Page 1

1

Vanuit Caracas , de hoofdstad van Venezuela in steeds kleinere vliegtuigjes naar Canaima National Park -iets groter dan Belgie- in het zuiden aan de grenzen met Guyana en Brazilie


2

Canaima National Park Venezuela. .

Een beetje groter dan Belgie. Met maar ĂŠĂŠn weg, een ontelbaar aantal rivieren en een flink aantal zeer kleine vliegvelden. Transport dus vooral via vliegtuigjes en kano. En veel lopen...


3

Zo mooi is het echt : Canaima Laguna


4

Aan de rand van de lagune ligt een kamp, mijn logeerplek: Waku Waku. Het uitzicht is onvoorstelbaar, en de hele dag dondert het water naar beneden.

Met korjalen vaar je naar de waterval.


5


6

Aan de andere kant van de laguna donderen de vele watervallen naar beneden. Bij een daarvan kun je, achter een Indiaanse gids aan, achterlangs lopen. Kruipend, schuifelend over natte met mos begroeide rotsblokken. Driftge hartkloppingen in de bedaagde borst!

En uiteraard ben je zijknat als je er onderdoor geweest bent, en dan moet je even later natuurlijk weer terug...

Pad met een dun groen touwtje ter bescherming—eng en ijskoud


7

De volgende dag, heel vroeg, over de rivier op weg naar Salto Angel (de Angel waterval). Al die gidsen zijn gek op vroeg opstaan. Ik heb weinig geslapen in Venezuela.


8

Het bootje is een korjaal. Een lange uitgeholde boomstam met een immense buitenboordmotor er achter. Als er voldoende water is gaat het razendsnel—zo‘n 50 km per uur. Moet ook wel, want de tocht is ver, ongeveer 80 km over water en de ontelbare stroomversnellingen en ondiepten vertragen behoorlijk.


9

De tocht op de rivier op duurt ongeveer 4,5 uur. En dan moet er bij het eindpunt nog behoorlijk geklommen worden door de jungle om bij Salto Angel te komen. We moeten vanavond ook weer terugkomen in het kamp. Geen wonder dus dat vroege opstaan. En als het even kan zet de kapitein er behoorlijk vaart achter.

En waarom doen we dat allemaal? Voor Salto Angel—de hoogste waterval ter wereld. Bijna 1000 meter valt het water naar beneden in een poel die is ontstaan aan de basis van dit wereldwonder.


10

Voorop zit de stuurman . Benen bungelend buiten boord en met een peddel in zijn handen. Daarachter zit de gids en dan kom ik. Op een dun bankje, benen in mijn nek. Daar weer achter de andere vier passagiers. Urenlang...


11

De kapitein, achter op de boot, houdt alles recht. Zolang er geen stroomversnellingen zijn tenminste.


12

Maar het uitzicht is adembenemend, en je vergeet de kramp in je kuiten.


13

In de verte wordt het Tafelbergmassief zichtbaar. Meer dan een kilometer hoog, geschat rond 2 miljard jaar geleden gevormd.

Aan de andere kant stort Salto Angel naar beneden.

We zijn er nog lang niet, en langzamerhand wordt de rivier smaller.


14

Smaller en ook onstuimiger. De rotsen in het water worden groter, het water steeds ondieper.

Herhaaldelijk trekt de kapitein de schroef uit het water. Wel veel lawaai, minder vooruitgang.


15

Soms klotst het water over de bootrand. Er moet gehoosd worden. Zelf ben ik al helemaal nat. Maar door de temperatuur, ca. 30 graden C, is dat geen ramp. Het meegenomen boek wordt onleesbaar.

Mijn voorhoofd voelt verbrand, petje vergeten!


16

Hier wordt ook de gids wat onrustig. Er wordt ons dringend bevolen om de handen steeds binnenboord te houden.

De dichtstbijzijnde dokter is behoorlijk ver weg.


17

De boot ramt zo nu en dan op de keien, de moter giert machteloos. De stuurman op de voorplecht werkt zich de blaren in de handen.

Soms worden we teruggeworpen. Dan neemt de kapitein een nieuwe aanloop, hopend op een hoger golfje.


18

Uiteindelijk komen we natuurlijk ook hier doorheen. Iedereen opgelucht, de gids ook.

Als beloning mogen we even aan land , een onbijt in een oud basiskamp.


19

De andere teamleden zouden allemaal, ook de gids, mijn kleinkinderen kunnen zijn. Ze hebben dus ook minder last van een gestremde bloedsomloop. Ik blijf etend rondkuieren, dankbaar voor de vele training door gelopen golfrondjes.


20

Twee Venezolaanse koppels waren de andere passagiers. We hebben niet veel met elkaar kunnen spreken. Mijn Spaans laat, ondanks de in Midden-Amerika doorgebrachte tijd, nog altijd te wensen over. Hun Engels was fragmentarisch. Maar ‗OOOH‖ en AHHHH‘ is in elke taal begrijpelijk,

Freddy, vooraan met gestreept hemd, nam honderden zo niet duizenden foto‘s. Van de natuur, van ons allemaal en vooral ook veel van zijn lieftallige dame. Bij mijn thuiskomst in Nederland hebben we gemaild. Bleek dat door een virus in zijn opslagmedium alle zo bedrijvig genomen foto‘s vernield waren. Ik heb de mijne gestuurd, waarop ik bedankt werd met: Yes, Mrs. MIKE all the picture are arrived perfectly. GOOD JOB Mrs Mike very beautifull all the pictures. Greetings. Freddy.


21

Aan alle kramp komt een einde. Verder kan de boot niet, dit is het base-camp.

En als je dan heel goed kijkt zie je in de verte, aan de rotswand, de ijle sluier van Salto Angel


22

Vanaf de aanlegplaats over de bedding van de riviertjes langs het pad door het oerwoud naar de waterval. Die je wel hoort maar nooit ziet...


23

Hartkloppingen. Kilometers lang en honderden meters omhoog gaat het pad. Over rotsblokken en boomwortels. Omzwermd door muggen en en ander vliegend gespuis. Met zo nu en dan een fluitende vogel. Steeds watergeruis op de achtergrond. Maar mijn drinkwater is al snel op. Snel al ploft je hart ongeveer uit je borstkast. Terwijl het antimuggenspul dat je zo enthousiast op je gezicht smeerde, vermengd met je vrij stromende zweet, nu tappelings in je ogen loopt. En verschrikkelijk bijt! Meer dan 35 gr C, en heel vochtig. Steeds als de gids met het echtpaar Superatleten die vooruit lopen even stopt, probeer je je hartslag weer onder de 200 te krijgen. Dan wachten we ook op het iets zwaardere echtpaar dat steeds de optocht sluit. Maar veel te snel gaan we weer omhoog. Halverwege wordt even gestopt. ―Nu‖ zegt de gids ―zijn er nog drie segmenten‖. Hij grinnikt: ―Die hebben Indianennamen. Vrij vertaald en in volgorde: flauwvallen, hartaanval en schijndood. Wees dus een beetje voorzichtig‖. Als de gidsen ‗s avonds in het kamp terugkomen is de begroeting van hun maatjes: ―Hoeveel heb jij er omhoog gekregen…‖ Terwijl ik omhoogworstel springt Mevrouw Superatleet van rotsblok tot rotsblok. Ze fluit er vrolijk bij. Ik haat haar even...


24

Geen enkele foto doet recht aan dit natuurverschijnsel. Mijn camera kan hem niet in 1 keer vangen, dus ik fotografeer de boven– en de onderkant. Thuis hoop ik daar nog iets van de knutselen. Maar dat lukt niet erg. Vanaf een rots kijken we naar al dat water. Het duurt bijna minuten voordat een ‗waterblok‘ dat je volgt beneden is aangekomen.

Hier moeten duizenden foto‘s gemaakt zijn, vergeefs...


25

Levensgevaarlijke toeren worden uitgehaald om een goed beeld te produceren, maar volgens mij gaat het toch beter met het medium film/video. Bekijk bijvoorbeeld: http://www.youtube.com/watch?v=yEztVvy3G_4

Of de gekken die er van af springen met een parachute: http://www.youtube.com/watch?v=gRE_2klmVQA&NR=1

En daarbij dan een beetje verongelukken: http://www.youtube.com/watch?v=ENPIH4LiJ0g


26

En dan vanaf die rotsblokken naar beneden klimmen, nog meer hartkloppingen. Daar is de poel, een natuurlijk zwembad, continu gevuld met het water van Salto Angel. Waar de dapperen snel inglijden. Heerlijke verkoeling na de zweettocht. ―Is het water een beetje warm gids?‖ ―Ja, 28 graden‖ is zijn antwoord. Ik plons te water en krijg nu echt bijna een hartaanval. Het is gruwelijk koud. ―28 gradenFahrenheit‖ grinnikt hij...


27

Ook tegenover de waterval ziet het er niet slecht uit. Een gigantisch dal waardoor dus de rivier loopt waarover we gekomen zijn.


28

Na een uurtje moest er weer geklauterd worden. Terug naar de boot. Een lichte lunch bij het water en dan door de schemering terug naar Canaima Laguna.


29

Met na de zweetjungle weer de keien en het water. Waar schoenen niet droog te houden waren. Zodat ze ‗s avonds weggegooid konden worden.

Duur land Venezuela.


30

Duur, maar ook zo onwaarschijnlijk mooi,


31

Weer onderweg naar huis, het wordt al een beetje koeler. Met de stevige bries die de snel varende boot voortbrengt wordt de temperatuur aangenaam. De gids doet zijn winterjack weer aan. De kapitein wil nog sneller varen. Nu de ondiepere plekken, stroomversnellingen en rotsen een beetje minder worden wisselt hij de schroef. Een grotere nieuwe schroef brengt ons sneller naar het basiskamp.


32

Het wordt onderweg al aardig donker als we de laatste stroomversnellingen passeren


33

Dan morgen weer terug naar Caracas. Met pijn in het hart en met een tot de rand toe gevulde camera. Voor de meeste foto‘s is hier geen plaats. Stiefkinderen worden dat. Tragisch, maar je kunt mensen maar een bepaalde tijd vervelen, en volgens mij heb ik dat punt al lang overschreden.

Dus: terugreis naar de civilisatie. Civilisatie, wat heet...


34

De lieve Indiaanse koffiejuffrouw op Canaima airport


35

Terug naar de civilisatie na een vliegtocht over de Orinocodelta, een onafzienbare hoeveelheid water. Hoe bedoelt u IJsselmeer...

Met op een van de Venezolaanse zenders in het hotel Eurobuilding in Caracas op zondagmiddag de wedstrijd AZ tegen Feyenoord. Een fanatiek schopfeest. Civilisatie dus.


36


37

Venezuela November 2009

Angel Falls Venezuela  

A trip in the Canaima National Park Venezuela

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you