Page 1

VRIJDAG 9 AUGUSTUS 2019 FESTIVALBOULEVARD.NL

BLVRD VANDAAG gazet van kippenvel voor de dunhuidigen die ontroering niet mijden

Do’s and don’ts in digitale tijden

BEELD: JEAN PHILIPSE

Zie: ze danst. Hoe zou ze heten, valt ze op mannen, uit welk land komt ze, heeft ze een stempelkaart voor koffie, reist ze vaak met de trein? Show me!

D

e drie performers van The100Hands introduceren elkaar of laten zich introduceren door het publiek. Wat zien we en welke oordelen verbinden we daaraan? Als er

gevraagd wordt welke naam er bij de danser past, antwoorden er twee vrouwen exact tegelijkertijd: Anna. En ze is biseksueel. Ierland zou kunnen, maar ook Spanje of Polen. Anna spaart stempels voor koffie en is vrijgezel. Denken we. Het publiek beweegt zich door het verlaten St. Joost, eigent zich zowel de ruimte als de drie performers toe. Een mannelijke en een vrouwelijke bezoeker overleggen even voor ze de dansers excitement laten uitbeelden. Ze kiezen ervoor om

ze te stapelen: één wijdbeens onderop, de ander als een kind op haar rug en de derde daar weer bovenop, rug aan rug. De toren wankelt, maar vindt haar evenwicht. Als het publiek gevraagd wordt of we deze pose herkennen als excitement, knipt iedereen in de vingers. Onze code voor akkoord.

De voorstelling Show Me beleeft haar première, het zweet is vers. Na afloop gaan de makers graag met het publiek in gesprek. Over oordelen, grenzen en het belang van kijken en bekeken worden. Nu, in het tijdperk waarin we digitaal van alles delen zonder de blik van de ander te kunnen zien. Show yourself. [SvG]

De regie verschuift van danser naar publiek naar danser. We lopen op commando sneller,

langzamer, in een kluwen dicht bij elkaar of met voldoende afstand om te kunnen kijken. Elkaar diep in de ogen, nog een stapje dichterbij. Of we iets van onszelf willen blootgeven. Langzaam knoopt een man zijn blouse open, het witte haar op zijn buik verschijnt. De vrouw tegenover hem trekt het elastiek om haar haren los. Ze kijken elkaar strak aan. Al snel blijkt dat er niet alleen een grens is voor wat je wil delen, maar ook voor wat je van een ander wil zien.

dit festival begon het al: een man die voortdurend op zijn telefoon keek. Toen ik er iets van zei, snauwde hij dat hij met de volumeregeling van zijn gehoorapparaat bezig was, rood en warm werd ik daarvan. Ongemak, het komt niet eens altijd door de ander: je bent net gaan zitten, je maag borrelt luid en je wilt het niet, maar je laat

toch een voorzichtige scheet die keihard door de zaal schalt – mij nooit overkomen uiteraard, maar ik kan het me voorstellen. Wat doen we onszelf aan met zo’n festival. Laatst las ik over een test met ratten: geef ze veel seks, voedsel maar vooral ook veel lichamen om tegenaan te kruipen en ze talen niet naar drugs. Maar zet ze alleen in een

hokje en ze zijn binnen de kortste keren verslaafd. Oké, die seks, die moeten we misschien in dit verhaal buiten beschouwing laten. Maar voedsel en drank en lichamen hebben we genoeg. Als we maar een béétje op ratten lijken, dan wíllen we dus zo dicht op elkaar. Wij zitten hier goed. Ongemakkelijk, maar goed. [JW]

Openknopen

The100Hands | Show Me | AKV St. Joost, Onderwijsboulevard | t/m za 10 aug | 16.00u en 19.30u | 60 min

COLUMN

ONGEMAK

FOTO: KARIN JONKERS

Gisteren zat ik naast een vrouw die begon mee te hummen. Ze gaf ook commentaar op de voorstelling tijdens de voorstelling. Oh, leuk, dat trapje. Echt grappig dit. Daarna was ik bij een andere voorstelling waar een snipverkouden vrouw steeds mijn kant op nieste. Nu ik erover nadenk: meteen bij de eerste voorstelling van


Stop klaagzangen over jongeren Azijndrinkers die hem – tussen twee slokken door – vertellen dat jongeren afkerig van cultuur zijn, hebben een kwade aan Paul Rüpp. “Jonge mensen geven me vooral hoop.” Gesprek met Paul Rüpp [61], bestuursvoorzitter van Avans Hogeschool, bondgenoot van Theaterfestival Boulevard.

E

FOTO: JEAN PHILIPSE

ven terug, naar 2004. Het is het jaar waarin Hogeschool ’s-Hertogenbosch en Hogeschool West-Brabant fuseren. Uitkomst: een flinke spruit, leergierige blik – en ze noemen hem Avans Hogeschool. Van de huidige 31.000 studenten volgen er zo’n 15.000 onderwijs op zes locaties in Den Bosch. Sinds 2009 is Paul Rüpp voorzitter van het College

Op uitnodiging van de redactie leveren drie jonge Brabantse fotografen bijdragen aan de Dagkrant. Uitgangspunt: festivalthema You Are Here, Vandaag John van Hamond [43] uit Den Bosch. Niet zo jong meer, maar pas in 2016 – na een loopbaanzwenk – aan Fotoacademie Amsterdam afgestudeerd. John werkt met name voor de Volkskrant en NRC.

van Bestuur van de hbo-instelling. Zijn liefde voor de mix van onderwijs en cultuur is diepgeworteld. Voordat het CDA hem tot de politiek verleidde – hij was acht jaar wethouder in Uden en zes jaar gedeputeerde ruimtelijke ordening in Brabant – stond Paul voor de klas. “Leraar Nederlands, prachtig vak.” Eindexamenleerlingen liet hij eenakters naar keuze spelen. Niet voor spek en bonen; het punt telde mee. “Toneel vind ik belangrijk. Welk stuk ik zelf zou willen spelen? Iets van Shakespeare: King Lear of Macbeth. Indringende stukken over macht en machtsmisbruik, hoogmoed en waanzin. Dat zijn nog altijd actuele thema’s.”

Boeien

Avans werkt al jaren met Boulevard samen. “Beide gaan uit van nieuwsgierigheid. Beide houden je spiegels voor. Zo ontdek je wie je bent en ontwikkel je jezelf.” Studenten van vijf studierichtingen zijn bij het festival betrokken: Communication & Multimedia Design [CMD], AKV|St.Joost [v/h Kunstacademie], Bouw en Infra; Veiligheid en Bestuur en Business Innovation. Ze ontwerpen intrigerende kunstinstallaties [in het Josephkwartier te zien], lopen langdurig stage en voeren

onderzoeken uit. In die laatste categorie valt een recente opdracht van het festival. Paul: “Studenten van Avans gaan onderzoeken hoe Boulevard jonger publiek aan zich kan verbinden. Ik twijfel er niet aan dat er mogelijkheden zijn. Van Pinkpop tot Down The Rabbit Hole: festivals hebben een vorm en formule – meerdaagsheid, diversere disciplines dan alleen muziek – die jongeren aanspreekt. Als je de dynamiek van jonge mensen snapt, kun je ze boeien.” Met de Sombermansen die ‘de jeugd’ apathisch en onverschillig noemen, heeft hij niets op. “Elke generatie roept dat de nieuwe generatie niet deugt. Dat was in de tijd van Tacitus, later Montaigne en nu nog. Ik zal niet ontkennen dat de wereld veel reden voor pessimisme geeft. Milieu, democratie en vrijheid staan onder druk. Maar klagen over jongeren? Ze geven me vooral hoop; hebben veel in hun mars. In mijn tijd ging je met minder vaardigheden van school af dan nu.”

Gunnen

Jong is ook de campagne ‘’s-Hertogenbosch, cultuurstad van het zuiden’. Een aansprekende leus, zegt Paul. “Maar ik onderschrijf hem niet. Na Jheronimus Bosch 500 [de viering in 2016 van het vijfhonderdste sterfjaar van Bosch – red.] is de daadkracht weggezakt. Niet bij Theaterfestival Boulevard, wel in tal van stedelijke dossiers, met name Theater aan de Parade en de Kaaihallen. Dan denk ik: durf eens voluit te gaan. Wat Eindhoven en Tilburg met Strijp-S en de Spoorzone laten zien, zou ik deze stad ook gunnen.” [EA]

FOTO: JEAN PHILIPSE

Danstaal in Dance & Dare Vijf schrijvers zijn ze. Op zoek naar nieuwe woorden voor hedendaagse dans en performance. Ze willen weten of zo’n tekst je in beweging kan brengen. Of-ie onder je vel kan gaan zitten, zoals een verhaal of een gedicht.

D

e woordzoekers zijn Saskia uit Den Bosch, Elske uit Antwerpen, Anette en Rania uit Bergen [Noorwegen] en David uit New York. Zowel David als Saskia schrijft over de preview van Lands of Concerts: Body Work Edition [zie foto] van de Japanse choreograaf Jija Sohn. Saskia neemt ons ook mee van Den Bosch naar Guatemala – en terug. Tijdens een workshop in Guatemala beloofde ze zichzelf nooit, nooit, nooit meer op commando telepathisch contact te maken met een vreemde. Bij Jija komt ze daarop terug. David schrijft over Lucy. Die heeft een kleine romp en benen zonder spieren. Ze zit in een rolstoel. Lucy zegt: “Mensen vragen mij vaak hoe ik intimiteit ervaar.” Ze vertelt hoe ze gewassen wordt, elke ochtend. Met een blauwe spons

voor het bovenlijf en een roze voor onder. De manier waarop ze de andere twee performers de opdracht geeft deze taak na te bootsen, raakt David.

Mantelzorg

Het brengt hem terug naar Amerika. Naar zijn ex. Ze waren al uit elkaar toen zij hem vroeg om voor haar te zorgen op haar sterfbed. Om onderdeel te worden van het team, dat voor haar kwam zorgen. Hij schrijft over die laatste dagen. De pan waarin zij overgaf. De film The Wrestler, met Mickey Rourke op de achtergrond op de TV. De manier waarop hij haar voet had warmgewreven en hoe dat intiemer was dan alle keren dat ze met elkaar vreeën. Dance&Dare – we decide how we write – is een programma van Domein voor Kunstkritiek en DansBrabant. Recaps en volledige essays worden gepubliceerd op www.dansbabant.nl. De tekst van Elske van Lonkhuyzen over Signaal bij Haanwijk, de opera in het Bossche Broek, zal vandaag worden voorgelezen tijdens het Gesprek van de Dag om 16.00u in het Josephkwartier. [Auteur: Anna van der Kruis].

Hongerige ogen

J

ohn zocht de Aartshertogenlaan op, voor een foto op de locatie waar De Kantelaar van Schippers&VanGught staat. Er was sprake van een technisch mankement, John trof veel wachtende mensen aan. Wachten is vervelen en da’s niets voor kinderen. Die gaan op zoek. Twee jongens besloten grote vlaggenmasten te verplaatsen, die in betonnen tegels waren verankerd. Maar dat eigen initiatief werd niet zo op prijs gesteld en ze werden weer ‘in de wacht’ gezet. John was getroffen door dit beeld, dat voor hem alles met You Are Here van doen heeft. Als reportagefotograaf weet hij dat er altijd en overal wat gebeurt: je kunt erop wachten. John maakt veel reportages en portretten en heeft een mooi project op stapel staan. Over niet al te lange tijd komt er een boek over Graafsewijk-Zuid alias volkswijk de Bartjes in Den Bosch. Doe je ogen een bezoek cadeau: www.johnvanhamond.com [JP]

FOTO: JOHN VAN HAMOND


Dassen en duizendkruid hebben oren Hij leest landschappen. Zonder dyslexie, vloeiend. Bovendien heeft hij vlijmscherpe oren. Stadsecoloog Johan Mees bezoekt landschapsopera Signaal bij Haanwijk. “Volgens mij hoor ik jonge meerkoeten in het riet.”

E

en lange stoet bezoekers schuifelt over een onverhard pad. Er is gewijde stilte, soms wat gefluister. Bomen flankeren het voetspoor, vooral wilgen, populieren en eiken. Is dit een Brabantse processie? Ja, maar rupsen ontbreken. Wel vlinderen er klanken over het veld. Ze komen uit tuitvormige luidsprekers aan palen in het landschap. Verder trekt de karavaan, langs een dode arm van de Dommel. Eindpunt: de soezende rivier zelf. Terwijl de avond struikelt en valt, cirkelen drie hallucinante vrouwenstemmen rond. Zij lijken mantra’s in het Sanskriet te zingen. Het publiek verspreidt zich over een veld en luistert. Zelfs duizendblad, vlasleeuwenbekje en jacobskruiskruid rekken zich uit. De zingende vrouwen duiken op. In het oosten, als drie koninginnen. Maar wie naar het noorden kijkt, beleeft vervreemding. Aan de horizon staan bomen, waarachter strepen licht voorbijflitsen. Het is de A2 tussen Vught en het Provinciehuis. De ontregelende combinatie van natuur, narcotiserende klanken en nachtelijke snelweg lijkt een vergeten fragment uit Koyaanisqatsi: Life out of Balance [1982]. In die hypnotiserende documentaire, met muziek van Philip Glass, trekt de op hol

FOTO: KARIN JONKERS

geslagen wereld voorbij. Als de stemmen van de vrouwen langzaam wegsterven, is Haanwijk donker met een maantje. In het licht vliegen vier ganzen voorbij. Haast te mooi om waar te zijn, maar ze zijn niet radiografisch bestuurd. De natuur dirigeert haar eigen ogenschijnlijke toeval.

Dieren

Voor hun verstilde klankopera lieten de Brabantse componisten Jeroen Strijbos en Rob van Rijswijk zich inspireren door Haanwijk, het landgoed tussen het Bossche Broek en buurtschap Halder. Stadsecoloog Johan Mees [zie foto] komt hier graag. Zoals veel stadsbewoners: de afwisseling van bos, bloemrijk grasland, statige lanen en Dommel maakt Haanwijk aantrekkelijk. Dieren? Meer dan in een gemiddelde Disney-film: zang- en rietvogels, dassen en reeën, vossen, bevers en marters. “Ook cultuurhistorisch

FOTO: KARIN JONKERS

is het een interessant gebied. Hier lagen kampementen van Frederik Hendrik die in 1629 Den Bosch innam.” Bovendien was Haanwijk een open huiskamer voor kunstschilder-en-boer Leon Adriaans [1944-2004], die in het aangrenzende Sterrenbos woonde. Tijdens de klankwandeling hoort

Johan gierzwaluwen, roodborstjes en jonge meerkoeten. Al slaat een merel alarm – schril en staccato – toch vindt Johan niet dat kunsten en natuur elkaar op voorhand uitsluiten. Sterker nog: “Het woord cultuurlandschap zegt al dat je de invloed van de mens overal in Nederland tegenkomt. Verder waren diverse kunstenaars mede-oprichters van Brabants Landschap, de huidige eigenaar van Haanwijk.” De opera vindt hij mooi, al had hij nevenschikking van natuur en muziek verwacht. In de oren van Johan maakt de compositie het landschap ondergeschikt. Nuchter: “Maar ik maak me geen grote zorgen. Een das loopt zo’n twintig kilometer per nacht. Die zoekt de rust wel op.”

Airco

Veel zorgwekkender noemt hij de verdroging. “Van oorsprong is dit kletsnat gebied. Door met name de landbouw is dat veranderd. Een boer wil snelle afwatering in plaats van natte grond.” Verder ziet Johan de gevolgen van klimaatverandering. Tachtig procent van de vlinders is verdwenen. Talloze insectensoorten leggen het loodje. Een schrale troost: “Het besef groeit dat natuur de onmisbare ‘airco’ van de stad is. Op een lokale hittekaart die we pas hebben laten maken, zie je verschillen van vijf graden tussen de groene cirkel rond Den Bosch en delen van de stad, met name het Paleiskwartier en bedrijventerreinen.” Op de voettocht terug komt een dalend vliegtuig over. Zuidwaarts, richting Eindhoven Airport. Een signaal bij Haanwijk: dieren, planten en bomen hebben geen seatbelts om zich vast te gorden. Sowieso zijn wij en zeven miljard anderen degenen die hun toekomstmuziek bepalen: een opera van wanhoop of hoop. [EA] Strijbos & Van Rijswijk | Signaal bij Haanwijk | t/m za 10 aug 20.45u | 80 min.

De stille kracht Ze zijn de I Am Here But Hidden-types. De onzichtbaren. Festivalmedewerkers die in stilte bergen werk verzetten. Tijd voor een serie van zeven portretten. Vandaag: Niels [23] uit Sint-Michielsgestel. Waar zijn we? “De tuin van het Josephkwartier.” En jij bent? “Niels van Uden, allround technieker van het Josephkwartier.” Hoe dat zo? “In 2013 ben ik als vrijwilliger bij de bouwploeg begonnen, in 2016 ben ik voor de festivallocatie Josephkwartier gevraagd. Toen studeerde ik Podiumtechnieken aan het ROC Tilburg, met specialisatie licht. Daarna heb ik drie jaar hbo Podiumtechnieken, Productie en Stagemanagement gedaan aan de Erasmushogeschool in Brussel. Ik ben net klaar.” Wat? “Als er een gezelschap om 9 of 10 uur komt, sta ik klaar met koffie. Ik zorg dat ze de spullen kunnen uitladen en wegzetten. Ik zorg er ook voor dat ze in een lege, schone ruimte kunnen beginnen, dat er geen dingen nog van de vorige voorstelling staan. Het gezelschap bekijkt de zaal. Samen maken we een plan, waarna we het licht inhangen. Altijd eerst het licht. Als je eenmaal spullen op de vloer hebt staan, is het onpraktisch om daar met de steiger tussen te komen. Als de voorstelling eenmaal draait, bemoei ik me eigenlijk alleen nog met de finetuning. Daar vraagt een gezelschap soms zelf om.

Gezelschappen op Boulevard zijn flexibel. Ze passen zich aan de ruimte aan. Soms is een decor te groot, soms staat er een pilaar in de weg. Daar moeten ze dan omheen bouwen of een stuk decor weglaten. Daardoor is de voorstelling telkens anders, al blijft de basis hetzelfde. Het publiek weet dat niet.” Waarom? “Het mooie is dat je bijdraagt aan een eindresultaat waar het publiek naar komt kijken.” I’d rather be... “Hier is de plek waar ik momenteel wil zijn. Na het festival is er nog een vakantie, waar ik dan wil zijn.” [JT]

FOTO: JEAN PHILIPSE


BLVR&D

BLVR&D begint steeds meer te leven. Steeds meer mensen ontdekken dat gekke tussengebied boven aan die grote trap. Je klimt omhoog en opeens sta je daar, in die wat lompe, onbehouwen hal die zo graag een foyer wil zijn: de eerste verdieping van Theater aan de Parade. Ze zuchten vaak, de mensen die de klim hebben gemaakt. Van opluchting meestal. “Een prikkelarme vluchtplek”, hoorde ik al iemand zeggen, tevens zeer geschikt voor vergaderingen, workaholics, geheime bijeenkomsten. Het past wel bij een festival, zo’n plek. Toen hier de eerste werksessie begon, over Publieke Ruimte, ging het erover dat Nederland

BLVR&D is het festivallaboratorium waar hoofd, hart en hoop samenkomen. Je vindt het in Theater aan de Parade, aan het einde van de openluchttrap. In BLVR&D pakken organisaties, makers, stadsgenoten en andere bezoekers samenlevingsvraagstukken aan. Doe mee of ga op bezoek. Redacteur Jowi Schmidt wijdt er columns aan. Vandaag: ‘Theatertrapveldje’.

nog zo weinig ‘onbepaalde’ ruimtes heeft. Vroeger waren er trapveldjes en braakliggende landjes, daar staan nu meestal huizen op. Toch is dat precies wat BLVR&D is: oningevuld, maar vol intenties. Een theatertrapveldje. Zonder het misschien echt te beseffen (want er werden heus heel veel plannen voor gesmeed van tevoren) heeft dit theaterfestival deze lege ruimte gecreëerd. Het voelt alsof alles hier nog mogelijk is. De ultieme broedplek, lege grond, waar we met zijn allen op dit moment ijverig plantjes zaaien. Sommige groeien al, sommige liggen nog in bakjes water te kiemen. De dertig internationale gasten

van Boulevard hadden hier gisteren een intieme werksessies over inclusiviteit. Ze probeerden blinde vlekken weg te werken, door te peuteren aan de balken in elkaars kop. Een traag, vaak pijnlijk proces, maar het beweegt, we kunnen blij rapporteren: er zijn al wat splinters uit. Er werd trouwens ook gevierd dat we met elkaar Bosschenaar zijn en uit het niets zitten er dan opeens drie tieners, jongeren, over hun schoolcijfers te praten en het leuke is: dat past ook perfect. Misschien dat dit de gemiddelde bezoeker allemaal geen bal interesseert, en dat hoeft ook niet, maar het telt wel. Je hoeft ook niet te weten dat je hart klopt om te leven. [JS]

Dagschema Vrijdag 9 augustus PODIA EN LOCATIES

JOSEPHKWARTIER

FESTIVALPLEIN

Voorstellingen, concerten, installaties in en om de binnenstad

Voorstellingen, ontmoetingen, installaties, ateliers en previews Sint Josephstraat 18

Tentjes, installaties, muziek en theater op en rond de Parade

BLVR&D Werkplaats voor hoofd, hart en hoop Theater aan de Parade 1e verdieping (bereikbaar via de trap op het festivalplein) 10.00-22.00

JUDITH ROSEMA Het Inkt Atelier: workshop voor kinderen Tuin 13.00-16.00 GRATIS

Block Box BACKBONE | ALIDA DORS, BERLIN, MIET WARLOP 13.00-23.30

AVANS | CMD Interactieve Installatie Tuin 13.00-00.00

Tentjes en Installaties BENJAMIN VANDEWALLE, EVA VAN PELT, SOUNDING BODIES, ROB SMORENBERG, TEUN SMITS | DE VEENFABRIEK, CIE. PERELMAN, BREI, WHAT SOUNDS LIKE NOW, DE KOUDE KERMIS, MAN II CO, GEERT HAUTEKIET, MARDULIER & DEPREZ, FIRMA MES, SUN CITY, DIEHELEDING 13.00-23.30

DRIES VERHOEVEN Happiness Burg. Loeffplein 14.00-22.00 GRATIS MÉLANIE DEMERS Open Studio Bank van Leening 14.30-15.30 GRATIS THEATER ARTEMIS Party Dialogues Cementrum 15.00 en 19.00 A TABEA MARTIN Forever Triniteitstraat 19 15.00 en 19.15 A THE100HANDS Show Me AKV | St. Joost 16.00 en 19.30 A SCHIPPERS&VANGUCHT De Kantelaar | 9+ Aartshertogenlaan 16.00 en 20.00 A CHIARA BERSANI Seeking Unicorns Kapel GAST 17.00 A

GRATIS

DIVERSE ACTEURS De Voorleessessies Tuin 13.30 GRATIS FLORIAN MYJER & KIM KARSSEN | DE WARME WINKEL Bloomsbury Tuin 13.45, 16.15 en 19.15 A THEATER ARTEMIS Dit is het clubhuis van... | 4-12 Tuin 15.00-19.00 GRATIS KRISTEL VAN ISSUM Atelier: Circles of Women Holding Hands Pand 18 Studio 14.30 GRATIS NAZMIYE ORAL EN GASTEN Gesprek van de dag Tuin 16.00

GRATIS

MINOUX Preview: Niet de vaders van Jimmy Parker Artemis Studio 17.00 A

SERVAES NELISSEN Beefteefjes Tickets & Info 13.45, 15.45 en 19.45 A BENJAMIN VANDEWALLE Framing the Circle Pleinpodium 14.00-21.00 GRATIS

FABULEUS Nesten | 4+ BLVRD Theater 14.30 A AURA BOUW Ubuntu Babel 19.30 A

JULIE CAFMEYER Confessions of a White Girl Bad Woman Verkadefabriek Kleine Zaal 19.00 A

LISA VERBELEN/ BOG. ALL. Artemis Zaal 19.00 A

ARTVARK SAXOPHONE QUARTET Artvark & Drums United BLVRD Theater 20.30 A

RIKKERT VAN HUISSTEDE Boys Won’t Be Boys Pand 18 Zaal 21.00 A

FONTYS Studenten in de etalage Babel 20.30 GRATIS

STUDIO ORKA Craquelé | 8+ Mariakerk 19.30 A

DIVERSE MUZIKANTEN De Nachtsessies Tuin 23.00

ALI CLARKE | KNOT KOLLEKTIV It Didn’t Start With Us Babel 21.15 A

DE VEENFABRIEK Atlantis De Groote Wielen 18.00 A

GRATIS

MARTIJN VAN DER ZANDE De TLKSHW De Keulse Kar 23.00 GRATIS

ALEXANDER DE BRUIJN Broeders - De val van Den Bosch Zwanenbroedershuis 20.30 A

LATE NIGHT BAND Convoi Exceptional BLVRD Theater 23.30 GRATIS

THEATER UTRECHT | DAVY PIETERS What We Leave Behind Verkadefabriek Grote Zaal 20.30 A WUNDERBAUM Het Nationale Lied Theater aan de Parade Grote Zaal 20.30 A

A

MEER DAN EEN GOEDE KENNIS VAN HET FESTIVAL? VERZILVER HET EN WORD VRIEND. Je bent fan van het festival, je bent een cultuurliefhebber, je vindt dat het festival bij ‘s-Hertogenbosch hoort. Kortom: je wil dat Boulevard blijft bestaan. Word dan Vriend van het festival.

Tickets & Info Zowel op het centrale festivalplein als in het Josephkwartier vind je een Tickets & Info. Onze medewerkers bieden info over honderd-en-een zaken: voorstellingen, toegankelijkheid, pendelbustijden, de naam van die ene actrice en een plattegrond. Telefonisch Kaarten kun je ook bestellen via 0900 33 72 72 3 [lokaal tarief]. Alleen vanuit België: +31 (0)73 680 98 01. Betaling uitsluitend met Mastercard/Visa. Online Op www.festivalboulevard.nl kun je kaarten online bestellen en betalen. Ze worden digitaal toegestuurd, waarna je ze zelf kunt printen. Attentie: vanuit het buitenland is betaling met IDEAL niet mogelijk. Kaarten kunnen tot zeven dagen vóór de speeldag van de voorstelling thuisgestuurd worden. Verzendkosten per zending: € 2,50. Daarna zijn de kaarten af te halen bij de kassa in Theater aan de Parade. Openingstijden Het festivalplein is het gehele festival geopend van 12.00u-01.00u m.u.v. de laatste festivaldag [geopend tot 00.00u].

INFO FOTO: KARIN JONKERS

TIP

VAN GIDS VINCENT Ontmoet Vincent, een theaterprofessional die het avontuur niet schuwt. Hij is programmeur en gastheer van het Josephkwartier. Daarnaast is hij een van de vier gidsen die je dit festival helpen bij keuzestress. Via www.festivalboulevard.nl kun je ze volgen, voor dagelijkse tips. De tip van Vincent: What We Leave Behind van Theater Utrecht en Davy Pieters. Een beeldende, fysieke en muzikale voorstelling, waarin zestien performers en mimetalenten de bezoeker een timelapse in real life laten beleven: wat leeft voort, wat verandert en wat laten we achter? Davy Pieters | Theater Utrecht | What We Leave Behind | Verkadefabriek | vr 9 en za 10 aug 20.30u en zo 11 aug 19.00u | 75 min

tel. 0900 33 72 72 3 tel. buitenland +31 (0)73 680 98 01 Openingstijden festivalplein Van 12.00u tot 01.00u. Aanvang programmering vanaf 14.30u m.u.v. enkele tentjes en de Block Box [vanaf 13.00u] en m.u.v. de laatste festivaldag [geopend tot 00.00u]. Pendelbussen Theaterfestival Boulevard vindt in en om de stad plaats. Vanaf het centrale festivalplein [de Parade] rijden gratis Boulevard-pendelbussen naar de locaties die niet op loopafstand liggen. Het opstappunt ligt aan de zuidzijde van het festivalplein – tussen Theater aan de Parade en de Peperstraat. Vanaf daar vertrekken de bussen uiterlijk een half uur vóór aanvang van de voorstelling. Aangezien het een pendeldienst is, kunnen exacte vertrektijden niet worden weergegeven.

COLOFON Redactie Eric Alink [hoofdredacteur], Teddy Tops [coördinator], Jeroen Thijssen, Sara van Gennip, Jowi Schmitz Grafische vormgeving/fotografie Karin Jonkers, Mariëlle van der Wardt [Yell & Yonkers], Jean Philipse

Foto: Eddy Wenting & Paulina Matusiak

STRIJBOS & VAN RIJSWIJK Signaal bij Haanwijk Haanwijk 20.45 A

Voor de voorstellingen met een ticketsymbool koop je kaartjes via festivalboulevard.nl of aan de festivalkassa. Voor de overige voorstellingen koop je kaartjes ter plekke of ze zijn gratis te bezoeken.

KAARTVERKOOP

Productie Graphiset, Uden

De financiële bijdrage van Vrienden geeft naast de steun voor het festival zelf, extra ruimte voor unieke projecten. Dit jaar is dat de voorstelling #minaret, van het Libanese gezelschap Maqamat van choreograaf Omar Rajeh. Als Vriend heb je automatisch een streepje voor. Het jaar door kun je naar speciale Vriendenavonden en -middagen, waar je voorproefjes en een speciale blik achter de schermen krijgt. Ook heb je voorrang op de kaartverkoop en heb je recht op Vriendenkorting in de voorverkoop.

Je kunt al Vriend worden vanaf € 50,- per jaar. Meld je aan via de knop word Vriend op festivalboulevard.nl, stuur een mail naar vrienden@theaterfestivalboulevard of vraag naar de folder bij Tickets & Info. Voor meer info zie festivalboulevard.nl/nl/over-boulevard

Jakop Ahlbom

Horror

TIPS, REACTIES, VERHALEN:

dagkrantboulevard@gmail.com

Do 31 okt

DEEL JE ERVARINGEN EN MENINGEN OP:

Twitter @tfboulevard Facebook /festivalboulevard Instagram /festival_boulevard Hashtags #tfboulevard

Profile for Theaterfestival Boulevard

Dagkrant 6 Theaterfestival Boulevard 9 augustus 2019  

Dagkrant 6 Theaterfestival Boulevard 9 augustus 2019  

Advertisement