Page 1

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

6045 Φύλλο Νο 247

30 Ιούνη 2011 Κυκλοφορεί

ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

κάθε δεύτερη Τετάρτη 1,5 ευρώ

7, 8, 9

13

11

2

Στιγμές και συμπεράσματα από την πλατεία Συντάγματος

Στόλος Ελευθερίας: Να σπάσουμε την πολιορκια της Γάζας

Ποιος κερδίζει από τις θυσίες για το ευρώ;

Ο ρόλος των τραπεζών στην κρίση

Η κυβέρνηση καταφεύγει στην άγρια καταστολή Η ένταση της καταστολής τον τελευταίο ενάμιση χρόνο πηγαίνει παράλληλα με την κλιμάκωση των κοινωνικών αγώνων απέναντι στην πολιτική του μνημονίου και αποτελεί στρατηγική επιλογή της κυβέρνησης Γ.Παπανδρέου. Όλες οι πανεργατικές απεργίες έχουν χτυπηθεί σκληρά από την αστυνομία, με αποκορύφωμα τα γεγονότα στις 15/6 και στην πρόσφατη 48ωρη (28-29/6). Πέρα από τα εκβιαστικά διλήμματα του Γιωργάκη «Μεσοπρόθεσμο ή Χρεοκοπία», πέρα από την ψυχολογική βία που καλλιεργούν τα δελτία των 8 ότι η διάλυση της ζωής μας είναι «εθνική ανάγκη», υπάρχει και η ωμή-άμεση βία του κράτους. Η συγκέντρωση των «αγανακτισμένων» στο Σύνταγμα, που έφτασε αισίως τις 37 μέρες, δέχτηκε πολλές φορές αυτή τη βία: τόνους καρκινογόνα χημικά, ανοιγμένα κεφάλια από κλομπ, επιθέσεις από μηχανοκίνητα τμήματα της ΕΛ.ΑΣ, συλλήψεις, ασφυκτικές περικυκλώσεις από τα ΜΑΤ. Όταν οι «από πάνω» δεν μπορούν πια να πείσουν τον κόσμο ότι πρέπει να κάνει νέες θυσίες, για να σωθεί το οικοδόμημα της καπιταλιστικής ανάπτυξης, επιστρατεύουν την καλλιέργεια του φόβου και την καταστολή. Την ίδια στιγμή όμως οι «από κάτω» είναι πιο αποφασισμένοι από ποτέ. Όταν δεν έχεις δουλειά και δεν μπορείς να φροντίσεις αποτελεσματικά τα παιδιά σου, η ανυπακοή και η αντίσταση είναι μονόδρομος. Ο φόβος υποχωρεί μπροστά στην ανάγκη και στη συλλογική δράση. Αυτό έδειξε και η αναμέτρηση διαδηλωτών και μπάτσων στην πλατεία, όλες αυτές τις μέρες. συνέχεια σελ. 8, 9

Να φύγουν κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ

Να πέσει η «παράγκα» του Μεσοπρόθεσμου

Η λύση είναι Αριστερά Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ –με την υποστήριξη των ΜΜΕ και την προστασία των ΜΑΤ– ψήφισε τελικά το μεσοπρόθεσμο. Είναι μια «επιτυχία» απολύτως προσωρινή. Η αντιπολίτευση της ΝΔ του Αντ. Σαμαρά, παρά τους «αναπτυξιακούς» λεονταρισμούς, είναι βαθιά συναινετική. Φάνηκε στη συμφωνία για τις ιδιωτικοποιήσεις, φάνηκε σε πολλά σημεία του εφαρμοστικού νόμου. Όμως αυτά δεν αρκούν για να επιβληθεί το μεσοπρόθεσμο. Οι πλατείες και οι απεργίες ανέδειξαν την οργή του κόσμου, έδειξαν τη γνώμη της πλειοψηφίας της κοινωνίας. Που δεν δίνει καμιά συναίνεση στην πολι-

τική της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ. Ο δύο κρίσιμες ημέρες στο Σύνταγμα είναι ο πρόλογος και όχι ο επίλογος της περιόδου. Ο ΓΑΠ δεν θα μπορεί να κυβερνά στηριζόμενος σε μια διαρκή και πανελλαδική κινητοποίηση των ΜΑΤ. Οι πρώτοι τριγμοί του μεσοπρόθεσμου ακούστηκαν ήδη στη Βουλή. Αυτό το έκτρωμα θα ανατραπεί: στα νοσοκομεία, στα σχολεία, στις ΔΕΚΟ, στις πλατείες, στους μήνες που έρχονται. Η κατάρρευσή του θα συμπαρασύρει όλο το πολιτικό σκηνικό. Οι σοσιαλδημοκράτες είναι υποχρεωμένοι να συγκλίνουν με τους δεξιούς και, παρά τις ενισχύσεις της ακρο-

δεξιάς του Καρατζαφέρη, της ακραιφνώς νεοφιλελεύθερης Ντόρας ή του ανανεωτικού Δη.Αρι., δεν θα μπορούν να συγκροτήσουν ξανά πειστικό μπλοκ για τον κόσμο. Η αλλαγή είναι μεγάλης κλίμακας. Στις πλατείες, στις διαδηλώσεις, στις συνειδήσεις των ανθρώπων, μια μάχη ιστορικής σημασίας είναι σε εξέλιξη. Και ο καθένας οφείλει να διαλέξει στρατόπεδο. Η λύση είναι Αριστερά. Στην καταγγελία της τοκογλυφίας και του χρέους, στην προτεραιότητα των αναγκών αντί για τα κέρδη, στην υπεράσπιση του δημόσιου αντί του ιδιωτικού, στην απαίτηση για συνολική αλλαγή της κοινωνίας.


2

• πολιτική

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 30 Ιούνη 2011

óôá óýíôïìá... Φλέγονται ο ΓΑΠ και ο Βενιζέλος να παρουσιάσουν «αντισταθμιστικά ωφελήματα» του μεσοπρόθεσμου, που θα αφήνουν ελπίδες αναπτυξιακής πολιτικής. Πανηγύρισαν έτσι την υπόσχεση ότι θα «απελευθερωθούν» οι ευρωπαϊκές επιχορηγήσεις από την υποχρέωση της εθνικής συμμετοχής. Ξεχνάνε μόνο να μας πουν ότι από τα κοινοτικά κονδύλια των 150 δισ. ευρώ της τελευταίας 20ετίας, οι μόνοι ωφελημένοι ήταν οι αεριτζήδες της αγοράς και όχι οι εργαζόμενοι και ο κόσμος… NNN Στις συζητήσεις για το χρέος, τα πραγματικά στοιχεία είναι πάντα χρήσιμα. Το 1994 το χρέος ήταν 90 δισ. ευρώ. Από τότε μέχρι σήμερα οι διεθνείς και ντόπιοι τοκογλύφοι έχουν εισπράξει ως τόκους και χρεολύσια πάνω από 570(!) δισ. ευρώ, αλλά το χρέος αντί να μειωθεί, αυξήθηκε στα 290 δισ. το 2009. Έκτοτε, στον ένα χρόνο του μνημονίου αυξήθηκε στα 340 δισ., παρά τις αιματηρές θυσίες που επιβλήθηκαν στον κόσμο. Τα στοιχεία αυτά αναδεικνύουν τους πραγματικούς ενόχους και τις πραγματικές αιτίες, αλλά κυρίως προειδοποιούν για το τι θα συμβεί στην επόμενη πενταετία όπου, ακόμα και με τα στοιχεία του Σπίγκελ, θα πρέπει να πληρωθούν περισσότερα από 200 δισ. ευρώ… NNN Αυτά τα στοιχεία εξηγούν, από μια πλευρά, το πώς και το γιατί το ΠΑΣΟΚ, για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης, υποχρεώθηκε να μεταλλαχθεί από κόμμα του «κοινωνικού διαλόγου» σε κόμμα του νόμου και της τάξης, που χρειάζεται τόνους χημικών για να αποσπάσει πλειοψηφία στη Βουλή… NNN Πέρα από τα οικονομικολογίζοντα επιχειρήματα για το «άλλο μίγμα» με στόχο την ανάπτυξη, ο Αντ. Σαμαράς προβάλλει και ένα πιο πολιτικό επιχείρημα για να εξηγήσει τη διαφοροποίησή του στο μεσοπρόθεσμο. Ο δικομματισμός, λέει, οφείλει να διατηρεί εναλλακτική κυβερνητική λύση, βγαλμένη από τα σπλάχνα και τις παραδόσεις του… NNN Μόνο που, παρά την κρίση του ΠΑΣΟΚ, νούμερα αυτοδυναμίας δε βγαίνουν ακόμα για τη ΝΔ. Έτσι οι εναλλακτικές λύσεις είναι είτε του «μεγάλου συνασπισμού» ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, είτε του σεναρίου πολιτικής κόλασης μιας κυβέρνησης ΝΔ-Καρατζαφέρη. Λογαριασμοί χωρίς το ξενοδόχο… NNN Την ώρα της κόλασης των χημικών στο Σύνταγμα διάλεξε η Αλ. Παπαρήγα, για να δηλώσει από το βήμα της Βουλής: «Δεν μας ενοχλούν οι πλατείες, αλλά δεν τους κάνουμε και εικόνισμα… Δεν μπορούν να βγαίνουν σε αντιπαράθεση με το οργανωμένο κίνημα»(!!!). Μόνο που την ίδια ώρα, το «οργανωμένο κίνημα», τουλάχιστον όσον αφορά τις δυνάμεις του ΚΚΕ, είχε αυτοδιαλυθεί ησύχως και είχε επιστρέψει στους καναπέδες του… NNN Μια καλή προειδοποίηση για όσους συζητούν «λύσεις» για το χρέος, ανεξάρτητα από την εξουσία που θα τις στηρίξει. Το Ινστιτούτο Οικονομικών Ερευνών της Βιέννης θεωρεί ως καλύτερη συνταγή για την αντιμετώπιση του ελληνικού χρέους: «Έξοδο από την ευρωζώνη, επιστροφή στη δραχμή. Και γερό “κούρεμα” του χρέους». Μόνο που, σημειώνει, μια τέτοια λύση θα είναι «εξαιρετικά επώδυνη για την πλειοψηφία του πληθυσμού». Θα επιτρέψει, όμως, «στην ελληνική οικονομία να ορθοποδήσει»…

Ο ρόλος των τραπεζών στην κρίση Συνέντευξη με τον Γ. Αγγέλη, δημοσιογράφο «Εργατική Αριστερά»: Οι τράπεζες αναφέρονται ως ο αδύναμος κρίκος του ελληνικού καπιταλισμού μέσα στην κρίση. Πώς και γιατί από «εθνικοί πρωταθλητές» έφτασαν σε αυτό το σημείο; Γ.Αγγέλης: Οι ελληνικές τράπεζες έχουν στηρίξει το μεγαλύτερο μέρος της επέκτασής τους την τελευταία δεκαετία στη διεύρυνση κυρίως του κρατικού, αλλά και του ιδιωτικού χρέους. Η ένταξη στο ευρώ έφερε μια πρωτοφανή μείωση των επιτοκίων δανεισμού, καθώς η εισαγωγή του ενιαίου νομίσματος στηρίχθηκε εξ αρχής στην παραδοχή ότι το κρατικό χρέος είναι «απαλλαγμένο» από τον κίνδυνο χρεοστασίου. Αποτέλεσμα αυτού ήταν ότι η Ελλάδα ή η Ιταλία και το Βέλγιο (που είχαν μεγαλύτερο χρέος από την Ελλάδα) δανείζονταν με επιτόκιο σχεδόν όσο και το γερμανικό. Όσο η νομισματική επέκταση συνεχιζόταν και οι αγορές κεφαλαίου έψαχναν στις ανεπτυγμένες ευρωοικονομίες να δανείσουν τα κεφάλαιά τους, τα επιτόκια έμεναν πολύ χαμηλά και ο εύκολος δανεισμός μέσω των τραπεζών αυξανόταν με πρωτοφανή ταχύτητα. Όταν ξέσπασε η χρηματοπιστωτική κρίση στις ΗΠΑ, οι αγορές κεφαλαίου άρχισαν να απομακρύνονται από όπου υπήρχε πιστωτικός κίνδυνος. Έτσι οι ελληνικές τράπεζες, εκεί που είχαν βρει την κότα με τα χρυσά αυγά, ξαφνικά βρέθηκαν φορτωμένες με «χαρτιά» των οποίων η αξία στις αγορές κεφαλαίου έπεφτε μαζί με την απαξίωση του ελληνικού χρέους από τους οίκους αξιολόγησης. Έτσι ακούμε τώρα ότι οι ελληνικές τράπεζες δεν έχουν πρόβλημα και ότι απέκτησαν πρόβλημα μόνο εξαιτίας του ελληνικού δημοσίου! Η αλήθεια είναι ότι τώρα η κότα με τα χρυσά αυγά έχει μετατραπεί σε ωρολογιακή βόμβα που

απειλεί να τινάξει ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα στον αέρα. «Ε.Α.»: Τι απαιτούν οι Έλληνες τραπεζίτες από τον Κυβέρνηση, αλλά και την ΕΕ και το ΔΝΤ, σχετικά με τις αποφάσεις για το χειρισμό του χρέους; Πώς τοποθετούνται για το «κούρεμα», τη βελούδινη αναδιάρθρωση κ.λπ.; Γ.Α.: Οι τραπεζίτες κατέχουν κρατικά ομόλογα και έντοκα γραμμάτια. Κατά συνέπεια κάθε «λύση» που συνοδεύεται με μείωση της ονομαστικής τους αξίας (π.χ. κούρεμα) τις βρίσκει αντίθετες. Βέβαια τα «χαρτιά» που έχουν, λόγω της εξαιρετικά χαμηλής αξιολόγησης στην «αγορά», σήμερα έχουν πολύ χαμηλή αξία. Όμως όσο το ελληνικό δημόσιο δεν έχει κηρύξει στάση πληρωμών, οι τράπεζες εισπράττουν τους τόκους και την ονομαστική τους αξία στη λήξη τους. Η «λύση» που συζητείται και προωθείται τον τελευταίο καιρό, προβλέπει μεταξύ άλλων την «ανακύκλωση» αυτού του χρέους, δηλαδή την αντικατάσταση αυτών των ομολόγων με άλλα πολύ μεγαλύτερης διάρκειας, έτσι ώστε οι αρχικοί κάτοχοι να διατηρήσουν την ονομαστική αξία τους και να αποφύγουν τον κίνδυνο να μην πληρωθούν, όταν αυτά θα λήγουν τα αμέσως επόμενα χρόνια. Οι τραπεζίτες όμως, για να δεχθούν την αντικατάστασή τους με άλλα που θα λήγουν πολύ αργότερα (δηλαδή θα πάρουν «τα λεφτά τους» πίσω αργότερα και με μειωμένο κατά μήνα τόκο), ζητάνε πέρα των παραπάνω συνολικών τόκων και άλλα κίνητρα. Αυτά τα κίνητρα είναι η ύπαρξη ενός «εγγυητή» όπως και επιπλέον επιτόκιο. Η Γερμανία αρνείται να επιτρέψει στο Προσωρινό Ταμείο

Διάσωσης (EFSF) να λειτουργήσει ως εγγυητής (το απαγορεύει άλλωστε η Συνθήκη) και ζητάει μαζί με τη Φιλανδία «εμπράγματες» εγγυήσεις (κρατική δημόσια περιουσία πέραν εκείνης των 50 δισ. ευρώ των αποκρατικοποιήσεων), τις οποίες θα δούμε να αποκαλύπτονται στο Μνημόνιο 2 που θα κληθεί η κυβέρνηση να εγκρίνει το Σεπτέμβριο... «Ε.Α.»: Ο Λαφοντέν έχει δηλώσει παλαιότερα ότι οι ιδιωτικές τράπεζες αποτελούν θανάσιμο κίνδυνο για την οικονομία και τη σταθερότητα του παγκόσμιου συστήματος. Είχε προτείνει την κρατικοποίησή τους και την απαγόρευση των «άγριων προϊόντων» της εποχής του νεοφιλελευθερισμού. Ποια άποψη πιστεύεις ότι θα έπρεπε να στηρίζει η Αριστερά απέναντι στις ιδιωτικές τράπεζες, τα hedge funds κ.λπ.; Γ.Α.: Οι τράπεζες, ακόμα και αν κρατικοποιηθούν, δεν παύουν να είναι τράπεζες, δηλαδή να λειτουργούν για να δανείζουν και να κερδίζουν από τους τόκους. Άλλωστε, μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, στις ΗΠΑ οι περισσότερες τράπεζες ήταν στην πραγματικότητα κρατικοποιημένες (αφού στηρίζονταν κατά βάση στα κρατικά κεφάλαια), αλλά εξακολουθούσαν να λειτουργούν με τους «τραπεζίτες». Τώρα ακόμα στην Αγγλία το μεγαλύτερο κομμάτι του τραπεζικού συστήματος είναι «κρατικό», με την έννοια ότι το κράτος έχει βάλει τα περισσότερα λεφτά στο μετοχικό τους κεφάλαιο για να τις σώσει. Ακόμα και στην Ελλάδα, αν το κράτος απέσυρε ξαφνικά τα λεφτά που έχει βάλει με τη μορφή συμμετοχών και εγγυήσεων στις «ιδιωτικές» τράπεζες, αυτές θα έκλειναν

την επόμενη ημέρα. Παρ’ όλα αυτά εξακολουθούν και λειτουργούν όπως και πριν. Ακόμα και η κυβέρνηση Ομπάμα έχει υποχρεωθεί να «καταγγείλει» τις τράπεζες που υπάρχουν εξαιτίας της κρατικής συμμετοχής και συνεχίζουν να λειτουργούν, όπως πριν από την κρίση, για λογαριασμό του τραπεζικού κεφαλαίου. Η δραστηριότητά τους εξακολουθεί να είναι στραμμένη στα παράγωγα προϊόντα, τα οποία το τελευταίο 12μηνο έχουν αρχίσει να αγγίζουν και πάλι σε όγκο τα προ της κρίσης επίπεδα. Από τα μέσα τις δεκαετίας του ’80, με την απελευθέρωση της κίνησης κεφαλαίων (αυτό που στη συνέχεια ονομάσθηκε «παγκοσμιοποίηση του χρηματιστικού κεφαλαίου»), οι τράπεζες, λόγω της κρίσης υπερσυσσώρευσης παραγωγικού κεφαλαίου, χρησιμοποίησαν την «παραγωγή» δανειακών προϊόντων για να οικοδομήσουν νέες μορφές δανεισμού, «απελευθερωμένες» από την παραγωγική βάση της οικονομίας με πολύ μεγαλύτερη (ποσοστιαία) κερδοφορία. Αυτά είναι τα λεγόμενα «παράγωγα» προϊόντα που αποτέλεσαν τη βάση της τεράστιας παγκόσμιας φούσκας του κρατικού και ιδιωτικού χρέους, που έχει σκάσει από το 2008 και επεκτείνεται με αλλεπάλληλους σπασμούς μέχρι σήμερα. Με άλλα λόγια, το πρόβλημα με τις τράπεζες δεν είναι μόνο το ότι είναι ιδιωτικές, γιατί και τώρα, που έχουν βασικό μέτοχο το κράτος, η «φύση» τους δεν έχει ούτε πρόκειται να αλλάξει. Μόνο η απαλλοτρίωσή τους κάτω από εργατικό έλεγχο και χωρίς δεκάρα αποζημίωση από το εργατικό κράτος «λύνει» το πρόβλημα στη διαδικασία της οικοδόμησης μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας.


η άποψή μας

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 30 Ιούνη 2011

πολιτική •

3

Ενάντια σε κυβέρνηση, ΝΔ και ΛΑΟΣ – ΕΕ και ΔΝΤ

Να πέσει η παράγκα του μεσοπρόθεσμου Μ 

ε συνθήκες απίστευτης τρομοκρατικής επίθεσης της αστυνομίας, με πρωτοφανή «βροχή» ασφυξιογόνων αερίων πολεμικού τύπου κατά των διαδηλωτών, των συνδικάτων, του απλού κόσμου που επέμενε να βροντοφωνάζει «όχι», η κυβέρνηση Παπανδρέου κατόρθωσε να «μαντρώσει» την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ και να διασφαλίσει μια οριακή πλειοψηφία του «ναι» στο διαβόητο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα. Η πανστρατιά των ΜΑΤ, των ΜΜΕ, των απειλών του Πάγκαλου για πραξικόπημα και νεκρούς, των δημαγωγιών του Βενιζέλου, κατόρθωσαν τελικά να λυγίσουν τις αντιστάσεις των… Αθανασιάδη και Γιουματζίδη, να θέλξουν την… Έλσα Παπαδημητρίου (την κυρία «παρακαλώ μη με απογοητεύσετε» της Δεξιάς) και να φτάσουν στις 155 ψήφους, σε μια Βουλή όπου το ΠΑΣΟΚ ξεκινούσε πριν 20 μήνες με 160 βουλευτές μόνο του. Σιγά το κατόρθωμα θα μπορούσε να πει κανείς.

Πανηγυρισμοί

Και όμως. Οι πανηγυρισμοί των ηγετικών στελεχών των μεγάλων δυνάμεων για τη «νίκη» του ΓΑΠ ακούστηκαν σε όλο τον πλανήτη. Οι Ζοσέ Μπαρόζο και Χέρμαν Βαν Ρομπάι, σε κοινή τους δήλωση, κάνουν λόγο για «σημαντικό βήμα της χώρας». Η Μέρκελ μίλησε για μια «πραγματικά καλή είδηση» και κατήγγειλε ξανά όσους δεν υποστήριξαν «αυτό το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα». Ο Τζον Λίπσκι, το «γεράκι» των ΗΠΑ στο ΔΝΤ, πανηγύρισε δημόσια. Η διεθνής Δεξιά τάσσεται ασύστολα στο πλευρό των ξετσίπωτων σοσιαλδημοκρατών του ΓΑΠ. Το γεγονός θέλει την ερμηνεία του. Ο Βενιζέλος και η κυβέρνηση διατυμπάνισαν σε όλους τους τόνους ότι με το με-

Του Στάθη από την «Ελευθεροτυπία» .

σοπρόθεσμο «κερδίζουμε χρόνο», ότι «διασφαλίζουμε την 5η δόση του δανείου των 110 δισ.», γεγονός που –τάχα– θα επιτρέψει στην κυβέρνηση να συνεχίσει να πληρώνει μισθούς και συντάξεις. Πρόκειται για ασύστολο ψέμα. Η 5η δόση φτάνει τα 46 δισ. ευρώ και προορίζεται ολοκληρωτικά για την πληρωμή τόκων (16 δισ. ευρώ) κα χρεολυσίων μακροπρόθεσμου χρέους (28,2 δισ. ευρώ). Οι μισθοί και οι συντάξεις συνεχίζουν να πληρώνονται από τα έσοδα του ελληνικού δημοσίου, από τους φόρους που πληρώνουν αποκλειστικά πλέον οι μισθωτοί και οι λαϊκές μάζες, με την προκλητική εξαίρεση των κυρίαρχων τάξεων από κάθε φορολογικό βάρος. Η διασφάλιση των τόκων και των χρεολυσίων είναι ένας από τους λόγους των πανηγυρισμών της διεθνούς των τοκογλύφων. Όχι όμως ο μοναδικός. Η έγκριση του μεσοπρόθεσμου δίνει το χρόνο για μια πιο μόνιμη αντιμετώπιση του ελληνικού χρέους («βελούδινη» αναδιάρθρωση) στα πλαίσια της συνολικής αντιμετώπισης της διεθνούς φούσκας του χρέους. Καθόλου τυχαία, ταυτόχρονα με την έγκριση του μεσοπρόθεσμου ανακοινώνονται οι προθέσεις μεγάλων διεθνών τραπεζών για «διακράτηση» ή roll over των ελληνικών ομολόγων. Όμως με βαρύ αντίτιμο: την επιβολή ενός προγράμματος πρωτοφανούς λιτότητας, απίστευτης φοροεπιδρομής πάνω στη λαϊκή κατανάλωση, σαρωτικών ιδιωτικοποιήσεων… Ο ισχυρισμός του Βενιζέλου ότι «η χώρα χρειάζεται να κερδίσει χρόνο» δεν είναι ακριβής. Η κυβέρνηση κλέβει χρόνο από τον κόσμο, που θα υποχρεωθεί να παλέψει για την επιβίωση, χάνοντας κατακτήσεις των τελευταίων 50 ετών. Και παρέχει

Ο «άλλος δρόμος» έχει ήδη παρουσιαστεί στις πλατείες και τους δρόμους της χώρας και γίνεται ήδη πειστικός για μεγάλα τμήματα του κόσμου

πλουσιοπάροχα αυτό το χρόνο στους ντόπιους και διεθνείς τοκογλύφους, που θα συνεχίσουν να απολαμβάνουν τους τόκους, που θα έχουν τη δυνατότητα να εξακολουθούν να «ξεφορτώνονται» τα ομόλογα προς τα δημόσια ταμεία, που θα συνεχίσουν να ελπίζουν ότι θα βρεθεί μια λύση για να βγουν (σχετικά) αλώβητοι από την κρίση οι ίδιοι που τη δημιούργησαν.

Χαμένες θυσίες

Στις σημερινές διεθνείς οικονομικές συνθήκες το πιθανότερο είναι ότι όλες οι θυσίες του κόσμου θα καταλήξουν τελικά στα χαμένα. Για την 6η δόση θα απαιτηθούν ακόμα μεγαλύτερες υποχωρήσεις. Και στο τέλος της περιόδου, όταν αποδειχθεί ότι με αυτούς τους χειρισμούς το χρέος αντί να μειωθεί γιγαντώθηκε, οι κυρίαρχες τάξεις –αν θα έχουν τη δύναμη– θα επιχειρήσουν να φορτώσουν το κόστος της χρεοκοπίας αποκλειστικά στις πλάτες των μισθωτών και του λαού. Όμως όλοι αυτοί οι λογαριασμοί γίνονται χωρίς τον ξενοδόχο. Η μεγάλη είδηση των ημερών ήταν η δύναμη της αντίστασης έξω από τη Βουλή. Στις πλατείες των αγανακτισμένων, στα μπλόκα των απεργών, στην αντοχή των διαδηλωτών που δεν υποχωρούσαν στη θύελλα των χημικών. Η δύναμη αυτή προδιαγράφει τις πολιτικές εξελίξεις. Η κυβέρνηση του ΓΑΠ –με απροκάλυπτη στήριξη από τα ΜΜΕ και το διεθνή παράγοντα– απαίτησε συναίνεση στο μεσοπρόθεσμο. Κατόρθωσε να συγκεντρώσει μόνο τις ψήφους των Αθανασιάδη-Γιουματζίδη. Ακόμα και το κόμμα της Ντόρας δεν τόλμησε να πει το «ναι» και περιορίστηκε στο δειλό «παρόν» (χάνοντας τον Κιλτίδη και συ-

γκεντρώνοντας την κριτική της Έλσας Παπαδημητρίου…). Για να συγκρατήσει τη συνοχή της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ, ο Βενιζέλος υποχρεώθηκε να υποσχεθεί «τροποποιήσεις» σχετικά με τις ιδιωτικοποιήσεις στην ενέργεια και στο νερό, αρχίζοντας ουσιαστικά ένα ιδιόμορφο «ξήλωμα» του μεσοπρόθεσμου, πριν καν αυτό ψηφιστεί. Πρόκειται για παραδείγματα των συνεπειών της δύναμης και της αντοχής του κόσμου. Το μεσοπρόθεσμο δεν έχει καμιά συναίνεση από τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, που το αντιμετωπίζει με οργή και απέχθεια. Αυτή η πολιτική δεν θα εφαρμοστεί. Οι ανένδοτοι υποστηρικτές της θα απομονωθούν και βαδίζουν ήδη προς την πολιτική καταστροφή: Το ΠΑΣΟΚ διατηρείται περίπου στο 20% με όλες τις τεχνητές αναπνοές που μπορούν και του δίνουν οι εταιρείες δημοσκοπήσεων.

Καμία συναίνεση

Όμως προσοχή. Στο εσωτερικό του πολιτικού συστήματος οι δυνατότητες για πολιτικές συναίνεσης είναι ακόμα σημαντικές. Φάνηκε από τη στάση του Σαμαρά, που δηλώνει ότι συμφωνεί στην πολιτική των αποκρατικοποιήσεων, των δραστικών περικοπών στις δαπάνες, της επίθεσης στα «προνόμια» των συντεχνιών και – κατά συνέπεια– η ΝΔ θα ψηφίσει «ναι» σε πολλές και κρίσιμες διατάξεις του εφαρμοστικού νόμου. Φάνηκε από τη στάση του Καρατζαφέρη, που πρότεινε τον «πράσινο» χασάπη Αλ. Παπαδόπουλο ως υπεύθυνο κοινής αποδοχής για το Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για αυταπάτες ότι είναι δυνατό το μεσοπρόθεσμο να πέσει μέσα από τον κοι-

νοβουλευτικό δρόμο. Το κακό νέο για την κυρίαρχη τάξη και το πολιτικό προσωπικό της είναι ότι ο «άλλος δρόμος» έχει ήδη παρουσιαστεί στις πλατείες και τους δρόμους της χώρας και γίνεται ήδη πειστικός για μεγάλα τμήματα του κόσμου.

«Άλλος δρόμος»

Στις βδομάδες και στους μήνες που έρχονται, η δύναμη αυτού του δρόμου θα πρέπει να επιβεβαιωθεί. Με τη συνέχεια του κινήματος των πλατειών, που τόσες ελπίδες δημιούργησε. Με την κλιμάκωση της εργατικής αντίστασης στα εργοστάσια, στα γραφεία, στις μεγάλες υπηρεσίες. Με την απάντηση σε όλες τις προκλήσεις του μεσοπρόθεσμου, σημείο προς σημείο: Υπερασπίζοντας τα νοσοκομεία, υπερασπίζοντας τα σχολεία, υπερασπίζοντας τα κοινωνικά δικαιώματα, υπερασπίζοντας το συλλογικό και το δημόσιο ενάντια στο ιδιωτικό και την προτεραιότητα του κέρδους. Οι μάχες αυτές είναι μπροστά μας και αναμφίβολα θα κλιμακωθούν. Θα χρειαστούν, όμως, και πολιτική έκφραση. Με το πέρασμα των ημερών το πολιτικό στρατόπεδο των από πάνω θα ενοποιείται: ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ και ΔΗΣΥ έχουν κοινό εντολέα, κοινούς σκοπούς και κοινά όπλα. Απέναντί τους, με κάθε τρόπο, πρέπει να αναδειχθεί κοινό αντίπαλο δέος. Και αυτό –πέρα από τους αγώνες και την οργή του κόσμου– στο πολιτικό πεδίο δεν μπορεί παρά να είναι η δύναμη της «συμπαράταξης» της Αριστεράς. Για τον ΣΥΡΙΖΑ, για το ΚΚΕ, για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, είναι οι ώρες των μεγάλων ευθυνών και των μεγάλων αναγκαίων πολιτικών πρωτοβουλιών.


4

• εργατικά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 30 Ιούνη 2011

48ωρη Γενική Απεργία: Μια χαμένη ευκαιρία

Συμπεράσματα και προοπτικές οδήγησε την Ομοσπονδία των εργαζομένων στους δήμους να δώσει κάποια δείγματα για το πώς μπορούν να οργανωθούν τόσο κρίσιμες μάχες. Ξεκίνησε με καταλήψεις των ΧΥΤΑ μια μέρα πριν την έναρξη της 48ωρης και συνέχισε με την παρουσία της τη δεύτερη μέρα της γενικής απεργίας στα μπλόκα των αγανακτισμένων γύρω από τη βουλή. Αντιμετώπισε την καταστολή της αστυνομίας, που τους χτύπησε τόσο στο ΧΥΤΑ Φυλής όσο και στο μπλόκο του Ευαγγελισμού, όπου βρίσκονταν μαζί με εργαζόμενους στα νοσοκομεία.

Του Θοδωρή Πατσατζή

Τ 

ο τέλος της 48ωρης απεργίας και η ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος θέτει στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα νέα καθήκοντα, σε μια περίοδο με μεγάλες δυσκολίες, αλλά και μεγάλες δυνατότητες. Οι ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ απέδειξαν περίτρανα ότι είναι ανίκανες και ανήμπορες να αντισταθούν στη λαίλαπα των μνημονίων. Δεν μπόρεσαν να οργανώσουν ούτε μια πορεία της προκοπής. Οι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ σαμπόταραν ανοιχτά τη 48ωρη γενική απεργία που είχαν αναγκαστεί να καλέσουν από την πίεση του κόσμου και της Αριστεράς. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα μόνα υπαρκτά μπλοκ στη διαδήλωση της πρώτης μέρας της γενικής απεργίας στην Αθήνα ήταν της ΔΕΗ, της ΕΑΒ και της ΕΥΔΑΠ. Και αυτά με συμμετοχή πολύ κατώτερη των περιστάσεων.

Ανικανότητα και παράλυση

Μπροστά σε μια τόσο κρίσιμη μάχη και ενώ είχαν την ευκαιρία με μαζική κινητοποίηση να βοηθήσουν να συνδεθεί η οργή των εργαζομένων με τους «αγανακτισμένους» των πλατειών και να συμβάλουν στην καταψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, διάλεξαν το αντίθετο. Τη δεύτερη μέρα της απεργίας ήξεραν ότι η μάχη του μεσοπρόθεσμου θα κριθεί από τη μαζική παρουσία κόσμου γύρω από τη βουλή. Κι όμως, δεν κάλεσαν στη συγκέντρωση στο Σύνταγμα, αντίθετα καλούσαν σε συγκέντρωση στις 7 το απόγευμα, 5 ώρες δηλαδή, μετά την προγραμματισμένη ώρα ψηφοφορίας.

Πρωτοβουλίες

Τα ποσοστά συμμετοχής στην απεργία τη δεύτερη μέρα, στις ομοσπονδίες που ελέγχουν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, δεν ξεπέρασαν το 20%. Την Τρίτη και την Τετάρτη 28 και 29 Ιουνίου έγινε μια μάχη που κάνει ξεκάθαρο ότι οι επιλογές της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας με τις παραδοσιακές μορφές της διαμεσολάβησης με τα κόμματα εξουσίας είναι ακατάλληλες για το συνδικαλιστικό κίνημα και οδηγούν στην ήττα είτε άμεσα είτε έμμεσα. Άμεσα, γιατί ψηφίστηκε το μεσοπρόθεσμο. Έμμεσα με 2 τρόπους. Κάποιοι εργαζόμενοι μπορεί μέσα από την απογοήτευσή τους να στραφούν σε λύσεις πιο συντηρητικές (όπως οι εξατομικευμένες λύσεις του στυλ να σώσω το τομάρι μου). Ο δεύτερος τρόπος είναι μια κρίσιμη μάζα εργαζομένων να πιστέψει ότι έχει έρθει το τέλος των συνδικάτων και του εργατικού κινήματος και

Η ριζοσπαστική Αριστερά προσπάθησε να συνδέσει τους αγανακτισμένους των χώρων με τους αγανακτισμένους των πλατειών να στραφεί σε λογικές χάους και σύγχυσης. Η περίοδος που ξεκινάει από τις 30 Ιούνη, ανοίγει μεγάλες δυνατότητες για την Αριστερά, τις παρατάξεις της στους χώρους δουλειάς και το εργατικό κίνημα. Πέρα από την τακτική της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, ηττοπαθής αποδείχθηκε και η απομονωτική τακτική του ΠΑΜΕ. Όπως και στις 15 Ιούνη έτσι και τώρα διάλεξε να μην εμπλακεί ο

κόσμος της εργασίας, που βαδίζει μαζί του στις πορείες, με τους αγανακτισμένους. Ευτυχώς τηρεί καλύτερη στάση από το Δεκέμβρη του 2008 και δεν κατηγορεί ως προβοκάτορες τους αγανακτισμένους. Αυτό δίνει δυνατότητες στη ριζοσπαστική Αριστερά που προσπάθησε, παρά τις πολλές αδυναμίες της, να συνδέσει τους αγανακτισμένους των χώρων με τους αγανακτισμένους των πλατειών, να επιμείνει στην επιδίωξη κοινής δράσης με τους συνδικαλιστές και τους εργαζόμενους που ακολουθούν το ΠΑΜΕ.

ΠΟΕ-ΟΤΑ

Η μάχη ενάντια στο μνημόνιο τον τελευταίο μήνα αφήνει πίσω της και άλλες σημαντικές προϋποθέσεις, ώστε το εργατικό κίνημα να συνδράμει στην πιο άμεση πτώση του νέου μνημονίου, αλλά και να ολοκληρώσει την πτώση της κυβέρνησης που μετράει μέρες. Η μετατόπιση της ΠΑΣΚΕ ΠΟΕ-ΟΤΑ

Αυτός ο κόσμος που έδωσε τη μάχη μαζί με τους χιλιάδες εργαζόμενους που πέρασαν 35 μέρες από τις πλατείες, μπορούν ενωμένοι να οργανώσουν άμεσα τη συνέχεια και την κλιμάκωση των κινητοποιήσεων για τη μη εφαρμογή του μεσοπρόθεσμου στους χώρους δουλειάς. Σημαντικός είναι ο ρόλος και οι πρωτοβουλίες που μπορεί να πάρει η επιτροπή «Δεν χρωστάμε–Δεν πουλάμε–Δεν πληρώνουμε». Τα σωματεία και οι εργατικές παρατάξεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μαζί με τους αγωνιστές από χώρους και γειτονιές που δημιούργησαν την επιτροπή, χρειάζεται να δημιουργήσουν και να συντονίσουν αντίστοιχες επιτροπές αγώνα στους χώρους δουλειάς. Συγκροτώντας συνελεύσεις και μορφές οργάνωσης από τα κάτω, οργανώνοντας δράσεις αντίστασης και διεκδίκησης, απεργίες, καταλήψεις και διαδηλώσεις. Ξεκινώντας από τη μάχη ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις.

15ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ Κατώτερο των περιστάσεων

Του Νίκου Αναστασιάδη, εκπαιδευτικού

Το 15ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο που χαρακτηρίζεται από την επίθεση της κυβέρνησης και της τρόικας ενάντια σε δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών και από την κλιμάκωση της αντίστασης των λαϊκών στρωμάτων. Το κλείσιμο 2.000 σχολείων και η συρρίκνωση του ολοήμερου είναι κάποια από τα τελευταία σχέδια της κυβέρνησης. Την ώρα που 4.500 μαθητές μένουν χωρίς τη δυνατότητα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, οι ρυθμίσεις για τη δεύτερη ξένη γλώσσα, όπως και η προγενέστερη κατάργηση της παιδαγωγικής στήριξης, δείχνουν το πραγμα-

τικό νόημα της φράσης «πρώτα ο μαθητής»! Το ενδιαφέρον για την εκπαίδευση της νεολαίας φαίνεται και από την υποχρηματοδότηση των δημόσιων πανεπιστημίων, που ετοιμάζονται για λουκέτο. Η πολιτική που διαλύει τη δημόσια δωρεάν παιδεία προς όφελος των αετονύχηδων επιχειρηματιών της αγοράς συνεχίζεται. Οι εκλογές που έγιναν στις ΕΛΜΕ της χώρας, καθορίστηκαν σε μεγάλο βαθμό από την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί. Οι δυνάμεις του δικομματισμού κατέγραψαν μείωση των αντιπροσώπων τους κατά 10% περίπου, ενώ η Αριστερά συγκέντρωσε το 46% περίπου των αντιπροσώπων.

Η πτώση των ΠΑΣΚΕ–ΔΑΚΕ θα ήταν πολύ μεγαλύτερη, αν η Αριστερά είχε επιμείνει συστηματικά και με διάρκεια να δράσει από κοινού, συγκροτώντας επιτροπές αγώνα στα σχολεία. Δυστυχώς αυτό έγινε σε λίγες περιπτώσεις. Οι επιτροπές αγώνα μας δίνουν τη δυνατότητα να μπλοκάρουμε με πολύ μεγαλύτερη επιτυχία την πολιτική του υπουργείου, βάζοντας σε κίνηση τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες. Έτσι θα μπορούσε πολύ καλύτερα να σπάσει το πελατειακό σύστημα που σε μεγάλο βαθμό ακόμα δίνει τη δυνατότητα στις δυνάμεις του μνημονίου να συγκρατούν την πτώση τους. Επιπλέον η Αριστερά θα έπρεπε να δοκιμάσει να εκφράσει και εκλογικά στις ΕΛΜΕ την

αγανάκτηση των συναδέλφων με ενιαία ψηφοδέλτια. Τα κοινά ψηφοδέλτια ΣΥΝΕΚ και Παρεμβάσεων, όπου υπήρξαν, σημείωσαν πολύ καλά αποτελέσματα. Το 15ο Συνέδριο έπρεπε να είναι ένα συνέδριο μάχης για τον κλάδο, αλλά τελικά δεν κατέληξε καν σε απόφαση. Η Αριστερά κερδίζει μια έδρα στο νέο Δ.Σ. (την πήρε η ΕΣΑΚ και την έχασε η ΔΑΚΕ), αλλά το γεγονός ότι δεν έγινε δεκτή η πρόταση από το «Ενωτικό Αριστερό Σχήμα» στην Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας για κοινή κάθοδό της στο συνέδριο, δεν της επέτρεψε να αλλάξει τους συσχετισμούς στο Δ.Σ. Η ΔΑΚΕ και η ΠΑΣΚ, παρά τη μεγάλη πτώση τους (–94 ψήφοι και –9%), έχουν από 3 έδρες στο νέο Δ.Σ., ενώ οι δυνάμεις της Αριστεράς 5, ανεβάζοντας ψήφους και ποσοστά.

Οι ΣΥΝΕΚ 2, η ΕΣΑΚ 2 και οι Παρεμβάσεις 1. Οι εκπαιδευτικοί μπορούμε, με το τεράστιο πολιτικό μας βάρος και σαν κομμάτι της λαϊκής αντίστασης, να παίξουμε καθοριστικό ρόλο στην ανατροπή των πολιτικών της τρόικας και της κυβέρνησης. Το Σεπτέμβρη ξεκινάει μια θερμή χρονιά στην εκπαίδευση και οφείλουμε να κινηθούμε ενωτικά και αποφασιστικά μαζί με τους άλλους κλάδους των εργαζομένων και τους μαθητές που πλήττονται. Σ’ αυτή την κατεύθυνση η παρουσία μιας Αριστεράς ενωτικής, ριζοσπαστικής, που να τραβάει τον κλάδο μπροστά, να τον κινητοποιεί συστηματικά και όχι να υποτάσσεται στο μέσο όρο της διάθεσής του, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη νίκη.


εργατικά • 5

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 30 Ιούνη 2011

Κινητοποιήσεις στη UPS

νέα από τους εργατικούς χώρους

Από παλιότερες κινητοποιήσεις στην ισπανική UPS για επαναπροσλήψεις εργαζομένων.

Απεργία σε Κέντρα Πρόληψης και ΟΚΑΝΑ

Του Χρήστου Βαρβέρη, μέλους Δ.Σ. του ΣΕΤΤΕΑ

Σ 

υνεχής κινητοποιήσεις πραγματοποιούν οι συνάδελφοι στην εταιρεία ταχυμεταφορών UPS από τις αρχές του Μάη. Στα πλαίσια της 48ωρης γενικής απεργίας μαζί με το ΣΕΤΤΕΑ (Σωματείο Εργαζομένων στις Ταχυδρομικές, Ταχυμεταφορικές Επιχειρήσεις Αττικής) προγραμματίζουν αποκλεισμό των κεντρικών εγκαταστάσεων της εταιρείας στο Κορωπί, την Τετάρτη 29 Ιούνη.

Εργολαβίες Η UPS αποφάσισε από τις αρχές του Μάη να διακόψει τη συνεργασία της με τις Southpack και Northpack, αποκλειστικούς εργολάβους των διανομών της, με αποτέλεσμα οι δύο εταιρείες με 120 εργαζόμενους προσωπικό να μείνουν χωρίς αντικείμενο εργασίας. Επίσης η UPS ανακοίνωσε ότι νέοι εργολάβοι για τη διανομή θα είναι οι XP COURIER, CENTER COURIER, καθώς και δύο εταιρείες που συστήθηκαν από τρεις πρώην εργαζόμενους της Νοrthpack και Southpack και θα έχουν αποκλειστικό συνεργάτη την UPS. Οι εργολάβοι, πρώην και επόμενοι, και η UPS αξίωσαν από τους εργαζόμενους, που θα ήθελαν να εργαστούν στις νέες εταιρείες, να υπογράψουν συμβάσεις που δεν θα αναγνώριζαν την προϋπηρεσία, τις ειδικότητες, αλλά ούτε και το μισθό τους, ούτε τα βαρέα ένσημα που είχαν οι οδηγοί αυτοκινήτων. Στόχος της UPS ήταν να ρίξει τα μεροκάματα και να χτυπήσει τα δικαιώματα των συναδέλφων, ώστε να αυξήσει τα κέρδη της. Οι μισθοί στους νέους εργολάβους είναι σημαντικά μειωμένοι σε σχέση με τους προηγούμενους συνεργάτες της.

Διεκδικήσεις Οι εργαζόμενοι συσπειρώθηκαν, ήρθαν σε επαφή με το κλαδικό σωματείο, το ΣΕΤΤΕΑ, και οργανώθηκε μια συνάντηση στο ΕΚΑ, όπου αποφασίστηκε 4ωρη στάση εργασίας και αποκλεισμός της UPS στις 2/5. Στα πλαίσια αυτής της κινητοποίησης οι εργαζόμενοι πραγματοποίησαν γενική συνέλευση και εξέλεξαν δύο τριμελείς επιτροπές εργαζομένων, οι οποίες θα τους εκπροσωπούσαν μαζί με το σωματείο στις διαπραγματεύσεις. Η γενική συνέλευση αποφάσισε ότι διεκδικούν συμβάσεις με συνέχιση της υπηρεσίας για όσους επιθυμούν να συνεχίσουν να εργάζονται στην UPS και αποζημιώσεις

γι’ αυτούς που θα ήθελαν να αποχωρήσουν. Επίσης αποφάσισαν τη συμμετοχή τους στη γενική απεργία που είχε οργανωθεί για τις 11/5. Ο πραγματικός ρόλος της UPS αποκαλύφθηκε τη μέρα της απεργίας, όταν έστησε απεργοσπαστικό μηχανισμό, θέλοντας να τους τρομοκρατήσει. Για πρώτη φορά όμως ένας σημαντικός αριθμός συναδέλφων κατέβηκε σε απεργία, προκαλώντας σοκ στην εταιρεία. Η UPS κορύφωσε τις πιέσεις της, απαιτώντας από τους εργαζόμενους να παραιτηθούν. Ένα σημαντικό κομμάτι εργαζομένων άντεξε την πίεση, τους εκβιασμούς, την τρομοκρατία και τις παρανομίες και αρνήθηκε να υπογράψει παραίτηση. Οι αντιστάσεις και ο αγώνας έφεραν αποτελέσματα. Οι συνάδελφοι συνέχισαν να εργάζονται στην UPS, εξασφάλισαν συμβάσεις με τον ίδιο μισθό και με τα ίδια ένσημα και στις περισσότερες περιπτώσεις στα ίδια δρομολόγια. Τώρα συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν τις αποζημιώσεις που δικαιούνται λόγω μεταβίβασης έργου από τους παλιούς εργολάβους.

Μερική νίκη Οι εταιρείες Southpack και Northpack δεν πρόκειται βέβαια να μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια. Ήδη προχώρησαν σε αίτηση πτώχευσης για να γλιτώσουν την καταβολή των αποζημιώσεων. Οι εργοδότες προσπαθούν να αξιοποιήσουν με τον καλύτερο δυνατό γι’ αυτούς τρόπο τα μέτρα της κυβέρνησης και της τρόικας, χτυπώντας τους μισθούς μας, τα δικαιώματά μας, την ίδια μας την αξιοπρέπεια και κλέβοντας το κράτος. Από την άλλη όμως αποδεικνύεται ότι οι αντιστάσεις των εργαζομένων έχουν αποτέλεσμα, καθώς σε αυτή την περίπτωση αποφεύχθηκε η μείωση μισθού και η ακύρωση των βαρέων ενσήμων, πράγμα καθόλου αυτονόητο στις μέρες μας. Από εδώ και πέρα θα χρειαστεί να περιφρουρηθούν τα δικαιώματα αυτών που συνεχίζουν να εργάζονται στην UPS, αλλά και η καταβολή των αποζημιώσεων. Προς αυτή την κατεύθυνση πραγματοποιείται ο αποκλεισμός την Τετάρτη 29/6. Ο ΣΕΤΤΕΑ ήδη έχει ζητήσει τη συμπαράσταση Ομοσπονδιών και Σωματείων κατά τη διάρκεια της δεύτερης εργατικής συνέλευσης της επιτροπής «Δεν χρωστάμε – Δεν πουλάμε – Δεν πληρώνουμε», στο Σύνταγμα.

Κοινή απεργιακή κινητοποίηση πραγματοποίησαν το Σωματείο Εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης και ο Σύλλογος Εργαζομένων στον ΟΚΑΝΑ, την Παρασκευή 24 Ιούνη. Οι εργαζόμενοι στα Κέντρα Πρόληψης με 24ωρη απεργία και οι εργαζόμενοι στον ΟΚΑΝΑ με 4ωρη στάση εργασίας, γιόρτασαν με το δικό τους τρόπο, όπως αναφέρουν σε κοινή ανακοίνωση των σωματείων τους, την «κατ’ ευφημισμό» παγκόσμια μέρα κατά των ναρκωτικών. Οι εργαζόμενοι πραγματοποίησαν συγκέντρωση στις κεντρικές υπηρεσίες του ΟΚΑΝΑ στην Αθήνα, αντιδρώντας στην πρόθεση της κυβέρνησης για κλείσιμο ή συγχώνευση του Οργανισμού. Η οικονομική κρίση οξύνει το πρόβλημα της χρήσης ουσιών και η μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης οδηγεί στη συρρίκνωση των δομών Πρόληψης, Θεραπείας και Επανένταξης, στην υποβάθμιση της ποιότητας της Δημόσιας και Δωρεάν παροχής υπηρεσιών και στην αποδιάρθρωση των εργασιακών τους σχέσεων.

Εκλογές ΙΣΑ

Η μεγάλη μείωση της συμμετοχής χαρακτήρισε τις εκλογές για την ανάδειξη νέου Δ.Σ. στον Ιατρικό Σύλλογο Αθήνας. Συνολικά στις εκλογές συμμετείχαν 5.684 γιατροί από 7.222 που είχαν ψηφίσει το 2008 και 244 από τους συμμετέχοντες επέλεξαν να ρίξουν λευκή ή άκυρη ψήφο στην κάλπη. Οι

δυνάμεις που οδήγησαν τους γιατρούς στην αποχή, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, καταδικάζονται για τη στήριξη κρυφά ή φανερά της πολιτικής του μνημονίου. Η ΔΗΚΝΙ (ΝΔ) χάνει 642 ψήφους (2.760 από 3.418), αλλά κρατάει την πλειοψηφία με 9 στις 17 έδρες. Εκείνη που συντρίφτηκε είναι η ΠΑΣΚ-Γ που, από 1.207 ψήφους το 2008, τώρα πήρε μόνο 600. Αυτή την πτώση δυστυχώς δεν την καρπώνεται η Αριστερά. Η παράταξη του ΚΚΕ έχασε 72 ψήφους, ο συνδυασμός ΓΕΝΟΒΑ-ΝΥΣΤΕΡΙ του ΣΕΚ έχασε 8 ψήφους, ενώ η παράταξη του ΣΥΝ καταποντίστηκε, χάνοντας 187 ψήφους (335 από 522) και την πρώτη θέση από τις δυνάμεις της Αριστεράς. Εκεί έφτασε η Αριστερή Ριζοσπαστική Συνεργασίας Ιατρών (ΑΡΣΙ), το ενωτικό ψηφοδέλτιο της Ριζοσπαστικής Αριστεράς που αποτελείται από γιατρούς από το χώρο του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, της ΔΕΑ, της ΚΟΕ και ανένταχτους αγωνιστές, κατορθώνοντας να διατηρήσει τις δυνάμεις της, 396 από 400 ψήφους.

ΕΛΓΑ

Σε απεργιακές κινητοποιήσεις βρίσκονται από τη Δευτέρα 20 Ιούνη οι εργαζόμενοι του ΕΛΓΑ. Οι εργαζόμενοι διεκδικούν τη λειτουργία του ΕΛΓΑ ως Οργανισμό Κοινωνικού Χαρακτήρα που θα διασφαλίσει τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος της γεωργικής παραγωγής. Επίσης, την εξασφάλιση των θέσεων εργασίας όλων των εργαζο-

Επιμέλεια: Θοδωρής Πατσατζής

μένων στον Οργανισμό, μόνιμων και συμβασιούχων. Τέλος παλεύουν ενάντια στις συγχωνεύσεις και καταργήσεις δημόσιων οργανισμών και ενάντια στην κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων.

Ματαιώσεις παραστάσεων

Με στάσεις εργασίας από τα τέλη Ιούνη και ματαιώσεις παραστάσεων την καλοκαιρινή περίοδο στην Επίδαυρο και στην υπόλοιπη Ελλάδα απαντάνε οι εργαζόμενοι του Εθνικού Θεάτρου στη βάρβαρη πολιτική του μνημονίου. Η κυβέρνηση επιμένει στην απόφασή της να εντάξει τα Κρατικά Θέατρα σε καθεστώς ΔΕΚΟ (ν. 3899/10). Με βάση αυτό οδηγούνται σε κατάργηση οι ισχύουσες συλλογικές συμβάσεις και περικόπτονται σε δραματικό βαθμό τα οδοιπορικά των ηθοποιών και όλου του προσωπικού για τις εκτός έδρας παραστάσεις.

Αγώνες στα καράβια

Οι ναυτεργάτες αποφάσισαν τη συνέχιση των κινητοποιήσεών τους με 24ωρη παναττική απεργία την Πέμπτη 30 Ιούνη. Η ομοσπονδία τους (ΠΝΟ) στην ανακοίνωσή της μιλάει και για νέες κινητοποιήσεις μέσα στον Ιούλιο. Η κινητοποίηση βγήκε μετά την πίεση που άσκησαν οι δυναμικές κινητοποιήσεις των σωματείων μελών της Ομοσπονδίας κατά τη διάρκεια της πρώτης μέρας της 48ωρης γενικής απεργίας, στην οποία η ΠΝΟ δεν συμμετείχε αρχικά.

Απεργία στη ΜΟΔ Της Κωνσταντίνας Κυριαζόγλου, εργαζόμενης στη ΜΟΔ

Την Πέμπτη 16 Ιούνη, ο Σύλλογος Εργαζομένων της ΜΟΔ Α.Ε. (Μονάδα Οργάνωσης και Διαχείρισης Αναπτυξιακών Προγραμμάτων) προκήρυξε 24ωρη απεργία και απέκλεισε το κεντρικό Κτίριο της ΜΟΔ στην οδό Λ. Ριανκούρ, ημέρα σύγκλησης του Διοικητικού Συμβουλίου, με αίτημα την αναστολή των απολύσεων άλλων 15 συναδέλφων. Το Δ.Σ δεν πήρε καμία απόφαση λόγω μη απαρτίας, ενώ δεν έγινε ούτε η προγραμματισμένη συνεδρίαση στις 21 Ιούνη. Τελικά οι συμβάσεις των εργαζομένων δεν ανανεώθηκαν.

Η Επιτροπή Κατοίκων Αμπελοκήπων εξέφρασε την αλληλεγγύη στο δίκαιο αίτημα του Συλλόγου Εργαζομένων της ΜΟΔ για καμία απόλυση και, εφαρμόζοντας την απόφαση της Ανοικτής Συνέλευσης Κατοίκων Αμπελοκήπων στις 13 Ιούνη, παραβρέθηκε στον αποκλεισμό με εκπροσώπους της. Τα ακραία φιλελεύθερα μέτρα της «σοσια-ληστρικής» κυβέρνησης, που αποσκοπούν στην προστασία ενός πρωτοφανούς μονεταριστικού συστήματος των ευρωπαίων –εταίρων– τυράννων, έχουν εξαθλιώσει την κοινωνία, τους εργαζόμενους και παραβιάζουν το συνταγματικό δικαίωμα των επόμενων γενεών στη ζωή, στην εργασία, στην υγεία, στην παιδεία.

Οι κάτοικοι των Αμπελοκήπων όπως και το σύνολο της κοινωνίας των πολιτών, που στην συντριπτική του πλειοψηφία βιώνει την καθημερινή τρομοκρατία και βία της φτώχειας, της πείνας, της ανασφάλειας, της ανεργίας, της υποβάθμισης του τρόπου ζωής και της αντιμετώπισής του από την κυβέρνηση ως ένα φοροδοτικό σώμα που αποστραγγίστηκε για να χρηματοδοτήσει τις μπίζνες των ληστρικών τραπεζών και των συνεργατών πολιτικών στελεχών, είναι αποφασισμένοι να βάλουν τέλος στα μακάβρια σχέδια οικονομικής, ηθικής και πνευματικής εξόντωσής τους. Θα είμαστε απέναντι τους, όπου χρειαστεί και για όσο χρειαστεί. Μέχρι τη νίκη.


6

• αριστερά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 30 Ιούνη 2011

Οι πλατείες, η σημαία και η Αριστερά ιδέες αυτές καταλήγουν στην ήττα ακόμα και του κόσμου που τις κουβαλά. Καταλήγουν στην εναλλαγή στην κυβερνητική εξουσία του διαχειριστή του συστήματος.

Του Αντώνη Νταβανέλλου

Ό 

σο στις πλατείες των «αγανακτισμένων» κυματίζουν οι γαλανόλευκες, δήλωναν στις εφημερίδες βασικοί μυστικοσύμβουλοι του Σαμαρά, τόσο ο αρχηγός της ΝΔ διατηρεί ακέραιες τις ελπίδες να είναι τελικά αυτός ο πολιτικά κερδισμένος από το μαζικό ξέσπασμα των τελευταίων εβδομάδων.

Το διακύβευμα της μάχης των «συμβόλων» είναι μεγάλο: Είναι να πειστεί ένας πλατύς κόσμος – μέσα από την πείρα των αγώνων του– ότι ο μόνος δρόμος για να υπερασπίσει τα δικαιώματά του είναι ο δρόμος της πάλης για τη συνολική αλλαγή του κόσμου, ο δρόμος της σύγκρουσης με την ΕΕ και το ΔΝΤ, αλλά και με ένα συγκεκριμένο τμήμα του «έθνους»: τους ντόπιους βιομήχανους, τραπεζίτες, εφοπλιστές…

Συνείδηση Ο ισχυρισμός αυτός ασφαλώς δεν είναι ακριβής. Σε όλα τα μαζικά κινήματα η διαμόρφωση της πολιτικής συνείδησης καθορίζεται από στάδια, έχοντας ένα χαρακτήρα μεταβατικό. Αυτό ίσχυσε και σε μεγάλα μαζικά κινήματα που τελικά καθορίστηκαν από την Αριστερά. Για παράδειγμα, το μεγάλο αντιδικτατορικό κίνημα, που κατέληξε να διαμορφώσει την «κόκκινη» γενιά της Μεταπολίτευσης, στις πρώιμες μαζικές εκδηλώσεις του (π.χ. στην κηδεία του Γ. Παπανδρέου ή στην κηδεία του Γ. Σεφέρη) «κράτησε» και αυτό γαλανόλευκες σημαίες. Όμως με την πρόοδο των αγώνων και των εμπειριών, ένας πλατύς κόσμος συνέδεσε το μίσος ενάντια στη χούντα με την απόρριψη του συστήματος που την έφερε στο προσκήνιο και τη στήριξε. Τα «σύμβολα» στις διαδηλώσεις άλλαξαν, η κόκκινη σημαία έγινε πλειοψηφική, ο κόσμος των αγώνων εντάχθηκε στην Αριστερά, ουσιαστικά έχτισε από την αρχή το ΚΚΕ, το ΚΚΕ εσ., τις οργανώσεις της επαναστατικής Αριστεράς, που συνολικά ως «χώρος» βρισκό-

ταν στο ναδίρ, μετά τις ήττες του 1967 και τη διάσπαση του 1968… Με το ιστορικό παράδειγμα θέλουμε να πούμε το εξής: Η πολιτικοποίηση θέλει το χρόνο της, θέλει τα στάδια εμπειρίας μεγάλου αριθμού ανθρώπων. Ασφαλώς θα ήταν λάθος μια βίαια αντιπαράθεση με όσους στις πλατείες επιλέγουν να κρατούν τις γαλανόλευκες. Όπως και στην περίοδο της δικτατορίας, έτσι και σήμερα, μιλώντας για τη μεγάλη κλίμακα μαζικότητας, το κίνημα των «αγανακτισμένων» ξεκινά από ένα σημείο ιδεολογικής και πολιτικής ήττας της Αριστεράς.

Υποχωρήσεις Ιδεολογικής ήττας, μετά την ανικανότητα της Αριστεράς να διαφοροποιηθεί από τα ανατολικά καθεστώτα και την κατάρρευσή τους το 1989. Και κυρίως πολιτικής ήττας, μετά την ανικανότητα της Αριστεράς να οργανώσει και

Όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς οφείλουν με τρόπο, αλλά συστηματικά και επίμονα, να δώσουν και να κερδίσουν τη μάχη των «συμβόλων» να εκφράσει πολιτικά τις αντιστάσεις του κόσμου στη νεοφιλελεύθερη πολιτική είτε των δεξιών είτε των σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων. Όμως το ένα λάθος –το λάθος του σεχταρισμού– δεν νομιμοποιεί το αντίστροφό του, το λάθος της υποταγής. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τίποτα δεν υπάρχει ως απολύτως αυθόρμητο. Για παράδειγμα,

Χρειάζεται ουσιαστική, όχι τυπική επανεκκίνηση

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη Στις 22 Ιούνη –και εν μέσω απεργιών, διαδηλώσεων και πλατειών– η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να γίνει τελικά η 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη στις 8 και 9 Ιουλίου. Η αντιπροσωπεία του ΣΥΝ απέσυρε τις (λογικές) αντιρρήσεις της, η ΑΝΑΣΑ (ΑΚΟΑ και κάποιοι ανένταχτοι) επέμειναν όπως και οι Ενεργοί Πολίτες, ενώ η ΔΕΑ και η ΚΟΕ είχαν ζητήσει αναβολή για μια συγκροτημένη διαδικασία το Σεπτέμβρη. Η πραγματοποίηση της 4ης Π.Σ., με ελάχιστη προετοιμασία και με τον κόσμο μας να τρέχει σε πολλά καυτά μέτωπα, κινδυνεύει να είναι μια χαμένη ευκαιρία. Για τη συζήτηση υπάρχει –τυπικά– μια πρόταση πολιτικής απόφασης. Λέμε τυπικά, γιατί πρόκειται για ένα κείμενο που αναφέρεται στα πάντα, χωρίς να ιεραρχεί κάτι. Σε όλες τις συζητήσεις, από τις Γενικές Συνελεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τις πλατείες, είναι σαφές ότι χρειάζονται αιχμές και πρωτοβουλίες σε συγκεκριμένα θέματα: Χρέος και ευρώ, τράπεζες και ιδιωτικοποιήσεις, αναδιανομή και φορολογία των πλουσίων, κίνημα και Αριστερά…

Οι σύντροφοι που υποστήριξαν τη βιαστική πορεία προς την 4η Π.Σ., θέλουν να κατοχυρώσουν το «δημοκρατικό κεκτημένο» (μέλη, οργανώσεις, αποφάσεις), που για την ώρα φαίνεται να συγκεντρώνει τη συμφωνία όλων των συνιστωσών και των ανένταχτων στη Γραμματεία. Όμως και πάλι πρόκειται για τυπική αντιμετώπιση: Πόσο μπορεί να κατοχυρώσει ουσιαστικά δημοκρατικές κατακτήσεις μια διαδικασία με περιορισμένη – αντικειμενικά– συμμετοχή του κόσμου του εγχειρήματος; Η καυτή συγκυρία θα απαιτήσει από τον κόσμο, που θα συγκεντρωθεί, σαφείς επιλογές: Τόσο ως προς τη γραμμή και τη λειτουργία, όσο και ως προς τις «συμμαχίες». Ο ΣΥΡΙΖΑ ως βάση για τη συγκρότηση ενός πολιτικού μετώπου της Αριστεράς (με απεύθυνση στο ΚΚΕ, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στο ΜΑΑ) παραμένει ζητούμενο. Ζητούμενο που πρέπει να καλυφθεί όχι μόνο στα λόγια, αλλά και με συγκεκριμένες πολιτικές πρωτοβουλίες. Αυτή τη στάση θα κρατήσει η ΔΕΑ στις συζητήσεις της 4ης Π.Σ. και αυτή είναι η πρότασή μας προς τις άλλες συνιστώσες, αλλά και τον ανένταχτο κόσμο του εγχειρήματος.

τις σημαίες τις «σπρώχνουν» οργανωμένα στις πλατείες οι κύκλοι της Δεξιάς, της ακροδεξιάς και της εκκλησίας, τις αβαντάρουν συστηματικά όλα τα ΜΜΕ, μετρώντας τες μάλιστα ως σημάδι υγείας και «ανεξαρτησίας» αυτού του νέου κινήματος από τα κόμματα γενικώς, έστω και αν όλοι γνωρίζουν ότι αυτό ευνοεί κάποια συγκεκριμένα κόμματα, όπως τη ΝΔ του Σαμαρά ή το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη… Όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς οφείλουν με τρόπο, αλλά συστηματικά και επίμονα, να δώσουν και να κερδίσουν τη μάχη των «συμβόλων». Γιατί η γαλανόλευκη κουβαλά ιδέες και υποστηρίζει στρατηγικές. Τις ιδέες της εθνικής και όχι της ταξικής ενότητας. Τις στρατηγικές που λένε ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στο μνημόνιο και στο μεσοπρόθεσμο που θα αυτοπεριορίζονται στη μάχη «κατά της διαφθοράς» ή στην πίεση για ένα «άλλο μίγμα πολιτικής». Και οι

Σοβαρό λάθος

Το τμήμα της Αριστεράς που υποτιμά αυτό το καθήκον διαπράττει σοβαρό πολιτικό λάθος. Ακόμα σοβαρότερο λάθος κάνουν όσοι μετατρέπουν την αδυναμία σε αρετή. Οι μεταμοντέρνες «αναλύσεις» ότι η παρουσία της γαλανόλευκης αποδεικνύει το πέρασμα σε μια μετα-αριστερή εποχή, όπου ο λαός – τάχα– σφυρηλατεί από τα κάτω μια «νέα εθνική-λαϊκή-ταξική ενότητα» ενάντια στο μνημόνιο, την τρόικα και τους δανειστές, πρέπει να εγκαταλειφθούν, γιατί στρώνουν το δρόμο στην πολιτική ήττα είτε από τη «Σπίθα» του Μ. Θεοδωράκη και του επικίνδυνου επιτελείου του, είτε από νέες πολιτικές δυνάμεις τύπου Μαρκεζίνη, είτε –το πιθανότερο– από τις αυταπάτες για αλλαγή μέσω μιας εκλογικής νίκης της Δεξιάς πολυκατοικίας. Και θα είναι κυριολεκτικά κρίμα για ένα κίνημα που γέννησε τόσες ελπίδες και άνοιξε τόσες νέες δυνατότητες.

Διανοούμενοι και καλλιτέχνες ενάντια στα Μνημόνια, τη διαρκή λιτότητα, το χρέος… Της Κατερίνας Παρδάλη

Μετά το κατάπτυστο κείμενο-έκκληση των «32» βολεμένων –από κάθε άποψη– διανοουμένων και καλλιτεχνών που μας καλούσαν (αρχές Ιούνη, ενώ οι πλατείες έβραζαν) να στηρίξουμε το Μνημόνιο… Μετά τον καταιγισμό από «ειδικούς» επιστήμονες που τους καλούσαν τα ΜΜΕ («Καθημερινή», ΣΚΑΙ, συγκρότημα Λαμπράκη κ.λπ.) να αποφανθούν για το «μονόδρομο» του Μνημονίου και να μας νουθετήσουν για τη συναίνεση, ένα σημαντικό κείμενο διαμαρτυρίας διανοουμένων, καλλιτεχνών, επιστημόνων, δημοσιογράφων κ.ά. ήρθε να σώσει την τιμή της ελληνικής διανόησης, που μέχρι πρότινος είχε πέσει σε αφωνία –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. «Ονειρευόμαστε μια άλλη κοινωνία, με ανθρώπους που θα είναι περήφανοι για την εργασία και τη ζωή τους. Μια άλλη κοινωνία δημοκρατίας και αλληλεγγύης, όπου το πολύτιμο αγαθό του χρόνου θα προσφέρεται σε όλους, για να απολαμβάνουν τους καρπούς του ανθρώπινου πολιτισμού... Παρεμβαίνουμε δημόσια για να απαιτήσουμε να μπει τέρμα στην ιδεολογική τρομοκρατία, τα συνεχή εκβιαστικά διλήμματα που καταλήγουν να ζητούν την ανοχή, τη συναίνεση και την υποταγή μας στα νέα δεινά που ετοιμάζουν κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ.

Ενώνουμε τη φωνή μας με τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που συνθλίβεται από τα Μνημόνια, αλλά και αγωνίζεται, γεμίζοντας τις πλατείες… Οι εξεγέρσεις και οι μαζικές κινητοποιήσεις που συγκλονίζουν τον κόσμο, από την πλατεία Ταχρίρ μέχρι την Πουέρτα δελ Σολ, δείχνουν ότι κάτι νέο γεννιέται. Ως μέρος του μετώπου αντίστασης, ρήξης και ελπίδας που γεννιέται στους δημόσιους χώρους, τις πλατείες, τους δρόμους και τους τόπους δουλειάς μέσα στη φρίκη ενός καπιταλισμού που σαπίζει τρώγοντας ανθρώπους, δηλώνουμε το παρόν μας σε όλες τις κινητοποιήσεις, τις απεργίες, τις συνελεύσεις και τονίζουμε: ΔΕ ΧΡΩΣΤΑΜΕ - ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ - ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ». Το κείμενο υπογράφουν μέχρι στιγμής 180 άτομα, ενώ το μάζεμα των υπογραφών συνεχίζεται. Συγγραφείς, (όπως Ιωάννα Καρυστιάνη, Νάντια Βαλαβάνη, Περικλής Κοροβέσης), ηθοποιοί (όπως Κάτια Γέρου, Καριοφυλιά Καραμπέτη, Μάνια Παπαδημητρίου), σκηνοθέτες (Παντελής Βούλγαρης, Νίκος Κούνδουρος), τραγουδιστές (Καλλιόπη Βέττα, Γιάννης Κότσιρας, Διον.Τσακνής), εικαστικοί, πανεπιστημιακοί (Ευτύχης Μπιτσάκης, Κουβελάκης Στ., Μπελαβίλας, Λαπαβίτσας), σκιτσογράφοι (Καλαϊτζής, Στάθης), μουσικοί (Γιάννης Τουλιάτος, Ν.Παπαθανασίου), εκπαιδευτικοί, γιατροί, ιστορικοί και πολλοί/ ές άλλοι από κάθε τομέα της καλλιτεχνικής και επιστημονικής δραστηριότητας.


κίνημα •

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 30 Ιούνη 2011

7

Για την αποτελεσματικότητα των λαϊκών συνελεύσεων Σ 

Της Κατερίνας Στεργίδου

την πλατεία Συντάγματος, αλλά και σε αρκετές άλλες πλατείες και γειτονιές, παράλληλα με τη μάχη για το «πώς θα πάρουν το μνημόνιο και θα φύγουν από δω», πολλοί και πολλές ρίχνουν μεγάλο βάρος στις «δομές» που θα πρέπει να υιοθετήσει το κίνημα, στις «αμεσοδημοκρατικές» διαδικασίες των λαϊκών συνελεύσεων και στην «αυτοοργάνωση» των ίδιων των κατοίκων. Φυσικά αυτή η συζήτηση έχει τη σημασία της, αφού η ανάγκη για δημοκρατία και συμμετοχή του ίδιου του κόσμου είναι πραγματική.

Συνελεύσεις Είναι πολύ θετικό το γεγονός ότι πολλές από τις συνελεύσεις που γίνονται στις γειτονιές είναι μαζικές και ότι απλός κόσμος νιώθει άνετα να πάρει το λόγο και να μιλήσει για ό,τι τον απασχολεί. Άνθρωποι από τους οποίους ποτέ δεν ζητήθηκε ο λόγος, τώρα νιώθουν ότι η γνώμη τους μετράει. Οι συνελεύσεις κατοίκων φυσικά διαφέρουν από γειτονιά σε γειτονιά. Αλλού είναι πραγματικά λαϊκές και αλλού όχι. Σε άλλες κυριαρχεί η λογική της Αριστεράς με στόχο την ανατροπή κυβέρνησης και μνημονίου και αλλού κυριαρχούν πιο αναρχοαυτόνομες λογικές που δίνουν βάρος περισσότερο στη διαδικασία αυτοοργάνωσης. Σε κάθε περίπτωση οι συνελεύσεις κατοίκων υπάρχουν και η Αριστερά μπορεί και χρειάζεται να παίξει

με τρόπο που να σεβόμαστε τις διαφορετικές απόψεις, επιδιώκοντας κοινά αποδεκτές αποφάσεις. Η πραγματική αμεσοδημοκρατία όμως θα προκύψει από την ίδια τη ζωή, από την αυθεντική ανάγκη των εργαζομένων να συμμετέχουν στις αποφάσεις που αφορούν τη ζωή τους και θα συνοδεύεται από τη δυνατότητα να επιβάλουν τις ανάγκες τους.

πρωταγωνιστικό ρόλο στην εξέλιξή τους, αποφεύγοντας διάφορες παγίδες και αυταπάτες. Η πρώτη παγίδα είναι ότι ο κόσμος των πλατειών και των συνελεύσεων αποτελεί ένα νέο υποκείμενο παράλληλο με την εργατική τάξη. Οι συνελεύσεις κατοίκων, σ’ αυτή τη φάση, μπορούν να λειτουργήσουν ως συνδετικός κρίκος μεταξύ του Συντάγματος και της κάθε γειτονιάς. Μπορούν να μεταφέρουν τον παλμό, τις αποφάσεις και τα ψηφίσματα του Συντάγματος και ιδιαίτερα σε απεργιακές ημερομηνίες να συμβάλουν στο κλείσιμο εργασιακών χώρων, καταστημάτων κ.λπ. Μπορούν επίσης να ενημερώνουν, να εμπνέουν και να στηρίζουν τοπικούς αγώνες. Φυσικά, στο βαθμό που μαζικοποιούνται, θα μπορούσαν όντως να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.

Μέτωπα Το επόμενο διάστημα θα χρειαστεί να εμποδίσουμε την εφαρμογή του μνημονίου, που σε τοπικά σημαίνει να εμποδίσουμε το κλείσιμο σχολείων, νοσοκομείων, να εναντιωθούμε σε απολύσεις, πλειστηριασμούς σπιτιών και εκεί οι συνελεύσεις θα έχουν κρίσιμο ρόλο. Κυρίως όμως οι συνελεύσεις χρειάζεται να στηρίζουν τις κινητοποιήσεις και τα αιτήματα των εργαζομένων, ξεκινώντας από την πεποίθηση ότι το πιο αποτελεσματικό χτύπημα στο σύστημα μπορεί να γίνει μόνο από αυτούς που παράγουν τον πλούτο, δηλαδή τους εργαζόμενους.

Δύναμη Η δεύτερη αυταπάτη είναι ότι, για να συνεχίσει να υπάρχει το κίνημα και οι πλατείες, αρκεί να καθιερώσουμε διαδικασίες (συνεχείς συνελεύσεις ίδια μέρα και τόπο, συνεχείς ψηφοφορίες, συντονιστικές επιτροπές κ.λπ.). Η πραγματικότητα είναι ότι η πορεία των πολιτικών εξελίξεων είναι που θα καθορίσει και τη συνέχεια των συνελεύσεων. Όσες περισσότερες νίκες έχουμε, τόσο θα γεμίζει με αυτοπεποίθηση ο κόσμος και θα ψάχνει χώρους οργάνωσης και συμμετοχής για να αλλάξει ακόμα περισσότερα. Στο μεταξύ αντίστοιχα προβλήματα στις συνελεύσεις προκύπτουν και από προτάσεις που βλέπουν το κίνημα σαν μια ευκαιρία για συγκρότηση μιας εναλλακτικής πραγματικότητας εντός γειτονιάς (ανταλλαγή προϊόντων, συσσίτια, παζάρια, τράπεζα χρόνου). Όμως αυτό που μπορεί να κινητοποιήσει εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου είναι ο στόχος για ανατροπή του μεσοπρόθεσμου και της κυβέρνησης, τα αιτήματα για αυξήσεις στους μισθούς, στις συντάξεις, απαγόρευ-

ση των απολύσεων, να μην κλείσουν σχολεία, νοσοκομεία κ.λπ.

Συμμετοχή Το πιο σοβαρό ζήτημα όμως από όλα είναι ότι οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες δεν είναι αυτοσκοπός. Άμεση δημοκρατία δεν σημαίνει συνεχείς ψηφοφορίες, ούτε διαδικασίες που διαμορφώνονται με όρους πλειοψηφίας και μειοψηφίας. Άμεση δημοκρατία σημαίνει συζητώ, συμμετέχω, αποφασίζω, δρω. Αυθεντικές αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες με αιρετούς και ανακλητούς αντιπροσώπους, που όμως είχαν σχέση με την παραγωγή και τη διανομή, έχουν υπάρξει σε κορυφαίες επαναστατικές στιγμές, όπως στην Κομούνα το 1871, στη Ρωσία το 1905 και 1917, στην Ισπανία το 1936, στη Χιλή το 1973. Με αυτή την έννοια, 50 ή 100 άνθρωποι σε μια πλατεία δεν μπορούν να αποφασίζουν ή να εκπροσωπούν την πλειοψηφία μιας περιοχής χιλιάδων κατοίκων. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να αποφασίζουμε ή να ψηφίζουμε

Είμαστε αγανακτισμένοι, αποφασισμένοι και συντονισμένοι! Της Κατερίνας Γιαννούλια

Ό 

λο αυτό που σιγοβράζει εδώ και καιρό και ξέσπασε πριν ένα μήνα στο Σύνταγμα, το βλέπαμε σε κάθε γειτονιά κι εργατικό χώρο. Η κατανόηση της κατάστασής μας, η έκφραση της οργής μας και η συλλογικότητά μας είναι «κόκκινο πανί» για την κυβέρνηση και τους τραπεζίτες, βιομήχανους, εφοπλιστές που εκπροσωπεί (επάξια θα προσθέταμε). Γι’ αυτό και με τις επιτροπές αγώνα, τις πρωτοβουλίες κατοίκων και το Συντονισμό όλων αυτών, προσπαθούμε, εδώ και πάνω από ένα χρόνο, να ενισχύσουμε οποιαδήποτε δράση και συλλογική έκφραση. Με βασικό στόχο «κανένας μόνος του στην κρίση», σε κάθε περιοχή, σε κάθε εργατικό χώρο οργανώνουμε συλλογικά και προετοιμασμένα «ξεσπάσματα», για να φέρουμε κι άλλο κόσμο, νέους αν-

θρώπους προς τη μεριά της συντονισμένης και άρα αποτελεσματικής δράσης. Όπως αναφέρεται και στο κάλεσμα της επιτροπής της Γλυφάδας ενάντια στο Μνημόνιο, «εδώ και περίπου ένα χρόνο η Επιτροπή Κατοίκων Γλυφάδας έχει παρέμβει με πολλές κινητοποιήσεις και συνελεύσεις κατοίκων στην περιοχή. Σκοπός μας είναι όλο και περισσότερα άτομα να εκφράσουν την αντίθεσή τους στα Μνημόνια και τις αντιλαϊκές πολιτικές της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ. Μέσα από συζητήσεις, εκδηλώσεις, πορείες και παραστάσεις διαμαρτυρίας απαιτούμε με τη σειρά μας να “πάρουν το Μνημόνιο και να φύγουν από ’δω”. Η συνάντησή μας με τους “αγανακτισμένους” έρχεται σαν φυσική συνέχεια της δράσης μας. Η ανάγκη τόσο του να παλέψουμε σε κάθε μέτωπο της περιοχής, όπως το ξεπούλημα του αεροδρομίου του Ελληνικού, όσο και να ενισχύσουμε

από τη μεριά μας με κάθε τρόπο τις μαζικότατες συγκεντρώσεις του Συντάγματος είναι επιτακτική». Έτσι, η επιτροπή της Γλυφάδας, για να προετοιμάσει αγωνιστικά τη 48ωρη γενική απεργία, κάλεσε σε τοπική πορεία στην Άνω Γλυφάδα, την παραμονή της απεργίας (κάτι που πάει να γίνει συνήθεια πια). Η νεοσύστατη και εξαιρετικά δραστήρια Κίνηση Πολιτών Βούλας-Βάρης-Βουλιαγμένης, με αφετηρία και αφορμή τις κινήσεις «Δεν πληρώνω» που συγκεντρώνουν όλο και περισσότερο κόσμο, κάλεσε μαζικές λαϊκές συνελεύσεις και προπαγανδίζει τη 48ωρη γενική απεργία με μοίρασμα αντίστοιχου υλικού (τοπικό και από το Σύνταγμα) στα μαγαζιά της περιοχής, τις τράπεζες, διάφορες ιδιωτικές εταιρίες και στο όλο και πιο υποβαθμιζόμενο νοσοκομείο «Ασκληπιείο Βούλας». Οι επιτροπές «Δεν πληρώνω» Ελληνικού-Αργυρούπο-

λης και Ν. Σμύρνης επίσης συμμετέχουν ενεργά και καλούν σε λαϊκές συνελεύσεις των γειτονιών, οργανώνοντας ταυτόχρονα εξωστρεφείς δράσεις, μοιράζοντας προπαγανδιστικά υλικά της 48ωρης γενικής απεργίας, αλλά και προβάλλοντας και ενισχύοντας γενικά τη «διαρκή διαδήλωση» στο Σύνταγμα. Αρκετά από τα παραπάνω τα έχουμε συνδιοργανώσει οι διάφορες επιτροπές στα Νότια ή και γενικότερα όλος ο Συντονισμός ΕπιτροπώνΠρωτοβουλιών Κατοίκων, αποδεικνύοντας τη χρησιμότητα της συντονισμένης δράσης και της συλλογικής κινητοποίησης. Όποια εμπειρία, γνώση, άποψη, επεξεργασία υπάρχει για την πρόοδο του κινήματος, μέσα από τις επιτροπές και τις πρωτοβουλίες κατοίκων δηλώνουμε αποφασισμένοι να την αξιοποιήσουμε.

Οι συνελεύσεις γειτονιών μπορούν να λέγονται συνελεύσεις μόνο στο βαθμό που συσπειρώνουν και εκπροσωπούν πραγματικές δυνάμεις στην περιοχή. Εργαζόμενους, συνταξιούχους, σωματεία, επιτροπές κατοίκων. Μικρές ομάδες ανθρώπων που θα καταλήγουν να ψηφίζουν ερήμην του κόσμου, ακόμα και αν έχουν τις καλύτερες προθέσεις, δεν θα είναι πραγματικές λαϊκές συνελεύσεις. Σε κάθε περίπτωση, στις πλατείες και στις γειτονιές κάτι έχει αλλάξει. Οι άνθρωποι συμμετέχουν και δρουν, πιστεύουν ότι μπορούν να αλλάξουν τη ζωή τους. Για την Αριστερά, που παλεύει για τη συνολική αλλαγή της κοινωνίας, γεννιέται μια τεράστια δυνατότητα. Χιλιάδες άνθρωποι να πιστέψουν ότι για να αλλάξουν τη γειτονιά τους, τη ζωή τους, τους εαυτούς τους, πρέπει να συγκρουστούν με το κράτος, να γκρεμίσουν το σύστημα και να φτιάξουν μια καινούρια κοινωνία, όπου οι ίδιοι θα έχουν την εξουσία.

Ανοιχτή συνέλευση Αμπελοκήπων Της Ελένης Πελέκη

Στο μετρό Πανόρμου, με τη συμμετοχή πολλών κατοίκων της περιοχής, η Ανοιχτή Συνέλευση Αμπελοκήπων έχει ήδη οργανώσει 3 συνελεύσεις, αλλά και αρκετές δράσεις ενημέρωσης του κόσμου της περιοχής για τις κινητοποιήσεις στο Σύνταγμα και για τις απεργίες (15/6 και 28-29/6), προσυγκεντρώσεις και τις επισκέψεις σε εργασιακούς χώρους. Μια από τις πιο πετυχημένες κινητοποιήσεις ήταν και η πορεία στη γειτονιά στις 24/6, με κατεύθυνση τον τηλεοπτικό σταθμό MEGA, που βρίσκεται στην περιοχή. Στην πορεία συμμετείχαν 150 άτομα, φωνάζοντας δυναμικά συνθήματα και τραγούδια. Η υποδοχή του κόσμου στη διαδρομή ήταν πολύ καλή, χειροκροτούσε και ζητούσε ενημερωτικό υλικό. Επιπλέον από τα πιο σημαντικά ψηφίσματα της συνέλευσης ήταν η απόφαση για συμμετοχή της συνέλευσης στην επιτροπή «Δεν χρωστάμε-Δεν πουλάμε-Δεν πληρώνουμε», καθώς και το κάλεσμα της συνέλευσης στα τοπικά σωματεία για να συμμετέχουν στο μπλόκο του Ευαγγελισμού στις 29 Ιούνη. Ανταποκρίθηκε η Β΄ ΕΛΜΕ, καλώντας τους καθηγητές να συμμετέχουν στην περικύκλωση της βουλής.


8

• πολιτική

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 4 Μάη 2011

Η ρατσιστική πολιτική της Ευρώπης-Φρο

Πόλεμος της Ευρώπης κατά των μεταναστών Του Θανάση Κούρκουλα

Μ 

ετά τις αραβικές εξεγέρσεις στη Βόρεια Αφρική, οι συμφωνίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης με αιματοβαμμένα καθεστώτα, για να φυλακίζουν τους μετανάστες και να δέχονται τις απελάσεις τους από την Ευρώπη, κινδυνεύουν να ανατραπούν. Ο άνεμος ελευθερίας, που φύσηξε στην Τυνησία, είχε σαν αποτέλεσμα να χαλαρώσουν τα μέτρα φύλαξης των συνόρων και 25.000 μετανάστες από την Αφρική να φθάσουν με πλοιάρια και βάρκες σε ιταλικά εδάφη. Παρά τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας της ιταλικής ακτοφυλακής, τη FRONTEX και το ναυτικό αποκλεισμό της Λιβύης από την πολυεθνική δύναμη του ΝΑΤΟ. Παρά τις συσκέψεις διπλωματικών και στρατιωτικών επιτελείων και τις εκκλήσεις του Μπερλουσκόνι, του Παπανδρέου και του Θαπατέρο για ενίσχυση της «κοινοτικής αλληλεγγύης» στις χώρες του Νότου, προς αποτροπή της «λαθρομετανάστευσης».

Ρατσιστικά παζάρια Η συζήτηση «διαχείρισης της μετανάστευσης» άνοιξε για τα καλά στην ΕΕ. Ο Μπερλουσκόνι εξέδωσε προσωρινές άδειες παραμονής για χιλιάδες μετανάστες από την Τυνησία. Οι Τυνήσιοι πέρασαν στη Γαλλία. Παρά τη συνθήκη Σέγκεν, που ορίζει την ελεύθερη μετακίνηση εντός των κρατών της ΕΕ, η Γαλλία απαγόρευσε τη διέλευση στο έδαφός της ενός τρένου, το οποίο μετέφερε Τυνήσιους με χαρτιά από την Ιταλία, μαζί με 300 Ιταλούς ακτιβιστές. Το τρένο ονομαζόταν «Τρένο της αξιοπρέπειας» και η επίσημη δικαι-

Ο παραγόμενος πλούτος είναι υπεραρκετός για να «χωρέσουν» όλοι οι εργάτες, με αξιοπρεπείς δουλειές και κοινωνικές παροχές, ντόπιοι και μετανάστες ολογία της απαγόρευσης ήταν η «πιθανή διασάλευση της τάξης» από τους αλληλέγγυους Ιταλούς! Λίγες μέρες αργότερα ο Σαρκοζί έφτασε στη Ρώμη για να διαπραγματευθεί με τον Μπερλουσκόνι. Παρότι οι υπουργοί τους είχαν ανταλλάξει βαριές κουβέντες τις προηγούμενες μέρες, οι ίδιοι εμφανίστηκαν να τα βρίσκουν. Αναφερόμενοι στη Συνθήκη Σένγκεν, δήλωσαν ότι «σε εξαιρετικές περιπτώσεις μπορεί να γίνουν τροποποιήσεις», ενώ έστειλαν κοινή επιστολή σε Μπαρόζο-Ρομπάι, με την οποία ζητούν από τις χώρες-μέλη της Ένωσης «περισσότερη αλληλεγγύη προς τα μεσογειακά κράτη που υποδέχονται σημαντικό αριθμό μεταναστών». Πρότειναν επίσης στην ΕΕ την επαναφορά εσωτερικών συνόρων μεταξύ των κρατών μελών, τα οποία θα μπορούν να διεξάγουν ελέγχους και να στέλνουν πίσω μετανάστες, πρόσφυγες ή άλλους «ανεπιθύμητους», ακόμα και αν αυτοί διαθέτουν διαβατήρια της ΕΕ ή νόμιμες άδειες παραμονής!

Ο Έλληνας υπουργός Προ.Πο., Χ.Παπουτσής, βρήκε ευκαιρία να δικαιολογηθεί, γιατί δεν αφήνει μετανάστες και πρόσφυγες να ταξιδέψουν από την Πάτρα και την Ηγουμενίτσα προς την Ιταλία: «Την επόμενη ημέρα θα αποβληθεί η χώρα από το Σένγκεν», είπε. Ενώ λίγο αργότερα δήλωνε: «Είναι πολύ σημαντικό ότι οι κ.κ. Μπερλουσκόνι και Σαρκοζί επεσήμαναν την ανάγκη ανακατανομής των παράνομων μεταναστών σε όλα τα κράτη μέλη, καθώς και την ενίσχυση της αστυνόμευσης των εξωτερικών συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Μετανάστευση Πρόκειται για παιχνίδι πινγκ-πονγκ στις πλάτες των μεταναστών και των προσφύγων. Οι φωστήρες της ΕΕ ξέρουν πολύ καλά πως, όσο θα βομβαρδίζουν χώρες σαν τη Λιβύη και τα συμφέροντα των εταιριών τους θα διαιωνίζουν τη φτώχεια σε χώρες της Ασίας και της Αφρικής, η μετανάστευση δεν πρόκειται να ανακοπεί. Καμία FRONTEX και καμία αναθεώρηση της συνθήκης Σέγκεν δεν θα φράξει αεροστεγώς τα εξωτερικά ή τα εσωτερικά σύνορα της ΕΕ. Οι εργάτες μεταναστεύουν όπου υπάρχουν δουλειές, ακολουθώντας το κεφάλαιο, παρά τις αυξημένες ταρίφες που πληρώνουν στα κυκλώματα διακίνησης, με τίμημα ακόμα και τη ζωή τους. Όμως αυτοί που τους κυνηγούν τους θέλουν πιο παράνομους και πιο κυνηγημένους, για χάρη των κερδών των αφεντικών, τα οποία υποχωρούν σε συνθήκες κρίσης. Οι χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου, όπου η ανεργία θερίζει, δεν αποτελούν πρώτη προτίμηση των μετανα-

στών, αλλά μεταβατικό σταθμ νοριακούς περιορισμούς οι με σμένοι να παραμένουν στο Νό

Η ΕΕ, με το «Δουβλίνο 2», ε των μεταναστών και των προσ αιτημάτων ασύλου, οι φυλακ και οι απελάσεις) να γίνεται σόδου. Αντάλλαγμα είναι η κονδυλίων της ΕΕ για μέτρα κών συνόρων από τις χώρες ζαρεύουν και τη συνθήκη Σέ όπως την υποστήριξη του Σα Ντράγκι για τη θέση του προ Κεντρικής Τράπεζας, ώστε ο ματήσει να στέλνει μετανάστ

Ταξική πολιτική

Τα αποτελέσματα των ενδοκο ωφελούν σε τίποτα τους ντόπ γους. Οδηγούν σε ακόμα περ ΕΕ για σπατάλες σε δολοφον ελέγχους και στρατιωτικοποί ώρα που η κρίση χρέους ξετι συντάξεις, τα σχολεία και τα ν δα, οι Ευρωπαίοι εταίροι δίν 230 εκατ. ευρώ για την «απο

Η ακροδεξιά Του Σπύρου Αντωνίου

Η 

περίπτωση των «Αληθινών Φιλανδών», μιας ακροδεξιάς γκρούπας που έφτασε στο 19% και κατέλαβε την τρίτη θέση στις βουλευτικές εκλογές στη Φιλανδία, ήρθε να προστεθεί σε μια σειρά εκλογικών επιτυχιών ακροδεξιών κομμάτων σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η ξενοφοβία, το ρατσιστικό μίσος, η εχθρότητα προς το Ισλάμ, η δήθεν αντισυστημική φρασεολογία και η καλλιέργεια της «εθνικής υπερηφάνειας» αποτελούν κοινά χαρακτηριστικά κάθε λογής φασιστικών κόμματων και οργανώσεων, που έχουν βγει από το περιθώριο και διεκδικούν πρωταγωνιστικό ρόλο στο πολιτικό σύστημα, μπολιάζοντας την κοινωνία με τις πιο αντιδραστικές ιδέες.

Απόνερα της κρίσης Η εξαθλίωση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού από την οικονομική κρίση, η επιβολή μιας ξενοφοβικής ατζέντας στο δημόσιο πολιτικό λόγο (με κοινό παρανομαστή την ισλαμοφοβία), η εθνική αναδίπλωση πολλών κρατών μελών της ΕΕ και η υποτίμηση από μέρους της Αριστεράς της αντιφασιστικήςαντιρατσιστικής πάλης, αποτελούν τους κύριους παράγοντες για την ενίσχυση τέτοιων κομμάτων. Από την 8η θέση το 2007, οι «Αληθινοί Φιλανδοί» είναι σήμερα το τρίτο κόμμα και ρυθμίζουν το πολιτικό παιχνίδι στη Φιλανδία. Ο έντονος «ευ-

ρωσκεπτικισμός» τους και κυρίως η άρνησή τους να καταβάλει η Φιλανδία το μερίδιό της στο μηχανισμό στήριξης των χωρών της ΕΕ με «πρόβλημα» χρέους, τους εκτόξευσε εκλογικά. Οι Φιλανδοί εθνικιστές, πίσω από τη ρητορική τους ότι είναι άδικο να πληρώνουν οι «νοικοκυραίοι» για να σωθούν οι «τεμπέληδες» της Νότιας Ευρώπης, κατάφεραν να κρύψουν τις πραγματικές τους θέσεις: ισλαμοφοβικός λόγος, εκδίωξη των μεταναστών και αντισημιτισμός. Σε μια χώρα όπου οι κοινωνικές ανισότητες ήταν περιορισμένες, η ανεργία βρίσκεται πλέον στο 8,6%. Τα απόνερα της κρίσης έφτασαν και στη Σκανδιναβία, όπως και η στοχοποίηση των μεταναστών για την εγκληματικότητα και τη φτώχεια. Ταυτόχρονα –σχεδόν σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη– οι φασίστες διαποτίζουν την πολιτική των ευρωπαϊκών κυβερνητικών κομμάτων (συντηρητικών και σοσιαλδημοκρατών). Από τον Σαρκοζί και τον Μπερλουσκόνι μέχρι τον Παπανδρέου, η πάταξη της «λαθρομετανάστευσης», που απαιτούν οι ακροδεξιές κραυγές, βρίσκει δικαίωση με αλλεπάλληλα πογκρόμ κατά μεταναστών και προσφύγων και με χιλιάδες πνιγμένα γυναικόπαιδα στη Μεσόγειο. Στην εποχή της χειρότερης κρίσης του καπιταλισμού από τη δεκαετία του 1930, η υιοθέτηση πολιτικών που οικοδομούν την Ευρώπηφρούριο δημιουργεί το πιο πρόσφορο έδαφος για το δυνάμωμα των υμνητών του ναζισμού.

Στην κάποτε αν κόμμα των «Σουηδ τες του κοινοβουλ 2010, συγκεντρών ταναστευτικό του της Ελευθερίας τ τους μουσουλμά της μαντίλας. Πέ φων και ήρθε τρί κυβέρνηση. Στην το οποίο έχει έν νουν ανοιχτά και ε Εβραίους, μπήκε εκλογές του 2010 λογη ρητορική εξ Αττάκ στη Βουλγα έλαβε 9,4% και ήρ χία και την Πολων γιο, συναντάμε αν εκλογικής επιρροή

«Εθνική προ

Στην Ιταλία και τη στην Ελλάδα), οι χούν στο δημόσιο τους προβολή από του Μπόσι και ο ν στον Μπερλουσκό σε θέματα μετανά


πολιτική •

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 4 Μάη 2011

9

ούριο αναβαπτίζει την ακροδεξιά

μό. Όμως με τους διασυετανάστες είναι αναγκαότο για μήνες ή χρόνια.

Απαγόρευση μπούργκας στη Γαλλία

νάστευσης», αντί για κοινωνικές δαπάνες. Τα μέτρα του ΔΝΤ απειλούν κι άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, όπως η Πορτογαλία, ενώ ακολουθούν η Ισπανία και η Ιταλία. Η συνταγή είναι η ίδια. Οι κυβερνήσεις των χωρών αυτών να θυσιάσουν τους εργάτες, ντόπιους και μετανάστες, για να εξασφαλίσουν τη «βιωσιμότητα» των τραπεζών και την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, μέσω των ευρωπαϊκών συμφωνιών, εγγυήσεων και δανείων. Και να ξοδεύουν τεράστια ποσά για τους βομβαρδισμούς στη Λιβύη και για μέτρα φύλαξης των συνόρων, για την εξασφάλιση της θέσης και των κερδών των καπιταλιστών των χωρών τους στη ζώνη του ευρώ.

επιβάλλει η «διαχείριση» σφύγων (η εξέταση των κίσεις των «παράνομων» στις χώρες πρώτης ειδιαχείριση αυξημένων α φύλαξης των εξωτερις του Νότου. Τώρα παέγκεν με ανταλλάγματα, αρκοζί στον Ιταλό Μάριο οέδρου της Ευρωπαϊκής Μπερλουσκόνι να στατες στη Γαλλία.

Αριστερά

οινοτικών παζαριών δεν πιους εργάτες και ανέρρισσότερα κονδύλια της νικά τείχη, συνοριακούς ίηση των συνόρων. Την ινάζει τους μισθούς, τις νοσοκομεία στην Ελλάνουν στον Χ.Παπουτσή οτροπή της λαθρομετα-

Όμως τα κίνητρα για τον πόλεμο της ΕΕ εναντίον των μεταναστών και των προσφύγων δεν είναι μόνο οικονομικά. Ο ρατσισμός είναι ένα χαρτί αποπροσανατολισμού της οργής των λαϊκών στρωμάτων για να μην ξεσπάσει πάνω στις κυβερνήσεις των περικοπών, των συμφώνων σταθερότητας και των μνημονίων. Για την εργατική τάξη και την Αριστερά, η πάλη ενάντια στο ρατσισμό αποτελεί κεντρική επιλογή. Δεν δίνεται αποτελεσματικά, όταν αποφεύγεται η καυτή συζήτηση του μεταναστευτικού. Ούτε όταν επικεντρώνεται μόνο σε πτυχές της Ευρώπης-Φρούριο όπως το «Δουβλίνο

2» και υποβαθμίζει την αριστερή κριτική στη φύλαξη των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ, που συνεπάγεται υπέρογκες δολοφονικές δαπάνες σε βάρος των δαπανών στέγασης των προσφύγων. Υποκύπτοντας σε επιχειρήματα του τύπου «δεν χωράμε άλλους μετανάστες», δεν καταφέρνεις να χτυπήσεις τη ρίζα της φτώχειας και της ανεργίας ντόπιων και μεταναστών, που είναι η νεοφιλελεύθερη διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης. Η απάντηση της Αριστεράς πρέπει να λέει ότι ο παραγόμενος πλούτος στην κοινωνία είναι υπεραρκετός για να «χωρέσουν» όλοι οι εργάτες, με αξιοπρεπείς δουλειές, κοινωνικές παροχές και συντάξεις, ντόπιοι και μετανάστες. Ότι λεφτά υπάρχουν και πρέπει να τα πάρουμε από τους εξοπλισμούς, τις επιδοτήσεις στις τράπεζες, τη φορολογία των επιχειρήσεων κι από την άρνηση αποπληρωμής του χρέους στους δανειστές μας. Ότι τις θέσεις των απολυμένων συμβασιούχων των δήμων δεν τις καταλαμβάνουν Πακιστανοί και Άραβες εργάτες, ούτε τις περικοπές στα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων τις τσεπώνουν πρόσφυγες που παλεύουν για πολιτικό άσυλο. Ότι ο ρατσισμός δεν στρέφεται απέναντι σε κάποιους κακούς «ξένους», αλλά πλήττει συναδέλφους μας μετανάστες εργάτες. Και ότι οι ντόπιοι εργαζόμενοι όχι μόνο δεν έχουμε να κερδίσουμε τίποτα από το ρατσισμό, αλλά αντίθετα χάνουμε σε δικαιώματα, όταν χάνουν κι εκείνοι.

ά στην Ευρώπη

νεκτική Σουηδία, το ρατσιστικό δών Δημοκρατών» πήρε τις πρώλευτικές έδρες στις εκλογές του νοντας 5,7%, χάρη στον αντιμευ λόγο. Στην Ολλανδία, το κόμμα του Γκέερτ Βίλντερς καταγγέλλει άνους μετανάστες και τη χρήση έρσι συγκέντρωσε 15% των ψήίτο κόμμα, συμμετέχοντας στην Ουγγαρία το ναζιστικό Γιόμπικ, νστολα τάγματα που παρελαύεπιτίθενται στους Ρομά και τους στη Βουλή για πρώτη φορά στις 0, συγκεντρώνοντας 12,1%. Ανάξόντωσης των Ρομά έχει και το αρία, που στις εκλογές του 2009 ρθε τέταρτο κόμμα. Από την Τσενία, μέχρι την Αγγλία και το Βέλνάλογα φαινόμενα αύξησης της ής της ακροδεξιάς.

οτίμηση»

η Γαλλία (σε μικρότερο βαθμό και «φασίστες με γραβάτα» κυριαρο λόγο, μέσα από τη συστηματική ό τα ΜΜΕ. Η «Λέγκα του Βορρά» νεο-φασίστας Φίνι έχουν επιβάλει όνι πολιτικές «μηδενικής ανοχής» άστευσης και παραβατικότητας.

Ο Καρατζαφέρης στην Ελλάδα υπαγορεύει την ατζέντα της αντιμεταναστευτικής του πολιτικής στο ΠΑΣΟΚ, που εξαγγέλλει φράχτες στον Έβρο και αφήνει τη Χρυσή Αυγή να αλωνίζει στο κέντρο της Αθήνας. Από την άλλη, οι διώξεις των Ρομά και ο πόλεμος για τη μαντίλα, που εξαπέλυσε ο Σαρκοζί ώστε να μαζέψει συντηρητικές ψήφους, είχε αντίθετα αποτελέσματα: Στις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές, το Εθνικό Κόμμα με τη νέα αρχηγό του Μαρίν Λεπέν έφτασε εκ νέου στο 15,3%. Μάλιστα σε όλες τις δημοσκοπήσεις, η κόρη του Λεπέν φαίνεται να περνάει στο δεύτερο γύρο των επερχόμενων προεδρικών εκλογών, ενώ ακόμα χειρότερα το 36% των ψηφοφόρων της είναι εργάτες. Η απήχηση της Λεπέν δεν είναι τυχαία. Η ρατσιστική ρητορεία της, προκειμένου να στοχεύσει σε ευρύτερα ακροατήρια, δεν επικεντρώνεται πια σε αντιμουσουλμανικές κραυγές. Σύνθημά της είναι η «εθνική προτίμηση» ως αντίδοτο για τα βάσανα των γαλλικών λαϊκών στρωμάτων που πλήττονται από την κρίση. Σύμφωνα με την επιχειρηματολογία των φασιστών με γραβάτα της κόρης Λεπέν, οι Γάλλοι εργαζόμενοι εν μέσω κρίσης δεν έχουν κανένα συμφέρον να μοιράζονται τις δουλειές, τις κοινωνικές παροχές, τις δαπάνες για παιδεία και υγεία με τους μετανάστες και να περνούν χειρότερα οι ίδιοι. Χρειάζεται να απαλλαγούν από το «βάρος» των μεταναστών, ώστε να περισώσουν για τον εαυτό τους ό,τι μπορούν περισσότερο και να μη δεινοπαθήσουν

χειρότερα στα δύσκολα χρόνια που έρχονται.

Απαντήσεις

Πρόκειται για μια τακτική που επιχειρεί να συσκοτίσει το γεγονός πως οι μετανάστες εργάτες παράγουν πλούτο, καταναλώνουν προϊόντα και δημιουργούν θέσεις εργασίας, αυξάνουν το ΑΕΠ για όλη την κοινωνία, μεγαλώνουν την πίτα για όλους τους εργάτες. Και να εμφανίσει την εθνική οικονομία σαν εθνική υπόθεση των Γάλλων, που τη μοιράζονται με κάποιους που δεν τη δικαιούνται. Η διαχείριση της κρίσης παρουσιάζεται περίπου ως δεδομένο πως συνεπάγεται θυσίες για τους εργάτες, αντίθετα τα αφεντικά βρίσκονται κάπου στο απυρόβλητο ή το πολύ πολύ να είναι κι αυτοί χειμαζόμενοι Γάλλοι λόγω των μεταναστών, που αφαιρούν πόρους από την κοινωνία. Οι εργαζόμενοι και η νεολαία των ευρωπαϊκών κρατών δεν πρέπει να δείχνουν την παραμικρή ανοχή στη ρατσιστική προπαγάνδα των αρνητών της ελευθερίας. Η Αριστερά χρειάζεται να απαντά από ταξική σκοπιά στα επιχειρήματα της ακροδεξιάς. Οι φασίστες εχθρεύονται το ίδιο το εργατικό κίνημα και αποτελούν εφεδρεία για το σύστημα. Η μαζική-ενωτική πάλη εναντίον τους πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα της Αριστεράς και των συνδικάτων. Κάθε υποτίμηση αυτού του καθήκοντος τους δίνει ευκαιρίες να κερδίζουν κομμάτια της κοινωνίας στις επικίνδυνες απόψεις τους.

Του Κωνσταντίνου Παπανικολάου

Α 

πό τα μέσα Απρίλη άρχισε στη Γαλλία να εφαρμόζεται ο νόμος που ψηφίστηκε πέρσι στο Κοινοβούλιο, με την συμφωνία κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, για την απαγόρευση της μπούργκας σε δημόσιους χώρους. Το νομοσχέδιο Σαρκοζί προβλέπει πρόστιμα για τις γυναίκες, αλλά κυρίως γι’ αυτούς που «τις εξαναγκάζουν» να τις φορούν. Μία εντελώς ρατσιστική πτυχή του νόμου είναι ότι εκτός του προστίμου επιβάλλεται και υποχρέωση παρακολούθησης μαθημάτων για την έννοια «του πολίτη» από κρατικές επιτροπές. Μάλιστα την πρώτη μέρα εφαρμογής του μέτρου, οι αστυνομικές δυνάμεις προχώρησαν στη σύλληψη της διαδηλώτριας Κενζά Ντριντέρ. Η Ντριντέρ, με μερικές δεκάδες διαδηλωτές, διαμαρτυρόταν στην πλατεία που χωρίζει την Παναγία των Παρισίων από το αρχηγείο της αστυνομίας. Το νομοσχέδιο προκάλεσε αντιδράσεις σε μουσουλμάνους που ζουν στη Γαλλία, αλλά και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, παρ’ όλα αυτά οι μεγαλύτερες επίσημες μουσουλμανικές οργανώσεις, συμμετέχοντας στο διάλογο και αποδεχόμενοι το νόμο, εξασφάλισαν μια περίοδο χάριτος 6 μηνών, ώστε να ενημερώσουν τα μέλη τους. Η στάση της γαλλικής Αριστεράς ήταν επιεικώς απογοητευτική στην προσέγγιση του συγκεκριμένου θέματος. Στελέχη του ΣΚ και του ΚΚΓ συμφώνησαν επί της αρχής με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, με τις θέσεις που κατέθεσαν σε κοινοβουλευτική επιτροπή του γαλλικού Κοινοβουλίου. Η γαλλική Αριστερά, στο όνομα της «κοσμικότητας του γαλλικού κράτους» και της υπεράσπισης των γυναικείων δικαιωμάτων», συναίνεσε σε ένα νομοσχέδιο ρατσιστικό, το οποίο έχει ως απώτερο στόχο το στιγματισμό των μουσουλμάνων μεταναστών, αλλά και την υιοθέτηση ακόμη μία φορά ακροδεξιάς ατζέντας από τον Ν. Σαρκοζί, έχοντας ως πρόφαση την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών, που πράγματι καταστρατηγούνται. Σαφώς αυτές οι κινήσεις του Γάλλου προέδρου να σκληρύνει την πολιτική του ενόψει και των δημοσκοπήσεων που φέρουν τη Μ. Λεπέν του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου σε τροχιά δεύτερου γύρου, με δημοσκοπικά ποσοστά που αγγίζουν ή και ξεπερνούν το 20%.


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

10

30 Ιούνη 2011

Η Διεθνιστική Εργατική Αριστερά παλεύει για Οι εργάτες δημιουργούν όλο τον πλούτο μέσα στον καπιταλισμό. Μια νέα κοινωνία απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση, ο σοσιαλισμός, μπορεί να δημιουργηθεί μόνο όταν οι εργάτες πάρουν συλλογικά στα χέρια τους τον έλεγχο όλου του κοινωνικού πλούτου και όταν προγραμματίσουν την παραγωγή και τη διανομή σύμφωνα με τις ανθρώπινες ανάγκες.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ και όχι ρεφορμισμό Ο καπιταλισμός δεν παίρνει διορθώσεις. Πρέπει να ανατραπεί με την εργατική δράση. Δεν υπάρχει κοινοβουλευτικός δρόμος προς μια τέτοια αλλαγή. Το κοινοβούλιο, ο στρατός, η αστυνομία, η δικαιοσύνη, όλο το αστικό κράτος λειτουργεί για να προστατεύει τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. H εργατική τάξη θα χρειαστεί το δικό της κράτος, στηριγμένο στην άμεση δημοκρατία, στα συμβούλια αντιπροσώπων απ’ τους χώρους δουλειάς, καθώς και στην εργατική πολιτοφυλακή.

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟ και όχι «σοσιαλισμό σε μια χώρα» ή «σοσιαλισμό με εθνικά χρώματα» Η εμπειρία της Ρωσίας αποδεικνύει ότι ακόμα και μια νικηφόρα εργατική σοσιαλιστική επανάσταση, όπως ο Οχτώβρης του 1917, δεν μπορεί να επιβιώσει σε απομόνωση. Τα καθεστώτα της ΕΣΣΔ, μετά την επικράτηση του σταλινισμού, όπως και τα καθεστώτα της Κίνας και των άλλων ανατολικών χωρών ήταν ή είναι κρατικοί καπιταλισμοί, όπου η εκμετάλλευση και η καταπίεση της εργατικής τάξης δεν διαφέρει από τη Δύση. Γι’ αυτό υποστηρίζουμε τις εργατικές εξεγέρσεις ενάντια στη γραφειοκρατική άρχουσα τάξη αυτών των χωρών. Υποστηρίζουμε, επίσης, όλα τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που αντιστέκονται στην ιμπεριαλιστική καταπίεση. H δύναμη που θα τσακίσει τελειωτικά τον ιμπεριαλισμό είναι η ενότητα της εργατικής τάξης σε διεθνή κλίμακα, από τη Nέα Yόρκη ώς τη Σεούλ και από το Λονδίνο ώς το Σάο Πάολο. Aντιπαλεύουμε κάθε μορφή σοβινισμού,

ρατσισμού ή σεξιστικών διακρίσεων που απειλεί να διασπάσει τους εργάτες. Aπέναντι στην αντιτουρκική πολεμοκαπηλία της «δικής μας» άρχουσας τάξης, υποστηρίζουμε το σύνθημα Έλληνες και Tούρκοι εργάτες ενωμένοι.

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ: «ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία ΕΚΔΟΤΗΣ: Γιάννης Χαριτόπουλος ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ:

Αντώνης Νταβανέλλος

Eίμαστε αντίθετοι στην καταπίεση των μειονοτήτων στη Θράκη και τη Mακεδονία και στα μέτρα αστυνόμευσης των μεταναστών.

ΕΚΤΥΠΩΣΗ:

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ της εργατικής πρωτοπορίας

Κλαζομενών 1-3, Τ.Κ. 10440 ΑΘΗΝΑ Eπικοινωνία: τηλ: 210-3306286, e-mail: sidaxi@dea.org.gr , Fax: 210-3303566

H εργατική τάξη μπορεί να απελευθερώσει τον εαυτό της και όλους τους καταπιεσμένους μέσα από τη δική της δράση. Για να κερδηθούν όλα τα κομμάτια της τάξης σ΄ αυτήν την πάλη είναι απαραίτητο να οργανωθούν τα πιο ξεκάθαρα και μαχητικά τμήματα σε ένα επαναστατικό σοσιαλιστικό εργατικό κόμμα. Ένα τέτοιο κόμμα μπορεί να πείθει τους εργάτες για την επαναστατική προοπτική, παρεμβαίνοντας στους μαζικούς αγώνες. Eίμαστε αντίθετοι σε κάθε αντίληψη υποκατάστασης της τάξης, απ’ όπου και αν προέρχεται.

ΧΕΛΙΟΣ-ΠΡΕΣ Α.Β.Ε.Ε.

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ:

ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ: • Εξάµηνη 25 ευρώ • Ετήσια 50 ευρώ • Εξωτερικού 70 ευρώ Μπορείτε να καταθέσετε τη συνδροµή σας στο λογαριασµό 109/618539-82 της Εθνικής Τράπεζας.

www.dea.org.gr

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ μέσα από την ανεξάρτητη δράση της εργατικής τάξης

Επικοινωνήστε μαζί μας: ΑΘΗΝΑ: Εξάρχεια 6977248750 ● Γκύζη 6957500105 ● Αμπελόκηποι 6973005569 ● Πετράλωνα 6974018716 ● Νέος Κόσμος 6985749304 ● Παγκράτι 6974793603 ● Κυψέλλη-Αγ.Παντελεήμονας 6957500101 ΒΟΡΕΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Νέα Ιωνία 6972036692 ● Χαλάνδρι 6974972217 ● Μαρούσι 6978641672 ● Ν. Ηράκλειο 6945498732 ΝΟΤΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Άλιμος 6945754555 ● Γλυφάδα 6944548787 ● Άγ. ΔημήτριοςΜπραχάμι 6932566460 ΔΥΤΙΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Περιστέρι 6977710683 ● Αγ. Ανάργυροι 6936899442 ● Ίλιον 6957500102 ● Χαϊδάρι 6974701829 ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ: Ζωγράφου 6937271330 ● Βύρωνας 6972318747 Λαύριο 6979925065 ΠΕΙΡΑΙΑΣ: 6944810156

● Σαλαμίνα 6973376378

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 6972878820 ● 5ο Διαμέρισμα 6972814199 ● Τούμπα 6995270465 ● Δυτικές Συνοικίες 6979942083 ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ: Καλαμάτα 6932422501 ● Πάτρα 6973235894 ● Βόλος 6979459034 ● Ρέθυμνο 6932008743 ● Ηράκλειο 6976332197 ● Ιεράπετρα 6976786326 ● Γιάννενα 6945704488 ● Βέροια 6977684341 ● Κοζάνη 6934374825 ● Λιβαδειά 6948364232 ● Κομοτηνή 6907843752

Πανελλαδικό Συμβούλιο της ΔΕΑ Η κρίση, οι αντιστάσεις και τα καθήκοντά μας

Τ 

Του Σωτήρη Μάρταλη

ο Σάββατο 18 Ιούνη έγινε το Πανελλαδικό Συμβούλιο της Διεθνιστικής Εργατικής Αριστεράς. Το ΠΣ έγινε δύο μέρες μετά την κρίση και ουσιαστικά την κατάρρευση του πολιτικού σκηνικού (παραίτηση και επαναφορά της κυβέρνησης, παραίτηση βουλευτών, αναιμικός μετασχηματισμός), σαν αποτέλεσμα του συνδυασμού της πολιτικής εξέγερσης με τις μαζικότατες συγκεντρώσεις στις πλατείες και τους αγώνες όλου του τελευταίου διαστήματος: Πανεργατικοί σκληροί κλαδικοί αγώνες, όπως των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, του «Δεν πληρώνω», της Κερατέας. Εκτιμήθηκε ότι στο πλαίσιο της παγκόσμιας κρίσης του συστήματος, ο ελληνικός καπιταλισμός έχει ουσιαστικά χρεοκοπήσει. Αναβάλουν όμως το πιστωτικό γεγονός της χρεοκοπίας με την επιλογή μιας μακροπρόθεσμης διαδικασίας, για να πάρουν οι πιστωτές τα λεφτά τους και να κερδίσουν χρόνο, αποφεύγοντας το «ντόμινο» με κίνδυνο την κατάρρευση του ευρώ και νέα πυροδότηση της κρίσης πέρα από την Ευρώπη. Αναλύθηκαν τα χαρακτηριστικά του κινήματος των πλατειών και συζητήθηκε ο ρόλος της Αριστεράς σ’ αυτό. Η Αριστερά οφείλει να ορίζει την πολιτική της με βάση την κίνηση των μαζών, να

ξεκαθαρίσει ότι η μαζικότητα, η διάρκεια και η ανθεκτικότητα των συγκεντρώσεων αποτελεί την εκρηκτική ύλη που μπορεί να ανατρέψει την κυβέρνηση και το μνημόνιο. Η ΔΕΑ, από το πρώτο μνημόνιο, κινήθηκε προς την κατεύθυνση οικοδόμησης επιτροπών αγώνα σε χώρους εργασίας και τοπικά, σαν ένα εργαλείο που μπορεί να δώσει τη δυνατότητα συγκέντρωσης δυνάμεων και πλατύτερης παρέμβασης. Με τις επιτροπές αγώνα κινήθηκε στην άρνηση πληρωμής εισιτηρίων και προσπάθησε να συνδέσει αυτές τις δράσεις με τους απεργούς στα ΜΜΜ, καθώς και στα εισιτήρια για τα εξωτερικά ιατρεία. Σήμερα με αυτές τις επιτροπές παρεμβαίνει στο Σύνταγμα. Από το ξεκίνημα των συγκεντρώσεων στις πλατείες συνέβαλε στη μάχη για τον πολιτικό χαρακτήρα των συνθημάτων, σε αντικυβερνητική, αντιμνημονιακή κατεύθυνση. Διαπιστώθηκε ότι είναι λάθος η διάχυση όπως και ο σεχταρισμός απέναντι στον κόσμο των πλατειών, υπογραμμίστηκε η αναγκαιότητα πολιτικής παρέμβασης με κέντρο το πώς η κοινωνική διαμαρτυρία θα γίνει κοινωνική δύναμη ανατροπής, πώς δηλαδή θα ενωθούν οι πλατείες με τους εργατικούς αγώνες.

Σημαντική ήταν η επισήμανση ότι υπάρχει κενό ανάμεσα στην κοινωνική μαχητικότητα και στην πολιτική έκφρασή της. Επιβεβαιώθηκε ότι αυτή την περίοδο συνυπάρχουν δύο αναγκαιότητες, η ενιαιομετωπική πολιτική στην πιο πλατιά της έννοια και η έμφαση στις καθαρές πολιτικές απόψεις. Οι πολιτικές μας προτάσεις και πρωτοβουλίες οφείλουν να συνδυάζουν τα άμεσα αιτήματα με τα αντικαπιταλιστικά αιτήματα ενάντια στην κρίση. Θα πρέπει να κάνουν φανερή τη θέση μας ότι δεν είναι οι εργάτες που θα πρέπει να πληρώσουν για την κρίση, αλλά οι καπιταλιστές. Υπεράσπιση μισθών και συντάξεων, κοινωνικών κατακτήσεων, δημόσιου χαρακτήρα επιχειρήσεων, απαγόρευση απολύσεων κερδοφόρων επιχειρήσεων, εθνικοποίηση τραπεζών με κοινωνικό και εργατικό έλεγχο, βαριά φορολογία στο μεγάλο κεφάλαιο, ακύρωση του δημόσιου χρέους κ.λπ. Το Πανελλαδικό Συμβούλιο ασχολήθηκε ακόμη με τη δουλειά της ΔΕΑ στο αντιρατσιστικό και στο εργατικό κίνημα. Αναπτύχθηκαν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στην προσπάθεια «τοπικοποίησης» της αντιρατσιστικής και αντιφασιστικής δουλειάς, καθώς και στην προσπάθεια σύνδεσης των επιτροπών αγώνα με τους χώρους δουλειάς. Συνολικά έγιναν 38 παρεμβάσεις συντρόφων και συντροφισσών στη συζήτηση, με πλούσιο προβληματισμό.

Για το συνολικό πακέτο 23-31 Ιούλη, το κόστος ανά άτομο (που συμπεριλαμβάνει ακτοπλοϊκά εισιτήρια, διαμονή και εκπτωτική κάρτα για τα πολύ καλής ποιότητας καφέμπαρ-εστιατόρια του κάμπινγκ) είναι 125 ευρώ. Ειδικά για μαθητές-φοιτητές και ανέργους η τιμή είναι 100 ευρώ. Για τους... Κρητικούς, 65 και 55 ευρώ αντίστοιχα. Για 3μερο (Παρασκευή-Σάββατο-Κυριακή), οι τιμές είναι 65 και 50 ευρώ αντίστοιχα. Για πληροφορίες: 210-3306286


οικονομία • 11

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 30 Ιούνη 2011

Η ευρωπαϊκή άρχουσα τάξη θέλει να διασώσει το κοινό νόμισμα

Ποιος κερδίζει από τις θυσίες για το ευρώ; Ποια λύση

Του Πέτρου Τσάγκαρη

Η 

πρόσφατη σύνοδος κορυφής των Ευρωπαίων ηγετών στις Βρυξέλλες κατέδειξε για μία ακόμη φορά ότι οι εκπρόσωποι των καπιταλιστών της «Γηραιάς Ηπείρου» δεν έχουν καταλήξει σε ένα συγκροτημένο σχέδιο ανάσχεσης της κρίσης χρέους. Ωστόσο, μεταξύ τους συμφωνούν απόλυτα σε δύο τουλάχιστον πράγματα: Πρώτον, ότι πρέπει με κάθε θυσία να σωθεί το ευρώ. Δεύτερον, και σε συνάρτηση με τη διάσωση του ευρώ, ότι πρέπει να σωθεί το ιδιωτικό τραπεζικό σύστημα. Απέναντι σε αυτούς τους στόχους είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν μισθούς, συντάξεις, θέσεις εργασίας, δημόσιο πλούτο, συνταγματικές επιταγές και δημοκρατικά δικαιώματα. Στη σύνοδο κορυφής, έπειτα από συμφωνία Γερμανίας και Γαλλίας, οι τράπεζες και άλλοι ιδιώτες κλήθηκαν να συμμετάσχουν στη «διάσωση» της Ελλάδας μέσω διακράτησης των ελληνικών ομολόγων και αντικατάστασής τους με νέα ομόλογα, όταν αυτά λήγουν, προκειμένου να αποτραπεί η άμεση χρεοκοπία. Φυσικά οι τράπεζες δεν πρόκειται να χάσουν, αφού έτσι εξασφαλίζουν ότι θα πληρωθούν, έστω και αργότερα, με ένα όχι ευκαταφρόνητο επιτόκιο. Έτσι κι αλλιώς η συμμετοχή των ιδιωτικών τραπεζών και των ασφαλιστικών εταιρειών θα είναι εθελοντική, όμως οι τελικές αποφάσεις θα ληφθούν στη σύνοδο του Eurogroup στις 3 Ιουλίου.

Ευρωπαϊκή κρίση Σε αντίθεση με την προπαγάνδα με την οποία συνεχίζουν να μας βομβαρδίζουν στην Ελλάδα και η οποία καταλογίζει ευθύνες στους Έλληνες εργαζόμενους («τεμπέληδες», «μη ανταγωνιστικοί», «υψηλόμισθοι»), η κρίση χρέους έχει εδώ και καιρό αγκαλιάσει μια σειρά χώρες της ευρωζώνης. Ενώ το «επιτρεπτό» όριο δημόσιου χρέους επί του ΑΕΠ είναι 60%, η Ιταλία έχει ήδη 120%, το Βέλγιο 99%, η Ιρλανδία 96,2%, η Πορτογαλία 93%, η ίδια η Γερμανία 83%, ενώ άλλες οκτώ χώρες έχουν επίσης πάνω από 60% (η Ελλάδα έχει 143%). Συνολικά το δημόσιο χρέος στην ευρωζώνη έφτανε τα 7,8 τρισ. το 2010. Και δεν είναι μόνον η ευρωζώνη: στις ΗΠΑ το χρέος έφτασε το Μάιο το 100% του ΑΕΠ, ενώ στην Ιαπωνία ξεπερνά το 200%.

«Όχι στο Σύμφωνο για το Εύρώ». Από τη διαδήλωση των Indignados στις 19 Ιούνη.

Το έλλειμμα επίσης δεν είναι ελληνική ιδιαιτερότητα. Ενώ το όριο είναι 3%, η Ελλάδα έχει 10,5%, αλλά η Ιρλανδία έχει 32,5%, η Ισπανία 9,2%, η Πορτογαλία 9,1% και ακολουθούν κι άλλες χώρες με αντίστοιχα νούμερα. Η Βρετανία, που δεν είναι στο ευρώ, έχει έλλειμμα 10,4%.

Το ευρώ Ο κίνδυνος να υποτιμηθεί το ευρώ, να χάσει την αξιοπιστία του ή ακόμη και να πάψει να υπάρχει, φαίνεται ότι είναι πολύ ορατός για μεγάλο τμήμα της ευρωπαϊκής άρχουσας τάξης. Είναι πια πολύ γνωστό το εξώφυλλο του γερμανικού «Σπίγκελ» της 20/6 όπου απεικονιζόταν η κηδεία του ευρώ, με φόντο την ελληνική σημαία. Το σχετικό άρθρο του περιοδικού έγραφε: «Μόνο λόγω του ευρώ το ελληνικό χρέος αποτελεί πρόβλημα για όλους τους Ευρωπαίους εταίρους και συνάμα κίνδυνο για το κοινό τους νόμισμα. Γιατί, αν αφήσουν την Ελλάδα να καταρρεύσει, η κρίση θα επεκταθεί ανεξέλεγκτα και σε άλλες αδύναμες οικονομικά χώρες». Όχι μόνον αδύναμες και όχι μόνον εντός του ευρώ, θα προσθέταμε εμείς: Η Βρετανία έχει έμμεσο πρόβλημα σε περίπτωση «χρεοκοπίας» της Ελλάδας, καθώς τότε πολύ πιθανά θα «βαρέσει κανόνι» και η Ιρλανδία στης οποίας το χρέος είναι εκτεθειμένες οι αγγλικές τράπεζες. Δεν είναι όμως μόνον το «Σπίγκελ». Εβδομήντα γενικοί διευθυντές των 50 μεγαλύτερων επιχειρήσεων της Γαλλίας και της Γερμανίας, στις οποίες εργάζονται πέντε εκατομμύρια άνθρωποι και οι οποίες κάνουν τζίρο 1,5 τρισ. ευρώ, εξέδωσαν ανοικτή επιστολή-έκκληση προς

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα λόγο να υποστούν θυσίες για το ευρώ. Όπως δεν έχουν κανένα λόγο να υποστούν θυσίες για μια νέα δραχμή τη Μέρκελ και τον Σαρκοζί, υπό τον εύγλωττο τίτλο: «Το ευρώ είναι αναγκαίο». Συνυπέγραφαν οι επικεφαλής των Siemens, Mercedes, Deutsche Telekom, BMW, Allianz, Total, Renault κ.ά. Η έκκληση κατέληγε ως εξής: «Η επιστροφή σε σταθερές δημοσιονομικές καταστάσεις θα κοστίσει μεν πολλά δισεκατομμύρια, όμως η Ευρωπαϊκή Ένωση και το κοινό μας νόμισμα αξίζουν πλήρως τέτοιες δαπάνες. Το ευρώ συμβολίζει τη σημερινή Ευρώπη. Ένα ναυάγιο του κοινού νομίσματος θα αποτελούσε μοιραία οπισθοδρόμηση για την ήπειρό μας». Δεν κινδυνεύει όμως μόνον η Ευρώπη από «χρεοκοπίες». Και αυτό γιατί τα CDS, τα ασφάλιστρα κινδύνου έναντι χρεοκοπίας μίας χώρας, έχουν εξαπλωθεί πια παντού. Ο Ομπάμα ξέρει πολύ καλά ότι πιθανόν να είναι αμερικανικές οι ασφαλιστικές εταιρείες που θα κληθούν να πληρώσουν μια στάση πληρωμών της Ελλάδας, του Βελγίου, ή της Ιταλίας. Γι’ αυτό τόσο η αμερικανική όσο και η κινεζική πολιτική ηγεσία σπεύδουν να δηλώσουν την ανάγκη «διάσωσης» της Ελλάδας και του ευρώ, ώστε να μην αρχίσει να ξηλώνεται το πουλόβερ του παγκόσμιου συστήματος που φτάνει ως τη Νέα

Υόρκη, το Πεκίνο, αλλά και το Τόκιο. Ο Ομπάμα ήταν απόλυτα σαφής, λέγοντας πως μια χρεοκοπία στην ευρωζώνη θα βλάψει την παγκόσμια οικονομία.

Χρόνος Η Μέρκελ και ο Σαρκοζί φοβούνται μια ελληνική στάση πληρωμών, καθώς οι γερμανικές και οι γαλλικές τράπεζες και άλλοι ιδιώτες στις δύο χώρες έχουν ακόμη σημαντικό μέρος του ελληνικού χρέους. Η Μέρκελ λέει με ειλικρίνεια ότι η προσπάθεια είναι «να κερδίσουμε χρόνο». Εννοεί ότι πρέπει να προλάβουν να ξεφορτωθούν οι τράπεζες τα ελληνικά χρέη και να τα φορτώσουν στο δημόσιο και στην ΕΚΤ. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες πιστεύουν ότι αυτή η παράταση θα φτάσει μέχρι το 2013, όταν θα λειτουργήσει ο νέος ευρωπαϊκός μηχανισμός χρηματοπιστωτικής σταθερότητας, όταν δηλ. θα μπορέσει να γίνει η «χρεοκοπία» ελεγχόμενη και θα περιοριστούν οι αλυσιδωτές αντιδράσεις. Από την άλλη ο Ομπάμα δεν θέλει να δηλωθεί ο «θάνατος» του «ασθενή», διότι τότε –αν κηρυχθεί δηλ. επισήμως η χρεοκοπία ή η αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας– θα πρέπει να πληρωθούν τα CDS στους ιδιοκτήτες τους. Βέβαια υπάρχουν ήδη πολιτικοί στη Γερμανία που υποστηρίζουν ότι το σχέδιο αυτό δεν βγαίνει και ότι θα χρειαστεί «συντεταγμένη διαγραφή» του ελληνικού χρέους σήμερα. Χαρακτηριστικές είναι οι προτάσεις του σοσιαλδημοκράτη πρώην υπουργού Οικονομικών Πέερ Στάινμπρικ, αλλά και του πρώην προέδρου του Die Linke, Όσκαρ Λαφοντέν.

Το Die Linke προτείνει, μέσω του κορυφαίου στελέχους της, Μίκαελ Σλεχτ, συντεταγμένη αναδιάρθρωση, δηλ. «κούρεμα» όχι μόνο του ελληνικού, αλλά ακόμη και του ίδιου του γερμανικού δημόσιου χρέους. Η πρόταση αυτή συνοδεύεται με την πρόταση για ίδρυση μιας Τράπεζας Δημόσιου Δανεισμού, που θα χρηματοδοτείται από την ΕΚΤ και που θα μπορεί να δανείζει τα κράτη με επιτόκιο γύρω στο 1,5%, προστατεύοντάς τα έτσι από τις χρηματαγορές και τα εξωφρενικά επιτόκια που αυτές ζητούν. Η πρόταση περιλαμβάνει επίσης τη θέσπιση ενός «ενωσιακού φόρου περιουσίας προκειμένου να χρηματοδοτηθεί ένα σχέδιο βοήθειας των χωρών που βρίσκονται σε κρίση, καθώς και τη μεταφορά των τραπεζών υπό δημόσια ιδιοκτησία», όπως λέει ο Σλεχτ. Ακόμη κι αν δεχθούν τέτοια μέτρα οι Ευρωπαίοι καπιταλιστές και οι κυβερνήσεις τους, τότε αυτά θα συνοδεύονται με επιβολή νέων θυσιών στους εργαζομένους και με νέα αρπαγή δημόσιου πλούτου. Σε όλα αυτά τα σχέδια εξάλλου λείπει παντελώς η δημοκρατία: ποιος αποφασίζει τη δημιουργία τέτοιων θεσμών, ποιος τους διοικεί, σε ποιον λογοδοτούν. Έχει πλέον αποδειχθεί περίτρανα πως χωρίς άμεσο λαϊκό έλεγχο, οι ευρωπαϊκές γραφειοκρατίες εξελίσσονται ταχύτατα σε ενεργούμενα των «αγορών» και όχι σε θηριοδαμαστές τους. Η δική μας πλευρά, η πλευρά των εργαζομένων και της συντριπτικής πλειονότητας του λαού, δεν έχει κανένα συμφέρον από τη «διάσωση» του ευρώ. Οι εργαζόμενοι δεν ρωτήθηκαν ποτέ για τη στρατηγική επιλογή του ευρωπαϊκού, αλλά και του ελληνικού κεφαλαίου. Την ΟΝΕ δεν την έστησαν οι εργαζόμενοι, ούτε τους ρώτησε κανείς για τον τρόπο που ενέταξαν την Ελλάδα σε αυτή οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Συνεπώς, οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα λόγο να υποστούν θυσίες για το ευρώ. Όπως δεν έχουν κανένα λόγο να υποστούν θυσίες για μια νέα δραχμή, εσκούδο, λιρέτα κ.λπ. Αυτό που είναι σε κρίση παγκόσμια είναι ο καπιταλισμός, και, αν δεν ανατρέψουμε το σύστημα παραγωγής, δεν μπορούμε να προσδοκούμε σωτηρία ούτε από νέους ευρωπαϊκούς θεσμούς που δήθεν θα τιθασεύουν τους κερδοσκόπους, ούτε από ένα «άλλο» νόμισμα που θα λειτουργεί εντός του συστήματος του κέρδους.


12

• διεθνή

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 30 Ιούνη 2011

Ένα εκατομμύριο διαδηλωτές στους δρόμους

Το ισπανικό κίνημα συνεχίζει ενεργά στο κίνημα. Οι εξορμήσεις των Indignados στα μεγάλα εργοστάσια της Βαρκελώνης, που απειλούνται με λουκέτο, έφεραν αποτέλεσμα, με τους εργάτες αυτών των μονάδων να συμμετέχουν στη μεγάλη πορεία της 19ης Ιούνη.

Του Πάνου Πέτρου

Τ 

ο κίνημα στην Ισπανία βροντοφώναξε πως είναι ακόμα εδώ στις 19 Ιούνη. Το «15Μ» οργάνωσε διαδηλώσεις σε 98 μικρές και μεγάλες πόλεις σε όλη την Ισπανία, ακόμα και στις Κανάριες Νήσους, στις οποίες συμμετείχαν 1 εκατομμύριο άνθρωποι. Ήταν η μεγαλύτερη κινητοποίηση από τις 15 Μάη, που απέδειξε πως και μετά το «λύσιμο» των κατασκηνώσεων, οι Indignados παραμένουν στο δρόμο του αγώνα.

Τοπικές δράσεις

Οι δράσεις των συνελεύσεων στις γειτονιές γύρω από τοπικά ζητήματα έχουν επίσης ιδιαίτερη σημασία. Στη Μαδρίτη και τη Βαρκελώνη, οι συνελεύσεις έχουν καταφέρει να αποτρέψουν αρκετές εξώσεις, κινητοποιώντας τους κατοίκους που υπερασπίζονται τα σπίτια των γειτόνων τους, όταν εμφανίζεται ο κλητήρας με την αστυνομία.

Στη Μαδρίτη και τη Βαρκελώνη φάνηκε ξεκάθαρα πως η στροφή στις γειτονιές έχει αρχίσει να ριζώνει και άρα να κινητοποιεί τον κόσμο σε δράσεις. Στη Μαδρίτη, 6 διαδηλώσεις ξεκίνησαν από τις γειτονιές της πρωτεύουσας και ενώθηκαν σε ένα μεγάλο ποτάμι που κατέληξε στην Πουέρτα Ντελ Σολ. Δεκάδες χιλιάδες κατέβηκαν κατευθείαν στην κεντρική συγκέντρωση, ενώ διαδηλώσεις μερικών χιλιάδων ξεκίνησαν από τις μικρές «εργατουπόλεις» έξω από την Μαδρίτη και έφτασαν με πορεία στο κέντρο.

Εργατική συμμετοχή

Η διαδήλωση, στην οποία συμμετείχαν συνολικά 160.000 Μαδριλένοι, έληξε με την ανάγνωση ενός καλέσματος για γενική απεργία. Ο σεισμός παραδοσιακών «εργατικών» συνθημάτων, που ακολούθησε («Ζήτω ο αγώνας της εργατικής τάξης» κ.λπ.), έδειξε με ζωντανά χρώματα αυτό που σημειώνουν όσοι παρακολουθούν το κίνημα: Ότι πολιτικοποιείται, ότι η σύνθεσή του διευρύνεται ηλικιακά και ότι αποκτά έναν όλο και πιο ταξικό χαρακτήρα. Η μεγαλύτερη διαδήλωση έγινε στη Βαρκελώνη, όπου διαδήλωσαν 250.000 άνθρωποι. Το κεντρικό πανό έφερε και στην

Ισπανία το ιταλικό σύνθημα που αγκάλιασε όλη η Ευρώπη και το «πάντρεψε» με την εμπειρία του νέου κινήματος των πλατειών: «Οι δρόμοι είναι δικοί μας – Δεν θα πληρώσουμε την κρίση τους». Στη Βαρκελώνη το στοίχημα ήταν μεγάλο. Στις 15 Ιούνη το κίνημα είχε επιχειρήσει να αποκλείσει το καταλανικό κοινοβούλιο, για να μην ψηφιστεί ο νόμος που έδινε το πράσινο φως στη δεξιά εθνικιστική κυβέρνηση να εφαρμόσει δρακόντειες περικοπές. Ο πρόεδρος της τοπικής κυβέρνησης υποχρεώθηκε να πάει στο κοινοβούλιο με ελικόπτερο. Από εκείνη τη μέρα το σύστημα πέρασε στην αντεπίθεση. Το «φιλικό περιβάλλον» στο οποίο αναπτυσσόταν το κίνημα επί βδομάδες έληξε απότομα. Η καταλανική κυβέρνηση επιτέθηκε στους Indignados, χαρακτηρίζοντάς τους «εχθρούς της δημοκρατίας» και τα ΜΜΕ έχουν ξεκινήσει μια προπαγανδιστική εκστρατεία υπέρ της «νομιμό-

τητας» και της «αποκατάστασης της δημοκρατικής ομαλότητας» (το βίντεο που κυκλοφόρησε στο youtube, με τους ασφαλίτες που γίνονται αντιληπτοί από το πλήθος και υποχρεώνονται να απομακρυνθούν με τη συνοδεία των ΜΑΤ, δεν τους βοήθησε πολύ...).

Απάντηση

Σε αυτό το κλίμα, η 19η Ιούνη ήταν ένα μεγάλο τεστ για το «15Μ» και το αποτέλεσμα ξεπέρασε τις προσδοκίες των διοργανωτών. Η λαϊκή συμπάθεια όχι μόνο δεν κάμφθηκε, αλλά εκφράστηκε ενεργά με την τεράστια διαδήλωση στη Βαρκελώνη. Σε μεγάλο βαθμό αυτή η επίθεση κατέληξε να τροφοδοτήσει τη μαχητικότητα της κινητοποίησης, με συνθήματα ενάντια στην αστυνομία και τα μεγάλα ΜΜΕ, αλλά και το αίτημα να παραιτηθεί ο Καταλανός υπουργός Εσωτερικών της Καταλωνίας. Σε κάποιες πόλεις, όπως η Σεβίλλη και η Βαλένθια, οι Indignados,

μετά τη διαδήλωση, ξεκίνησαν την «πορεία προς τη Μαδρίτη», που θα διαρκέσει ένα μήνα. Μαζί με τις επιθέσεις στα «ακραία» χαρακτηριστικά του κινήματος, η κυβέρνηση πριμοδοτεί ανοιχτά τα πιο ακίνδυνα στοιχεία του. Μια μικρή πτέρυγα σκληροπυρηνικών «αντι-πολιτικών» ή και δεξιών μεταμφιεσμένων σε «απολίτικους» προσπαθούν να περιορίσουν το κίνημα σε στόχους όπως η εκλογική μεταρρύθμιση και τα μέτρα ενάντια στη διαφθορά. Το ισπανικό κοινοβούλιο πρόσφατα ανακοίνωσε πως θα συζητήσει αυτά τα ζητήματα, γιατί τάχα «ακούει τους indignados». Όμως στις μαζικές κινητοποιήσεις, αυτή η «πτέρυγα» του κινήματος απομονώνεται. Στη Βαρκελώνη και τη Μαδρίτη τοπικές οργανώσεις της συνομοσπονδίας CCOO στηρίζουν τις διαδηλώσεις των Indignados. Μαχητικά σωματεία, όπως των οδηγών λεωφορείων, συμμετέχουν

Το αυξανόμενο «βάρος» της εργατικής τάξης μέσα στο κίνημα και ο χαρακτήρας των δράσεων των συνελεύσεων στις γειτονιές είναι οι καλύτερες εγγυήσεις για να κινηθεί το κίνημα σε ριζοσπαστική κατεύθυνση. Οι διεκδικήσεις, που εργαζόμενοι και νέοι προβάλλουν ως «αυτονόητα δικαιώματα», αποδεικνύονται διαρκώς ασύμβατες με τις προτεραιότητες των καπιταλιστών. Το δημοφιλές σύνθημα «Δεν είμαστε ενάντια στο σύστημα – Το σύστημα είναι ενάντια σ’ εμάς» εκφράζει αυτή την πραγματικότητα και τον «αυθόρμητο» αντισυστημισμό που προκαλεί. Το ρίζωμα του κινήματος, με την ενίσχυση και μαζικοποίηση της βάσης των συνελεύσεων που θα γεννήσουν μια πιο «στέρεα» δομή και η επιμονή στις προσπάθειες να «δοθεί η σημαία στην εργατική τάξη» μπορεί να κάνει το κίνημα επικίνδυνη κοινωνική δύναμη. Αλλά το να μπορέσει η δυναμική, που αναπτύσσεται αυθόρμητα ενάντια στο σύστημα, να γίνει «συνειδητή», είναι δουλειά της Αριστεράς.

Γαλλία: Η Αριστερά μπροστά στις προεδρικές εκλογές Του Κώστα Παπανικολάου

Το Μέτωπο της Αριστεράς, η κοινή «πλατφόρμα» του ΚΚ Γαλλίας με το Αριστερό Κόμμα (διάσπαση των Σοσιαλιστών), θα κατέβει στις προεδρικές εκλογές του 2012 με υποψήφιο τον Ζαν Λικ Μελανσόν. Μετά από «δημοψήφισμα» των 50.000 μελών του ΚΚ, ο επικεφαλής του Αριστερού Κόμματος Μελανσόν, πρώην σοσιαλιστής γερουσιαστής και παλιός υπουργός, συγκέντρωσε πλειοψηφία 59,1%. Ο Αντρέ Σασέν, στέλεχος του ΚΚΓ που υποστηρίχθηκε από όσους κατήγγειλαν την επιλογή μηκομουνιστή υποψήφιου για πρώτη φορά από το 1974, συγκέντρωσε 37%, ενώ ο Εμμανουέλ Ντανγκ Τραν, πολέμιος του Αριστερού Μετώπου, συγκέντρωσε 4%.

Ο γενικός γραμματέας του ΚΚΓ χαιρέτισε «την ξεκάθαρη και μαζική επιλογή από τα μέλη του κόμματος» που επιβεβαιώνει, κατά την ηγεσία του ΚΚ, τις συμμαχίες που έχει επιλέξει. Ο Αντρέ Γκερίν, στέλεχος του ΚΚΓ, που καταγγέλλει πως η επιλογή Μελανσόν θυμίζει τη στήριξη του υποψήφιου των Σοσιαλιστών από τον πρώτο γύρο το 1974, δήλωσε πως το ποσοστό κάτω από το 60%, όσων πήγαν να ψηφίσουν, είναι ένα φτωχό αποτέλεσμα. Αν και το ΚΚΓ αποτελεί τον οργανωτικό και πολιτικό κορμό του Μετώπου, η ηγεσία του υπολογίζει στη δημοσκοπική δυναμική του Μελανσόν, για να αυξήσει την εκλογική απήχηση του ΚΚ μετά από χρόνια ελεύθερης πτώσης. Πάντως μένει να διευκρινιστεί η στάση του Μετώπου στο δεύτε-

ρο γύρο των προεδρικών εκλογών και ειδικότερα απέναντι στα σενάρια κεντροαριστερής συνεργασίας. Η πολιτική συμμαχιών του ΚΚΓ με το Σ.Κ. στις δημοτικές εκλογές, για να εξασφαλίσει παρουσία στα δημοτικά συμβούλια, είναι ενδεικτική. Σήμερα το ΚΚΓ έχει συμφωνήσει με τους υπόλοιπους συμμάχους του Μετώπου ότι στις βουλευτικές, που θα ακολουθήσουν, το 80% των υποψηφιοτήτων στις περιφέρειες θα πάει σε κομουνιστές υποψήφιους. Είναι κρίσιμη η υπενθύμιση πως η εκλογή αυτών των υποψηφίων στη Βουλή συνήθως προϋποθέτει μια συμφωνία με το Σοσιαλιστικό Κόμμα… Όσον αφορά το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα (NPA), προεδρικός υποψήφιος αναδείχθηκε o Φιλίπ Πουτού, εργάτης σε αυτοκινητοβιομηχανία, συνδικαλιστής της

CGΤ και πρώην μέλος της Lutte Ouvriere. Στην ανακοίνωση της υποψηφιότητας, το NPA καλεί σε αριστερή ψήφο ενάντια στα μέτρα λιτότητας, αλλά και ανεξάρτητη στάση απέναντι στο Σοσιαλιστικό Κόμμα. Το NPA θέτει ως κεντρικά πολιτικά συνθήματα της προεκλογικής καμπάνιας τη διαγραφή του χρέους, την κοινωνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων δημόσιων επιχειρήσεων, την αύξηση μισθών και συντάξεων και την υπεράσπιση του κοινωνικού κράτους. Πάντως και στο Εθνικό Συμβούλιο του NPA η πολιτική σύγκρουση ήταν έντονη. Η πλειοψηφική τάση υπερασπίστηκε μια ανεξάρτητη πορεία, θεωρώντας τον Μελανσόν, αλλά και το Μέτωπο, με την τακτική που ακολουθεί, ως εν δυνάμει συνομιλητή των Σοσιαλιστών. Μετά και την απο-

τυχία προσέγγισης με την Lutte Ouvriere, υποστήριξε μια ανεξάρτητη υποψηφιότητα. Μια μειοψηφική πτέρυγα (με τη στήριξη και παλιών στελεχών της ηγεσίας όπως η Μιριάμ Μαρτίν, ο Πιερ Γκροντ και ο Φρεντερίκ Μποράς) υποστήριξε το άνοιγμα της πολιτικής του NPA προς το Μέτωπο της Αριστεράς. Επιπλέον, ο άγνωστος στο ευρύ κοινό Φιλίπ Πουτού εκτιμάται πως θα έχει δύσκολο έργο να συνεχίσει τα εντυπωσιακά αποτελέσματα του προκατόχου του, Ολιβιέ Μπεζανσενό. Ο Αλέν Κριβίν παραδέχτηκε πως «θα ήταν πιο εύκολο» με τον Μπεζανσενό υποψήφιο, αλλά χαρακτηρίζει σωστό πολιτικό στίγμα την επιλογή ενός εργάτη από τις αυτοκινητοβιομηχανίες και μάλιστα από εργοστάσιο όπου έχουν καταφέρει να αποτρέψουν απολύσεις.


διεθνή • 13

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 30 Ιούνη 2011

Να σπάσουμε την πολιορκία της Γάζας Το Ισραήλ, με τις πλάτες ΗΠΑ-Ευρώπης-ΟΗΕ, απειλεί το Στόλο Ελευθερίας Του Πάνου Πέτρου

Γάζα, Αύγουστος 2008, το πρώτο σπάσιμο του ναυτικού αποκλεισμού.

Έ 

ντεκα πλοία, με 1.000 ακτιβιστές από 20 διαφορετικές χώρες και τόνους ανθρωπιστικής βοήθειας, συμμετέχουν στο δεύτερο «Στόλο της Ελευθερίας» που ξεκινά για τη Γάζα, ένα χρόνο μετά την πειρατική, δολοφονική επίθεση του Ισραήλ στον πρώτο Στόλο. Ο Στόλος, πριν καν ξεκινήσει για τη Γάζα, πέτυχε ένα πράγμα. Να πέσουν οριστικά οι μάσκες. Ο Ομπάμα, οι κυβερνήσεις της Ευρώπης (με μπροστάρηδες την κυβέρνηση ΓΑΠ και την «αριστερή» κυβέρνηση της Κύπρου) και ο «ουδέτερος» ΟΗΕ έχουν συνασπιστεί σε ένα μαύρο μέτωπο ενάντια στη διεθνή αποστολή. Ο ισραηλινός στρατός κάνει στρατιωτικές ασκήσεις με κομάντο και ελεύθερους σκοπευτές για να επιτεθεί στο Στόλο. Παράλληλα, η ισραηλινή κυβέρνηση ασκεί πιέσεις στον ΟΗΕ και στις κυβερνήσεις μεσογειακών χωρών να εμποδίσουν τη διεθνή αποστολή να ξεκινήσει για τη Γάζα. Και βρήκε παντού πρόθυμους συμμάχους. Η σκληρή γραμμή, όπως των Βρετανών Συντηρητικών, χαρακτηρίζει «πρόκληση» τη μεταφορά ανθρωπιστικής βοήθειας σε ένα λαό που λιμοκτονεί και την έμπρακτη αμφισβήτηση ενός παράνομου αποκλεισμού. Άλλοι πιο «ευαίσθητοι», όπως η κυβέρνηση Θαπατέρο, καλούν τους πολίτες να μη συμμετέχουν στην αποστολή, γιατί είναι επικίνδυνο. Ο γραμματέας του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν, ζήτησε από τα μεσογειακά κράτημέλη του Οργανισμού «να αποθαρρύνουν τη διεξαγωγή τέτοιων επιχειρήσεων, που ενέχουν τον κίνδυνο κλιμάκωσης της βίας».

Μια επιτροπή του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ίδιου του ΟΗΕ κατέληξε, για τα γεγονότα του 2010, πως το Ισραήλ παραβίασε το διεθνές δίκαιο με ένα σωρό τρόπους: Χρησιμοποίησε υπερβολική δύναμη πυρός, επιτέθηκε σε ανθρωπιστικά πλοία σε διεθνή ύδατα και όλα αυτά για να υπερασπιστεί έναν αποκλεισμό που είναι από μόνος του παράνομος. Ένα χρόνο μετά, παραμένει ατιμώρητο, δεν έχει τηρήσει την υπόσχεση (κάτω και από την πίεση της τότε αποστολής) να άρει τον αποκλεισμό και ετοιμάζεται να κάνει ακριβώς τα ίδια εγκλήματα. Κι όμως ο ΟΗΕ όχι μόνο στρέφεται ενάντια στην αποστολή, αλλά δεν μπαίνει καν στον κόπο να «ισορροπήσει» την ανακοίνωσή του, ζητώντας από το κράτος του Ισραήλ να μην ασκήσει βία. Στην ουσία, η Δύση παραδέχεται δημόσια πως το Ισραήλ ετοιμάζει άλλη μια παράνομη, δολοφονική επίθεση και «νίπτει τας χείρας» της.

Το ΠΑΣΟΚ στο πλευρό των μακελάρηδων Από τους πιο πρόθυμους συνεργάτες των σιωνιστών αποδεικνύεται για άλλη μια φορά η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει το δικαίωμα να απαγορεύσει τον απόπλου των πλοίων (όπως έπραξε για άλλη μια φορά η «αριστερή» κυβέρνηση της Κύπρου). Οπότε το υπουργείο Εξωτερικών φρόντισε να καλέσει τους Έλληνες πολίτες να μη συμμετέχουν στην αποστολή. Η ανακοίνωση κρύβεται πίσω από τον ΟΗΕ και είναι πασπαλισμένη με λίγη «ανησυχία» για τις τύχες όσων συμμετέχουν και μια τυπική «καταγγελία» του αποκλεισμού. Αλλά το «ζουμί» της ανακοίνωσης βρίσκεται εδώ: «Η χάραξη και άσκηση της εξωτερικής πολιτικής της χώρας είναι ευθύνη της κυβέρνησης, με γνώμονα την προώθηση των συμφερόντων της Ελλάδας». Λίγες μέρες πριν, η «Jerusalem Post» χαρακτήριζε τον Νετανιάχου «λομπίστα των συμφερόντων της Ελλάδας». Καθόλου τυχαία, τις ίδιες μέρες κυκλοφόρησε στο ίντερνετ μια ισραηλινή «διαρροή» που τσουβαλιάζει παραληρηματικά το Free Gaza, τον αναρχικό χώρο, την άκρα αριστερά, τη Χαμάς, τη Χεζμπολάχ, το Ιράν, τον Άσαντ, την Αλ-Κάιντα, τη 17 Νοέμβρη, την Τουρκία και τους 300 απεργούς πείνας σε ένα ενιαίο συνωμοτικό σχέδιο. Οι προσπάθειες όμως να εμποδιστεί ο Στόλος ξεπέρασαν τις εκκλήσεις και την προ-

παγάνδα. Όπως καταγγέλει η Πρωτοβουλία «Ένα καράβι για τη Γάζα», αλλά και Σουηδοί και Νορβηγοί ακτιβιστές, δύτες προκάλεσαν σαμποτάζ σε πλοίο της αποστολής, καταστρέφοντας την προπέλα! Κόντρα σε θεούς και δαίμονες, η αποστολή εκτιμάται ότι θα ξεκινήσει τις αμέσως επόμενες μέρες. Είχαμε ήδη παραπάνω από αρκετούς λόγους να θέλουμε να πέσει η κυβέρνηση του ΓΑΠ. Έχουμε ακόμη έναν. Ενώ ρημάζουν τις ζωές των εργαζομένων στην Ελλάδα, δίνουν τα χέρια με χασάπηδες όπως ο Νετανιάχου και ο Λίμπερμαν, ενάντια στον παλαιστινιακό λαό και όποιον του συμπαραστέκεται. Η στενή συνεργασία με την ισραηλινή κυβέρνηση κορυφώνεται τον Ιούλιο, όταν αναμένεται να συνεδριάσει στην Ιερουσαλήμ το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας. Ο αντιδραστικός άξονας Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ είναι στρατηγική επιλογή των αρχουσών τάξεων αυτών των χωρών και αποτελεί το μεγαλύτερο στήριγμα του ιμπεριαλισμού στην περιοχή. Τα «συμφέροντα της Ελλάδας» πάνε χέρι-χέρι με τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών και με των σιωνιστών χασάπηδων. Οι από κάτω έχουμε κάθε λόγο να βρεθούμε απέναντι σε αυτό το «εθνικό συμφέρον», στο πλευρό των αραβικών εξεγέρσεων και των παλαιστίνιων αδερφών μας.

Η Χίλαρι Κλίντον πήγε ένα βήμα παραπέρα, όταν δήλωσε πως «οι Ισραηλινοί έχουν το δικαίωμα να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους». Είναι γνωστό σε όλο τον πλανήτη πως η θάλασσα της Γάζας δεν ανήκει στα ισραηλινά ύδατα. Η Αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών ξέρει πως ο Στόλος δεν έχει προορισμό το Ισραήλ. Στην ουσία, αναγνωρίζει τον παράνομο αποκλεισμό και το «δικαίωμα» του σιωνιστικού κράτους να «αμύνεται» όπου γουστάρει. Η χρήση της λέξης «αυτοάμυνα» για τη στάση της ισραηλινής πολεμικής μηχανής απέναντι σε πλοία αμάχων είναι «πράσινο φως» για μια εγκληματική επίθεση. Στο μεταξύ, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ανακοίνωσε πως, εφόσον η Γάζα ελέγχεται από την «τρομοκρατική» Χαμάς, όποιος Αμερικανός προσφέρει βοήθεια εκεί, θα θεωρηθεί συνεργάτης τρομοκρατών!

Υποκρισία

Σιωνιστές και δυτικοί συμπληρώνουν πως έτσι κι αλλιώς η ανθρωπιστική βοήθεια είναι περιττή, γιατί η κατάσταση στη Γάζα βελτιώνεται. Ο Μπαν Κι Μουν δήλωσε ότι «η ανθρωπιστική βοήθεια για τη Γάζα θα πρέπει να διοχετεύεται μέσω των επίσημων διαύλων», ενώ οι κυβερνήσεις επικαλούνται το άνοιγμα της Ράφα. Ο ΟΗΕ στην ουσία σέβεται ως μόνους αποδεκτούς, τους διαύλους που επιτρέπει ένα κράτος που έχει επιβάλει έναν παράνομο αποκλεισμό (η επιτροπή ανοικοδόμησης της Γάζας που έχει ορίσει ο ίδιος ο ΟΗΕ, παραδέχτηκε πρόσφατα πως δεν μπορεί να λειτουργήσει λόγω του ισραηλινού εμπάργκο). Η Ράφα είναι ανοιχτή για ελάχιστες ώρες τη μέρα για ελάχιστους ανθρώπους και δεν επιτρέπεται η μεταφορά αγαθών. Ισχυρίζονται επίσης πως η ανθρωπιστική βοήθεια πρέπει να παραδοθεί μέσω Ισραήλ και κατηγορούν τους ακτιβιστές που το αρνούνται. Πέρα από την πολιτική διάσταση του ζητήματος, να σημειώσουμε πως η περσινή βοήθεια, που αρπάχτηκε από το Ισραήλ, δεν έφτασε ποτέ στη Γάζα. Παρεμπιπτόντως, ούτε καν την επέστρεψαν. Ο Ισραηλινοί, σαν καλοί πειρατές, κράτησαν και τη λεία. Οι κινήσεις αυτές δείχνουν πανικό. Η αραβική άνοιξη έχει περάσει στην καρδιά της Παλαιστίνης. Το διεθνές κίνημα απομόνωσης του Ισραήλ κερδίζει συνεχώς υποστήριξη. Σε αυτό το τοπίο, ο «Στόλος Ελευθερίας» είναι αγκάθι στα πλευρά τους, γι’ αυτό και η λυσσασμένη αντίδραση. Πριν ένα χρόνο, ο Ταρίκ Αλί δήλωνε αισιόδοξος πως τα επόμενα χρόνια θα ζήσουμε το τέλος του κράτους-τρομοκράτη. Όσα μεσολάβησαν, κάνουν αυτό τον ισχυρισμό πιο βάσιμο. Το όνειρο μιας ελεύθερης Παλαιστίνης είναι πιο κοντά. Και θα κάνουμε τα πάντα για να γίνει πραγματικότητα.

Παιχνίδια στις πλάτες των Λίβυων

Το δράμα στη Λιβύη συνεχίζεται. Ενώ ο Καντάφι τρομοκρατεί τη δυτική Λιβύη, η κλιμάκωση των νατοϊκών βομβαρδισμών στην Τρίπολη οδήγησε σε σκοτωμούς αμάχων που το ΝΑΤΟ υποχρεώθηκε να παραδεχτεί, ενώ δυτικές βόμβες σκότωσαν για πολλοστή φορά ομάδα ανταρτών (τους οποίους υποτίθεται συνδράμουν). Στο μεταξύ το Μεταβατικό Συμβούλιο απέδειξε για άλλη μια φορά ότι φιλοδοξεί να γίνει Καντάφι στη θέση του Καντάφι. Μετά την υπόσχεση ότι θα σεβαστεί τις πετρελαϊκές συμφωνίες του δικτάτορα με τις δυτικές δυνάμεις, εξασφάλισε και το δεύτερο ζήτημα που έκαιγε τους δυτικούς, όταν το κανταφικό καθεστώς άρχισε να τρίζει. Υπέγραψε με την Ιταλία συμφωνία επαναπατρισμού των Λίβυων προσφύγων. Για την υποκρισία της Δύσης μίλησαν ακόμα και οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα: «Είναι απαράδεκτο μια χώρα, που παίρνει μέρος στους βομβαρδισμούς στο όνομα της προστασίας των αμάχων, την ίδια ώρα να οργανώνει την απέλαση των θυμάτων αυτού του πολέμου».

Ποιος ελέγχει τη Βεγγάζη;

Ένα ρεπορτάζ του BBC, για το «ποιος ελέγχει τη Βεγγάζη», περιέγραψε τη φύση του κινήματος στη Λιβύη μέσα σε δυο δηλώσεις. «Όλοι λειτουργούν υπό τον έλεγχο του Συμβουλίου. Δεν υπάρχει αντίδραση στα σχέδια συγχώνευσης (των ανταρτών με την αστυνομία)», δήλωσε ο Αχμάντ Νταράτ, κάτι σαν υπουργός Εσωτερικών του Μεταβατικού Συμβουλίου. Όταν ο δημοσιογράφος του BBC ρώτησε έναν αντάρτη για το ίδιο θέμα, ο αντάρτης απάντησε: «Πώς τον είπες αυτόν τον Αχμάντ;». Και πρόσθεσε: «Η επανάσταση ανήκει στους επαναστάτες»...

Ιστορική απεργία

Στη Βρετανία ετοιμάζονται για την κοινή απεργία 750.000 δημοσίων υπαλλήλων, εκπαιδευτικών κ.ά. Είναι η πρώτη συντονισμένη απεργιακή δράση εδώ και χρόνια στο νησί. Μετά τη μεγαλύτερη εργατική διαδήλωση από το 1968, που έγινε στις 26 Μάρτη, η απεργία αυτή ανεβάζει ακόμα περισσότερο τον πύχη. Τα συνδικάτα περιμένουν συμμετοχή ανάλογη της ιστορικής απεργίας του 1926, την κορυφαία ίσως στιγμή του βρετανικού εργατικού κινήματος. Και η μάχη βρίσκεται ακόμα στην αρχή...

Η σφαγή δε σταματά τη συριακή εξέγερση

Οι δυνάμεις καταστολής του Άσαντ συνεχίζουν να δολοφονούν τους διαδηλωτές, χωρίς να μπορούν όμως να καταστείλουν την εξέγερση. Την «Παρασκευή της Οργής» στις 24 Ιούνη, όλοι οι δρόμοι πλημμύρισαν και πάλι από δεκάδες χιλιάδες Σύριους που αψήφισαν τους πυροβολισμούς. Στο Λίβανο, η Αριστερά έχει διχαστεί όσον αφορά τη στάση της απέναντι στην εξέγερση και το καθεστώς, εξαιτίας της υποστήριξης της Συρίας στη Χεζμπολάχ και τη Χαμάς. Αλλά όπως δηλώνει ένας αριστερός αγωνιστής, «Υπάρχουν δύο στρατόπεδα στον αραβικό κόσμο. Ένα συνεργατών των ΗΠΑ που λένε στους ανθρώπους “παρατήστε τις ελευθερίες σας για το καλό της σταθερότητας” όπως ο Μουμπάρακ. Και από την άλλη το συριακό καθεστώς που λέει στους ανθρώπους “παραδώστε τις ελευθερίες σας για το καλό της αντίστασης στις ΗΠΑ και το Ισραήλ”. Αλλά είναι σαφές ότι οι λαοί απορρίπτουν και τις δύο πλευρές του φάσματος. Θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι για να μπορέσουμε να ελευθερώσουμε την Παλαιστίνη»…


14 • νεολαία

νέα από τις σχολές Νέος νόμος πλαίσιο

Στην ανακοίνωση των βασικών σημείων ενός νέου νόμου πλαισίου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση προχώρησε η Α. Διαμαντοπούλου. Σύμφωνα με την υπουργό Παιδείας, τα ιδρύματα θα μπορούν πλέον να δίνουν πτυχίο από κάποια τμήματα μετά από 3 χρόνια φοίτησης και αφού θα έχουν συμπληρώσει οι φοιτητές συγκεκριμένες πιστωτικές μονάδες (180). Πρόκειται για την επίσημη εισαγωγή του νεοφιλελεύθερου μοντέλου, με τον πτυχιούχο να μην έχει κατοχυρωμένα συλλογικά δικαιώματα, αφού θα είναι ένας «καταρτισμένος» με «ατομικό φάκελο πιστωτικών μονάδων», αντί για πτυχίο. Επιπλέον, η χρηματοδότηση των σχολών θα καθορίζεται από «Ανεξάρτητη Αρχή», η οποία μάλιστα μέσω μπόνους θα δημιουργήσει σχολές ιδρύματα δύο ταχυτήτων. Ακόμα και η διοίκηση σε ΑΕΙ και ΤΕΙ θα καθορίζεται από το «Συμβούλιο Διοίκησης», του οποίου τα επτά από τα 15 μέλη δεν θα είναι εκλεγμένα, ενώ μόνο ένας θα είναι ο εκπρόσωπος των φοιτητών.

Σίτιση και στέγαση για όλους δωρεάν

Χωρίς στέγη αναμένεται να μείνουν τουλάχιστον οι μισοί φοιτητές που διαμένουν στις φοιτητικές εστίες του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ηράκλειο. Ουσιαστικά δεν πρόκειται για κανονικές φοιτητικές εστίες, αλλά για δωμάτια ξενοδοχείων που έχουν επιστρατευτεί για να καλύψουν τις ανάγκες στέγασης και τα οποία βρίσκονται σε διά-

φορα σημεία της πόλης. Τα μισά από αυτά τα δωμάτια δεν αναμένεται να εκμισθωθούν την επόμενη χρονιά για τη στέγαση των φοιτητών. Ακόμα ανακοινώθηκε ότι θα υπάρχει περικοπή και στη δωρεάν σίτιση. Ουσιαστικά για πολλούς φοιτητές αυτά ίσως να σημαίνουν διακοπή των σπουδών τους. Ήδη έχουν αρχίσει να οργανώνονται αντιδράσεις.

ΠΑΣΠ

Η ΠΑΣΠ Νομικής εξέδωσε καταγγελία ότι μέλη της ξυλοκοπήθηκαν από την ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ στα κτίρια της νομικής. Μερικές φορές ακόμα και μέσα στις διαχειριστικές παρατάξεις προκύπτουν διαφωνίες «πολιτικές» για το ποιος θα φάει μεγαλύτερο κομμάτι από την πίτα... Οι φοιτητές απέναντι σε αυτές τις συμπεριφορές έχουν να υπερασπιστούν τις σχολές τους και το άσυλο από τις επιδρομές των μπράβων, που επιστρατεύονται, και να εγκαταλείψουν τις παρατάξεις που πατάνε πάνω στις πλάτες μας για να παίρνουν μίζες και να πλακώνονται για το ποιο τσιράκι θα τις πάρει ..

Σύνοδος πρυτάνεων

Αναλυτικά θα παρουσιαστεί ο νόμος πλαίσιο στη σύνοδο πρυτάνεων το Σαββατοκύριακο 2-3 Ιουλίου. Οι πρυτάνεις έχουν εκφράσει έντονες διαμαρτυρίες για τις περικοπές της χρηματοδότησης το τελευταίο διάστημα, αν και δεν είχαν εκφραστεί αρνητικά στις πρώτες νύξεις για το νόμο πλαίσιο που είχε κάνει η υπουργός.

Επιχειρείται «πλαγίως» η κατάργηση του ασύλου; Του Άγγελου Κάπαρη

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Το Βήμα», ουσιαστικά το άσυλο καταργείται με το νέο νόμο πλαίσιο δια της απουσίας του. Αν το άσυλο ως έννοια δεν αναγράφεται στο νόμο, πρακτικά δεν θα υπάρχει και η νομική προστασία του. Στο δημοσίευμα μάλιστα αναφέρεται πως αυτή η παράλειψη αφουγκράζεται μια μερίδα πανεπιστημιακών που βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση σε σχέση με το άσυλο (όπως φέτος η περίπτωση της νομικής) και ουσιαστικά διευκολύνει τους πανεπιστημιακούς να καλούν την αστυνομία όποτε αυτοί θέλουν. Ο νέος νόμος πλαίσιο έρχεται σε συνέχεια της επίθεσης που εκτυλίσσεται τον τελευταίο χρόνο στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ. Οι επικείμενες ρυθμίσεις με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν αρχίσει να εφαρμόζονται σπασμωδικά. Οι απολύσεις καθηγητών, οι μειώσεις μισθών, η υποχρηματοδότηση, οι περικοπές…

Όλα αυτά προετοιμάζουν το έδαφος, όπου θα έρθουν και οι τελικές ρυθμίσεις που αποτελούν την ταφόπλακα του δημόσιου πανεπιστημίου. Σε αυτό το πλαίσιο και με το φόβο των κυβερνώντων να αυξάνεται διαρκώς από τον κοινωνικό ξεσηκωμό των πλατειών, επιχειρούν να χτυπήσουν το άσυλο. Η αρχική δικαιολογία τους είναι τα μπάχαλα και οι καταστροφές. Έπειτα τους ενοχλούν τα πολιτικά στέκια και οι καταλήψεις των φοιτητικών συλλόγων… Γνωρίζουν ότι τα πανεπιστήμια μπορούν και έχουν λειτουργήσει ως κέντρα αγώνα. Τρομάζουν, όταν βλέπουν πως ο λαός στις πλατείες εμπνέεται από το Πολυτεχνείο και συνδέει αυτό τον αγώνα με τους προηγούμενους. Λοιπόν δε θα τους περάσει. Το άσυλο ανήκει σε όλο το λαό και στους αγώνες του. Οι μόνοι που μπορούν να το περιφρουρήσουν είναι η πανεπιστημιακή κοινότητα και οι αγωνιστές και όχι η αστυνομία.

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 30 Ιούνη 2011

Κερδοσκοπούν πάνω στα όνειρα χιλιάδων παιδιών

«Μαχαίρι» σε βαθμούς και εισακτέους Της Κατερίνας Σεργίδου

Χ 

ιλιάδες υποψήφιοι των πανελληνίων έτρεξαν με αγωνία να μάθουν τις φετινές βάσεις στις 21 Ιούνη. Τα αποτελέσματα των εξετάσεων ήταν απογοητευτικά γι’ αυτούς και τις οικογένειες τους, που ξόδεψαν υπέρογκα ποσά, χρόνο και κόπο για να αποκτήσουν μια θέση σε κάποιο πανεπιστήμιο. Οι βαθμολογίες είναι χαμηλότερες από πέρσι, όπως επίσης και οι αριστούχοι. Επίσης φέτος δόθηκε εντολή να γίνουν πολύ λιγότερες αναβαθμολογήσεις γραπτών. Συγκεκριμένα τα γραπτά κάτω από το 10 φτάνουν το 40,02%, ενώ τα γραπτά από 1518 βαθμούς μόνο 18%. Θυμίζουμε ότι εδώ και μήνες ανακοινώθηκε δραστική μείωση των εισακτέων. Συγκεκριμένα τα ΑΕΙ-ΤΕΙ ζητούν μείωση των εισακτέων μέχρι και 50% και το υπουργείο Παιδείας δηλώνει ότι φέτος θα λάβει σοβαρά υπόψη αυτές τις προτάσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα ΤΕΙ Πειραιά, που φέτος αναμένεται να δεχτούν μόλις ένα φοιτητή ανά τμήμα.

«Εθνικά κριτήρια»

Η Διαμαντοπούλου πάντως φρόντισε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, αφού μαζί με τα συγχαρητήρια είπε στους μαθητές: «Η επιλογή των σχολών προτίμησης πρέπει να γίνει με γνώμονα τις προσωπικές προτιμήσεις, αλλά και τις εθνικές ανάγκες, καθώς κριτήριο πλέον οφείλει να είναι και η επαγγελματική αποκατάσταση μέσα στις νέες αναπτυξιακές προοπτικές που θα πρέπει να δημιουργήσει η χώρα». Η υπουργός Παιδείας λοιπόν καλεί τη νεολαία να αποφασίσει με εθνικό κριτήριο το

των πανελληνίων έχουν ατομική Η κυβέρνηση ευθύνη, αν αποτύχουν ή αν επιλέστέλνει ένα πολύ ξουν το «λάθος» επάγγελμα. ξεκάθαρο μήνυμα. Κοινωνικό αγαθό Η παιδεία ανήκει Όμως η μόρφωση είναι ένα αγαθό που θα έπρεπε να απολαμβάνουν όλοι ανεπλέον σε λίγους ξαιρέτως. Επιπλέον χρειαζόμαστε πεκαι εκλεκτούς ρισσότερους και όχι λιγότερο μορφωμένους ανθρώπους, περισσότερους και πρέπει δασκάλους, γιατρούς, νοσηλευτές, να συνδέεται ερευνητές, ψυχολόγους κ.λπ. Παρά τις άμεσα με τις ανά- πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας, το υπουργείο Παιδείας φέτος θα επιγκες της αγοράς επάγγελμα που θα ακολουθήσει. Προφανώς η Διαμαντοπούλου δεν εννοεί ότι η χώρα χρειάζεται περισσότερα σχολεία, νοσοκομεία, ή επιστημονικό προσωπικό για ευαίσθητους τομείς όπως η υγεία. Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση στέλνει ένα πολύ ξεκάθαρο μήνυμα. Η παιδεία ανήκει σε λίγους και εκλεκτούς και επιπλέον πρέπει να συνδέεται άμεσα με τις ανάγκες της αγοράς. Όσοι δίνουν τη μάχη

χειρήσει να περάσει ακόμα πιο σκληρά μέτρα που θα διαλύουν τα σχολεία, που θα μετατρέπουν τα πανεπιστήμια σε αυταρχικά εκπαιδευτήρια, που θα οδηγούν εκατομμύρια πτυχιούχους στην ανεργία και στη μετανάστευση. Το νεολαιίστικο κίνημα σε συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς χρειάζεται σε κάθε σχολείο σχολή και γειτονιά να στηρίξουν και να προβάλουν το αίτημα για δημόσια και δωρεάν παιδεία και φυσικά για πραγματικά ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.

Νόμιμοι οι γάμοι ομοφυλόφιλων στη Νέα Υόρκη

Μεγάλη νίκη του LGBT κινήματος Σαρανταδύο χρόνια μετά την εξέγερση του Στόουνγολ, η Νέα Υόρκη έγινε η 6η και πολυπληθέστερη πολιτεία των ΗΠΑ, όπου άτομα του ίδιου φύλου απέκτησαν το νόμιμο δικαίωμα του γάμου. Η πολιτεία της Νέας Υόρκης είναι υποχρεωμένη να παράσχει και άλλα δικαιώματα, προνόμια και προστασία στους Νεοϋορκέζους ομοφυλόφιλους. Για τα εκατομμύρια κόσμου που οργανώθηκαν, διαδήλωσαν και πάλεψαν για ίσα δικαιώματα, η 24η Ιούνη ήταν μια μέρα γιορτής. Αμέσως μετά την ανακοίνωση της ψηφοφορίας και λίγες μέρες πριν το gay pride, χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο σημείο όπου είχαν γίνει οι ιστορικές μάχες του Στόουνγολ, φωνάζοντας, χορεύοντας και τραγουδώντας. Τα ΜΜΕ στις ΗΠΑ παρουσιάζουν το δήμαρχο Μπλούμπεργκ και τον κυ-

κινήματος, αναγκάστηκαν να στηρίξουν το αυτονόητο δικαίωμα των LGBT. Πολύ σημαντικό είναι και το γεγονός ότι ο αγώνας του κινήματος δικαιωμάτων στηρίχτηκε από συνδικάτα της Νέας Υόρκης.

βερνήτη Κούομο σαν τους μεγάλους πρωταγωνιστές. Και οι δύο όμως εφαρμόζουν μια αντικοινωνική πολιτική που περιλαμβάνει περικοπές στην κοινωνική πρόνοια αστέγων, ασθενών με AIDS, αλλά και ομοφυλόφιλων. Ξέροντας ότι η κοινή γνώμη στηρίζει τους γάμους ομοφυλόφιλων και κάτω από την πίεση του

Μετά από αυτή τη νίκη είναι πιο ώριμο από ποτέ το αίτημα για ισότητα σε πανεθνική βάση. Σε πολλές πολιτείες συνεχίζουν να είναι νόμιμες οι διακρίσεις για άτομα του ίδιου φύλου στην εργασία και όχι μόνο. Το κίνημα ισότητας δεν μπορεί πια να αγνοηθεί. Μια νέα γενιά ακτιβιστών αναπτύσσεται, αποκτώντας μέσα από τις νίκες των πρόσφατων χρόνων αυτοπεποίθηση και ενθουσιασμό. Το παράδειγμα της Νέας Υόρκης θα αποτελέσει έμπνευση για τους αγώνες των ομοφυλόφιλων σε όλο τον πλανήτη.


μετανάστες • 15

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 30 Ιούνη 2011

πρώτες μέρες, στην πλατεία Συντάγματος αναρτήθηκε πανό του Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών, που έγινε δεκτό με θέρμη από πολύ κόσμο. Τότε κάποιοι αυτόνομοι σύντροφοι μας έκαναν κριτική περί «εξωτερικής παρέμβασης» η οποία δεν χρειαζόταν.

Σύνταγμα, μετανάστες και Αριστερά Tου Θανάση Κούρκουλα

Μ 

εγάλη συζήτηση έχει ανοίξει στις γραμμές της Αριστεράς για το κίνημα των πλατειών, την πολιτικοποίησή του, τους κινδύνους που απορρέουν από την οργανωμένη εμπλοκή δεξιών και εθνικιστικών ομάδων στους κόλπους του. Τα πεδία του εθνικισμού και του ρατσισμού αποτελούν σοβαρό δείκτη πολιτικοποίησης και προχωρήματος του κινήματος. Κάποιες οργανώσεις της άκρας Aριστεράς και αναρχικές ομάδες πιστεύουν πως οι ελληνικές σημαίες, που ανεμίζουν στο πάνω μέρος της πλατείας Συντάγματος, ή οι σποραδικοί προπηλακισμοί μεταναστών από κρυπτο-φασίστες, αποδεικνύουν πως το κίνημα είναι προβληματικό. Σνομπάρουν την πλατεία. Κατεβαίνουν στο Σύνταγμα για να προσανατολίσουν σε σύγκρουση με τα ΜΑΤ ή αναλαμβάνουν να «καθαρίσουν» με τους φασίστες ερήμην του κόσμου.

Υποκατάσταση

Πρόκειται για μια λάθος αντίληψη υποκατάστασης του κινήματος από «αποφασισμένους» που διεκδικούν να επιβάλλουν τους όρους τους και υποτιμούν το πολιτικό υπόβαθρο της αναμέτρησης για το χαρακτήρα του κινήματος. Αναμέτρηση ιδεών και μεθόδων πάλης, που αφορά τον

ίδιο τον κόσμο που συμμετέχει, την αποφασιστικότητά του και τις αντιφατικές ιδέες που κουβαλάει. Ιδέες που αλλάζουν, όταν συζητάει και συναποφασίζει. Σ’ αυτές τις διαδικασίες ο κόσμος της πλατείας αναζητά τους φίλους και τους εχθρούς, τις πολιτικές απαντήσεις και τη δράση για να νικήσει. Έτσι ο κόσμος του Συντάγματος έχει αποφασίσει στις συνελεύσεις του πως οι φασίστες είναι ανεπιθύμητοι, ή πως οι μετανάστες μικροπωλητές στο Σύνταγμα δεν θα εκδιωχθούν από «ελληνάρες»… Από την άλλη μεριά, υπάρχουν αριστερές συλλογικότητες που επιχειρούν να στηρίξουν πραγματικά το κίνημα των πλατειών. Συμμετέχουν στις διαδικασίες ομάδων εργασίας και θεματικών επιτροπών της πλατείας. Όμως πολλοί από τους συντρόφους αυτούς περιορίζουν την πολιτική τους παρέμβαση στις διαδικασίες της λαϊκής συνέλευσης, χωρίς να επιχειρούν συζήτηση άνθρωπο τον άνθρωπο, χωρίς να «ξύνουν πληγές». Ορισμένοι υποτάσσονται στο μέσο όρο, αποφεύγοντας να δώσουν τη μάχη της πολιτικοποίησης. Κάποιοι σύντροφοι, για παράδειγμα, θεωρούν πως τα μεταναστευτικά ζητήματα θα πρέπει να ανοίγουν με πολύ προσεκτικό τρόπο, καθώς θα προκαλέσουν το «μέσο όρο» ή πως «είναι ακόμα νωρίς». Άλλοι υποστήριξαν τη «μεταφορά» του αντιρατσιστικού φεστιβάλ

στις πλατείες, κάτι που ήταν λάθος, την ώρα που η ρατσιστική προπαγάνδα και οι φασιστικές προκλήσεις κλιμακώνονται. Ακόμα όμως και η «μεταφορά» αυτή δυστυχώς δεν μεταφράζεται σε οργανωμένη παρέμβαση των μεταναστευτικών και αντιρατσιστικών οργανώσεων στις πλατείες, αλλά σε φυσική παρουσία κάποιων αντιρατσιστών σε ένα «άλλο» κίνημα. Όμως τα βήματα που κάνει η συνείδηση του κόσμου που αγωνίζεται, είναι σοβαρά: από την αλλαγή στάσης του κόσμου απέναντι στα συνδικάτα και τις απεργίες, μέχρι τα ζητήματα των μεταναστών. Ξεκινήσαμε από καταγγελίες στις συνελεύσεις για φασίστες που προπηλάκιζαν μετανάστες και έχουμε φτάσει σε ψηφίσματα για τα δικαιώματα των μεταναστών που υιοθετούνται παμψηφεί από τη λαϊκή συνέλευση.

Ζωντανή παρέμβαση

Ένα τμήμα συντρόφων της Αριστεράς διεκδικεί τη θέση του στις πλατείες, σεβόμενο τις διαδικασίες τους και παίρνοντας υπόψη τους ανένταχτους αγωνιστές. Συμμετέχει στις πιο πολιτικές διαδικασίες της πλατείας, προτείνει και διεκδικεί, χωρίς να ταυτίζεται με το μέσο όρο. Διακινεί τα δικά του υλικά, χωρίς να μινιμάρει, χωρίς να φοβηθεί ν’ ανοίξει τη συζήτηση. Η Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» ανήκει σ’ αυτή την κατηγορία. Από τις

Το πανό συνδυάστηκε με τραπεζάκια της ΚΑΡ και μαζικό μοίρασμα φυλλαδίων για την 5η Αντιρατσιστική Γιορτή στις 4 Ιούνη. Οι Πλεύρης και Γεωργιάδης του ΛΑΟΣ κατέθεσαν κατάπτυστη ερώτηση στη Βουλή προς τον Παπουτσή, απαιτώντας να απομακρυνθεί το ΚΣΜ από το Σύνταγμα, γιατί «διαχέει φιλομεταναστευτικό δηλητήριο». Αυτό είναι ένα μέτρο για να καταλάβει κανείς τι πραγματικά ενοχλεί τον «εθνικό κορμό». Στη συνέχεια, η ΚΑΡ άνοιξε πλατιά το μεταναστευτικό, συλλέγοντας σε λίγες μέρες 400 υπογραφές από Έλληνες και μετανάστες σε ψήφισμα με τίτλο: «Εχθρός μας είναι το μνημόνιο, όχι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες». Συζητήσαμε και αντιπαρατεθήκαμε με αντι-μεταναστευτικές απόψεις αρκετών ανθρώπων. Πολλούς τους προβληματίσαμε, κάποιους τους πείσαμε. Το ψήφισμα κατατέθηκε στη Λαϊκή Συνέλευση του Συντάγματος στις 26/6 και υπερψηφίστηκε από 2.000 συμμετέχοντες σχεδόν παμψηφεί, μέσα σε ενθουσιώδη χειροκροτήματα.

Αντιρατσιστική μέρα

Την προηγούμενη μέρα, χιλιάδες κόσμου παρακολούθησε τη μέρα δράσης ενάντια στο ρατσισμό και την ξενοφοβία, που οργανώθηκε από τη θεματική ομάδα μεταναστευτικού. Η ΚΑΡ, που συμμετείχε στην ομάδα και τη διοργάνωση, στήριξε τις εκδηλώσεις με μεγάλη κινητοποίηση των μελών της, ενώ συνέχισε τη συλλογή υπογραφών και το μοίρασμα προκήρυξης που καλούσε στη 48ωρη απεργία. Η ίδια η 48ωρη απεργία και οι μέρες που ακολουθούν, είναι κρίσιμες. Η ΚΑΡ θα συμμετέχει μαζί με τα συνδικάτα, που ξεκινούν από το Μουσείο στις 28/6, και με τις επιτροπές «Δεν χρωστάμε – Δεν πουλάμε – Δεν πληρώνουμε» στις 29/6. Παίζουμε ουσιαστικό ρόλο, ώστε οι μετανάστες και οι πρόσφυγες να είναι τμήμα του κινήματος των πλατειών, σύμμαχοι και συναγωνιστές των ντόπιων εργαζομένων. Συνεχίζουμε με αισιοδοξία.

Φεστιβάλ «Κόντρα στον Κοινωνικό Αποκλεισμό» στην Κοζάνη Tης Βούλας Βασιλειάδου

Το τριήμερο 17-18-19 Ιουνίου πραγματοποιήθηκε στην πόλη της Κοζάνης το αντιρατσιστικό φεστιβάλ «Κόντρα στον Κοινωνικό Αποκλεισμό», μια κοινή προσπάθεια του Συλλόγου Κοινωνιολόγων, του γραφείου Άρσις Κοζάνης και της ΕΛΜΕ Κοζάνης.

Το φεστιβάλ περιελάμβανε προβολές ταινιών, ανάμεσά τους και το βραβευμένο ντοκιμαντέρ «Odysseas», που περιγράφει την ιστορία τεσσάρων μεταναστών στη Θεσσαλονίκη, πολυπολιτισμική κουζίνα με τη συμμετοχή τόσο των μεταναστών της περιοχής όσο και ντόπιων κατοίκων, μουσικές και θεατρικές παρα-

στάσεις, καθώς και άλλες δραστηριότητες, όπως παιχνίδια δικαιωμάτων για τα παιδιά και απεικόνιση των μηνυμάτων του φεστιβάλ με graffiti από τους νέους της πόλης, που έλαβαν χώρα στην πλατεία της πόλης. Παράλληλα και τις τρεις μέρες λειτουργούσε χαριστικό παζάρι και περισυλλογή ειδών πρώτης

ανάγκης, για οικογένειες που χρήζουν βοήθεια. Η ιδέα αυτή υλοποιήθηκε με τη συμβολή εθελοντών όλων των ηλικιών και εθνοτήτων και συμμετείχε στα δρώμενά της ικανοποιητικός αριθμός ατόμων, αφήνοντας καλές εντυπώσεις και ενθαρρυντική προοπτική για παρόμοιες προσπάθειες.

ΜΙΚΡΑ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ Επιμέλεια: Έλενα Παπαγεωργίου

Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος: «...και ενώ όλοι αποδοκιμάζουμε κάθε μορφή δικτατορίας, ήταν τότε που οι εκπαιδευτικοί εδίδασκαν στην εκπαίδευση, οι εφοριακοί εδούλευαν για το δημόσιο και οι πολίτες εκρατούσαν τα τρανταχτά σε αξία χαρτονομίσματα της δραχμής με υπογραφή “Ο υπουργός Νικ. Μακαρέζος”! Ήταν η εποχή της πιο ισχυρής οικονομίας της Ελλάδος». Ο αρχιρασοφόρος λατρεύει κάθε μορφής χούντα. Απ’ την Απριλιανή των συνταγματαρχών, μέχρι τη μνημονική του ΓΑΠ. NNN Ο Ηλίας Ψινάκης κατέβηκε στο Σύνταγμα για να συμπαρασταθεί δήθεν στους «αγανακτισμένους». Έφυγε όμως άρον άρον, όταν ο κόσμος άρχισε να τον προπηλακίζει και να του φωνάζει πως, αφού είναι με το ΛΑΟΣ που ψήφισε το Μνημόνιο, δεν έχει καμία θέση ανάμεσά τους. NNN Tο ΛΑΟΣ στήριξε την κυβέρνηση στην απόφασή της να συζητηθεί με τη διαδικασία του κατεπείγοντος ο εφαρμοστικός νόμος. Η αλήθεια είναι πως θα επιθυμούσαν κατεπειγόντως στρατιωτικό νόμο... NNN Στη Θεσσαλονίκη, ομάδα φασιστών συγκεντρώθηκε, υπό την προστασία των ΜΑΤ, για να διαμαρτυρηθεί για την τοποθέτηση αγάλματος του Μ.Αλεξάνδρου στην κεντρική πλατεία των Σκοπίων. Εδώ ο κόσμος καίγεται, οι φασίστες το χαβά τους... NNN Αντιρατσιστικό φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη, στη Χίο, στο Βόλο και στα Χανιά. Είχαν πολύ κόσμο. Μακάρι να είχε γίνει για 16η συνεχή χρονιά και στην Αθήνα... NNN Ανεξέλεγκτες διαστάσεις τείνει να πάρει η δράση των φασιστικών ομάδων, που ξυλοκοπούν ανθρώπους, επειδή έχουν διαφορετικό χρώμα δέρματος. Τελευταίο επεισόδιο, η επίθεση κατά δύο Ινδών, υπαλλήλων πολυεθνικής εταιρείας, σε περιοχή του Πειραιά. Συνιστάμε να αποφεύγετε το μαύρισμα. Κυκλοφορούν χρυσαυγίτες ντυμένοι άνθρωποι! NNN Εκκένωση καταυλισμού στην Πάτρα επιχείρησαν αστυνομικές δυνάμεις. Όταν οι μετανάστες επιχείρησαν να τον ξαναστήσουν, γιατί δεν είχαν πού αλλού να μείνουν, η ΕΛΑΣ τους κυνήγησε και τους συνέλαβε, ακόμη και όσους από αυτούς βρίσκονταν έξω από το ιατρείο των Γιατρών του Κόσμου. Στο τέλος του κατήφορου βρίσκεται ο πάτος... NNN Μέχρι και το ΔΝΤ σε άρθρο του αναφέρει ότι οι μετανάστες δημιουργούν περισσότερες θέσεις εργασίας από αυτές που καταλαμβάνουν. NNN Ένας μετανάστης με έγκαυμα τρίτου βαθμού σε δάχτυλο του δεξιού του χεριού πήγε σε ένα νοσοκομείο, για να μπορέσει να το σώσει. Όμως, επειδή δεν είχε αρκετά χρήματα για να νοσηλευτεί –αφού σύμφωνα με τη νέα οδηγία Λοβέρδου απαγορεύεται η δωρεάν νοσηλεία σε άπορα άτομα, αν δεν πρόκειται για επείγον περιστατικό– τον έδιωξαν. Η φλεγμονή κακοφόρμησε με αποτέλεσμα, όταν τελικά ένας παπάς του έδωσε 260 ευρώ και ξαναπήγε στο νοσοκομείο, να του κόψουν το τραυματισμένο δάχτυλο, υποχρεώνοντάς τον να πληρώσει προκαταβολικά. Πρόκειται για άλλη μια τεράστια ανθρωπιστική επιτυχία του κ.Λοβέρδου. Ο οποίος πρόσφατα κάλεσε τους Ευρωπαίους ομολόγους του να δημιουργήσουν και μια υγειονομική FRONTEX, γιατί κινδυνεύει η δημόσια υγεία από τους πρόσφυγες! NNN «Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι οι μετανάστες, που εισέρχονται στην Ελλάδα, αποτελούν κίνδυνο για τη δημόσια υγεία των Ελλήνων πολιτών, όπως πρόσφατα δήλωσε ο υπουργός Υγείας. Αντιθέτως, είναι οι απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης και υγιεινής σε ακατάλληλους χώρους –όπου κάποιοι μετανάστες κρατούνται μέχρι και έξι μήνες– αυτές που προκαλούν σοβαρή επιδείνωση στη φυσική και ψυχική τους υγεία», δήλωσαν οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα.


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

30 Ιούνη 2011

www.dea.org.gr

Το μεσοπρόθεσμο θα κριθεί στις ιδιωτικοποιήσεις Τ 

ο ενδιαφέρον των ντόπιων και διεθνών «επενδυτών» είναι συγκεντρωμένο σε ένα αποφασιστικής σημασίας σημείο του μεσοπρόθεσμου: στις αποκρατικοποιήσεις. Και όχι τυχαία, αφού η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες, το νερό, οι συγκοινωνίες, τα λιμάνια και τα αεροδρόμια, μαζί με τις παραλίες, τα νησιά και τη δημόσια γη, αποτελούν τα «φιλέτα» για τους κυνηγούς της κερδοφορίας.

Δώρα στο κεφάλαιο Είναι απολύτως ψευδές ότι το ενδιαφέρον τους για τις ιδιωτικοποιήσεις σχετίζεται με την «εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους». Ξεπουλώντας τη δημόσια περιουσία –και μάλιστα σε τιμές βαθιάς κρίσης– θα συγκεντρωθούν ψίχουλα μπροστά στα ετήσια έσοδα της ΔΕΗ, του ΟΤΕ, του ΟΠΑΠ κ.λπ. Ο πραγματικός στόχος των ιδιωτικοποιήσεων είναι να δοθούν στο κεφάλαιο «ευκαιρίες» για επένδυση και κέρδη, σε έτοιμες επιχειρήσεις και χωρίς τα βάσανα του ανταγωνισμού και τις «περιπέτειες» της εκδίωξης άλλων καπιταλιστών από το χώρο επένδυσης. Γύρω από αυτό το στόχο υπάρχει πλατιά συναίνεση: Πέρα από το ΠΑΣΟΚ, συμφωνούν οι ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΔΗΣΥ και όλα τα μεγάλα ΜΜΕ. Όμως αυτό δε φτάνει. Γιατί στις ΔΕΚΟ, που απειλούνται με ιδιωτικοποίηση, υπάρχουν τα μεγάλα σωματεία που, για λόγους ιστορικούς, αποτελούν τον κορμό του οργανωμένου συνδικαλιστικού κινήματος, παρόλο που η ηγεσία τους ανήκει στην ΠΑΣΚΕ. Οι επαναλαμβανόμενες 48ωρες της ΔΕΗ ήταν μόνο η πρώτη δόση από τις

Ένα απεργιακό μέτωπο της ΔΕΗ, της ΕΥΔΑΠ, των Συγκοινωνιών θα είναι πραγματικός εφιάλτης για τον ΓΑΠ δυσκολίες που θα έχει να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση για να κατορθώσει να επιβάλει το μεσοπρόθεσμο.

υπηρεσίες για τον κόσμο, σε πολύ υψηλότερες τιμές. Το αποδεικνύουν τα νοσοκομεία και τα τρένα στη Βρετανία που, μετά τη λαίλαπα της Θάτσερ, κατέρρευσαν ή οι απίστευτες διακοπές στην πανάκριβη ηλεκτροδότηση του ιδιωτικοποιημένου ρεύματος στην Καλιφόρνια… Αυτά σημαίνουν ότι γύρω από τα συνδικάτα των ΔΕΚΟ και τους αγώνες τους θα πρέπει να παρθούν πρωτοβουλίες για ένα πλατύ λαϊκό μέτωπο που δεν θα περιορίζεται στη συμπαράσταση, αλλά θα προβάλλει αιτήματα και διεκδικήσεις των λαϊκών αναγκών.

Πλατύ μέτωπο

Πρόκειται για μια κρίσιμη δοκιμασία για την Αριστερά. Που θα πρέπει όχι μόνο να αντισταθεί πολιτικά στις ιδιωτικοποιήσεις, αλλά να απαιτήσει την επανακρατικοποίηση όσων ιδιωτικοποιήθηκαν χωρίς καμιά αποζημίωση στους μετόχους, να απαιτήσει επαρκή χρηματοδότηση και προσλήψεις, που θα διασφαλίζουν ικανοποιητικές δημόσιες υπηρεσίες και με τις απολύτως εφικτές χαμηλότερες τιμές.

Το θέμα αφορά –και μάλιστα με προτεραιότητα– τις πλατείες και την αυθεντική λαϊκή αγανάκτηση. Γιατί η ευρωπαϊκή εμπειρία δείχνει ότι, όπου πέρασε η ιδιωτικοποίηση, το αποτέλεσμα ήταν πολύ χειρότερες

Το μεσοπρόθεσμο ανοίγει πολλά μέτωπα ανάμεσα στον κόσμο και τις κυρίαρχες τάξεις. Οι ιδιωτικοποιήσεις θα είναι το πιο καυτό. Και είναι απολύτως στο χέρι μας να νικήσουμε.

Σήμερα η ΓΕΝΟΠ υποχρεώθηκε να αναστείλει τις κινητοποιήσεις. Όμως μόνο προσωρινά. Η βιαιότητα της επίθεσης κάνει αναπόφευκτη την επανεκκίνησή τους στη ΔΕΗ, αλλά και στις άλλες ΔΕΚΟ. Ένα απεργιακό μέτωπο της ΔΕΗ, της ΕΥΔΑΠ, των Συγκοινωνιών θα είναι πραγματικός εφιάλτης για τον ΓΑΠ.

Απεργία ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ: Ήταν η αρχή Της Εμμανουέλας Ραπούση

«Σ 

υνάδελφοι ψηλά το κεφάλι. Ψηλά και δυνατά οι γροθιές μας. Σφιχτά δεμένες οι γραμμές μας. Η μάχη ξεκίνησε. Η πρώτη μονάδα είναι ήδη εκτός λειτουργίας.» Με αυτά τα λόγια και θέτοντας 10 μονάδες εκτός λειτουργίας, ξεκίνησε η ΓΕΝΟΠΔΕΗ από την Πτολεμαΐδα, στις 20 Ιουνίου, τις 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες. Αυτή η απεργία μπορούσε να πετύχει τους στόχους της, αν απευθυνόταν στις υπόλοιπες ΔΕΚΟ, αν συντονιζόταν με τους υπόλοιπους κλάδους, αν ανοιγόταν στην κοινωνία. Τότε θα μπορούσε να νικήσει και να δημιουργήσει τεράστια προβλήματα στη γενικότερη κυβερνητική πολιτική.

Υποχώρηση Το κέντρο του «Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος» είναι οι ιδιωτικοποιήσεις. Γι’ αυτό η τρόικα και η κυβέρνηση έχουν πέσει με τα μούτρα πάνω στη ΔΕΗ. Η ΔΕΗ δεν είναι μια τυχαία επιχείρηση. Είναι μια από τις βασικές ΔΕΚΟ, μια δημόσια επιχείρηση που παραμένει φτηνή, λειτουργική και κερδοφόρα. Η κυβέρνηση θέλει να παραδώσει στους ιδιώτες: α) την ενέργεια, β) τους ενεργειακούς πόρους (λιγνίτη και υδροηλεκτρικά φράγματα) και γ) τις εγκαταστάσεις παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και το δίκτυο ηλεκτροδότησης που κατέχει η ΔΕΗ. Αυτοί είναι οι στόχοι που κρύβονται πίσω από την πολύ καλά οργανωμένη καμπάνια παραπληροφόρησης και λάσπης της κυβέρνησης και των ΜΜΕ. Προσπαθούν να στρέψουν την οργή μας ενάντια στους συνδικαλιστές της ΔΕΗ. Μετά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου, η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ υποχώρησε. Μπορεί η κυβέρνηση με το Μεσοπρόθεσμο να έβαλε ταφόπλακα στο ασφαλιστικό της ΓΕΝΟΠ, αλλά επίσης ανοίγει την πόρτα της ιδιωτικοποίησης. Ήδη πολύ σύντομα θα ανοίξει την «απελευθέρωση» της ενέργειας, κομματιάζοντας την εταιρεία σε 3 τμήματα και ύστερα θα τα δώσει σαν λουκούμι στους ιδιώτες. Αυτές οι κινήσεις της κυβέρνησης δείχνουν πόσο αποφασιστικά και άμεσα θα προχωρήσει και από την άλλη δείχνει ότι δεν θα αφήσει ήσυχη τη ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, οδηγώντας τη ξανά στα δικαστήρια, αν χρειαστεί να επιβληθεί.

«Ρεύμα φθηνό, ΔΕΗ για το λαό» Η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ δεν πρέπει να έχει καθόλου αυταπάτες για τα σχέδια της κυβέρνησης. Οφείλει να ξεκινήσει ξανά τις απεργίες με δύναμη, αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία ότι θα νικήσει. Για να τραβήξει ξανά και μαζικά τους εργαζόμενους σε αυτή τη μάχη, αλλά και όλη την κοινωνία, για να μείνει δημόσια η ΔΕΗ. Είναι υπόθεση όλων μας. Τη σημαία της μάχης η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ τη σήκωσε. Το αίτημα της απεργίας ήταν καθαρό: «Εμείς δεν πουλάμε», «Ρεύμα φθηνό, ΔΕΗ για το λαό». Η συνέχεια της 10ήμερης απεργίας τους είναι απαραίτητη. Και η στήριξη όλων μας είναι αναγκαία. Για να οδηγηθεί το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα στα σκουπίδια και η κυβέρνηση στη φυγή, αλλά κυρίως για να σωθεί το μέλλον μιας ολόκληρης γενιάς από τα καταστροφικά Μνημόνια 1, 2, 3… Έχουμε τη δύναμη. Ας την επιβάλουμε!

Εργατική Αριστερά τ. 247  

Εργατική Αριστερά τεύχος 247

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you