Issuu on Google+

  Με   αφορμή   την   Παγκόσμια   Ημέρα   κατά   των   Ναρκωτικών,   το   Κ.Π.Ν.   Σάμου   «Φάρος»   υλοποίησε   μια   εναλλακτική   εκδήλωση   για   παιδιά  δημοτικού.   Όλα  άρχισαν  στην  αυλή  του  1ου  Δημοτικού  Σχολείου  Καρλοβάσου   (Πορφυριάδα)   την   1η   Ιουνίου   2003,   όταν   πέθανε   και   ζωντάνεψε   εκεί   η   Χαμογελούπολη,   η   πόλη   που   πίστευε   ότι   το   γέλιο   των   παιδιών  ήταν  το  μεγαλύτερο  δώρο  στη  ζωή.  Το  μαγικό  ταξίδι  στον   κόσμο  του  παραμυθιού  έχει  αρχίσει…            Ο  ΓΙΓΑΝΤΑΣ  ΠΟΥ  ΕΚΛΕΒΕ  ΧΑΜΟΓΕΛΑ     Μια   φορά   κι   έναν   καιρό,   πριν   πολλά   -­‐   πολλά   χρόνια,   σε   μια   χώρα   μακρινή,  στην  άλλη  άκρη  της  γης,  υπήρχε  μια  πολύ  όμορφη    πολιτεία  με   σπίτια   χρωματιστά,   δέντρα   ψηλά   και   καταπράσινους,   λουλουδιασμένους  κήπους.  Η  πολιτεία  αυτή  ήταν  χτισμένη  πλάι  σε  μια   ήρεμη   γαλάζια   λίμνη,   γεμάτη   χαρούμενους   ψαράδες   που   κάθε   πρωί   άπλωναν  τα  δίχτυα  τους  στις  όχθες  της  κι  ένα  ασημένιο  χρώμα  από  την   ψαριά  τους  ξεχύνονταν  πάνω  στην  αμμουδιά.     Ήταν  η  ώρα  που  ολόκληρη  η  πόλη  ξυπνούσε  και  ένα  χαρούμενο  βουητό,   σαν   από   μελίσσι,   γέμιζε   τους   δρόμους   όλης   της   πολιτείας.   Τα   παιδιά   έτρεχαν  χαρούμενα  στις  γειτονιές  και  στις  πλατείες,  παίζοντας  κρυφτό   κάτω  από  τους  πάγκους  με  τα  λαχανικά  και  τα  φρούτα,  προκαλώντας   καμιά   φορά   ζημιές   με   τη   σκανταλιά   τους.   Το   κρυφτό   τότε   γινόταν   και   κυνηγητό  μεταξύ  των  μανάβηδων,  των  μαμάδων  και  των  παιδιών,  όταν   εκείνα   πάνω   στη   ζωηράδα   και   τον   ενθουσιασμό   τους,   γκρέμιζαν   τα  


καφάσια   με   τα   φρούτα   από   τους   πάγκους   και   η   πλατεία   γινόταν   πολύχρωμη   απ’   τα   κόκκινα   μήλα,   τα   γυαλιστερά   πορτοκάλια   και   τα   πράσινα,   ζουμερά   αχλάδια.   Επειδή   βέβαια   ήξεραν   ότι   όλες   αυτές   οι   σκανταλιές  ήταν  ένα  παιχνίδι  των  παιδιών  που  δεν  είχε  σκοπό  να  τους   βλάψει,   γι’   αυτό   δε   θύμωναν   πραγματικά   αλλά   κυνηγούσαν   τα   παιδιά   περισσότερο   για   να   παίξουν   κι   εκείνοι   μαζί   τους.   Άλλωστε   αυτό   είχε   σημασία   για   την   πόλη   τους:   Να   ακούν   και   να   βλέπουν   τα   παιδιά   να   χαμογελούν.     Σ’   αυτή   την   πολιτεία   οι   άνθρωποι   πίστευαν   ότι   το   γέλιο   και   η   χαρά   των   παιδιών  ήταν  το  μεγαλύτερο  δώρο  στη  ζωή  κι  αυτό  ήταν  κάτι  που  είχε   περάσει   από   γενιά   σε   γενιά,   από   πολύ   παλιά   από   τότε   που   πρωτοχτίστηκε  αυτή  η  πολιτεία.     Ήξεραν  ότι  τα  χαμόγελα  των  παιδιών  ήταν  κάτι  σαν  γούρι  για  αυτή  την   πολιτεία   και   από   τη   στιγμή   που   αυτά   χάνονταν,     κάποιο   μεγάλο   κακό   θα  τους  έβρισκε.  Βέβαια  υπήρχαν  και  δυσκολίες  και  προβλήματα  αλλά   είχαν  βρει  τρόπο  να  τα  ξεπερνούν  με  αισιοδοξία  και  χαμόγελο.     Και  κάπως  έτσι  κυλούσαν  οι  μέρες  σ’  αυτή  την  πολιτεία  γεμάτες  γέλιο,   χαρά  και  τραγούδι  που  η  φήμη  της  έφτασε  στα  πέρατα  της  γης  κι  όλος   ο  κόσμος  πια  την  ήξερε  με  το  όνομα  «ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΠΟΛΗ».     Άραγε   για   πόσο   ακόμα   θα   κρατούσε   αυτή   η   ευτυχία;   Οι   κάτοικοι   δεν   το   ήξεραν  αλλά  οι  μέρες  χαμόγελου  πλησίαζαν  στο  τέλος  τους.     Μαζί  με  όλο  τον  κόσμο  η  φήμη  της  ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΠΟΛΗΣ  έφτασε  και  στα   μακρινά,   ψηλά,   απόκρημνα,   βραχώδη,   χιονισμένα   και   αφιλόξενα   «Ακριμαλάια».   Εκεί   ζούσε   ο   τελευταίος   από   τους   γίγαντες,   ο   φοβερός   και   τρομερός   ΜΠΟΥΜΠΟΥΜΠΑΡΑΣ.   Ο   Μπουμπουμπάρας   μεγάλωσε   ολομόναχος,   χωρίς   γονείς,   συγγενείς   και   φίλους,   χωρίς   κάποιον   να   παίξει,   να   χαμογελάσει   μαζί   του   και   να   ευχαριστηθεί   κι   η   μοναξιά   του   αυτή   τον   έκανε   δυστυχισμένο.   Όταν   άκουσε   για   την   ευτυχία   των   παιδιών   της   ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΠΟΛΗΣ   ζήλεψε   πολύ.   Ήθελε   κι   αυτός   να   μπορούσε   να   χαμογελάει.   Σκέφτηκε   λοιπόν   ότι,     αν   έκλεβε   τα   χαμόγελα   των  παιδιών,  θα  κατάφερνε  να  νιώσει  κι  εκείνος  ευτυχισμένος.     Δρόμο   παίρνει   δρόμο   αφήνει   και   δρασκελίζοντας   βουνά,   κάμπους   και  


κοιλάδες  έφτασε  ένα  ηλιόλουστο  πρωινό  στη  ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΠΟΛΗ.     Τα   παιδιά   μόλις   ξυπνούσαν   και   σιγά-­‐   σιγά   το   βουητό   της   καθημερινότητας   απλωνόταν   στην   πολιτεία.   Δεν   πέρασαν   λίγα   όμως   λεπτά,   κι   ο   ήλιος   κρύφτηκε.   Μαύρα   σκοτεινά   σύννεφα   απλώθηκαν   παντού.   Λες   και   κατάλαβε     ο   Ουρανός   τι   έμελλε   να   γίνει   σ’   αυτή   την   πολιτεία.   Ο   κόσμος   ανησύχησε   και   άρχισε   να   αναρωτιέται   τι   συνέβη   ξαφνικά.  Μέχρι  που  είδαν  το  γίγαντα  και  έχοντας  ακούσει  την  ιστορία   του,   κατάλαβαν   τι   περίμενε   την   πόλη   τους.   Ο   γίγαντας-­‐   Μπουμπουμπάρας  με  2-­‐3  κινήσεις  έκλεψε  τα  χαμόγελα  των  παιδιών  και   χώθηκε   στο   πυκνό   σκιερό   δάσος   στην   άλλη   άκρη   της   λίμνης,   πιστεύοντας   ότι   είχε   καταφέρει   το   σκοπό   του,   να   είναι   δηλαδή   κι   εκείνος  ευτυχισμένος.     Ο   γίγαντας   έφαγε   όλα   τα   χαμόγελα   των   παιδιών   και   άρχισε   να   γελάει   δυνατά.  Αλλά  και  πάλι  δεν  ήταν  ευτυχισμένος,  αυτό  όμως  που  δεν  ήξερε   ήταν  το  «γιατί».     Θα  το  ανακάλυπτε  άραγε  ποτέ;     Ας   δούμε   όμως   πώς   κύλησε   η   ζωή   στην   ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΠΟΛΗ   μετά   τη   συμφορά  ……     Όταν  έσβησε  το  χαμόγελο  από  τα  πρόσωπα  των  παιδιών,  σταμάτησε  το   παιχνίδι,   οι   χαρούμενες   φωνές   στους   δρόμους   και   τις   πλατείες,   οι   σκανταλιές   στην   αγορά.   Οι   μεγάλοι,   μην   ακούγοντας   τα   γέλια   των   παιδιών,   δεν   μπορούσαν   πια   να   είναι   ευτυχισμένοι.   Άρχισαν   να   τσακώνονται   μεταξύ   τους   με   το   παραμικρό,   επειδή   έχασαν   την   αισιοδοξία   τους   και   τη   δύναμή   που   τους   έδινε   η   ευτυχία   της   πόλης.     Ήταν   πολύ   -­‐πολύ   δυστυχισμένοι   και   μέρα   με   τη   μέρα   έχαναν   κάθε   ενδιαφέρον  για  τη  ζωή.           Οι  μανάβηδες  έστηναν  τους  πάγκους  στην  αγορά  χωρίς  όμως  όρεξη  να   διαλαλήσουν  τη  πραμάτεια  τους,  μέχρι  που  κάποιο  πρωινό,  τόσο  πολύ   θλιμμένοι   ήταν,   που   ξεχάστηκαν   καθισμένοι   σε   μια   γωνιά   για   μέρες   πολλές,   μέχρι   που   τα   φρούτα   και   τα   λαχανικά   σάπισαν   στα   καφάσια  


τους.     Από  την  άλλη  οι  ψαράδες  έριξαν  μια  μέρα  τα  δίχτυα  τους  στη  λίμνη  κι   από  τότε  δεν  τα  σήκωσαν  ποτέ.     Οι   άνθρωποι   της   ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΠΟΛΗΣ   σιγά-­‐   σιγά   έπαψαν   όχι   μόνο   να   χαίρονται,   να   γελούν     και   να   δουλεύουν,   αλλά   και   να   μιλούν   μεταξύ   τους.  Ήταν  σα  να  μην  υπήρχαν,  τόσο  πολύ,  που  δεν  μπορούσε  να  τους   δει   πια   κανείς,   κι   όλοι   μίλαγαν   για   τη   ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΠΟΛΗ   με   τους   αόρατους  ανθρώπους.     Και   πέρασαν   χρόνια   και   χρόνια,   αιώνες   και   αιώνες   έτσι.   Σ’   αυτά   τα   χρόνια   ιππότες,   πρίγκιπες     με   στρατούς   πολυάριθμους,   με   άλογα   και   κανόνια   προσπάθησαν   να   πάρουν   πίσω   τα   χαμόγελα   απ’   το   γίγαντα-­‐ Μπουμπουμπάρα.   Κανείς   όμως   δεν   τα     κατάφερε     γιατί   δεν   ήξεραν   το   μυστικό.     Κάποια   σοφά   ξωτικά   που   ζούσαν   στο   δάσος   της   ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΠΟΛΗΣ,   έβλεπαν   τη   δυστυχία   και   την   ερημιά   να   απλώνεται   στον     άλλοτε   χαρούμενο  και  ζωντανό  τόπο  τους  και  το  γίγαντα  να  γίνεται  όλο  και  πιο   θλιμμένος,   όλο   και   πιο   θυμωμένος.   Τα   ξωτικά   έκαναν   λοιπόν   ένα   συμβούλιο,   και   αφού   έβαλαν   κάτω   τη   σοφία   και   τη   γνώση   τους,   επιτέλους   κατάλαβαν   γιατί   μέχρι   τώρα   κανείς   δεν   είχε   κατορθώσει   να   απελευθερώσει  τα  χαμόγελα  απ’  το  γίγαντα.     Κανείς   δε   θα   κατάφερνε   αυτό   που   ήθελε,   εξοντώνοντας   το   γίγαντα,   και   επίσης,  κανένας  στρατός,  όσο  δυνατός  κι  αν  ήταν,  δε  θα  τα  κατάφερνε   όπως  τα  παιδιά.  Κι  αυτό,  γιατί  ούτε  ένας  άνθρωπος  μέχρι  τώρα  δεν  είχε   νιώσει  πραγματικά  τι  είχε  ανάγκη  ο  γίγαντας.     Μια   μέρα   τα   ξωτικά   άκουσαν   το   γοερό   κλάμα   του   γίγαντα   που   αντηχούσε   σ’   ολόκληρο   το   δάσος.   Κατάλαβαν   ότι   ήρθε   η   στιγμή   που   θα   μπορούσαν  να  τον  πλησιάσουν  και  να  μάθουν  πώς  να  τον  βοηθήσουν.   Άκουγαν   λοιπόν   το   γίγαντα   με   λυγμούς   να   λέει   ότι   ήταν   πολύ   δυστυχισμένος  γιατί,  αν  και  είχε  τόσα  χαμόγελα,  δεν  του  χρησίμευαν  σε   κάτι,   αφού   δεν   ήταν   δικά   του   και   δεν   είχε   κανέναν   να   τα   μοιραστεί.   Αυτό  που  πραγματικά  θα  τον  ευχαριστούσε  θα  ήταν  να  κάνει  παρέα  με   τα  παιδιά,  να  γελάει,  να  παίζει  και  να  χορεύει  μαζί  τους.    


Όταν   τα   ξωτικά   τον   ρώτησαν   γιατί   δεν   επιστρέφει   τα   χαμόγελα   των   παιδιών,  εκείνος  απάντησε  ότι  φοβόταν  πως  αν,  τα  έδινε  πίσω  θα  ήταν   όλοι  πάλι  χαρούμενοι  και  τα  παιδιά  δε  θα  τον  έκαναν  παρέα  για  το  κακό   που  είχε  κάνει  στους  ανθρώπους  της  ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΠΟΛΗΣ.     Τα  ξωτικά    μέσα  από  τα  λόγια  του,  είδαν  ότι  ο  γίγαντας  δεν  ήξερε  πώς   να  δώσει  τα  χαμόγελα  πίσω,  γιατί  σ’  όλη  του  τη  ζωή  είχε  μάθει  μόνο  ν’   αρπάζει   τα   πράγματα   των   άλλων   και   ποτέ   να   μην   προσφέρει   κάτι   εκείνος   στους   άλλους.   Ο   γίγαντας   έπρεπε   να   νιώσει   την   ανάγκη   των   παιδιών,  να  νιώσει  ότι  θα  μπορούσε  κι  εκείνος  να  είναι  στην  παρέα  τους   και  να  χαίρεται  μαζί  τους.           Τώρα   λοιπόν   που   ήρθε   το   πλήρωμα   του   χρόνου,   έλαχε   σε   ’σας   παιδιά   ο   κλήρος   που   είστε   όλοι   εδώ   μαζεμένοι,   να   καταφέρετε   με   τις   ικανότητες   σας  και  την  αγάπη  σας  να  σώσετε  αυτήν  την  πόλη  και  να  δώσετε  και  πάλι   τα  χαμόγελα  στα  παιδιά.     Τα   πράγματα   δε   θα’   ναι   εύκολα   για   ’σας.   Θα   πρέπει   να   συνεργαστείτε   καλά  μεταξύ  σας,  θα  πρέπει  να  δείξετε  θάρρος  για  να  πετύχετε  το  σκοπό   σας.  Μόνο  αν  δουλέψετε  όλοι  μαζί  θα  τα  καταφέρετε.           Αλλά  να…  έρχονται  τα  ξωτικά  που  ξέρουνε  τα  μυστικά  καλά…           Τα   ξωτικά   του   δάσους   Βαψουμπλέ,   Σολφασολά   και   Εμψυχουλά   αποφασίζουν   να   βοηθήσουν   τα   παιδιά   να   απελευθερώσουν   από   το   γίγαντα  τα  χαμόγελα  της  πόλης.  Και  λένε:            …    χρόνια,  χρόνια  περιμένει            η  πολιτεία  κοιμισμένη            απ’  το  γέλιο  ξεχασμένη            όλα  τα  παιδιά  μαζί,            δίνοντας  τη  μουσική  τους,  


βάζοντας  τα  χρώματα  τους,            δίνοντας  απ’  την  καρδιά  τους,            το  γίγαντα  να  πείσουνε,            τον  Μπουμπουμπάρα,            τα  χαμόγελα  να  δώσει  πίσω.                Θα  τα  καταφέρουν  άρα;         Τελικά   τα   παιδιά   με   την   καθοδήγηση   των   ξωτικών,   της   μουσικής,   της   ζωγραφικής  και  της  έκφρασης  κατάφεραν  να  λύσουν  το  γρίφο:     Γίγαντα,  γίγαντα   απ΄  την  σπηλιά  σου  βγες        τη  φιλία  μας  δίνουμε    σε  σένα  αν  θες        τα  χαμόγελα    να  μοιραστείς,  και  δες        το  χαμόγελο  αξίζει    όταν  ο  ένας  στον  άλλον  το  χαρίζει         …και   να   πείσουν   το   γίγαντα   Μπουμπουμπάρα   να   βγει   απ’   τη   σπηλιά   του  και  να  ελευθερώσει  τα  χαμόγελα.           Ο  γίγαντας  και  οι  ιππότες  του  χαμόγελου       Μια  φορά  κι  έναν  καιρό,  πριν  πολλά  -­‐  πολλά  χρόνια,  σε  μια  χώρα   μακρινή,  στην  άλλη  άκρη  της  γης,  υπήρχε  μια  πολύ  όμορφη  πολιτεία,  με   σπίτια  χρωματιστά,  δέντρα  ψηλά  και  καταπράσινους,   λουλουδιασμένους  κήπους.  Το  όνομά  της  ήταν  «Χαμογελούπολη».    Η   πολιτεία  αυτή  ήταν  χτισμένη  πλάι  σε  μια  ήρεμη  γαλάζια  λίμνη.  Κάθε   πρωί  οι  ντόπιοι  ψαράδες  άπλωναν  τα  δίχτυα  τους  στις  όχθες  της  κι  ένα   ασημένιο  χρώμα  από  την  ψαριά  τους  ξεχύνονταν  πάνω  στην  αμμουδιά.    


Ήταν  η  ώρα  που  ολόκληρη  η  πόλη  ξυπνούσε  και  ένα  χαρούμενο  βουητό,   σαν  από  μελίσσι,  γέμιζε  τους  δρόμους  της  πολιτείας.  Τα  παιδιά  έτρεχαν   χαρούμενα   στις   γειτονιές   και   στις   πλατείες,   παίζοντας   κρυφτό   κάτω   από   τους   πάγκους   με   τα   λαχανικά   και   τα   φρούτα.   Πολλές   φορές,   το   κρυφτό   κατέληγε   σε   κυνηγητό   μεταξύ   των   μανάβηδων,   των   μαμάδων   και  των  παιδιών,  όταν  εκείνα  πάνω  στη  ζωηράδα  και  τον  ενθουσιασμό   τους,   γκρέμιζαν   τα   καφάσια   με   τα   φρούτα   και   η   αγορά   γινόταν   πολύχρωμη   απ’   τα   κόκκινα   μήλα,   τα   γυαλιστερά   πορτοκάλια   και   τα   πράσινα,   ζουμερά   αχλάδια.   Ήξεραν   ότι   όλες   αυτές   οι   σκανταλιές   ήταν   ένα   παιχνίδι   των   παιδιών   και   γι’   αυτό   δεν   θύμωναν   πραγματικά,   αλλά   κυνηγούσαν   τα   παιδιά,   περισσότερο   για   να   παίξουν   και   κείνοι   μαζί   τους.   Άλλωστε   είχαν   μάθει   πολύ   καλά   πόσο   σημαντικό   είναι   να   μπορούν  τα  παιδιά  να  παίζουν  και  να  χαίρονται.   Βλέπετε,   σ’   αυτή   την   πολιτεία,   πριν   αρκετά   χρόνια,   τα   χαμόγελα   των   παιδιών   τα   είχε   ζηλέψει   τόσο   πολύ   ένας   γίγαντας,   που   τον   έλεγαν   Μπουμπουμπάρα,  που  μια  μέρα  όρμησε  στην  πόλη  και  τα  έκλεψε  όλα.     Χωρίς   τα   γέλια   των   παιδιών,   μέρα   με   τη   μέρα   η   πόλη   άρχισε   να   μαραζώνει.   Οι   μεγάλοι   που   πρώτα   έπαιρναν   αισιοδοξία   και   δύναμη   από   την  χαρά  των  παιδιών  έχασαν  το  ενδιαφέρον  τους  για  την  ζωή  και  ήταν   σα   να   μην   υπήρχαν,   τόσο   πολύ   που   δεν   μπορούσε   να   τους   δει   πια   κανείς,   κι   όλοι   μίλαγαν   για   τη   Χαμογελούπολη   με   τους   αόρατους   ανθρώπους.   Και  θα  έμεναν  για  πάντα  έτσι  τα  πράγματα,  αν  κάποια  γενναία  αγόρια   και   κορίτσια   δεν   αποφάσιζαν     να   δουλέψουν   όλα   μαζί,   έχοντας   για   συμμάχους  τρία  καλά  Ξωτικά  του  Δάσους,  για  να  σώσουν  την  πόλη.  Τα   σοφά  Ξωτικά,  βοήθησαν  τα  παιδιά  να  καταλάβουν  ότι  ο  Γίγαντας  είχε   κλέψει  τα  χαμόγελα,  όχι  γιατί  ήταν  κακός,  αλλά  γιατί  ήταν  πάρα  πολύ   μόνος  του.  Είχε  πιστέψει,  ο  καημένος,  πως  αν  έτρωγε  τα  χαμόγελα,  θα   μπορούσε  και  κείνος  να  νιώθει  χαρούμενος  όπως  τα  παιδιά.  Είχε  κάνει   όμως   λάθος,   γιατί   τα   χαμόγελα   δεν   χρησιμεύουν   σε   τίποτα,   όταν   δεν   έχεις   κάποιον   να   τα   μοιραστείς.     Και   ο   Μπουμπουμπάρας   δεν   είχε   κανέναν.   Τα  παιδιά  κατάφεραν  τελικά,  αυτό  που  πολλοί  στρατιώτες,  με  κανόνια   και   όπλα   δεν   είχαν   κατορθώσει…   Έπεισαν   τον   Μπουμπουμπάρα   να   ελευθερώσει   τα   χαμόγελα,     κάνοντας   κάτι   πολύ   απλό,   αλλά   πολύτιμο:  


Του  πρόσφεραν  τη  φιλία  τους.     Και  έτσι  το  γέλιο  ξανάρθε  στην  πόλη.       Ο  Γίγαντας  έγινε  φίλος  των  παιδιών,  σύντροφος  στα  παιχνίδια  τους  και   συμβουλάτοράς  τους,  όποτε  τον  χρειάζονταν.    Και   οι   μέρες   κυλούσαν     πάλι   γεμάτες   γέλιο,   χαρά   και   τραγούδι,   που   η   φήμη   αυτής   της   ευτυχισμένης   πόλης   εξαπλώθηκε   στα   πέρατα   της   γης   και   πολύς,   μα   πάρα   πολύς,   κόσμος   άρχισε   να   έρχεται   σ’   αυτήν   για   να   ζήσει  από  κοντά  αυτή  την  γιορτινή  ατμόσφαιρα.     Οι  κάτοικοι  της  Χαμογελούπολης,  βλέποντας  όλους  αυτούς  τους   ανθρώπους  να  καταφτάνουν  στον  τόπο  τους,  χαίρονταν  πολύ  και  τους   πρόσφεραν  απλόχερα  ό,τι  είχαν:  φρέσκα  ψάρια,  ολόφρεσκα  λαχανικά,   ζουμερά  φρούτα  και  πάνω  από  όλα  τη  καλή  τους  διάθεση.  Όσο   περνούσε  ο  καιρός  όμως,  κάτι  σα  ν’  άρχιζε  ν’  αλλάζει  μες  τις  καρδιές   τους.  Μιλώντας  με  τους  επισκέπτες  της  πόλης,  οι  κάτοικοι  της   Χαμογελούπολης,  μάθαιναν  για  το  πώς  ζουν  οι  άλλοι  άνθρωποι,  σε   διάφορα  μέρη  του  κόσμου,  για  τις  συνήθειές  τους,  για  τις  γιγάντιες   πόλεις  από  όπου  αυτοί  έρχονταν,  με  τα  πολλά  τα  φώτα  και  τους   μεγάλους  πολύβουους  δρόμους.  Έβλεπαν  τους  επισκέπτες  τους  να   χρησιμοποιούν  περίεργα  μηχανηματάκια  με  λαμπάκια  που   αναβόσ��ηναν  τρελά,  με  φωνές  μεταλλικές  και  αλλόκοτες  και  ήθελαν  να   τα  περιεργαστούν  κι  αυτοί.  Κοίταζαν  με  μεγάλη  περιέργεια  και   θαυμασμό  τα  πολύχρωμά  τους  ρούχα,  τα  φανταχτερά  τους  καπέλα,  τα   γυαλισμένα  τους  παπούτσια.     Κάποιοι  άρχισαν  να  αναρωτιούνται  αν  ο  τόπος  τους,  ήταν  τελικά  τόσο   όμορφος  και  μοναδικός  όσο  πίστευαν  μέχρι  τότε.  Μήπως  θα  περνούσαν   καλύτερα  αν  και  η  δική  τους  η  πόλη  ήταν  πιο  μεγάλη;  Αν  είχαν  και   κείνοι  όλα  αυτά  τα  πραγματάκια  που  κουβαλούσαν  μαζί  τους  οι   καινούργιοι  τους  φίλοι...    Και  καθώς  περνούσε  ο  καιρός  όλο  και   περισσότεροι  κάτοικοι  της  χαρούμενης  αυτής  πολιτείας  ένιωθαν  ότι   κάτι  τους  λείπει,  ότι  αυτά  που  μέχρι  τότε  είχαν,  δεν  ήταν  αρκετά  κι   άρχισαν  να  ψάχνουν  τρόπους  για  να  τα  αποκτήσουν…Τα  πρόσωπα  των   κατοίκων  της  Χαμογελούπολης,  στην  αγορά  και  τις  άλλες  γειτονιές  σα   να  έχασαν  λίγη  από  τη  ζωντάνια  τους…Ο  καθένας  μόνος  του,  στην  αρχή,   και  σιγά-­‐σιγά  και  στις  παρέες  τους,  άρχισαν  να  κουβεντιάζουν  για  όλα  


εκείνα  που  η  πόλη  τους  δεν  τους  προσφέρει  και  άρχισε  να  κυκλοφορεί   ανάμεσά  τους  η  ιδέα  να  ανταλλάξουν  δικά  τους  πράγματα  με  αυτά  που   φέρνουν  μαζί  τους  οι  ξένοι.  «  Τι  να  τους  δώσουμε  όμως;»   αναρωτιόντουσαν  .  «Τα  φρούτα  μας;  Μπααα…  εκείνοι  θα  έχουνε  πιο   πολλά  στα  μέρη  τους.  Μήπως  τα  ψάρια  μας;  Μπααα…  αυτοί  θα  έχουνε   πιο  μεγάλα..»     Ώσπου  κάποια  στιγμή  κατάλαβαν  ότι  αυτό  που  έχουνε  εκείνοι  και   φαίνεται  να  ενθουσιάζει  τόσο  πολύ  τους  ξένους  τους,  δεν  ήτανε  τίποτα   άλλο  από  το  χαμόγελό  τους.  Και  άρχισαν  λοιπόν,  αντί  να  το   προσφέρουν,  να  το  πουλάνε.     Και  πράγματι  το  χαμόγελο  άρχισε  να  μοσχοπουλιέται  στην  αγορά  και   στα  καφενεία.  Οι  ξένοι  έδιναν  όσα-­‐  όσα  για  να  γευτούν  και  κείνοι  λίγη   χαρά.     Έτσι  οι  Χαμογελουπολίτες  αποκτούσανε  αγαθά  από  ξένα  μέρη:   Αυτόματες  που  έφτιαχναν  μόνες  τους  ότι  φαγητό  τους  ζητούσες,   κουτιά  που  μπορούσες  μέσα  τους  να  δεις  εικόνες  από  όλο  τον  κόσμο.   Ρούχα  από  υφάσματα  περίεργα,  που  άλλαζαν  χρώματα  μόνα  τους,   ανάλογα  τι  καιρό  έκανε  κάθε  μέρα.  Δεν  ήταν  λίγοι  αυτοί  που  ξεκίνησαν   για  μακρινά  ταξίδια  και  άλλοι  που  έφυγαν  για  πάντα  από  τη   «Χαμογελούπολη»  για  να  ζήσουν  αυτά  που  άκουγαν  από  τα  χείλια  των   επισκεπτών.   Το  χαμόγελο  στις  αγορές  ήταν  πιο  ακριβό  κι  απ’  τα  καλύτερα  ψάρια,   ενώ  στα  εστιατόρια  μπορούσες    να  παραγγείλεις  πίτα  με  χαμόγελο  και   τζατζίκι  για  ορεκτικό,  ή,  αν  είχες  πιο  πολλά  να  δώσεις,  φιλέτο  χαμόγελο   αλά  κρεμ  για  κύριο  πιάτο.     Το   κακό   δεν   άργησε   να   γίνει.   Όσο   πιο   πολύ   προσπαθούσαν   να   πουλήσουν   χαμόγελα,   τόσο   λιγότερο   αληθινό   χαμόγελο   έμενε   στα   πρόσωπά   τους.   Γιατί   όσο   περισσότερο   έτρεχαν   να   πουλήσουν   ο   καθένας   πιο   πολλά   χαμόγελα   από   τους   άλλους,   ασχολούνταν   όλο   και   λιγότερο   με   τους   άλλους   ανθρώπους   γύρω   τους:   με   την   οικογένεια   τους,    τους  φίλους,  τους  γείτονές  τους.  Και  δεν  ήταν  μόνο  αυτό.  Άρχισαν   να   τσακώνονται   και   μεταξύ   τους,   για   το   ποιος   έχει   το   πιο   φρέσκο   χαμόγελο,   το   πιο   πρωτότυπο   χαμόγελο   και   φυσικά,   για   το   ποιος   έχει  


αποκτήσει  πιο  πολλά  και  πιο  ωραία  καινούργια  πράγματα.     Οι   έμποροι   στην   αγορά   έπαψαν   να   μιλάνε   ο   ένας   στον   άλλον,   γιατί   καθένας  τους  ήθελε  οι  ξένοι  να  αγοράζουν  μόνο  τα  δικά  του  χαμόγελα.     Οι     επισκέπτες   πάλι,   άρχισαν   να   δυσανασχετούν,   γιατί   οι   κάτοικοι   της   «χαμογελούπολης»   άρχισαν   να   τους   τραβάνε   από   δω   και   από   κει,   να   τους  κάνουν  κόλπα  διάφορα,  για  να  τους  ξεγελάσουν  και  να  πουλήσουν   τα  χαμόγελά  τους.    Και  όσο  για  τα  παιδιά,  κάθε  φορά  που  πήγαιναν  να   παίξουν   στην   αγορά,   με   τα   γέλια   και   τα   τραγούδια   τους,   δεν   ήταν   πια   καλοδεχούμενα  από  τους  μεγάλους.  Τα  κυνηγούσαν  και  τα  μάλωναν  για   να  μην  τους  εμποδίζουν  στο  εμπόριο  των  χαμόγελων.     Ακόμα   και   τον   φίλο   τους,   τον   γίγαντα   Μπουμπουμπάρα,   κάποιοι   κάτοικοι  της  πόλης  του  είπαν  να  μην  έρχεται  στην  πόλη,  μην  τυχόν  και   φοβίσει   τους   πελάτες   τους.   Ο   γίγαντας,   που   του’   χε   λείψει   κάποτε   το   χαμόγελο  και  ήξερε  την  αξία  του,  προσπάθησε  να  τους  προειδοποιήσει   ότι  με  αυτά  που  κάνουν,  βάζουν  σε  κίνδυνο  την  ευτυχία  της  πόλης.  Αλλά   αυτοί  δεν  τον  άκουσαν…..   Και  ήρθε  λοιπόν  μια  μέρα  που  γίνανε  τόσο  ψεύτικα  τα  χαμόγελα,  γιατί   δεν   έβγαιναν   πια   από   τις   καρδιές   των   ανθρώπων,   που   όσο   και   να   τα   στόλιζαν   στα   τελάρα,   όσο   και   να   τα   διαφήμιζαν,   αυτά   φαίνονταν   μπαγιάτικα,  ζαρωμένα  και  μερικά  άρχισαν  να  μυρίζουν  κι  άσχημα.       Τα  παιδιά  της  Χαμογελούπολης  παρατηρούσαν  για  καιρό  την  πολιτεία   τους  ν’  αλλάζει.  Δεν  τους  πείραζε  τόσο  που  δεν  μπορούσαν  πια  να   παίζουν  ελεύθερα  στις  γειτονιές  και  στην  αγορά,  αλλά  που  έβλεπαν   τους  μεγάλους  κατσουφιασμένους,  να  φοράνε  ψεύτικα  χαμόγελα,  να   τσακώνονται  για  το  ποιος  θα  αποκτήσει  πιο  φανταχτερά  ρούχα  και  πιο   περίεργα  πράγματα  και  να  μη  μιλιούνται,    γιατί  ο  διπλανός  τους  είχε   κερδίσει  περισσότερα.  Λυπημένα  όπως  ήταν  κι  απογοητευμένα,   αποφάσισαν  να  αναζητήσουν  τον  καλό  τους  φίλο  τον  Μπουμπουμπάρα,   ο  οποίος  είχε  αποσυρθεί  σε  ένα  σπιτάκι  στο  δάσος,  στεναχωρημένος   όπως  ήταν  κι  αυτός  με  τους  ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΠΟΛΙΤΕΣ.     Ο  γίγαντας  υποσχέθηκε  να  πάει  να  βρει  τα  σοφά  ξωτικά    του  Δάσους,   που  τον  είχανε  βοηθήσει  και  αυτόν  κάποτε  να  μοιραστεί  τα  χαμόγελα   και  να  κάνει  για  πρώτη  φορά  στη  ζωή  του  φίλους.  Τα  ξωτικά  σίγουρα  


θα  βοηθούσανε  να  βρεθεί  μια  λύση  στο  πρόβλημα.   Και  πράγματι  τα  παιδιά  ο  γίγαντας  και  τα  ξωτικά,  αφού  έκαναν  όλοι   μαζί  συμβούλιο,  αποφάσισαν  ότι  τα  παιδιά  της  Χαμογελούπολης,   έπρεπε  να  καλέσουν  π άλι  παιδιά  για  βοήθεια,  όπως  και  τότε  που  η   πολιτεία  είχε  ξανά  κινδυνεύσει  και  τα  παιδιά  ήταν  που  έδωσαν  τη  λύση.   Τώρα  λοιπόν,  που  ήρθε  το  πλήρωμα  του  χρόνου,  έλαχε  σ΄  εσάς  παιδιά  ο   κλήρος,  που  είστε  όλοι  εδώ  μαζεμένοι,  να  καταφέρετε  με  τις  ικανότητές   σας  και  την  αγάπη  σας  να  σώσετε  αυτήν  την  πόλη    φέρνοντας  πίσω   αληθινό  χαμόγελο.  Αυτό  που  βγαίνει  μέσα  από  την  ψυχή  των   ανθρώπων  και  όχι  αυτό  που  πουλιέται.     Τα   πράγματα   δε   θα’   ναι   εύκολα.   Βέβαια,   τώρα   θα   έχετε   σύμμαχό   σας   τον   καλό   γίγαντα   Μπουμπουμπάρα   και   φυσικά   τα   τρία   σοφά   ξωτικά.   Όμως   θα   πρέπει   να   συνεργαστείτε   καλά   μεταξύ   σας,   να   βάλετε   όλο   σας   το  κέφι  και  την  καλή  σας  διάθεση    για  να  θυμίσετε    στους  κατοίκους  της   Χαμογελούπολης,   την   αξία   του   αληθινού   χαμόγελου.   Και   τότε   τα   μαραμένα   και   μπαγιάτικα   χαμόγελα   θα   ζωντανέψουν   στα   πρόσωπα   των  ανθρώπων.             Αλλά   να   τι   ακούω…   έρχονται   τα   ξωτικά   που   σας   στέλνουν   τα   παιδιά   της   Χαμογελούπολης   για   να   σας   βοηθήσουν   στην   αποστολή   σας.     Είσοδος  ξωτικών:       είμαι  το  ξωτικό  Βαψουμπλέ     είμαι  το  ξωτικό  Σολφασολά     είμαι  τα  ξωτικό  Μπαλαλαλά           Βαψουμπλέ:   Η  πολιτεία  δεν  γελάει  


Τα  χαμόγελα    πουλάει     Σολφασολά:   Άραγε  ποιος  θα  βοηθήσει   η  χαρά  τους  να  γυρίσει.     Μπαλαλαλά:   Μόνο  τα  παιδιά  μπορούνε   Λύση  αληθινή  να  βρούνε     Βαψουμπλέ:   δίνοντας  τη  μουσική  τους,   βάζοντας  τα  χρώματα  τους,   δίνοντας  απ’  την  καρδιά  τους,     Μπαλαλαλά:   Οι  μεγάλοι  να  πειστούν   τη  χαρά  να  μοιραστούν.     Σολφασολά:   Και  όλοι  πάλι  ενωμένοι   Να’  ναι  πάντα  ευτυχισμένοι.       Βαψουμπλέ:  Ο  γίγαντας  Μπουμπουμπάρας,  που  είναι  αλήθεια;  Τον   στέλνουν  τα  αγόρια  και  τα  κορίτσια  της  Χαμογελούπολης  για  να  σας   βοηθήσει  παιδιά.     Σολφασολά:  Ά,    Νάτος  !  έρχεται  από  κει  κάτω….         Και  τα  παιδιά,  μαζί  με  τον  φίλο  τους  τον  γίγαντα  που  τα  προέτρεπε  να   κάνουν   το   καλό,   και   τη   βοήθεια   των   ξωτικών   του   δάσους   ξεκίνησαν   έναν  χαρούμενο  αγώνα  ώστε  να  βοηθήσουν  την  Χαμογελούπολη.  Στην   αρχή,  ζωγράφισαν  όλα  αυτά  που  μας  κάνουν  ευτυχισμένους,  όλα  αυτά   που     δεν   κοστίζουν   τίποτα   αλλά   σκορπούν   χαμόγελα   στα   χείλια   των   ανθρώπων,   και   μετά   έκατσαν   και   έφτιαξαν   ένα   τραγούδι   που   μιλούσε   για   την   αξία   του   αληθινού   χαμόγελου   και   το   τραγούδησαν   δυνατά,   με   όλη   την   καρδιά   τους,   ώστε   να   φτάσει   μέχρι   τα   αυτιά   των  


χαμογελουπολιτών   και   να   τους   θυμίσει   αυτό   που   πραγματικά   αξίζει   στη  ζωή.  Το  τραγούδι  τους  έλεγε:           1. Το  τραγούδι  μας  αυτό  ας  ακουστεί   Στη  Χαμογελούπολη  την  ξακουστή         2. Σας  το  λέμε  δυνατά  όλα  τα  παιδιά:   Το  χαμόγελο  ζεσταίνει  την  καρδιά           3. Μα  μονάχα  όταν  θα  το  μοιραστείς   Κι  αν  το  δώσεις  δίχως  να  τσιγκουνευτείς         4. Το  χαμόγελο  θα  μείνει  ζωντανό   πιο  πολύτιμο  κι  απ’  το  χρυσό   Και   πράγματι,   το   τραγούδι   τους   αυτό   αντήχησε   μέχρι   την   Χαμογελούπολη   και   τους   μουρτζούφληδες   κατοίκους   της   και   τα   λόγια   του   τραγουδιού   και   η   χαρούμενη   μελωδία   του,   γλύκανε   αμέσως   τα   πρόσωπά   τους   και   ζέστανε   την   καρδιά   τους.   Κι   έτσι   ήρθαν   ξανά   τα   αληθινά   χαμόγελα   στην   πολιτεία   αυτή,   την   ξακουστή   Χαμογελούπολη   που  πια  χρωστούσε  αιώνια  χάρη  στα  παιδιά  για  την  ωραία  προσπάθειά   τους   και   γι’   αυτό   το   λόγο,   η   πόλη   ζήτησε   –και   έγινε   αμέσως-­‐   από   το   Συμβούλιο   της   Οικουμένης   να   ανακηρύξει   τα   παιδιά   σε   «Ιππότες   και   Αμαζόνες  Του  Χαμόγελου».         Κι  έτσι  η  αυλή  του  σχολείου  μετατράπηκε  σε  ένα  χώρο  χρωμάτων   και   δημιουργικής   έκφρασης,   με   τα   παιδιά   να   ανακηρύσσονται   από   το   δήμαρχο   της   πόλης   σε   ιππότες   και   αμαζόνες   του   χαμόγελου.             Η  σκέψη  να  διοργανωθεί  η  συγκεκριμένη  εκδήλωση  για  τα  παιδιά,   δημιουργήθηκε  από  την  ανάγκη     ·           Να   δοθεί   ο   χώρος   και   η   δυνατότητα   στα   παιδιά   να   εκφράσουν   τα   δικά   τους   μηνύματα   πρόληψης   και   μια  


θετική  στάση  απέναντι  στη  ζωή.     ·           Να   τονιστεί   η   σημασία   της   φαντασίας   και   του   παιχνιδιού   για   την   ψυχοσυναισθηματική   και   γνωστική   ανάπτυξη   του   παιδιού.     ·           Να   αναδειχθεί   η   αξία   της   συνεργασίας   μεταξύ   των   ανθρώπων   για   την   επίτευξη   ενός   κοινού   στόχου,   πράγμα   ζητούμενο  για  τους  νέους  ανθρώπους  της  εποχής  μας  και     ·           Να   αποτελέσει   μια   ευκαιρία   προβολής   του   έργου   του   «Φάρου»   και   καλύτερης   δικτύωσής   του   στην   τοπική   κοινότητα.                


ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΦΑΡΟΥ