Issuu on Google+

Cote d’ Azur, de azuren kust. Eind oktober 2013


Veel wachten, dat wel. Vooral bij de autoverhuurbalie.


Maar nog precies op tijd, na veel zoeken, ontmoeten we de mevrouw die ons de sleutels van het appartement kan geven. Ze legt ook uit hoe we in de ondergrondse garage komen. En wat er allemaal in de bovenste keukenkastjes staat. Niet dat ze dat zelf kan zien, want Taric is iets groter dan zij is.

Taric: ‘’Mama, overal palmbomen en cactussen ..!

Uitzicht vanaf het balkon in de woonkamer. Olijfbomen, een mooi grasveld en in de verte de zee. Ongeveer 300 meter wandelen en dan sta je op de pier.


Antibes, de jachthaven. Met bootjes die tussen de 50 duizend en 500 miljoen euro kosten. Beetje behelpen dus ...


Taric blijft bescheiden. Hij wil deze wel. Een mooi houten zeiljacht. Echt hout, zou zijn vader ook leuk vinden.


Twintig restaurants bekeken, en eindelijk een gevonden met calamares op het menu. Taric weigerde iets anders te eten ...


Zaterdag vroeg—het wordt hard werken!


De volgende dag (zaterdag). Een zeer drukke dag. Eerst de fantastische lokale markt van Antibes. Taric eet zijn eerste oester. Lekker! Floor hoeft niet zo ...


Vanuit Antibes direct naar Monaco. Een suggestie van opa Han. Drie landen bezoeken op 1 dag. Opa Mike worstelt zich ook omhoog. Nooit gedacht, enkele maanden geleden ...


Komen we langs, zijn ze NIET THUIS ...


Boeiende uitzichten, maar wel ernstig volgebouwd. Er zijn erg veel mensen die in een belastingparadijs willen wonen.


Hij was verstandig. Niks omhoogworstelen. Beneden op het terras eet je heel lekker. Zijn hondje kreeg ook steeds kleine hapjes.


In sneltreinvaart naar la bella Italia. Ventimiglia. De zon begint al te zakken, maar je kunt nog altijd stenen zoeken aan de waterkant.


Kopje thee : 4.90 euro‌ Een terras in Italie is pas echt duur.

Nu uit Ventimiglia snel terug naar Antibes. Het was een drukke dag.


Zondag. Een verstild dorpje Antibes. De toeristen slapen uit. De zeilwedstrijd moet nog starten. Wij zijn vroeg op pad. Van Taric moeten we de bergen in, maar hij vindt het goed als we even naar het Picassomuseum gaan.


Foto van Taric. Cactussen dus.


Picasso heeft een immense produktie gerealiseerd in Antibes. Hij woonde er een half jaar en heeft alles wat hij toen gemaakt heeft aan het stadje geschonken. De kerk, waar we ook even binnenliepen, was tot onze verbazing behoorlijk gevuld.

Indrukwekkend wat die man geproduceerd heeft. Schilderijen, beelden , objecten, tekeningen en tientallen ceramische borden. (Voor Renee ‌)


Ik had me herinnerd dat er inderdaad BERGEN waren (en vele gorges) in een gebied rond een golfbaan waar we veel gespeeld hebben. Die baan was (moeizaam) weer te vinden, maar er werd eerst even geluncht. Daarna op zoek naar de bergen.


BERGEN dus! Met een bezorgde moeder aan de basis. Een slippertje is snel gemaakt, en waar stopt de val ..?

Deze plek sprak iedereen aan. Morgen weer, en dan mag Opa ‘s middags golfen, en gaan Taric, Floor en Natascha (met eigen vervoer) een stukje verder naar de BERGEN.


Opa zag een rondje golf wel zitten. Dus moest er vroeg vertrokken worden. Natas had krachtvoer nodig en ging als gewoonlijk weer aan de weerzinwekkende plonk. Terwijl er baguettes, pate’s, eieren, gerookte hammen, brie, blauwe kazen, pindakaas en nog meer heerlijkheden beschikbaar waren ...


Natuurlijk, golf is een beetje onzinnig. Over grote afstanden een minuskuul rotballetje in een klein rond gaatje zien te krijgen. Maar het gebeurt wel op leuke plekken.


De mensen waarmee opa een rondje heeft gegolft, en niet meer dan tien woorden gewisseld heeft. In ruim 4 uur. Ze komen uit Dijon en waren inderdaad moeilijk te verstaan. In een vijver onder weg kwamen we een dier tegen. Een dinges, iets met p‌ geloof ik. Lijkt prekend op een uit zijn krachten gegroeide rat of op een bever. Maar hij heet anders.


Bedenk zelf maar een naam. Hier lijkt het wel een konijntje dat te water geraakt is. Maar ze zwemmen heel snel.


Van de bergendag zijn verder geen beelden. Mike was golfen en Floor had het te druk met klimmen en wandelen.

Maar er waren verhalen over zwervers die een dierenopvanghuis runden, verhalen over ezels, over sneue konijnen en eenden en over een mevrouw met nog maar 1 tand.


Terwijl wij in het zuiden wat rondklooiden in de zon, werd op die maandag Nederland bijna weggeblazen. Roki, logerend in Muiderberg, rent uitgelaten over het drooggevallen IJsselmeer. RenĂŠe heeft het er iets moeilijker mee.


Laatste dag. Hangende cactus. Taric: ’’Mama, ik kan geen cactus of palmboom meer zien …’’.


Laatste ochtend. Nog even in het zwembad.


Dinsdag, laat. Terug naar Amsterdam. Han en Renee doen de ophaaldienst voor de Gooienaars. Opa Mike zakt achterover in een taxi. We hebben het overleefd.


Cote d' azur 2013