Issuu on Google+

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

6045 Φύλλο Νο 245

1 Ιούνη 2011 Κυκλοφορεί κάθε δεύτερη Τετάρτη 1,5 ευρώ

8, 9

4

12

11

Οι Indignados είναι εδώ!

Ξεσηκωμός για την υπεράσπιση της Δημόσιας Δωρεάν Υγείας

Παλαιστινιακό: Αναταράξεις στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο

«Deptocracy»: Ένα ντοκιμαντέρ για το νέο ταξικό πόλεμο

Πάρτε το μνημόνιο και φύγετε από΄δω! Όχι συναίνεση Ανατροπή

Το «μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα 2012-2015» και οι σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις με διαδικασίες εξπρές είναι μια πρωτοφανής πρόκληση για τους εργαζόμενους, για τη νεολαία, για την Αριστερά. Η τρόικα, για να δώσει τα νέα δάνεια ζητά τα «φιλέτα» της δημόσιας γης, όλες τις μεγάλες δημόσιες υπηρεσίες, τα λιμάνια και τα αεροδρόμια… Επίσης ζητά άμεσο έλεγχο στις διαδικασίες «αποκρατικοποιήσεων», ακόμα και στους μηχανισμούς συλλογής φόρων. Η κυβέρνηση Παπανδρέου γνωρίζει ότι δεν μπορεί να βγάλει μόνη της αυτό το αντιδραστικό έργο. Γι’ αυτό, με την ενίσχυση των δυνάμεων της «αγοράς», απαιτεί συναίνεση τόσο της ΝΔ όσο και των «δορυφόρων» του ΛΑΟΣ και της Ντόρας. Όμως λογαριάζουν χωρίς το ξενοδόχο. Τα μέτρα τους δεν έχουν τη συναίνεση της μεγάλης πλειοψηφίας της κοινωνίας. Οι «αγανακτισμένοι» στις πλατείες δείχνουν εμμέσως, αλλά σαφώς, ότι η κοινωνία κυοφορεί την απάντηση της ανατροπής. Απάντηση που οφείλει να οργανώσει πολιτικά η Αριστερά στις εβδομάδες και τους μήνες που έρχονται.

Ο κρίσιμος κρίκος: Απεργία, τώρα! Από τις 25 Μάη ζούμε την εξέλιξη του συναρπαστικού κινήματος των «αγανακτισμένων», που πλημμυρίζει την πλατεία Συντάγματος και πολλές άλλες πλατείες σε διάφορες πόλεις. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι εκφράζουν την οργή τους ενάντια στην κυβέρνηση, στο μνημόνιο, στην τρόικα, ακολουθώντας τα αντίστοιχα παραδείγματα των αραβικών εξεγέρσεων, αλλά και των Ισπανών «indignados». Ταυτόχρονα ξεδιπλώνεται ένα κύμα κινητοποιήσεων (διαδηλώσεις, καταλήψεις χώρων, αποκλεισμοί δρόμων κ.λπ.) από τους εργαζόμενους δημόσιων επιχειρήσεων που τις βγάζει στο

σφυρί η κυβέρνηση. Οι εργαζόμενοι σε ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο κ.λπ. θα είναι πολύ σκληρός αντίπαλος για την κυβέρνηση. (σελ.2) Αυτά τα δύο (φαινομενικά) παράλληλα κινήματα πρέπει να συναντηθούν. Το κάλεσμα προς τα συνδικάτα για γενική απεργία χρειάζεται να ενισχυθεί από τη ζωντάνια και την επιμονή του κινήματος των «αγανακτισμένων». Αντίστοιχα, η πλατεία Συντάγματος πρέπει να γίνει η κατάληξη όλων των εργατικών κινητοποιήσεων, να «μπολιαστεί» με τα εργατικά αιτήματα. (σελ.7) Σ’ αυτή την κατεύθυνση κινείται ήδη

ένα τμήμα της Αριστεράς, παρ’ όλες τις αρχικές δυσκολίες και ταλαντεύσεις. Η δημιουργία μιας πολύ πλατιάς ομπρέλας της Επιτροπής «Δε χρωστάμε-Δεν πουλάμε-Δεν πληρώνουμε», στην οποία συμμετέχουν ο Συντονισμός των Πρωτοβάθμιων Σωματείων, οι Επιτροπές Κατοίκων, ομοσπονδίες όπως η ΠΟΕ-ΟΤΑ και η ΟΕΝΓΕ, είναι πολύ καλό νέο. (σελ. 6) Η στήριξη των κινητοποιήσεων του Συντάγματος και παράλληλα ο απεργιακός συντονισμός και η πίεση για Γενική Απεργία τις προσεχείς μέρες είναι τα δύο επείγοντα καθήκοντα με τα οποία θα αναμετρηθεί το σύνολο της Αριστεράς.


2

• πολιτική

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 1 Ιούνη 2011

óôá óýíôïìá... Τι διεκδικεί η κυβέρνηση και οι Έλληνες καπιταλιστές από τους διεθνείς εταίρους τους στο κρίσιμο διάστημα μέχρι τη Σύνοδο Κορυφής στις 23 και 24 Ιουνίου; Σύμφωνα με το –συνήθως καλά ενημερωμένο– «Βήμα»: την κατάργηση του «ελληνικού μηχανισμού» του Μνημονίου 1, την εισαγωγή του ελληνικού χρέους στον ευρωπαϊκό Προσωρινό Μηχανισμό (EFSF) και μια συμφωνία «φιλικής αναδιάρθρωσης» με τους μεγάλους πιστωτές. Που σημαίνει ότι αυτοί θα δεχθούν στη λήξη των ομολόγων, που κατέχουν, να τα αντικαταστήσουν με νεότερα, με εγγυήσεις για τα κεφάλαιά τους όπως και για τους (ιδιαιτέρως υψηλούς) τόκους που τους αναλογούν. Τόσο καλά… NNN Όσοι αρνούνται να πιστέψουν ότι ο μηχανισμός των ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ είναι μια άγρια κρεατομηχανή, όσοι ερμηνεύουν την ελληνική χρεοκοπία στην απλοϊκή βάση της ανικανότητας του ΓΑΠ ή της «ελληνικής ιδιομορφίας», ας ρίξουν μια ματιά στην Ιρλανδία. Η νεοφιλελεύθερη «κέλτικη τίγρης», παρά την άγρια λιτότητα που επέβαλε και παρά τον πρωτοφανή χαμηλό συντελεστή φορολόγησης του κεφαλαίου (12%, που κατά τον Αντ. Σαμαρά θα αρκούσε για να προκαλέσει «ανάπτυξη»…) αδυνατεί να προσφύγει στις «αγορές» για την εξυπηρέτηση του χρέους της. Και εκεί, μετά το Μνημόνιο 1, ετοιμάζονται Μνημόνια 2, 3, 4… NNN Ο Παπανδρέου θα προσπαθήσει, λέει –με πολύ περιορισμένες πιθανότητες επιτυχίας– να αποφύγει την κάλπη ως το 2013. Το αντίτιμο θα είναι ένας «ανασχηματισμός», στην ουσία πολιτική «διεύρυνση» της κυβέρνησης, με τεχνοκράτες αποδοχής της ΝΔ σε κρίσιμους ρόλους. Τα ονόματα που κυκλοφορούν στο παζάρι φέρνουν ανατριχίλες: Λ. Παπαδήμος, Ράπανος, Ταμβακάκης, Πανταλάκης, Καραμούζης, Χαρδουβέλης… Σε απλά ελληνικά αυτά σημαίνουν: Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, οι τραπεζίτες στην εξουσία… NNN Ένα άλλο παλιό πασοκικό σύνθημα, που δοκιμάζεται αγρίως στις μέρες του ΓΑΠ, είναι το αγαπημένο του Ανδρέα Παπανδρέου: «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες». Όταν η ΕΚΤ και το ΔΝΤ ζητούν να δοθεί η άμεση εποπτεία στον οργανισμό που θα αναλάβει τις αποκρατικοποιήσεις και στο μηχανισμό συλλογής των φόρων! NNN Κατανοούμε απολύτως την οργή των «Αγανακτισμένων» κατά των πολιτικάντηδων. Όμως η συγκέντρωση όλων των πυρών ενάντια στους πολιτικούς έχει μια βασική παρενέργεια. Μένουν στο απυρόβλητο τα πραγματικά αφεντικά, οι πραγματικοί ένοχοι: οι καπιταλιστές. Γεγονός που επιτρέπει –για την ώρα τουλάχιστον– στους διάφορους ντερμπεντέρηδες των ΜΜΕ να επιχειρούν να «αγκαλιάσουν» το κίνημα που αναπτύσσεται στις πλατείες, να το περιορίσουν «ενάντια στο πολιτικό σύστημα», δηλαδή όχι ενάντια στο σύστημα συνολικά… NNN Πολιτικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η ρητή δήλωση της Αλ. Παπαρήγα ότι «λύση έξω από το ευρώ και επιστροφή στη δραχμή στις παρούσες συνθήκες είναι καταστροφική». Γιατί θυμίζει σε ποικίλους οικονομολογούντες ότι, πριν επιχειρήσεις να αξιοποιήσεις το τομάρι της αρκούδας, οφείλεις πρώτα να επιχειρήσεις να τη σκοτώσεις… NNN Χαρακτηριστικό των προβληματισμών ακόμα και στο εσωτερικό της κυρίαρχης τάξης σχετικά με το ενδεχόμενο της επιστροφής στη δραχμή είναι το αναλυτικό ρεπορτάζ στο «Βήμα». Που προβλέπει ανταλλαγή 1 ευρώ προς 500 δραχμές, διπλασιασμό του δημόσιου χρέους, διπλασιασμό των ιδιωτικών χρεών προς τις τράπεζες, διπλασιασμό των τιμών των εισαγόμενων αγαθών, υποδιπλασιασμό της αξίας των ακινήτων και άλλα τρομολαγνικά. Πάντως, στα πλαίσια της συνέχειας του καπιταλισμού, τέτοια μέτρα ίσως κάποτε οδηγήσουν σε «ανάπτυξη», πάντως σίγουρα οδηγούν σε αντιλαϊκή λαίλαπα. Με μοναδική εναλλακτική το σοσιαλισμό και τη σχεδιασμένη οικονομία με κριτήριο τις ανάγκες…

Όχι στις αποκρατικοποιήσεις! Του Θοδωρή Πατσατζή

Ο 

ι σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις είναι η ψυχή του προγράμματος της κυβέρνησης και της τρόικας. Μέχρι τα τέλη του Ιούνη ο ΓΑΠ οφείλει να έχει ξεπουλήσει ολοκληρωτικά τον ΟΤΕ και, για να κάνει το «μήνυμα» ηχηρότερο, θα πρέπει να έχει βάλει λουκέτο σε μια ακόμα ΔΕΚΟ. Αυτά είναι ρητή προϋπόθεση των ΕΚΤ και ΔΝΤ για να καταβληθεί η 5η δόση του δανείου του Μνημόνιου 1. Θα ακολουθήσει με διαδικασία εξπρές η πώληση της ΔΕΗ, του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ, του ΟΠΑΠ, των λιμανιών, των αεροδρομίων κ.λπ. Είναι απολύτως ψευδές ότι αυτό το ξεπούλημα είναι αναγκαίο για να ενισχυθούν τα δημόσια Ταμεία. Αυτή την περίοδο η χρηματιστηριακή αξία όλων των τραπεζών μαζί μετά βίας προσεγγίζει τα 7 δισ. ευρώ! Ξεπουλώντας όλες τις ΔΕΚΟ, η κυβέρνηση θα συγκεντρώσει ψίχουλα μπροστά στα έσοδα

που αποφέρουν στα δημόσια Ταμεία τα ετήσια κέρδη του ΟΤΕ, του ΟΠΑΠ ή της ΔΕΗ. Είναι επίσης απολύτως ψευδές ότι ξεπουλώντας τις ΔΕΚΟ το δημόσιο ξεφορτώνεται ένα «κοστοβόρο» τμήμα του και ότι οι επιχειρήσεις αυτές θα συνεχίσουν να παρέχουν τις κοινωνικά αναγκαίες υπηρεσίες τους με καλύτερους όρους κάτω από τον έλεγχο των ιδιωτών. Η ιστορία του καπιταλισμού στην Ελλάδα διδάσκει ότι ο δημόσιος τομέας ήταν πάντα η ατμομηχανή της ανάπτυξης, ότι άνοιγε δρόμους για τους ράθυμους και σιγουρατζήδες καπιταλιστές, οι οποίοι υπήρξαν το κατεξοχήν «κρατικοδίαιτο» τμήμα της ελληνικής κοινωνίας. Διδάσκει επίσης ότι όποτε αυτοί πήραν στα χέρια τους τις κοινωνικές υπηρεσίες, τις οργάνωσαν με απόλυτο κριτήριο το κέρδος, παρέχοντας πανάκριβα και κακής ποιότητας προϊόντα ή υπηρεσίες. Το καλύτερο παράδειγμα σήμερα είναι τα ιδιωτικά νοσοκομεία, ενώ μόνο οι παλιότεροι μπορεί να θυμούνται τα χάλια της ύδρευσης στα χρόνια της διαβόητης ΟΥΛΕΝ…

Η αντίσταση στις ΔΕΚΟ Η κυβέρνηση πιάνει από τα μαλλιά τη δυνατότητα συναίνεσης που απέσπασε για τις ιδιωτικοποιήσεις από τη ΝΔ και προσπαθεί να τελειώνει στα γρήγορα. Όμως στις ΔΕΚΟ θα βρει απένατί της ένα ισχυρό μέτωπο αντίστασης. Οι ιδιωτικοποιήσεις στηρίζονται σε μια σκληρή πολιτική απολύσεων και περικοπών στους μισθούς. Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να πείσει εύκολα για τους σκοπούς της κανένα εργαζόμενο και της είναι ακόμη πιο δύσκολο να χρησιμοποιήσει για το πάγωμα των κινητοποιήσεων τη συνδικαλιστική της γραφειοκρατία. Η πρώτη ρωγμή ήρθε με την αποχώρηση της ΠΑΣΚΕ-ΟΤΑ από το ΠΑΣΟΚ, μετά την τεράστια πίεση που δέχτηκε η πλει-

οψηφούσα στην Ομοσπονδία παράταξη από τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων στους παιδικούς σταθμούς. Αντίστοιχες ρωγμές εμφανίζονται και στην παράταξη του ΠΑΣΟΚ στον ΟΤΕ. Ο ΟΤΕ είναι η πρώτη ΔΕΚΟ που οδηγείται στην πλήρη ιδιωτικοποίηση και εδώ και 10 μέρες οι εργαζόμενοι έχουν αναγκάσει την ΟΜΕ να οργανώνει κινητοποιήσεις. Μέχρι σήμερα έχουν γίνει: Στις 27/5 κατάληψη του διοικητικού μεγάρου του ΟΤΕ στην Αθήνα. 30/5 αποκλεισμός οδού Γ΄ Σεπτεμβρίου. 31/5 στη Θεσσαλονίκη επ’ αόριστον κατάληψη κεντρικών γραφείων στην Καρόλου Ντηλ. Επόμενες κινητοποιήσεις: Στις 2/6 απεργία και πανελλαδική συγκέντρωση στην Κλαυθμώνος. Στις 9/6 απεργία.

Τέλος είναι απόλυτα ψευδές ότι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα θα ωφεληθούν από τη συντριβή των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ, των οποίων τα – τάχα– προνόμια «πληρώνουμε όλοι μαζί» μέσω της φορολογίας. Αντίθετα, η συντριβή των κατακτήσεων του πιο συνδικαλισμένου τμήματος των εργαζομένων στην Ελλάδα θα έχει ιδιαίτερα αρνητικές συνέπειες για όλο το εργατικό κίνημα, παρασύροντας προς τα κάτω όλα τα εργατικά δικαιώματα. Οι λόγοι της επιμονής των νεοφιλελεύθερων στις ιδιωτικοποιήσεις είναι οικονομικοί και ιδεολογικοί. Μέσα στην κρίση λεφτά υπάρχουν και μάλιστα πολλά. «Λιμνάζουν» στα θησαυροφυλάκια των επιχειρήσεων και των τραπεζών. Σε αυτά τα κεφάλαια οι ιδιωτικοποιήσεις δίνουν διέξοδο κερδοφορίας και μάλιστα με εξαιρετικούς όρους: Έτοιμα εργοστάσια ή επιχειρήσεις, εγγυημένος τζίρος και –κυρίως– προστασία από τον ανταγωνισμό. Το πρόγραμμα της τρόικας και της κυβέρνησης, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο: Στις 30/5 έγινε απεργία και πορεία προς τη βουλή μαζί με ΟΤΟΕ και ΠΟΣΤ (εργαζόμενοι στα ΕΛΤΑ). 31/5 απεργία και συγκέντρωση στα κεντρικά γραφεία στην Αθήνα. ΕΥΑΘ: Στις 26/5 έγινε παράσταση διαμαρτυρίας κατά τη διάρκεια του ΔΣ της επιχείρησης. 27/5 στάση εργασίας και πορεία ως το Λευκό Πύργο μαζί με εργαζόμενους στον ΟΛΘ. 30/5 αποκλεισμός υπηρεσιών αποχέτευσης, στάση εργασίας από 11-2.30 και πορεία από γραφεία ΕΥΑΘ σε γραφεία ΠΑΣΟΚ και Δημαρχείο Θεσσαλονίκης. ΔΕΗ: Στις 25/5 έγινε απογευματινή πανελλαδική συγκέντρωση, όπου συμμετείχαν 4.000 άτομα. Εργαζόμενοι σε ΟΛΠ και ΟΛΘ: Στις 24/5 η Ένωση Λιμενεργατών και ο Σύνδε-

με τη συναίνεση του Σαμαρά, δεν κόπτεται για το χρέος ή για τα δημόσια Ταμεία, αλλά για να εξασφαλίσει «σίγουρες δουλειές» για τους διεθνείς Ομίλους ή για τις ντόπιες ισχυρές οικογένειες που συνεργάζονται μαζί τους. Το ιδεολογικό στοιχείο δεν μπορεί να υποτιμηθεί: Η τρόικα και το κεφάλαιο απαιτούν την εμπέδωση μιας πολιτικής που λέει όλα για την κερδοφορία, όλα για την ανταγωνιστικότητα, τίποτα πλέον δεν είναι σταθερό και εγγυημένο. Γι’ αυτό και η πάλη ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις πρέπει να αποτελέσει το κέντρο της αντίστασης: Με την αλληλεγγύη στους εργαζόμενους στις ΔΕΚΟ. Με την απαίτηση να παραμείνουν σε δημόσιο έλεγχο όλες οι μεγάλες δημόσιες επιχειρήσεις. Με την απαίτηση να επανακρατικοποιηθούν όλες οι ΔΕΚΟ που ιδιωτικοποιήθηκαν και κυρίως με το αίτημα να επανακρατικοποιηθούν όλες οι τράπεζες και να τεθούν υπό δημόσιο-κοινωνικό έλεγχο. σμος Αρχιεποπτών έκαναν κατάληψη στο κεντρικό κτίριο ΟΛΠ. Στις 25/5 ο ΟΜΥΛΕ έκανε στάση εργασίας και κατάληψη κεντρικού κτιρίου ΟΛΠ. Στις 27/5 στάση εργασίας από έναρξη πρωινής βάρδιας ως 10.00 και κατάληψη κεντρικών γραφείων ΟΛΠ στον Πειραιά. Στις 31/5 στάση εργασίας από τις 11.00 ως τη λήξη της πρωινής βάρδιας και πορεία στον Πειραιά, από πλατεία Καραϊσκάκη ως το υπουργείο Θαλασσίων Υποθέσεων Νήσων και Αλιείας. Στη Θεσσαλονίκη: 27/5 πορεία εργαζόμενων ΟΛΘ μαζί με εργαζόμενους ΕΥΑΘ ως το Λευκό Πύργο. ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ: Στις 4/6 συγκέντρωση στις 11.00 στην πλατεία Κλαυθμώνος. Στις 15/6 απεργία σε όλες τις υπό ιδιωτικοποίηση ΔΕΚΟ ή Γενική Απεργία.


η άποψή μας

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 1 Ιούνη 2011

πολιτική •

3

Ο καυτός Ιούνης του χρέους και του ΓΑΠ

Καμιά συναίνεση - Ανατροπή Έ 

κομμάτων. Σήμερα τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΝΔ συμπιέζονται σε ποσοστά γύρω στο 20%, δίνοντας στη Ντόρα το δικαίωμα να μιλά για «τέως μεγάλα κόμματα».

να απίστευτο γαϊτανάκι εκβιασμών εξελίσσεται γύρω μας, με στόχο να μας πείσουν ότι οι σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις και οι πρωτοφανείς περικοπές δαπανών, μισθών και συντάξεων του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος του ΓΑΠ είναι, τάχα, αναγκαίο κακό.

Όμως η πραγματική κατάσταση των κομμάτων-πυλώνων του δικομματισμού είναι ακόμα χειρότερη. Στο ΠΑΣΟΚ οι ομαδικές αποχωρήσεις οργανώσεων (ΠΑΣΚΕ ΟΤΑ, άλλων ΔΕΚΟ κ.λπ.) και οι συλλογικές διαφοροποιήσεις (Νομαρχιακή Α΄ Θεσσαλονίκης) τείνουν να γίνουν ρεύμα. Ένα ρεύμα πολύ πιο επικίνδυνο για τον ΓΑΠ από τις ατομικές διαφωνίες βουλευτών και τα προβλήματα στη διασφάλιση «συναίνεσης» μέσα στην ίδια την κυβέρνηση.

Το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών υπό τον Παπούλια, οι δηλώσεις των τροϊκανών για την αναγκαιότητα «ευρύτερης» πολιτικής στήριξης του Μνημονίου, οι συστάσεις της Ουάσιγκτον για «κυβέρνηση τεχνοκρατών», οι απειλές της Δαμανάκη από τις Βρυξέλλες, οι άμεσα πολιτικές δηλώσεις του… Βαρδή Βαρδινογιάννη κ.λπ. ήταν τα χαρακτηριστικά παραδείγματα της αναζήτησης, αλλά και της επιδίωξης της διαβόητης συναίνεσης τουλάχιστον μεταξύ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και των «προθύμων» δορυφόρων τους. Η κυβέρνηση δεν δίστασε να επισείσει τον κίνδυνο μιας «εσωτερικής» στάσης πληρωμών (όχι ασφαλώς προς τους δανειστές, αλλά προς τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους), παίρνοντας το ρίσκο ακόμα και ενός πανικού απόσυρσης των καταθέσεων από τις τράπεζες.

ότι απαιτούν εγγυήσεις ότι θα πληρωθούν στο ακέραιο τα κεφάλαιά τους, αλλά και οι τοκογλυφικοί τόκοι, κλείνοντας κάθε συζήτηση για οποιαδήποτε παραλλαγή «αναδιάρθρωσης» του χρέους.

Νέος δανεισμός

Ήδη στον τύπο δημοσιεύονται προβλέψεις για νέο δανεισμό 65 δισ. ευρώ ως το 2015 (συνδεδεμένο με Μνημόνιο 2) και επόμενο δανεισμό 80 δισ. ευρώ (συνδεδεμένο με Μνημόνιο 3) στην επόμενη τριετία. Πρόκειται για ένα καταστροφικό σπιράλ διαρκούς δανεισμού με πρωτοφανείς άγριους όρους, που καταλήγει σε διόγκωση του χρέους(!) και κυρίως καταλήγει με βεβαιότητα στη δημιουργία συνθηκών κοινωνικής ερήμωσης. Αυτή η λογική, σε συνθήκες κρίσης, δεν έχει καμιά απολύτως διέξοδο.

Ως πρώτη προϋπόθεση βάζουν την (πολιτικά διευρυμένη) έγκριση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, που οργανώνει μια πρωτοφανή πολιτική λιτότητας για πολλά χρόνια. Το μοντέλο των χωρών της Βαλτικής –πιο συγκεκριμένα της Εσθονίας, που περιέκοψε στον πρϋπολογισμό της δαπάνες της τάξης του 15% του ΑΕΠ– δεν προβάλλεται τυχαία. Ταυτόχρονα, απαιτούν ως «εγγυήσεις» τις μαζικές ιδιωτικοποιήσεις και το λουκέτο σε μια τουλάχιστον ΔΕΚΟ. Αρχίζοντας από τον ΟΤΕ, που θα πρέπει να έχει πουληθεί ολοκληρωτικά μέχρι τα τέλη Ιούνη(!), η κυβέρνηση οφείλει να δεσμευτεί για άμεσες πωλήσεις μεγάλων δημοσίων επιχειρήσεων, γης και ακινήτων, αξίας 50 δισ. ευρώ! Και εδώ ως μοντέλο προβάλλεται η περίπτωση της Ανατολικής Γερμανίας, όπου οι ιδιωτικοποιήσεις ανατέθηκαν σε «ανεξάρτητους τεχνοκράτες» και άφησαν πίσω τους την ατέλειωτη φτώχεια και δυστυχία, σε μια περιοχή που κάποτε ήταν κέντρο βιομηχανίας και παραγωγής βαρειών και εξελιγμένων προϊόντων.

Στις εβδομάδες που απομένουν ως τα τέλη Ιούνη –οπότε η σύνοδος κορυφής της ΕΕ θα εγκρίνει τους ευρωπαϊκούς χειρισμούς για το χρέος– οι δανειστές έχουν κάνει καθαρό

Ήδη στο διεθνή Τύπο εμφανίζονται «αναλύσεις» που λένε ότι η λεηλασία των 50 δισ. είναι μόνο η αρχή, θέτοντας ως στόχο των ιδιωτικοποιήσεων τα 300 δισ. ευρώ(!), δηλαδή ενός ποσού

Στη βάση της δημιουργίας αυτού του κλίματος έκτακτης ανάγκης βρίσκονται υπαρκτοί παράγοντες. Τα νούμερα της πολιτικής και των δεσμεύσεων του Μνημονίου 1 απλώς δεν βγαίνουν. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, εγκλωβισμένη μέσα στα όρια της πολιτικής των δανειστών και της ντόπιας κυρίαρχης τάξης, δεν βλέπει άλλη λύση από διαδοχικούς δανεισμούς, για να εξυπηρετεί… τα δάνεια που… εξυπηρετούν το χρέος.

Προϋποθέσεις

διπλάσιου από το αρχικό χρέος, το οποίο –τάχα– μας διευκολύνουν να αποπληρώσουμε οι αλληλέγγυοι της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ. Τα προγράμματα αυτά –αν υλοποιηθούν– θα συνιστούν την πιο κολοσσιαία μεταφορά πλούτου από το δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα στην ιστορία του καπιταλισμού στην Ελλάδα. Αυτή η πολιτική πέρα από ακραία αντιδραστική είναι και απολύτως αδιέξοδη. Η ίδια η έκθεση της τρόικας υπογραμμίζει ότι βασική αιτία της αποτυχίας του Μνημονίου 1 είναι η αδυναμία(;) της κυβέρνησης να συλλέξει φόρους από την κυρίαρχη τάξη. Η φορολόγηση των κερδών στην Ελλάδα περιορίζεται στο 15,9% έναντι του 33% της ΕΕ, ενώ η αναλογία μεταξύ εισοδημάτων ιδιοκτησίας ως προς τις αμοιβές εργασίας στην Ελλάδα φτάνει στο 0,43, όταν στην ΕΕ περιορίζεται στο 0,25. Σε απλά ελληνικά τα νούμερα αυτά σημαίνουν ότι ο πλούτος στην Ελλάδα ληστεύει τους εργαζόμενους, ενώ ταυτόχρονα φοροδιαφεύγει μαζικά. Και με αυτό ως δεδομένο, δεν υπάρχει καμιά λύση στην ανάκαμψη των δημόσιων οικονομικών, πολύ περισσότερο όταν όλη η συζήτηση και οι πολιτικές αναζητούν μεγαλύτερα «κίνητρα» και περισσότερες «διευκολύνσεις» για τους ιδιώτες καπιταλιστές.

Συναίνεση Αυτή η στροφή στην οικονομία και στην πολιτική έχει πολλές δυσκολίες να υλοποιηθεί στην πράξη. Και γι’ αυτό η συναίνεση γίνεται σύνθημα των ημερών για κάθε υποστηρικτή του συστήματος.

Ο ΓΑΠ, μετά την αποτυχία των συναντήσεων με τους πολιτικούς αρχηγούς και του συμβουλίου υπό τον Παπούλια, υποχρεώνεται να πιει το ποτήρι της «βήμα προς βήμα» σύγκλισης με τον Σαμαρά. Έχει ήδη καταγράψει τη συμφωνία για τις ιδιωτικοποιήσεις, τη συμφωνία για την ανάθεσή τους σε ανεξάρτητους τεχνοκράτες «κοινής αποδοχής», ενώ προτείνει την κοινή διαπραγμάτευση απέναντι στην τρόικα, ζητώντας ως αντίτιμο τις ψήφους της ΝΔ για το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα. Παρ’ όλα αυτά η δήλωση ότι «εκλογές θα γίνουν το 2013» ακούγεται πλέον όλο και λιγότερο πειστική, αφού ακόμα και η αρθρογραφία του Ψυχάρη από το φιλοκυβερνητικό «Βήμα» προετοιμάζει πλέον το έδαφος για άμεσες εκλογές. Ο Σαμαράς απέφυγε, μέχρι σήμερα, να δώσει αμέριστη υποστήριξη στον Παπανδρέου μπροστά στις δυσκολίες της κυβέρνησης, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο της κάλπης, όπου ελπίζει να καταγράψει πρωτοκαθεδρία. Όμως αυτή η στάση δεν έχει τίποτα κοινό με αντίσταση στο Μνημόνιο: Η πρόταση Σαμαρά για μεγαλύτερη μείωση της φορολογίας των κερδών και για μείωση της φορολογίας των πλουσίων (ανώτατος συντελεστής 30%), αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι η ΝΔ κινείται στα δεξιά του ΠΑΣΟΚ.

Προβλήματα Τα γκάλοπ όμως έρχονται να υπενθυμίσουν στους καπιταλιστές ότι η οργάνωση της συναίνεσης είναι μια πιο σύνθετη διαδικασία από την πίεση για σύγκλιση μεταξύ των δύο μεγάλων

Στη ΝΔ ισχύουν ανάλογα προβλήματα. Ο Σαμαράς υποχρεώθηκε επειγόντως να βάλει νερό στο κρασί του μετά το συμβούλιο πολιτικών αρχηγών, όταν δυνάμεις της «αγοράς» του θύμισαν τη βασική υποχρέωση της ΝΔ, ως αστικό κόμμα, να πειθαρχεί στις προτεραιότητες του συστήματος. Αυτή την υποχρέωση –που φωναχτά υπογραμμίζουν η Ντόρα και ο Καρατζαφέρης– σημείωνε και η απειλητική σιωπή των «βαρόνων» της Δεξιάς στο εσωτερικό της ΝΔ, όπου οι Αβραμόπουλος-Δήμας κ.λπ. παραμένουν πολύ πιο ισχυροί από τα κολεγιόπαιδα τύπου Χρ. Λαζαρίδη…

Ανατροπή Η συνεργασία μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ –ακόμα και σε κυβερνητικό επίπεδο– θα έδινε μια κυβέρνηση σίγουρα πολύ πιο αντιφατική, αλλά καθόλου πιο ισχυρή από τις κυβερνήσεις του Κ. Καραμανλή (του νεότερου) ή του Κ. Σημίτη. Χωρίς καμιά δυνατότητα για σύγκριση με την ισχύ των κυβερνήσεων του Κ. Καραμανλή (του πρεσβύτερου) ή του Ανδρέα Παπανδρέου. Όμως ακόμα και μια τέτοια κυβέρνηση είναι πολύ αμφίβολο αν θα μπορούσε να σηκώσει το βάρος του μεσοπρόθεσμου προγράμματος. Οι διαπιστώσεις αυτές αναδεικνύουν την αξία της απόρριψης της συναίνεσης και του προσανατολισμού στην ανατροπή, που είναι η μόνη ρεαλιστική απάντηση στην πολιτική των δανειστών και την κυρίαρχης τάξης. Και αυτή την κατεύθυνση οφείλει να υλοποιήσει η Αριστερά στην περίοδο που έρχεται, με άξονα το σύνθημα: «Δεν χρωστάμε-Δεν πουλάμε-Δεν πληρώνουμε». Και τη διεκδίκηση μιας ουσιαστικής αναδιανομής του πλούτου, με άμεση προτεραιότητα την ενίσχυση των μισθών και των συντάξεων και την υπεράσπιση των κοινωνικών δαπανών.


4

• εργατικά

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 1 Ιούνη 2011

Ξεσηκωμός για την υπεράσπιση της δημόσιας υγείας Του Αντώνη Καραβά

Ο 

ργή λαού – Ξεσηκωμός παντού! Όχι δεν είναι πλέον ένα σύνθημα αισιοδοξίας ότι μπορούμε να τα βάλουμε με την κυβέρνηση του μνημονίου και να τη νικήσουμε. Από την Ιεράπετρα και την κατάληψη διαρκείας του δημαρχείου ως τον αποκλεισμό της γέφυρας της Χαλκίδας από τους κάτοικους της Καρύστου, από την Πάτρα και την κατάληψη της 6ης ΥΠΕ έως τα νοσοκομεία της Δυτικής Αττικής και των Πατησίων, τους εργαζόμενους σε μια σειρά νοσοκομεία που προχώρησαν σε επισχέσεις και καθημερινές συνελεύσεις και στο ΕΚΑΒ με την κατάληψη του

υπουργείου: ένα παλλαϊκό-πανυγειονομικό μέτωπο ανατροπής ήδη ξεδιπλώνεται μπροστά μας. Η πολιτική τους κοστίζει ανθρώπινες ζωές και πρέπει να ανατραπεί! Με το Μνημόνιο 2 απαιτούν να κλείσουν 10.000 κρεβάτια στο ΕΣΥ, να βάλουν λουκέτο στο 1/3 των νοσοκομείων και να δώσουν τα «καλά» κρεβάτια στις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες. Παράλληλα αποψιλώνουν πλήρως το ΕΣΥ από προσωπικό με το πάγωμα των προσλήψεων και επιχειρούν να μειώσουν και άλλο τις αποδοχές των εργαζομένων με τη μη καταβολή δεδουλευμένων και δεδικασμένων αναδρομικών και με το ενιαίο μισθολόγιο. Ο Λοβέρδος βρίσκεται σε πανικό, γι’ αυτό κατα-

φεύγει στις συκοφαντίες για δήθεν υπεράριθμους γιατρούς και για κρυμμένα υλικά στις αποθήκες των νοσοκομείων. Και κλιμακώνει την καταστολή, με τη δίωξη γιατρών στο Αγλαΐα Κυριακού, περιφρούρηση με πιστολέρο στην εκδήλωση με τους διοικητές στην Κρήτη, ψεκασμό από τα ΜΑΤ με χημικά ενάντια στους εργαζόμενους από το Δαφνί και το Δρομοκαΐτειο έξω από το υπουργείο Υγείας. Χρειάζονται τολμηρές πρωτοβουλίες για να τους ανατρέψουμε! Οργανώνοντας την κοινή δράση και αντίσταση των εργαζομένων με συνελεύσεις, εκλογή επιτροπών αγώνα, επισχέσεις και καθημερινές συγκεντρώσεις και οριζόντιο συντονισμό των αγωνι-

1 Ιούνη: Ελεύθερη πρόσβαση στα νοσοκομεία

ζόμενων νοσοκομείων. Με κάλεσμα για συντονισμένες απεργίες και πανεργατικές απεργιακές κινητοποιήσεις από το συντονισμό ομοσπονδιών και σωματείων. Η ΟΕΝΓΕ πρέπει άμεσα να καλέσει σε πλατιά σύσκεψη τις ομοσπονδίες σε δήμους, σε ΔΕΚΟ και σωματεία σε αυτή την κατεύθυνση. Να αξιοποιηθεί η 1η Ιούνη για ένα μόνιμο συντονισμό των επιτροπών αγώνα και των εργαζομένων στα νοσοκομεία για κοινές λαϊκές συνελεύσεις και δράσεις για την υπεράσπιση της δημόσιας υγείας, για να φύγει η κυβέρνηση και τα μνημόνια, για μια άλλη υγεία δημόσια και δωρεάν για όλους, κάτω από εργατικό και κοινωνικό έλεγχο.

Κινητοποιήσεις στην Ιεράπετρα

Από ΟΕΝΓΕ, ΕΙΝΑΠ και Επιτροπές Κατοίκων

«1 

Της Κατερίνας Γιαννούλια

η Ιούνη, δωρεάν πρόσβαση των πολιτών στη δημόσια υγεία και όχι μόνο για το 5ευρο, αλλά για το πακέτο των εξετάσεων που χρειάζεται κάθε πολίτης», καλεί ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ), Δημ. Βαρνάβας. Είναι πλέον αρκετά διαδεδομένο το νέο της κοινής μέρας δράσης για τη δημόσια και δωρεάν υγεία για όλους (1 Ιούνη), στην οποία συναντιούνται οι εργαζόμενοι στα δημόσια νοσοκομεία με τις επιτροπές κατοίκων των περιοχών όπου βρίσκονται αυτά. Το μνημόνιο στο θέμα της υγείας είναι το «κάτι άλλο»! Γι’ αυτό κι εμείς, τόσο στο Συντονισμό των ΕπιτροπώνΠρωτοβουλιών Κατοίκων, όσο και οι γιατροί κι οι εργαζόμενοι στα διάφορα νοσοκομεία, αλλά και σωματεία και ομοσπονδίες δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, αποφασίσαμε να αντιμετωπίσουμε με «άλλον» τρόπο την επίθεση αυτή. Με ενότητα στη δράση! Έτσι βγάλαμε την κοινή αφίσα (ΟΕΝΓΕ-σωματείων-Επιτροπών Κατοίκων) και το αυτοκόλλητο για τη δημόσια και δωρεάν υγεία που έγινε ανάρπαστο. Μας ξάφνιασε ευχάριστα το μεγάλο ενδιαφέρον που έδειξε ο αγανακτισμένος κόσμος στην πλατεία ΣυΤης Κατερίνας Σεργίδου

Στη μαύρη λίστα συγχωνεύσεων και καταργήσεων του Λοβέρδου μπήκε και το νοσοκομείο «Η Ελπίς» που βρίσκεται στην περιοχή των Αμπελοκήπων. Σύμφωνα με τα σχέδια του υπουργείου Υγείας, το «Ελπίς» θα αλλάξει χρήση και από γενικό νοσοκομείο θα γίνει παράρτημα του ογκολογικού νοσοκομείου «Άγιος Σάββας». Θα πάψει δηλαδή να εξυπηρετεί τις ανάγκες των κατοίκων για επείγοντα περιστατικά, εξετάσεις και νοσηλεία. Ο υπουργός Υγείας ξέχασε ότι πριν από λίγους μήνες(14/9) σε μια «αιφνιδιαστική» επίσκεψη του στο

ντάγματος για το ζήτημα της υγείας και λυπηθήκαμε που δεν είχαμε τόσα αυτοκόλλητα, όσα μας ζητήθηκαν.

και δωρεάν πρόσβαση στα δημόσια νοσοκομεία και κέντρα υγείας όσων ζουν και εργάζονται στη χώρα.

Είναι προφανές ότι όλος αυτός ο κόσμος με κάτι συγκεκριμένο αγανάκτησε και η διάλυση της υγείας σίγουρα αποτελεί βασικό τμήμα της οργής του.

* Αναβάθμιση της δημόσιας περίθαλψης και της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας όλων των πολιτών.

Εκτός από την κεντρική κάλυψη που προσφέρει η ΟΕΝΓΕ, σωματεία νοσοκομείων (Ασκληπιείο Βούλας, Ελπίς, Ερυθρός κ.ά.) συμμετέχουν με αποφάσεις στο κλείσιμο των ταμείων. Άλλη ευχάριστη και καλοδεχούμενη έκπληξη στη συνέλευση του Ασκληπιείου Βούλας ήταν η τοποθέτηση του ΠΑΜΕ. Αναφερόμενο στις επιτροπές που ήμασταν εκεί, είπε ότι «όταν έρχεται η κοινωνία να μας στηρίξει, δεν μπορούμε να μην πρωτοστατούμε εμείς οι εργαζόμενοι στο κλείσιμο των ταμείων»! «ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ που μας έκοψαν μισθούς, συντάξεις, ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα. (…) Τώρα η κυβέρνηση των τραπεζιτών αποφάσισε ότι, για να «σωθεί» το ΕΣΥ, πρέπει οι πολίτες να πληρώνουν «διόδια» για να εξεταστούν στα δημόσια νοσοκομεία και στα Κέντρα Υγείας», γράφει η κοινή προκήρυξη ΟΕΝΓΕ-Επιτροπών-Σωματείων. Έτσι προχωράμε προς την 1η Ιούνη με κύρια αιτήματα: * Ελεύθερη

Την 1η Ιούνη θα βρεθούμε: * «Ερυθρός Σταυρός»: Επιτροπή 7ου Διαμερίσματος, σωματείο και εργαζόμενοι νοσοκομείου, 8πμ. «Ελπίς»: Επιτροπή 7ου Διαμερί* σματος, σωματείο και εργαζόμενοι του νοσοκομείου, 8πμ. * «Ασκληπιείο Βούλας»: Επιτροπές Κατοίκων Βούλας - Βάρης - Βουλιαγμένης, Γλυφάδας, ΑργυρούποληςΕλληνικού, Ν. Σμύρνης και σωματείο εργαζομένων του νοσοκομείου, 8πμ. * «Αλεξάνδρα»: συναγωνιστές από την Επιτροπή Κατοίκων Ζωγράφου, τη συνέλευση Λόφου Λαμπράκη, καθώς και από την Πρωτοβουλία «Γυναίκες ενάντια στο χρέος», μαζί με εργαζόμενους του νοσοκομείου, 8πμ. * «Γενικό Κρατικό Νίκαιας»: Επιτροπές Κατοίκων Νίκαιας, Κορυδαλλού, Ρέντη και εργαζόμενοι του νοσοκομείου, 7:30πμ. * Κέντρο Υγείας Σαλαμίνας: Κάτοικοι και εργαζόμενοι, 8:30πμ. * Στις 2 Ιούνη στο «Λοιμωδών»: Επιτροπές Αιγάλεω-Χαϊδαρίου, Περιστερίου και εργαζόμενοι του νοσοκομείου, 1 μεσημέρι.

Του Μαχαιρά Μιχάλη, δημοτικού σύμβουλου Ιεράπετρας (Πολίτες εν δράσει)

Με μεγάλο Παλλαϊκό Συλλαλητήριο, που πραγματοποιήθηκε στις 26 Μάη, ημέρα επίσκεψης του υπουργού Υγείας στο Ηράκλειο, απάντησε η κοινωνία της Ιεράπετρας στην υποβάθμιση του νοσοκομείου της και τα σχέδια για μετατροπή του σε Κέντρο Υγείας. Στο συλλαλητήριο, που κάλεσε η Επιτροπή Κοινωνικών Φορέων Ιεράπετρας Μακρύ Γιαλού με τη συμπαράσταση της Μητρόπολης, συμμετείχαν αρκετές χιλιάδες κατοίκων, οι οποίοι αποφάσισαν με λαϊκή συνέλευση την κατάληψη του δημαρχείου Ιεράπετρας μέχρι την ικανοποίηση των αιτημάτων τους, με στόχο την πλήρη λειτουργία σε όλη τη διάρκεια του μήνα τουλάχιστον τεσσάρων βασικών κλινικών και τη διασφάλιση της συνέχειας του νοσοκομείου. Σαν «Πολίτες εν δράσει» από την αρχή δώσαμε μάχες μέσα και έξω απ’ το δημοτικό συμβούλιο για την υπεράσπιση της Δημόσιας Δωρεάν Υγείας απέναντι σε μια δημοτική αρχή που παλινωδεί ανάμεσα στον αγώνα της τοπικής κοινωνίας και την κυβερνητική μνημονιακή πολιτική. Το Νοσοκομείο της Ιεράπετρας έχει ιστορία 60 ετών και εξυπηρετεί πάνω από 40.000 κατοίκους, σε μια περιοχή που εκτείνεται σε όλο το Νοτιοανατολικό τμήμα της Κρήτης. Το δημαρχείο συνεχίζει να τελεί υπό κατάληψη και είμαστε αποφασισμένοι να συνεχίσουμε τον αγώνα μέχρι την ουσιαστική αναβάθμιση και ουσιαστικά τη σωτηρία του νοσοκομείου μας. Για περισσότερες πληροφορίες: http://nosokomio-ierapetras.blogspot.com/

Όχι στην κατάργηση του νοσοκομείου Ελπίς «Ελπίς» είχε «εντυπωσιαστεί» από το υψηλό επίπεδο του νοσοκομείου. Φαίνεται ότι εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ, που αποφάσισε να το κλείσει. Η κατάργηση του νοσοκομείου «Ελπίς» αποτελεί πλήγμα για τους κατοίκους της περιοχής, αλλά και ολόκληρης της Αθήνας. Πρόκειται για ένα ιστορικό νοσοκομείο (ιδρύθηκε το 1842) που εξυπηρετεί σε καθημερινή βάση χιλιάδες ασθενείς. Η Επιτροπή Κατοίκων 7ου Διαμερίσματος εδώ και βδομάδες έχει

ξεκινήσει να διαδίδει τα «κακά νέα», μαζεύοντας υπογραφές ενάντια στην κατάργηση του νοσοκομείου και καλώντας τον κόσμο της γειτονιάς σε άμεση δράση. Η ανταπόκριση είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Όσοι ακούνε το νέο (οι περισσότεροι για πρώτη φορά), ψάχνουν τρόπους για να βοηθήσουν, υπογράφουν, διαδίδουν το κείμενο υπογραφών και κυρίως μιλούν με τα καλύτερα λόγια για τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό, τους «δικούς τους ανθρώπους».

Η επιτροπή μας συμμετείχε με χαιρετισμό στη συνέλευση εργαζομένων του νοσοκομείου, δηλώνοντας ότι θα στηρίξει με κάθε τρόπο τον αγώνα τους. Ήδη σε συνεργασία με το σωματείο έχει οργανώσει κοινές εξορμήσεις ενημέρωσης στο νοσοκομείο, με κορυφαία μέρα δράσης την 1η Ιούνη. Αντίστοιχες εξορμήσεις έχουν γίνει και στο νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός», αλλά και στη γειτονιά. Μετά από όλες αυτές τις κινητοποιήσεις και τη μεγάλη ανταπόκρι-

ση του κόσμου, η επιτροπή μας καλεί σε συνέλευση-εκδήλωση τους κατοίκους στο πάρκο ΚΑΠΑΨ που βρίσκεται στους Άνω Αμπελόκηπους, την Τετάρτη 8 Ιούνη. Εκεί όλοι μαζί μπορούμε να συζητήσουμε για τη δημόσια υγεία, για τον αγώνα ενάντια στην κατάργηση του νοσοκομείου μας, αλλά και για ό,τι άλλο απασχολεί τον καθένα και την καθεμιά μας. Καιρός να μεταφέρουμε τον ενθουσιασμό της πλατείας Συντάγματος και στις γειτονιές μας, συμμετέχοντας σε όσα συμβαίνουν στην περιοχή μας και παίρνοντας την κατάσταση στα χέρια μας.


εργατικά • 5

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 1 Ιούνη 2011

Εκλογές στην ΕΣΗΕΑ

Η νίκη της Αριστεράς δημιουργεί νέες ευθύνες

Της Κατερίνας Παρδάλη

Σ 

ε μια περίοδο απόλυτα κρίσιμη, με το λεπίδι των «ατομικών συμβάσεων» πάνω από τα κεφάλια των δημοσιογράφων, πραγματοποιήθηκαν οι εκλογές στην ΕΣΗΕΑ. Πρώτη δύναμη αναδείχθηκε η «Συσπείρωση» (το πλατύ μετωπικό σχήμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, όπου συμμετέχει και η ΔΕΑ), με 634 ψήφους και 2 έδρες. Πρόκειται για μια σημαντική πολιτική επιτυχία μέσα στις συγκεκριμένες συνθήκες, γιατί στο χώρο τις «Συσπείρωσης» μεταφέρθηκε η διάσπαση του ΣΥΝ, αφού τα στελέχη του Δη.Αρι πήραν την πρωτοβουλία για τη συγκρότηση της «Δημοσιογραφικής Μεταρρύθμισης» που (έχοντας τη στήριξη επιφανών στελεχών του ΔΟΛ και του Αλαφούζου) συγκέντρωσε 326 ψήφους και 1 έδρα.

Συσπείρωση Το πιο κρίσιμο όμως ήταν ότι η «Συσπείρωση» κράτησε το χαρακτήρα της μαζικής-πλειοψηφικής παράταξης μέσα από μια περίοδο με πολλές χαμένες μάχες (στο «Βήμα», στον Σκάι, στο Star, στην «Απογευματινή» κ.λπ.). Αυτό έγινε εφικτό μόνο γιατί ένα πλατύ κομμάτι των εργαζόμενων δημοσιογράφων κατόρθωσε να διακρίνει τη διαφορά ανάμεσα στη «Συσπείρωση» και τους υπονομευτές κάθε αγωνιστικής γραμμής μέσα στο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, μόνο γιατί ένα πλατύ κομμάτι ψήφισε τελικά τη δύναμη που στάθηκε δίπλα του στους αγώνες, που πήρε την ευθύνη για συγκεκριμένη γραμμή και τακτική με στόχο την οργάνωση της αντίστασης και όχι με γενικόλογες δημαγωγίας με στόχο τις ψήφους στην επόμενη κάλπη. Ακριβώς αντίστροφη ήταν η πορεία της πλειοψηφούσας στο προηγούμενο ΔΣ παράταξης της Δεξιάς. Η παράταξη Σόμπολου γκρεμίστηκε στους 504 ψήφους και στις 2 έδρες, με μια εκπροσώπηση πλέον που δημιουργεί ευθέως το ερώτημα της βιωσιμότητάς της ως ανεξάρτητης δύναμης στο συνδικαλιστικό χώρο των ΜΜΕ. Ενισχυμένη ελαφρώς βγήκε η παράταξη του «παλαιού ΠΑΣΟΚ» (ΚΕΔ του

Δ. Τσαλαπάτη) που έδωσε τη μάχη να κερδίσει την εμπιστοσύνη των εργοδοτών με κεντρικό σύνθημα «Όχι στις τυφλές απεργίες», με 384 ψήφους και 2 έδρες, μέσα από το ευνοϊκό παιχνίδι της απλής αναλογικής.

Ευθύνες Ενισχυμένο βγήκε και το ΚΚΕ, αφού η «Δημοσιογραφική Συνεργασία» με 445 ψήφους επιστρέφει στις 2 έδρες μετά τη διάσπαση της «Μαχόμενης Δημοσιογραφίας», αλλά μέσα από μια αμφιλεγόμενη συμμαχία με τον Γ. Φιλιππάκη του Alter που εκλέγεται στο ΔΣ της Ένωσης. Οι «Μαχόμενοι Δημοσιογράφοι» (Ν. Νταουντάκη) κράτησαν την έδρα τους (290 ψήφους), ενώ εκτός ΔΣ έμεινε η παράταξη του κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ με 211 ψήφους (!). Ο χώρος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ διατήρησε τις δυνάμεις του (παρά τη σχετική αύξηση της αποχής, που πάντως αποδείχθηκε μικρότερη της αναμενόμενης…) και για πρώτη φορά αποκτά με 294 ψήφους 1 έδρα στο ΔΣ. Πρόκειται για πολύ θετική εξέλιξη (αφού την προηγούμενη φορά ανάλογος αριθμός αριστερών ψήφων είχε «εξαερωθεί») και φέρνει αυτούς τους συναδέλφους-ισσες μπροστά στα καθήκοντα της συγκεκριμένης πολιτικής.

Καθήκοντα Στο νέο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ προκύπτει το επείγον καθήκον της συγκρότησης σε σώμα, ώστε να αντιμετωπιστούν αμέσως οι προκλήσεις των εργοδοτών και να διεκδικηθεί αξιοπρεπής Συλλογική Σύμβαση Εργασίας. Η «Συσπείρωση» έχει προεκλογικά δεσμευτεί για αντιπροσωπευτικό προεδρείο και αυτή θα είναι η πρότασή της. Σημειώνουμε πάντως ότι στο νέο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ τα 7 στα 11 μέλη δηλώνουν την –με όποιον τρόπο– ένταξή τους στην Αριστερά. Και οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους, γιατί το επιβάλουν οι συνθήκες, αλλά γιατί επίσης τελείωσαν πλέον τα «άλλοθι». Κομβικό ρόλο στο ζήτημα αυτό θα έχουν οι δυνάμεις του ΚΚΕ που, αν επιμείνουν στην τακτική «εμείς-εμείς, οι μόνοι συνεπείς», είναι πιθανόν να οδηγηθεί και πάλι η Ένωση σε γραφειοκρατικό αδιέξοδο.

νέα από τους εργατικούς χώρους Εκλογές στο «Γεννηματάς»

Το τελευταίο δεκαήμερο του Μάη έγιναν οι εκλογές για την ανάδειξη ΔΣ στο Σωματείο Εργαζομένων του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Αθηνών Γ. Γεννηματάς. Τα αποτελέσματα είναι ελπιδοφόρα για τη ριζοσπαστική Αριστερά. Η Κίνηση Αντίστασης, το ενωτικό σχήμα της Αριστερής Κίνησης Υγειονομικών που υποστηρίζει η ΔΕΑ και της Ταξικής Πορείας που υποστηρίζεται από το ΚΚΕΜΛ, κατόρθωσε να κερδίσει 1 έδρα, παίρνοντας 37 ψήφους. Στις εκλογές του 2009 η Ταξική Πορεία είχε κατέβει μόνη της και είχε πάρει 16 ψήφους. Το σχήμα αυτό ήταν μια πρώτη απάντηση στην αντιδραστική στάση της Αυτόνομης Παρέμβασης (ΣΥΝ) που συνεργάστηκε με την ΠΑΣΚΕ και, παρότι διατήρησαν τις 7 έδρες στο ΔΣ, χάσανε 43 ψήφους, παίρνοντας 468 από 511. Η ΔΑΚΕ έχασε 1 έδρα από τις 3 που είχε και πήρε 142 ψήφους από 265. Τα αποτελέσματα για την Αριστερά μπορούσαν να είναι ακόμη καλύτερα, αλλά εκτός από τη στάση της Αυτόνομης Παρέμβασης είχαμε και την αρνητική στάση για ενότητα στη δράση και της ΕΣΑΚ (ΚΚΕ) που δεν κατόρθωσε να εισπράξει τη φθορά των ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ. Η ΕΣΑΚ έχασε 12 ψήφους, παίρνοντας 220 από 232, διατηρώντας τις 3 έδρες της. Έτσι πέρα από τις ψήφους που κέρδισε η Κίνηση Αντίστασης, σημαντική ήταν η αύξηση της αποχής. Ψήφισαν 952, 116 λιγότεροι από το 2009 (1.068).

Εκδήλωση για την κρίση

Εκδήλωση με θέμα «Οικονομική κρίση και ο ρόλος των τραπεζών» διοργανώνει ο Σύλλογος Εργαζομένων στην ΕΘΝΟDATA. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 8 Ιούνη, στην αίθουσα του Συλλόγου Υπαλλήλων Τραπέζης της Ελλάδος, Σίνα 16, ισόγειο, στις 18.30.

Απεργία Wind

Την Τετάρτη και Πέμπτη 18 και 19 Μάη έγινε η 48ωρη απεργία στη Wind, σαν αντίδραση στις απολύσεις και τις συναινετικές αποχωρήσεις που γίνονται εκεί το τελευταίο διάστημα. Το σωματείο είχε καλέσει σύσκεψη σωματείων τη Δευτέρα 16/5. Για την απεργία υπήρχε απεργιακή φρουρά τουλάχιστον στα δύο κεντρικά κτίρια στην Αθήνα, η οποία ειδικά στο κτίριο της Λεωφόρου Αθηνών αποδείχθηκε ότι δεν χρειαζόταν. Οι εργαζόμενοι συμμετείχαν μαζικά στην απεργία, δείχνοντας ότι μπορούν να σταματήσουν την εργοδοτική αυθαιρεσία.

Επιμέλεια: Θοδωρής Πατσατζής

Όχι στις απολύσεις

Μια πολύ σημαντική απόφαση πήρε το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αργυρούπολης – Ελληνικού. Κόντρα στις προθέσεις της κυβέρνησης, του μνημονίου και του Καλλικράτη για μαζικές απολύσεις συμβασιούχων, το ΔΣ αποφάσισε να μη γίνει καμιά απόλυση συμβασιούχου στο δήμο. Άλλωστε το αντίθετο θα προξενούσε την παράλυση της λειτουργίας του δήμου. Για να είναι πετυχημένο βήμα η συγκεκριμένη απόφαση, χρειάζεται ο δήμος να στηρίξει τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων του κλάδου και να οργανώσει και ο ίδιος κινητοποιήσεις, καλώντας τους δημότες της περιοχής σε αγώνα, ώστε να μην περάσουν τα μέτρα της κυβέρνησης.

Φύλακες Πανεπιστημίου Κρήτης

Δεκατρείς φύλακες του Πανεπιστημίου Κρήτης πρόκειται να χάσουν τη δουλειά τους, μόλις λήξει η σύμβαση εργασίας τους, στα τέλη Ιουνίου. Οι φύλακες, 5 στο Ρέθυμνο και 8 στο Ηράκλειο, εργάζονται με τη δεύτερη κατά σειρά σύμβαση, παραμένουν απλήρωτοι για το μεγαλύτερο διάστημα της 18μηνης εργασίας τους και πρόκειται να αντικατασταθούν από εταιρεία security. Ανακοίνωση συμπαράστασης στους 13 φύλακες και καταγγελία της εκχώρησης της φύλαξης ενός δημοκρατικού χώρου ασύλου σε μια επιχείρηση του ιδιωτικού τομέα έχει εκδώσει η ΕΛΜΕ Ρεθύμνου.

Συνέδριο ΠΟΠΟΚΠ

Εμφανής φθορά της ΠΑΣΚΕ Του Χρήστου Βαγενά, εργαζόμενου στον ΟΑΕΕ

Στις 19 και 20 Μάη πραγματοποιήθηκε το 27ο Ετήσιο Τακτικό Συνέδριο της ΠΟΠΟΚΠ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Προσωπικού Οργανισμών Κοινωνικής Πολιτικής). Περίπου 150 σύνεδροι παρακολούθησαν τις διεργασίες του συνεδρίου. Οι διαδικασίες του, πέρα από κάποια στοιχεία για την άσχημη κατάσταση των Ασφαλιστικών Ταμείων και τη χειροτέρευση των ασφαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων μας, δεν έδωσαν καταλυτική ώθηση για κινητοποιήσεις στον κλάδο λόγω της αρνητικής στάσης της ηγεσίας της ΠΑΣΚΕ. Η ΠΑΣΚΕ ελέγχει πάνω από το 60% των συνέδρων και δεν θέλει σε καμία περίπτωση να συγκρουστεί με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και δήλωσε αδυναμία στο να προτείνει οτιδήποτε και στο να οργανώσει οποιαδήποτε μορφή αγώνα! Αυτό την οδήγησε στο να έχει μια μικρή φθορά στην ψηφοφορία του απολογισμού-προγραμματισμού (ΝΑΙ: 56%, ΟΧΙ: 41%). Αξιοσημείωτη ήταν η τοποθέτηση

συνέδρου, που προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ, ο οποίος έθεσε ως ζήτημα τη μάχη για την ανατροπή της κυβέρνησης.

Αριστερή Κίνηση Ως νεοσύστατη «Αριστερή Κίνηση Ασφαλιστικών Ταμείων» κατηγορήσαμε την ΠΑΣΚΕ για συνενοχή στα μέτρα του Μνημονίου και προτείναμε συγκεκριμένες κινητοποιήσεις, που δεν έγιναν αποδεκτές. Αποδοκιμάσαμε την υφυπουργό Κοινωνικών Ασφαλίσεων, όταν έλαβε το λόγο να μιλήσει σαν εκπρόσωπος της κυβέρνησης, η οποία, όπως και η ηγεσία της ΠΑΣΚΕ, επιμέρισε την ευθύνη για την κατάσταση των

Ασφαλιστικών Ταμείων και την κρίση σε όλους: κόμματα, συνδικάτα, εργαζόμενους! Δυστυχώς το ΠΑΜΕ, για άλλη μια φορά, δεν συνεργάστηκε στο να οργανώσουμε μια δυναμικότερη διαμαρτυρία απέναντι στην κυβερνητική πολιτική και γι’ αυτό μπόρεσε η υφυπουργός να τοποθετηθεί, έστω και με πολλά προβλήματα. Στα θετικά του συνεδρίου ήταν η υιοθέτηση ψηφίσματος που καταδικάζει τις ρατσιστικές επιθέσεις της Χρυσής Αυγής και η εμφάνιση της «Αριστερής Κίνησης Ασφαλιστικών Ταμείων», σαν μαχητικής και οργανωμένης παράταξης στο χώρο.


6

• κίνημα

Πανελλαδική Συνδιάσκεψη ΣΥΡΙΖΑ

Πολιτικές προϋποθέσεις, συμμετοχή στους αγώνες

Σ 

ε εξέλιξη βρίσκονται οι διεργασίες στον ΣΥΡΙΖΑ με στόχο την προετοιμασία της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης (ΠΣ). Στη σχετική συνδιάσκεψη της ΚΠΕ του ΣΥΝ, ο Αλ. Τσίπρας δήλωσε: «…να φτιάξουμε έναν άλλο ΣΥΡΙΖΑ. Ανοιχτό στον κόσμο του ΠΑΣΟΚ… αλλά και σε πολίτες που μπορεί να βρέθηκαν στην κάλπη της ΝΔ». Πρόκειται για μια πολύ πιο «χαλαρή» περιγραφή του ΣΥΡΙΖΑ που, μέχρι σήμερα, προσδιοριζόταν ως ενωτικό εγχείρημα της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Αυτή η χαλαρότητα προειδοποιεί ότι η ηγεσία του ΣΥΝ αντιλαμβάνεται στις συγκεκριμένες συνθήκες τον ΣΥΡΙΖΑ περισσότερο ως εκλογικό σχήμα παρά ως πολιτικό όργανο μάχης για την ανατροπή της κυβέρνησης και του μνημονίου. Ανάλογη ανησυχία προκαλούν άλλα τμήματα της πολιτικής ομιλίας του Αλ.Τσίπρα, όπου περίσσεψαν οι αναφορές σε «δημοκρατικό έλλειμμα», σε «μείζονα πολιτική κρίση», σε «δημοψηφίσματα», χωρίς όμως το απαραίτητο συστατικό της πολιτικής μάχης μέσα στο κίνημα, στα συνδικάτα, στο λαό, που πάντα αποτελούσε την «ψυχή» των εκτιμήσεων της Αριστεράς. Επιβεβαίωσε έτσι –τουλάχιστον για εμάς– την άποψη ότι η ηγεσία του ΣΥΝ προσανατολίζεται σε μια εκλογοκεντρική αντιμετώπιση της περιόδου. Λίγο-πολύ αυτή ήταν και η κριτική του Αριστερού Ρεύματος. Ο Π.Λαφαζάνης πρότεινε σκληρή απόρριψη των εκβιασμών του χρέους και του ευρώ, «συμπαράταξη της Αριστεράς», με προοπτική μια «προοδευτική κυβέρνηση» που θα μπορεί να αντιμετωπίσει την κρίση του χρέους. Σε κάθε περίπτωση αυτά σημαίνουν ότι τα ζητήματα της πολιτικής γραμμής παραμένουν ανοιχτά και θα κριθούν στην ΠΣ. Το δεύτερο σκέλος των συζητήσεων αφορά την οργανωτική συγκρότηση. Η ΔΕΑ έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι υποστηρίζει τη δημοκρατική εμβάθυνση του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό σημαίνει τη συμφωνία για την πραγματική συγκρότηση των τοπικών και κλαδικών επιτροπών. Τη συμφωνία για τον αποφασιστικό χαρακτήρα της ΠΣ και κατά συνέπεια την αποδοχή της εκλογής ή της ανάδειξης αντιπροσώπων με αποφασιστικές αρμοδιότητες. Τη συμφωνία, επίσης, για τη διατήρηση της αυτοτέλειας και της διακριτότητας των οργανώσεων που συμμετέχουν στον ΣΥΡΙΖΑ και που θα πρέπει να έχουν στην ΠΣ τη δυνατότητα να υποστηρίξουν τις απόψεις τους… Δεν συμφωνούμε με τις προσπάθειες μιας –τάχα– κατοχύρωσης δημοκρατίας, μέσα από υπερπολύπλοκα σχέδια «ποσοστώσεων» (μεταξύ οργανωμένων-ανένταχτων, ανδρών-γυναικών κ.λπ.). Πρόκειται για εγκεφαλικά κατασκευάσματα που δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστούν στην πραγματική ζωή του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ. Οι δυνάμεις του ΑΝΑΣΑ που στηρίζουν τέτοιες απόψεις (πρακτικά πλέον μόνον η ΑΚΟΑ και κάποιοι ανένταχτοι-ες στη Γραμματεία), πρέπει να δώσουν μεγαλύτερο βάρος στην πολιτική, στην εμπλοκή του ΣΥΡΙΖΑ με τους αγώνες και στην αυθεντική έκφραση του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ στην κρίσιμη ΠΣ.

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 1 Ιούνη 2011

Σύσκεψη του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων

Θετικός απολογισμός Της Μαρίας Μπολαρη

Τ 

η συγκρότηση πλατιάς επιτροπής με το όνομα «Δεν χρωστάμε-Δεν πουλάμε-Δεν πληρώνουμε», τη διεκδίκηση γενικής απεργίας άμεσα, τη συμμετοχή και την παρέμβαση στις διαδικασίες της πλατείας Συντάγματος αποφάσισε η μαζική σύσκεψη που έγινε στις 28/5 στο Πολυτεχνείο, με πρωτοβουλία του Συντονισμού των Πρωτοβάθμιων Σωματείων και συνδιοργανώθηκε από το Δίκτυο Συνδικαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ. Η σύσκεψη καλέστηκε με στόχο τη μαχητική αντιμετώπιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, του νέου πακέτου «σοκ και δέος» κυβέρνησης-τρόικαςεργοδοσίας. Το πλατύ κάλεσμα σε ομοσπονδίες, σωματεία, επιτροπές αγώνα «Δεν πληρώνω», συνελεύσεις εργαζομένων και κατοίκων αντιστοιχούσε στην ανάγκη συντονισμού, αλλά και εκτίμηση των διεργασιών που εξελίσσονται στο εργατικό κίνημα και γενικότερα. Η συμμετοχή ξεπέρασε τα τριακόσια άτομα και αντιπροσώπευε όλους τους παραπάνω χώρους. Έντονη ήταν η παρουσία εργαζομένων στις ΔΕΚΟ, τα νοσοκομεία, τους δήμους, την εκπαίδευση, τα λιμάνια. Σημαντική ήταν η απόφαση της ΠΟΕ-ΟΤΑ να συμμετέχει στο συντονισμό, αλλά και η ανακοίνωσή της με την οποία καλεί όλους τους εργαζόμενους σε ενωτικούς και μαζικούς αγώνες για την ανατροπή του μνημονίου και των πολιτικών της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ. Η συζήτηση, που ήταν πολύ ζωντανή, εκτός από το πολιτικό πλαίσιο επικεντρώθηκε σε δύο ζητήματα: Στις συγκεντρώσεις του Συντάγματος και στις πρωτοβουλίες εκείνες που θα υποχρεώσουν τις ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στο κάλεσμα άμεσης γενικής απεργίας.

Για το Σύνταγμα αποφασίστηκε καθημερινή παρουσία και παρέμβαση και η σύνδεση των εκεί διαδικασιών με τις απεργιακές κινητοποιήσεις. Για τη γενική απεργία αποφασίστηκε οι προσπάθειες να επικεντρωθούν στις 9/6 ή στις 15/6 και στο ενδιάμεσο να στηριχθούν οι απεργίες που βρίσκονται σε εξέλιξη σε ΔΕΚΟ, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, λιμάνια. Στη συζήτηση δεν έλειψαν οι αντιπαραθέσεις με πιο έντονη αυτή για την αντιμετώπιση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, που αποτυπώθηκε στο αν ή πώς συμμετέ-

χουμε στο συλλαλητήριο που έχουν κηρύξει ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στις 4/6. Νομίζουμε ότι οι διαδικασίες που έβαλε μπροστά ο συντονισμός, τα αιτήματα, αλλά και η διεκδίκηση του κόσμου της βάσης των συνδικάτων, αν όλοι επιμείνουμε, μπορούν να διευκολύνουν το ξεδίπλωμα της μαχητικής αντίστασης και της αντιμετώπισης των συνδικαλιστικών ηγεσιών. Κρατώντας τα θετικά αποτελέσματα της σύσκεψης, θα προχωρήσουμε. Στη ΔΕΑ θα συνεχίσουμε σε αυτή την κατεύθυνση σε σωματεία και Επιτροπές Αγώνα, δίνοντας όλες τις δυνάμεις μας.

Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής

Ενότητα δράσης, συμπαράταξη της Αριστεράς Του Σωτήρη Μάρταλη

Σ 

ημαντική πρωτοβουλία συναντήσεων με όλες τις συγκροτημένες δυνάμεις της Αριστεράς πήρε το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής. Με στόχο τη διερεύνηση των προϋποθέσεων και δυνατοτήτων για τη συγκρότηση ενός πλατιού, κοινωνικού και πολιτικού μετώπου με στόχο να φύγει η κυβέρνηση, η Τρόικα και το Μνημόνιο και να ανατραπούν οι πολιτικές τους. Κεντρικοί ά��ονες της συζήτησης που προτείνεται στις συναντήσεις είναι η διερεύνηση μιας κοινής τοποθέτησης για το δημόσιο χρέος, το Σύμφωνο για το ευρώ και γενικότερα για την ΕΕ. Η διερεύνηση μιας κοινής τοποθέτησης για αποτελεσματικούς τρόπους πάλης σε κοινωνικό και συνδικαλιστικό επίπεδο. Η εκλογική συμπαράταξη όλης της Αριστεράς στα πλαίσια μιας ευρύτερης μετωπικής αντιμετώπισης της συγκυρίας της κρίσης.

Συναντήσεις πραγματοποιήθηκαν μέχρι στιγμής με την Αντιεξουσιαστική Κίνηση, την ΑΡΑΝ, την ΑΡΑΣ, το ΔΗΚΚΙ, τους Ενεργούς Πολίτες και το ΝΑΡ. Συνομολογήθηκε (σχεδόν σε όλες τις συναντήσεις) η εκτίμηση για την αναγκαιότητα ενός πλατιού κοινωνικού μετώπου για την ανατροπή των μέτρων και της κυβέρνησης. Σε ό,τι αφορά την εκλογική συμπαράταξη τέθηκαν, από ορισμένες συλλογικότητες, προϋποθέσεις για τα ζητήματα αντιμετώπισης του χρέους και της ΕΕ.

Η πρωτοβουλία αυτή του ΜΑΑ θα συνεχιστεί και με τις άλλες οργανώσεις και κόμματα. Σε μια περίοδο που καθορίζεται από το ξέσπασμα οργής και αγανάκτησης δίκαια το ΜΑΑ θεωρείται ότι πρωτοστάτησε στην δημιουργία δυναμικής προς την κατεύθυνση του κινήματος των «αγανακτισμένων» στις πλατείες, αν και αυτή η δυναμική τροφοδοτήθηκε ιδιαίτερα από την ισπανική εμπειρία. Το ΜΑΑ συμμετείχε από την πρώτη στιγμή στις 25 Μάη, με ένα τεράστιο πανό στα ισπανικά που συνομιλούσε με τους συγκεντρωμένους της πλατείας

Puerta Del Sol της Μαδρίτης και δήλωνε: «Είμαστε ξύπνιοι. Τι ώρα είναι; Ώρα να φύγουν» με υπογραφή Μέτωπο. Αυτό το πανό επιδίωκε να δώσει διεθνιστική νότα στη συγκέντρωση και έγινε επίκεντρο συζητήσεων και ζυμώσεων. Με την καθημερινή παρουσία οι δυνάμεις του ΜΑΑ υποστηρίζουν την πολιτική στόχευση του κινήματος, προβάλλοντας ότι θα παραμείνουμε μέχρι να τους διώξουμε, επικεντρώνοντας στην ανατροπή της κυβέρνησης και των μέτρων της Τρόικας, μαζί με το «Δεν χρωστάμε-Δεν πουλάμεΔεν πληρώνουμε».


κίνημα •

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 1 Ιούνη 2011

7

H αγανάκτηση να γίνει δύναμη Να οργανώσουμε τη δράση μας σε κάθε εργατικό χώρο, σχολή, γειτονιά δήλωση: «Ξυπνήσαμε». Όποιος δεν πιστεύει ότι είναι καλό νέο το γεγονός ότι χιλιάδες άνθρωποι πιστεύουν ότι ξύπνησαν, τότε μάλλον κοιμάται και συνεχίζει να ονειρεύεται «καθαρά» κινήματα. Όλα τα προβλήματα που κουβαλάει το νέο αυτό κίνημα, ανεξάρτητα από το πόσο θα κρατήσει, είναι καλοδεχούμενα. Το ζητούμενο είναι να τα λύσουμε.

Των Κατερίνας Σεργίδου, Γρηγόρη Δεμέστιχα

Η

πλατεία ήταν γεμάτη... και συνεχίζει να είναι γεμάτη από την Τετάρτη 25 Μάη. Οι idignados, που κατέλαβαν τις πλατείες και τους δρόμους της Ισπανίας, έγιναν οι «αγανακτισμένοι» στην Ελλάδα, πλημμυρίζοντας καθημερινά το Σύνταγμα, αλλά και άλλες πόλεις της χώρας. Οι εικόνες από τις πρωτοφανείς αυτές κινητοποιήσεις έχουν κάνει το γύρο του κόσμου και είναι πραγματικά εντυπωσιακές. Γι’ αυτές τις συγκεντρώσεις πολλά και κυρίως διαφορετικά έχουν ειπωθεί και γραφτεί. Ξεκινώντας από την Αριστερά, οι αντιδράσεις κινούνται από την απόλυτη «υπόκλιση» σε κάθε έκφραση του κινήματος και κορώνες του τύπου «εμείς το είχαμε προβλέψει», μέχρι την υποτίμηση και τα φοβικά σύνδρομα απέναντι στο αυθόρμητο κίνημα. Στην άλλη όχθη, το σύστημα και τα ΜΜΕ, φοβούμενοι το ανεξέλεγκτο κίνημα, επιμένουν να λένε στον κόσμο ότι το κίνημα αυτό είναι απολίτικο, ειρηνικό, ακομμάτιστο και αχρωμάτιστο. Πώς γεννήθηκε αυτό το κίνημα Τα ΜΜΕ, μέρος της Αριστεράς, αλλά και ο ίδιος ο κόσμος θεωρεί ότι αυτό το κίνημα δημιουργήθηκε αυθόρμητα, μέσα από το διαδίκτυο και κυρίως μέσα από το facebook. Είναι αλήθεια ότι τον τελευταίο καιρό οι άνθρωποι έχουν ανακαλύψει καινούριες μορφές επικοινωνίας, θέλοντας, και σωστά, να ξεφύγουν από τον «κατευθυνόμενο λόγο» της τηλεόρασης. Ακόμα και αν η πλειοψηφία της κοινωνίας δεν θα πει ποτέ τη φράση «τα ΜΜΕ είναι μηχανισμός προπαγάνδας του αστικού κράτους», ξέρει πως, όταν ο Πρετεντέρης διαφημίζει το κίνημα του Συντάγματος, κάτι δεν πάει καλά. Το facebook βοήθησε αρκετά στο να διαδοθεί το γεγονός. Όμως δεν έφτανε από μόνο του. Τα ΜΜΕ όλες τις μέρες, αλλά ιδιαίτερα την προηγούμενη της Τε-

τάρτης καλούσαν τον κόσμο να κατέβει μαζικά στο δρόμο, θέλοντας να προλάβουν την Αριστερά. Χρειάζεται να θυμόμαστε και να θυμίζουμε ότι αυτοί οι ίδιοι που τώρα χαϊδεύουν το κίνημα, είναι αυτοί που ρίχνουν λάσπη στις απεργίες και τις καταλήψεις, αυτοί που δικαιολογούν την αστυνομική βία και καλλιεργούν τον κοινωνικό αυτοματισμό. Το Σύνταγμα επίσης δεν οφείλεται σε μια καλή ιδέα που μπορεί να είχαν κάποιοι. Όσο και αν πολλοί έλεγαν από καιρό «να καταλάβουμε την πλατεία του Συντάγματος», αν δεν είχε προηγηθεί το εντυπωσιακό κίνημα των Ισπανών, το πιο πιθανόν είναι ότι αυτή η κατάληψη θα αργούσε περισσότερο. Γιατί τα κινήματα δεν βγαίνουν ποτέ κατά παραγγελία. Και αν βγουν, τότε δεν είναι κινήματα.

Ποιοι είναι οι «υποκινητές» Προσπερνώντας όμως την εύκολη εξήγηση περί facebook, χρειάζεται να ψάξουμε πιο βαθιά. Οι πραγματικές αιτίες, που θα έβγαζαν τον κόσμο στο δρόμο αργά ή γρήγορα, είναι προφανώς η πρωτοφανής επίθεση που βιώνει. Η κοινωνία εδώ και καιρό είναι ένα καζάνι που βράζει, έτοιμο να εκραγεί. Όσο και αν θέλουν να το κρύβουν οι Πρετεντέρηδες, στοιχεία αυτής της δυναμικής είδαμε πολλές φορές

στο πρόσφατο παρελθόν. Στις μεγάλες απεργιακές συγκεντρώσεις, όπως ήταν η περσινή στις 5 Μάη, αλλά και πιο πρόσφατα στις 23 Φλεβάρη, στα οργισμένα μπλοκ των εργαζομένων της ΔΕΗ, των συμβασιούχων, των συγκοινωνιών, των γιατρών κ.λπ., αλλά και στη μεγάλη αποδοχή που είχαν τα κινήματα ανυπακοής όπως το «Δεν πληρώνω». Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η χώρα το Δεκέμβρη του 2008 συνταράχτηκε από τη μεγαλειώδη εξέγερση εκατοντάδων χιλιάδων νεολαίων. Αυτή είναι η δύναμη που έχει οδηγήσει σε πολιτική κρίση το σύστημα, που δεν αφήνει την κυβέρνηση να ολοκληρώσει τις «μεταρρυθμίσεις» της, που αναγκάζει το πολιτικό σύστημα να αναζητεί λύσεις συναίνεσης.

Γιατί αυτή η μορφή; Γιατί ο κόσμος δεν επέλεξε και αυτή τη φορά τις κλασικές μορφές πάλης και διαμαρτυρίας; Επειδή τα συνδικάτα και η Αριστερά δεν στέκονται στο ύψος των περιστάσεων. Οι γραφειοκράτες εδώ και χρόνια οργανώνουν τυπικά τις απεργιακές συγκεντρώσεις. Ακόμα χειρότερα δεν καλύπτουν τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα και υπογράφουν συμβάσεις ντροπής. Δεν οργανώνουν αγώνες, αλλά επαναπαύονται πάνω στα προνόμιά τους, προσπαθώντας να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα. Με λίγα λόγια έχουν γίνει κομμάτι του προβλήματος.

Από την άλλη ένα μέρος της Αριστεράς διακατέχεται από το άγχος των «ρεαλιστικών προτάσεων» εντός της αντοχής του συστήματος, ενώ άλλα της κομμάτια, αν και αγωνιστικά, κρύβονται πίσω από καθαρούτσικα -τάχα- αντικαπιταλιστικά «πλαίσια», αρνούμενοι πεισματικά (παρά τις αντίθετες διαθέσεις του κόσμου) την αναγκαιότητα δράσης μέσα στο κίνημα. Έτσι καταλήγουμε (άλλοτε σωστά και άλλοτε λανθασμένα) ο κόσμος να μην εμπιστεύεται κανένα και να θεωρεί την Αριστερά και τα συνδικάτα κομμάτι του πολιτικού συστήματος. Αυτή η κατάσταση, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι πολλοί εργαζόμενοι (ενοικιασμένοι, συμβασιούχοι, μερικής απασχόλησης) ούτως ή άλλως δεν μπορούν να απεργήσουν, τους οδηγεί στο να αναζητούν άλλους τρόπους, που φαίνονται πιο εύκολοι, πιο δημιουργικοί, πιο καινούριοι.

Καλοδεχούμενα προβλήματα Πολλά «αρνητικά» μπορεί να βρει κανείς στο Σύνταγμα. Απολίτικα και σεξιστικά συνθήματα, αρκετές ελληνικές σημαίες και απόψεις περί ενότητας όλων των Ελλήνων. Πρόκειται για χαρακτηριστικά που εύκολα μπορεί να εκμεταλλευτεί η δεξιά και η ακροδεξιά. Πλάι σε αυτά όμως υπάρχει και μια μαζική

Ας αρχίσουμε, μεταφέροντας το κλίμα της πλατείας Συντάγματος στους εργασιακούς χώρους, στα πανεπιστήμια, στις γειτονιές. Τώρα είναι η ώρα η Αριστερά, τα σωματεία, οι επιτροπές αγώνα να οργανώσουν συνελεύσεις και συζητήσεις που θα δίνουν χώρο και λόγο στον καθένα. Ταυτόχρονα να βρούμε τρόπους να συνδεθούμε με τον κόσμο του Συντάγματος. Όλη αυτή η διάθεση μπορεί να γίνει δύναμη σε κάθε χώρο. Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει ή δεν ξέρουν ότι «παίρνω την κατάσταση στα χέρια μου» σημαίνει απεργώ, αποφασίζω, συμμετέχω εκεί που σπουδάζω, εκεί που δουλεύω, εκεί που ζω. Να μεταφέρουμε παντού το αίτημα για γενική απεργία. Κυρίως όμως, αν κάτι έχει να προσφέρει η Αριστερά είναι ιδέες, στόχους και όνομα στα πράγματα. Είμαστε αγανακτισμένοι όχι γενικά, αλλά πολύ συγκεκριμένα με τα αφεντικά. Αυτοί είναι οι πραγματικοί κλέφτες και έχουν όνομα. Δεν λέγονται γενικά πολιτικοί. Λέγονται τραπεζίτες, εφοπλιστές και βιομήχανοι. Ποιος είναι ο στόχος μας; Η ανατροπή. Να διώξουμε την κυβέρνηση, το μνημόνιο και όσους συναινούν σε αυτή την πολιτική, αλλά και αυτούς που κερδίζουν από αυτή. Ποιοι είμαστε; Οι εργαζόμενοι που παράγουν τον πλούτο. Αυτοί που έχουν τη δύναμη να αλλάξουν την κοινωνία. Αν βρούμε τον τρόπο να ακούσουμε και να μας ακούσουν, τότε θα δούμε και τις κόκκινες σημαίες στις πλατείες. Τότε, πέρα από αγανακτισμένοι, θα γίνουμε και πολύ πιο επικίνδυνοι.

Η Λαϊκή Συνέλευση της πλατείας Συντάγματος

«Ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ» Παράλληλα με τη διαμαρτυρία των «Αγανακτισμένων» μπροστά από τη Βουλή, κάθε βράδυ πραγματοποιείται η Λαϊκή Συνέλευση της πλατείας Συντάγματος. Ξεκίνησε από την ανάγκη οργάνωσης όλων όσοι κατασκηνώνουν στην πλατεία και σταδιακά εξελίχθηκε σε μια ανοιχτή διαδικασία, όπου χιλιάδες άνθρωποι συζητούν δημοκρατικά και συνδιαμορφώνουν τις θέσεις και τις δράσεις της Συνέλευσης. Καθολική αποδοχή συναντούν προτάσεις που κάνουν λόγο για απεργιακό κάλεσμα προς όλους

τους εργασιακούς κλάδους, με παράλληλη μετάδοση του αιτήματος για «Άμεση Δημοκρατία» σε κάθε γειτονιά και σχολή. Όσο περνούν οι μέρες, γίνεται αντιληπτή από τους περισσότερους η ανάγκη για μια πιο δραστήρια συμμετοχή της Συνέλευσης στην οργή που εκφράζεται καθημερινά στο πάνω μέρος της πλατείας. Ο προσανατολισμός σε πιο πολιτικά αιτήματα (να φύγουν κυβέρνηση και τρόικα, διαγραφή του χρέους, προστασία των ανέργων, ίσα δικαιώματα για τους μετανάστες), τα οποία θα αποτυ-

πώνονται στη συνθηματολογία και τα πανό των «Αγανακτισμένων», είναι ένα ανοιχτό στοίχημα που καλούνται να φέρουν σε πέρας όσοι παίρνουν μέρος στη Συνέλευση. Η εντυπωσιακή συμμετοχή απλών ανθρώπων στην ανοιχτή διαδικασία της πλατείας δείχνει ξεκάθαρα την ανάγκη ενός κόσμου –αποκλεισμένου από το δημόσιο λόγο για χρόνια και οργισμένου από τα παραμύθια του Παπανδρέου για «μονόδρομους»– να αναζητήσει εναλλακτικές λύσεις απέναντι στη διάλυση της ζωής του. Στο

πνεύμα αυτό κινείται και το ψήφισμα της Λαïκής Συνέλευσης που μεταξύ άλλων αναφέρει:

«Εδώ και πολύ καιρό παίρνονται αποφάσεις για εμάς χωρίς εμάς. Είμαστε εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, νεολαίοι, που έχουμε έρθει στο Σύνταγμα για να παλέψουμε και να αγωνιστούμε για τις ζωές μας και το μέλλον μας. (…) Καλούμε όλους τους Αθηναίους, εργαζόμενους, ανέργους και νεολαία στο Σύνταγμα, και όλη την κοινωνία να γεμίσει τις πλατείες και να

πάρει τη ζωή στα χέρια της. (…) Καλούμε όλους τους εργαζόμενους, που θα απεργήσουν την επόμενη περίοδο, να καταλήγουν και να παραμένουν στο Σύνταγμα. Δεν θα φύγουμε από τις πλατείες, μέχρι να φύγουνε αυτοί που μας οδήγησαν εδώ: Κυβερνήσεις, τρόικα, τράπεζες, μνημόνια και όλοι όσοι μας εκμεταλλεύονται. Τους διαμηνύουμε ότι το χρέος δεν είναι δικό μας. Άμεση δημοκρατία τώρα. Ισότητα, δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια. Ο μόνος αγώνας που χάνεται, είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ!».


8

• κίνημα

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 1 Ιούνη 2011

Ταχρίρ - Ντελ Σολ - Σύνταγμα: Αγανακτισμ Το κίνημα των Indignados μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία για μια νέα φάση αντιπαράθεσης με τους καπιταλιστές στην Ευρώπη. Οι συγκρίσεις με το 1968 έχουν ήδη ξεκινήσει Μετά τη «γενιά του Σιάτλ», ζούμε την εμφάνιση της «γενιάς της Ταχρίρ» και μάλιστα μέσα στη δίνη της κρίσης. Όπως έλεγε ο Ντανιέλ Μπενσαΐντ: «Η αγανάκτηση είναι μια αρχή. Κάποιος πρώτα εξοργίζεται, μετά ξεσηκώνεται και μετά βλέπει τι θα κάνει».

Οι Ιndignados ε

Εκλογές Στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές στην Ισπανία αποτυπώθηκε η οργή ενάντια στην κυβέρνηση Θαπατέρο. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα έχασε 1,5 εκατομμύριο ψήφους και βρέθηκε από το 35% (του 2007) στο 28%, καταγράφωντας το χειρότερο αποτέλεσμά του μετά την πτώση του Φράνκο. Το δεξιό Λαϊκό Κόμμα επωφελήθηκε από τη συντριβή των Σοσιαλιστών και πήρε την πρωτιά, αλλά δεν σημείωσε το θρίαμβο που παρουσιάζουν τα ΜΜΕ. Η άνοδός του ήταν μόλις κατά 2 μονάδες. Την τρίτη θέση κατέλαβε η Ενωμένη Αριστερά (το μέτωπο του Ισπανικού ΚΚ), η οποία έλαβε 200.000 περισσότερες ψήφους από το 2007 και σημείωσε μια μικρή άνοδο από το 5,5% στο 6,3%. Αν και θεωρείται θετικό αποτέλεσμα, μετά από χρόνια υποχώρησης, το αποτέλεσμα είναι κατώτερο των περιστάσεων σε συνθήκες κατάρρευσης της σοσιαλδημοκρατίας. Το ΙΚΚ, για χρόνια δέσμιο μιας φιλικής προς τους Σοσιαλιστές τακτικής, δεν έχει καταφέρει ακόμα να εμπεδώσει την «αριστερή στροφή» και να προσφέρει μια πειστική εναλλακτική πρόταση στις πολιτικές λιτότητας. Η πιο μεγάλη επιτυχία για την Αριστερά ήταν το 25% του αριστερού, αυτονομιστικού μετώπου Bildu στη Χώρα των Βάσκων, που μετρούσε μόλις 2 βδομάδες ζωής και μέχρι την τελευταία στιγμή γινόταν προσπάθεια να αποκλειστεί από τις εκλογές ως πολιτική πτέρυγα της ΕΤΑ. Προφανώς το κίνημα των Indignados είναι πολύ νέο για να καθορίσει ένα εκλογικό αποτέλεσμα, το οποίο προδιαγραφόταν κάπως έτσι, αλλά αυτά τα αποτελέσματα, σε συνδυασμό με το ιστορικά υψηλό ποσοστό των λευκών και των άκυρων (το άθροισμά τους αγγίζει το 5%), έχουν σε ένα βαθμό τη «σφραγίδα» του. Η αποχή ξεπέρασε το 33% και έχουν δίκιο οι αναλυτές, όταν ισχυρίζονται πως στις τοπικές εκλογές αποτυπώθηκε η ίδια διάθεση που εκφράζουν οι πλατείες της Ισπανίας: Η κρίση του πολιτικού συστήματος και πολύ πιο έντονα η κρίση των δύο κομμάτων εξουσίας.

Του Πάνου Πέτρου

Τ 

ο γεγονός ότι αυτό το «νέο κίνημα» ξεκίνησε από την Ισπανία και εκεί πήρε τέτοια ένταση έχει διάφορες αιτίες. Το σίγουρο είναι πως δεν ήρθε «από το πουθενά». Στο κίνημα πρωτοστατεί η νεολαία. Στην Ισπανία, το 43% των κάτω των 25 ετών είναι άνεργοι, ενώ η πλειονότητα των νέων εργαζόμενων είναι συμβασιούχοι, επισφαλώς εργαζόμενοι «μερικής απασχόλησης», οι λεγόμενοι «πρεκάριοι». Είναι η γενιά «ΝΙ-ΝΙ» (ούτε-ούτε) όπως την αποκαλούν τα ΜΜΕ, η γενιά που «ούτε σπουδάζει, ούτε δουλεύει». Αυτή η γενιά βρέθηκε στους δρόμους, δηλώνοντας πως δεν έχει «ούτε σπίτι, ούτε δουλειά, ούτε σύνταξη... ούτε φόβο». Με αυτά τα λόγια εμφανίστηκε η συλλογικότητα «Νέοι χωρίς μέλλον» που κάλεσε σε διαδήλωση στις 7 Απρίλη. Προσδοκούσε μερικές εκατοντάδες, αλλά εμφανίστηκαν 5.000 διαδηλωτές. Η επιτυχία της 7ης Απρίλη οδήγησε στο κάλεσμα για μια νέα διαδήλωση στις 15 Μάη και στη διαδρομή προέκυψε η γνωστή πια ομάδα «Αληθινή Δημοκρατία Τώρα!». Για να κατανοήσουμε όμως γιατί πήρε τέτοια διάσταση το κίνημα των Indignados, χρειάζεται να δούμε και μια άλλη πραγματικότητα: το απόλυτο κενό αντίστασης που άφησαν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες. Στις 29 Σεπτέμβρη, η UGT και η CCOO οργάνωσαν γενική απεργία. Ήταν η πρώτη μετά από 8 χρόνια «κοινωνικού διαλόγου» και η συμμετοχή ήταν συγκλονιστική. Τότε οι προσδοκίες ήταν υψηλές, αλλά οι ηγεσίες των δύο συνομοσπονδιών οδήγηθηκαν σε έναν ατιμωτικό συμβι-

βασμό με την κυβέρνηση, που άφησε άθικτο τον πυρήνα της αντιασφαλιστικής μεταρρύθμισης (ενάντια στην οποία στρεφόταν το 76% του ισπανικού λαού), υπογράφοντας μια συμφωνία «κοινωνικής ειρήνης» το Γενάρη. Το ξέσπασμα στις πλατείες ήρθε ως αντίδραση χιλιάδων ανθρώπων να ξεπεράσουν την αδράνεια των συνδικαλιστικών ηγεσιών. Αυτού του είδους η κινητοποίηση βρήκε πρόσφορο έδαφος να ανθίσει, με τέτοια ένταση και έκταση, στις παραδόσεις περισσότερο «κοινωνικών» και λιγότερο «πολιτικών» κινημάτων στην Ισπανία. Αλλά προφανώς για να οδηγηθεί η χώρα σε ένα τέτοιο ξέσπασμα χρειάστηκαν «καταλύτες». Ο ένας, και πιο προφανής, είναι οι αραβικές εξεγέρσεις. Η τακτική της κατάληψης πλατειών, η μετονομασία της Πλατείας Καταλωνίας στη Βαρκελώνη σε Πλατεία Ταχρίρ είναι ενδεικτικά πως ήταν θέμα χρόνου το αραβικό μήνυμα «έχουμε τη δύναμη» να περάσει στην Ευρώπη. Όμως δεν ήταν μόνο αυτό. Αν και παρουσιάζεται ως «νέο» κίνημα, η κινητοποίηση στην Ισπανία είναι κομμάτι και τροφοδοτείται από έναν συνολικότερο αγώνα ενάντια στην κρίση, που διεξάγεται εδώ και μήνες σε όλο τον κόσμο. Η διαδήλωση 250.000 «πρεκάριων νεολαιών» στην Λισσαβόνα τον Απρίλη, οι φοιτητικοί αγώνες στην Ιταλία, οι απεργίες στην Ελλάδα, ο νεολαιίστικος ξεσηκωμός του Νοέμβρη στη Βρετανία, το θερμό απεργιακό φθινόπωρο στη Γαλλία, η εργατική εξέγερση των συνδικάτων στο Ουισκόνσιν τροφοδότησαν τη μαχητικότητα των Ισπανών διαδηλωτών, που παρακολουθούσαν τι γίνεται στις άλλες χώρες και «μπήκαν στο χορό». Τα συνθή-

Στις πλατείες συναντιέται η Ισπανία που αντιστέκεται με τους νεαρούς Indignados ματα «Γάλλοι και Έλληνες αγωνίζονται, οι Ισπανοί κερδίζουν στο ποδόσφαιρο» και το «Όταν μεγαλώσω, θέλω να γίνω Ισλανδός» είναι ενδεικτικά.

Πλατείες Η διαδήλωση της 15ης Μάη στη Μαδρίτη δέχτηκε την επίθεση της αστυνομίας, μετά από μικροεπεισόδια ομάδας αναρχικών. Λίγοι διαδηλωτές τότε αποφάσισαν να παραμείνουν στην Πουέρτα Ντελ Σολ. Το πρωί της 16ης Μάη εκατό άνθρωποι οδηγήθηκαν στα δικαστήρια για την παραμονή τους στην πλατεία. Το ίδιο απόγευμα χιλιάδες συνέρρευσαν στην πλατεία. Από τότε και κάθε μέρα οι συγκεντρώσεις μαζικοποιούνταν και εξαπλώθηκαν σε πολλές ισπανικές πόλεις. Το κίνημα άντεξε και την παραμονή των εκλογών. Οι συγκεντρώσεις κρίθηκαν παράνομες εκείνη την ημέρα, αλλά η συμπαράσταση του κόσμου ήταν τέτοια, που η κυβέρνηση δίστασε να χρησιμοποιήσει βία. Μετά τη μεγάλη πολιτική επιτυχία στις 22 Μάη, οι συνελεύσεις στις πλατείες αποφάσισαν να συνεχίσουν την κινητοποίηση και, ως τη μέρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι πλατείες παραμένουν γεμάτες...

Στις πλατείες συναν που αντιστέκεται στο αρών Indignados. Οι εκπαιδευτικοί με μπλο δημόσιας και δωρεάν π σπαθούν να μεταφέρου στα πανεπιστήμια, οι μ Λατινική Αμερική και τ που, έστω και σε μικρά τον τόνο τους, καθώ Ντελ Σολ υπάρχουν π γλώσσες, αλλά και αιτή τάργηση αντιμετανασ γυναίκες που πρωτοσ τήσεις για το σεξισμό κ των γυναικών, αγωνιστ και αναρχικών ομάδων αντίσταση στις πιο «δύ τώρα στέκοντα στο πλ τος και προσπαθούν – επιθυμία πολλών διαδη φανίζονται με «διακριτι σουν τον αγώνα πιο μπ

Στην «πλατεία Ταχ λώνης συμμετέχουν

Κατασ

Το ισπανικό κίνημ την κρατική κατασ που πυροδότησε το ακριτικά. Όχι από κ γιατί όπως δήλωσε 30.000 ανθρώπων τερο πρόβλημα». Α στους έχει σημασία ρητος αγώνας, που α��ίσχυρο το οπλοσ

Όμως, όπως φάν με τις διαδηλώσεις


κίνημα •

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 1 Ιούνη 2011

9

μένοι από φτώχεια - ανεργία - καταπίεση Συνθήματα Nietos en para, abuelos trabajando (Εγγόνια στην ανεργία, παππούδες στη δουλειά). Bipartidismo es dictadura!!! (Ο δικομματισμός είναι δικτατορία!) El oro del banquero, la sangre del obrero (Ο χρυσός του τραπεζίτη, το αίμα του εργάτη). Las utopias de hoy son la realidad de manana: suena y LUCHA (Οι ουτοπίες του σήμερα είναι η πραγματικότητα του αύριο: ονειρέψου και πολέμα). Sin el pueblo no sois nada (Χωρίς το λαό, δεν είστε τίποτα).

29 Μάη: Κάλεσμα για «Ευρωπαϊκή Επανάσταση» Του Σπύρου Αντωνίου

είναι εδώ

αντιέται η Ισπανία ο πλευρό των νει φοιτητές και οι ουζάκια υπέρ της παιδείας, που προυν τον αγώνα μέσα μετανάστες από τη τη Βόρεια Αφρική ά νούμερα, δίνουν ώς στην Πουέρτα πανό σε διάφορες ήματα για την καστευτικών νόμων, στατούν σε συζηκαι την καταπίεση τές της Αριστεράς ν που στήριξαν την ύσκολες» μέρες και λευρό του κινήμα–με σεβασμό στην ηλωτών να μην εμικά»– να προχωρήπροστά κ.ά.

χρίρ» της Βαρκεσυλλογικότητες

για το δικαίωμα στη στέγαση και επιτροπές ενάντια στις εξώσεις, εργαζόμενοι της Τελεφόνικα που αγωνίζονται ενάντια στις απολύσεις κ.λπ.

Οργάνωση Η πιο εντυπωσιακή «κληρονομιά» των Indignados είναι η προσπάθειά τους το κίνημα των πλατειών να οργανωθεί και να εξαπλωθεί. Καθώς στις συγκεντρώσεις στις κεντρικές πλατείες δεν ήταν εύκολο να συμμετέχουν νέοι από τις λαϊκές και εργατικές συνοικίες, η συντονιστική επιτροπή της Μαδρίτης αποφάσισε να αναπτύξει δράση σε αυτές τις γειτονιές. Στη Μαδρίτη και τη Βαρκελώνη υπάρχει ένα δίκτυο επιτροπών και θεματικών «υποσυνελεύσεων» στις κεντρικές πλατείες, στο οποίο κάθε πολιτική δοκιμάζεται στην πράξη, από την επιδοκιμασία των προτάσεων και των συνθημάτων που ρίχνονται. Αλλά παράλληλα αναπτύσσονται συνελεύσεις σε δεκάδες γειτονιές, που συνδέουν το κίνημα των πλατειών με τους κατοίκους των πόλεων στις γει-

στολή

μα βρέθηκε στις 27 Μάη αντιμέτωπο με στολή. Μετά την επίθεση στις 15 Μάη, ο κίνημα, η αστυνομία είχε κινηθεί δικάποια δημοκρατική ευαισθησία, αλλά ε ο υπουργός Εσωτερικών: «Η διάλυση ν θα δημιουργήσει ένα ακόμα μεγαλύΑυτός ο υπολογισμός του πολιτικού κόα, γιατί δείχνει πως ο μαζικός ανυποχώυ σπάει το «φράγμα του φόβου», κάνει στάσιο των από πάνω.

νηκε στη Βαρκελώνη στις 27 Μάη, όταν ς μας γινόμαστε «πρόβλημα» για τους

τονιές τους. Τα πιο μαχητικά σωματεία, όπως αυτά στα λεωφορεία και τις τηλεπικοινωνίες, καταλήγουν τις διαδηλώσεις τους στην κατειλημμένη πλατεία Καταλωνίας. Στις 27 Μάη μια διαδήλωση των εργαζομένων στα νοσοκομεία της Καταλωνίας και ακτιβιστών υπέρ της δημόσιας υγείας στις γειτονιές στηρίχθηκε από τους Indignados της πλατείας. Η συνέλευση της Βαρκελώνης, εκτός από τη στήριξη του αγώνα των εργαζομένων στα νοσοκομεία, αποφάσισε να υποστηρίζει όλους τους εργαζόμενους που απεργούν. Το σύνθημα της γενικής απεργίας, που υποστηρίζεται από αναρχοσυνδικαλιστές και αγωνιστές της Αριστεράς, κερδίζει όλο και περισσότερη υποστήριξη. Πρόκειται για κινήσεις που πάνε το κίνημα των πλατειών πιο μπροστά και βάζουν ισχυρές πιέσεις στις συνδικαλιστικές ηγεσίες, οι οποίες μπορεί να υποχρεωθούν σε πιο τολμηρά βήματα από τις ανακοινώσεις στήριξης στους Indignados.

από πάνω, είναι πρόθυμοι να εξαπολύσουν την αστυνομία τους εναντίον μας. Με αφορμή τον «καθαρισμό» της πλατείας Καταλωνίας ενόψει του τελικού του τσάμπιονς λιγκ, η αστυνομία επιχείρησε να σπάσει την κατάληψη, με πλαστικές σφαίρες, συλλήψεις και δακρυγόνα που τραυμάτισαν δεκάδες διαδηλωτές. Η πλατεία ανακαταλήφθηκε από χιλιάδες διαδηλωτές που κατέβηκαν να την υπερασπιστούν από την αστυνομία και οργάνωσαν ομάδες περιφρούρησης. Η επίθεση της αστυνομίας στην πλατεία Καταλωνίας μάλιστα προκάλεσε μια αναζωπύρωση των διαδηλώσεων σε όλη την Ισπανία ενάντια στην αστυνομική βαρβαρότητα.

Μ 

ε μια μεγαλειώδη συγκέντρωση δεκάδων χιλιάδων στις 29 Μάη στο Σύνταγμα, εκφράστηκε η οργή του απλού κόσμου απέναντι στη βαρβαρότητα των νέων κυβερνητικών μέτρων, που οδηγούν όλο και περισσότερους στη φτώχεια και την ανεργία. Η συγκεκριμένη κινητοποίηση προσέλαβε διεθνή διάσταση. Οι «Αγανακτισμένοι» βγήκαν στην Πιάτσα Ντουόμο του Μιλάνου, στα Ηλύσια Πεδία του Παρισιού και σε 24 ακόμα ευρωπαϊκές πόλεις, ανταποκρινόμενοι στο ιντερνετικό κάλεσμα για ταυτόχρονη πανευρωπαϊκή κινητοποίηση. Στην Πουέρτα δελ Σολ της Μαδρίτης, οι «Indignados» αποφάσισαν την επ’ αόριστον παραμονή τους, την ώρα που στην Αθήνα βρισκόταν σε εξέλιξη η μεγαλύτερη –μέχρι σήμερα– διαμαρτυρία των «Αγανακτισμένων», οι οποίοι καθημερινά διαδηλώνουν έξω από τη Βουλή. Άνεργοι νέοι, φοιτητές, οικογενειάρχες με τα παιδιά τους, ποδηλάτες, καλλιτέχνες του δρόμου, εργαζόμενοι και συνταξιούχοι, πλημμύρισαν την πλατεία Συντάγματος και τους γύρω δρόμους. Ένα πολύχρωμο πλήθος, όλων των ηλικιών, δε σταμάτησε μέχρι τις πρώτε πρωινές ώρες να φωνάζει συνθήματα καταγγελτικά, όπως το «Κλέφτες-Κλέφτες», αλλά και περισσότερο πολιτικά και αντικυβερνητικά: «Εεε, οοο, πάρτε το μνημόνιο και φύγετε από εδώ», «Αλήτες, αλήτες, τραπεζίτες», «Γιωργάκη με ελικόπτερο θα φύγεις από εδώ». Ήταν η καλύτερη απάντηση στην προπαγάνδα των ΜΜΕ και τις ειρωνείες του Πάγκαλου περί «εκτόνωσης που δεν αφορά την πολιτική». Δεκάδες άλλοι χτυπούσαν με κουτάλια άδειες κατσαρόλες (εικόνα από την Αργεντινή δέκα χρόνια πριν), ενώ σφυρίχτρες και τύμπανα έδιναν τον τόνο. Το γνωστό πια κίτρινο πανό «Είναι ώρα να φύγουν», πλαισίωσε το πανό του Συντονισμού Επιτροπών Κατοίκων «Δεν Πληρώνω», της επιτροπής σωματείων «Δεν χρωστάμε-Δεν πουλάμε-Δεν πληρώνουμε», εκπαιδευτικών, επισφαλών εργαζόμενων κ.ά. «Μαζί τα φάγανε, ουστ!», «Η πιο μεγάλη βία είναι η φτώχεια», «Όχι άλλες θυσίες για τα κέρδη τους», «Πραγματική Δημοκρατία Τώρα», έγραφαν τα πλακάτ που κρατούσαν πολλοί συγκεντρωμένοι. Εμπνευσμένοι από το ανάλογο κίνημα της Ισπανίας, χιλιάδες λαού καταλαμβάνει τις κεντρικές πλατείες των ελληνικών πόλεων κάθε απόγευμα. Από το Σύνταγμα έως το Λευκό Πύργο και από την Πάτρα έως τη Ρόδο, οι μέχρι τώρα «σιωπηλοί» δέκτες του φόβου, που εντέχνως καλλιεργούν κυβέρνηση και τρόικα, δείχνουν τη δύναμή τους. Ένα ενοχλητικό βουητό τριγυρνάει καθημερινά στα αυτιά του Παπανδρέου και της οικονομικής ελίτ που τον στηρίζει. Μεταφέροντας την ορμή των «Αγανακτισμένων» στους τόπους δουλειάς, τις σχολές και τις γειτονιές μας, δεν μένει παρά το βουητό να μεταμορφωθεί σε μια γερή κλοτσιά, ώστε να δικαιωθεί αυτό το κίνημα που βροντοφωνάζει: «Να φύγουν όλοι!». Στη Γαλλία οι διαδηλωτές «κατέλαβαν» τη Βαστίλη.


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

10

1 Ιούνη 2011

Η Διεθνιστική Εργατική Αριστερά παλεύει για Οι εργάτες δημιουργούν όλο τον πλούτο μέσα στον καπιταλισμό. Μια νέα κοινωνία απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση, ο σοσιαλισμός, μπορεί να δημιουργηθεί μόνο όταν οι εργάτες πάρουν συλλογικά στα χέρια τους τον έλεγχο όλου του κοινωνικού πλούτου και όταν προγραμματίσουν την παραγωγή και τη διανομή σύμφωνα με τις ανθρώπινες ανάγκες.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ και όχι ρεφορμισμό Ο καπιταλισμός δεν παίρνει διορθώσεις. Πρέπει να ανατραπεί με την εργατική δράση. Δεν υπάρχει κοινοβουλευτικός δρόμος προς μια τέτοια αλλαγή. Το κοινοβούλιο, ο στρατός, η αστυνομία, η δικαιοσύνη, όλο το αστικό κράτος λειτουργεί για να προστατεύει τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. H εργατική τάξη θα χρειαστεί το δικό της κράτος, στηριγμένο στην άμεση δημοκρατία, στα συμβούλια αντιπροσώπων απ’ τους χώρους δουλειάς, καθώς και στην εργατική πολιτοφυλακή.

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟ και όχι «σοσιαλισμό σε μια χώρα» ή «σοσιαλισμό με εθνικά χρώματα» Η εμπειρία της Ρωσίας αποδεικνύει ότι ακόμα και μια νικηφόρα εργατική σοσιαλιστική επανάσταση, όπως ο Οχτώβρης του 1917, δεν μπορεί να επιβιώσει σε απομόνωση. Τα καθεστώτα της ΕΣΣΔ, μετά την επικράτηση του σταλινισμού, όπως και τα καθεστώτα της Κίνας και των άλλων ανατολικών χωρών ήταν ή είναι κρατικοί καπιταλισμοί, όπου η εκμετάλλευση και η καταπίεση της εργατικής τάξης δεν διαφέρει από τη Δύση. Γι’ αυτό υποστηρίζουμε τις εργατικές εξεγέρσεις ενάντια στη γραφειοκρατική άρχουσα τάξη αυτών των χωρών. Υποστηρίζουμε, επίσης, όλα τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που αντιστέκονται στην ιμπεριαλιστική καταπίεση. H δύναμη που θα τσακίσει τελειωτικά τον ιμπεριαλισμό είναι η ενότητα της εργατικής τάξης σε διεθνή κλίμακα, από τη Nέα Yόρκη ώς τη Σεούλ και από το Λονδίνο ώς το Σάο Πάολο. Aντιπαλεύουμε κάθε μορφή σοβινισμού,

ρατσισμού ή σεξιστικών διακρίσεων που απειλεί να διασπάσει τους εργάτες. Aπέναντι στην αντιτουρκική πολεμοκαπηλία της «δικής μας» άρχουσας τάξης, υποστηρίζουμε το σύνθημα Έλληνες και Tούρκοι εργάτες ενωμένοι.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ της εργατικής πρωτοπορίας

Κλαζομενών 1-3, Τ.Κ. 10440 ΑΘΗΝΑ Eπικοινωνία: τηλ: 210-3306286, e-mail: sidaxi@dea.org.gr , Fax: 210-3303566

H εργατική τάξη μπορεί να απελευθερώσει τον εαυτό της και όλους τους καταπιεσμένους μέσα από τη δική της δράση. Για να κερδηθούν όλα τα κομμάτια της τάξης σ΄ αυτήν την πάλη είναι απαραίτητο να οργανωθούν τα πιο ξεκάθαρα και μαχητικά τμήματα σε ένα επαναστατικό σοσιαλιστικό εργατικό κόμμα. Ένα τέτοιο κόμμα μπορεί να πείθει τους εργάτες για την επαναστατική προοπτική, παρεμβαίνοντας στους μαζικούς αγώνες. Eίμαστε αντίθετοι σε κάθε αντίληψη υποκατάστασης της τάξης, απ’ όπου και αν προέρχεται.

● Σαλαμίνα 6973376378

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 6972878820 ● 5ο Διαμέρισμα 6972814199 ● Τούμπα 6995270465 ● Δυτικές Συνοικίες 6979942083 ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ: Καλαμάτα 6932422501 ● Πάτρα 6973235894 ● Βόλος 6979459034 ● Ρέθυμνο 6932008743 ● Ηράκλειο 6976332197 ● Ιεράπετρα 6976786326 ● Γιάννενα 6945704488 ● Βέροια 6977684341 ● Κοζάνη 6934374825 ● Λιβαδειά 6948364232 ● Κομοτηνή 6907843752

Των Φιλιώς Καζάρα

Η 

και Γιάννας Γαϊτάνη

Πρωτοβουλία Γυναικών Θεσσαλονίκης, την Τετάρτη 15 Ιούνη, στο ΕΚΘ στις 7.30, θα συζητήσει για την αντίσταση των γυναικών στην εποχή του μνημονίου, με ομιλήτριες τη Φιλιώ Καζάρα (καθαρίστρια δημ. σχολείων),τη Δόξα Αντωνιάδου (βρεφονηπιοκόμος Αγ.Στυλιανού) και τη Σάρα Αναστασιάδου (παρασκευάστρια ΑΧΕΠΑ). Σκοπός μας είναι να εκτιμήσουμε τις επιπτώσεις των μέτρων του μνημονίου στις εργαζόμενες γυναίκες και τους τρόπους αντίδρασής μας. Θα προβληθεί επίσης βίντεο με μαρτυρίες τεσσάρων γυναικών για το πώς βιώνουν τις αλλαγές αυτές. Στο μεταξύ, από την πρώτη στιγμή συμμετέχουμε ενεργά στις συγκεντρώσεις των «αγανακτισμένων-αποφασισμένων» στο Λευκό Πύργο με χιλιάδες τρικά-

κια, πικέτες, πανό. Συμβάλλουμε έτσι στην πολιτική συζήτηση, κοντράροντας το απολίτικο κλίμα που επιδιώκουν να εξασφαλίσουν κάποιοι. Παράλληλα ετοιμάζουμε καμπάνια ενάντια στις συγχωνεύσεις νοσοκομείων και ενάντια στη διάλυση της δημόσιας υγείας, γεγονός που πλήττει ιδιαίτερα εμάς τις γυναίκες. Αλλά δεν σταματάμε εδώ. Οργανώνουμε μια σειρά εκδηλώσεων στις γειτονιές, για το χρέος, την κρίση, την οργάνωση της αντίστασής μας. Το αίτημα γι’ αυτές τις εκδηλώσεις γυναικών από τους περιφερειακούς δήμους των Πευκών, της Σταυρούπολης και της Καλαμαριάς και η στήριξή τους στην οργάνωση και προπαγάνδιση αυτών των εκδηλώσεων μας κάνει να νιώθουμε αισιόδοξες και δυνατές. Όλες και όλοι μαζί μπορούμε να τους σταματήσουμε!

Αντώνης Νταβανέλλος

ΕΚΤΥΠΩΣΗ:

ΑΘΗΝΑ: Εξάρχεια 6977248750 ● Γκύζη 6957500105 ● Αμπελόκηποι 6973005569 ● Πετράλωνα 6974018716 ● Νέος Κόσμος 6985749304 ● Παγκράτι 6974793603 ● Κυψέλλη-Αγ.Παντελεήμονας 6957500101 ΒΟΡΕΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Νέα Ιωνία 6972036692 ● Χαλάνδρι 6974972217 ● Μαρούσι 6978641672 ● Ν. Ηράκλειο 6945498732 ΝΟΤΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Άλιμος 6945754555 ● Γλυφάδα 6944548787 ● Άγ. ΔημήτριοςΜπραχάμι 6932566460 ΔΥΤΙΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ: Περιστέρι 6977710683 ● Αγ. Ανάργυροι 6936899442 ● Ίλιον 6957500102 ● Χαϊδάρι 6974701829 ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ: Ζωγράφου 6937271330 ● Βύρωνας 6972318747 Λαύριο 6979925065

Συζήτηση της Πρωτοβουλίας Γυναικών Θεσσαλονίκης

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ:

Eίμαστε αντίθετοι στην καταπίεση των μειονοτήτων στη Θράκη και τη Mακεδονία και στα μέτρα αστυνόμευσης των μεταναστών.

Επικοινωνήστε μαζί μας: ΠΕΙΡΑΙΑΣ: 6944810156

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ: «ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία ΕΚΔΟΤΗΣ: Γιάννης Χαριτόπουλος

ΧΕΛΙΟΣ-ΠΡΕΣ Α.Β.Ε.Ε.

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ:

ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ: • Εξάµηνη 25 ευρώ • Ετήσια 50 ευρώ • Εξωτερικού 70 ευρώ Μπορείτε να καταθέσετε τη συνδροµή σας στο λογαριασµό 109/618539-82 της Εθνικής Τράπεζας.

www.dea.org.gr

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ μέσα από την ανεξάρτητη δράση της εργατικής τάξης

Προβολές «Deptocracy» Η Πρωτοβουλία Πολιτών Αγ. Παρασκευής (protovouliapolitonagiasparas kevis.wordpress.com) και ο Σύλλογος εργαζομένων του δήμου συνδιοργανώνουν εκδήλωση-συζήτηση με τίτλο «Ξέρεις την αλήθεια για το χρέος;», τη Δευτέρα 6 Ιουνίου 2011, στην αίθουσα 2ου Γυμνασίου (Νεαπόλεως 7). Ομιλητές θα είναι οι: Σοφία Σακοράφα (ανεξάρτητη βουλευτής), Νότης Μαριάς ( αναπλ. καθηγ. πανεπιστ. Κρήτης) και Λεωνίδας Βατικιώτης (οικ/ γος-δημ/φος). Θα προβληθεί και το ντοκιμαντέρ «ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ – DEBTOCRACY».

Την Τρίτη, 7 Ιουνίου, στις 8 μ.μ., η Επιτροπή Αγώνα του 6ου Διαμερίσματος οργανώνει προβολή του ντοκιμαντέρ «Deptocracy» στην πλατεία Βικτωρίας.

Πατήσια: Συνέλευση ενάντια στο κλείσιμο νοσοκομείων Σε συνέλευση εργαζομένων και κατοίκων καλεί την Παρασκευή 3 Ιουνίου, στις 6.30μμ, στο Πάρκο Φιξ (Πατησίων και Καυταντζόγλου) η «Επιτροπή ενάντια στο κλείσιμο νοσοκομείων» της περιοχής.

σει με συνοπτικές διαδικασίες τα νοσοκομεία από το προσωπικό τους. Ήδη το 7ο ΙΚΑ ξέμεινε από Παθολόγους και στο Γ.Ν. Πατησίων δεν δουλεύει ο αξονικός τομογράφος.

Για την περιοχή των Πατησίων έχουν νομοθετήσει ήδη τη συγχώνευση του 7ου ΙΚΑ με το Αγία Όλγα και προτείνουν το ίδιο για την Παμμακάριστο και το ΓΝ Πατησίων, τα οποία θα διαμοιραστούν μεταξύ Αγ. Όλγας και Αγ.Αναργύρων. Βέβαια όταν η συγκεκριμένη κυβέρνηση λέει συγχώνευση, εννοεί κλείσιμο, αφού πρώτα αποψιλώ-

Η πρώτη συνέλευση, που έγινε το Σάββατο 19/3, έδειξε ότι οι κάτοικοι και οι εργαζόμενοι της περιοχής έχουν και τη θέληση και τη δυνατότητα να σταματήσουν τα σχέδια της κυβέρνησης. Η πορεία που πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά έκανε αίσθηση και έδωσε τη δυνατότητα για τη συνέχεια του αγώνα ακόμα πιο μαζικά και αποφασιστικά.


πολιτική • 11

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 1 Ιούνη 2011

«Debtocracy»: Ένα ντοκιμαντέρ για το νέο ταξικό πόλεμο

Ποιος θα σταματήσει την επέλαση της χρεοκρατίας; Το «Debtocracy» επισημαίνει τη βασική αιτία του χρέους: Τη νόμιμη φοροδιαφυγή του μεγάλου κεφαλαίου το οποίο στην Ελλάδα την τελευταία δεκαετία καρπώθηκε φοροαπαλλαγές ύψους 100 δισ.

Του Πέτρου Τσάγκαρη

Σ 

τη ελληνική τηλεόραση το τελευταίο ίχνος αξιοπρέπειας, ανεξάρτητης δημοσιογραφικής έρευνας και αισθητικής παρουσίασης θεμάτων επικαιρότητας εντοπίζεται μόνον σε δύο τρεις εκπομπές πολιτικού ντοκιμαντέρ, με πιο σημαντικό τον «Εξάντα». Όμως σχεδόν όλες αυτές οι καλές δουλειές αφορούν το εξωτερικό. To «Debtocracy» του Άρη Χατζηστεφάνου και της Κατερίνας Κιτίδη, με την επιστημονική επιμέλεια του Λεωνίδα Βατικιώτη και την εμπνευσμένη μουσική του Γιάννη Αγγελάκα, αφορά κυρίως την Ελλάδα και αμφισβητεί την καθεστωτική εκδοχή – γι’ αυτό άλλωστε, όπως σε κάθε «καλή» δημοκρατία, το φιλμ αυτό δεν πρόκειται να προβληθεί στην ελληνική τηλεόραση (παρά μόνον ίσως όταν όλοι θα το έχουν ήδη παρακολουθήσει σε ιδιωτικές προβολές και στο Ίντερνετ). Η αναφορά μας στο ντοκιμαντέρ δεν είναι κινηματογραφική κριτική, ωστόσο δεν μπορεί να μη σταθεί κανείς στην ευρηματική σύγκριση του Ντ. Στρος-Καν και του Γ. Παπανδρέου με τον συνταγματάρχη Παπαδόπουλο: από τη μια ο δικτάτορας «ορθοπεδικός γιατρός» που ήθελε να μας βάλει στο γύψο, και από την άλλη ο «παθολόγος» του ΔΝΤ που δίνει φάρμακα μη αρεστά στον «ασθενή», αλλά και η «εντατική» στην οποία βρισκόμαστε σύμφωνα με τον «χειρούργο» ΓΑΠ. Σημαντικό στοιχείο που βάζει από την αρχή το φιλμ είναι ότι το κεφάλαιο έχει διεθνή γλώσσα, καθώς υπενθυμίζει πως το «μαζί τα φάγαμε» δεν ήταν ελληνική παγκάλεια πρωτοτυπία: Το ίδιο ισχυρίζονταν και οι υπουργοί στις άλλες χώρες που πλήττονται από την κρίση χρέους, όπως π.χ., ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Ιρλανδίας Μπ. Λένιχαν που λέει μπροστά στην κάμερα: «We all partied».

Τα αίτια Ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ υποστηρίζει ότι πρόβλημα ξεκίνησε με τη σχετική πτώση των μισθών. Τότε, λέει, ήρθε η πίστωση, δηλ. τα δάνεια, για να υποκαταστήσουν τα χαμηλά μεροκάματα και να διατηρήσουν τη ζήτηση. Ο τρόπος που βγήκαμε από την κρίση του ’70 ετοίμασε το έδαφος για τη σημερινή κρίση, διευκρινίζει ο Άγγλος καθηγητής. Η στήριξη των τραπεζών από τα κράτη μετέτρεψε την κρίση από χρηματοπιστωτική σε δημοσιονομική. Παράλληλα το «Debtocracy» επισημαίνει τη βασική αιτία του χρέους: Τη νόμιμη φοροδιαφυγή του μεγάλου κεφαλαίου το οποίο στην Ελλάδα την τελευταία δεκα-

ετία καρπώθηκε φοροαπαλλαγές ύψους 100 δισ. Υπενθυμίζεται η πιο πρόσφατη μείωση του φορολογικού συντελεστή στο 20% που έκανε η «λαϊκή» δεξιά του Καραμανλή (και –θα προσθέταμε εμείς– θέλει να μειώσει κι άλλο ο «αντιμνημονιακός» Σαμαράς). Αν η Ελλάδα φορολογούσε τα εισοδήματα κεφαλαίου όπως κατά μέσο όρο κάνουν οι χώρες της Ευρώπης, η κρίση θα μας έβρισκε με χρέος 80% του ΑΕΠ. Το φιλμ σωστά υποστηρίζει ότι η ΕΚΤ είναι χειρότερη από το ΔΝΤ, ότι τα μέτρα είναι αναποτελεσματικά όσον αφορά τη μείωση του χρέους και ότι ο μόνος στόχος είναι να σωθούν οι δανείστριες τράπεζες. Καίρια είναι επίσης η υπενθύμιση του ρόλου της Goldman Sachs και της συνεργασίας που της προσέφεραν πολλές ελληνικές κυβερνήσεις, τη στιγμή που αυτή ποντάριζε σε χρεοκοπία της Ελλάδας.

Απεχθές χρέος Οι συντελεστές του φιλμ δίνουν μεγάλη έμφαση στην έννοια του απεχθούς (ή επονείδιστου) χρέους, δηλ. του μέρους εκείνου του χρέους το οποίο δημιουργήθηκε χωρίς να έχει γνώση ο λαός της χώρας, το οποίο δεν ωφέλησε το λαό αλλά λίγους, και για την επικινδυνότητα του οποίου, τέλος, είχαν μεν γνώση οι δανειστές αλλά σφύριζαν αδιάφορα. Το φιλμ αποκαλύπτει ότι η πρώτη χώρα που

χρησιμοποίησε τη νομική έννοια του απεχθούς χρέους ήταν οι ΗΠΑ και μάλιστα επανειλημμένα: από την Κούβα του 19ου αιώνα έως το Ιράκ του 21ου αιώνα. Οι ΗΠΑ απέδειξαν ότι το Ιράκ όφειλε δισ. δολ. επειδή ο Σαντάμ Χουσεΐν αγόραζε από Γαλλία και Ρωσία πυραύλους και αεροπλάνα από τα οποία δεν ωφελήθηκε τίποτε ο ιρακινός λαός (σας θυμίζει κάποια άλλη χώρα;). Τελικά, οι άλλες χώρες δέχθηκαν να διαγραφεί το 80% του ιρακινού χρέους, όμως, όπως λέει στο φιλμ ο Ερίκ Τουσέν, (πρόεδρος της Επιτροπής για την Κατάργηση του Χρέους του Τρίτου Κόσμου), αυτό άνοιγε το δρόμο στο Κονγκό να μην πληρώσει το χρέος του Μομπούτου, στις Φιλιππίνες να μην πληρώσουν το χρέος του Μάρκος και η Ν. Αφρική να μην πληρώσει το χρέος του απαρτχάιντ. Γι’ αυτό συγκάλυψαν την αλήθεια και δεν χρησιμοποίησαν επίσημα τον όρο «απεχθές χρέος». Η παρουσίαση της περίπτωσης του Εκουαδόρ είναι σημαντική επίσης. Από τη δεκαετία του ’80 έως το 2005 το 50% του προϋπολογισμού της χώρας αυτής πήγαινε στην αποπληρωμή του εξωτερικού χρέους και μόνο το 4% στην υγεία! Ο Ραφαέλ Κορέα έγινε πρόεδρος με σύνθημα: «Πρώτα η ζωή και μετά το χρέος». Ως πρόεδρος απέλασε τον εκπρόσωπο της Παγκόσμιας Τράπεζας, εκδίωξε τους εκπροσώπους του ΔΝΤ από το κτίριο της

Κεντρικής Τράπεζας και τελικά βοήθησε στη σύσταση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου. Σύμφωνα με το «Debtocracy» τα αποτελέσματα της έρευνας κατέδειξαν το μεγάλο απεχθές τμήμα του χρέους (ωστόσο τα εν λόγω στοιχεία λείπουν παντελώς από το φιλμ). Με αυτήν την ιδιότυπη απονομιμοποίηση του χρέους η κυβέρνηση Κορέα ανακοίνωσε την παύση πληρωμών για το 70% του ομολογιακού χρέους της χώρας. Έτσι έγινε κατορθωτό να αυξηθούν οι δαπάνες για υγεία, παιδεία, υποδομές, νέες θέσεις εργασίας.

Ανταγωνιστικότητα; Ο Κώστας Λαπαβίτσας αναλαμβάνει το σεναριακό βάρος να επισημάνει τα εγγενή προβλήματα που δημιούργησε το ευρώ. Υποστηρίζει ότι η ευρωζώνη έχει χωριστεί ξεκάθαρα σε κέντρο και περιφέρεια, αφήνοντας εκτεθειμένες στην κρίση τις οικονομίες της περιφέρειας. Τα ελλείμματα στις τρέχουσες συναλλαγές είναι συνέπεια της έλλειψης ανταγωνιστικότητας, λέει ο Λαπαβίτσας και προσθέτει ότι, αντίθετα, η Γερμανία είναι αυτή που κέρδισε σε ανταγωνιστικότητα, καθώς οι Γερμανοί καπιταλιστές πάγωσαν τους γερμανικούς μισθούς για μία δεκαετία (πράγματι οι γερμανικοί μισθοί τα τελευταία χρόνια ανέβηκαν ονομαστικά κατά 7%, την ώρα που ο μέσος όρος της ευρωζώνης ήταν 27%). Όμως ακόμη κι έτσι, οι γερμανικοί μισθοί παραμένουν υψηλότεροι από αυτούς των χωρών της «περιφέρειας». Γιατί, τότε, ο γερμανικός καπιταλισμός είναι πιο ανταγωνιστικός; Ακόμη κι αν υποθέσει κανείς ότι το κλειδί δεν είναι τα απόλυτα νούμερα, αλλά ο ρυθμός μεταβολής, τότε καταλήγει στο παράλογο συμπέρασμα ότι ο ρυθμός αύξησης των ελληνικών μισθών αποτελεί την αιτία της «έλλειψης ανταγωνιστικότητας» του ελληνικού καπιταλισμού και, κατ’ αναλογία, των υπόλοιπων χωρών της

«περιφέρειας». Δηλαδή ότι φταίνε οι εργαζόμενοι που κέρδιζαν όλο και περισσότερα! Και που, συνακόλουθα, πρέπει να είχαν πληρώσει με υποτίμηση την έλλειψη ανταγωνιστικότητας, μιαν υποτίμηση που, δυστυχώς, εμπόδιζε το ευρώ! Στις αδυναμίες του φιλμ, συγκαταλέγεται και το γεγονός ότι λείπουν κάποια εκκωφαντικά στοιχεία για τον ελληνικό καπιταλισμό (φορολογία, διανομή εισοδήματος και πλούτου). Η σύγκριση με το Εκουαδόρ είναι σωστή προκειμένου να προπαγανδιστεί η ιδέα του απεχθούς χρέους και της διαγραφής του. Όμως το Εκουαδόρ δεν έχει σχέση με τον ελληνικό καπιταλισμό. Οι Έλληνες καπιταλιστές δεν είναι το ίδιο «εξαρτημένοι» και «υποτελείς» όσο οι «συνάδελφοί» τους στο Εκουαδόρ. Οι εκεί καπιταλιστές δεν είχαν αρπάξει πλούτο, πλουτοπαραγωγικές πηγές και δίκτυα σε όλες τις διπλανές τους χώρες, όπως έχουν κάνει οι Έλληνες καπιταλιστές στα Βαλκάνια: τρόφιμα, τηλεπικοινωνίες, ορυκτός πλούτος, διυλιστήρια, τράπεζες, ασφάλειες, στοίχημα και αλυσίδες σούπερ μάρκετ στην Αλβανία, στη Δημοκρατίας της Μακεδονίας, στη Σερβία, στη Ρουμανία, στη Βουλγαρία, ακόμη και στην Τουρκία, περιήλθαν στα χέρια των Ελλήνων καπιταλιστών ακριβώς εξαιτίας του πάρτι που έγινε τα προηγούμενα χρόνια.

Δραματικότητα Ο Μάικλ Μουρ, ο γνωστός ντοκιμαντερίστας από τις ΗΠΑ, στα κεντρικά του επιχειρήματα φροντίζει να γεμίζει ολόκληρη την οθόνη με ένα νούμερο (π.χ. πόσοι θάνατοι από όπλα στις ΗΠΑ) ώστε να αποτυπωθεί στο θεατή. Κάτι τέτοιο, πιστεύουμε, θα προσφέρονταν ιδιαίτερα σε έναν πολιτικοοικονομικό ντοκιμαντέρ όπως το «Debtocracy». Π.χ.: «50 εκατομμύρια ευρώ από τους μετανάστες, 12 εκατομμύρια ευρώ από τους εφοπλιστές» (είναι τα ποσά που εισέπραξε από τις δύο αυτές ομάδες το ελληνικό κράτος το 2009). Το «Debtocracy» αποτελεί μια όαση στην έρημο των ελληνικών παραγωγών. Υπήρξε το εργαλείο για να ανοίξει η συζήτηση σε πλατύ κόσμο και αφύπνισε συνειδήσεις στο πιο μακρινό άκρο της Ελλάδας. Πολύ σωστά προς το τέλος του φιλμ, οι σκηνοθέτες βάζουν τον Ερίκ Τουσέν να δηλώνει: «Με αγώνες κερδίζεται ο σεβασμός των δικαιωμάτων και όχι μέσω της υποταγής στις επιταγές των πιστωτών. Κοιτάξτε την Τυνησία, κοιτάξτε την Αίγυπτο». Υπηρετώντας αυτήν την προοπτική, το «Debtocracy», πράγματι, αξίζει τον κόπο και το χρόνο.


12

• διεθνή

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 1 Ιούνη 2011

Μίνι διένεξη Ομπάμα-Νετανιάχου με αφορμή το Παλαιστινιακό

Αναταράξεις στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο Ο Αμερικανός πρόεδρος ξεκαθάρισε ότι ο εταίρος στις διαπραγματεύσεις είναι η Παλαιστινιακή Αρχή, οι οποίοι δεν είναι «τρομοκράτες». Ο Ομπάμα απέρριψε επίσης το αίτημα του Νετανιάχου για έναρξη των διαπραγματεύσεων μόνον υπό την προϋπόθεση ότι οι Παλαιστίνιοι θα αναγνωρίσουν το Ισραήλ ως έθνος-κράτος του εβραϊκού λαού. Ο Αμερικανός πρόεδρος φρόντισε να μιλήσει για το δικαίωμα και των δύο πλευρών στην αυτοδιάθεση.

Του Πέτρου Τσάγγαρη

Σ 

τα μέσα Μαΐου, έγιναν σε όλη τη Μ. Ανατολή μεγάλες διαδηλώσεις για την επέτειο της Νάκμπα, της μέρας μνήμης για το ένα εκατομμύριο περίπου Παλαιστινίους που ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους και τη γη τους για να δημιουργηθεί το κράτος του Ισραήλ το 1948. Οι διαδηλώσεις που έγιναν φέτος, περικύκλωσαν το Ισραήλ σε όλα τα σύνορά του, από το Λίβανο, τη Συρία, την Ιορδανία και την Αίγυπτο. Ήταν άλλη μια απόδειξη της επίδρασης που έχει στα μυαλά των ανθρώπων της περιοχής η αραβική άνοιξη, αλλά και της κλιμακούμενης πολιτικής απομόνωσης του Ισραήλ. Το γεγονός ότι οι δυνάμεις ασφαλείας του τελευταίου άνοιξαν πυρ σκοτώνοντας δεκάδες Παλαιστίνιους διαδηλωτές δεν ήταν ένδειξη ισχύος, αλλά αμηχανίας μπροστά στην προοπτική ξεσπάσματός μιας τρίτης Ιντιφάντα. Κάτω από την πίεση της παλαιστινιακής νεολαίας, η Φατάχ ήρθε σε συμφωνία με τη Χαμάς και πλέον το Σεπτέμβριο, οι Παλαιστίνιοι ετοιμάζονται να απευθυνθούν μονομερώς στον ΟΗΕ, προκειμένου ο διεθνής οργανισμός να αναγνωρίσει επιτέλους ένα παλαιστινιακό κράτος. Οι Παλαιστίνιοι κινούνται μονομερώς γιατί το Ισραήλ δεν έχει καμία διάθεση για συνεννόηση και συνεχίζει απτόητο τους εποικισμούς σε παλαιστινιακά εδάφη στη Δ. Όχθη, αγνοώντας επιδεικτικά για άλλη μια φορά όλες τις σχετικές διεθνείς δεσμεύσεις, το διεθνές δίκαιο και τις αποφάσεις του ΟΗΕ.

Τακτική Για το πολιτικό κατεστημένο των ΗΠΑ, οι εξελίξεις στις αραβικές χώρες, αλλά και οι στρατιωτικές αποτυχίες σε Ιράκ, Αφγανιστάν και Πακιστάν έχουν σοβαρές επιπτώσεις. Τώρα ήρθε να προστεθεί και η προσφυγή των Παλαιστινίων στον ΟΗΕ για ίδρυση κράτους. Γι’ αυτό όλο και περισσότερα στελέχη της Ουάσινγκτον διακηρύσσουν την ανάγκη «να αλλάξουν όλα αν θέλουμε να παραμείνουν όπως έχουν». Δηλαδή να αλλάξουν πολιτική και τακτική για συνεχίσουν να εξυπηρετούν την ίδια στρατηγική που δεν είναι άλλη από την υπεράσπιση των αμερικανικών συμφερόντων. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Αμερικανός πρόεδρος στις 19 Μάη θυμήθηκε και πάλι τις διακηρύξεις των ΗΠΑ για δικαίωμα δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους στη γραμμή των συνόρων που υπήρχε το 1967. Πιο συγκεκριμένα ο Ομπάμα υποστήριξε την προοπτική ενός αποστρατιωτικοποιημένου παλαιστινιακού κράτους

Η ισραηλινή εφημερίδα «Χααρέτζ» έγραψε χαρακτηριστικά στις 23/5: «Ο Ομπάμα τάισε τον Νετανιάχου μια γερή μερίδα πικρών χόρτων του Πάσχα γαρνιρισμένων με γλυκό μήλο haroset. Δεν προσπάθησε να ωραιοποιήσει τα πράγματα. Μετά από μακρές διαβουλεύσεις, ο κύβος ερρίφθη στο Λευκό Οίκο. Τα σχέδια δεν θα είναι πλέον κομμένα και ραμμένα στα μέτρα της εκάστοτε ισραηλινής κυβέρνησης». με βάση το συνοριακό καθεστώς του Ιουνίου 1967, δηλαδή στη γραμμή που περιλαμβάνει τη Δυτική Όχθη, τη Λωρίδα της Γάζας και την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Λίγες ημέρες μετά τις δηλώσεις αυτές επισκέφθηκε τις ΗΠΑ ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Ο στόχος της πολυήμερης επίσκεψης ήταν να εμποδιστεί το μονομερές διάβημα των Παλαιστινίων στον ΟΗΕ και να αποτραπεί η αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους από το διεθνή οργανισμό. Σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις ο Νετανιάχου ήρθε σε πρωτοφανή ρήξη με τον Αμερικανό πρόεδρο (για τα δεδομένα των σχέσεων των δύο χωρών). Την πρώτη, στις 20 Μάη όταν διαφώνησε με τον Ομπάμα ενώπιον των κατάπληκτων δημοσιογράφων στο Οβάλ Γραφείο του Λευκού Οίκου και τη δεύτερη από το βήμα του ετήσιου συνεδρίου της AIPAC.

Η AIPAC Η AIPAC, η Αμερικανοϊσραηλινή Επιτροπή Δημόσιων Υποθέσεων, είναι το μεγαλύτερο φιλο-ισραηλινό (δηλ. φιλοσιωνιστικό) λόμπι στις ΗΠΑ και έχει 100.000 μέλη, το δε συνέδριό της είναι ένα πολύ σημαντικό πολιτικό γεγονός στο οποίο μετέχουν ηγετικά στελέχη των δύο μεγάλων κομμάτων του αμερικανικού κεφαλαίου, αλλά και Ισραηλινοί αξιωματούχοι. Η συμμετοχή και η ομιλία σε αυτό το συνέδριο είναι από τα must κάθε Αμερικανού προέδρου αν θέλει να μαζέψει ψήφους, αλλά κυρίως αν θέλει να μαζέψει οικονομικούς πόρους για την εκστρατεία επανεκλογής του. Από το βήμα αυτού του συνεδρίου, 16 χρόνια πριν, ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων Μπομπ Ντόουλ

Το Ισραήλ παραμένει το αβύθιστο αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ στην περιοχή όπου βρίσκονται τα περισσότερα κοιτάσματα πετρελαίου στον κόσμο είχε φτάσει στο σημείο να εξαγγείλει νομοθετική πρωτοβουλία για μετακίνηση της αμερικανικής πρεσβείας από το Τελ Αβίβ στην κατεχόμενη και συνεπώς αμφισβητούμενη Ιερουσαλήμ. Στην ομιλία του στο φετινό συνέδριο της AIPAC ο Ισραηλινός πρωθυπουργός προκάλεσε, όπως είπαμε, τον Ομπάμα λέγοντας ότι ��ο Ισραήλ δεν θα επιστρέψει ποτέ στα «ευάλωτα» σύνορα του 1967. «Θέλω να σας διαβεβαιώσω για ένα πράγμα: η ειρήνη πρέπει να εγγυάται την ασφάλεια στο Ισραήλ κι επομένως το Ισραήλ δεν μπορεί να επιστρέψει στα σύνορα του 1967 τα οποία είναι αδύνατο να υπερασπίσουμε», είπε ο Νετανιάχου. Ο πομφόλυγας είναι προφανής: Αν οι Ισραηλινοί, με τον πιο σύγχρονο και πιο εξοπλισμένο στρατό στον κόσμο, δεν μπορούν να υπερασπιστούν ένα κράτος στα σύνορα του 1967, τότε πόσο εξοπλισμό πρέπει να αποκτήσει ένα παλαιστινιακό κράτος για να υπερασπιστεί οποιαδήποτε σύνορα απέναντι στο Ισραήλ; Και πώς τολμούν συνεπώς (όχι μόνο το Ισραήλ και οι ΗΠΑ, αλλά και η «διεθνής κοινότητα») να απαιτούν ένα αποστρατιωτικοποιημένο παλαιστινιακό κράτος;

Βέβαια υπήρξαν φωνές μέσα στο συνέδριο της AIPAC που γιουχάισαν τον ακροδεξιό πρωθυπουργό για τις δηλώσεις του. Ασφαλώς οι διαμαρτυρόμενοι γνώρισαν την «περιποίηση» της ασφάλειας του συνεδρίου και σύρθηκαν κλωτσηδόν έξω. Φυσικά, η μεγάλη μάζα του ακροατηρίου, χειροκρότησε θερμά τον Νετανιάχου.

Τέχνασμα Ωστόσο η πρόκληση προς τον Ομπάμα ήταν απλώς ένα πολιτικάντικο τρικ του Νετανιάχου προκειμένου να ικανοποιήσει τους σιωνιστές τόσο στις ΗΠΑ όσο και στο Ισραήλ. Παραποίησε σκόπιμα τις ακριβείς δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου για να εμφανιστεί ο ίδιος ως διαφωνών με τον Ομπάμα, αλλά να εναρμονιστεί τελικά με την πολιτική του τελευταίου. Από την πλευρά του ο Ομπάμα προσαρμόστηκε σε αυτό το παιχνιδάκι, στη προσπάθεια βεβαίως να εξασφαλίσει την υποστήριξη του εν λόγω λόμπι στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές. Είπε ότι οι προηγούμενες δηλώσεις του είχαν παρεξηγηθεί, ωστόσο στην πραγματικότητα επανέλαβε από το βήμα του συνεδρίου της AIPAC αυτό που είχε πει: «Τα σύνορα του Ισραήλ και της Παλαιστίνης πρέπει να χαραχθούν στις γραμμές του 1967 με ανταλλαγές εδαφών επί των οποίων θα συμφωνήσουν οι δύο πλευρές, ώστε να υπάρξουν ασφαλή και αναγνωρισμένα σύνορα για τα δύο κράτη». Ο Ομπάμα εμμέσως πλην σαφώς κατέρριψε το «επιχείρημα» της κυβέρνησης Νετανιάχου ότι δεν διαπραγματεύεται με την παλαιστινιακή αρχή αφού η τελευταία ήρθε σε συμφωνία με τους «τρομοκράτες» της Χαμάς.

Αμέσως μετά την ομιλία Ομπάμα, ο Νετανιάχου δήλωσε ότι είναι διατεθειμένος να συνεργαστεί με τον Αμερικανό πρόεδρο για την «επανάληψη των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων» και το παιχνιδάκι τέλειωσε εκεί.

Συμμαχία Βέβαια οι διαφωνίες ΗΠΑ-Ισραήλ είναι διαφωνίες μεταξύ στενών συμμάχων. Παρά τις εξελίξεις στη Μ. Ανατολή, το σιωνιστικό κράτος παραμένει ο στρατηγικός εταίρος του δυτικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή. Την ίδια στιγμή που έκανε συστάσεις στον Νετανιάχου, ο Ομπάμα προειδοποιούσε, από το βήμα της AIPAC, ότι οι ΗΠΑ θα αποτρέψουν την αναγνώριση εκ μέρους του ΟΗΕ ενός παλαιστινιακού κράτους αν δεν συναινέσει και το Ισραήλ. «Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα σταθούν ενάντια στις προσπάθειες, διαμελισμού του Ισραήλ στα Ηνωμένα Έθνη ή σε οποιαδήποτε διεθνή φόρουμ», είπε ο Αμερικανός πρόεδρος. Εξάλλου, παρότι συμφώνησαν για την επανάληψη των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων, τόσο ο Νετανιάχου όσο και ο Ομπάμα δεν προυσίασαν κανένα συγκεκριμένο σχέδιο για το πώς θα γίνει αυτό. Το Ισραήλ παραμένει το αβύθιστο αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ στην περιοχή όπου βρίσκονται τα περισσότερα κοιτάσματα πετρελαίου στον κόσμο. Αυτό το γνωρίζουν και οι Ισραηλινοί και οι Αμερικανοί. Γι’ αυτό και στην ομιλία του στο αμερικανικό Κογκρέσο το υποκείμενο που ακούει στο όνομα Νετανιάχου γνώρισε μεγαλύτερη αποθέωση κι από ό,τι στο συνέδριο της AIPAC: οι Αμερικανοί βουλευτές σηκώθηκαν όρθιοι και τον χειροκρότησαν είκοσι εννιά φορές…


διεθνή • 13

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 1 Ιούνη 2011

Τοπικές εκλογές στην Ιταλία

Χαστούκι στον Μπερλουσκόνι

Η 

κρίση του μπερλουσκονισμού επιβεβαιώθηκε στις τοπικές εκλογές στην Ιταλία. Το κόμμα του «καβαλιέρε», ο Λαός της Ελευθερίας, υποχώρησε και σε ψήφους και σε ποσοστά. Πιο εμβληματική ήταν η ήττα της δεξιάς κυρίας Μοράτι στην «πρωτεύουσα» του μπερλουσκονισμού, το Μιλάνο. Ο υποψήφιος της Κεντροαριστεράς, Πιζαπία, ήρθε πρώτος στον πρώτο γύρο και στον επαναληπτικό εξελέγη με 7 μονάδες διαφορά από τη δεξιά Μοράτι. Η υστερική ακροδεξιά επίθεση στον Πιζαπία («θα μετατρέψει το Μιλάνο σε µια αραβική τσιγγανούπολη, που θα την κυβερνά το σφυροδρέπανο», «θα κάνει το Μιλάνο Μέκκα των ομοφυλόφιλων») δεν έπιασε τόπο. Ο ίδιος ο Μπερλουσκόνι, που κατέβηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου και μετέτρεψε σε «δημοψήφισμα» τη μάχη του Μιλάνου, είδε τους σταυρούς του να πέφτουν. Η Δεξιά έχασε το Μιλάνο για πρώτη φορά μετά από 20 χρόνια. Η άλλη μεγάλη μάχη, που πήγε σε επαναληπτικό, ήταν στη Νάπολη. Ο Ντε Ματζέστρι, υποψήφιος της «Ιταλίας των Αξιών» (κόμμα του Ντι Πιέτρο, εισαγγελέα της υπόθεσης «Καθαρά Χέρια» και ορκισμένου εχθρού του Μπερλουσκόνι), που στηρίχθηκε και από την Ομοσπονδία της Αριστεράς (Κομουνιστική Επανίδρυση και Ιταλοί Κομουνιστές), άφησε 10 μονάδες πίσω τον υποψήφιο της Δεξιάς. Ευχάριστο νέο είναι η αποτυχία της ρατσιστικής Λέγκας του Βορρά. Σε αντίθεση με τις περιφερειακές, όπου εκμεταλλεύτηκε την κρίση του «καβαλιέρε» και ενίσχυσε τη θέση της στην ιταλική «πολυκατοικία», αυτή τη φορά υπέστη σοβαρή ήττα και απέτυχε στους 14 από τους 15 δήμους, όπου κατέβασε υποψήφιο.

Αιματοβαμμένη εξέγερση

Από τον πρώτο γύρο κρίθηκαν οι μάχες στην Μπολόνια και το Τορίνο, όπου επικράτησαν υποψήφιοι της Κεντροαριστεράς, αλλά με σημαντική πτώση από τα προηγούμενα ποσοστά της. Το Δημοκρατικό Κόμμα (PD) αναδείχθηκε πρώτο πανεθνικά, χάρη στην πτώση της Δεξιάς, αλλά το ίδιο έμεινε στάσιμο και αδυνατεί να «ηγεμονεύσει» στην αντικυβερνητική διάθεση.

Αριστερά Η «Αριστερά και Ελευθερία», που συμμάχησε παντού με το PD, κέρδισε ένα ποσοστό γύρω στο 4%, αλλά απέχει από τη δημοσκοπική φρενίτιδα που πρόβαλλε τον ηγέτη της Βέντολα σαν τον Ομπάμα της Ιταλίας. Η Ομοσπονδία της Αριστεράς, που κινήθηκε με διαφορετική τακτική ανά τόπους, συγκεντρώνει ανάλογο ποσοστό. Η «αιμορραγία» ανακόπηκε και καταγράφηκε μια μικρή ανοδική τάση σε σχέση με τις περιφερειακές του 2010. Είναι μια θετική εξέλιξη, αλλά δεν δικαιολογεί την ευφορία του γραμματέα της Επανίδρυσης, Φερέρο. Ο Μπερλουσκόνι βυθίζεται. Όμως οι πανηγυρισμοί –από την κεντροαριστερή

«Ρεπούμπλικα» ως τη «Μανιφέστο» και τις δηλώσεις του Φερέρο– είναι υπερβολικοί. Όχι γιατί ο «καβαλιέρε» είναι «εφτάψυχος», αλλά γιατί εξακολουθεί να λείπει ένα σοβαρό αντίπαλο δέος από τα αριστερά. Οι συννενοήσεις ανάμεσα σε στελέχη της Κονφιντάστρια (ιταλικός ΣΕΒ), το νεοφασίστα Φίνι και τους κεντρώους καθολικούς του Καζίνι για έναν «νέο πόλο» (στα πρότυπα της παλιάς Χριστιανοδημοκρατίας), είναι μόνο ένα παράδειγμα ότι η Δεξιά δεν αρχίζει και τελειώνει στον Μπερλουσκόνι. Από την άλλη μια ξαναζεσταμένη Κεντροαριστερά (που επιδιώκει ανοιχτά ο Βέντολα και με την οποία φλερτάρει η Ομοσπονδία της Αριστεράς, έστω και με όρους «εκλογικού μετώπου» και όχι κυβερνητικής συνεργασίας) δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα. Δεν είναι μόνο η εμπειρία της κυβέρνησης Πρόντι, αλλά και πιο «φρέσκα» παραδείγματα: Ο υποψήφιος της κεντροαριστεράς στο Τορίνο, Φασίνο, υποστηρίζει τη FIAT στον πόλεμο που έχει κηρύξει ενάντια στα συνδικάτα. Για τους εργάτες του FIOM, τη ραχοκοκαλιά της αντίστασης όλο αυτό το διάστημα, γιατί η εκλογή του Φασίνο να θεωρηθεί «άνεμος αλλαγής»;

Μ 

Η άποψη πως η κρίση του BNP είναι αποτέλεσμα των ρατσιστικών πολιτικών του Κάμερον, που –τάχα– τους στέρησε το ακροατήριο, είναι επικίνδυνη και η Γαλλία με τον Σαρκοζί και το Εθνικό Μέτωπο το αποδεικνύει περίτρανα. Το τείχος που δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν οι νεοναζί ήταν η πλειοψηφία των αντιφα-

Υεμένη: Η επανάσταση σε πολιορκία

Την απειλητική κλιμάκωση της εξέγερσης στην Υεμένη επιχειρούν να σταματήσουν, βυθίζοντας τη χώρα στο χάος. Οι δυνάμεις καταστολής συνεχίζουν να πυροβολούν διαδηλωτές στην πρωτεύουσα Σαναά. Στα βόρεια της πρωτεύουσας σημειώθηκε μπαράζ εκρήξεων (άγνωστο από ποιον). Στο νότο η δυναμική εμφάνιση μερικών εκατοντάδων μαχητών της Αλ-Κάιντα σε μια πόλη έδωσε την ευκαιρία στον Σάλεχ να εξαπολύσει βομβαρδισμούς. Η κατάσταση είναι στα όρια εμφυλίου, καθώς ο φύλαρχος Σαντέκ Αλ- Αχμάρ ξεκίνησε ένοπλο αγώνα ενάντια στον Σάλεχ. Πολλοί ένοπλοι της φυλής Χασέντ, αλλά και εξεγερμένοι που παίρνουν τα όπλα, μάχονται ειλικρινά ενάντια στην καταστολή του Σάλεχ, που έχει γραπωθεί στην εξουσία. Αλλά ο Αλ-Αχμάρ είναι μέλος μιας πανίσχυρης οικογένειας της Υεμένης (ο αδερφός του είναι ηγέτης ενός από τα μεγαλύτερα κόμματα της αντιπολίτευσης) και όχι κάποιος επαναστάτης ηγέτης. Σε μια στιγμή που οι απεργίες και οι διαδηλώσεις κορυφώνονται, μέσα στο χάος των ένοπλων συγκρούσεων υπάρχει ο κίνδυνος να φύγει η πρωτοβουλία από την κατάληψη της Σαναά και να περάσει στα χέρια του Αλ-Αχμάρ…

Ληστρική «βοήθεια» από G8

Βρετανία: Το νεοναζιστικό BNP σε κρίση όλις 2 χρόνια μετά το 2009, όταν εξέλεξε 2 ευρωβουλευτές, το φασιστικό BNP στη Βρετανία έχει μπει σε βαθιά κρίση. Μετά τις εκλογές του 2010, όταν τα ποσοστά του καθηλώθηκαν και συνετρίβη εκλογικά στο Μπάρκινγκ (σαρώθηκαν και οι 12 δημοτικοί σύμβουλοι του), οι πρόσφατες τοπικές εκλογές ήταν ένα νέο πλήγμα για τους νεοναζί. Δεν εξέλεξε κανένα νέο σύμβουλο και από τους 11, που είχε, απέμειναν μόνο 2. Το νέο «Μπάρκι��γκ» ήταν το Στόουκ. Στο θεωρούμενο ως άντρο των νεοναζί δεν έμεινε κανείς από τους 5 συμβούλους του BNP. Οι εκλογικές αποτυχίες είναι αποτέλεσμα μιας βαθιάς κρίσης, την οποία με τη σειρά τους ανατροφοδοτούν. Ο αρχηγός τους Γκρίφιν αντιμετωπίζει αμφισβήτηση στο εσωτερικό, το κόμμα έχει σχεδόν χρεοκοπήσει οικονομικά, αντιμετωπίζει δικαστήρια, έχει κατακερματιστεί σε αντιμαχόμενες φράξιες, ενώ υπήρξαν επίσης διαγραφές και αποχωρήσεις.

Η εξέγερση στη Συρία συνεχίζεται εδώ και 10 βδομάδες πια, παρά το μακελειό που έχει εξαπολύσει ο Άσαντ. Μετά τη μαρτυρική Ντεράα και τη Χομς, τα τανκς έχουν κατέβει και στη Ραστάν και τη Ζαμπαντανί, όπου εξαπλώθηκαν οι διαδηλώσεις. Συγκρούσεις έγιναν και σε προάστια της Δαμασκού, που μέχρι πρότινος ήταν σχετικά πιο «ελεγχόμενη» από το καθεστώς. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, οι νεκροί έχουν ξεπεράσει τους 1.000, καθώς οι δυνάμεις καταστολής ρίχνουν στο ψαχνό. Παρ’ όλα αυτά, οι διαδηλώσεις της Παρασκευής 27 Μάη ήταν από τις μαζικότερες, καθώς στις πόλεις συνέρρευσαν για να διαδηλώσουν και χωρικοί από την επαρχία. Η απελευθέρωση τριών κρατουμένων ως κίνηση καλής θέλησης από το καθεστώς είναι αστεία, καθώς το πογκρόμ συλλήψεων έχει συγκεντρώσει στα κελιά του Άσαντ γύρω στους 10.000 ανθρώπους…

Από τη μεγάλη αντιφασιστική διαδήλωση ενάντια στην εμφάνιση του Γκρίφιν στο BBC. σιστών Βρετανών και όχι η «ικανοποίηση» των ρατσιστών από την κυβέρνηση. Η σημερινή πτώση του BNP χρειάστηκε τη συστηματική αντιφασιστική δράση σε όλη τη χώρα. Από τις «πόρταπόρτα» αντιφασιστικές προεκλογικές καμπάνιες αντιρατσιστικών οργανώσεων μέχρι τις τοπικές δράσεις όλο το προηγούμενο διάστημα. Στο ίδιο το Στόουκ οργανώθηκαν συγκεντρώσεις, μια μεγάλη αντιφασιστική διαδήλωση του συνδικάτου των ταχυδρομικών, μια μεγάλη αντιφασιστική συναυλία κ.λπ. Ταυτόχρονα αποδείχθηκε πως, παρά την τάση ανόδου της ακροδεξιάς, δεν είναι ούτε εύκολο ούτε δεδομένο (όπως παρουσιάζεται από ηττοπαθείς αναλύσεις σε μερίδα της Αριστεράς) πως οι φασιστικές οργανώσεις βρίσκονται σε μια –ασταμάτητη– φάση αλματώδους

ανάπτυξης. Ο Γκρίφιν, που θεωρήθηκε μοντέλο πετυχημένου ηγέτη φασιστικού κόμματος το 2009, δεν μπόρεσε να διατηρήσει ενωμένες και ικανοποιημένες τις δύο πτέρυγες: την εκλογική και την παραστρατιωτική. Η κρίση του BNP δείχνει πως η ενίσχυση των φασιστών δεν είναι μονόδρομος. Αλλά δεν σημαίνει πως μπορούμε να απαλλαγούμε για πάντα από τους φασίστες, πολύ περισσότερο μέσα στην κρίση που δημιουργεί το έδαφος για να «αναγεννιώνται». Στη Βρετανία, η EDL, που ξεκίνησε ως «απολίτικο κίνημα» ενάντια στους ισλαμιστές μετανάστες και συσπείρωσε τη βίαιη, άνεργη νεολαία των γηπέδων, έχει εξελιχθεί σε μια παραστρατιωτική οργάνωση που στοχοποιεί στις επιθέσεις της πια και τα συνδικάτα και την Αριστερά.

Δεν χρειάζεται να αναλύσει η Αριστερά τι κρύβεται πίσω από την ξαφνική δημοκρατική ευαισθησία που έπιασε τους ιμπεριαλιστές για τη Μέση Ανατολή και τι στόχους έχουν στη νέα εποχή που διαμορφώνεται μετά τις αραβικές εξεγέρσεις. Η ανακοίνωση του G8 ήταν σαφής: «Οι αλλαγές στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική είναι ιστορικές, δηλωτικές ενός μετασχηματισμού ανάλογου με αυτόν της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου»… Για να «διασφαλιστεί» αυτή η εξέλιξη, αναλαμβάνουν δράση οι συνήθεις ύποπτοι: Το G8 υποσχέθηκε «βοήθεια» δισεκατομμυρίων δολαρίων από το ΔΝΤ, την Ευρωπαϊκή Επενδυτική Τράπεζα και «επενδυτικούς οίκους». Ξεχνάνε βέβαια ότι –από πάρα πολλές απόψεις– δεν είμαστε στο 1989. Θα τους το «θυμίσουν» –πιστεύουμε– οι Άραβες εργάτες…

«Δεύτερη επανάσταση»

Την Παρασκευή 27 Μάη, πάνω από 100.000 Αιγύπτιοι επέστρεψαν στην πλατεία Ταχρίρ. Η μέρα ονομάστηκε «2η Μέρα Οργής» και καλούσε σε μια «δεύτερη επανάσταση», ενάντια στην στρατιωτική κυβέρνηση που σαμποτάρει τις μεταρρυθμίσεις. Τη διαδήλωση αποδοκίμασε η ηγεσία των Αδελφών Μουσουλμάνων («για να μη διαρραγούν οι δεσμοί στρατού-λαού»...), προκαλώντας την αγανάκτηση χιλιάδων νεαρών μελών της Αδελφότητας που κατέβηκαν στην Ταχρίρ. Οι στρατηγοί επέλεξαν να αποσύρουν το στρατό από την πλατεία, για να μην ρίξουν λάδι στη φωτιά. Αλλά η φωτιά σιγοκαίει: Στα εργοστάσια, που συνεχίζουν τους επί μέρους αγώνες, αλλά και την κεντρκή μάχη για αναγνώριση των ανεξάρτητων συνδικάτων και διάλυση της καθεστωτικής συνομοσπονδίας, στις μάχες για εθνικοποιήσεις, στα μυαλά και τις καρδιές εκατοντάδων χιλιάδων που δεν ξεσηκώθηκαν απλά για το δικαίωμα ψήφου, αλλά για κοινωνική δικαιοσύνη...


14 • νεολαία

νέα από τις σχολές Αγανακτισμένοι και στην εκπαίδευση;

Ενδεικτικό του αντίκτυπου, που έχει δημιουργηθεί, είναι διάφορες πρωτοβουλίες που ξεπηδούν στο ίντερνετ, όπως το «Αγανακτισμένοι στην εκπαίδευση, σε κάθε σχολείοΑΕΙ-ΤΕΙ-εκπαιδευτικό κέντρο» στο facebook. Τέτοιες πρωτοβουλίες μπορεί να είναι πολύ βοηθητικές στο να αναζωπυρωθεί το κίνημα και μέσα στις σχολές και να πραγματοποιηθούν μαζικές Γενικές Συνελεύσεις.

και ταυτόχρονα μαχητική δράση στο πανεπιστήμιο.

Τραμπουκισμοί

Και αυτή τη χρονιά είχαμε παραδείγματα τραμπουκισμών και φασιστικών προκλήσεων. Στα ΤΕΦΑΑ, η ΔΑΠ δεν άφησε την ΑΡΕΝ να συμμετάσχει στις εκλογές. Στο Οικονομικό Νομικής, έχοντας φέρει και μπράβους, η ΔΑΠ έσκισε ψηφοδέλτια άλλων παρατάξεων, με αποτέλεσμα κανείς να μην αναγνωρίζει ως έγκυρα τα αποτελέσματα. Στο Ρέθυμνο εμφανίστηκαν φασίστες και φώναζαν συνθήματα ρατσιστικού μίσους, ενώ δεν έλειψαν και οι τραμπουκισμοί. To φοιτητικό κίνημα οφείλει να απαντήσει σ’ αυτές τις προκλήσεις που απειλούν τη δυνατότητα των φοιτητών να επιλέξουν ελεύθερα και να σπάσουν τα μπλοκ της αντίδρασης. Ειδικά σε σχέση με τους νεοναζί δεν επιτρέπεται καμία ανοχή.

Αρχιτεκτονική

Πάντειο: Εκλογές μεταπτυχιακών

Ο Σύλλογος Μεταπτυχιακών και Υποψηφίων Διδακτόρων του Παντείου την Τετάρτη 8 Ιουνίου έχει εκλογές για το Διοικητικό Συμβούλιο και τα όργανα συνδιοίκησης. Πρόκειται για την τέταρτη συνεχή χρονιά λειτουργίας του Συλλόγου, με το «Μανιφέστο Μεταπτυχιακών-Αριστερή Ενότητα» να έχει την πρωτιά. Αυτός είναι και ο λόγος που ο σύλλογος έχει αντιμετωπίσει θέματα διαγραφών φοιτητών, έχει συμμετάσχει σε απεργιακές κινητοποιήσεις, περιφρουρώντας μάλιστα την απεργία στο Πάντειο, έχει πετύχει να μην πληρώνονται κάποια –τουλάχιστον– βιβλία μεταπτυχιακών, οργάνωσε με άλλους συλλόγους μεταπτυχιακών διαμαρτυρία για την κατάργηση των υποτροφιών του ΙΚΥ για το 2011. Η στήριξη του Μανιφέστο Μεταπτυχιακών είναι βασική για να συνεχίσει ο σύλλογος μια ενωτική

Στην Αρχιτεκτονική Αθήνας συνεχίζεται ο αγώνας των καθηγητών σε συνεργασία με τους φοιτητές με μαζικότατες συνελεύσεις ενάντια στο επιχειρούμενο κλείσιμο ουσιαστικά της σχολής λόγω απολύσεων καθηγητών, μειώσεων μισθών, αλλά και της μειωμένης χρηματοδότησης γενικά.

Σύνοδος πρυτάνεων

Ολοκληρώθηκε η έκτακτη σύνοδος των πρυτάνεων που συγκαλέστηκε στο ΑΠΘ. Οι πρυτάνεις υποστηρίζουν ότι τα προβλήματα με την υποχρηματοδότηση είναι άνευ προηγουμένου. Οι απολύσεις, οι μειώσεις μισθών, τα προβλήματα της φοιτητικής μέριμνας αυξάνονται συνεχώς. Ακόμα ο κίνδυνος να κλείσουν κάποια ιδρύματα είναι πια ολοφάνερος. Επίσης επισημάνθηκε ο κίνδυνος από τις επιχειρούμενες συγχωνεύσεις τμημάτων. Παρέμβαση πραγματοποίησαν και φοιτητές. Στις 7 Ιούνη προγραμματίζεται κοινή μέρα δράσης όλων των ιδρυμάτων, με θέμα την υπεράσπιση του δημόσιου πανεπιστημίου.

Απεργιακές κινητοποιήσεις ΔΕΠ

Σε απεργία προχωρά η ΠΟΣΔΕΠ την 1η Ιούνη. Όπως, μεταξύ άλλων, αναφέρει η απόφαση του ΔΕΠ φιλοσοφικής Αθήνας, σε «οικονομική ασφυξία […] έχουν περιέλθει τα πανεπιστήμια εξαιτίας της μείωσης της χρηματοδότησης, που αγγίζει το 50% του τακτικού προϋπολογισμού». Παράλληλα το «Δίκτυο Πανεπιστημιακών» καλεί σε 48ωρη απεργία για τις 1 και 2 Ιούνη, με προοπτική κλιμάκωσης σε πενθήμερες επα-

ναλαμβανόμενες. Ήδη ο σύλλογος ΔΕΠ του Πανεπιστημίου Αιγαίου αποφάσισε 48ωρη προειδοποιητική απεργία για τις 1 και 2 Ιούνη. Ταυτόχρονα καλεί σε «Σύγκληση συνελεύσεων σε όλα τα νησιά –με ανοιχτό κάλεσμα σε φοιτητές και εργαζομένους για κοινές ενωτικές συνελεύσεις ολόκληρης της πανεπιστημιακής κοινότητας– στις 6, 7 και 8 Ιουνίου για να συζητηθεί η προοπτική κλιμάκωσης σε απεργία διαρκείας».

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 1 Ιούνη 2011

Πτώση της ΠΑΣΠ-Στασιμότητα της Αριστεράς

Φοιτητικές εκλογές χωρίς εκπλήξεις Του Άγγελου Κάπαρη

Τ 

α αποτελέσματα στις φοιτητικές εκλογές που έγιναν στις 18 Μάη ήταν αναμενόμενα. Καταρχήν η ΠΑΣΠ μείωσε το ποσοστό της (29,7 έναντι 31,94 πέρυσι) και αυτό εξηγείται από τον αντίκτυπο της πολιτικής του μνημονίου και τη φθορά του ΠΑΣΟΚ. Παρόλο που η ΠΑΣΠ προσπαθεί να εμφανίσει ένα αριστερό προφίλ, διαχωρίζοντας κάποιες φορές τη θέση της από το ΠΑΣΟΚ, παραμένει μια άκρως διαχειριστική δύναμη και προφανώς κανείς δεν πιστεύει ότι είναι ανεξάρτητη. Η ΔΑΠ, με εντελώς απολίτικο στυλ, ανέβηκε αρκετά. Τα ΠαΠει, ΠαΜακ, Πάντειο παρέμειναν και φέτος κάστρα της ΔΑΠ. Η Αριστερά συνολικά είχε μικρή πτώση. Η ΠΚΣ (13,21 έναντι 14,42), με τα πολυπόθητά της σχέδια για άλλη ημερομηνία και ξεχωριστούς συλλόγους, απέτυχε παταγωδώς, αφού αυτό δεν επιτεύχθηκε πουθενά, και συνολικά τα εκλογικά της ποσοστά έπεσαν. Η ΕΑΑΚ εμφανίζεται ελάχιστα ενισχυμένη (σε ψήφους το ποσοστό της παραμένει 8,78 έναντι 8,83), ενώ η ΑΡΕΝ με μικρή πτώση (4,99 έναντι 5,29). Συνολικά, παρόλο που τα ποσοστά της αποχής δεν ανέβηκαν, φάνηκε και φέτος ότι ο κόσμος που είναι οργισμένος δεν ψηφίζει Αριστερά, ενώ αντίθετα το κομμάτι εκείνο που στρέφεται στην άλλη πλευρά ανησυχεί κυρίως για την καθημερινότητά του, τα μικρά προβλήματα της σχολής. Μέσα στην πίεση και την εντατικοποίηση, οι

Συγκεντρωτικά αποτελέσματα ΑΕΙ Σε 192 από 200 συλλόγους 2011

2010

Διαφορά

ΨΗΦΙΣΑΝ 85075

-

82491

-

2584

-

ΕΓΚΥΡΑ

81535

-

79535

-

2000

-

ΑΚΥΡΑ

3540

-

2956

-

584

-

ΛΕΥΚΑ

1761

2.15%

1299

1.63%

462

0.52%

ΠΚΣ

10772

13.21%

11476

14.42%

-704

-1.21%

ΔΑΠ

30612

37.54%

27127

34.1%

3485

3.43%

ΠΑΣΠ

24222

29.7%

25405

31.94%

-1183

-2.23%

ΕΑΑΚ

7164

8.78%

7025

8.83%

139

-0.04%

ΑΡ.ΕΝ.

4073

4.99%

4212

5.29%

-139

-0.3%

δυνάμεις του δικομματισμού εμφανίζονται σαν φιλαράκια του φοιτητή και αυτό δυστυχώς πείθει σε ένα βαθμό, παρόλο που όποια φαινομενική βελτίωση πετυχαίνουν οι παρατάξεις αυτές, την κάνουν με ρουσφέτια, ανάθεση και ατομικούς δρόμους. Οι φοιτητές μπορεί να μην ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ, όμως ενισχύουν ακόμα το δικομματισμό, παρά τα όσα συμβαίνουν στην κοινωνία. Η Αριστερα έχει ευθύνες. Η ΑΡΕΝ και η ΕΑΑΚ κατέβηκαν στις εκλογές για μία φορά ακόμα ξεχωριστά, ενώ η ΠΚΣ τραβάει στα άκρα τη γραμμή «εμείς οι μόνοι συνεπείς». Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι απουσιάζει μια συγκροτημένη πολιτική πρόταση σε σχέση με τα αιτήματα, αλλά κυρίως με την οργάνωση του αγώνα. Αν κάποιος κοιτάξει απέξω τις εκλογές, βλέπει ένα πανεπιστήμιο που είναι σαν μην το έχει επηρεάσει το μνημόνιο. Συνoλικά η Αριστερά δεν έχει πάρει πρωτοβουλίες που να επιτρέπουν στον κόσμο να συμμετέχει μαζικά στο σύλλογό του κι έτσι υπάρχει δυσπιστία. Βέβαια, η πραγματικότητα είναι διαφορετική, μιας

και αναδεικνύεται συνέχεια ένα δυναμικό, το οποίο συμμετέχει στους αγώνες. Είναι όμως φανερή η αδυναμία της Αριστεράς να βάλει αιχμές, να ενώσει πραγματικά τους φοιτητές με τους εργαζόμενους και τους καθηγητές. Αυτό προφανώς αποτυπώθηκε στις εκλογές. Όσοι αγώνες έχουν ξεσπάσει μέχρι τώρα παραμένουν ασυντόνιστοι. Ακόμα, έχει γίνει φανερό ότι η επίθεση σε ΑΕΙ και ΤΕΙ γιγαντώνεται, ασχέτως το πότε θα κατατεθεί ο περιβόητος νόμος πλαίσιο. Η ΑΡΕΝ δεν έχει καταφέρει να παίξει το ρόλο που της αναλογεί. Το ρόλο της ενότητας, του ριζοσπαστισμού και της μαχητικότητας. Βέβαια υπάρχουν και τα καλά παραδείγματα της Ιατρικής Ηρακλείου Κρήτης και της Αρχιτεκτονικής Πάτρας, όπου κατέκτησε την πρωτιά. Καλά παραδείγματα, σε σχέση με την παρέμβαση των «Φοιτητών Ενάντια στο Σύστημα» στην ΑΡΕΝ υπάρχουν στους Μηχανολόγους Πάτρας, με συμμετοχή πολλών πρωτοετών στο ψηφοδέλτιο, αλλά και στο Παιδαγωγικό Ρεθύμνου και στο Φιλολογικό Θεσσαλονίκης.

Πανελλαδικές-«σφαγείο» για τους μαθητές Του Σπύρου Αντωνίου

Σ 

την εποχή των αλλεπάλληλων μνημονίων και του «ξεζουμίσματος» των λαϊκών στρωμάτων, η ακραιφνώς νεοφιλελεύθερη Διαμαντοπούλου μετέτρεψε τη φετινή διαδικασία των πανελλαδικών εξετάσεων σε πραγματικό «σφαγείο» για τους νεαρούς μαθητές, που ουσιαστικά αποκλείει από την ελεύθερη πρόσβαση στις σχολές επιλογής τους. Τα θέματα ήταν τα δυσκολότερα των τελευταίων ετών. Στη Φυσική κατεύθυνσης και τα Αρχαία ακόμα και οι εκπαιδευτικοί χρειάστηκαν ώρα για να λύσουν τα θέματα. Στα Μαθηματικά και τις Βιολογίες η Κεντρική Επιτροπή Εξετάσεων (ΚΕΕ) δεν κατάλαβε ούτε η ίδια τι ζητούσε από τα παιδιά, με αποτέλεσμα να ανακαλέσει θέματα, ενώ οι βαθμολογητές βρίσκονται σε πλήρη σύγχυση για το τι πρέπει να λάβουν ως σωστή απάντηση. Οι τελευταίοι δεν ξέρουν επίσης αν και πότε θα πληρωθούν για τις υπηρεσίες τους, ενώ κάποιοι από αυτούς παραιτήθηκαν για λόγους συνείδησης. Η κυβέρνηση προσπάθησε να υποβαθμίσει το πρωτοφανές μπάχαλο

που δημιούργησε, υπερτονίζοντας στα ΜΜΕ το θέμα με τα ηλεκτρονικά σκονάκια (μέσω sms) κάποιων μαθητών σε λύκειο του Γαλατσίου.

πιθανότατα θα φέρει αύξηση των βάσεων σε μεσαίες σχολές (Φυσικομαθηματικό, Πάντειο κ.λπ.), παρά τη γενική πτωτική στάση.

Η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας έδειξε με τον πιο ωμό τρόπο πώς εννοεί το νέο σύστημα εισαγωγής που θα εξαγγείλει σύντομα. Λίγες μέρες πριν τις εξετάσεις, 4.500 μαθητές αποκλείστηκαν από την τριτοβάθμια εκπαίδευση, κάνοντας χρήση του «ενδοσχολικού απολυτηρίου», παρόλο βέβαια που όλο το χρόνο πλήρωναν αδρά για φροντιστήρια.

Σε όλα αυτά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ήδη έχει γίνει γενναίο «κούρεμα» στις θέσεις των εισακτέων, αφού σε 24 τμήματα των ΤΕΙ δεν θα εισαχθούν καθόλου σπουδαστές.

Το γεγονός αυτό αποτέλεσε το τέλειο άλλοθι, ώστε να αρθεί κάθε «ηθικός» φραγμός και να μπουν θέματα με μεγάλο βαθμό δυσκολίας. Αυτό αναμένεται να οδηγήσει σε μεγάλη πτώση των βάσεων, ιδιαίτερα σε σχολές της περιφέρειας, όπου η ζήτηση θα πέσει στο ελάχιστο. Σε συνδυασμό με το δραματικό περιορισμό του δικαιώματος της μεταγραφής, πολλά περιφερειακά τμήματα θα οδηγηθούν στο να βάλουν λουκέτο. Από την άλλη, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, οι υποψήφιοι θα αναγκαστούν να δηλώσουν τμήματα στον τόπο της κατοικίας τους, ακόμα και αν το αντικείμενο σπουδών δεν τους καλύπτει. Αυτό

Η εξεταστική ζούγκλα που έστησε η Διαμαντοπούλου και τα υπόλοιπα μέτρα που προωθεί σκοπό έχουν να υποβαθμίσουν και άλλο τη δημόσια Παιδεία και να αποκλείσουν χιλιάδες νέους από αυτή. Για τα παιδιά αυτά προκρίνει το δρόμο των πανάκριβων κολλεγίων ή την άμεση είσοδο στην αγορά εργασίας, σαν φτηνό εργατικό δυναμικό. Η χρηματοδότηση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων έχει κοπεί και κανείς δεν ξέρει μέχρι πότε θα λειτουργούν. Η εισαγωγή διδάκτρων συζητιέται έντονα και το νεοφιλελεύθερο όνειρο της παιδείας για λίγους και εκλεκτούς είναι προ των πυλών. Ένα πανεκπαιδευτικό μέτωπο που θα συναντηθεί με τους υπόλοιπους κοινωνικούς αγώνες, οι οποίοι ξεσπούν καθημερινά, είναι η μόνη απάντηση στους ταξικούς φραγμούς των υμνητών της τρόικας.


μετανάστες • 15

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 1 Ιούνη 2011

ΜΙΚΡΑ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ Επιμέλεια: Έλενα Παπαγεωργίου

Αριστερά και ρατσισμός Του Παναγιώτη Λίλλη

Τ 

α άρθρα του σ. Λαουτάρη στο «Πριν» (27/4) και του σ. Ρ.Ρινάλντι στο «Δρόμο» (14/5) προκάλεσαν δημόσιες αντιπαραθέσεις για τη μετανάστευση και το ρατσισμό. Πρέπει να τα καλοδεχτούμε, γιατί άνοιξαν πλατιά τη συζήτηση στο χώρο της Αριστεράς γι’ αυτά τα ζητήματα. Ήταν κάτι που το είχαμε ανάγκη. Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν δύο όροι, για να γίνει η συζήτηση με καλόπιστο και γόνιμο τρόπο. Ο πρώτος είναι να «βάλουμε όρια» στην αντιπαράθεση. Αν από την κριτική στις ανεπάρκειες και αδυναμίες του αντιρατσιστικού κινήματος 20 χρόνων φτάσουμε στο σημείο να το μηδενίσουμε και μάλιστα στο όνομα κάποιων γενικών θεωρητικών αναζητήσεων, τότε αυτό υπερβαίνει τα «όρια». Σ’ αυτό το παράπτωμα υποπίπτουν και οι δύο σύντροφοι. Ο δεύτερος όρος είναι να ξεκαθαρίσουμε ζητήματα διαμάχης και θέσεις σε μια κατεύθυνση που να λογοδοτούν στη ζωντανή πράξη των υποκειμένων. Από τη δική μας σκοπιά προτείνουμε την παρακάτω σειρά:

Μετανάστευση, ρατσισμός και φασισμός είναι κυρίαρχα στοιχεία των καιρών που ζούμε. Αυτό όμως που τα ενώνει και τα μετατρέπει σε κομβικό σημείο της περιόδου είναι η κρίση. Ο ρατσισμός γίνεται το τέλειο όπλο της άρχουσας τάξης για το διαχωρισμό των εργαζόμενων σε Έλληνες και ξένους, για τη διάσπαση της εργατικής αντίστασης στα μέτρα του μνημονίου. Σ’ αυτό το περιβάλλον της κρίσης και του διογκούμενου ρατσισμού, οι φασίστες κτίζουν τις συμμορίες τους και μετατρέπονται σε μια απειλή που κανένας στην Αριστερά δεν πρέπει να υποτιμήσει. Με αυτή την έννοια, το μεταναστευτικό πρόβλημα –όπως το ονομάζουν τα ΜΜΕ και που για μας είναι το πρόβλημα του ρατσισμού– μπορεί να βρει τη λύση του μέσα στα πλαίσια του κινήματος ενάντια στο μνημόνιο. Κατά τη γνώμη μας, χωρίς αυτή τη προσέγγιση δεν μπορεί να υπάρξει πολιτικά ανεξάρτητη Αριστερά από την ιδεολογία και τις πιέσεις της άρχουσας τάξης και η οποία να είναι άξια του ονόματός της. Έτσι βάζοντας τα πράγματα, θεωρούμε ότι το σύνθημα «σύνορα ανοικτά για την εργατιά» είναι θεμελιώδες, γιατί αντιμάχεται κάθετα το ερώτη-

μα «πόσους χωράμε;» και τη μετατροπή των μεταναστών σαν τους υπεύθυνους για τα κοινωνικά προβλήματα, τα οποία οφείλονται γενικά στο σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και ειδικά στην οικονομική και πολιτική κρίση της ελληνικής κοινωνίας. Εν πάσει περιπτώσει σαν χώρα χωράμε όλους και όλες που ζουν δουλεύοντας με τον ιδρώτα του προσώπου τους, αλλά δεν χωράμε και δεν αντέχουμε κανένα καπιταλιστικό παράσιτο και ρατσιστή.

Άμεσα αιτήματα

Βεβαίως αυτό το σύνθημα γενικού προσανατολισμού δεν αρκεί για να απαντήσει στα προβλήματα του κινήματος. Σ’ αυτό το σημείο δεν διαφωνούμε καθόλου με τους δύο συντρόφους και ιδιαίτερα με τον σ. Λαουτάρη που προτείνει μια σειρά από άμεσα αιτήματα όπως Νομιμοποίηση, Κατάργηση της Συμφωνίας του Δουβλίνου... και οργάνωση των μεταναστών στα συνδικάτα. Από τη δική μας πλευρά θα θέλαμε να προσθέσουμε και το δικαίωμα της ιθαγένειας, τα ίσα πολιτικά δικαιώματα και την ελευθερία θρησκευτικής λατρείας. Θεωρούμε ότι χωρίς αυτές τις δημοκρατικές διεκ-

Μαζική αντιφασιστική διαδήλωση

Τ 

ο Σάββατο, 28 Μάη, οργανώθηκε αντιφασιστική διαδήλωση από συλλογικότητες και κατοίκους από την Κυψέλη, τα Πατήσια και την Αχαρνών. Ανάμεσά τους βρισκόταν και η Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» που καλούσε με ξεχωριστή προκήρυξη και με τίτλο «Παράνομοι είναι η κυβέρνηση του μνημονίου και οι νεοναζί». Στη διαδήλωση συμμετείχαν πάνω από χίλια άτομα

που ακολούθησαν τη διαδρομή από το Πάρκο Κύπρου και Πατησίων μέχρι την Αχαρνών, τα Κάτω Πατήσια όπου δολοφονήθηκε ο Μπαγκλαντεσιανός μετανάστης και μετά συνέχισαν, μέσα από τις γειτονιές, μέχρι το πάρκο Φιξ και τη βίλα Δρακοπούλου στην Πατησίων. Αυτή ήταν η πρώτη αντιφασιστική απάντηση μετά το φασιστικό πογκρόμ στις

10-12 Μάη και είναι ένα σημαντικό βήμα για την κλιμάκωση των αντιφασιστικών κινητοποιήσεων το επόμενο διάστημα είτε τοπικά είτε κεντρικά με τα αντιρατσιστικά φεστιβάλ και τις άλλες δράσεις.

δικήσεις και την αδιάλλακτη πάλη για την πραγματοποίησή τους, κινδυνεύομε να δούμε την εργατική τάξη στη χώρα μας χωρισμένη σ’ αυτούς που είναι πολίτες και σ’ αυτούς που είναι σκλάβοι. Μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν καταδίκη όχι μόνο για την προοπτική μιας άλλης κοινωνίας, αλλά και για τα δημοκρατικά δικαιώματα του σήμερα. Μια απ’ τις αδυναμίες του αντιρατσιστικού κινήματος ήταν η λειψή ενασχόληση του με τα καυτά λαίκά προβλήματα και ιδιαίτερα σε τοπικό επίπεδο. Απ’ αυτό το σημείο όμως, μέχρι να μιλάμε τη γλώσσα της ρατσιστικής προπαγάνδας –ότι οι κάτοικοι έχουν προβλήματα (οι μετανάστες δεν είναι κάτοικοι;), το ανεξέλεγκτο γκέτο (για ποιούς;) ή ότι διαλύθηκε η κρατική μηχανή κ.λπ.– η απόσταση είναι αγεφύρωτη. Αν θέλουμε να γεφυρωθεί αυτό το χάσμα, πρέπει να βρούμε σημείο συνάντησης όχι στο μέσο του κενού, αλλά στην πρώτη γραμμή της αντιρατσιστικής και αντιφασιστικής πάλης, όπως έγινε με την Υπατία, τη Μανωλάδα και τη Μηχανιώνα. Εκεί θα βρούμε και τον τρόπο να διορθώσουμε από κοινού τα λάθη και τις αδυναμίες μας.

Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών Πελεγρίνης ζήτησε από τους Αφγανούς πρόσφυγες στα Προπύλαια να απομακρυνθούν, για να γίνει εκεί συγκέντρωση που καλεί ο ίδιος, ο Μίκης Θεοδωράκης και άλλοι «πατριώτες», απειλώντας τους πως, αν δεν συμμορφωθούν, αυτό θα γίνει με τη βία. Λίγες μέρες μετά το πογκρόμ των χρυσαυγιτών και της ΕΛ.ΑΣ., η πανεπιστημιακή κοινότητα θα έπρεπε να βρίσκεται στο πλευρό των μεταναστών και των προσφύγων, που διεκδικούν τα αυτονόητα, και όχι να μετατρέπεται σε διώκτη τους.

NNN Σύμφωνα με μελέτη, τα παιδιά των μεταναστών είναι οι ανερχόμενοι αστέρες της επιστήμης στην Αμερική. Οι μετανάστες πάντοτε έχουν πολύ περισσότερα κίνητρα να δείξουν ότι κι αυτοί αξίζουν και μπορούν. Αρκεί να τους αφήνει η χώρα που τους υποδέχεται, να προσφέρουν αυτό που μπορούν στην κοινωνία.

NNN Μετά από σχετική ερώτηση των βουλευτών του ΛΑΟΣ Πλεύρη και Γεωργιάδη, διαβιβάστηκε στη Βουλή ο ενδεικτικός προϋπολογισμός του φράχτη στον Έβρο, ύψους 4.800.000 ευρώ. Λεφτά υπάρχουν δηλαδή;

NNN «Μένω σε μια “υποβαθμισμένη” περιοχή της Αθήνας, στην πλατεία Αττικής, σε μια μεγάλη πολυκατοικία, όπου το 40% των ενοίκων είναι μετανάστες ή πρόσφυγες από Ευρώπη, Ασία, Αφρική. Τρεις φορές μέσα σ’ ένα εξάμηνο έχει κινδυνέψει η σωματική μου ακεραιότητα, ίσως και η ζωή μου. Όχι όμως από τους μετανάστες, αλλά από Έλληνες χρυσαυγίτες ή άλλα φασιστοειδή, που αποφάσισαν, πριν από περίπου ένα χρόνο, να καθαρίσουν τη γειτονιά μου από τη βρόμα των ξένων», Γ.Κορρας, σκηνοθέτης. Τι άλλο να προσθέσει κανείς;

NNN «Ο κόσμος θα πρέπει να γνωρίζει ότι δεν φταίνε οι λαθρομετανάστες, αλλά αυτοί που έχουν επιτρέψει αυτό τον τρόπο διαβίωσης», δήλωσε ο Χ.Θηβαίος. Ας του συγχωρήσουμε το «λάθος» να αποκαλέσει λαθραίους τους μετανάστες χωρίς χαρτιά κι ας μείνουμε στο γεγονός ότι υπέδειξε τους πραγματικούς ενόχους.

NNN Αντίθετα, ο Δ.Σαββόπουλος δήλωσε: «Να μεταφερθούν οι λαθρομετανάστες σε αραιοκατοικημένα νησιά, όπου κατοικείται ένα μικρό μέρος του νησιού και όπου θα μπορούν να καλλιεργούν τη γη, υπό την επίβλεψη του ΟΗΕ». Α, ρε Νιόνιο! Καθόλου νιονιό δεν σου έμεινε...

NNN Την Κυριακή, 29 Μάη, στην πλατεία Συντάγματος έγινε καταγγελία στη συνέλευση ότι ομάδα φασιστών ήταν μαζεμένη στη Μητρόπολη. Ο κόσμος, που παρακολουθούσε, τότε έσπευσε να δηλώσει με θερμό χειροκρότημα την αλληλεγγύη του στους μετανάστες. Ντόπιοι και μετανάστες έχουμε κοινά συμφέροντα και θα παλέψουμε μαζί για όσα μας ανήκουν.

NNN Ένας χρυσαυγίτης, παίρνοντας το λόγο σε συνέλευση κατοίκων στον Ασπρόπυργο, αποκάλεσε τους Ρομά «ανθρώπινα σκουπίδια». Τελικά όντως υπάρχουν ανθρώπινα σκουπίδια. Κρατάνε μικρόφωνο και παίρνουν και το λόγο...

NNN Άνοιξε σε μόνιμη βάση το συνοριακό πέρασμα της Ράφα για τους Παλαιστίνιους, ύστερα από απόφαση της αιγυπτιακής κυβέρνησης. Να πώς γκρεμίζονται τα τείχη, όταν το αποφασίσει ο λαός!


ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

1 Ιούνη 2011

www.dea.org.gr

Γιορτή συνύπαρξης, αλληλεγγύης και αντίστασης στο ρατσισμό και τις φασιστικές συμμορίες Του Θανάση Κούρκουλα

Τ 

ο Σάββατο 4 Ιούνη, το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών και η Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» καλούν τον κόσμο της αντίστασης και της αλληλεγγύης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Σε μια γιορτή ενίσχυσης των κοινών αγώνων ντόπιων και μεταναστών εργαζομένων, απέναντι στη μνημονιακή βαρβαρότητα και τις ρατσιστικές πολιτικές. Για να συναντηθούμε και να διασκεδάσουμε ντόπιοι και μετανάστες μαζί. Για να ανταλλάξουμε εμπειρίες και να συντονίσουμε τη δράση μας, βάζοντας φραγμό στην εκκόλαψη του αυγού του φιδιού, που τα ΜΜΕ, η ΕΛ.ΑΣ. και τα κόμματα του Μνημονίου υποθάλπουν επίμονα.

Συζητήσεις Η φετινή γιορτή ξεκινάει από τις 4 το απόγευμα, νωρίτερα από κάθε προηγούμενη χρονιά, επιχειρώντας να δώσει τη δυνατότητα για περισσότερη ενημέρωση, πολιτική συζήτηση και επιχειρηματολογία. Δύο πάνελ ξεκινούν στις 4μμ. Στη συζήτηση για το «Ιστορικό Κέντρο της Αθήνας και τα νέα μέτρα», η δημοτική σύμβουλος της Ανοιχτής Πόλης Ελένη Πορτάλιου, η ομάδα αρχιτεκτόνων της Κίνησης

Κατοίκων του 6ου διαμερίσματος Αθήνας, ο σκηνοθέτης Χρήστος Βούπουρας από την «Πρωτοβουλία καλλιτεχνών ενάντια στο φασισμό» και ο Ανρί Κασόγκο, μετανάστης από το Action Congo, μιλούν για τα προβλήματα του κέντρου της Αθήνας, τη διαπλοκή των real estate συμφερόντων, των κυκλωμάτων παντός είδους, των φασιστοσυμμοριών και των… αρχών. Απαντούν στα νέα μέτρα που στρέφονται ενάντια στα θύματα της κρίσης και οδηγούν σε πόλεμο των φτωχών με τους φτωχότερους. Την ίδια ώρα διεξάγεται άλλη μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση: «Αγώνες για τη νομιμοποίηση των μεταναστών και για πολιτικό άσυλο στους πρόσφυγες». Με συμμετοχή πρωταγωνιστών του κινήματος από τους 300 απεργούς πείνας (Χασάν Καμπζουά), τους Αφγανούς πρόσφυγες των Προπυλαίων (Ρεζά Γκολάμι) και τους Ιρανούς του Πολυτεχνείου (Σουλεϊμάν Ρασολαζντέχ), μαζί με το Γιώργο Μανιάτη (Δίκτυο), τον Παύλο Χαραμή (ΟΛΜΕ) και τον Γιώργο Βούρο (Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό»). Στη συζήτηση αυτή θα αναζητηθούν δρόμοι αποτελεσματικής αντίστασης και διεκδίκησης δικαιωμάτων για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, αξιοποιώντας

την πολύτιμη εμπειρία των αγώνων του προηγούμενου διαστήματος. Στις 6μμ ακολουθεί ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον πάνελ με καλεσμένους ομιλητές από την Αριστερά, όπως ο Αλέκος Αλαβάνος (ΜΑΑ), ο Θοδωρής Δρίτσας (βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ), ο Κώστας Παπαδάκης (ΑΝΤΑΡΣΥΑ) και ο Θανάσης Κούρκουλας (ΔΕΑ και ΚΑΡ). Θέμα της συζήτησης ο «Ρατσισμός και τα φασιστικά πογκρόμ στην εποχή του μνημονίου». Πρόκειται για μια απόπειρα συζήτησης για τις πολιτικές απαντήσεις και την απαιτούμενη δράση της Αριστεράς στην ολομέτωπη επίθεση του συστήματος με αιχμή τους μετανάστες. Σε μια στιγμή που οι απαντήσεις στην αντιμεταναστευτική υστερία και τους φασίστες δεν μπορούν να κινούνται με τους ίδιους ρυθμούς που υπήρχαν πριν από την κρίση και το μνημόνιο και απαιτείται επειγόντως αναβάθμιση στρατηγικής και ξεκάθαρη πολιτική από την Αριστερά.

Συναυλία Εκθέσεις φωτογραφίας με θέματα από τη ζωή των μεταναστών, τις αραβικές εξεγέρσεις και την καταστολή στην Ελλάδα, με υλικό των τελευταίων μηνών, θα στηθούν από μάχιμους φωτογράφους και φωτορεπόρτερ. Στο χώρο των προβολών

οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν ντοκιμαντέρ για την κρίση και αποκαλυπτικά ερασιτεχνικά βίντεο για τους 300 απεργούς πείνας και τις επιθέσεις χρυσαυγιτών νεοναζί στο κέντρο της Αθήνας με τη συμβολή της ΕΛ.ΑΣ. Η 5η Αντιρατσιστική Γιορτή θα κλείσει με συναυλία ντόπιων και μεταναστών καλλιτεχνών και μουσικών σχημάτων όπως οι Μανώλης Φάμελλος και Βαγγέλης Μαρκαντώνης, οι Encardia, ο Γιώργος Ρους, οι CΟmmΟn Sense, το ΔΝΤ Band, ο Ibrahim Faiz (Πακιστάν), το παιδικό χορευτικό συγκρότημα του συλλόγου DOEL (Μπαγκλαντές). Η Συναυλία θα κλείσει με Ρεμπέτικη Ορχήστρα και τη συμ-

μετοχή του Δημήτρη Μυστακίδη. Περισσότερες από 30 οργανώσεις μεταναστών και προσφύγων, πρωτοβάθμια συνδικάτα, εθελοντικά σχολεία μεταναστών, οργανώσεις δικαιωμάτων και τοπικές συλλογικότητες θα στήσουν τα τραπεζάκια με τα υλικά τους στους εξωτερικούς χώρους του Παντείου. Οι ρατσιστικές επιθέσεις του τελευταίου διαστήματος δίνουν στη φετινή Αντιρατσιστική Γιορτή ιδιαίτερη σημασία. Πρόκειται για ένα από τα κεντρικά γεγονότα του αντιρατσιστικού κινήματος στην Ελλάδα, τη στιγμή που το σύστημα ποντάρει στο ρατσισμό και τη διάσπαση των εργαζομένων. Ας μη λείψει κανείς!

16ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ

24, 25 και 26 Ιούνη, στο άλσος Γουδή Με κεντρικό σύνθημα «Όταν η εκμετάλλευση δεν έχει όρια, η αντίσταση δε γνωρίζει σύνορα», από τις 24 ως τις 26 Ιούνη θα πραγ��ατοποιηθεί και φέτος στο άλσος Γουδή το 16ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ. Όπως αναφέρει η ανακοίνωση της διοργάνωσης, «δίπλα στη δυσανεξία και τη βαρβαρότητα, την παθητικότητα και τον ατομικισμό ανθίζουν μοναδικά παραδείγματα συλλογικότητας και αξιοπρέπειας, με χαρακτηριστικότερα τη νικηφόρα απεργία πείνας των 300 μεταναστών εργατών, την πολύμηνη αντίσταση των Γαλατών της Κερατέας απέναντι στις αστυνομικές λεγεώνες,

την αναπτυσσόμενη ανυπακοή των χιλιάδων “τζαμπατζήδων” του “Δεν Πληρώνω”». Ελπίζοντας να μην είναι «εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα», αλλά «χελιδόνια που προοιωνίζονται την άνοιξη», το φετινό φεστιβάλ φιλοξενεί τους πρωταγωνιστές τους. Και όπως δείχνουν οι κινητοποιήσεις των τελευταίων ημερών στις πλατείες της Ελλάδας και της Ευρώπης, ισχύει το αισιόδοξο σενάριο… Το 16ο Φεστιβάλ διοργανώνει –μεταξύ άλλων– ενδιαφέρουσες συζητήσεις με θέματα: «Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών-ριών», «Ανάγκες και αγώνες ντόπιων και αλλοδαπών εργαζομένων», «Ακροδεξιά

προπαγάνδα και φασιστική βία». Το πλούσιο πολιτιστικό πρόγραμμα περιλαμβάνει την Έζμα Ρετζέποβα, τη Βασίλισσα των Τσιγγάνων από τη Δημοκρατία της Μακεδονίας, το Μανώλη Λιδάκη, τους Χαΐνηδες, τους Mode Plagal, τους Sigmatropic και τους Monovine. Όπως κάθε χρόνο, η Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» στηρίζει το κορυφαίο αντιρατσιστικό γεγονός της χρονιάς και καλεί όλους της τους φίλους να δώσουν το «παρών», για να αποδείξουμε πως η κοινωνία δεν καταπίνει αμάσητη τη ρατσιστική προπαγάνδα στις πιο δύσκολες μέρες της κρίσης.


Εργατική Αριστερά τ. 245