﺤﻀﺮﺕ‪ ،‬ﺗﻌﺠﻴﻞ ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪.‬‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﺳﻲ ﻭﻳﻜﻢ‬

‫ذﮐﺮ)‪(2‬‬

‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‬ ‫ﺧﻼﺻﮥ ﺑﺤﺚ ﺟﻠﺴﻪ ﻗﺒﻞ اﯾﻦ ﺷﺪ ﮐﻪ ذﮐﺮ ﯾﻌﻨﯽ ﻋﻠﻤﯽﮐﻪ در ﻧﻔﺲ اﻧﺴﺎن ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺘﻪ و ﭘﺮده ﻧﺴﯿﺎن ﺑﺮآن‬ ‫ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪه‪ ،‬ﭘﺮده را ﮐﻨﺎر ﺑﺰﻧﺪ و دوﺑﺎره ﺑﻪ آن ﻋﻠﻢ ﺑﺮﺳﺪ و ﯾﺎ ﺑﺎﻻﺗﺮ ؛ اﺳﺎﺳﺎً اﻧﺴﺎن ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ آن‬ ‫ﻋﻠﻤﯽﮐﻪ دارد‪ ،‬ﭘﺮدة ﻧﺴﯿﺎن ﺑﺮآن ﮐﺸﯿﺪه ﻧﺸﻮد‪ .‬اﯾﻦ ﻫﻤﺎن ﺣﺎﻟﺘﯽ اﺳﺖ از ذﮐﺮ؛ و ﻋﺮض ﺷﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻋﻠﻢ‪ ،‬ﻫﺮﭼﻪ‬ ‫در ﻧﻔﺲ اﻧﺴﺎن‪ ،‬ﻋﻤﯿﻘﺘﺮ ﻧﻘﺶ ﺑﺒﻨﺪد‪ ،‬ﺑﻪ ﻫﻤﺎن اﻧﺪازه آن ذﮐﺮ ﻫﻢ اﺛﺮش ﻋﻤﯿﻘﺘﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺜﺎل ﻫﻢ ﻋﺮض‬ ‫ﮐﺮدﯾﻢ ﮐﻪ آدرس ﯾﮏ دوﺳﺘﯽ ﮐﻪ در ﺧﺎﻃﺮﻣﺎن ﺑﻮده و ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮدﯾﻢ‪ .‬وﻗﺘﯽ دوﺑﺎره آن آدرس را ﺑﻪ ﯾﺎد ﻣﯽ‬

‫آورﯾﻢ‪ ،‬ﯾﮏ ذﮐﺮي اﺳﺖ اﻣﺎ اﺛﺮ آن در ﺣﺪ آن ﻋﻠﻢ اﺳﺖ‪ .‬ﯾﺎ ﻣﺜﻼً ﻓﺮدي از ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن ﺻﺤﻨﮥ ﯾﮏ ﺣﺎدﺛﻪ دﻟﺨﺮاش را‬

‫ﻣﯽ ﺑﯿﻨﺪ )ﻣﺜﻼً ﺟﻨﮓ‪ ،‬زﻟﺰﻟﻪ و ﯾﺎ ﻃﻮﻓﺎن( ﯾﺎ ﯾﮏ ﺣﺎدﺛﮥ ﺧﻮﺷﺎﯾﻨﺪ ) ﻣﺜﻞ ﺟﻨﮕﻞ و ﻓﻀﺎي ﺳﺮﺳﺒﺰي را ﺑﺎ ﻫﻤﮥ‬ ‫ﻟﻄﺎﻓﺖ و ﻃﺮاوت آن(‪ .‬اﻣﺎ اﺛﺮ ذﮐﺮ اﯾﻦ ﺣﺎدﺛﻪ‪ ،‬ﻋﻤﯿﻘﺘﺮ اﺳﺖ ﯾﺎ ﻣﺜﻼً ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺧﻮدش در آن ﺣﺎدﺛﻪ در ﺻﺤﻨﮥ‬ ‫ﺟﻨﮓ ﺑﻮده‪ ،‬اﺛﺮ ذﮐﺮ آن ﺑﺎز ﻫﻢ ﻋﻤﯿﻘﺘﺮ اﺳﺖ ﯾﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ از درونِ وﺟﻮد‪ ،‬ﯾﮏ ﻋﻠﻤﯽ را داﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺜﻼً ﻓﺮزﻧﺪ‬ ‫دﻟﺒﻨﺪ ﺧﻮدش را از دﺳﺖ داده اﺳﺖ‪ .‬اﻃﺮاﻓﯿﺎن ﺑﻪ ﻫﺮ ﻧﺤﻮي او را ﻣﺸﻐﻮل ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ در اﺛﺮ ﻣﺸﻐﻮﻟﯿﺘﻬﺎ‬

‫ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻓﺮاﻣﻮﺷﯽ ﻣﯿﺮﺳﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺷﺐ وﻗﺘﯽ ﺧﻠﻮت ﻣﯿﺸﻮد و ﻋﻮاﻣﻞ ﻓﺮاﻣﻮﺷﯽ از ﺑﯿﻦﻣﯿﺮود‪ ،‬دوﺑﺎره ﺑﻪ‬ ‫آن ﻋﻠﻢ ﺑﺮﻣﯿﮕﺮدد‪ .‬اﻣﺎ اﺛﺮ اﯾﻦ ذﮐﺮ‪ ،‬ﺑﺴﯿﺎر ﻋﻤﯿﻘﺘﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﺎﻧﻄﻮرﯾﮑﻪ در ﺑﺴﺘﺮ ﺑﯿﻤﺎري‪ ،‬ﻣﻘﺪاري آب از ﺑﺪﻧﺶ‬ ‫رﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬آب‪ ،‬ﺟﺰء وﺟﻮدش اﺳﺖ اﻣﺎ در اﺛﺮ ﺑﯿﻤﺎري‪ ،‬ﻧﺴﯿﺎن ﺑﺮاﯾﺶ ﺑﻮﺟﻮد آﻣﺪه و ﮐﻤﺒﻮد آب را اﺣﺴﺎس‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٢٨‬‬

‫ﻧﻤﯿﮑﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﮔﺮ ﺑﯿﻤﺎري‪ ،‬ﺑﺮﻃﺮف ﺷﺪ و ﯾﺎدش آﻣﺪ‪ ،‬آن ﺗﺸﻨﮕﯽ ﺷﺪﯾﺪيﮐﻪ در وﺟﻮدش اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ ،‬ﻫﻤﺎن‬ ‫ذﮐﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﻫﺮﭼﻪ ﻋﻠﻢ‪ ،‬ﻋﻤﯿﻘﺘﺮ اﺳﺖ‪ ،‬ذﮐﺮش ﻫﻢ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن اﻧﺪازه ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎز اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﻋﺮض ﮐﺮدﯾﻢ ﮐﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ذﮐﺮ ﺧﻮد را در ﻗﺮآن‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﻣﻌﯿﺸﺖ ﻓﺮﻣﻮده اﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﺎﻧﻄﻮرﯾﮑﻪ ﻗﺒﻼً ﮔﻔﺘﯿﻢ‪،‬‬ ‫ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﭘﺎرة ﺗﻦ ﺧﻮد را از دﺳﺖ دادﯾﻢ و دوﻣﺮﺗﺒﻪ ﺑﻪ ﯾﺎد آن ﻣﯽ اﻓﺘﯿﻢ‪ ،‬آن ﻣﻘﺪار ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ وﺟﻮدﻣﺎن‬ ‫اﺳﺖ‪ ،‬ذﮐﺮش ﻫﻢ اﺛﺮ ﺑﯿﺸﺘﺮي دارد‪ .‬ﺗﺎ آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ذﮐﺮ ﺧﻮد‪ ‬ﻣﻮﺟﻮدﯾﺖ ﻣﺎ ﭼﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ؟ ﺗﺎ آﻧﺠﺎ ﺑﺮﺳﯿﻢ ﮐﻪ ﺳﺮ‬ ‫ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺧﻮد‪ ‬ﻣﺎ ﮐﻪ ﻧﺰدﯾﮑﺘﺮ اﺳﺖ از ﺧﻮد‪ ‬ﻣﺎ ﺑﻪ ﺧﻮد‪ ‬ﻣﺎ‪ ،‬ذﮐﺮ او ﭼﻘﺪر زﻧﺪﮔﯿﺴﺎز ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ؟!‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ در آﯾﮥ ‪ 200‬ﺳﻮرة ﺑﻘﺮه ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﺪ ‪ " :‬ﻓﺎذﮐﺮوا اﷲ ﮐﺬﮐﺮﮐﻢ آﺑﺎوﮐﻢ او اﺷﺪ ذﮐﺮا "‬

‫ﯾﻌﻨﯽ اﮔﺮ ﻋﻤﻖ اﺛﺮ ﻋﻠﻢ ﻣﺎ ﺑﺮاي ﯾﮏ آدرس ﮐﻮﭼﻪ‪ ،‬در ﻋﻤﻖ ‪ %15‬ﺑﻮد‪ ،‬اﺛﺮ ذﮐﺮش ﻫﻢ ‪ %15‬ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد و‬ ‫ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺪ ‪ %20‬ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﺑﺮوﯾﻢ ﺗﺎ ﻓﺮزﻧﺪ دﻟﺒﻨﺪ ﻣﺎدري اﺛﺮش در ﻧﻔﺲ او ‪ %70‬ﺑﻮده‪] ،‬اﺛﺮ ذﮐﺮش ﻫﻢ‬ ‫‪ %70‬ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد[ ﺗﺎ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﺧﻮدش‪ ،‬ﺧﻮدش را درﯾﺎﺑﺪ‪ ،‬آﻧﺠﺎ دﯾﮕﺮ اﺛﺮش ‪ %100‬اﺳﺖ ﭼﻮن ﺑﺎ ﺗﻤﺎم‬ ‫وﺟﻮدش رﺳﯿﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺗﺎ ﭼﻪ رﺳﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﺑﻪ ﺧﺪا ﭘﯿﺪا ﮐﻨﺪ‪] .‬آﻧﺠﺎ دﯾﮕﺮ[ ﻋﻤﯿﻘﺘﺮ از ذﮐﺮِ ﺧﻮدش ﺑﻪ ﺧﻮدش‬ ‫اﺳﺖ‪ .‬آﻧﮕﺎه ذﮐﺮ او ﺑﯿﺶ از ‪ %100‬ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺲ ﺧﺪا را ذﮐﺮ ﮐﻨﯿﺪ ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﭘﺪراﻧﺘﺎن را ذﮐﺮ ﻣﯿﮑﻨﯿﺪ‪ ) .‬ﺑﺪان‬

‫ﮐﻪ اﺛﺮ ﺧﺪا در وﺟﻮد ﺗﻮ‪ ،‬از ﭘﺪر و ﻣﺎدر ﮐﻪ ﻋﻤﯿﻘﺘﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﭼﻄﻮر ﻣﯿﺸﻮدﮐﻪ در ذﮐﺮ ﺧﺪا ﻫﯿﭻ ﺗﮑﺎﻧﯽ ﻧﻤﯿﻮري؛‬

‫ﺣﺘﯽ ﺑﻪ اﻧﺪازة آدرس رﻓﯿﻖ ﻫﻢ اﯾﻦ ذﮐﺮ در ﺗﻮ اﺛﺮ ﻧﻤﯿﮑﻨﺪ‪ (.‬ﻧﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ اﻧﺪازة ذﮐﺮ ﭘﺪر و ﻣﺎدر‪ .‬اﯾﻦ را ﻣﯿﮕﻮﺋﯿﻢ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮي‪ .‬اﺻﻼً ﻓﻮق اﯾﻦ اﺳﺖ و ﺣﺘﯽ از ﻋﻠﻢ ﺧﻮدت ﺑﻪ ﺧﻮدت ﻫﻢ اﺛﺮ ﻗﻮﯾﺘﺮي دارد‪ .‬ﻓﻠﺬا ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﻢ ﮐﻪ‬ ‫در ﺳﻮرةةﻃﻪ ﮐﻪ ﺟﻠﺴﻪ ﻗﺒﻞ آن را ﺧﻮاﻧﺪﯾﻢ‪ ،‬اﺻﻼً آن را ﻣﻌﯿﺸﺖ ﻣﯿﺪاﻧﺪ‪ " :‬و‪‬ﻣ‪‬ﻦ اَﻋ َﺮض‪ ‬ﻋ‪‬ﻦ ذ‪‬ﮐﺮي ﻓَﺎ‪‬نﱠ ﻟَﻪ‪‬‬ ‫ﻣ‪‬ﻌﯿﺸَﮥً ﺿَﻨﮑﺎً " )ﻃﻪ ‪(124‬‬ ‫ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺑﺤﺜﻬﺎي ﺟﻠﺴﺎت ﻗﺒﻞ‪ ،‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﯿﺸﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻧﺎﮔﻮاري در زﻧﺪﮔﯽ اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ‪ ،‬ﺧﯿﺎل ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ از ﺑﯿﺮون ﺑﻪ ﻣﺎ‬ ‫ﻣﯿﺮﺳﺪ‪ .‬ﻓﻼﻧﯽ ﭼﻘﺪر ﺑﺮاي ﻣﻦ رﻓﯿﻖ ﺑﺪي اﺳﺖ؛ ﻓﻼن ﮐﺎرم ﻫﺮﭼﻪ ﺗﮑﺎن ﻣﯿﺨﻮرم ]ﺗﻼش ﻣﯿﮑﻨﻢ [ ﻋﻘﺒﺘﺮ ﻣﯿﺮود‪ .‬ﻧﺨﯿﺮ)اﯾﻨﻄﻮر‬

‫ﻧﯿﺴﺖ(‪ .‬ﺑﮕﻮﺋﯿﻢ‪ ،‬ﭼﻮن ﺧﺪا را ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮدﯾﻢ‪ ،‬ﻫﻤﻪ از آن اﺳﺖ وﻟﯽ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺑﻬﺎﻧﻪﻫﺎ ﻇﻬﻮر ﭘﯿﺪا ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ .‬ﻣﺜﻼً ﻓﻼن ﮐﺲ ﮐﻪ ﮐﻢ‬ ‫ﺧﻮﻧﯽ دارد‪ ،‬در دﻣﺎي ‪ 15‬درﺟﻪ ﻫﻢ ﻣﯿﻠﺮزد در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ آن ﯾﮑﯽ ﮐﻪ ﭼﺮﺑﯽ و ﻗﻨﺪ و ﻓﺸﺎر ﺧﻮن زﯾﺎد دارد‪ ،‬ﺑﺮﻋﮑﺲ در ﻫﻤﺎن‬

‫ﻫﻮا‪ ،‬ﮔﺮﻣﺶ ﻣﯿﺸﻮد‪ .‬در ﻫﻮاي ﭼﻬﺎر درﺟﻪ‪ ،‬ﻧﻔﺲ ﻣﯿﮑﺸﺪ و ﮐﯿﻒ ﻫﻢ ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ .‬ﻫﻮا‪ ،‬ﻫﻤﺎن اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺲ در درون ﺧﻮدش‬ ‫اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﻨﺪ ‪ .‬ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ذﮐﺮ ﺧﺪا رﺳﯿﺪه ﻣﺸﮑﻼت زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺮاي او ﺣﺴﺎب دﯾﮕﺮي دارد‪ .‬ﺗﺎ ﻣﯿﺮﺳﺪ ﺑﻪآﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﮥ‬

‫ﻣﺸﮑﻼت‪ ،‬ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﺪ‪ " :‬ﺧﺪاﯾﺎ اﯾﻦ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ را از ﻣﺎ ﻗﺒﻮل ﮐﻦ " ]اﺷﺎره دارد ﺑﻪ ﻗﻮل ﺣﻀﺮت زﯾﻨﺐ ﺳﻼم اﷲ ﻋﻠﯿﻬﺎ ﺑﺮﺳﺮ ﺟﻨﺎزة‬

‫ﺑﺮادرش ﺣﻀﺮت ﺳﯿﺪاﻟﺸﻬﺪاء ﻋﻠﯿﻪ اﻟﺴﻼم[ ﯾﺎ در ﻣﺠﻠﺲ ﯾﺰﯾﺪ‪ ،‬آﻧﺤﻀﺮت ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﺪ‪ " :‬ﻣﺎ ﺑﻪ ﻏﯿﺮ از ﺧﻮﺑﯽ )زﯾﺒﺎﯾﯽ( ﻧﺪﯾﺪﯾﻢ "‬

‫]"ﻣﺎ راﯾﺖ اﻻ ﺟﻤﯿﻼ !")ﻟﻬﻮف – ص ‪ .[ (160‬اﯾﻦ ﺣﺮف‪ ،‬دﻧﯿﺎ را ﺗﮑﺎن ﻣﯿﺪﻫﺪ‪ .‬ﻣﺼﯿﺒﺘﻬﺎﺋﯽ ﮐﻪ دﻧﯿﺎ را ﻣﯿﮕﺮﯾﺎﻧﺪ‪ ،‬ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ ﻣﺎ ﻫﯿﭻ‬ ‫ﺟﺰ زﯾﺒﺎﺋﯽ ﻧﺪﯾﺪﯾﻢ‪ .‬ﺟﺰ اﯾﻦ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ او در ذﮐﺮ ﺧﺪاﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺗﺮاﺷﯽ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﻓﻼﻧﯽ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﻓﻼن ﺟﻮر ﺷﺪ‪ .‬ﺧﺪا‬

‫ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﺪ‪ :‬ﭼﻮن از ذﮐﺮ‪ ،‬روي ﮔﺮدان ﺷﺪﯾﺪ اﯾﻨﮕﻮﻧﻪ اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﺧﺪا در ﺑﺮﺧﯽ ﺟﺎﻫﺎ ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﺑﻪ ﺧﻮدت ذﮐﺮ ﺑﮑﻦ؛ اوﻻ ﯾﺬﮐﺮاﻻﻧﺴﺎن اﻧﺎ ﺧﻠﻘﻨﺎه ﻣﻦ ﻗﺒﻞ و ﻟﻢ ﯾﮏ ﺷﯿﺌﺎ ) ﻣﺮﯾﻢ – ‪ . (67‬ﻣﺎ اﯾﻦ‬

‫ﻋﻠﻢ را داﺷﺘﯿﻢ‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﻤﮥ وﺟﻮد ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯿﺰﻧﯿﻢ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﺑﻮدﯾﻢ و ﺧﺪا ﻣﺎ را ﺧﻠﻖ ﮐﺮد‪ .‬ﯾﺎ ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﺪ‪ " :‬واذﮐﺮ رﺑﮏ ﻓﯽ ﻧﻔﺴﮏ‪) ".‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٢٩‬‬

‫اﻋﺮاف – ‪ .(205‬در اﯾﻨﺠﺎ " ﻓﯽ " ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﻔﺴﯽ ﺑﺎﺷﺪ و در ﺗﻮي اﯾﻦ ﻧﻔﺲ‪ ،‬ذﮐﺮ رب ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻧﻔﺲ ﻧﺎﻗﺼﺘﺮ از آن‬

‫اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻠﮑﻪ ﺣﻘﯿﻘﺖ ذﮐﺮ ﻧﻔﺲ‪ ،‬ﻫﻤﺎن ذﮐﺮ رب اﺳﺖ و ﺑﺮﻋﮑﺲ‪ .‬ﻣﺜﻞ وﺟﻮد آب در ﮐﺎﺳﻪ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻤﺎم ﺣﻘﯿﻘﺖ آب‪ ،‬رﻃﻮﺑﺖ‬ ‫اﺳﺖ و ﺗﻤﺎم رﻃﻮﺑﺖ ﻫﻤﺎن آب اﺳﺖ‪ .‬ذﮐﺮ رب ﻫﻤﺎن ﻧﻔﺲ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ ﻧﻔﺲ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪاي ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ ﺑﺸﻮد ذﮐﺮ رب‪ .‬ﻋﺮض‬

‫ﮐﺮدﯾﻢ‪ ،‬در ﻣﺮاﺗﺐ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻣﯿﺸﻮد اﯾﻨﮑﻪ " ﻓﺎذﮐﺮوﻧﯽ اذﮐﺮﮐﻢ " )ﺑﻘﺮه – ‪ ( 152‬ﯾﻌﻨﯽ اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ او ﻣﺎ را ذﮐﺮ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﮐﻪ در‬ ‫ﺣﺪ اوﻟﯿﺎء اﷲ اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ﺧﻤﺲ ﻋﺸﺮ ﻧﻜﺎﺗﻲ ﺭﺍ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺫﻛﺮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪:‬‬

‫" ﺍﳍﻲ ! ﻟﻮ ﻻ ﺍﻟﻮﺍﺟﺐ ﻣﻦ ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻣﺮﻙ ﻟﱰﻫﺘﻚ ﻣﻦ ﺫﻛﺮﻱ ﺍﻳﺎﻙ ﻋﻠﻲ ﺍﻥ ﺫﻛﺮﻱ ﻟﻚ ﺑﻘﺪﺭﻱ ﻻ ﺑﻘﺪﺭﻙ‪) ".‬ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ﺧﻤﺲ ﻋﺸﺮ –‬ ‫ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ﺍﻟﺬﺍﻛﺮﻳﻦ (‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻧﺒﻮﺩﻛﻪ ﺍﻣﺮﻛﺮﺩ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺫﻛﺮﻛﻨﻢ‪ ،‬ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻨﺰﻩ ﻣﻴﻜﺮﺩﻡ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺫﻛﺮ ﺧﻮﺩﻡ‪ .‬ﭼﺮﺍ ﻛﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻣﻦ‬ ‫ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺫﻛﺮ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩﺕ ﺍﻣﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ ‪ ،‬ﻣﻦ ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻣﺮ‪ ،‬ﺗﻮ ﺭﺍ ﺫﻛﺮ ﻣﻴﻜﻨﻢ‪.‬‬

‫ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻭ ﻣﻦ ﺍﻋﻈﻢ ﺍﻟﻨﻌﻢ ﻋﻠﻴﻨﺎ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺫﻛﺮﻙ ﻋﻠﻲ ﺍﻟﺴﻨﺘﻨﺎ ﻭ ﺍﺫﻧﻚ ﻟﻨﺎ ﺑﺪﻋﺎﺋﻚ ﻭ ﺗﱰﻳﻬﻚ ﻭ ﺗﺴﺒﻴﺤﻚ‪) ".‬ﻫﻤﺎﻥ( ﺍﺯ‬

‫ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺫﻛﺮ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ ﻣﺎ ﺟﺎﺭ ﻛﺮﺩﻩﺍ ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﻋﺎ ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻪ ﻭ ﺗﺴﺒﻴﺢ‬ ‫ﻛﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺟﺎﺯﻩ‪ ،‬ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻳﻚ ﻧﻌﻤﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻨﺪﻛﺮﺩ ‪".‬‬ ‫ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻫﻢ ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩﻛﻪ ﺍ ﺑﺴﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ ﺳﻨﮕﻴﻨﺘﺮ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺎﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﺪﺍﺩﻩ ﻛﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﻄﻖ‬ ‫ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﺍﻳﻦ ﺯﺑﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻧﻄﻖ ﻣﻴﻜﻨﺪ؛ ﻧﻄﻖ ﺣﻘﻴﻘﺘﻲ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ‪ ‬ﻣﺎ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻄﻖ ﺑﻪ ﺍﻋﻀﺎ ﻣﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ‪.‬‬ ‫ﻭﻗﺘﻲ ﺻﺪﺍﺋﻲ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻠﻨﺪﮔﻮ ﻣﻴﺸﻨﻮﻳﻢ‪ ،‬ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﭘﺸﺖ ﺁﻥ ﺑﻠﻨﺪﮔﻮ ﻛﺴﻲ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺸﺎﺀ ﺍﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﺭﺍ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺣﻨﺠﺮﻩ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻦ ﻧﻄﻖ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺭﺍ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻬﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﻗﻴﻖ ﻭ ﺣﺴﺎﺱ ﻭ‬ ‫ﺭﺍﺑﻄﺔﺷﺎﻥ ﻣﺘﺤﺪ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﻓﻮﻕ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﻲ ﺁﻳﺪ ﻭ ﻣﺎ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻧﻄﻖ ﻡ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻣﺜﺎﻝ‬ ‫ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﺪ ﻛﺴﻲﻛﻪ ﺩﭼﺎﺭ ﺍﺧﺘﻼﻝ ﺣﻮﺍﺱ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺣﺮﻓﻲ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ ،‬ﺑﻌﺪﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪﻛﻪ ﻗﺎﻃﻲ ﻛﺮﺩﻩ‬ ‫ﻭ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻢ ﺑﮕﻮﻳﻢ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﻭ ﻧﮕﻔﺘﻪ‪ ،‬ﻳﻚ ﻛﺴﻲ ﮔﻔﺖ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺟﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻳﺎ ﻣﺜﻼ ﻣﺎﺩﺭ‬ ‫ﺩﺍﻏﺪﺍﺭ ﺭﺍ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺳﺨﻦ ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﻠﻜﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ‪ ،‬ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻦ ﺧﻮﺩ ]ﺳﺨﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ[ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺭﺍ‬ ‫ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﻌﻀﻲ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ‪ :‬ﺯﺑﺎﻧﺎ ﻫﻢ ﺍﻳﻦ ﺫﻛﺮ ﺭﺍ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ‪ ،‬ﺟﻨﺒﺔ ﺗﻠﻘﻴﻨﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺩﺭ‬ ‫ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻛﻪ ﻛﻢ ﻛﻢ ﺗﻠﻘﻴﻦ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺍﺛﺮﻛﻨﺪ ﻭﮔﺮﻧﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ ! ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺮﻣﻮﺩ‪ :‬ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﺑﺮﻣﻦ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺫﻛﺮ‬ ‫ﺭﺍ ﺟﺎﺭ ﻛﺮﺩ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﻦ‪ .‬ﺩﺭﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬ ‫" ﺍﳍﻲ ! ﻓﺎﳍﻤﻨﺎ ﺫﻛﺮﻙ ﰲ ﺍﳋﻼﺀ ﻭ ﺍﳌﻼﺀ ﻭ ﺍﻟﻠﻴﻞ ﻭ ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ ﻭ ﺍﻻﻋﻼﻥ ﻭ ﺍﻻﺳﺮﺍﺭ ﻭ ﰲ ﺍﻟﺴﺮﺍﺀ ﻭ ﺍﻟﻀﺮﺍﺀ" )ﻫﻤﺎﻥ (‪ .‬ﻛﻪ ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﺗﻤﺎﻡ‬ ‫ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ‪ .‬ﺫﻛﺮ‪ ،‬ﻛﻞ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺸﻜﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻭ ﺁﻧﺴﻨﺎ ﺑﺎﻟﺬﻛﺮ ﺍﳋﻔﻲ‪.‬‬ ‫)ﻫﻤﺎﻥ( ﻛﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺫﻛﺮ ﺭﺏ ﺩﺭ ﻧﻔﺲ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ‪ " :‬ﺍﳍﻲ ﺑﻚ ﻫﺎﻣﺖ ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ ﺍﻟﻮﺍﳍﻪ ﻭ ﻋﻠﻲ ﻣﻌﺮﻓﺘﻚ ﲨﻌﺖ‬

‫ﺍﻟﻌﻘﻮﻝ ﺍﳌﺘﺒﺎﻳﻨﻪ "‪ .‬ﺍ ﻣﻌﺒﻮﺩ ﻣﻦ! ﻗﻠﺒﻬﺎﺋﻲﻛﻪ ﻭﺍﻟﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ )ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﻏﻢ ﻭ ﻏﺼﻪ ﻛﺎﺭﺵ ﺑﻪ ﺟﺎﺋﻲ ﻣﻴﺮﺳﺪﻛﻪ ﻋﻘﻠﺶ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ‬ ‫ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ (.‬ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ‪ ‬ﺗﻮﺳﺖ ﻛﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺍﻟﻪ ﺩﺭ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺳﺮﮔﺸﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺻﻼ ﻧﻤﻲ ﺩﺍﻧﺪ ﺳﺮﺵ ﻛﺪﺍﻡ ﻭﺭ ﻣﻲ‬ ‫ﭘﻴﭽﺪ‪ .‬ﺳﺮﮔﺸﺘﻪ ﻭ ﺣﻴﺮﺍﻥ ﺷﺪﻩ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻛﺴﺎﻧﻲﻛﻪ ﺩﻳﺪﻳﻢ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻓﺮﺍﻃﻲ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻫﻬﺎ ﻣﻲ ﺍﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺗﻠﻘﻴﻦ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ‬ ‫ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﻋﺎﺷﻖ ﺧﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍﻡ ﻛﻪ ﭼﻴﺰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ؛ ﺍﻳﻦ ﺧﻴﺎﻟﺒﺎﻓﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭼﺮﺍ ﻛﻪ ﺑﻌﺪﺵ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻭ ﻋﻠﻲ ﻣﻌﺮﻓﺘﻚ ﲨﻌﺖ ﺍﻟﻌﻘﻮﻝ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٣٠‬‬

‫ﺍﳌﺘﺒﺎﻳﻨﻪ"‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺧﺎﺻﻴﺘﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺣﺎﻝ‪ ،‬ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﻈﻢ ﻣﻲ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ‪ .‬ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻣﺘﺒﺎﻳﻦ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﻭ ﺟﻮﺭ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻋﻘﻞ‪ ،‬ﻧﻈﻢ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﻏﺬﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﻃﻮﺭ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻣﻴﻜﻨﺪﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺧﺎﺻﻲ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻈﻢ‬ ‫ﺩﻗﻴﻘﻲ‪.‬‬ ‫ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﻣﻮﺗﻮﺭﺳﻮﺍﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩﺍﻳﺪﻛﻪ ﻭﻗﺘﻲ ﺍﺯ ﻳﻚ ﭘﻴﭻ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ‪ ،‬ﻃﻮﺭ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﺗﺮﺱ ﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭ ﮔﺮﻳﺰ ﺍﺯ ﻣﺮﻛﺰ‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ‬ ‫ﺁﻫﺴﺘﻪ ﻣﻴﺮﻭﺩﻛﻪ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﻭ ﻳﻜﻲ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺑﺲ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺍﺳﺖﻛﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻴﭻ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺮﻋﺖ ﻣﻲﭘﻴﭽﺪ ﻭ‬ ‫ﺩﻩ ﺗﺎ ﻣﻌﻠﻖ ﻣﻴﺰﻧﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻳﻚ ﻣﻮﺗﻮﺭ ﺳﻮﺍﺭ ﻣﺎﻫﺮ‪ ،‬ﺁﻧﻄﻮﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺮﻋﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺣﺎﻝ ﭘﺮﺕ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻳﻚ‬ ‫ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺧﻂ ﺩﻗﻴﻘﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻜﻲ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻋﺎﺷﻖ ﺧﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍﻡ ﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﻴﻬﺎ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻛﻪ ﺍﺻﻼ ﺭﺑﻄﻲ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ ﺧﺪﺍ‬ ‫ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻣﺎ ﻫﻢ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻧﺪ‪ ،‬ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺑﺎﺯﻳﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﻤﻲﺁﻭﺭﺩﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺣﺎﻝ‪ ،‬ﻋﻘﻞ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ ﻭ‬ ‫]ﻣﻨﻈﻢﺗﺮ[ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻤﻴﻨﻲ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺍﷲ ﺗﻌﺎﻟﻲ ﻋﻠﻴﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺍﻭﺝ‪ ،‬ﺁﻧﮕﻮﻧﻪ ﺑﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻓﻼ ﺗﻄﻤﺌﻦ ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ ﺍﻻ ﺑﺬﻛﺮﺍﻙ ﻭ ﻻ ﺗﺴﻜﻦ ﺍﻟﻨﻔﻮﺱ ﺍﻻ ﻋﻨﺪ ﺭﻭﻳﺎﻙ ‪ .....‬ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺮﻙ ﻣﻦ ﻛﻞ ﻟﺬﻩ ﺑﻐﲑ ﺫﻛﺮﻙ‪".‬‬ ‫ﭼﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ؟! ﺍﺯ ﻓﻼﻥ ﮔﻨﺎﻩ ﻛﺒﻴﺮﻩ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻣﻴﻜﻨﻢ؟ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻤﺮﺍﺭ ﻓﻼﻥﮔﻨﺎﻩ ﺻﻐﻴﺮﻩ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻣﻴﻜﻨﻢ؟ ﻧﻪ‪ ،‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻣﻴﻜﻨﻢ‬ ‫ﺍﺯ ﻫﺮ ﻟﺬﺗﻲ ﻛﻪ ﻏﻴﺮ ﻟﺬﺕ ﺗﻮﺳﺖ‪ .‬ﺧﻮﺏ ﻣﺎ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﺑﺮﺍ ﻟﺬﺕ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ‪ .‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻟﺬﺕ‪ ،‬ﭼﻪ ﻛﺎﺭﻫﺎ ﻛﻪ ﻧﻤﻴﻜﻨﻴﻢ؛ ﺣﺎﻻ‬ ‫ﻫﺮ ﻟﺬﺗﻲ؛ ﺗﺸﻨﻪ ﺍﻡ‪ ،‬ﺑﻪ ﺁﺏ ﻣﻴﺮﺳﻢ ﺍﺯ ﺫﻛﺮ ﺁﺏ‪ ،‬ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﻡ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻟﺬﺕ ﺭﺍ ﻣﺴﺘﻘﻼ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺁﺏ ﺑﺒﻴﻨﻢ‪ ،‬ﺩﺭ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﻣﻌﺮﻓﺖ‬ ‫ﺍﻟﻬﻲ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﻳﺪﻡ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﻳﻦ ﻟﺬﺕ ﺁﺏ ﺭﺍ ﻣﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﺍﺭﺍﺋﻲ ﺁﺏ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺪﻫﺪ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺣﻜﻤﺘﺶ‬ ‫ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻗﺘﻀﺎﺀ ﻛﺮﺩﻩ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ‪] ،‬ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺪ ﺩﺭﺳﺘﻲ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺷﻜﺎﻝ ﻧﺪﺍﺭﺩ[‪ .‬ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺑﺎﻧﻚ ﻛﻪ‬ ‫ﻛﺴﻲ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺣﻘﻮﻗﺶ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺑﺎﻧﻚ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﻧﺮﻳﺨﺘﻪ ﺍﻧﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺼﻮﺭﺕ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺩﻋﻮﺍ ﻧﻤﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻧﻈﻢ ﺑﺮﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﻴﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻴﺮﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﻫﺮ ﻟﺬﺗﻲ ﻛﻪ ﻣﻴﺒﺮﻡ‪ ،‬ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻴﭻ‬ ‫ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬

‫" ﻭ ﻣﻦ ﻛﻞ ﺭﺍﺣﻪ ﺑﻐﲑ ﺍﻧﺴﻚ " ﺧﻮﺏ ﺷﺎﻳﺪ ﻟﺬﺕ ﺑﺒﺮﺩ ﺍﻣﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺭﺍﺣﺘﻲ ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ .‬ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻴﺪﻛﻪ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﭼﻠﻮﻛﺒﺎﺏ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﻭ ﻟﺬﺕ‬ ‫ﻣﻴﺒﺮﺩ ﺍﻣﺎ ﺭﺍﺣﺘﻲ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﺎ ﺭﺍﺣﺘﻲ ﺣﺘﻲ ﻧﺎﻥ ﻭ ﭘﻨﻴﺮ ﺑﺨﻮﺭﺩ‪ " .‬ﻭ ﻣﻦ ﻛﻞ ﺳﺮﻭﺭ ﺑﻐﲑ ﻗﺮﺑﻚ " ﺍﺯ ﻫﺮ ﺷﺎﺩ‬ ‫ﻛﻪ ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﻗﺮﺏ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﻨﺎﻫﻬﺎ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫" ﻭ ﻣﻦ ﻛﻞ ﺷﻐﻞ ﺑﻐﲑ ﻃﺎﻋﺘﻚ‪ ".‬ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻴﺪﻛﻪ ﻓﺮﺩ ﺑﺎ ﺑﭽﻪﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺣﺎﻝ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ‬ ‫ﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ‪ ،‬ﻧﻪ‪ ،‬ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻃﺎﻋﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ‪ ،‬ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﺟﻤﻊ ﺑﻨﺪ ﺑﺤﺚ ﺫﻛﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺮﺽ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻋﻤﻠﻲ ﺣﻞ ﺷﻮﺩ‪ ،‬ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺿﻴﺢ )ﻟﻔﻈﻲ(‪.‬‬ ‫ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺭﺍ ﻋﺮﺽ ﻣﻴﻜﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﺜﻼً ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻓﺮض ﺗﺸﻨﻪ اﺳﺖ و اﺣﺴﺎس ﺗﺸﻨﮕﯽ ﮐﺮد و ﮐﻤﺒﻮد را اﺣﺴﺎس ﮐﺮد‪ ،‬ﺧﻮدش ﺑﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻧﮕﺎه‬ ‫ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﯾﺎد آب ﻣﯽاﻓﺘﺪ‪ .‬ﭘﺎرچ آب را ﻣﯽﺑﯿﻨﺪ ﺑﻪ ﯾﺎد آب ﻣﯽاﻓﺘﺪ؛ ﮐﻮه را ﻣﯽﺑﯿﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﯾﺎد آب ﻣﯽاﻓﺘﺪ؛‬ ‫ﭼﺸﻤﻪ ﺧﺸﮏ را ﻣﯽﺑﯿﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﯾﺎد آب ﻣﯽاﻓﺘﺪ‪ .‬ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﮕﺮدد و ﺧﻮد آب را ﭘﯿﺪا ﮐﻨﺪ‪ .‬اﯾﻨﺠﺎ دﯾﮕﺮ ﻣﻔﻬﻮم ﺗﮑﺮار‬ ‫ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬در زﻧﺪﮔﯽ ذﮐﺮي‪ ،‬ﺗﮑﺮاري در ﮐﺎر ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ده ﺳﺎل اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺎرچ را ﻣﯽ ﺑﯿﻨﺪ ]و از آن آب ﻣﯿﺨﻮرد[ و ﻫﺮ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٣١‬‬

‫ﺑﺎر ﻟﺬت ﺟﺪﯾﺪي را اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ .‬ﯾﺎ ﻣﺎدري ﮐﻪ ﻓﺮزﻧﺪش از دﻧﯿﺎ رﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ ،‬وﻗﺘﯽ ﻟﻨﮕﻪ ﮐﻔﺶ او را ﻣﯽ ﺑﯿﻨﺪ‬

‫ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ارزﺷﯽ ﻫﻢ ﻧﺪارد و در ﺳﻄﻞ آﺷﻐﺎل ﻫﻢ ﺑﯿﻨﺪازد‪ ،‬ﺑﺮﻧﻤﯿﺪارﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ آن را ﻧﮕﻬﺪاﺷﺘﻪ اﺳﺖ و اﺻﻼً ﺗﮑﺮار‪،‬‬ ‫ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ ﻧﺪارد؛ دل داﺋﻤﺎً ﺗﮑﺎن ﻣﯿﺨﻮرد و ﻟﺬا اﯾﻦ آﯾﻪ را در ﺣﺴﻦ ﺧﺘﺎم ﻣﯿﮕﻮﺋﯿﻢ‪:‬‬ ‫" اﻧﻤﺎ اﻟﻤﻮﻣﻨﻮن اﻟﺬﯾﻦ اذا ذﮐﺮ اﷲ وﺟﻠﺖ ﻗﻠﻮﺑﻬﻢ و اذا ﺗﻠﯿﺖ ﻋﻠﯿﻬﻢ آﯾﺎﺗﻪ زادﺗﻬﻢ اﯾﻤﺎﻧﺎ ‪) ".‬اﻧﻔﺎل – ‪(2‬‬ ‫از ﺗﻨﻔﺲ اﮐﺴﯿﮋن ﻫﻮا‪ ،‬ﮐﺴﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﻧﻤﯿﺸﻮد‪ .‬ﻫﺮ ﻟﻘﻤﻪ و ﺟﺮﻋﮥ ﺟﺪﯾﺪ‪ ،‬ﯾﮏ زﻧﺪﮔﯽ ﺟﺪﯾﺪ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻌﯿﺎر ﻣﯿﺘﻮاﻧﺪ‬

‫دﺳﺘﻤﺎن ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺟﻠﺴﺎت ﻋﻠﻤﯽ ﺑﺎ ﺟﻠﺴﺎت ذﮐﺮي‪ ،‬اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺗﻔﺎوت دارﻧﺪ‪ .‬ﻗﺒﻞ از اﻧﻘﻼب ﮐﺴﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ اﻫﻞ‬

‫ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ و ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺷﺮق و ﻏﺮب ﺑﻮد‪ .‬اﮔﺮ زﻧﺪه اﺳﺖ‪ ،‬اﻧﺸﺎءاﷲ ﺧﺪا ﻫﺪاﯾﺘﺶ ﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺑﯿﭽﺎره اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ اﯾﻦ‬ ‫ﻓﺮد ﻫﺮ وﻗﺖ ﻓﻼن ﮐﺘﺎب را ﻧﺸﺎن ﻣﯿﺪادي و ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯿﮑﺮدي دﻫﺎن ﮐﺠﯽ ﻣﯿﮑﺮد و ﻣﯿﮕﻔﺖ ﺑﺎﺑﺎ ﻫﻤﮥ اﯾﻨﻬﺎ را‬ ‫ﻣﻦ ﺧﻮاﻧﺪهام و ﻣﯿﺪاﻧﻢ‪ .‬اﯾﻨﮑﻪ ﭼﯿﺰي ﻧﯿﺴﺖ!‬ ‫ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﻋﻠﻤﻲ ﻣﺤﺾ‪ ،‬ﺑﺠﺰ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﻋﺠﺐ‪ ،‬ﭼﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﻓﻠﺬﺍ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺗﻜﺮﺍﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﺍﻭﻝ ﻳﻚ ﻛﺘﺎﺏ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ‪ ،‬ﻣﻲﺍﻧﺪﺍﺯﺩ‬ ‫ﻛﻨﺎﺭ‪ .‬ﭼﻴﺰ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺍ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﭼﻴﺰ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ‪ ،‬ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻫﻞ ﺫﻛﺮ‪ ،‬ﺑﺮﻋﻜﺲ‪ ،‬ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ ﻣﺎﺩﺭ ﻛﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺭﺍ ﺍﺯ‬ ‫ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ‪ ،‬ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺨﺼﻲ ﺗﺎ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﻭ ﺻﺤﺒﺘﻲ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻭ‪ ،‬ﺍﺯ ﻭﻟﻲ ﺍﻭ ﺻﺤﺒﺘﻲ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺍﺻﻼ‬ ‫ﺑﺮﺍ ﺻﺪﻣﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﻫﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺬﺕ ﺧﺎﺹ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺟﻠﺴﺔ ﺫﻛﺮ‪ ،‬ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺟﻠﺴﺔ ﻋﻠﻤﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﺯ ﻳﺎﺩﻛﻼﻡ ﺍﻭ‪ ،‬ﺍﺯ ﻳﺎﺩ ﻛﻼﻡ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ‬ ‫ﺍﻭ ]ﻫﺮﺑﺎﺭ ﻟﺬﺕ ﺧﺎﺻﻲﻣﻴﺒﺮﺩ[‪ .‬ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺁﻳﺔ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻭ ﺍﺫﺍ ﺗﻠﻴﺖ ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺁﻳﺎﺗﻪ ﺯﺍﺩ‪‬ﻢ ﺍﳝﺎﻧﺎ " ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺜﻼ ﺩﻩ ﺑﺎﺭﺁﻥ ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻳﻢ؛‬ ‫ﺑﺮﺍ ﻳﺎﺯﺩﻫﻤﻴﻦ ﺑﺎﺭ‪ ،‬ﻳﻚ ﻟﺬﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻳﻚ ﺯﻳﺎﺩ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺑﻨﺎﺑﺮ ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﻣﻄﻠﺐ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﻛﻪ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﻫﻢ‪ ،‬ﭼﻨﻴﻦ ﺟﻠﺴﺎﺗﻲ ﺗﺸﻜﻴﻞ ﺩﻫﻴﻢ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﻋﻤﻮﻣﻲ‪ ،‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ ﻳﻜﺒﺎﺭ‬ ‫ﺗﺸﻜﻴﻞ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﺳﻲ ﻭ ﺩﻭﻡ‬ ‫ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ‬

‫ذﮐﺮ)‪(3‬‬

‫ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺫﻛﺮ‪ ،‬ﻛﻪ ﻳﻚ ﺁﻓﺘﻲ ﺩﺭﻣﺎ ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﮔﺎﻫﻲ ﻣﻄﻠﺒﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻋﻠﻢ ﺫﻫﻨﻲ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺁﺷﻨﺎﺋﻲ ﭘﻴﺪﺍ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻭ ﻧﻔﺲ‪ ،‬ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻟﻘﺎﺀ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺑﻠﺪﻳﻢ ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻣﻄﻠﺐ ﺗﺎﺯﻩ ﻳﺎﺩ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ‪ .‬ﺍﺯ ﻳﻚ ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﺭﻭﺡ‬ ‫ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺗﻜﺮﺍﺭ ﻣﻄﻠﺐ‪ ،‬ﺯﻭﺩ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻼﻟﺖ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﻌﻀﻲ ﻣﻮﺍﺭﺩ‪،‬‬ ‫ﺣﻘﺎﻳﻘﻲ ﻛﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺣﻴﺎﺕ ﺍﻭﺳﺖ‪ ،‬ﺗﻜﺮﺍﺭ ﻣﻌﻨﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻫﺮ ﺗﻜﺮﺍﺭ ﻳﻚ ﻟﺬﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ‪ ،‬ﻣﻌﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻲ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﺁﻥ ﻟﺬﺕ ﺣﻴﺎﺗﻲ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ‪ ،‬ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﺗﻜﺮﺍﺭ ﺍﻳﻦ ﺫﻛﺮ‪ ،‬ﻟﺬﺗﺶ ﻫﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻏﺎﻟﺒﺎ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﻟﺬﺕ ﺫﻛﺮ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺑﺎﻋﺚ ﻣﻴﺸﻮﺩﻛﻪ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺑﻪ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﻣﻌﺎﺭﻑ‪ ،‬ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﻛﻪ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ‪،‬‬ ‫ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻠﺐ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺍﻳﻦ ﺑﺤﺚ‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﺩﻭ ﺟﻠﺴﻪ ﺍﺳﺖﻛﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ‪ ،‬ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺗﻮﺟﻪﻛﻨﻴﻢ ﺗﺎ ﺍﮔﺮ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٣٢‬‬

‫ﺧﺪﺍ ﻛﻤﻚ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺟﻠﺴﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺫﻛﺮ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﻴﻢ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﮔﺮ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺗﻮﺿﻴﺤﻲ ﺑﻮﺩﻩ‪ ،‬ﻃﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻪ ﺑﺮﻛﺖ ﻋﻤﻞ‬ ‫ﻭ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ‪ ،‬ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻪ ﺗﻮﺿﻴﺢ‪ ،‬ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ ﺍﺩﻋﻴﻪ ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ‪ ،‬ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺫﻛﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺣﻘﺎﻳﻘﻲ‬ ‫ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮﻳﻢ ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺗﻜﺮﺍﺭ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺧﺴﺘﮕﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ‪،‬ﻛﻨﺎﺭ ﺭﻭﺩ‪ .‬ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻴﻜﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺭﺍ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺧﻮﺩﺵ ﻳﻚ‬ ‫ﻋﻼﻣﺘﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﺪ ﻣﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎ ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﻳﻢ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻛﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ‪ .‬ﺑﺠﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ‬ ‫ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ ،‬ﺑﺮﮔﺮﺩﻳﻢ ﻧﻮﺍﻗﺺ ﺍﻋﻤﺎﻟﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻛﻴﻔﻴﺖ ﻭ ﻛﻤﻴﺖ ﻣﺮﻭﺭﻛﻨﻴﻢ ﻭ ﺩﻭﻣﺮﺗﺒﻪ ﻭ ﺳﻪ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺑﺎ ﺩﻗﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ‬ ‫ﺷﺮﻭﻉ ﻛﻨﻴﻢ ﺗﺎ ﺑﺮﺳﻴﻢ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻭ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﺫﻛﺮﺵ‪ ،‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﺴﺘﮕﻲ ﺍﺯ ﺗﻜﺮﺍﺭ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﻠﻜﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺗﻨﻔﺲ‬ ‫ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻌﻨﻮ ‪ .‬ﺗﻨﻔﺲ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ‪ ،‬ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ‪ ،‬ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺗﻨﻔﺲ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻳﺎ ﻣﺜﻼ‬ ‫ﺁﺑﺰﻳﻬﺎ ﻣﺮﺗﺒﺎ ﺁﺏ ﺭﺍ ﻣﻲﻣﻜﻨﺪ ﻭ ﺗﻨﻔﺲ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪ .‬ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻔﺲ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺧﻔﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﻜﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ‬ ‫ﺧﺸﻜﻲ ﻫﺴﺘﻴﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﻨﺎﺳﺐ ﻭﺿﻊ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺗﻨﻔﺲ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺁﺏ ﺑﺮﻭﻳﻢ‪ ،‬ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺧﻔﻪ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻛﺴﻴﮋﻥ ﺭﺍ‬ ‫ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺗﻨﻔﺲﻛﻨﻴﻢ‪ .‬ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻔﺲ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺁﺏ ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺧﺸﻜﻲ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻔﺲ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺗﺒﺎ ﺗﻜﺮﺍﺭ‬ ‫ﺷﻮﺩ ﻭ ﺗﻜﺮﺍﺭﺵ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﺔﺣﻴﺎﺕ‪ ،‬ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ؛ ﺍﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﻛﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ‪ ،‬ﺗﻨﻔﺲﺷﺎﻥ‪ ،‬ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ‪.‬‬ ‫ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺹ ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻭ ﺁﻳﺎﺕ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻔﺴﻲﻛﻪ ﺑﺮﺍ ﺍﺩﺍﻣﺔ ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻌﻨﻮ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﻜﻪ ﺩﺭ ﺗﻨﻔﺲ‬ ‫ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺫﻛﺮ‪ ،‬ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻌﻨﻮ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﻳﻚ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻭﺿﻌﻴﺘﻲ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﺯ ﺫﻛﺮ‪ ،‬ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ‪ ،‬ﺍﻧﮕﺎﺭ‬ ‫ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻌﻨﻮ ﻣﺎﻥ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺧﻔﻪ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﻜﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺑﺎﺩ ﻣﺎ ﻭ ﺭﺷﺪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﺎ‪ ،‬ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻔﺲ ﺭﺑﻂ ﺩﺍﺭﺩ‪،‬‬ ‫]ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻌﻨﻮ ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻨﻄﻮﺭ ﺍﺳﺖ[ ﺍﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻔﺲ‪ ،‬ﺍﺑﺰﺍﺭ ﺁﺑﺎﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻛﺎﺭ ﻧﻤﻲ ﺑﺮﻳﻢ‪ ،‬ﺍﻣﺎ ﺍﺻﻞ ﺣﺮﻛﺖ ﻣﺎ ﺭﺑﻂ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺗﻨﻔﺲ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻴﻜﻪ ﺍﺯ ﺍﺩﻋﻴﻪ ﻭ ﺁﻳﺎﺕ‪ ،‬ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺣﺴﺎﺳﻲ ﺭﺍ )ﺩﺭﻙ( ﻧﻜﺮﺩﻳﻢ‪ ،‬ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺫﻛﺮ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﻳﻢ‪ .‬ﺍﻟﺒﺘﻪ‬ ‫ﺫﻛﺮ‪ ،‬ﺧﻮﺍﺹ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻓﻘﻂ ﻣﺜﻞ ﺍﻛﺴﻴﮋﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺩﻳﮕﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﺔ ﺍﻳﻦ ﺟﻠﺴﻪ‪ ،‬ﺍﺯ ﺍﺩﻋﻴﻪ ﻭ‬ ‫]ﺁﻳﺎﺕ[ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢﻛﻪ ﻧﻜﺎﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻗﻴﻘﻲ ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ‪ ،‬ﺩﺭ ﭼﻪ‬ ‫ﺩﺭﺟﻪ ﺍ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻛﻪ ﺣﺘﻲ ﺫﻛﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻳﻢ!‬

‫" ﺍﻟﺬﻳﻦ ﻛﺎﻧﺖ ﺍﻋﻴﻨﻬﻢ ﰲ ﻏﻄﺎﺀ ﻋﻦ ﺫﻛﺮﻱ ﻭ ﻛﺎﻧﻮﺍ ﻻﻳﺴﺘﻄﻴﻌﻮﻥ ﲰﻌﺎ " )ﻛﻬﻒ – ‪(۱۰۱‬‬ ‫ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪﻛﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎﻳﺸﺎﻥ ﺩﺭﭘﺮﺩﻩﺍ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺫﻛﺮ ﻣﻦ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﭼﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻲ ﺩﺍﺭﺩ؟! ﺫﻛﺮ‪ ،‬ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺘﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩﺍ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﻜﺮﺩﻳﻢ‪ ،‬ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺷﻨﻴﺪﺍﺭ ‪ .‬ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻛﻪ ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺘﻲ ﺍﺳﺖﻛﻪ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪﻛﻪ ﭼﺸﻤﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﺫﻛﺮ ﻣﻦ ﺩﺭ‬ ‫ﭘﺮﺩﻩ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺣﺠﺎﺑﻲﻛﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻴﻦ ﺫﻛﺮ ﻣﻦ ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ‪ ،‬ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺣﻖ‪ ،‬ﻋﺎﺟﺰ ﺷﺪﻩ‪ .‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺁﻳﺎﺕ‬ ‫‪۲۰۰‬ﻭ ‪ ۲۰۱‬ﺳﻮﺭﺓ ﺍﻋﺮﺍﻑ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪:‬‬ ‫" ﻭ ﺍﻣﺎ ﻳﱰﻏﻨﻚ ﻣﻦ ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﻧﺰﻍ ﻓﺎﺳﺘﻌﺬ ﺑﺎﷲ ﺍﻧﻪ ﲰﻴﻊ ﻋﻠﻴﻢ ‪ .‬ﺍﻥ ﺍﻟﺬﻳﻦ ﺍﺗﻘﻮﺍ ﺍﺫﺍ ﻣﺴﻬﻢ ﻃﺎﺋﻒ ﻣﻦ ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ ﺗﺬﻛﺮﻭﺍ ﻓﺎﺫﺍﻫﻢ‬ ‫ﻣﺒﺼﺮﻭﻥ‪".‬‬ ‫ﻧﺘﻴﺠﺔ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻗﻴﻘﻲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﺎﺕ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﻲﺁﻳﺪ‪ :‬ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﺰﻏﻲ ﺍﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ‪ ،‬ﺗﻮ ﺭﺍ ﻭﺳﻮﺳﻪ ﺩﺭ ﺩﻟﺖ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ‪ ،‬ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺒﺮ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ‬ ‫)ﺑﺮﺍ ﻧﺰﻍ ﻣﻌﻨﺎﻫﺎ ﺯﻳﺎﺩ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﻣﻨﺎﺳﺒﺘﺮﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎﻫﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺧﺎﻟﺘﻬﺎ ﺗﺨﺮﻳﺒﻲ ﺭﺍ ﻧﺰﻉ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٣٣‬‬

‫ﻛﻤﺘﺮﻳﻦ ﻭﺳﻮﺳﻪﺍ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻧﺰﻍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ‪ (.‬ﻭﻗﺘﻲ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺒﺮ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ‪ ،‬ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻳﻘﻴﻦ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺒﺮﻳﻢ‪.‬‬ ‫" ﺍﻧﻪ ﺳﻤﻴﻊ ﻋﻠﻴﻢ " ﺷﻚ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻧﻜﻦ‪ ،‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺵ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﺷﻨﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﺩﺭﺁﻳﺔ ﺑﻌﺪ ﻃﺎﺋﻒ ﻳﻌﻨﻲ ﻃﻮﺍﻑﻛﻨﻨﺪﻩ ﻳﻌﻨﻲ ]ﺷﻴﻄﺎﻥ[ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻣﻲ ﭘﻴﭽﺪ ﺗﺎ ﺭﺍﻩ ﻧﻔﻮﺫ ﭘﻴﺪﺍﻛﻨﺪ‪ .‬ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻭﻗﺘﻲ‪ ،‬ﺍﻫﻞ ﺗﻘﻮ ﺭﺍ‬ ‫ﻃﻮﺍﻑ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ‪ ،‬ﺫﻛﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﻗﻊ ﻛﻪ ﻣﺘﺬﻛﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺼﻴﺮﺕ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﺯﻫﻢ‬ ‫ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﺎ ﺑﺼﻴﺮﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﻭ ﺫﻛﺮ ﭼﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ) ( ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ‪ ،‬ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺷﻨﻮﺍﺋﻲ‬ ‫ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ؟ ﺁﻧﻜﻪ ﺍﺯ ﺫﻛﺮ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﭼﻘﺪﺭ ﻣﺘﻌﻔﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﻭﺭ ﺟﺴﺖ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪﻛﻪ‬ ‫ﻛﺴﺎﻧﻴﻜﻪ ﺍﺯ ﺫﻛﺮ ﻣﺎ ﺍﻋﺮﺍﺽﻛﺮﺩﻧﺪ‪ ،‬ﺍﺯﺁﺍﻧﻬﺎ ﺍﻋﺮﺍﺽ ﻛﻨﻴﺪ‪] .‬ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﺁﻳﺔ ‪ ۲۹‬ﺳﻮﺭﺓ ﻧﺠﻢﻛﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻓﺎﻋﺮﺽ ﻋﻦ ﻣﻦ ﺗﻮﱄ ﻋﻦ‬ ‫ﺫﻛﺮﻧﺎ ﻭ ﱂ ﻳﺮﺩ ﺍﻻ ﺍﳊﻴﻮﻩ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ "[ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺁﺩﻡ ﻣﺮﻳﺾﻛﻪ ﻣﺮﺽ ﻣﺴﺮ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺩﻭﺭ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺧﻄﺮ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻧﺴﺎﻥ‬ ‫ﺑﻪ ﺷﻜﻠﻲ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻲ ﻛﻨﺎﺭ ﻣﻴﻜﺸﺪ‪ .‬ﻛﺴﻲﻛﻪ ﺍﺯ ﺫﻛﺮ‪ ،‬ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﭼﻪ ﻭﺿﻌﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﺯ‬ ‫ﺍﻭ ﺍﻋﺮﺍﺽ ﻛﻨﻴﺪ‪ .‬ﺧﻮﺏ؛ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺗﻨﻔﺲ ﺑﻴﻔﺘﺪ‪ ،‬ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﺘﻌﻔﻨﻲ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮ‪ .‬ﺗﻨﻔﺲ‪ ،‬ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻭﻗﺘﻲ‬ ‫ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻥ ﻛﺴﻲﻛﻪ ﭘﺸﺘﺶ ﻣﺘﻜﺎﺀ ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﺶ ﻣﻴﻜﺮﺩﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﻣﻲﺁﻳﻨﺪ ﻭﺩﻓﻨﺶ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﺑﻤﺎﻧﺪ‪،‬‬ ‫ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﻭﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬ﻟﺬﺍ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ‪ " :‬ﻓﺎﻋﺮﺽ ﻋﻦ ﻣﻦ ﺗﻮﱄ ﻋﻦ ﺫﻛﺮﻧﺎ ﻭ ﱂ ﻳﺮﺩ ﺍﻻ ﺍﳊﻴﻮﻩ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ " )ﺍﻟﻨﺠﻢ –‬ ‫‪ (۲۹‬ﭘﺲ ﺍﻋﺮﺍﺽ ﻛﻦ ﺍﺯ ﺁﻧﻜﻪ ﺭﻭﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺫﻛﺮﻣﺎ ﻭ ﭼﻴﺰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺣﻴﺎﺕ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ )ﺁﻳﺔ ﻗﺒﻠﻲ ﻳﻌﻨﻲ ‪۲۰۰‬ﻭ‪۲۰۱‬ﺳﻮﺭﺓ ﺍﻋﺮﺍﻑ( ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻛﻪ ﺍﻫﻞ ﺗﻘﻮ ‪ ،‬ﻭﻗﺘﻲ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ‪،‬‬ ‫ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﻋﻼﺟﺶ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ؛ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺫﻛﺮ‪ ،‬ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪ .‬ﺍﻭﻻ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻃﻮﺍﻑ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﺩﺭ‬ ‫ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎ ﺳﻴﺮﻭﺳﻠﻮﻛﻲ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺍﮔﺮ ﻛﻴﻔﻴﺖ ]ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎ[ ﺑﺎﻻ ﺑﺮﻭﺩ‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﺍﺯ‬ ‫ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﻓﺎﻳﺪﻩﻫﺎﻳﺶ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻭﻗﺘﻲ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺑﻴﺎﻳﺪ‪ ،‬ﻓﻮﺭ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﻮﺩ‪ ،‬ﻓﻮﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺩﺍﺭﻭ ﻣﻴﺮﻭﺩ‬ ‫ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺗﺎ ﺁﻥ ﺑﻴﺎﻳﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﺗﻘﻮﺍ‪ ،‬ﻃﻮﺭ ﺣﺴﺎﺱ ﺷﺪﻩﻛﻪ ﺗﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﻭﺭ ﻭ ﺑﺮﺵ‬ ‫ﺑﻴﺎﻳﺪ‪ ،‬ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺩﺍﺭﻭ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﺁﻥ‪ ،‬ﺫﻛﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﻋﺰﻳﺰﺍﻧﻲﻛﻪ ﺧﻮﺏ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ‬ ‫ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ‪ ،‬ﮔﻨﺎﻫﻲ ﻣﻲﺁﻳﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﻤﺔ ﻭﺟﻮﺩ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﻳﺎﺩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻲﺁﻭﺭﺩ‪ ،‬ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ ﺍﺻﻼ ﺧﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻛ‪‬ﻲ ﺭﻓﺘﻨﺪ‬ ‫ﻭ ﻫﻴﭻ ﺷﺪﻧﺪ‪] ،‬ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ[‪ .‬ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ ﻟﺬﺗﺒﺨﺶ ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺻﻼ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻭﺳﻮﺳﻪ ﻭ ﺧﻴﺎﻝ‪ ،‬ﻫﻴﭻ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ‬ ‫ﻣﻲ ﺑﻴﻨﺪ ﺍﺻﻼ ﻣﺎﻧﻊ‪ ،‬ﺣﻞ ﺷﺪ‪ .‬ﭼﻄﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩﻛﻪ ﻣﺎ ﺩﺭﻛﺎﺭﻫﺎ ﻣﺎﺩ ﻛﻪﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ‪ ،‬ﻣﺜﻼ ﺩﺭ ﻗﻔﻞ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ‬ ‫ﻋﺠﻠﻪ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻭ ﻳﻚ ﺑﻦ ﺑﺴﺖ ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻚ ﺩﻓﻌﻪﻛﻠﻴﺪ‪ ،‬ﻃﻮﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻛﻪ ﺩﻳﺪﻳﻢ ﺑﺎﺯﺷﺪ‪ .‬ﭼﻪ ﺍﺣﺴﺎﺳﻲ ﺩﺍﺭﺩ؟‬ ‫ﻳﻚ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺧﺎﺻﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﮔﺮ ﻣﺜﻼ ﻣﺸﻜﻞ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭﻝ‪ ،‬ﺭﺍﺣﺖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﺪ‪ ،‬ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﺒﻮﺩ ﺁﻥ ﻟﺬﺕ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻳﻚ‬ ‫ﭼﻴﺰ ﻋﺎﺩ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺁﻧﻜﻪ ﻳﻚ ﻣﻘﺪﺍﺭ‪ ،‬ﺑﺎ ﻣﺸﻜﻞ ﺩﺭﮔﻴﺮ ﺷﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﺁﻥ ﻣﺸﻜﻞ ﺣﻞ ﺷﻮﺩ‪ ،‬ﻳﻚ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺧﺎﺻﻲ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﺸﻜﻞﻛﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺣﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ‪ ،‬ﭼﻴﺰ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﺎ ﻣﺜﻼ ﻭﺳﻂ ﺟﺎﺩﻩ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺍﺯ‬ ‫ﻛﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻣﺎﻧﺪﻩ‪ .‬ﻫﻲ ﺍﻳﻨﻄﺮﻑ ﻭﺁﻧﻄﺮﻑ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻳﻚ‬ ‫ﺳﻴﻢ‪ ،‬ﭘﺎﺭﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻣﻲﺑﻨﺪﺩ ﻭ ﺭﺍﻩ ﻣﻲﺍﻓﺘﺪ ﻭ ﻣﻴﺮﻭﺩ‪ .‬ﻳﺎ ﻣﺜﻼ ﺩﺷﻤﻨﻲ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻭ ﺣﻤﻠﻪ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﭘﺎﻳﺶ‬ ‫ﮔﻴﺮ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺑﻴﻔﺘﺪ ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺣﻤﻠﻪ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻫﻤﺔ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﺧﺎﺻﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻥﮔﻨﺎﻫﻲ ﻛﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﺑﻴﺎﻳﺪ‪ ،‬ﻳﻜﺪﻓﻌﻪ‪ ،‬ﻫﻴﭻ ﺑﺸﻮﺩ‪،‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٣۴‬‬

‫ﻟﺤﻈﺔ ﺧﺎﺻﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮﺁﻥ‪ ،‬ﺑﺼﻴﺮﺗﻲﻛﻪ ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ ،‬ﻳﻚ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺷﻴﺮﻳﻨﻲﻫﺎ ﺳﻴﺮ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ‪،‬‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺑﻬﺮﻩﻣﻨﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩﻛﻪ ﻓﻀﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﻟﺬﺗﻬﺎ ﺁﻥ‪ ،‬ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺗﻜﺮﺍﺭﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺩﺭ ﺷﻨﻴﺪﻥ‪ ،‬ﻗﺪﺭﺕ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ‪ .‬ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﺭﻑ ﺭﺍ ﻃﻮﺭ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﺸﻨﻮﺩ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﺮﺍ‬ ‫ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ‪] ،‬ﺍﺛﺮ[ ﺍﻳﻦ ﺧﻴﻠﻲ ﻋﺠﻴﺐ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻓﻠﺬﺍ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﻛﻪ ﺍﺯ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ‪ ،‬ﺩﻋﻮﺕ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻳﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﻭ ﺁﻥ ﺻﻨﺪﻟﻲ ﺑﻨﺸﻴﻦ ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻥ ﺗﺎ ﻣﻦ ﺑﺸﻨﻮﻡ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺩ‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﻤﺔ ﺍﻳﻦ ﺁﮔﺎﻫﻲ ﻛﻪ ﻣﺮﺟﻊ ﺗﻘﻠﻴﺪ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﺔ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻳﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻮﺷﻜﺎﻓﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮﺩﺵ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻛﻪ ﺑﮕﻮ ﺗﺎ ﻣﻦ ﺑﺸﻨﻮﻡ‪ .‬ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻟﺬﺕ ﺫﻛﺮ ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪ‪،‬‬ ‫ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ ﻭﻗﺖ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺗﻜﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺧﺴﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺩﺭ ﺩﻋﺎ ﻛﻤﻴﻞ‪ ،‬ﺣﻀﺮﺕ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﺓ ﺫﻛﺮ‪ ،‬ﻋﺒﺎﺭﺗﻬﺎ ﻣﺨﺘﻠﻔﻲ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ‬ ‫ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﺔ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﻋﺮﺽ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ :‬ﻳﺎ ﺭﺏ ﻳﺎ ﺭﺏ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺳﻪ ﺑﺎﺭ ﺍﺳﻢ ﺭﺏ ﺭﺍ ﺗﻜﺮﺍﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ ‪ -‬ﻛﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﺮﺑﻮﻁ‬ ‫ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺩﺭ ﻛﻠﻤﺎﺕ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﻦ ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺍﻟﺴﻼﻡ‪ ،‬ﺣﺘﻲ ﺣﺮﻑ ﻭ ﻛﻠﻤﻪ ﺑﺎ ﻣﻌﻨﺎ ﺁﻥ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺍﺭﺩ‪ -‬ﻭﻗﺘﻲ ﺳﻪ ﺑﺎﺭ ﺗﻜﺮﺍﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪،‬‬ ‫ﺣﺮﻓﺶ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺳﺆﺍﻟﺶ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻗﺴﻢ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‪ .‬ﺁﻥ ﻫﻢ ﭼﻪ ﻗﺴﻢ ﻏﻠﻴﻈﻲ! ﻣﺜﻞ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻏﺮﻕ ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ‬

‫ﻏﻠﻴﻈﻲ ﻗﺴﻢ‪ ،‬ﻧﺸﺎﻧﮕﺮ ﺷﺪﺕ ﻧﻴﺎﺯ ﻭ ﺣﻴﺎﺗﻲ ﺑﻮﺩﻥ ﻧﻴﺎﺯ ﺍﺳﺖ‪ " .‬ﺍﺳﺌﻠﻚ ﲝﻘﻚ " ﻗﺴ‪‬ﻢ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺣﻖ ﺧﺪﺍ؛ ﻣﻄﻠﺐ ﺧﻴﻠﻲ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺍﺳﺖ‪.‬‬

‫" ﻭ ﻗﺪﺳﻚ " ﺑﻪ ﺁﻥ ﻗﺪﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩﺕ‪ " .‬ﻭﺍﻋﻈﻢ ﺻﻔﺎﺗﻚ ﻭ ﺍﲰﺎﺋﻚ " ﻳﻌﻨﻲ ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺳﻤﺎﺀ ﺗﻮ‪ ،‬ﺑﻪ ﺑﺎ ﻋﻈﻤﺖ ﺗﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺴ‪‬ﻤﺖ‬ ‫ﻣﻴﺪﻫﻢ ‪ " .‬ﺍﻥ ﲡﻌﻞ ﺍﻭﻗﺎﰐ ﻣﻦ ﺍﻟﻠﻴﻞ ﻭ ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ ﺑﺬﻛﺮﻙ ﻣﻌﻤﻮﺭﻩ " ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻳﺎ ! ) ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺷﺐ ﻭ‬ ‫ﺭﻭﺯ‪ ،‬ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻪ ﺗﻨﻔﺲ ﺩﺍﺭﺩ( ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺫﻛﺮ ﺧﻮﺩﺕ‪ ،‬ﺁﺑﺎﺩ ﻛﻦ‪.‬‬ ‫ﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﺍﻟﻠﻬﻢ ﺍﱐ ﺍﺗﻘﺮﺏ ﺍﻟﻴﻚ ﺑﺬﻛﺮﻙ ‪ ".‬ﺍ ﺧﺪﺍ ﻣﻦ ! ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻦ ﻧﺰﺩﻳﻜﻲ ﻣﻴﺠﻮﻳﻢ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺫﻛﺮ ﺗﻮ )ﺍﻗﺒﺎﻝ – ﺹ ‪۷۰۷‬‬ ‫(‬

‫ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ﺷﻌﺒﺎﻧﻴﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﺍﻥ ﲡﻌﻠﲏ ﳑﻦ ﻳﺪﱘ ﺫﻛﺮﻙ " )ﺍﻗﺒﺎﻝ – ﺹ ‪ . (۶۸۷‬ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﻲ ﻛﻪ ﺫﻛﺮ ﺗﻮ ﺭﺍ‬ ‫ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ‪ .‬ﺩﻭﺍﻡ ﺫﻛﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‪ .‬ﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﺍﳍﻲ ! ﻭﺍﳍﻤﲏ ﻭﳍﺎ ﺑﺬﻛﺮﻙ ﺍﱄ ﺫﻛﺮﻙ‪ ".‬ﺍ ﺍﻟﻪ ﻣﻦ ! ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻛﻦ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺫﻛﺮ‬ ‫ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ‪) .‬ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺍﻟﻬﺎﻡ‪ ،‬ﻣﻌﻨﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﻣﺜﻞ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻛﻮﺭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﺧﺪﺍﻳﺎ ! ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ‬ ‫ﻣﻦ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻩ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﭼﺸﻤﻢ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﻛﻦ ( ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺫﻛﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ‪ .‬ﺑﻄﻮﺭﻳﻜﻪ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﺷﻴﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺫﻛﺮ ﺑﻪ ﺁﻥ‬ ‫ﺫﻛﺮ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺫﻛﺮ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺫﻛﺮ ﺑﺮﻭﺩ ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﺋﻴﺪﻛﻪ ﺫﻛﺮ‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺛﻤﺮﺍﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﺳﻴﺮ ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺫﻛﺮ‬ ‫ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮﺧﺪﺍ‪ ،‬ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺗﻲ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﻴﻢ‪ .‬ﻓﻠﺬﺍ ﺯﻳﺎﺩ ﻋﻤﻞ ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﻟﺬﺕ ﺫﻛﺮ ﺁﻥ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺻﺪ ﺭﻛﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﺁﻧﻜﻪ ﻳﻚ ﺑﺴﻢ ﺍﷲ ﺍﻟﺮﲪﻦ ﺍﻟﺮﺣﻴﻢ ‪ ،‬ﺫﻛﺮﺵ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ‪ .‬ﺑﻌﻀﻲ ﺣﺎﻻﺕ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ‬ ‫ﺫﻛﺮ ‪ ،‬ﺍﺻﻼ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻣﺜﻼ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺑﻪ ﻳﻚ ﻛﻮﺩﻙ ﭘﺎﻙ ﻭ ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﺻﺎﻑ ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻫﻪ ﻛﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺭﺍﺣﺖ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ‬ ‫ﺣﻴﻠﻪ ﻭ ﻧﻔﺎﻕ ﻭ ﻛﻴﻨﻪ ﻭ ﺍﺻﻼ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺣﺎﻝ ﺻﻔﺎ ﺁﻥ ﺑﭽﻪ ﺩﺭﺁﺩﻡ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﻣﺜﻞ ﺁﻳﻨﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ‬ ‫ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺋﻲ ﺭﺍ ﻋﺎﺭ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ ﺩﻳﮕﺮ‪ .‬ﺑﻄﻮﺭﻳﻜﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﺮﺍ‬ ‫ﺍﻳﻨﺠﻮﺭ ﻛﻦ‪ .‬ﻫﻲ ﺑﻪ ﺩﻝ ﻣﻲ ﺍﻓﺘﺪ ﻭ ﻫﻲ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﻜﺮﺍﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺫﻛﺮ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻛﻼ ﺯﻧﺪﮔﻲ‪ ،‬ﺑﺎ ﺫﻛﺮ‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﺣﺎﻻﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺫﻛﺮ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻣﺜﻼ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﺪﻛﺴﻲ ﺟﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻭﺿﻊ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻴﻜﻨﺪﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ‬ ‫ﺍﻧﻘﻄﺎﻉ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﺍﻧﻌﻜﺎﺱ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﺪﻛﻪ ﺍﻧﻘﻄﺎﻉ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ؟ ﺁﻥ ﺣﺎﻟﺖ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎﺱ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٣۵‬‬

‫ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺳﻴﺪﻡ ﻛﻪ ﺍﺟﻨﻪ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ! ﺣﺘﻲ ﻫﻲ ﺯﻭﺭ ﺯﻭﺭﻛﻲ ﻭ ﺑﺎ‬ ‫ﺗﺨﻴﻞ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻛﻪ ﻣﻦ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻢ‪ .‬ﻓﻼﻥ ﺭﻧﮓ ﺁﺑﻲ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻓﻼﻥ ﺭﻧﮓ ﻗﺮﻣﺰ ﺁﻣﺪ! ﺧﻴﺮ؛ ﺫﻛﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ؛ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ‬ ‫ﺍﻧﻘﻄﺎﻉ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺮﺽ ﻣﻮﺕ ﺁﻥ ﻣﺆﻣﻦ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺫﻛﺮ‪ ،‬ﻳﻚ ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲ‪ ،‬ﺑﺼﻴﺮﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ‬ ‫ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺼﻴﺮﺕ‪ ،‬ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺷﻨﻮﺍﺋﻲ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﭼﻪ ﻧﻜﺎﺕ ﻟﻄﻴﻔﻲ ﺩﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻛﺮﺩ‪ .‬ﺍﺟﻤﺎﻻ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺎ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ‪ ،‬ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻛﻤﻚ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ‪ ،‬ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺫﻛﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ‪ ،‬ﻭﻟﻮ ﭼﻬﺎﺭ ﻳﺎ ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ‪ ،‬ﻭﻟﻮ‬ ‫ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ]ﺟﻠﺴﺎﺕ ﺫﻛﺮ ﺗﺸﻜﻴﻞ ﺩﻫﻴﻢ[ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻭ ﺩﻋﺎ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﻐﺬﻳﻪﻛﻨﻴﻢ ﻭ ﺍﻧﺸﺎﺀﺍﷲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻛﻪ ﺩﻭﺍﻡ ﺫﻛﺮ ﻭ ﻛﺜﺮﺕ ﺫﻛﺮ ﺭﺍ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻛﻪ ﺫﻛﺮ ﺧﺪﺍ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻫﺴﺖ ‪ ،‬ﻣﺮﺣﻤﺖ ﻛﻨﺪ ‪.‬‬ ‫ﻭ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻤﺎﺯ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ‪ " :‬ﻭ ﺍﻗﻢ ﺍﻟﺼﻠﻮﻩ ﻟﺬﻛﺮﻱ " )ﻃﻪ – ‪ (۱۴‬ﺣﺎﻻ ﺍﻳﻨﺠﺎﺳﺖ ]ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻧﻤﺎﺯ [ ﻛﻪ ﺫﻛﺮ ‪ ،‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ‬ ‫ﻛﺎﻣﻞ ﺗﻤﺜﻠﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻲ ﺷﻮﻳﻢ ‪ .‬ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻌﻨﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺍﻧﺸﺎﺀﺍﷲ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻓﺮﺻﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﻛﺎﻣﻞ‬ ‫ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ‪.‬‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﺳﻲ ﻭ ﺳﻮﻡ‬ ‫"ﻧﻮﺭﻭﺯ‪"۸۵‬‬

‫ذﮐﺮ)‪(4‬‬

‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‬ ‫ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺸﺎﺀﺍﷲ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻝ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﭘﺮﺑﺮﻛﺖ ﺑﺮﺍ ﻫﻤﺔ ﻣﺆﻣﻨﻴﻦ ﻭ ﻣﺆﻣﻨﺎﺕ ﻭ ﻣﻮﺟﺐ ﺑﻨﺪﮔﻲ ﺧﺪﺍ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻓﺘﻬﺎ ﻧﻔﺲ‬ ‫ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﺩ‪ ،‬ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺧﺘﻢ ﻛﻨﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﺔ ﺑﺤﺜﻬﺎ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﻗﺒﻞ‪ ،‬ﻋﺮﺽ ﺷﺪ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﻪ ﺗﻨﺎﺳﺐ ﻧﻈﺎﻡ ﺧﻮﺩﺵ‪ ،‬ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ ﺑﻪﺗﻨﻔﺲ ﺩﺍﺭﺩ‪ .‬ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ؛‬ ‫ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺁﺑﻲ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ؛ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺧﺸﻜﻲ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ؛ ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻔﺲ‪ ،‬ﻣﺮﺗﺒﺎ ﻭ ﺩﺍﺋﻤﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺗﻜﺮﺍﺭ ﺩﺭﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ‬ ‫ﺳﺒﺐ ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻭ ﻋﺮﺽ ﺷﺪ‪ ،‬ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺩﻋﺎﻫﺎ ﺩﺭ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﻗﺒﻞ ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﺑﺮﺩﻳﻢ ]ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ[ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ‬ ‫ﺧﺎﺻﻴﺘﻬﺎ ﺫﻛﺮ‪ ،‬ﺷﺒﻴﻪ ﺗﻨﻔﺲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻫﻞ ﻣﻌﺮﻓﺖ‪ ،‬ﻣﺮﺗﺒﺎ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺗﻨﻔﺲ‪ ،‬ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻌﻨﻮ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ‬ ‫ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻏﻔﻠﺖ ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﻣﺮﮒ‪ ‬ﺣﻴﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎﺳﺖ‪ .‬ﻭ ﻋﺮﺽ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻛﻪ ]ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺫﻛﺮ[ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﻣﺨﺘﻠﻔﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺻﺶ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺳﺎﺳﺎ ‪ -‬ﺑﺎ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﺍﺩﻋﻴﻪ ‪ -‬ﺭﺳﻴﺪﻳﻢﻛﻪ ﺫﻛﺮ‪ ،‬ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻭ ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺳﺖ ﻭﺁﻥ ﺗﻮﺟﻬﻲﻛﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻥ‬ ‫ﺫﻛﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟﻪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﻭ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻋﻤﻠﻲ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﻴﺮﺩ‪ ،‬ﻣﺰﻩ ﻭ ﺭﻧﮓ‪ ‬ﺯﻧﺪﮔﻲ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ‪ ،‬ﻣﺜﺎﻟﻬﺎﺋﻲ‬ ‫ﻫﻢ ﻋﺮﺽ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ‪ ،‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺤﻘﻖ ﺫﻛﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﻃﻪ ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﻮﺳﻲ ]ﻋﻠﻲ ﻧﺒﻴﻨﺎ ﻭﺁﻟﻪ ﻭ‬ ‫ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ[ ﻓﺮﻣﻮﺩ‪ " :‬ﺇﹺﻧ‪‬ﻨﹺﻲ ﺃﹶﻧ‪‬ﺎ ﺍﻟﻠﱠﻪ‪ ‬ﻟﹶﺎ ﺇﹺﻟﹶﻪ‪ ‬ﺇﹺﻟﱠﺎ ﺃﹶﻧ‪‬ﺎ ﻓﹶﺎﻋ‪‬ﺒ‪‬ﺪ‪‬ﻧﹺﻲ ﻭ‪‬ﺃﹶﻗ‪‬ﻢﹺ ﺍﻟﺼ‪‬ﻠﹶﺎﺓﹶ ﻟ‪‬ﺬ‪‬ﻛﹾﺮﹺﻱ‪) ".‬ﻃﻪ – ‪ (۱۴‬ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺗﺎﻛﻴﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﻮﺳﻲ‬ ‫ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺩﻛﻪ ﻣﻨﻢ ﺍﷲ ﻭ ﻫﻴﭻ ﺍﻟﻬﻲ ﺟﺰ ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺗﺼﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪ ‪ ،‬ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺵ ﻫﻤﺎﻥ‬ ‫ﺑﻨﺪﮔﻲ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻤﺜﻞ ﻇﺎﻫﺮ ﺁﻥ‪ ،‬ﺍﻗﺎﻣﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺫﻛﺮ ﻣﻦ ﺗﺤﻘﻖ ﭘﺬﻳﺮﺩ‪ .‬ﭘﺲ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﺎﻥ‪ ،‬ﻧﻤﺎﺯ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ‬ ‫ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﺳﺖ‪.‬‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٣۶‬‬

‫ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺑﺤﺜﻬﺎي ﻗﺒﻠﯽﮐﻪ ذﮐﺮ‪ ،‬ﻧﻮﻋﯽ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻌﻨﻮي اﺳﺖ و ﺣﺎﻟﺖ ﺗﻮﺟﻪ‪ ،‬آن را اﯾﺠﺎد ﻣﯿﮑﻨﺪ و ]ﺣﺎﻻ ﮐﻪ اﯾﻦ آﯾﻪ ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﺪ[‬ ‫ﺗﺤﻘﻖ آن ﺑﺎ ﻧﻤﺎز اﺳﺖ‪ ،‬ﭘﺲ اﯾﻦ ﻧﻤﺎز‪ ،‬ﺣﺮﮐﺎت ﻇﺎﻫﺮي ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ اي ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﻧﻤﺎز‪ ،‬ﭘﺎ ﺑﺮﺟﺎﺋﯽ ﺣﺎﻟﺖ ذﮐﺮ اﺳﺖ‪ .‬اﯾﻦ ﻧﻤﺎز ﻣﺎ‪،‬‬ ‫ﺗﻤﺜﻞ آن ﻧﻤﺎزي اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ اﻗﺎﻣﻪ ﺷﻮد‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﻋﺮض ﻣﺜﺎﻟﯽ‪ ،‬ﻣﻄﻠﺐ ﺑﻪ ﻣﻮﺿﻮعِ ﺑﺤﺜﻤﺎن ﻧﺰدﯾﮑﺘﺮ ﺷﻮد‪ .‬دﺳﺘﮕﺎﻫﯽ را‬

‫درﮐﺎرﺧﺎﻧﻪاي در ﻧﻈﺮ ﺑﮕﯿﺮﯾﺪﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺸﮑﯿﻼت ﻋﺠﯿﺐ در آﻧﺠﺎ ﻧﺼﺐ ﺷﺪه اﺳﺖ و روي آن دﺳﺘﮕﺎه ﮐﻪ دﯾﮓ و ﮐﻮرة ﺑﺰرﮔﯽ‬

‫اﺳﺖ‪ ،‬ﻋﺎﯾﻘﻬﺎﺋﯽﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ و از درون آن‪ ،‬ﺧﺒﺮي ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ در درون ﮐﻮره ﭼﻪ ﺧﺒﺮ اﺳﺖ‪ .‬اﯾﻦ ﺷﺪت ﮔﺮﻣﺎﯾﺎ ﺷﺪت‬

‫ﻓﺸﺎر‪ ،‬ارﺗﺒﺎط ﺑﺮﻗﺮار ﮐﺮده و در دﺳﺘﮕﺎﻫﯽ‪ ،‬ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻋﻘﺮﺑﻪاي ﻧﻤﻮد ﭘﯿﺪا ﮐﺮده اﺳﺖ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ اﯾﻦ ﻋﻘﺮﺑﻪ‪ ،‬ﻗﺸﻨﮓ ﺑﻪ ﻣﺎ‬

‫ﻣﯿﻨﻤﺎﯾﺎﻧﺪﮐﻪ در درون دﯾﮓ‪ ،‬ﭼﻪ ﺧﺒﺮﻫﺎﺋﯽ ﻫﺴﺖ‪ .‬ﻣﺜﻼً ﺷﻤﺎ ﺑﻪ آن ﻋﻘﺮﺑﻪ‪ ،‬ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﻨﯿﺪ و آن ﻋﻘﺮﺑﻪ ﻧﺸﺎن ﻣﯿﺪﻫﺪﮐﻪ ﻣﺜﻼً اﮔﺮ‪10‬‬

‫دﻗﯿﻘﮥ دﯾﮕﺮ دﯾﮓ را ﮐﻨﺘﺮل ﻧﮑﻨﯿﺪ ﻣﻨﻔﺠﺮ ﻣﯿﺸﻮد؛ دﻣﺎ و ﻓﺸﺎر ﺑﻪ ﻓﻼن ﺟﺎ رﺳﯿﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﻪ را ﻋﻘﺮﺑﻪ ﻧﻤﻮد ﻣﯿﺪﻫﺪ از ﯾﮏ ﺻﺤﻨﻪ‬

‫وﺳﯿﻊ در ﯾﮏ ﺷﺮاﯾﻂ ﺧﺎﺻﯽ‪ .‬ﻧﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﺧﻮد آن‪ ،‬داغ اﺳﺖ و آﺗﺶ اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻓﺮض ﮐﻨﯿﺪ ﮐﺴﯽ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺷﻮﺧﯽ ﮐﻨﺪ و ﺑﺎ دﺳﺘﺶ‬

‫ﻋﻘﺮﺑﻪ را در ‪ 100‬درﺟﻪ ﺑﮕﺬاردﮐﻪ ﻧﺸﺎن ﻣﯿﺪﻫﺪ دﯾﮓ دارد ﻣﻨﻔﺠﺮﻣﯿﺸﻮد‪ .‬درﺣﺎﻟﯿﮑﻪ دﯾﮓ‪ ،‬اﺻﻼً ﺳﺮد‪ ‬ﺳﺮد اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎ دﺳﺖ‪ ،‬ﺗﮑﺎن‬ ‫ﺑﺪﻫﯿﻢ‪ ،‬ﻏﯿﺮ از آن اﺳﺖ ﮐﻪ آن ﻋﻘﺮﺑﻪ‪ ،‬ﻧﻤﻮد وﺿﻌﯿﺖ ﺑﺎﻃﻦآن دﺳﺘﮕﺎه ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬

‫ﭘﺲ اﻗﺎﻣﮥ ﻧﻤﺎز‪ ،‬ﯾﮏ زﻧﺪﮔﯽ اﺳﺖ‪ .‬ﻗﻮامِ ذﮐﺮ ﺧﺪا‪ ،‬ﯾﮏ زﻧﺪﮔﯽ اﺳﺖ در ﻃﻮل ﻟﺤﻈﺎت زﻧﺪﮔﯽ اﻧﺴﺎن‪ .‬اﺻﻼً زﻧﺪﮔﯽ‪ ،‬آن اﺳﺖ و‬ ‫ﺑﺮاي ﻫﻤﺎن آﻓﺮﯾﺪه ﺷﺪهاﯾﻢ‪ ،‬ﮐﻪ ﺣﺎﻻ آن ﻣﯽ آﯾﺪ و ﺑﺎ ﯾﮏ ﻋﻘﺮﺑﻪ‪ ،‬در ﺳﺎﻋﺎت ﻣﻌﯿﻨﯽ ﻧﻤﻮدي ﻧﺸﺎن ﻣﯿﺪﻫﺪ و ﻧﻤﻮد آن اﻗﺎﻣﮥ‬

‫ﻧﻤﺎز اﺳﺖ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ اﮔﺮ آن ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ ،‬اﯾﻦ ﻧﻤﺎز ﻣﺎ‪ ،‬ﺑﺎ دﺳﺖ ﺗﮑﺎن دادنآن ﻋﻘﺮﺑﻪ اﺳﺖ‪ .‬اﮔﺮ اﻗﺎﻣﮥ ﻧﻤﺎز اﻧﺠﺎم ﮔﯿﺮد‪ ،‬ﻣﺴﻠﻤﺎً اﯾﻦ ﻋﻘﺮﺑﻪ‬ ‫ﺗﮑﺎن ﺧﻮاﻫﺪ ﺧﻮرد‪ .‬اﻣﺎ اﮔﺮ ارﺗﺒﺎط‪ ،‬ﻗﻄﻊ ﺷﻮد‪ ،‬ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺎن درﺟﻪ را ﻧﺸﺎن ﺑﺪﻫﺪ؛ اﻣﺎ اﯾﻦﮐﻪ آن ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬

‫ﭘﺲ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﻣﺎ ﻫﻤﺎن آداب ﻇﺎﻫﺮي را اﻧﺠﺎم دﻫﯿﻢ اﻣﺎ اﻗﺎﻣﮥ ﻧﻤﺎز ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ .‬ﻓﻠﺬا در ﺗﻤﺎم آﯾﺎﺗﯽﮐﻪ ﺑﺤﺚ از ﻧﻤﺎز اﺳﺖ‪ ،‬ﺻﺤﺒﺖ‬ ‫از اﻗﺎﻣﮥ ﻧﻤﺎز اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﻨﻮان زﻧﺪﮔﯽ‪ .‬در ﺧﻮد ﺳﻮرة ﺑﻘﺮة ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﺪ‪ " :‬اﻟﱠﺬ‪‬ﯾﻦَ ﯾ‪‬ﺆْﻣ‪‬ﻨُﻮنَ ﺑِﺎﻟْﻐَﯿ‪‬ﺐِ و‪‬ﯾ‪‬ﻘ‪‬ﯿﻤ‪‬ﻮنَ اﻟﺼ‪‬ﻼةَ و‪‬ﻣ‪‬ﻤ‪‬ﺎ ر‪‬ز‪‬ﻗْﻨَﺎﻫ‪‬ﻢ‪‬‬

‫ﯾ‪‬ﻨﻔ‪‬ﻘُﻮنَ ‪) ".‬ﺑﻘﺮه آﯾﮥ‪ (3‬آن ﮐﺴﺎﻧﯿﮑﻪ اﯾﻤﺎن ﻣﯽآورﻧﺪ ﺑﻪ ﻏﯿﺐ و اﻗﺎﻣﻪ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ ﻧﻤﺎز را‪.‬‬

‫اﯾﻦ اﻗﺎﻣﻪ‪ ،‬اﺛﺮ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ و ﺑﻼواﺳﻄﻪ آن اﯾﻤﺎن ﺑﻪ ﻏﯿﺐ اﺳﺖ‪ .‬اﯾﻤﺎن ﺑﻪ ﻏﯿﺐ اﮔﺮ اﻧﺠﺎم ﺷﺪ‪ ،‬ﭼﺎرهاي ﺟﺰ اﻗﺎﻣﮥ ﻧﻤﺎز ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬

‫ﻣﺜﻼً اﮔﺮ ﺑﻨﺰﯾﻨﯽ را در ﯾﮏ ﺑﻄﺮي‪ ،‬ﻣﺘﺮاﮐﻢ ﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬ﺟﺮﻗﻪ ﻫﻤﺎن و ﺷﻌﻠﻪ ﻫﻢ ﻫﻤﺎن‪ .‬ﻗﺒﻞ از ارﺗﺒﺎط ﺟﺮﻗﻪ ﺑﺎ ﺑﻨﺰﯾﻦ‪ ،‬ﻣﺤﺘﻮاي ﺑﻄﺮي‬

‫ﯾﮏ وﺿﻌﯿﺘﯽ داﺷﺖ ﺑﺎ ﺧﻮاص و ﺑﻮ و رﻧﮓ‪ ‬ﺧﻮدش‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ ﻧﻤﻮد وﺿﻌﯿﺖ ﺧﻮدش را داﺷﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﻤﺎﻧﮑﻪ ﺟﺮﻗﻪ ﺧﻮرد‪ ،‬اﯾﻨﺠﺎ‬

‫ﺑﻨﺰﯾﻦ‪ ،‬وﺿﻌﯿﺖ ﻣﻮﺟﻮدش را از دﺳﺖ ﻣﯿﺪﻫﺪ‪ .‬دﯾﮕﺮ ﻫﻤﮥ ﺧﺼﻮﺻﯿﺎت ﺳﯿﺎﻟﯿﺖ و رﻧﮓ و ﺑﻮ را از دﺳﺖ داد و ﺷﺪ ﺷﻌﻠﻪ‪ ،‬ﻧﻮر‪،‬‬

‫ﺣﺮارت و اﻧﺮژي‪ .‬ﺗﺎ اﯾﻦ ﺟﺮﻗﻪ ﺑﻪ آن ﺑﺨﻮرد‪ ،‬اﮔﺮ اﺳﺘﻌﺪاد اﺷﺘﻌﺎل داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻇﻬﻮر ﭘﯿﺪا ﺧﻮاﻫﺪﮐﺮد‪ .‬اﻣﺎ ﻫﺮﭼﻪ از‬

‫اﯾﻦ ﺟﺮﻗﻪﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﻨﮓ ﺑﺰﻧﯿﺪ‪ ،‬ﭼﻮن اﺳﺘﻌﺪاد اﺷﺘﻌﺎل ﻧﺪارد‪ ،‬ﻫﻤﺎن وﺿﻌﯿﺖ ﻣﻨﯿﺖ ﺧﻮدش را ﺣﻔﻆ ﻣﯿﮑﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﻣﻮﺟﻮدات ﺑﺎ ﻫﻢ‬

‫ﻣﺘﻔﺎوﺗﻨﺪ‪ .‬اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮرﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎنﮐﻪ اﺗﺼﺎل ﺑﺎ ﻏﯿﺐ ﭘﯿﺪا ﺷﺪ‪ ،‬اﻗﺎﻣﮥ ﻧﻤﺎز ﺻﻮرت ﻣﯿﮕﯿﺮد‪.‬‬

‫اﯾﻤﺎن‬ ‫ﺭﻳﺸﺔﻛﻠﻤﺔ ﺍﻳﻤﺎﻥ‪ ،‬ﺍﺯ ﺍﻣﻦ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ ﺧﻄﺮ ﻭ ﺁﻓﺖ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺿﻼﻟﺖ ﭘﻴﺪﺍﻛﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ‪ ،‬ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ‬ ‫ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻫﻤﻴﻨﻜﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩ‪ ،‬ﺩﺍﺧﻞ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺷﺪ‪ ،‬ﺁﻧﺠﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ]ﺧﻄﺮﺍﺕ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ[ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻴﭻ‬ ‫ﺧﻄﺮ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻓﻠﺬﺍ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻤﺎﻥ‪ .‬ﺍﻳﻤﺎﻥ‪ ،‬ﻋﻘﻴﺪﻩﺍ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺫﻫﻦ ﻭ ﻋﻘﻞ‪ ،‬ﺩﺍﺧﻞ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺷﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺁﻧﺠﺎ ﺍﻣﻨﻴﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ؛ ﻋﻼﻭﻩ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﺯ ﺧﻄﺮﺍﺕ ﻓﻌﻠﻲ ﻫﻢ ﺍﻣﻨﻴﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ‪ ،‬ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻤﻬﺎ ﺑﻌﺪ ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﻳﻨﻜﻪ‬ ‫ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻳ‪‬ﺆ‪‬ﻣ‪‬ﻨ‪‬ﻮﻥﹶ ﺑﹺﺎﻟﹾﻐ‪‬ﻴ‪‬ﺐﹺ"‪ ،‬ﻏﻴﺐ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ‪ ،‬ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﻪ ﻟﺤﺎﻅ‪ ‬ﺣﺲ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﻭﺿﻊ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٣٧‬‬

‫ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻛﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺤﺴﻮﺱ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪] .‬ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ[ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﻋﺎﻟﻢ ﺣﻀﻮﺭ‪ ،‬ﻣﺸﻜﻠﻲ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﻗﻮﺓ ﺧﻴﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ‬ ‫ﺍﻟﻘﺎﺀ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻲ ﺷﻴﻄﺎﻥ‪ ،‬ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻘﺎﺀ ﻣﻴﺸﻮﺩﻛﻪ ﺍﻣﻜﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ‬ ‫ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﺭﺍ ﺁﻧﻄﻮﺭﻳﻜﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ ]ﻣﺎﺩ ﻭ ﻣﺤﺴﻮﺱ[ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻣﻲﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﺪ‪ ،‬ﺩﺍﺧﻞ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﻓﻠﺬﺍ ﻋﻠﻢ ﻭﺣﻲ‪،‬‬ ‫ﻣﮋﺩﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﮔﻮﻝ ﺍﻳﻦ ﺧﻴﺎﻝ ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺭﻳﺪ‪ .‬ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ؛ ﻭ ﺑﻠﻜﻪ ﺣﺘﻤﻲ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻠﻜﻪ ﺍﺻﻼ ﺑﺮﺍ‬ ‫ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻠﻖ ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ‪ .‬ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻲﻛﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﺣﺲ ﻧﻜﻨﻲ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻧﻴﻔﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﻳﻦ " ﻳ‪‬ﺆ‪‬ﻣ‪‬ﻨ‪‬ﻮﻥﹶ ﺑﹺﺎﻟﹾﻐ‪‬ﻴ‪‬ﺐﹺ‬ ‫" ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺟﻬﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﺎ ﻛﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ .‬ﻋﻼﻣﺘﺶ ]ﻋﻼﻣﺖ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﻏﻴﺐ[‬ ‫ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺍﻗﺎﻣﺔ ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺮﻗﻪ‪ ،‬ﻭﻗﺘﻲ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎﻻ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﺨﻮﺭﺩ‪ ،‬ﻣﻨﻴﺖ‪ ‬ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻗﺎﻣﺔ‬ ‫ﺻﻼﺕ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﺍﻗﺎﻣﺔ ﺻﻼﺕ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﻫﻴﭻ ﺍﺣﺴﺎﺳﻲ ﺍﺯ ﻣﺎﻟﻜﻴﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ؛ ﻣﻄﻠﻘﺎ‪ .‬ﻓﻠﺬﺍ ﺍﻛﺜﺮﺁﻳﺎﺗﻲﻛﻪ ﺍﻗﺎﻣﺔ ﺻﻼﺕ‬ ‫ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ‪ ،‬ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺵ ﺍﻳﺘﺎﺀ ﺯﻛﺎﺕ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻨﻬﺎ ]ﺍﻛﺜﺮﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﺎﺕ[ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﻣﺎ ﺍﻧﻔﺎﻕﻛﻨﻴﻢ ‪-‬‬ ‫ﺣﺎﻻ ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ‪ -‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻨﻴﺖ ﻗﺎﺋﻠﻴﻢ؛ ﭘﺲ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ‪ .‬ﺍﻧﻔﺎﻕ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖﻛﻪ ﺩﻩ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﻓﻘﻴﺮﺑﺪﻫﻴﻢ ﻭ‬ ‫ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻛﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻢ ﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﻓﻘﻴﺮ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﻛﺮﺩﻳﻢ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﻣﺜﻼ ﺑﺮﻭﻡ ﺁﻧﻄﺮﻑ ﻭ ﭘﺎﻳﻢ ﻟﻴﺰ ﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ ﻭ ﻣﺮﺍ‬ ‫ﺑﺮﺩﻧﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ‪ .‬ﺁﻧﻮﻗﺖ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﺁﺧﺮ ﭘﺲ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺻﺪﻗﻪ ﭼﻜﺎﺭ ﻭ ﭼﻜﺎﺭ ﻣﻴﻜﻨﺪ! ﺑﻠﻜﻪ ]ﺍﻧﻔﺎﻕ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﻛﻪ[ ﺩﺭ‬ ‫ﻳﻚ ﺟﺎﺋﻴﻜﻪ ﻣﻦ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻛﺮﺩﻡ ﻭ ﺣﻴﺜﻴﺖ ﻣﺆﻣﻨﻲ ﺭﺍ ﻟﻜﻪ ﺩﺍﺭﻛﺮﺩﻡ‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﻋﺎﺭﻡ ﻣﻲﺁﻳﺪ ﺑﺮﻭﻡ ﺍﺯﺍﻭ ﺣﻼﻟﻴﺖ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻧﺸﺎﻥ‬ ‫ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻫﻨﻮﺯ‪ ،‬ﻣﻨﻴﺖ ﺩﺍﺭﻡ‪ .‬ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻨﻬﺎ‪ ،‬ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﻴﺰﺍﻥ ﺍﺳﺖﻛﻪ ﺑﺮﺍ ﺧﻮﺩﻡ‪ ،‬ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭ ﻣﺎﻟﻜﻴﺖ ﻗﺎﺋﻠﻢ ﻭ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻛﺎﺫﺑﻲ‬ ‫ﺭﺍ ﺑﺮﺍ ﺧﻮﺩﻡ ﺩﺍﺭﻡ‪ .‬ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﺭ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﺍﺷﻬﺪ ﺍﻧﻚ ﻗﺪ ﺍﻗﻤﺖ ﺍﻟﺼﻠﻮﻩ ﻭ ﺁﺗﻴﺖ ﺍﻟﺰﻛﻮﻩ " ﺩﺭ ﺁﻥ ﺻﺤﺮﺍ ﻛﺮﺑﻼﺀ ﻛﻪ‬

‫ﻛ‪‬ﺸﻤ‪‬ﺶ ﻭ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻧﺒﻮﺩﻛﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺯﻛﺎﺗﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻛﺎﺭ ﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﻫﻤﺔﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍ ﺗﻜﺎﻥ‬ ‫ﺩﺍﺩ ﻭ ﻋﺪﻡ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻨﻴﺖ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ‪ .‬ﺍﺻﻞ ﻣﻌﻨﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﺮﻛﺎﺕ ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ‪ ،‬ﻫﻤﻪ‪ ،‬ﻣﺎﻟﻜﻴﺖ‪ ‬ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺣﻀﺮﺕ‪ ،‬ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻫﻴﭻ ﻣﺎﻟﻜﻴﺘﻲ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻧﻤﻴﻜﺮﺩ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻭﺿﻌﻴﺖ‪ ،‬ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭﻡ‪ ،‬ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﺎﻟﻜﻴﺖ ﻭ ﻣﻨﻴﺖ ﺑﻮﺩ‪،‬‬ ‫ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺷﺖ ﺍﻳﻦ ﺣﻮﺍﺩﺙ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﺗﺤﻘﻖ ﭘﻴﺪﺍﻛﻨﺪ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺣﻀﺮﺕ‪ ،‬ﻫﻴﭻ ﻣﺎﻟﻜﻴﺘﻲ ﺑﺮﺍ ﺧﻮﺩ‪ ،‬ﻗﺎﺋﻞ ﻧﺸﺪ ﻭ ﺗﺒ‪‬ﻊ‬ ‫ﻭ ﺍﺛﺮ ﺁﻥ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻛﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺪﺍﺩ ﺍﺯ ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻴﻬﺎ ﺧﻮﺩﺵ‪ ،‬ﺍﻧﻔﺎﻕ ﻭ ﺯﻛﺎﺕ ﺑﻮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻛﻪ ]ﻳﻚ[ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍ‬ ‫ﺧﻮﺩﺵ ﻗﺎﺋﻞ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ ﺑﺮﻛﺎﺕ ﺁﻥ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ ﻭ ﺯﻛﺎﺗﻬﺎ ﭘﺮﺭﻭﻧﻖ ﺷﺪ‪ ،‬ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺑﺮﺍ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻤﻪ‪،‬‬

‫ﺁﺛﺎﺭ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﻣﻌﺎﺭﺝ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﺇﹺﻥﱠ ﺍﻟﹾﺈﹺﻧﺴ‪‬ﺎﻥﹶ ﺧ‪‬ﻠ‪‬ﻖ‪ ‬ﻫ‪‬ﻠﹸﻮﻋ‪‬ﺎ ﺇﹺﺫﹶﺍ ﻣ‪‬ﺴ‪‬ﻪ‪ ‬ﺍﻟﺸ‪‬ﺮ‪ ‬ﺟ‪‬ﺰ‪‬ﻭﻋ‪‬ﺎ ﻭ‪‬ﺇﹺﺫﹶﺍ ﻣ‪‬ﺴ‪‬ﻪ‪ ‬ﺍﻟﹾﺨ‪‬ﻴ‪‬ﺮ‪ ‬ﻣ‪‬ﻨ‪‬ﻮﻋ‪‬ﺎ ﺇﹺﻟﱠﺎ ﺍﻟﹾﻤ‪‬ﺼ‪‬ﻠﱢﲔ‪‬‬ ‫ﺍﻟﱠﺬ‪‬ﻳﻦ‪ ‬ﻫ‪‬ﻢ‪ ‬ﻋ‪‬ﻠﹶﻰ ﺻ‪‬ﻠﹶﺎﺗ‪‬ﻬﹺﻢ‪ ‬ﺩ‪‬ﺍﺋ‪‬ﻤ‪‬ﻮﻥﹶ‪) " .‬ﻣﻌﺎﺭﺝ ﺁﻳﺎﺕ ‪ ۱۹‬ﺍﻟﻲ ‪(۲۳‬‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻪ ]ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻋ‪‬ﻠﹶﻰ ﺻ‪‬ﻠﹶﺎﺗ‪‬ﻬﹺﻢ‪ ‬ﺩ‪‬ﺍﺋ‪‬ﻤ‪‬ﻮﻥﹶ[؟ ﻳﻌﻨﻲ ﺷﺐ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺳﺠﺎﺩﻩ ﺑﺎﺯﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﻬﺮ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺩﺍﺋﻤﻮﻥ ﺩﺭ‬ ‫ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻛﺎﺕ ﺍﺳﺖ؟! ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺧﻼﻑ ﺻﺮﻳﺢ ﺳﻴﺮﺓ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﻦ ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﻦ‪ ،‬ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻬﺎ ﺟﻨﮓ ﻭﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎ‬ ‫ﺳﻴﺎﺳﻲ ﻭ ﻋﻠﻤﻲ ]ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ[‪ .‬ﭘﺲ ﺩﺍﺋﻤﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺻﻼﺕ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﻌﻨﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﺮﺽ ﺷﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺻﻼﺕ ﺑﺎ‬ ‫ﺁﺩﺍﺏ ﺧﺎﺹ ﻋﻘﺮﺑﺔ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺓ ﻣﺎﺋﺪﻩ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ‪ " :‬ﻭ‪‬ﻟﹶﻘﹶﺪ‪ ‬ﺃﹶﺧ‪‬ﺬﹶ ﺍﻟﻠﹼﻪ‪ ‬ﻣ‪‬ﻴﺜﹶﺎﻕ‪ ‬ﺑ‪‬ﻨﹺﻲ ﺇﹺﺳ‪‬ﺮ‪‬ﺁﺋ‪‬ﻴﻞﹶ ﻭ‪‬ﺑ‪‬ﻌ‪ ‬ﹾﺜﻨ‪‬ﺎ ﻣ‪‬ﻨﻬ‪‬ﻢ‪ ‬ﺍﺛﹾﻨ‪‬ﻲ‪ ‬ﻋ‪‬ﺸ‪‬ﺮ‪ ‬ﻧ‪‬ﻘ‪‬ﻴﺒ‪‬ﺎ ﻭ‪‬ﻗﹶﺎﻝﹶ ﺍﻟﻠﹼﻪ‪ ‬ﺇﹺﻧ‪‬ﻲ ﻣ‪‬ﻌ‪‬ﻜﹸﻢ‪ ‬ﻟﹶﺌ‪‬ﻦ‪ ‬ﺃﹶﻗﹶﻤ‪‬ﺘ‪‬ﻢ‪ ‬ﺍﻟﺼ‪‬ﻼﹶﺕ‪‬‬ ‫ﻭ‪‬ﺁﺗ‪‬ﻴ‪‬ﺘ‪‬ﻢ‪ ‬ﺍﻟﺰ‪‬ﻛﹶﺎﺕ‪ ‬ﻭ‪‬ﺁﻣ‪‬ﻨﺘ‪‬ﻢ ﺑﹺﺮ‪‬ﺳ‪‬ﻠ‪‬ﻲ ﻭ‪‬ﻋ‪‬ﺰ‪‬ﺭ‪‬ﺗ‪‬ﻤ‪‬ﻮﻫ‪‬ﻢ‪ ‬ﻭ‪‬ﺃﹶﻗﹾﺮ‪‬ﺿ‪‬ﺘ‪‬ﻢ‪ ‬ﺍﻟﻠﹼﻪ‪ ‬ﻗﹶﺮ‪‬ﺿ‪‬ﺎ ﺣ‪‬ﺴ‪‬ﻨ‪‬ﺎ ﻟﱠﺄﹸﻛﹶﻔﱢﺮ‪‬ﻥﱠ ﻋ‪‬ﻨﻜﹸﻢ‪ ‬ﺳ‪‬ﻴ‪‬ﺌﹶﺎﺗ‪‬ﻜﹸﻢ‪ ‬ﻭ‪ُ ‬ﻷﺩ‪‬ﺧ‪‬ﻠﹶﻨ‪‬ﻜﹸﻢ‪ ‬ﺟ‪‬ﻨ‪‬ﺎﺕ‪ ‬ﺗ‪‬ﺠ‪‬ﺮﹺﻱ ﻣ‪‬ﻦ ﺗ‪‬ﺤ‪‬ﺘ‪‬ﻬ‪‬ﺎ‬ ‫ﺍﻷَﻧ‪‬ﻬ‪‬ﺎﺭ‪ ‬ﻓﹶﻤ‪‬ﻦ ﻛﹶﻔﹶﺮ‪ ‬ﺑ‪‬ﻌ‪‬ﺪ‪ ‬ﺫﹶﻟ‪‬ﻚ‪ ‬ﻣ‪‬ﻨﻜﹸﻢ‪ ‬ﻓﹶﻘﹶﺪ‪ ‬ﺿ‪‬ﻞﱠ ﺳ‪‬ﻮ‪‬ﺍﺀ ﺍﻟﺴ‪‬ﺒﹺﻴﻞﹺ " )ﻣﺎﺋﺪﻩ – ‪ ( ۱۲‬ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﺻﻼ ﻣﻌﻴﺖ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺷﻤﺎﺳﺖ‪ .‬ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻗﺘﻲ ﺍﻳﻦ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٣٨‬‬

‫ﺑﻨﺰﻳﻦ‪ ،‬ﺷﻌﻠﻪ ﮔﺮﻓﺖ ]ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﺍﺳﺖ[‪ .‬ﻣﺎ ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻛﻪ ﺁﻥ‪ ،‬ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻤﻲﺁﻳﺪ‪ .‬ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺑﻨﺰﻳﻦ ﻭﻗﺘﻴﻜﻪ ﺷﻌﻠﻪ‬ ‫ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﻣﻌﻴﺖ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪﻛﻪ ﺷﻌﻠﻪ‪ ،‬ﺗﺠﻠﻲ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ‪.‬‬ ‫" ﻭ‪‬ﺍﺳ‪‬ﺘ‪‬ﻌ‪‬ﻴﻨ‪‬ﻮﺍﹾ ﺑﹺﺎﻟﺼ‪‬ﺒ‪‬ﺮﹺ ﻭ‪‬ﺍﻟﺼ‪‬ﻼﹶﺕ‪ ‬ﻭ‪‬ﺇﹺﻧ‪‬ﻬ‪‬ﺎ ﻟﹶﻜﹶﺒﹺﲑ‪‬ﺕ‪ ‬ﺇﹺﻻﱠ ﻋ‪‬ﻠﹶﻰ ﺍﻟﹾﺨ‪‬ﺎﺷ‪‬ﻌ‪‬ﲔ‪) " ‬ﺑﻘﺮﻩ – ‪( ۴۵‬‬ ‫ﻭﺍﺳﺘﻌﺎﻧﺖ ﺑﺠﻮﺋﻴﺪ ﺍﺯ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺻﻼﺕ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺁﻥ ﻧﻤﺎﺯ‪ ،‬ﺳﺨﺖ ﻭ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍ ﺧﺎﺷﻌﺎﻥ‪.‬‬ ‫ﺧﺸﻮﻉ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺳﺮﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻧﻴﻢ ﻣﺘﺮ ﻛﺞ ﻛﻨﻴﻢ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻛﻨﻴﻢ ﻭﻋﺪﺱ ﻫﻢ ﺑﺨﻮﺭﻳﻢ ﻛﻪ ﺷﺮﺷﺮ ﺍﺷﻚ‬ ‫ﺍﺯ ﭼﺸﻤﺎﻧﻤﺎﻥ ﺳﺮﺍﺯﻳﺮ ﺷﻮﺩ‪ .‬ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﺮﺑﻪ )ﺩﺭ ﻣﺜﺎﻝ ﺁﺑﮕﺮﻣﻜﻦ( ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺍﻳﻦ‪ ،‬ﺁﺩﻡ ﺭﺍ ﻣﻴﻔﺮﻳﺒﺪ‪ .‬ﺧﺸﻮﻉ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻨﻴﺖ ﺭﺍ‬ ‫ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﻛﻨﻴﻢ‪ .‬ﭼﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻳﺎﺩ ﻣﺮﮒ‪ ،‬ﺩﻝ ﺭﺍ ﻧﻮﺭﺍﻧﻲ ﻣﻴﻜﻨﺪ؟ ﻳﻚ ﺁﻗﺎﺋﻲ ﺑﻮﺩﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﺎ ﻛﺒﻜﺒﻪ ﻭ ﺩﺑﺪﺑﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ‬ ‫ﻣﻴﻜﺮﺩ ﻭ ﺣﺘﻲ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻣﻴﻜﺮﺩﻛﻪ ﻭﻗﺘﻲ ﺍﺳﻢ ﻓﻼﻧﻲ)ﺍﺳﻢ ﺧﻮﺩﺵ( ﻣﻲﺁﻳﺪ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﻭ ﺟﻮﺭ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪ .‬ﺣﺘﻲ‬ ‫ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﺑﺎﻭﺭﺵ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ]ﺍﻳﻦ ﻣﻨﻴﺖ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ[‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻣﺮﻳﺾ ﺷﺪ ﻭ ﺍﻛﻨﻮﻥ‪ ،‬ﻣﺪﺗﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﻛﺘﺮﻫﺎ‪ ،‬ﺟﻮﺍﺑﺶﻛﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ‬ ‫ﺣﺎﻻ ]ﺑﻪ ﺗﺨﺖ ﻣﺮﺽ[ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﺁﺧﺮﻫﺎﻳﺶ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ]ﺧﺮﺩ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﻨﻴﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ[ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺍﺷﺎﺭﻩﺍ ﮔﺮﻳﻪ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻫﺮﻛﺲ ﺑﻪ ﻋﻴﺎﺩﺗﺶ ﻣﻲﺁﻳﺪ‪ ،‬ﺻﺪﺍ ﮔﺮﻳﻪ ﺍﺵ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ‪ .‬ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻳﻨﻘﺪﺭ‪ ،‬ﺯﻭﺩ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ‪] .‬ﺍﻳﻦ ﺍﺛﺮ‬ ‫ﻳﺎﺩ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ[‬ ‫ﻳﺎﺩ ﺟﺪ ﻣﺮﮒ‪ ،‬ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﺎﺷﻊ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺩﺭﺟﺔ ﺍﺷﺘﻌﺎﻝ‪ ،‬ﻃﻮﺭ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻛﻮﭼﻜﺘﺮﻳﻦ ﺍﺷﺎﺭﻩﺍ ‪ ،‬ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻠﻜﻮﺕ‪] ،‬ﺁﻥ‬ ‫ﺁﺗﺶ[ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﺪ‪ ،‬ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺷﻊ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﺑﺮﺍ ﺍﻭ ﻧﻤﺎﺯ‪ ،‬ﺳﺨﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎ ﺁﺩﺍﺏ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻫﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﻃﺮﻳﻖ ﺍﻭﻟﻲ ﺳﺨﺖ‬ ‫ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ‪.‬‬ ‫ﺍﻧﺸﺎﺀﺍﷲ ﻛﺘﺎﺏ ﺁﺩﺍﺏ ﺍﻟﺼﻼﺕ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻤﻴﻨﻲ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﷲ ﻋﻠﻴﻪ ﺭﺍ ﻳﻚ ﺩﻭﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻛﻨﻴﻢ ﺗﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮﻳﻢ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ‬ ‫ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻳﻌﻨﻲﭼﻪ؟‬

‫ﺟﻠﺴﻪ ﺳﻲ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﻡ‬

‫ذﮐﺮ)‪(5‬‬

‫ﺑﺮﺍ ﺷﺎﺩ ﺭﻭﺡ ﻣﻄﻬﺮ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ ﻋﺴﻜﺮ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺧﺘﻢ ﻛﻨﻴﺪ‪ .‬ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺎ ﺭﺍ‬ ‫ﺑﻬﺮﻩﻣﻨﺪﻛﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺑﺮﻛﺖ ﺩﻋﺎ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﺪ‪ .‬ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺧﺘﻢ ﻛﻨﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﻼﺻﺔ ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‬ ‫ﺟﻠﺴﺔ ﻗﺒﻞ‪ ،‬ﺧﻼﺻﺔ ﺑﺤﺚ ﺍﻳﻦ ﺷﺪﻛﻪ ﺑﺮﺍ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺫﻛﺮ ﺗﺤﻘﻖ ﭘﻴﺪﺍﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﻛﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ ﻭ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﻣﻌﻨﻲﻫﺎ ﺫﻛﺮﻛﻪ ﺛﺎﺑﺖ ﺷﺪ ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻛﻪ ﺫﻛﺮ‪ ،‬ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ‪ ،‬ﭘﺲ ﻧﻤﺎﺯ‪ ،‬ﻳﻚ ﻧﻮﻉ‬ ‫ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﺳﺖ‪ .‬ﻭ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻤﺎﺯ‪ ،‬ﻋﺮﺽ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍ ﺍﺯ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪﻛﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﺔ ﻭﺟﻮﺩ‪ ،‬ﻧﻴﺴﺘﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎﺱ‬ ‫ﻣﻴﻜﻨﺪ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺳﻤﺎﺀ ﺍﻟﻬﻲ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﻭﻗﺘﻲ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲ‪ ،‬ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﻭ ﺣﺎﻟﺘﻲ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍﻛﺮﺩ‪ ،‬ﺍﻳﻦ‬ ‫ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖﻛﻪ ﺑﺤﺚ ﺷﺪ‪ .‬ﻭ ﻋﺮﺽ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ‪ ،‬ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ‪ ،‬ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ ﻣﺎﻟﻜﻴﺘﻲ ﺭﺍ ﺟﺰ ﻣﺎﻟﻜﻴﺖ‬


‫ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺴﻪ‪ :‬ﻓﻄﺮﺕ‬

‫ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻠﺴﺎﺕ‪ ۳۶ :‬ﺟﻠﺴﻪ‬

‫ﻣﻮﺭﺧﻪ‪ ۸۴/۳/۵ :‬ﺍﻟﻲ ‪۸۵/۲/۱‬‬

‫‪١٣٩‬‬

‫ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻤﻲ ﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻴﻬﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﺮﺍ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﺎﻟﻜﻴﺖ ﻣﻴﻜﺮﺩ‪ ،‬ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ‬ ‫ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺧﻴﺎﻝ‪ ،‬ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺎﻟﻚ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﺭﺍﺣﺘﻲ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻣﺎﻟﻜﻴﺖ ﻣﻄﻠﻖ‪ ،‬ﺍﻧﻔﺎﻕ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻓﻠﺬﺍ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ ﺍﻏﻠﺐ ﺟﺎﻫﺎﺋﻴﻜﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ‪ ،‬ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﺘﺎﺀ ﺯﻛﺎﺕ ﻭ ]ﺍﻧﻔﺎﻕ[ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﻧﻔﺲ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﺤ