Issuu on Google+

Noord Cyprus Tarics eerste vliegvakantie, deel 3


Niet overal op Cyprus is het mooi zwemmen, lunchen en bergbeklimmen.


Er wordt ook hard gewerkt in soms armoedige boerderijtjes.


En lang niet alle wegen zijn mooi geasfalteerd. “Waarom doe je dit, ik neem altijd alleen foto’s van mooie dingen”.


Maar achter de zandwegen ligt een mooi verlaten strand op de meest westelijke punt van Cyprus, het Akamas schiereiland


Calamares. Onafzienbaar strand. Een strandtent met vader, moeder, en kind. Vier bezoekers op 10 kilometer. Waar leven die mensen van? Maar ze hebben calamares.

Hoe vaak kan iemand dat eten. “Ik altijd’’ zegt Taric. En verdomd ...


Als contrast. Net zoveel naar het oosten als het schiereiland westelijk van ons hotel ligt. Golf Club (Korineum) Beach. Verzorgd, nieuw en deels nog onder constructie. Maar het zwemt prima.


In de avond, terug in de buurt van het hotel, een diner bij een Indiaas restaurant. Punjab. Lekker, en een keer geen tomaten of cala’s.


En Taric vindt ook daar, wachtend op voedsel, een zinvolle tijdsbesteding


Het was weer een nacht hard werken om alles te verwerken.


Bellapais (zo staat het in de gids), ook wel Beylerbeyi (zo staat het op de kaart). Je zoekt je soms mottig hier. Tomtom heeft het eiland nog niet ontdekt.


De volgende dag, na het zwembad natuurlijk, gaan we naar het mooie dorpje Bellapais. Een beroemde abdij is het toeristische hoogtepunt van dit gebied.

En Taric gaat weer vol goede moed mee. Opmerkelijk dat hij zoveel “stomme oude dingen� wil bezoeken. Maar er is altijd een motivator te vinden. Kelders, kerkers, inquisitie. Heerlijk!


Maar dat betekent wel dat er veel opgeklommen en afgedaald en weer geklommen en gedaald moet worden. Klimspierpijn op de zwemspierpijn ...


Pasha Taric II


En naast/in de abdij is er weer een restaurant. Het beste restaurant van de trip. We hebben er twee keer gegeten. Met carpaccio, kofte, lamskoteletten en heerlijke rijst ...


‌ en kwartels ...

...en uiteraard:

Maar helaas geen ijs.


Maar deze meneer had een oplossing. Hij zat zo ongeveer in zijn ijsjesvitrine (de thermometer wees nog net geen 40 graden aan) en riep, zodra iemand in de buurt kwam, in wel 20 talen: “lekkere ijsjes�. Taric verstond feilloos ice cream. Hij had tenslotte al enkele dagen les van zijn Engelse vriend George.


In de middag nog even langs het scheepswrakkenmuseum en dan ...


‌ weer op Engelse les.



Cyprus 2 links en rechts van ons