Page 1

DONDERDAG 10 AUGUSTUS 2017 FESTIVALBOULEVARD.NL

BLVRD VANDAAG

gazet van kippenvel voor de dunhuidigen die ontroering niet mijden

KARIN JONKERS

ALLES GEGEVEN Durven ze dat, acteurs en dansers? Enkele seconden na de voorstelling meteen voor de camera? Ja, zulke helden en heldinnen bestaan. In de rubriek ‘Alles gegeven’ laten ze zich zien. Op school leren kinderen dat de Vaalserberg het hoogste punt van

COLUMN KARIN JONKERS

Perron 3 in Rosmalen 20.47 uur Nederland is. Driehonderdtweeëntwintig meter. Met wat geluk weet een mol er zelfs dertig centimeters bij te frommelen. Maar sneu blijft het. Gelukkig weten de vijftien spelers van Het Zuidelijk Toneel beter. Zij wonen op de Kinderberg, die boven alles uitsteekt. Daar leven de kinderzielen,

die langzaam in kraaien veranderen. Vanavond hebben ze de zaal muisstil gekregen. Maar ook aan het lachen. Casper vermoedt dat zijn vader bang was. Dat is niet erg: veel volwassenen vrezen de Kinderberg. De kinderen komen uit heel Brabant. Hun stakige lijven zitten vol zwarte

vegen. Grim, weet de een. Griem, spelt de ander. Volgens het vogelhandboek eten kraaien het liefst regenwormen, larven en wortels. Maar in deze kleedkamer gelden andere wetten. Lise en Minne komen binnenrennen met blauwe zakjes. Ze schreeuwen

hun zwarte kelen schor van geluk. Kraaien eten paprikachips. [EA]

Nep en echt

Bschaamd zette ik de tijdklok van de de kartonnen machine op tienduizend jaar vóór Christus, waarna drie holbewoners in berenvellen eruitsprongen. Onzin. Dat waren André, Theo en Kees, in de harige autostoelhoezen van hun vaders. Tien was ik, een kind. Maar ik verlangde naar waarheid. In 1986 speelde ik met mijn broer en zussen Bloed van de hongerlijders van Sam Shepard, een afstudeervoor-

stelling van Ellen Manders. Ik had de vaderrol, maar de herinneringen zijn vaag: zoals vaker drenkte Shepard – de eind juli overleden schrijver van Buried child en Paris, Texas – zijn personages in alcohol. In dat stuk moest ik vaak een drankfles aan mijn mond zetten. Four Roses Bourbon, zei het etiket. Maar er zat lauwe thee in. Die neppigheid zou het publiek vast doorzien. Gênant. Ik wilde waarheid proeven.

Afgelopen week. Ik zie de kinderen in Hallo dampkring, de vrolijke onheilsopera van Theater Artemis, Liesbet Swings en Jetse Batelaan. Thema: de uitputting van de wereld. In het veld liggen autobanden. Ze zijn echt. Er zijn spandoeken. Ook echt. De bezorgdheid van de kinderen. Geen fake. Ik ben volwassen en voel schaamte. Niet over het tekort maar over het teveel aan waarheid. Eric Alink

Tweemaal speelde ik toneel. De eerste keer was ik een wat dromerige professor, die een tijdmachine had uitgevonden. Of dat knutselwerk van dozen, toiletrolletjes, zilverpapier en plakkaatverf überhaupt kon functioneren, leek mij twijfelachtig. Ik voelde gêne. Alle ouders die onze zesdeklasmusical gingen bezoeken, zouden meteen doorzien dat het nep was.

Alexandra Broeder | Het Zuidelijk Toneel | The crow knows where the children go | vr 11 aug 15.30u en 19.30 en zo 13 aug 19.30u | 90 min


Opvangen in vertrouwen Op verzoek van de Dagkrantredactie bezoeken acht schrijvers van Tilt – de grootste literaire organisatie van Brabant – het festival. We nodigden Mijke Pol uit om Horses van Kabinet k te gaan bekijken. 5. “Vertrouwen. Daar gaat het om.” Ik hoor het mijn vader roepen, achter me. Ik doe mijn ogen dicht, hel achterover, ga weer recht staan en probeer nog eens te vallen. Het lukt me niet. “Kom op!” Mijn broer duwt me opzij en doet het voor. Hij valt moeiteloos in de armen van mijn vader die achter hem staat. “Nu jij”, zegt hij. En ik knik, ga op zijn plek staan en hel opnieuw naar achteren. 4. Op het podium vormen de dansers samen een lichaam. Er wordt getrokken, gedragen, gevallen en gesteund. Kinderen hangen in de zweterige armen van volwassenen. Er valt water op de grond. Het maakt alles tot spiegelglad ijs. Joelend glijden meisjes eroverheen. Ik denk aan hoe ik vroeger vaak uitgleed en hoe ik me dan bezeerde. Ik ruik het bloemige parfum van mijn moeder en

zie hoe ze een pleister op de schram plakt. Ik voel haar hand, altijd een lichte druk op de wond. Alsof ze alles persoonlijk weer dicht wil duwen. 3. De benen van de dansers spiegelen als porselein in de toneellampen. Ik wacht op de knak. Op de wegschietende vingers, de mislukte pirouette, op hoe de bakstenen van het decor een enkelband laten scheuren. Er wordt afgeteld en er gaat een kind door de lucht, maar nog voordat ik de hersenschudding zie, is het al geland in de handen van een vrouw. 2. Het gaat om meer dan vertrouwen. Het gaat om handen en dragen. Om armen en troost, om lichamen als kussens. Om eindeloos opvangen, zodat een wond genezen kan. Zonder opvang is iedereen kansloos. 1. Online kijk ik een filmpje van twee jongens die hetzelfde doen als mijn

KARIN JONKERS

vader en ik. De grootste staat een halve meter achter de ander. “Nu”, roept hij. En de voorste laat zich vallen naar

voren. Vol vertrouwen de afgrond in. Mijke is schrijver en programmeur van Tilt. Ze werkt aan haar tweede roman

TUSSEN 13.30 EN 21.00 [T/M ZO 13 AUG] Steek je hoofd in de installatie Interview-view van de Vlaamse kunstenaar Benjamin Vandewalle. 22.00 [T/M 13 AUG] In de Pete Buijs Corner speelt vanavond Vic Willems. 23.30 Dansen in BLVRD Theater Swingbilly van The Barnstompers.

VOOR NOP IGOR CORBEAU

Theaterdier U kent ze vast. Van die eufore dames die – al dan niet met klotsend glas Cabernet Sauvignon – net iets te vergenoegd in gezelschap uitroepen: “Ik bén me toch een theaterdier!” Tijdens Boulevard 2017 zoekt de Dagkrantredactie naar podiumfauna. Teddy Tops ontdekte een eend. De eend is een vrouwtje, haar mannetje heet woerd. Daar ga je al, in genderneutrale tijden. De eend staat erom bekend een beetje een impulsieve outsider te zijn: ze banjert vaak in haar eendje langs de waterkant; steekt met haar hele familie een drukke autoweg over; krijgt plotseling ontzettend veel zin in tapas, en vliegt dan dat hele klote end naar Spanje alleen maar vanuit trek. Ze is groot fan van Kroos; door het gepiep van nog ongeboren kuikens, komen alle eieren bijna tegelijkertijd uit; om

haar kinderen uit te broeden blijft ze wel achtentwintig dagen op haar eieren zitten. Een beetje vreemd, maar wel lekker. Zo’n eend dan. Van eieren worden we alleen maar ziek. De vreemde eend in de bijt: het Eendje van Kim van Zeben [Utrecht, 1976], mag er gewoon zijn. Dat eendje is net zoals jij en ik. Want voel jij je ook weleens anders dan anders? Heb je een bochel of een bril? Zit je lijf vol met sproeten en zijn je haren oranjerood? Heb je een snavel? Platvoeten? Veren in plaats van haar? Ach, theaterdieren hebben allemaal wel iets eigenaardigs – als je goed kijkt. En je kunt het allemaal wel in je eendje willen doen, maar eendracht maakt uiteindelijk macht. [TT] Kim van Zeben | Eendje [6+] | do 10 en za 12 aug. 13.30 en 15.00 | BLVRD Theater | 35 min.

Spaarvarkens houden van Boulevard. Het festival verkleint immers het risico dat ze aan diggelen gaan. ‘Voor nop’ is een overzicht van alle activiteiten – [straat]theater, muziek, installaties – die niets of op z’n hoogst een appel en een gezond ei kosten.

Festivalplein TUSSEN 14.00 EN 20.00 [T/M ZO 13 AUG] De trotse Vegetable Nannies pronken met hun groentebabies: van pasgeboren pastinaakjes tot krijsende krootjes 14.15, 16.15 EN 18.15 [T/M ZO 13 AUG] Workshop voor de kleintjes: Maak samen met de Vegetable Nannies je eigen groentebaby!

ELS SCHEPERS

Josephkwartier TUSSEN 13.00 EN 00.00 [T/M ZO 13 AUG] Pleun van Dijk toont in haar installatie Reborn het lichaam als bouwpakket. TUSSEN 13.00 EN 20.00 [T/M ZO 13 AUG] Ontdek wat kunst is in Het koninklijk museum voor interessante kunst [6+]. Expo gratis, audiotour €2. 15.30 Openluchtgesprek bij de voorstelling Indiaan van De Hotshop – cooler dan de Warme Winkel, met de makers en Jeroen Haverkorn van Rijsewijk, consultant bij Aberkyn, spreekt over de waarde en integratie van spiritueel bewustzijn in de top van grote bedrijven. TUSSEN 19.30 EN 20.30 [T/M VR 11 AUG] Regisseurs, acteurs, schrijvers, componisten en muzikanten – vreemden van elkaar – werken aan een interventie of een stuk in De Werfplaats #2. Verder in Josephkwartier: vertel je verhaal in Dicht bij Anna [18.00 – 22.00], beleef de interactieve installatie van studenten CMD aan de Avans Hogeschool [doorlopend] en luister om 23.00 naar musicerende makers en crew in de Nachtsessie.

en heeft een blog: www.mijkepol.nu. Tilt versterkt het schrijversklimaat en organiseert jaarlijks het gelijknamige literaire festival – zie www.tilt.nu.

Elders Dagelijks wisselende cafés | TUSSEN 19.30 EN 22.00 [T/M 13 AUG] Club Cabaret met Nederlandse en Zuid-Afrikaanse cabaretiers [vrijwillige bijdrage]. Verkadefabriek | VANAF 11.00 [T/M 31 AUG] Groepsexpo afstudeerders Expo AKV|St. Joost. Muzerije | T/M ZA 12 AUG 20.30 Studenten in de Etalage en expo met werk van studenten van Fontys Hogeschool voor de Kunsten. [CdA/FF]

Superleuk, maar voortaan wel in Amsterdam

KARIN JONKERS


DONDERDAG 10 AUGUSTUS 2017 FESTIVALBOULEVARD.NL

Schipper mag ik in je wellnesscenter, ja of nee? Kapitein Video filmt alles. Laatst nog een polonaise, met zijn ene vrije hand. De zee? Veel shots van. En badslippers. Heel veel verschillende badslippers. Maar ook verbrande blanke huiden met zonnebrandcrème. Heeft ie uren materiaal van. Het cruiseschip is zijn thuishaven.

T

heatergroep Wunderbaum verdiepte zich in het essay Supposedly Fun Thing I’ll Never Do Again van David Foster Wallace, dat hij in 1997 schreef. Dat gebeurde na een cruise van een week, waarmee hij zijn depressies hoopte te verjagen. In 2008 pleegde hij zelfmoord. Zijn cruises leuk? Wunderbaum ging op zoek naar het onvervulbare verlangen van een geplande totale ontspanning. De entertainmentindustrie in haar volle glorie: eindeloos vermaak tot de dood erop volgt. Vol sartriaanse walging over ongegeneerd geluier. Grieken Tijdens de muziektheatervoorstelling Superleuk, maar voortaan zonder mij ontmoeten we onzichtbare kamermeisjes, een man die letterlijk alles filmt, een achttienjarige Mona die uit verveling besluit haar verjaardag op een willekeurige dag aan boord te vieren en vier Grieken verkleed als kapitein. Maar hoeveel kapiteins heeft een schip nodig? En wordt een schip als dit niet gewoon automatisch bestuurd? Ze lopen van stuurboord naar bakboord, druk in overleg over allerlei technische benamingen. In Griekenland waren zij ooit grote acteurs van mythische vertellingen, maar sinds die hele EU verkozen zij het ruimere sop. Zeehonden Voor het maken van de voorstelling zijn de spelers zelf op cruise geweest. Niet zoals David Foster Wallace in de Caribische Zee, maar op de

KARIN JONKERS

Noordzee. Aan boord van het schip gold: waarom zou je kiezen als je zowel in het zwembad, op het dek en in het casino als op het wellness-deck en bij het avondprogramma aanwezig

kan zijn? Ontspannen geblazen! Het cruisepubliek en wij, de bezoekers in de theaterzaal, doen hetzelfde: we piepen als zeehonden van het lachen en zijn muisstil op de pijnlijke,

emotionele, zelfreflectieve momenten. Zo zijn ook wij onderdeel van de entertainment- industrie. Is dat erg? Niet bepaald. Maar of we nu een cruisevakantie moeten ambiëren... [TT]

Wunderbaum | Superleuk, maar voortaan zonder mij | tot en met za 12 augustus 19.00 uur | 100 min. | Kaaihallen

De tenen zijn thuis Naarmate de festivaldagen vorderen, groeien schouders tot in oren en willen de ruggen nooit meer recht. Gelukkig is er dan Willemien van der Pol, al vijf jaar de vaste festivalmasseur.

KARIN JONKERS

Iedereen klimt op haar tafel. “Net nog een meisje dat in de horeca werkt en alsmaar kratten loopt te tillen. ‘Laat die mannen dat maar doen. Jouw lijf heeft er even geen zin in’, zeg ik dan.” Ze is de stille kracht; met massage en adviezen houdt Willemien de Boulevard-motor draaiende. Vanaf dag drie druppelen de klanten binnen; tegen het einde van het

festival zit ze volgeboekt. “Een lichaam heeft niet zoveel nodig om te herstellen, maar we vergeten het. Wat ik altijd doe: de voeten aanraken, zelfs als iemand graag een schoudermassage wil. Via de voeten kom je tot jezelf, daar zit de aarde.” Zo past haar werk goed bij het festivalthema ‘Huis, thuis en herkomst’: het lichaam als plek om in thuis te komen. Willemien is dan ook blij met haar hoekje in de Orangerie, de tijdelijk huiskamer van de artiesten en festivalmedewerkers, waar tevens het eten wordt geserveerd en er dagelijks liters koffie doorheen gaan. In die voormalige Sint Josephkerk bevindt zich ook de ligkamer van Willemien, met kaarsjes, een bank en een massagetafel. Alles mag, zegt Willemien. In slaap vallen, klagen, huilen. “Natuurlijk mag huilen. Da’s ontlading. Dit is een theaterfestival,

daar horen emoties bij. Je lacht hier toch immers ook?” Doe-het-zelf tips Vier dhz-suggesties van Willemien. Eén: speel met je tenen. Of je nou achter de bar werkt, op het podium een lied zingt, of voor een tent op wacht staat: wiebel je tenen in je schoenen. Dat maakt je voeten wakker en niemand heeft in gaten dat jij stiekem jezelf staat te masseren. Twee: adem bewust. Gewoon in. En dan weer uit. En dan weer in. Drie: doe een minuut niks. Vier: beklop je lichaam, begin bij je armen, de buitenkant van je benen, je borst, je rug, beklop zo veel mogelijk. Strijk aan het einde licht over je hoofd. [JS] Voetreflextherapeut Willemien heeft een eigen praktijk op De Muntel in Den Bosch. Info: 06 13867554.

KARIN JONKERS

[T]huis

Op het plein wordt een [t]huis gebouwd. Tot en met vrijdag 11 augustus van 13.00u tot 18.30u. Het huis valt iedere avond om 19.00u in slaap. Voor iedereen tot twaalf jaar


Voedsel voor geest en lichaam In het gewone stamppotleven schrijft Dagkrant-redacteur Jeroen Thijssen in onder meer Trouw over eten. Kan Boulevard zijn knotszwampapil verbazen? Op onderzoek.

H

oeveel voedsel voor de geest kan een mens op een lege maag verdragen? Zeker wanneer in het geestelijke programma zoveel aandacht is voor de brandstof van het lichaam? Ga maar na: Beytna, een dansvoorstelling over Libanees voedsel; Nachtschade: Aubergine, muziektheater over de gelijknamige vrucht; Lassus Grand Cru, nog meer muziektheater waarbij ook nog eens stevig wijn wordt geschonken. Is daar iets van terug te vinden in het voedsel dat tijdens het festival te nuttigen is? Paardentent Een hele bocht van het terrein op de Parade is gewijd aan de geneugten van het vlees, die vooruit gaan op de genietingen van de geest. Op de hoek bij Theater aan de Parade begint de prachtige paardentent Carvalho. Daar serveert restaurant Bij Jeroen, hip en veelbelovend: de High Beer. Een briljante vervanging voor het slappe thee-gebeuren waar de Engelsen zo dol op zijn, met taartjes en sandwiches. Bij Jeroen heeft daar zo zijn ideeën over. Drie verschillende bieren serveren ze, met bij ieder bier een passende bite. Tegen een zachte Weizen zetten ze Spaanse serranoham en Italiaanse coppa, een rode ui-kroket serveren ze met een Triple van Karmeliet en bij de IPA van Leffe komen een pastrami en piccalilly. Voor mensen die bier te heftig vinden, is er een High Wine – ongetwijfeld Grand Cru. Wel een probleempje: het loopt niet. Misschien is het te hip. In elk

geval overweegt de manager om volgend jaar maar koffie met gebak te serveren. Dit Vijf stappen verder is de Boulevardvestiging van Dit, het fusionrestaurant uit de Bossche binnenstad,

dat met porties olijven, calamares en couscous probeert de geest van de mediterranee op het terrein te vestigen. Lekker, maar niet uitzonderlijk avontuurlijk – wel een associatie met het Libanese Beytna. Weinig avontuurlijk is eigenlijk ook De Morgen, een kavel verder. Een

degelijke, uitgebreide kaart, maar het meest gedurfde is een schotel Aziatisch stoofvlees of een chickpeacurry. Lekker en goed klaargemaakt, daar niet van. Daarnaast staat de stoere snackbar Friet&Zo, waar de patat stevig is en de mayonaise vol. Niets spannends

JEAN PHILIPSE

aan friet met of zonder – en dat moet vooral zo blijven. Caravan Bijna in de andere hoek, tegen de Sint-Jan, staat een kleine caravan. Hij is groengeel geverfd en er staat Bollyfood op. De uitbaters serveren Chicken Tikka, een gerecht dat merkwaardigerwijs jaren geleden tot nationale schotel van Groot-Brittannië werd gekozen, en vegetarische samosa’s: heerlijke, knapperige envelopjes met aardappelgroentenvulling, met aubergine. Ze zijn flink gekruid maar net niet te flink – het boterige deeg brokkelt over de smaakpapillen. Een prima lunch of snack tussendoor. Het meest bijzondere etenstentje van de Boulevard staat bij Bollyfood. Het heet de Pony Club, maar in deze manege staan het broodje Dekhengst en de schotel Bonfire – die van Ankie – op het menu. Het is voedsel met een verhaal, verteld door uitbater Roderick. Dat paardenvlees zoveel duurzamer is dan dat van rund; dat het gezonder is en goedkoper dan rund; dat dít paard een goed leven heeft gehad in Roemenië en op drie festivals als grondstof voor allerhande schotels heeft gediend. Nu is het bijna op. Er zijn nog worstjes over en rookvlees. Het worstje gaat in een smakelijk broodje, met koolsla en mierikswortelsaus en refried beans. Het worstje is knapperig, het is sappig, het is heerlijk. Het is de allerlaatste traktatie op een rondje voedsel van de Boulevard en de associatie is eenvoudig: de dansvoorstelling Horses, voor 8+. [JT]

Het koninklijk museum voor interessante kunst

KARIN JONKERS

Dit is kunst. Die middelste dan hè. Waarom? Dat is die eeuwige vraag tussen voorstanders en tegenstanders van het culturele leven. Cultuur is een ander woord voor beschaving. Cultuur onderscheidt ons van de dieren. Dieren kunnen ook niet fietsen, behalve beren dan, maar dat is circus. En circus mag pas sinds kort bij de kunst horen. Sinds de beren niet meer mogen fietsen. Wat kunst is maakt ook een ontwikkeling door in de geschiedenis. De oudste mening over kunst is van Plato. Die had er niets mee. Die typeert het als een nabootsing van de werkelijkheid dus inferieur. Die had van deze fiets niets gevonden. Komt ook omdat er nog geen fietsen waren natuurlijk. Op Wikipedia staat onder ‘Wat

is Kunst’: de naam van een single van de band Noordkaap, met op de achterkant ‘Handen omhoog’. Het liedje verscheen op het album ‘Een klein beetje oorlog’. Misschien is dit kunst omdat het de enige teruggegeven fiets van na de oorlog was. Dan is het kunst en geschiedenis tegelijk. Het is geen Rembrandt maar wellicht, in de verre toekomst, delen we deze Gazelle wel met Duitsland. Jetse Batelaan stelde de expositie voor interessante kunst in het Josephkwartier samen. Ga daar kijken. [JP] Jetse Batelaan | Het koninklijk museum voor interessante kunst | t/m zo 13 aug tussen 13.00 en 20.00, doorlopend | Josephkwartier


In de voorstelling Noun van La Fura dels Baus, die Paul Smits in 1991 naar Boulevard haalde, scheuren omhoog getakelde vliezen open. Uit de lucht tuimelen pasgeborenen. Naakt rillen ze op karren, die plotsklaps in beweging komen. Vijftienhonderd bezoekers stuiven in de verduisterde Brabanthal uiteen. Stuwende flamencorock, vuur, rook: Paul Smits ziet dat het goed is, want hij heeft het rauwe leven lief. Afgelopen dinsdag is hij overleden.

In Memoriam Paul Smits [1949-2017]

B

egin jaren 80 meldde Paul Smits zich bij het toenmalig Stedelijk Bureau Jongerenwerk in Den Bosch, waar Wim Claessen directeur was. Twee eigengereide naturen, maar één gedeelde overtuiging: de lakens in slaperig Den Bosch opschudden. In 1985 haalden ze reizend festival Boulevard of Broken Dreams naar de stad. Vijf dagen nomadische cultuur en ontregelend geluk op de noordelijke helft van de Parade; op de andere helft stonden geparkeerde auto’s achter afzetlint. Van meet af aan zette Paul een vinkje achter twee grote Boulevard-taken: productie en muziekprogrammering. Hij sprak de taal van de licht-anarchistische gezelschappen La Fura dels Baus, Sèmola Teatre, Dogtroep en Vis à Vis en vond in zijn wijdvertakte netwerk solisten en bands voor concerten in Danspaleis, Operatent en Bogentent. Zijn allergie voor dikdoenerij maakte hem geliefd bij veel artiesten, technici en crews. Paul was aards, helder, recht voor z’n rapige rock and roll in zowel taal als gedrag – op sociale wenselijkheid liet hij zich niet vaak betrappen. In de Nederlandse muziekscene verzette hij bergen. Paul richtte het Popcollectief, het gratis festival Popwerk en – in september 1987 – de Willem II Concertzaal op. Toen zowel The Magnificent 7 als John Hiatt bij

de opening van die zaal optraden, wist hij dat hij opnieuw iets tot leven had gewekt. Vanuit niets beginnen, mouwen oprollen en ver komen. Dat was zijn grondhouding. Op dinsdag 8 augustus is Paul thuis na een ziekbed overleden. Hij laat zijn vrouw Sonja en drie kinderen na. Sinds 2000 heeft Boulevard vijfmaal eerder afscheid van een staf- of teamlid moeten nemen: Erik Luyt [hoofd productie], Jan Mol [locatiemanager Vis à Vis en administrateur], Leonne Vilé [productie en horeca], Joep Lennarts [festivalfotograaf] en Dorus-Jan Stovers [controller]. Zij bezochten graag de nazit oftewel doorzak van elke Boulevard-dag. Er is weinig reden om aan te nemen dat ze met die traditie gestopt zijn. Vannacht zullen ze in de hemel het glas heffen. Op hem, de nieuwkomer. Daar in de hoek, achter dat draaitafeltje. Hij zwijgt, glimlacht even, pakt een plaat van de stapel. There wil be music all night. [EA] Op zaterdag 12 augustus zal om 14.00 uur in Verkadefabriek Clubzaal een herdenkingsbijeenkomst plaatsvinden. ’s Avonds zal vanaf 20.30 uur in het World Skate Center aan de Buitendijk het leven van Paul gevierd worden. Beide bijeenkomsten staan open voor iedereen die afscheid van hem wil nemen.

SANDRA SEERENBOOM

/

MONIQUE BROEKMAN

Eeuwig feest bij United Cowboys

KARIN JONKERS

In de auto naar oma en opa vertel ik mijn jongens een verhaal. Ze zijn vier en acht en behalve ‘raad eens welk dier ik in mijn hoofd heb’ (een theaterdier, momenteel) willen ze ook altijd een verhaal. Ik vertel ze over een meisje dat zo’n zin heeft om te dansen. Ze wil wonen in beweging, omdat haar vader een gruwelijke kindvretende reus is en haar moeder lang geleden van verdriet uit elkaar viel. ‘Hoe heet ze?’ wil Milo weten, nauwelijks onder de indruk van zo’n treurig ouderpaar. ‘Nina,’ verzin ik. Geknor op de achterbank, Nina keuren ze goed. Op een dag danst Nina de deur uit, omdat ze niet langer kan aanzien dat haar vader op de kleine vingertjes van al haar vriendjes kluift. Ze danst en ze draait en ze komt op een festival waar ze mag slapen op het plein, onder een tent. Er slapen nog meer kinderen. Weglopertjes, dwalers, vluchtelingen, ze heten verschillend, maar ze hebben allemaal geen huis. En precies daarom voelt Nina het zich, een beetje. Nina is de dromer van het stel en tegelijk – jawel Milo, dat kan wel – de slechtste slaapster. Elke nacht dwaalt ze over het plein op zoek naar die mythische plek waar het leven altijd doorgaat en het dansen nooit stopt. Nee dat is niet kinderachtig Aran, bijna alle volwassenen zoeken nog

steeds. De leuke in ieder geval wel. Op een nacht danst Nina door de stad en hoort ze geluid uit een parkeergarage komen. Niet “vroemvroem” jongens! (de kinderen willen liever terug naar de vingerkootjes knappende reus) Het is een feest. Het is van de United Cowboys en het houdt nooit meer op. Het gaat zelfs al zoveel jaren dag en nacht door, dat iedereen inmiddels mee mag doen. Er dansen meneren en mevrouwen van middelbare leeftijd met ronde kunstbrilletjes en grijze haren door de parkeergarage. Hun stevig stappers hebben ze allang uitgetrokken. Ze zijn naakt, hebben soms een stuk plastic om zich heen geslagen en één heel doortastende vrouw met rood geverfd haar, heeft een pauwenveer in haar bilnaad gestoken en rijdt razendsnel rondjes op rolschaatsen. Ze hebben plezier. Hun lijven blijven achter bij de spieren van echte dansers, maar dat kan het plezier niks schelen. En iedereen die binnenkomt went er heel snel aan. Een bilnaad? Dat leg ik je nog weleens uit. Wie? Die werd in mootjes gehakt. Door wie? De prins natuurlijk. [JS] United Cowboys | Match | t/m vr 11 aug tussen 19.00 en 23.00, doorlopend | Parkeergarage Sint Jan


COLUMN

PROGRAMMA DONDERDAG 10 AUGUSTUS Podia en locaties

Josephkwartier

Festivalplein e.o.

Voorstellingen, concerten, installaties in en om de binnenstad

Voorstellingen, ontmoetingen, installaties en open ateliers. Sint Josephstraat 18

Tentjes, installaties, muziek en straattheater op en rond de Parade

Dries Verhoeven Phobiarama WILHEMINAPLEIN 14.00, 15.00, 16.00, 17.00, 19.30, 20.30, 21.30

Jetse Batelaan Het koninklijk museum voor interessante kunst (6+) ENTREE 13.00 - 20.00

In samenwerking met de Verkadefabriek en Theaterfestival Boulevard Groepsexpositie AKV|St. Joost, Avans hogescholen VERKADEFABRIEK ENTREE 13.00 - 23.00

Avans/CMD Interactieve installatie ENTREE 13.00 - 00.00

INSTALLATIES Schippers&vanGucht, Benjamin Vandewalle, Sonja Volmer, Plunge Boom 13.20 - 23.30

Kyoko Scholiers Misconnected STATIONSWEG 14.00 - 17.00 en 18.00 - 21.00

Building Conversation en Theater Artemis Het parlement van de dingen (6+) TUIN 14.00 Openluchtgesprek Jeroen Haverkorn van Rijsewijk, consultant bij Aberkyn, over de waarde en integratie van spiritueel bewustzijn in de top van grote bedrijven n.a.v. Hotshop cooler dan De Warme Winkel TUIN 15.30

ARAN SLIEKER

Hunker

Jowi Schmitz schrijft journalistieke artikelen voor o.a. NRC, FD en Tirade, maar ook boeken – zowel voor volwassenen als voor kinderen. Tijdens Boulevard 2017 onderzoekt ze onder meer het thema [tijdelijk] huis, thuis en herkomst. Voor elke Dagkrant schrijft ze een column.

Kim van Zeben Eendje (6+) BLVRD THEATER 13.30 en 15.00 Benjamin Vandewalle Peri-Sphere PLEIN 14.00 - 21.00

Kyoko Scholiers

Katja Heitmann Pandora’s DropBox VERKADEFABRIEK KLEINE ZAAL 16.00 en 20.00 Schweigman& / Slagwerk Den Haag For The Time Being DE BEVERSPIJKEN 17.00 en 21.00 Theater Artemis / Liesbet Swings en Jetse Batelaan Hallo dampkring ORIONPAD 17.00

Mélanie Demers, Hilde Elbers en Yoko Higashino Stabat Mater PAND 18 STUDIO 17.00 en 20.30

Festival Cement De Werfplaats #2 TUIN 19.30

Studio ORKA Chasse Patate (8+) WOLFSDREEF 19.30

Familiar Faces Not sure where this is going MUZERIJE 19.30

Sven Ratzke HOMME FATALE BLVRD THEATER 20.30 Diverse studenten Studenten in de Etalage MUZERIJE 20.30

De Hotshop - cooler dan De Warme Winkel INDIAAN COUDEWATER 20.45 Timeau de Keyser / Tibaldus Yvonne, Prinses van Bourgondië BIJ KATRIEN 21.00

KARIN JONKERS

Benjamin Vandewalle

Koningstheateracademie Club Cabaret PILKINGTON’S 19.30 en 22.00

LOD muziektheater / Josse de Pauw, Arnon Grunberg, Claron McFadden e.a. De Mensheid VERKADEFABRIEK GROTE ZAAL 20.30

PETE BUIJS CORNER Vic Willems 22.00 JEAN PHILIPSE

Nachtsessie

Ingezonden mededeling

Telefonisch via 0900 33 72 72 3 [lokaal tarief]. Vanuit België: +31 (0)73 680 98 01. Betaling uitsluitend met Mastercard/Visa.

Telefonische bereikbaarheid Algemeen: 073 – 6 124 505. Kaartverkoop: 073 680 98 01

de polen The Act of Dying PAND 18 ZAAL 18.00

Nachtsessie Diverse medewerkers en artiesten TUIN 23.00

Wunderbaum Superleuk, maar voortaan zonder mij TRAMKADE KAAIHALLEN 19.00

Kaarten kun je online bestellen en betalen. Ze worden digitaal toegestuurd, waarna je ze zelf kunt printen. Kaarten kunnen tot zeven dagen vóór de speeldag van de voorstelling thuisgestuurd worden. Verzendkosten per zending: € 2,50. Daarna zijn de kaarten af te halen bij de kassa in Theater aan de Parade.

PRAKTISCHE ZAKEN

Anna van der Kruis Dicht bij Anna TUIN 18.00 - 22.00

Guilherme Miotto / DansBrabant .Even Worse THEATER ARTEMIS BENEDEN 20.30

United Cowboys Match PARKEERGARAGE ST. JAN tussen 19.00 en 23.00

Online via www.festivalboulevard.nl

Tijdens het festival zijn de kassa’s geopend van 13.00-22.00u en telefonisch bereikbaar van 13.00-20.00u. Indien een voorstelling op locatie niet is uitverkocht, zijn er vanaf een half uur voor aanvang ter plekke nog kaarten te koop. Informeer hiernaar bij de Boulevard Informatiebalies.

Tafelen met makers Wunderbaum TUIN 17.00

KARIN JONKERS

Aan de kassa Aan de kassa in Theater aan de Parade. Betaling à contant, pinpas, Mastercard en Visacard. Tijdens het festival zijn er drie extra verkooppunten: de kassa op het centrale festivalplein, in het Josephkwartier en in de Verkadefabriek.

OPENINGSTIJDEN

Tafelen met makers Theater Artemis - Liesbet Swings en Jetse Batelaan TUIN 16.15

The Barnstompers BLVRD THEATER 23.30

Openingstijden festivalplein [Parade] 13.00 – 00.45 uur. Aanvang programmering vanaf 15.00 uur. Zondag 13 augustus sluit het festivalplein om 23.30 uur. Pendelbussen Theaterfestival Boulevard vindt plaats in en om de stad. Vanaf het centrale festivalplein [de Parade] rijden gratis Boulevard-pendelbussen naar de locaties die niet op loopafstand liggen. Het opstappunt ligt aan de zuidzijde van het festivalplein – tussen Theater aan de Parade en de Peperstraat. Vanaf die plek vertrekken de pendelbussen uiterlijk een half uur vóór aanvang van de voorstelling. Aangezien het een pendeldienst is, kunnen exacte vertrektijden niet weergegeven worden. Infobalies Zowel op het centrale festivalplein als in het Josephkwartier vind je een Boulevard Infobalie. Onze medewerkers bieden info over honderd-en-een zaken: voorstellingen, toegankelijkheid, pendelbustijden, de naam van die ene actrice/acteur die naar je lachte, een plattegrond.

COLOFON

FOTO: ANNE VAN ZANTWIJK

Nog steeds dwaal ik alleen over dit festival. Ik wil wel graag met iemand samen, een hele groep voor mijn part, maar niemand biedt zich aan. Dus ik koop een cappuccino en ga midden op het plein zitten. Wellicht is het als een seksuele fantasie, dat je kan hunkeren naar een sterke man die je op een bed slingert, nee een sofa, nee een grote traag wiegende reuzenschommel. Het klinkt zo goed in je hoofd, maar de werkelijkheid zou – zeker als je de man in kwestie nog nooit hebt gezien – weleens kunnen tegenvallen. Tegenover me het ontroerende schouwspel van Micro-Shakespeare: duo’s spelen voor elkaar de verhalen die ze horen in hun koptelefoons. Denk ik tenminste, want ik heb het nog niet gedaan, geen duo, immers. Daar! Een knappe man, hoewel hij een beetje raar beweegt. Stofzuigergewijs gaat hij de tafeltjes af waar medewerkers van tentjes hun klanten werven. Ik grijp mijn tas en volg hem. Hij blijft bij een tafeltje staan, wijst op flyers, stelt wat vragen, schudt beslist zijn hoofd als er met een kaartje wordt gewapperd. Op naar het volgende tafeltje, zelfde tafereel. De flyers verdwijnen in een keurige rugzak. Ik durf hem pas aan te spreken als hij het plein al bijna verlaten heeft. “Gaat u naar al die voorstellingen?”, vraag ik. Hij bekijkt me van top tot teen. Nee, die fantasie over dat bed moest maar geen werkelijkheid worden. Daar staan we. Twee allene types op dat bruisende plein. Gerommel uit de ene tent, gegil uit de andere. Wie ons niet kent denkt dat wij ook bij elkaar horen, realiseer ik me opgetogen. Voortaan kan ik me gewoon aansluiten bij zo’n vrolijk groepje. Genoeg keuze, immers. Als ik goed meelach, merken ze het misschien niet eens. Ben ik binnen de kortste keren een Shakespeareverhaaltje aan het naspelen. Maar dat is de buitenkant natuurlijk. Wat nou erbij horen. Ik pas hier beter. Beetje ongemakkelijk, met een vreemde snuiter die nu naar de lucht staart. Zijn antwoord gaat me raken, ik weet het zeker. Zo werkt theater bij mij ook: geen continue vervoering, eerder hier en daar een pijl. Maar wel een diepe. “Ik heet Coen,” zegt de man tenslotte, “en ik verzamel flyers.’” [JW]

Pleun van Dijk Reborn ENTREE 13.00 - 00.00

TENTJES Shailesh Bahoran / ISH, Club Gewalt, Just Another Prophecy, De Koude Kermis, PINK FLAMINGOOO / Het Nationale Theater, Oscar Kocken / Démira, MAN || CO, Shanti Straub, Nineties Productions 14.30 - 23.30

KAARTVERKOOP

di Sanne 10 10

20 jaar

Wallis de Vries

Redactie Eric Alink [hoofdredacteur], Teddy Tops, Jowi Schmitz, Jeroen Thijssen, Cathelijne Huijs, Coralie den Adel, Floor Fiers Tekstbijdragen Mijke Pol Grafische vormgeving/fotografie Karin Jonkers, Mariëlle van der Wardt [Yell & Yonkers], Jean Philipse Productie Graphiset, Uden

Tips reacties, verhalen: dagkrantboulevard@gmail.com

10 augustus Boulevard Vandaag  
Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you