Issuu on Google+

Noord Cyprus Taric’s eerste vliegvakantie


Op Schiphol was het lang wachten. En je kunt maar een bepaalde tijd naar langstaxiende vliegtuigen kijken.


Maar na veel clownen en onrust mogen we de slurf in. Weer wachten natuurlijk, maar de hemel komt steeds naderbij.


Superplek! Stoel 1A voor Taric, stoel 1B voor opa, helemaal vooraan. Met veel beenruimte en een lege stoel naast ons. Die is nodig om alle eetrotzooi tijdelijk te parkeren.


Langzaam zakt Nederland onder ons weg. We gaan in een ruk naar Antalya in Turkije. Drie en een half uur vliegen. Over heel veel landen en weinig zee.


Heel veel vragen. “Cyprus is toch een eiland, opa. Waarom vliegen we dan steeds over land?” Tja, weer geen wereldbol ingepakt … Drukverschillen worden geoefend en opgelost. Taric is al wereldreiziger!


Bij de landing in Antalya is het al donker. Onze tweede vlucht wordt een nachtvlucht. Van Antalya naar Cyprus binnen een uur. Eindelijk zee, maar wel donker.


Aankomst op Ercan vliegveld. Te donker en chaotisch voor foto’s. We zijn wel een beetje moe, maar alles loopt voorspoedig bij de douane en de paspoortcontrole. De rit naar het hotel duurt lang. De bus was gevuld met gasten voor drie hotels. De rit van het vliegveld naar het dorpje waar we zouden wonen, duurde anderhalf uur. Dat ging nog wel. Maar bij het eerste hotel (wij moesten naar het tweede: Manolya) ging het al mis. Er was een kamer te weinig voor het aantal gasten. En wie moest dan, voor een nacht ,ondergebracht worden in ander hotel‌ Vrijwilligers? Affijn, anderhalf uur later dan verwacht kwamen wij in ons hotel aan . Daar hadden ze de keuken open gehouden. Na een beefburger en veel water snel naar bed.


Eerste blik naar buiten vanaf het balkon. Stralend.


Naar achteren liggen de bergen (en de straat) ‌.


‌ naar voren de zee


Ontbijtzaal. Met naast het raam een zwembad. En daar weer naast de Middellandse Zee


Ochtendritueel. Wakker worden (altijd moeilijk ...), ontbijtje en dan zwemmen.


Met een bekend autootje de bergen in. Eindelijk echte bergen zien, dat wil ontdekkingsreiziger Taric. En stenen vinden dus.


Net als in een vliegtuig, de aarde zakt weg.


Na een aantal uren rijden en zoeken op ruim 1000 meter hoogte heeft Taric wel genoeg bergen gezien. “Voor de rest van mijn leven genoeg …”


Nu moet beneden gezocht worden. Naar stenen, maar vooral naar schelpen.


Allerlei moois wordt gevonden. Je houdt soms je hart vast als je de capriolen ziet waarmee gezocht wordt. Maar je kunt moeilijk steeds roepen: “pas op�. Jongetjes moeten toch littekens krijgen ...


Pas als de zon echt ondergaat wordt het zoekwerk gestaakt. Zodat we een restaurantje kunnen vinden.


En dit was pas 1 dagje Cyprus. Er moest veel verwerkt worden ...


Met als stille getuige, de volgende ochtend, een geheel doorwoeld bed. Wordt vervolgd.


Cyprus 1 voor Taric