Issuu on Google+

‫ﺑﻪ ﻧﺎم او"‬ ‫دﻧﯿﺎﯾﯽ ﻣﺘﻔﺎوت‬ ‫ﮔﺮدﺑﺎدي ﮐﻪ ﺑﻪ زودي ﻫﻤﻪ رادرﮐﺎم ﺧﻮد ﻓﺮوﺧﻮاﻫﺪﮐﺸﯿﺪ!‬ ‫ﻧﻮﯾﺴﻨﺪه ‪:‬ﻓﺮاﻧﮏ‪.‬م‬


‫ﻓﺼﻞ ‪8‬‬

‫"ﻣﻦ ﻧﮕﺮاﻧﻢ! ﺗﻮ ﭼﺮا‪!...‬؟"‬

‫دﻫﻢ دﺳﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮد‪...‬ﻫﻮاي اﯾﺘﺎﻟﯿﺎ در اﯾﻦ ﻣﺎه ﮐﻤﯽ ﺳﺮد ﻣﯽ ﺷﺪ‪،‬اﻣﺎ ﻧﻪ ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎد‪...‬ﺳﻮﯾﯿﺸﺮﺗﯽ ﮐﻪ‬ ‫ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺟﻨﺒﻪ ي زﯾﺒﺎﯾﯽ داﺷﺖ را ﺗﻨﻢ ﮐﺮدم و ﺑﻌﺪ از ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ از آﻗﺎي ﻓﺮرو ﺑﻪ ﻗﺼﺪ رﺳﯿﺪن ﺑﻪ‬ ‫ﮐﻼب ﺧﺎﻧﻪ را ﺗﺮك ﮐﺮدم‪.‬‬ ‫ﮐﻮﭼﻪ ﺳﻮت و ﮐﻮرﻣﺎن را ﺗﺎ آﺧﺮ ﭘﯿﻤﻮدم‪.‬ﺑﻪ ﺧﯿﺎﺑﺎن اﺻﻠﯽ رﺳﯿﺪم‪.‬ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاف اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﺑﺮاي‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺗﺎﮐﺴﯽ ﮐﻨﺎر ﺧﯿﺎﺑﺎن اﯾﺴﺘﺎدم‪...‬‬ ‫ﺑﻪ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ از روﺑﻪ روﯾﻢ ﻋﺒﻮر ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﺧﯿﺮه ﻣﯽ ﻧﮕﺮﯾﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺻﺪاﯾﯽ آﺷﻨﺎ ﻣﻦ را‬ ‫ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﻮدش ﺧﻮاﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﭼﺮﺧﯽ زدم‪...‬‬ ‫ﺟﺎﺷﻮآ ﺑﻮد!‬ ‫اوﻟﯿﻦ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻫﻤﻪ ﺑﻌﺪ از دﯾﺪﻧﺶ ﻧﻈﺮم را ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺟﻠﺐ ﮐﺮده ﺑﻮد ﻣﺪل ﻟﺒﺎس ﻫﺎﯾﺶ و‬ ‫رﻧﮓ ﺑﻨﺪي آن ﻫﺎ ﺑﻮد‪.‬‬

‫او اﯾﻦ ﻟﺒﺎس ﻫﺎرا از ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ﺧﺮﯾﺪ‪!...‬‬ ‫ﺷﻠﻮار راﺳﺘﻪ ي ﮐﺘﺎن ﺗﻮﺳﯽ رﻧﮕﯽ را ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺶ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬ﭼﺮخ دوزي ﻫﺎي ﻣﺎﻫﺮاﻧﻪ اي ﮐﻪ دور ﺟﯿﺐ ﻫﺎ و‬ ‫ﭘﺎﭼﻪ ﻫﺎي آن ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯿﺎﻣﺪ ﺑﺴﯿﺎر زﯾﺒﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻓﺮم ﭘﺎﭼﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ اي ﺑﻮد ﮐﻪ ﭘﺎﻫﺎي ﺑﺎرﯾﮏ و‬


‫ﺑﻠﻨﺪش را ﺑﯿﺸﺘﺮدر ﻣﻌﺮض ﻧﻤﺎﯾﺶ ﻗﺮار ﻣﯽ داد‪.‬ﺑﻌﺪ از آن ‪ ،‬ﻧﯿﻢ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﮐﻔﺶ ﻫﺎي ﮐﺘﺎﻧﯽ ﻗﺮﻣﺰ رﻧﮓ و‬ ‫ﺳﻮﯾﯿﺸﺮت ﻣﺸﮑﯽ اش اﻧﺪاﺧﺘﻢ‪.‬‬ ‫او ﺑﯿﺶ از اﻧﺪازه ﺷﯿﮏ ﭘﻮش ﺷﺪه ﺑﻮد!‬ ‫ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر داﺷﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺰدﯾﮑﺘﺮ ﻣﯿﺸﺪ‪.‬دﯾﮕﺮ ﭼﯿﺰي ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺮﺳﺪ‪.‬ﻫﻨﺪزﻓﺮي ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ در‬ ‫ﮔﻮﺷﺶ ﺑﻮدﻧﺪ را ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ وﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺑﻪ روﯾﻢ زد‪.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ از زﯾﺮ ﻧﻈﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻦ ﺗﻤﺎم ﻟﺒﺎس ﻫﺎ ‪ ،‬ﻗﺪ ‪ ،‬ﻫﯿﮑﻞ ﺑﯽ ﻧﻘﺴﺶ ‪ ،‬ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﺑﯽ ﻫﻤﺘﺎﯾﺶ ﺧﯿﺮه ﺷﺪم‪.‬‬ ‫ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭼﺮا؟!اﻣﺎ اﻧﮕﺎر رﻧﮓ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻫﺮ روز و ﻫﺮ ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬

‫ﻣﻦ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﯿﻦ اﺣﺴﺎﺳﯽ داﺷﺘﻢ‪!...‬‬ ‫ﻟﺒﺨﻨﺪي زدم و ﺑﻌﺪ ازﺑﺴﺘﻦ زﯾﭗ ﺳﻮﯾﯿﺸﺮﺗﻢ ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻟﺒﺎن ﺑﺎرﯾﮏ و ﺧﻮش رﻧﮕﺶ ﺧﯿﺮه ﺷﺪم‪...‬‬ ‫ﭼﺮا آﻧﻘﺪر در او دﻗﯿﻖ ﻣﯽ ﺷﺪم؟‬ ‫!رﻓﺘﺎرو اﻓﮑﺎرم درﺳﺖ ﻣﺜﻞ دﺧﺘﺮاﻧﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺎزه ﺑﻪ ﺳﻦ ﺑﻠﻮغ رﺳﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬اﻣﺎ دﺳﺖ ﺧﻮدم‬ ‫ﻧﺒﻮد!ﺟﺎﺷﻮآ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺧﯿﺮه ﮐﻨﻨﺪه اي داﺷﺖ‪.‬‬ ‫_ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻄﻮره؟؟‬ ‫_ﻣﻤﻨﻮن‪.‬ﺗﻮ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﯽ!؟‬ ‫ﮐﻤﯽ ﺟﻠﻮﺗﺮ آﻣﺪ وزﯾﭗ ﺳﻮﯾﯿﺸﺮﺗﺶ را ﺗﺎ ﺳﯿﻨﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﺸﯿﺪ و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﯽ ﺷﺮت ﺳﻔﯿﺪ ﯾﻘﻪ‬ ‫ﺑﺎزي ﮐﻪ زﯾﺮ آن ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد و ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪ ﻧﺦ ﻧﻤﺎﯾﯽ ﮐﻪ رد ﺑﻨﺪﻫﺎﯾﺶ از زﯾﺮ ﺗﯿﺸﺮﺗﺶ ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮد زل‬ ‫زده ﺑﻮدم ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫_ﮐﻤﯽ ﭘﯿﺎده روي ﻻزم داﺷﺘﻢ‪.‬ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺣﻮﺻﻠﻢ ﺳﺮ ﻣﯽ رﻓﺖ‪...‬داري ﻣﯿﺮي ﺳﺮ ﮐﺎرت‪...‬درﺳﺘﻪ؟‬ ‫_آره‪...‬اﻣﻢ‪...‬ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺗﺎﮐﺴﯽ ﺑﮕﯿﺮم‪.‬‬


‫دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﻮﻫﺎي ﻣﺸﮑﯽ اش ﺑﺮد‪.‬ﯾﮑﯽ از اﺑﺮوﻫﺎﯾﺶ را ﻣﺘﻔﮑﺮاﻧﻪ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎرش‬ ‫ﺣﻮاﺳﻢ را ﺣﺴﺎﺑﯽ ﭘﺮت ﺧﻮد ﮐﺮده ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫_ﭼﻄﻮره ﺗﺎ ﮐﻠﻮب ﭘﯿﺎده ﺑﺮﯾﻢ‪.‬ﻧﻈﺮت ﭼﯿﻪ؟ ﻣﻮاﻓﻘﯽ!؟‬ ‫ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭼﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻮﯾﻢ‪...‬ﺧﯿﻠﯽ از ﭘﯿﺎده روي ﻟﺬت ﻧﻤﯽ ﺑﺮدم‪.‬از ﻧﻈﺮي ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﻪ اﯾﻦ‬ ‫ﭼﺸﻤﺎن ﻣﻌﺼﻮم و ﻧﮕﺎه ﻧﺎﻓﺬ ﺟﻮاب ﻣﻨﻔﯽ ﺑﺪﻫﻢ!‬ ‫ﻧﻔﺴﻢ را ﺑﻪ ﯾﮏ ﺑﺎره ﺑﯿﺮون دادم‪..‬ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮐﻢ رﻧﮕﯽ زدم و ﺳﺮﯾﻊ ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬ ‫_ﺑﺎﺷﻪ ﻗﺒﻮل‪.‬‬

‫‪.....................‬‬

‫درﺳﺖ در ﯾﮏ ﻗﺪﻣﯽ ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ از ﭘﯿﺎده روي ﻋﺮﯾﺾ ﮐﻨﺎر ﺧﯿﺎﺑﺎن ﮔﺬر ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ‪.‬‬ ‫ﻧﮕﺎه ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻧﯿﻢ رﺧﺶ اﻧﺪاﺧﺘﻢ‪...‬‬ ‫او از ﻫﺮ زاوﯾﻪ اي ﺟﺬاب ﺑﻮد‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ روﯾﻢ را ﮔﺮداﻧﺪم و ﺑﻪ ﻗﺪم ﻫﺎﯾﻢ ﺧﯿﺮه ﺷﺪم‪.‬‬ ‫دﺳﺘﺎﻧﺶ را در ﺟﯿﺐ ﺳﻮﯾﯿﺸﺮﺗﺶ ﻓﺮو ﺑﺮده ﺑﻮد و ﻫﯿﭻ ﻧﻤﯽ ﮔﻔﺖ‪.‬اﻧﮕﺎر اﺻﻼ وﺟﻮد ﻣﺮا در ﮐﻨﺎرش‬ ‫اﺣﺴﺎس ﻧﻤﯽ ﮐﺮد‪.‬اﻣﺎ ﻣﻦ اﯾﻦ را ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ‪..‬از ﺳﮑﻮﺗﯽ ﮐﻪ ﺑﯿﻨﻤﺎن ﺣﺎﮐﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﯿﺰار ﺑﻮدم‪.‬‬

‫_ﺗﻮ دوﺳﺖ دﺧﺘﺮ ﻧﺪاري‪!...‬؟‬ ‫از ﺣﺮﮐﺖ اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﻣﺘﻌﺠﺐ در اﻧﺘﻈﺎر ﺗﻮﺿﯿﺤﯽ از ﺟﺎﻧﺐ ﻣﻦ ﺑﺮاي ﭘﺮﺳﯿﺪن ﺳﻮال ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻟﻢ‬ ‫ﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬ ‫_ﻫﯿﭽﯽ‪.‬اﻣﻤﻢ‪...‬ﯾﻌﻨﯽ ﻣﯿﮕﻢ دوﺳﺖ دﺧﺘﺮ ﻧﺪاري!؟‬ ‫ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و و ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ آن آراﻣﺶ ﺧﺎﺻﯽ ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬‬


‫_ﻧﻪ‪...‬ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎم‪...‬ﺗﻨﻬﺎي ﺗﻨﻬﺎ!‬ ‫و ﺑﻌﺪ از آن ﻗﺪم دﯾﮕﺮي ﺑﺮداﺷﺖ و ﻣﻦ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ اﺟﺒﺎر ﻫﻤﺮاﻫﯿﺶ ﮐﺮدم‪.‬‬ ‫_ﭼﺮا دﯾﺸﺐ ﮔﻮﺷﯽ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮدي!؟ﮔﻔﺘﯽ ﺑﻬﻢ زﻧﮓ ﻣﯽ زﻧﯽ اﻣﺎ ﻧﺰدي!‬ ‫ﻧﮕﺎه ﻧﺎﻓﺬش را از زﻣﯿﻦ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ ﻣﺴﯿﺮي ﮐﻪ در ﭘﯿﺶ روﯾﻤﺎن ﺑﻮد ﭼﺸﻢ دوﺧﺖ‪.‬‬ ‫_ﯾﻪ ﮐﺎر ﻓﻮري ﺑﺮام ﭘﯿﺶ اوﻣﺪ‪.‬ﻣﻌﺬرت ﻣﯽ ﺧﻮام ﯾﺎدم رﻓﺖ ﺑﻌﺪ ﺑﺎﻫﺎت ﺗﻤﺎس ﺑﮕﯿﺮم‪.‬ﻧﺎراﺣﺘﺖ ﮐﺮدم؟‬ ‫_ﻧﻪ اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره‪.‬‬ ‫ﻗﺪم ﻫﺎي دﯾﮕﺮي ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺮداﺷﺘﯿﻢ‪.‬ﺻﺒﺮ ﮐﺮدن ﻫﺮﭼﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺮاي ﺑﻪ ﺣﺮف آوردن او ﮐﺎري ﺑﺲ اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ‬ ‫ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﻪ آدم ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ از ﮐﻨﺎر دﺳﺘﻢ ﻋﺒﻮر ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و در ﻫﻤﺎن ﺣﺎل ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬ ‫_ﮔﻔﺘﯽ ﺗﻨﻬﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ!اﻣﺎ ﭼﺮا؟ﭘﺲ ﭘﺪر و ﻣﺎدرت ﮐﺠﺎن؟!ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺘﻪ از اوﻧﺎ ﺟﺪا ﺷﺪي؟‬

‫ﻗﺼﺪ ﺟﻮاب دادن ﺳﻮاﻟﻢ را ﻧﺪاﺷﺖ‪!...‬‬ ‫ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم‪.‬اﺑﺮوﻫﺎﯾﺶ را در ﻫﻢ ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺻﻮرت ﻧﻮراﻧﯽ اش ﻓﺸﺎر زﯾﺎدي را ﻣﺘﺤﻤﻞ ﻣﯽ‬ ‫ﺷﺪ‪.‬ﻋﺼﺒﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪...‬‬ ‫ﮐﻤﯽ آرام ﺗﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭘﺸﺖ آن ﭼﻬﺮه ي ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ آرام و ﺻﺒﻮر ﭼﻪ ﮐﯿﻨﻪ و ﺧﺸﻢ‬ ‫دﯾﺮﯾﻨﻪ اي ﻧﻬﻔﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﻧﺒﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﺳﻮال را ا او ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪم!‬ ‫اﻣﺎ ﭼﺮا!؟ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ آن ﻫﺎ ﻣﺮده ﺑﺎﺷﻨﺪ؟!ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ از ﻟﺤﻈﻪ ي از دﺳﺖ دادن آن ﻫﺎ ﺧﺎﻃﺮه ي‬ ‫ﻏﻢ اﻧﮕﯿﺰي در ذﻫﻨﺶ ﺣﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻫﺮﭼﻪ اﺳﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺴﺌﻠﻪ اي ﮐﻪ در اﯾﻦ دﻧﯿﺎ ﻋﺬاﺑﺶ ﻣﯽ داد ﻫﻤﯿﻦ ﺑﻮد‪...‬ﻫﺮوﻗﺖ ﺑﺤﺚ ان ﻫﺎ را ﭘﯿﺶ ﻣﯽ‬ ‫ﮐﺸﯿﺪم ﭼﻬﺮه اش اﯾﻨﮕﻮﻧﻪ در ﻫﻢ ﻣﯽ رﻓﺖ‪.‬‬


‫ﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﭘﺴﺮ ﺟﻮاﻧﯽ ﮐﻪ از ﮐﻨﺎر دﺳﺘﻢ ﮔﺬر ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و ﺑﯽ ﭘﺮوا ﺣﺮف ﻫﺎي زﻧﻨﺪه اي ﺗﺤﻮﯾﻞ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ‬ ‫ﻣﯽ دادﻧﺪ ﺧﯿﺮه ﺷﺪم‪.‬‬ ‫_ﻣﯿﺸﻪ ﺑﺸﯿﻨﯿﻢ؟!‬ ‫ﺑﯽ وﻗﻔﻪ از ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺎز اﯾﺴﺘﺎدم‪،‬ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم ‪،‬ﻏﻢ ﺗﻮام ﺑﺎ ﺧﺸﻢ از ﭼﻬﺮه ي ﻣﻬﺘﺎﺑﯽ و ﭼﺸﻤﺎن ﻧﻮراﻧﯽ‬ ‫اش ﻣﯽ ﺗﺎﺑﯿﺪ‪.‬درك اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﮐﻤﯽ ﺑﺮاﯾﻢ ﺳﺨﺖ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﭼﻄﻮر در ﻋﺮض ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ آﻧﻘﺪر ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد!؟‬ ‫ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ دﺳﺖ از ﻧﮕﺎه ﮐﺮدن ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺘﻌﺠﺒﻢ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ درﺳﺖ ﭘﺸﺖ‬ ‫ﺳﺮم ﻗﺮار داﺷﺘﻨﺪ رﻓﺖ و روي ﯾﮏ از آﻧﻬﺎ ﻧﺸﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﮐﻨﺎرش ﻧﺸﺴﺘﻢ‪...‬‬ ‫_ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪.‬ﻣﻦ ﻫﯿﭻ ﺧﺎﻧﻮاده اي ﻧﺪارم‪.‬ﺣﺘﯽ ﺧﺒﺮي ﻫﻢ از ﭘﺪر و ﻣﺎدرم ﻧﺪارم!‬ ‫اي ﮐﺎش ﻫﻨﮕﺎم ﺣﺮف زدن ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﺑﯽ ﺷﮏ ﺗﺤﻤﻞ دﯾﺪن آن ﻫﻤﻪ درد و رﻧﺞ را‬ ‫در ان دو ﺣﺪﻗﻪ ي ﮐﻮﭼﮏ ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﺑﺎ دﻫﺎﻧﯽ ﻧﯿﻤﻪ ﺑﺎز ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ي ﺳﺮﺳﺨﺘﺶ زل زده ﺑﻮدم‪.‬ﭼﺮﺧﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﻢ زد و ارﯾﺐ روﺑﻪ روﯾﻢ‬ ‫ﻧﺸﺴﺖ‪.‬اﮐﻨﻮن دﯾﮕﺮ ﻣﯽ ﺗﻮاﺳﻨﺘﻢ ﺻﻮرﺗﺶ را ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺒﯿﻨﻢ‪.‬ﭼﻄﻮر ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ آﻧﻘﺪر ﻣﺴﺎﺋﻞ‬ ‫ﺷﺨﺼﯿﺶ را ﻻﭘﯿﺸﻮﻧﯽ ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﭘﻨﻬﺎن ﮐﺮدﻧﺸﺎن ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ وﺟﻮدش را ﺑﻪ آﺗﺶ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬دردي ﮐﻪ او ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ را ﺑﺎ‬ ‫ﺗﻤﺎم وﺟﻮدم اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم‪.‬‬ ‫ﻟﺒﺨﻨﺪ دﻟﻔﺮﯾﺒﯽ ﺑﻪ روﯾﻢ زد و ﺑﺎ ﺷﯿﻄﺘﻨﯽ ﺧﺎص ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫_ﺗﻨﻬﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮدن ﻟﺬت ﺧﺎص ﺧﻮدﺷﻮ داره‪...‬ﻣﻦ اﺻﻼ از اﯾﻦ ﺑﺎﺑﺖ ﻧﮕﺮان ﻧﯿﺴﺘﻢ‪.‬‬ ‫_اﻣﺎ‪...‬‬


‫ﺳﺮﯾﻊ ﻧﻔﺴﻢ را در ﺳﯿﻨﻪ ﺣﺒﺲ ﮐﺮدم‪.‬از اداﻣﻪ دادن اﯾﻦ ﺑﺤﺚ ﻣﻨﺼﺮف ﺷﺪم‪.‬ﻧﺒﺎﯾﺪ دوﺑﺎره ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ اش‬ ‫ﻣﯽ ﮐﺮدم‪.‬ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ او ﺧﯿﻠﯽ ﺳﻌﯽ در ﭘﻨﻬﺎن ﮐﺮدن ﺧﺸﻤﺶ داﺷﺖ‪،‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﺗﯿﺰ ﺗﺮ از ان ﺣﺮف ﻫﺎ‬ ‫ﺑﻮدم‪..‬ﺗﺎﺑﻪ ﺣﺎل ﺷﺨﺼﯽ ﺑﻪ ﻣﺮﻣﻮزي و ﺗﻮ داري ﺟﺎﺷﻮآ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮدم‪...‬‬ ‫ﺑﯿﺶ از ﺣﺪ ﺳﺮﺳﺨﺖ و ﺻﺒﻮر ﺑﻮد‪.‬در ﺻﻮرﺗﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ درﺳﺖ ﺑﺮﻋﮑﺲ او ﻣﯽ ﺑﻮدم‪...‬‬ ‫‪...................................................‬‬ ‫ﺳﺎﻋﺖ دوازده و ﺑﯿﺴﺖ دﻗﯿﻘﻪ ي ﺷﺐ ﺑﻮد‪.‬ﺟﺎﺷﻮآ ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ ﻣﺮا ﺗﺎ ﮐﻼب ﻫﻤﺮاﻫﯽ ﮐﺮده ﺑﻮد و ﺑﺪون‬ ‫ﻫﯿﭻ ﺗﻮﻗﻔﯽ از آﻧﺠﺎ رﻓﺖ‪.‬دﻟﯿﻠﺶ را ﻧﭙﺮﺳﯿﺪم‪.‬ﺳﻮال ﻫﺎي زﯾﺎدي ﺑﺮاي ﭘﺮﺳﯿﺪن از او داﺷﺘﻢ‪،‬اﻣﺎ از ﺟﻮاب‬ ‫ﻫﺎي ﺳﺮﺑﺎﻻي او ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدم‪.‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﻋﻨﻮان از ﮐﺎرﻫﺎي او ﺳﺮ در ﻧﻤﯽ آوردم‪..‬‬ ‫روي ﺗﺨﺖ ﭼﻬﺎر زاﻧﻮ ﻧﺸﺴﺘﻢ و در ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺗﻠﻔﻦ ﻫﻤﺮاﻫﻢ را ﺑﻪ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻢ‪.‬ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺻﻔﺤﻪ ﻧﻤﺎﯾﺸﮕﺮ‬ ‫آن اﻧﺪاﺧﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﻧﻪ ﭘﯿﻐﺎﻣﯽ‪...‬‬ ‫ﻧﻪ ﺗﻤﺎس ﺑﯽ ﭘﺎﺳﺨﯽ‪...‬‬ ‫ﺧﻮاﺑﻢ ﻧﻤﯽ آﻣﺪ‪...‬دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﺣﺮف ﻣﯽ زدم‪.‬دﻟﻢ ﺑﺮاي دوﺳﺘﺎن ﻗﺪﯾﻤﯽ ام ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﺻﻔﺤﻪ ﻧﻤﺎﯾﺸﮕﺮ ﮔﻮﺷﯽ ام ﺧﯿﺮه ﺷﺪم ‪.‬دﻓﺘﺮﭼﻪ ﺗﻠﻔﻦ ان را ﺑﺎز ﮐﺮدم‪..‬از روي اﺳﻢ ﺗﮏ ﺗﮏ دوﺳﺘﺎﻧﻢ‬ ‫ﮔﺬﺷﺘﻢ ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺮ روي اﺳﻤﯽ ﮐﻪ ﺑﺮاﯾﻢ از ﻫﻤﻪ اﺷﻨﺎ ﺗﺮ ﺑﻮد ﺗﻮﻗﻒ ﮐﺮدم‪.‬‬ ‫ﻧﺎﺗﺎﻟﯿﺎ‪...‬‬ ‫ﭼﻘﺪر دﻟﻢ ﺑﺮاﯾﺶ ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬او ﯾﮑﯽ از ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ دوﺳﺘﺎن دوران ﺗﺤﺼﯿﻠﻢ ﺑﻮد ‪.‬در ﻋﯿﻦ ﺷﯿﻄﻨﺖ ﻫﺎي‬ ‫ﺑﯽ ﻣﻮردش ذﻫﻦ ﻓﻌﺎﻟﯽ داﺷﺖ‪.‬او از ﻣﺴﺎﺋﻠﯽ ﺳﺮ در ﻣﯽ آورد ﮐﻪ ﺣﺘﯽ درك آﻧﻬﺎ ﺑﺮاﯾﻢ ﺳﺨﺖ ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮ‬ ‫روز ﻫﻔﺘﻪ و ﻫﺮ ﺳﺎﻋﺘﺶ را در ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﻣﯽ ﮔﺬراﻧﯿﺪم‪.‬ﯾﺎ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ي آن ﻫﺎ ﻣﯽ رﻓﺘﻢ ﯾﺎ او اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯽ‬ ‫آﻣﺪ‪.‬اﻣﺎ اﮐﻨﻮن ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻪ ﭼﻬﺎر ﺳﺎل اﺳﺖ ﮐﻪ از او ﺑﯽ ﺧﺒﺮم‪.‬‬


‫زﻧﮓ اول روي ﻧﯿﻤﮑﺖ آﺧﺮ ﮐﻼس ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدم‪...‬در ﯾﮑﯽ از ﻫﻤﺎن روزﻫﺎي اﺑﺮي و دﻟﮕﯿﺮي ﮐﻪ دﻟﻢ‬ ‫ﺑﺮاي ﯾﮏ ﻫﻢ زﺑﺎن ﻟﮏ زده ﺑﻮد ﺧﺒﺮ ﻣﻔﻘﻮد ﺷﺪﻧﺶ را ﺷﻨﯿﺪم‪.‬ﺗﺎ آﺧﺮ ﺳﺎل ﻣﻮﺿﻮع ﻏﯿﺐ ﺷﺪن ﻧﺎ���ﺎﻟﯿﺎ‬ ‫داغ ﺗﺮﯾﻦ ﺑﺤﺚ ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﺎن ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﭘﺪر و ﻣﺎدر و ﺑﺮادر ﺧﺮدﺳﺎﻟﺶ ﻫﺮروز ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﭘﻒ ﮐﺮده و‬ ‫اﺷﮏ ﺑﺎر ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﯽ آﻣﺪﻧﺪ‪...‬ﺑﺮاي ﮐﻤﮏ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻫﺮﮐﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﺳﺮ زدم‪.‬ﺑﻪ ﻣﮑﺎن ﻫﺎﯾﯽ‬ ‫ﮐﻪ اﮐﺜﺮا دو ﻧﻔﺮه ﺑﻪ اﻧﺠﺎ ﻣﯽ رﻓﺘﯿﻢ‪،‬ﺑﻪ ﻣﻮزه ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ او ﺑﯿﺸﺘﺮ وﻗﺘﺶ را ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﮔﺮدﺷﮕﺮﻫﺎ در اﻧﺠﺎ‬ ‫ﻣﯽ ﮔﺬراﻧﺪ‪.‬اﻣﺎ دﯾﮕﺮ ﻫﯿﭻ ﺧﺒﺮي از او ﻧﺸﺪ‪...‬‬ ‫ﺗﺤﻘﯿﻘﺎت ﮔﺮوه ﺗﺠﺴﺲ ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪه ﺑﻮد‪...‬اوﻟﯿﻦ ﺳﺮ ﻧﺦ آن ﻫﺎ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﻪ دوﺳﺖ ﭘﺴﺮان زﯾﺎدش ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬اﻣﺎ‬ ‫اﻧﮕﺎر ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﺷﮏ و ﺷﺒﻬﻪ ﻫﺎ ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪه ﺑﻮد‪.‬ﭼﻮن او ﺑﻪ ﯾﮏ ﺑﺎره از ﺻﺤﻨﻪ ي روزﮔﺎر ﻣﺤﻮ ﺷﺪه‬

‫ﺑﻮد‪.‬ﺣﺘﯽ ﺟﺴﺪش را ﻫﻢ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻨﺪ‪!...‬‬ ‫ﻗﻠﺒﻢ آﺗﺶ ﮔﺮﻓﺖ‪...‬‬ ‫ﻓﮑﺮ ﻣﺮدﻧﺶ ﻣﺮا از درون ﻣﯽ ﮐﺸﺖ‪.‬ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺳﺎل ﻫﺎ از ﻧﺪﯾﺪﻧﺶ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ اﻣﺎ ﺧﺎﻃﺮات ﺑﺎ او ﺑﻮدن‬ ‫ﺑﺮاي ﻣﻦ درﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﻦ دﯾﺮوز ﺑﻮد‪.‬‬ ‫_ﯾﺎ ﻣﺴﯿﺢ‪...‬ﺧﺪاﯾﺎ ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ زﻧﺪه ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ از ان ﭼﺸﻤﻢ ﺑﻪ ﺷﻤﺎره ي ﺟﺎﺷﻮآ اﻓﺘﺎد‪.‬ﻣﻦ اﮐﻨﻮن ﮐﺴﯽ را ﺑﻪ ﺟﺰ او ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﺗﺮك ﺗﺤﺼﯿﻞ‬ ‫ﺷﺪﻧﻢ ﮐﻤﺘﺮ دوﺳﺘﺎن ﻗﺪﯾﻤﯽ ام را ﻣﯽ دﯾﺪم‪.‬ﺑﻪ ﻣﺮور ﻫﺮﮐﺪام دﻧﺒﺎل زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮدﺷﺎن رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﻮاﻫﺮ ﻟﺌﻮﻧﺎردو ﮐﻪ ﺧﻮدش را ﮐﺸﺖ‪...‬‬ ‫ﻧﺎﺗﺎﻟﯿﺎ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻏﯿﺐ ﺷﺪ‪...‬‬ ‫ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺑﻌﺪ از ﮔﻢ ﺷﺪن ﻧﺎﺗﺎﻟﯿﺎ ﻣﻦ دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﮐﺴﯽ روي ﺧﻮش ﻧﺸﺎن ﻧﻤﯽ دادم‪.‬ﻫﯿﭻ دﺧﺘﺮي ﻧﻤﯽ‬

‫ﺗﻮاﺳﻨﺖ ﺑﺮاﯾﻢ ﺟﺎي او را ﭘﺮ ﮐﻨﺪ‪...‬ﻫﯿﭻ ﮐﺲ‪!...‬‬ ‫ﻗﻄﺮه اﺷﮑﯽ ﮐﻪ از ﺳﻮزش ﺳﯿﻨﻪ ام ﻧﺎﺧﻮداﮔﺎه از ﭼﺸﻤﻢ ﻓﺮود آﻣﺪه ﺑﻮد را ﺑﺎ ﭘﺸﺖ دﺳﺘﻢ ﭘﺎك ﮐﺮدم و‬ ‫ﺑﺮاي اﯾﻨﮑﻪ ﺟﻠﻮي ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮدﻧﻢ را ﺑﮕﯿﺮم ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺑﺎر ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ ﭘﻠﮏ زدم‪...‬‬


‫دل را ﺑﻪ درﯾﺎ زدم وﺗﺎﯾﭗ ﮐﺮدن در آن ﺻﻔﺤﻪ ﻧﻤﺎﯾﺸﮕﺮ ﮐﻮﭼﮏ را آﻏﺎز ﮐﺮدم‪.‬‬ ‫_ﺳﻼم ﺟﺎﺷﻮآ‪.‬ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻄﻮره‪...‬؟ﺑﯿﺪاري؟‬ ‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺟﻮاب ﻣﺴﯿﺠﻢ را داد;‬ ‫_ﻣﻤﻨﻮن‪.‬آره ﺑﯿﺪارم‪.‬ﺗﻮ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ!؟‬ ‫_ﺧﻮاﺑﻢ ﻧﻤﯽ ﺑﺮه‪.‬دراز ﮐﺸﯿﺪم ﺑﺎ ﮔﻮﺷﯿﻢ ﺑﺎزي ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﭼﻪ دروغ اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ اي!‬ ‫_واﻗﻌﺎ!؟‬

‫)ﭼﯽ!ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ؟!ﺧﺪاﯾﺎ اﯾﻦ ﭼﻪ ﺳﻮاﻟﯿﻪ!ﻋﺠﺒﺎااا!(‬ ‫_آره واﻗﻌﺎ!‬ ‫_درﺳﺘﻪ‪...‬ﻓﺮدا ﻋﺼﺮ دوﺑﺎره ﻣﯿﺮي ﮐﻼب؟‬ ‫_آره‪...‬ﻫﺮ روز ﻋﺼﺮ ﻣﯿﺮم‪.‬‬ ‫_ﺧﻮب ﻣﯽ ﺧﻮاي ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ ﺑﺮاي ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﯾﻢ ﺑﯿﺮون!؟‬ ‫ﺑﺎر اوﻟﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ ﭘﯿﺎﻣﺶ را ﺧﻮاﻧﺪم ﺑﺮاي اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺷﮏ ﮐﺮدم‪..‬دوﺑﺎره ﺧﻮاﻧﺪﻣﺶ ‪ ...‬اﻣﺎ ﺟﺎي‬ ‫ﺗﮏ ﺗﮏ ﮐﻠﻤﺎت را درﺳﺖ دﯾﺪه ﺑﻮدم‪..‬‬ ‫_راﺳﺘﺶ ﻣﻦ ﺗﺎ دوازده ﻇﻬﺮ ﺧﻮاﺑﻢ‪..‬دﯾﮕﻪ از ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ‪.‬‬ ‫_ﭘﺲ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺮا ﯾﻪ وﻗﺖ دﯾﮕﻪ‬


‫ﺣﺎﻻ ﭼﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ!ﺑﺎز ﻫﻢ ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮل در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺟﻮاب ﻫﺎﯾﺶ ﮐﻢ آورده ﺑﻮدم‪.‬از ﺣﺮﻓﯽ ﮐﻪ زده‬ ‫ﺑﻮدم ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺑﻮدم‪.‬اي ﮐﺎش ﺑﺮاي ﺻﺮف ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه او ﺳﺎﻋﺘﻢ را ﺻﺒﺢ ﺧﯿﻠﯽ زود ﮐﻮك ﻣﯽ‬

‫ﮐﺮدم‪.‬اﻣﺎ دﯾﮕﺮ ﺧﯿﻠﯽ دﯾﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬ﮐﺎر از ﮐﺎر ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪!...‬‬ ‫دﯾﮕﺮ ﺣﻮﺻﻠﻪ ي اس ام اس ﺑﺎزي را ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺑﻪ او زﻧﮓ ﺑﺰﻧﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﻮق اول‪...‬‬ ‫ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﺑﻮق دوم ﻧﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد ﮔﻮﺷﯽ را ﺟﻮاب داد;‬ ‫_ﺑﻠﻪ؟‬ ‫_ﺳﻼم‪...‬ام ﭼﯿﺰه؟!‬ ‫ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ‬ ‫_ﺧﻮاﺑﺖ ﻧﻤﯽ ﺑﺮه؟‬ ‫دﻫﺎن ﺑﺎز ﺷﺪه ام را ﺑﻪ زور ﺑﺴﺘﻢ و ﺑﻌﺪ از ﺗﻨﻈﯿﻢ ﻧﻔﺲ ﻫﺎي ﺑﻪ ﺷﻤﺎره اﻓﺘﺎده ام ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬ ‫_ﻧﻪ‪..‬ﻫﺮ ﮐﺎري ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺧﻮاﺑﻢ ﻧﻤﯽ ﺑﺮه!‬ ‫ﭼﻘﺪر ﺣﺮﮐﺎﺗﻢ ﺑﭽﮕﺎﻧﻪ و زﻧﻨﺪه ﺑﻮد!اﯾﻦ ﭼﻪ رﻓﺘﺎر ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ در ﺑﺮاﺑﺮ او ازﻣﻦ ﺳﺮ ﻣﯽ زد؟‬ ‫_ﺧﻮب ﯾﻪ ﮐﺎري ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪...‬اﻣﻤﻢ‪...‬ﺑﺰار ﺑﺒﯿﻨﻨﻨﻨﻨﻢ‪....‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﻨﯽ ﺗﺎ ﭼﺸﻤﺎت ﺧﺴﺘﻪ‬ ‫ﺑﺸﻦ‪.‬اوﻧﻮﻗﺘﻪ ﮐﻪ دﯾﮕﻪ ﺧﻮاﺑﺖ ﻣﯽ ﺑﺮه‪.‬‬ ‫ﺧﺪاﯾﺎ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺑﺮاي اﯾﻦ زﻧﮓ ﻧﺰده ﺑﻮدم‪.‬ﭼﺮا ﻣﻬﻠﺖ ﺣﺮف زدن ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ داد!ﺑﯽ ﭘﺮوا ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬ ‫_ﻣﯽ ﺧﻮاي ﻓﺮدا ﻇﻬﺮ ﺑﯿﺎي اﯾﻨﺠﺎ؟‬ ‫_ﭼﯽ ي ي؟!!‬


‫اﯾﻨﺒﺎر ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ از ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ ﺧﻨﺪه دارش ﺑﺨﻨﺪم‪...‬‬ ‫_آﻗﺎي ﻓﺮرو ﺧﯿﻠﯽ دﻟﺶ ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺑﺒﯿﻨﺘﺖ‪.‬اﮔﻪ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﺪاري ﻓﺮدا ﻇﻬﺮ ﺑﺮاي ﻧﺎﻫﺎر ﺑﯿﺎ اﯾﻨﺠﺎ؟‬ ‫_ﻧﻪ‪...‬ﻧﻪ ﻣﻤﻨﻮن‪.‬ﺑﺮاي ﻧﺎﻫﺎر ﻧﻪ‪.‬‬ ‫_ﺧﻮب ﭼﻪ ﻓﺮﻗﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ!ﻣﮕﻪ ﺗﻮ ﺑﺮاي ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ دﻋﻮﺗﻢ ﻧﮑﺮدي؟‬ ‫ﻣﮑﺚ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫_ﻧﻪ ﻣﻤﻨﻮن‪...‬ﻣﻦ ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ ﻣﯿﺎم‪.‬اﯾﻨﺠﻮري راﺣﺖ ﺗﺮم‪.‬‬ ‫_ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﭘﺲ ﺑﺒﯿﻦ‪...‬ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺖ ﺳﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎش‪...‬ﭼﻮن ﻣﻦ ﭘﻨﺞ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم ﮐﻠﻮب!‬ ‫آﻫﺴﺘﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫_اﻣﺮ دﯾﮕﻪ اي ﻧﯿﺴﺖ؟!!‬ ‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ زﯾﺮﮐﯽ اﯾﻦ ﺳﻮال را ازم ﭘﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد ﻣﻦ ﻧﯿﺰ در ﺟﻮاﺑﺶ آﻫﺴﺘﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪم و ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬ ‫_ﻧﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﯾﮕﻪ‪...‬ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ!‬ ‫ﺳﺮم را ﺑﺮ روي ﺑﺎﻟﺸﺖ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﺑﺎ ﺷﻮﻗﯽ ﺑﯽ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺑﻪ ﻓﺮدا و آﻣﺪن ﺟﺎﺷﻮآ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻤﺎم اﺗﺎق‬ ‫و ﺧﺎﻧﻪ را ﺗﻤﯿﺰ ﻣﯽ ﮐﺮدم‪...‬‬ ‫ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﺑﺮاي آﻣﺪن او ﻣﺮﺗﺐ ﻣﯽ ﮐﺮدم‪.‬ﭼﻘﺪر ﻧﺎدان و ﺳﺮﺧﻮش ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺑﺮاي آﻣﺪﻧﺶ در دل ﺑﻪ‬ ‫اﯾﻦ اﻧﺪازه ﺷﻮق داﺷﺘﻢ‪.‬‬

‫درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﮐﺎﺑﻮس ﻫﺎي وﺣﺸﺘﻨﺎك ﺷﺒﺎﻧﻪ ام را ﺑﻪ ﮐﻠﯽ ﺑﻪ ﻓﺮاﻣﻮﺷﯽ ﺳﭙﺮده ﺑﻮدم‪!...‬‬

‫‪....................................................‬‬


‫ﺳﺎﻋﺖ ﯾﺎزده از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪم‪.‬‬ ‫ﺳﺮم درد ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬ﺣﺘﯽ ﺗﻮان آﻧﮑﻪ از ﺳﺮ ﺟﺎﯾﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮم و روي ﺗﺨﺘﻢ ﺑﻨﯿﺸﻨﻢ را ﻧﯿﺰ ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪...‬‬ ‫ﭼﺮا ﻫﺮ ﺷﺐ اﯾﻦ ﺧﻮاب ﻫﺎرا ﻣﯽ دﯾﺪم؟‬

‫ﭼﻪ ﭘﯿﺎﻣﯽ در اﯾﻦ ﭘﺎزل ﻫﺎي ﻣﻐﺰ ﺧﻮر ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪!...‬؟‬ ‫ﭼﺮا از ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺳﺮ در ﻧﻤﯽ آوردم‪...‬؟!‬ ‫ﭼﻄﻮر ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﯾﮏ ﺧﻮاب را ﺑﯿﺶ از ده ﺑﺎر ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ ﺑﺒﯿﻨﺪ‪...‬؟!ﮔﯿﺞ ﺷﺪه ﺑﻮدم‪...‬‬ ‫ﺑﻪ ﺳﻘﻒ اﺗﺎﻗﻢ ﺧﯿﺮه ﺷﺪم‪،‬ﭼﻨﺪﯾﺪن ﺑﺎر ﭘﻠﮏ زدم‪،‬ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻤﺎم آن ﺧﯿﺎﻻت ﺑﺎﻃﻞ را از ﺳﺮم ﺑﯿﺮون ﻣﯽ‬ ‫ﮐﺮدم‪.‬ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺑﺮ روي ﺗﺨﺘﻢ ﭼﻬﺎر زاﻧﻮ ﻧﺸﺴﺘﻢ‪.‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﭼﺮت ﻣﯽ زدم ﻣﻮﻫﺎي ﺧﯿﺲ ﭘﺸﺖ‬ ‫ﮔﺮدﻧﻢ را ﻣﺮﺗﺐ ﮐﺮدو در آﯾﻨﻪ اي ﮐﻪ روﺑﻪ روﯾﻢ ﻗﺮار داﺷﺖ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺧﻮد اﻧﺪاﺧﺘﻢ‪...‬ﭼﻘﺪر ﺑﻪ ﻫﻢ‬ ‫رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮدم‪.‬‬ ‫_اﯾﻦ ﭼﻪ ﻗﯿﺎﻓﻪ اي ﺑﻮد!‬ ‫اي ﮐﺎش ﻗﺮارم ﺑﺎ ﺟﺎﺷﻮا را ﮐﻨﺴﻞ ﻣﯽ ﮐﺮدم‪.‬ﭼﻄﻮر ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﻫﻢ ﻏﺬا درﺳﺖ ﮐﻨﻢ ﻫﻢ ﺧﺎﻧﻪ را ﻣﺮﺗﺐ‬ ‫ﮐﻨﻢ؟؟ﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ اﻓﮑﺎر دﺳﺖ و ﭘﻨﺠﻪ ﻧﺮم ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن در اﺗﺎﻗﻢ ﺗﻮﺳﻂ آﻗﺎي ﻓﺮرو زده ﺷﺪ‪.‬‬ ‫_ﺑﯿﺪاري!؟ﻣﻮﻧﯿﮑﺎاا؟!‬ ‫_ﺑﻠﻪ‪...‬ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺗﻮ‪.‬‬ ‫ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻼﯾﻤﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻟﺐ ﻫﺎي ﻗﯿﻄﻮﻧﯽ اش ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺖ ﺑﻮده ﺑﻮد داﺧﻞ اﺗﺎق آﻣﺪ و در ﻧﺰدﯾﮑﯽ در‬ ‫اﯾﺴﺘﺎد و ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫_ﺑﯿﺪار ﺑﻮدي!ﭼﺮا آﻧﻘﺪر زود؟‬ ‫ﺗﺒﺴﻤﯽ زدم و ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬


‫_آﺧﻪ ﺟﺎﺷﻮآ ﺑﻌﺪ از ﻧﺎﻫﺎر ﻣﯿﺎد اﯾﻨﺠﺎ‪...‬ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺷﻤﺎرو ﻫﻢ ﺑﯿﺒﯿﻨﻪ‪...‬‬ ‫ﮐﻤﯽ ﺟﺎ ﺧﻮرد و در ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﻣﮑﺜﯽ ﮐﻮﺗﺎه ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫_ﭼﺮا ﺑﻌﺪ از ﻧﺎﻫﺎر؟!ﺧﻮب ﺑﺮاي ﻧﺎﻫﺎر دﻋﻮﺗﺶ ﻣﯽ ﮐﺮدي؟‬ ‫_ﻧﻤﯿﺎد‪...‬ﺑﻬﺶ ﮔﻔﺘﻢ وﻟﯽ ﻗﺒﻮل ﻧﮑﺮد‪...‬وااااااااي آﻗﺎي ﻓﺮرو ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮﻧﻪ رو ﻣﺮﺗﺐ ﮐﻨﻢ‪.‬ﻧﺎﻫﺎر ﺧﻮدﻣﻮﻧﻮ‬ ‫ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﻢ‪.‬؟‬ ‫_اوﻧﻮ ﮐﻪ ﻣﻦ درﺳﺖ ﮐﺮدم‪...‬‬ ‫ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﺮ روي ﺗﺨﺘﻢ ﭘﺮﯾﺪم و ﺑﻌﺪ از آن ﺑﺎ دردي ﮐﻪ در ﻧﺎﺣﯿﻪ ي ﺳﺮم ﺣﺲ ﮐﺮدم آرام ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﺎ‬ ‫ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر از ﺗﻪ ﭼﺎه ﺑﯿﺮون ﻣﯽ آﻣﺪ ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬ ‫_ﻣﺮﺳﯽ‪...‬ﺧﯿﺎﻟﻢ راﺣﺖ ﺷﺪ‪.‬اﻻن ﻣﯿﺎم ﺳﺎﻟﻨﻮ ﻣﺮﺗﺐ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪.‬ﺷﻤﺎ ﺑﺮﯾﺪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﯿﺪ‬ ‫_رﻧﮕﺖ ﭘﺮﯾﺪه‪...‬ﺗﻮ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬ ‫_آره‪...‬ﯾﻪ ﮐﻢ ﺳﺮدﯾﻢ ﺷﺪه ﺣﺘﻤﺎ‪..‬ﺑﺮﯾﺪ ﻣﻨﻢ اﻻن ﻣﯿﺎم‪.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ از ﺧﺮوﺟﺶ از اﺗﺎق ﮐﻮﭼﮑﻢ ﭘﺎﻫﺎﯾﻢ را ﺑﺮ روي زﻣﯿﻦ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﺳﺘﺸﻮﯾﯽ ﺑﻪ راه‬ ‫اﻓﺘﺎدم‪.‬ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﻢ آب ﭘﺎﺷﯿﺪم‪.‬‬ ‫ﮐﻤﯽ ﺣﺎﻟﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪ‪...‬‬ ‫ﺑﯽ آﻧﮑﻪ ﺑﻪ ﺳﺮ و وﺿﻊ ﺧﻮد ﺗﻮﺟﻬﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎدم‪..‬اﻣﺎ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﺬﺷﺖ ﮐﻪ از‬ ‫آﻧﺠﺎ ﺑﯿﺮون آﻣﺪم‪.‬ﺣﺎل ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ در ﭘﯿﺶ روﯾﻢ ﺑﻮد‪..‬از ان ﮔﺬﺷﺘﻢ و وارد اﺗﺎﻗﻢ ﺷﺪ ﺗﺎ اﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﯽ‬ ‫ﺗﻮاﺳﻨﺘﻢ ﺑﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ ﺳﺮﻋﺖ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﺗﻤﯿﺰ ﮐﺮدم‪.‬‬ ‫از ﮔﺮدﮔﯿﺮي ﮐﺮدن ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮدم‪.‬ﮐﺎر ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪه اي ﺑﻮد‪.‬دﺳﺘﻤﺎل ﻫﺎي ﮐﺜﯿﻒ را ﺑﺮ ﻇﺮف ﺷﻮﯾﯽ‬ ‫اﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﻫﻤﺎن ﺟﺎ ﺳﺮ ﭘﺎ ﻧﺎﻫﺎرم را ﺧﻮردم و ﺑﻌﺪ از آن ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﻣﺎن‬ ‫اﻧﺪاﺧﺘﻢ‪..‬ﺳﺎﻋﺖ ‪ 2‬ﻇﻬﺮ ﺑﻮد‪...‬‬ ‫ﺧﺪاﯾﺎ‪...‬ﻫﻨﻮز ﮐﻤﯽ وﻗﺖ داﺷﺘﻢ‪...‬‬


‫ﺣﻮﻟﻪ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺣﻤﺎم دووﯾﺪم‪.‬آﻗﺎي ﻓﺮرو در اﺗﺎﻗﺶ ﺑﻮد و ﮐﺘﺎب ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ‪.‬‬ ‫آب ﺳﺮد را ﺗﺎ ﻧﯿﻤﻪ ﺑﺎز ﮐﺮدم و ﺑﻪ زﯾﺮ آن رﻓﺘﻢ‪...‬‬ ‫ﻣﻮﻫﺎي ﭘﺸﺖ ﮔﺮدﻧﻢ از اﯾﻦ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ دﻣﺎ ﺳﯿﺦ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬اﻣﺎ اﻫﻤﯿﺘﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ‪...‬آب ﺳﺮد ذﻫﻨﻢ را‬ ‫ﺑﺎز ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬ﺑﺪون آﻧﮑﻪ ﺣﺘﯽ ﺷﺎﻣﭙﻮ ﯾﺎ ﺻﺎﺑﻮن ﺑﺰﻧﻢ از آﻧﺠﺎ ﺑﯿﺮون آﻣﺪم و ﺑﻪ ﻗﺼﺪ رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﮐﻤﺪ‬ ‫دﯾﻮارﯾﻢ ﺑﺎ ﺳﺮدردي ﮐﻪ ﻫﻨﻮز‪ ،‬وﺟﻮدش را در ﺧﻮد اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم ﭘﺎورﭼﯿﻦ ﭘﺎورﭼﯿﻦ ﺑﻪ راه‬ ‫اﻓﺘﺎدم‪...‬‬ ‫ﺷﻠﻮارك ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ را ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﯾﮏ ﺗﺎپ ﯾﻘﻪ اﺳﮑﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﮔﺸﺎد ﺑﻪ ﺗﻦ ﮐﺮدم‪.‬ﺣﻮﺻﻠﻪ ي ﻫﯿﭻ ﮐﺎري را‬ ‫ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪..‬اﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ از اﯾﻦ وﺿﻌﯿﺖ ﺑﯿﺮون ﻣﯽ آﻣﺪم‪..‬ﭼﺮﺧﯽ ﺟﻠﻮي آﯾﻨﻪ زدم و ﺑﻌﺪ از ﺑﺮ اﻧﺪاز ﮐﺮدن ﭼﻬﺮه‬ ‫ي ﺳﺮد و ﺑﯽ روﺣﻢ از آن ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻢ‬ ‫رﻧﮓ ﭼﺮك ﺗﺎﭘﻢ ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﯽ ﺧﺎﺻﯽ ﺑﺎ ﺷﻠﻮارك ﮐﺘﺎن ﯾﺨﯽ ام ﺑﺮﻗﺮار ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬ﺣﻮﻟﻪ را از روي ﺳﺮم‬ ‫ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ را ﺑﺎ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮدن آﻫﻨﮕﯽ ﻣﻼﯾﻢ ﺷﺎﻧﻪ ﮐﺮدم‪.‬‬ ‫ﻫﻨﻮز ﺧﯿﺲ ﺧﯿﺲ ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬اﺻﻼ ﺣﻮﺻﻠﻪ ي آراﯾﺶ ﮐﺮدن و ﺳﺸﻮار ﮐﺸﯿﺪن ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ را ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪.‬ﻧﻤﯽ‬ ‫داﻧﺴﺘﻢ اﻣﺮوز ﭼﻪ ﻣﺮﮔﯿﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد!رﻣﻖ ﺑ���اي اﻧﺠﺎم ﻫﯿﭻ ﮐﺎري ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪...‬ﻓﻘﻂ ﮐﻤﯽ دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ‬ ‫ﺑﺨﻮاﺑﻢ‪.‬‬ ‫ﺧﻮاب!‬ ‫ﭼﺮﺧﯽ زدم و ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﻮارﯾﻢ ﻧﯿﻢ ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺘﻢ‪.‬ﻫﻨﻮز ﺑﯿﺴﺖ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻪ ﺳﻪ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﺨﺘﻢ راه اﻓﺘﺎدم و ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﺑﺴﺘﻪ و ﺧﺴﺘﻪ ﺑﺮ روي ﺗﺨﺘﻢ ﭘﻬﻦ ﺷﺪم‪.‬ﭼﻘﺪر دﻟﻢ‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺨﻮاﺑﻢ‪.‬وﻗﺘﯽ ﭼﺸﻤﺎن ﻓﺮدي ﭘﺮ از ﺧﻮاب ﺑﺎﺷﺪ‪.‬ﺑﯿﺪار ﻣﺎﻧﺪن ﺳﺨﺖ ﺗﺮﯾﻦ ﮐﺎر دﻧﯿﺎ ﺳﺖ‪...‬‬ ‫ﭘﺘﻮي ﺑﯽ زﺑﺎن را ﺑﻪ ﻫﺮ ﻧﺤﻮي ﮐﻪ ﺑﻮد زﯾﺮ دﺳﺖ و ﭼﺎﻫﺎﯾﻢ ﺟﺎ دادم و ﺗﺎ ﻣﺪﺗﯽ ﺑﺎ ان درﮔﯿﺮ ﺑﻮدم‪..‬ﻗﻠﻄﯽ‬

‫ﺑﺮ روي ﺗﺨﺖ زدم و ﺗﺎ ﻣﺪﺗﯽ ﺑﺎ آن درﮔﯿﺮي داﺷﺘﻢ‪...‬‬ ‫ﮐﻪ ﺻﺪاي زﻧﮕﯽ ﮐﻪ در ﮔﻮﺷﻢ ﭘﯿﭽﯿﺪه ﺑﻮد ﺧﻮاب را از ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﭘﺮاﻧﺪ‪،‬از روي ﺗﺨﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم و از‬ ‫ﭘﻨﺠﺮه ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺑﯿﺮون اﻧﺪاﺧﺘﻢ‪.‬‬


‫ﺧﻮدش ﺑﻮد‪.‬‬ ‫از اﺗﺎق ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﺟﻬﯿﺪم‪...‬‬ ‫ﺑﻪ اﺗﺎق آﻗﺎي ﻓﺮرو ﺳﺮك ﮐﺸﯿﺪم‪.‬ﺧﻮاب ﺑﻮد‪.‬ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮده ﺑﻮدم ﮐﻪ اوﻫﺮ روز ﻇﻬﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺘﯽ را‬ ‫اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﺪ‪...‬‬ ‫در اﺗﺎﻗﺶ را ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﺴﺘﻢ ‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﺧﺎﻧﻪ ﺣﻤﻠﻪ ور ﺷﺪم‪،‬ﺧﻤﯿﺎزه اي ﮐﺸﯿﺪم و ﺑﻌﺪ از آن ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬ ‫اﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎدم‪.‬آﺑﯽ ﺑﻪ دﺳﺖ و ﺻﻮرﺗﻢ زدم و ﺷﺘﺎﺑﺎن از آﻧﺠﺎ ﺑﯿﺮون آﻣﺪم‪..‬‬ ‫او ﭘﺸﺖ در ﺑﻮد‪...‬در را ﺑﺎز ﮐﺮدم و او داﺧﻞ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺟﻌﺒﻪ ي ﻣﺰﯾﻦ ﻣﺸﮑﯽ رﻧﮕﯽ را ﺑﻪ دﺳﺘﻢ داد و ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫_ﺷﺮﻣﻨﺪه وﻗﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﭼﯿﺰ ﺑﻬﺘﺮي ﺑﺨﺮم‪.‬‬ ‫_اﯾﻦ ﺣﺮﻓﺎ ﭼﯿﻪ‪.‬ﺑﯿﺎ ﺗﻮ!‬ ‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ روي ﺟﻌﺒﻪ اﻧﺪاﺧﺘﻢ‪...‬‬ ‫ﭘﺎﭘﯿﻮن ﻗﺮﻣﺰ رﻧﮕﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ دور ﺗﺎ دور آن ﭘﯿﭽﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد ﻇﺎﻫﺮ ﺳﺎده ي آن را زﯾﺒﺎﺗﺮ ﻣﯽ ﻧﻤﻮد‪.‬ﺷﮏ‬ ‫ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﮐﻪ دروﻧﺶ ﺷﮑﻼت اﺳﺖ‪.‬اﯾﻦ را از ﺧﻂ ﺗﺤﺮﯾﺮي رﯾﺰي ﮐﻪ ﺑﺎ ﻗﻠﻤﯽ ﻃﻼﯾﯽ در ﮐﻨﺎر ﺟﻌﺒﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ‬ ‫ﺷﺪه ﺑﻮد ﻓﻬﻤﯿﺪم‪...‬‬ ‫او داﺧﻞ ﺷﺪ و ﻣﻦ ﺑﺎ ان ﺟﻌﺒﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎدم‪...‬‬ ‫ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪم‬ ‫_ﻗﻬﻮه ﯾﺎ‪...‬‬ ‫اه ه ه ه‪...‬آﻗﺎي ﻓﺮرو ﺧﻮاب ﺑﻮد‪...‬‬ ‫ﺧﯿﻠﯽ آرام از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون آﻣﺪم و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﺎﺑﻠﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ روي دﯾﻮار ﻧﺼﺐ‬ ‫ﺷﺪه ﺑﻮد ﺧﯿﺮه ﻣﯽ ﻧﮕﺮﯾﺴﺖ ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬


‫_ﻧﻮﺳﯿﺪﻧﯽ ﮔﺮم ﯾﺎ ﺳﺮد!!؟‬ ‫ﭼﺮﺧﯽ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﻢ زد و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي آراﻣﺶ ﺑﺨﺶ ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫_ﻫﯿﭽﯽ‪...‬ﻣﻤﻨﻮن ﺑﯿﺎ ﺑﺸﯿﻦ‪.‬‬ ‫_ﺧﻮب ﭘﺲ ﺑﺮات ﯾﻪ ﻟﯿﻮان آب ﻣﯿﺎرم‪.‬‬ ‫_ﺗﺸﻨﻢ ﻧﯿﺴﺖ‪..‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد زﺣﻤﺖ ﺑﮑﺸﯽ ﺑﯿﺎ ﺑﺸﯿﻦ‪...‬‬ ‫_اام‪..‬ﺑﺎﺷﻪ‪..‬‬ ‫_ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﮑﻼﺗﺎ ﻣﻤﻨﻮن‪.‬ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺧﻮدﺗﻮ ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺘﯽ‪.‬‬ ‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ آن ﻧﻘﺎﺷﯽ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫_ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪.‬ﻋﺎدت ﻧﺪارم دﺳﺖ ﺧﺎﻟﯽ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮم‪...‬‬ ‫اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﻢ را در ﻫﻢ ﮔﺮه زدم و در ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﯽ او ﭘﺸﺖ ﺳﺮش اﯾﺴﺘﺎدم‪...‬‬ ‫ﺗﺎ ﭼﻪ وﻗﺖ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ آن ﺗﺎﺑﻠﻮي ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺧﯿﺮه ﺷﻮد‪.‬ﺑﻪ آن ﺧﺎﻧﻮاده ي ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺎدي ﮐﻪ ﻫﻤﮕﯽ‬ ‫دور ﺗﺎ دور ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ در ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽ زدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ از ﻣﮑﺜﯽ ﮐﻮﺗﺎه ﺑﻪ ﺳﻤﺘﻢ ﭼﺮﺧﯽ زد و روي ﯾﮑﯽ از آن ﮐﺎﻧﺎﭘﻪ ﻫﺎ ﻧﺸﺴﺖ‪...‬‬ ‫درﺳﺖ روﺑﻪ روﯾﺶ ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬ ‫_ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ‪.‬آﻗﺎي ﻓﺮرو ﺧﻮاﺑﻪ‪...‬ﻋﺎدت داره ﻇﻬﺮا ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺨﻮاﺑﻪ وﮔﺮﻧﻪ ﺳﺮدرد ﻣﯽ ﮔﯿﺮه‪.‬وﻟﯽ ﺗﺎ ﯾﮑﯽ‬ ‫دو ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﯿﺪار ﻣﯿﺸﻪ‪...‬‬ ‫ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ي ﺗﺎﯾﯿﺪ ﺗﮑﺎن داد و ﻧﻔﺴﺶ را ﺑﻪ ﯾﮏ ﺑﺎره ﺑﯿﺮون داد‪...‬‬ ‫_ﮔﺮﻣﺘﻪ؟‬ ‫_اام‪...‬ﻧﻪ‪...‬ﻧﻪ ﮔﺮﻣﻢ ﻧﯿﺴﺖ‪...‬ﻫﯿﭽﯽ اﯾﻨﺠﺎ ﻋﻮض ﻧﺸﺪه‪...‬‬


‫ﻣﻮزﯾﺎﻧﻪ ﺧﻨﯿﺪﯾﺪم و ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬ ‫_آره‪..‬آﻗﺎي ﻓﺮرو ﺧﯿﻠﯽ ﻣﯿﻮﻧﻪ ي ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺎ ﺗﻨﻮع ﻧﺪاره‪...‬‬ ‫ﻫﺮ دو ﺑﯽ ﺻﺪا ﺧﻨﺪﯾﺪﯾﻢ‪...‬‬ ‫ﭼﻘﺪر زﯾﺒﺎ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪.‬ﺗﺎﺑﻪ ﺣﺎل ﻣﺪل ﺧﻨﯿﺪﯾﺪﻧﺶ را در ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮدم‪...‬دﻧﺪان ﻫﺎﯾﯽ ﺳﻔﯿﺪ ‪،‬‬ ‫ردﯾﻒ ‪ ،‬ﻟﺐ ﻫﺎﯾﯽ ﺧﻮش ﻓﺮم و‪....‬‬ ‫ﺳﺮم را ﺗﮑﺎن دادم‪.‬ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ ذﻫﻨﯿﺖ ﻫﺎي ﻣﻨﻔﯽ را از ﺳﺮم ﺑﯿﺮون ﻣﯽ ﮐﺮدم‪.‬دوﺑﺎره ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم‪،‬ﺑﻪ‬ ‫ﺻﻔﺤﻪ ي ﺳﯿﺎه ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺑﯽ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪم‪:‬‬ ‫_ﻣﯽ ﺧﻮاي روﺷﻨﺶ ﮐﻨﻢ؟‬ ‫ﮐﻤﯽ ﺟﺎﺑﻪ ﺟﺎ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫_ﻧﻪ ﻣﻤﻨﻮن‪...‬اﺻﻼ ﺣﻮﺻﻠﻪ ي ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮدن ﻧﺪارم‪...‬‬ ‫_ﺧﻮب ﻣﯽ ﺧﻮاي اﺗﺎﻗﻤﻮ ﺑﺒﯿﻨﯽ!؟‬ ‫_آره‪..‬ﭼﺮا ﮐﻪ ﻧﻪ!‬ ‫ﺳﺮﯾﻊ از روي ﻣﺒﻞ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻣﺸﻐﻮل ﺻﺎف و ﺻﻮف ﮐﺮدن ﮐﻤﺮﺑﻨﺪ ﻗﻬﻮه اي ﺳﻮﺧﺘﻪ اش ﺷﺪ‪...‬‬ ‫ﻣﻦ ﻧﯿﺰ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم و ﻫﺮدو ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ وارد اﺗﺎق ﺷﺪﯾﻢ‪.‬‬ ‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ دور ﺗﺎ دور اﺗﺎﻗﻢ اﻧﺪاﺧﺖ وﺑﻌﺪ از آن ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﺮﻣﯽ ﺗﻘﺪﯾﻤﻢ ﮐﺮد‪.‬‬ ‫دﻟﯿﻞ ﻟﺒﺨﻨﺪش را ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ‪.‬ﻣﻦ ﻧﯿﺰ ﺑﯽ دﻟﯿﻞ ﺧﻨﺪﯾﺪم‪...‬‬ ‫ﭼﻪ رﻓﺘﺎرﻫﺎي اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ اي ﮐﻪ از ﻣﻦ در ﻣﻘﺎﺑﻞ او ﺳﺮ ﻧﺰده ﺑﻮد!!!‬ ‫ﻟﺒﻪ ي ﺗﺨﺘﻢ ﻧﺸﺴﺖ و ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ را دراز ﮐﺮد و ﯾﮑﯽ از ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺮ روي دﯾﮕﺮي اﻧﺪاﺧﺖ‪...‬‬


‫روﺑﻪ روﯾﺶ ﺑﺮ روي ﮐﺎﻧﺎﭘﻪ ﻧﺸﺴﺘﻢ و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ﻣﻦ ﻧﯿﺰ در ﻧﮕﺎه‬ ‫ﺧﯿﺮه اش ﮔﻢ ﺷﺪم‪.‬‬ ‫_از اﯾﻨﮑﻪ اﻣﺮوز اﯾﻨﺠﺎم ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ‪.‬ﻣﺮﺳﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ دﻋﻮﺗﺖ ﻣﻮﻧﯿﮑﺎ!‬ ‫_اﻣﻢ‪...‬اﯾﻦ ﺣﺮﻓﻮ ﻧﺰن ‪،‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﯾﻪ ﺳﻮال ازت ﺑﭙﺮﺳﻢ؟‬ ‫ﮐﻤﯽ در ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ‪.‬ﺻﺎف ﺑﺮ روي ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺖ و اﯾﻨﺒﺎر ﮐﻤﯽ ﻣﻮدﺑﺎﻧﻪ ﺗﺮ ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺮ روي ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ‬ ‫اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫_آره ﺑﭙﺮس‪.‬‬ ‫_ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب‪...‬ااا‪...‬ﺗﻮ ﭼﺮا درﺳﺘﻮ ول ﮐﺮدي؟!ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺧﯿﻠﯽ زرﻧﮓ ﺑﻮدي‪.‬ﻣﻦ ﺗﻮ درﺳﺎ‬ ‫ﻣﺸﮑﻞ داﺷﺘﻢ ﺗﻮ دﯾﮕﻪ ﭼﺮا؟‬ ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺗﻨﮓ ﮐﺮد و دوﺑﺎره ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد‪.‬از دﯾﺪن ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻠﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ زودي ﻗﺮار ﺑﻮد از او ﺳﺮ ﺑﺰﻧﺪ‬ ‫ﮐﻤﯽ واﻫﻤﻪ داﺷﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭼﺮا‪...‬وﻟﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎ او ﻣﺜﻞ ﺑﻘﯿﻪ دوﺳﺘﺎﻧﻢ ارﺗﺒﺎط ﺑﺮﻗﺮار ﮐﻨﻢ ‪.‬روﺣﯿﺎت ﺧﺎص‬ ‫ﺧﻮدش را داﺷﺖ‪...‬‬ ‫_داﺳﺘﺎﻧﺶ ﺧﯿﻠﯽ ﻃﻮﻻﻧﯿﻪ‪.‬ﻓﻘﻂ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﻤﺶ درس ﺧﻮﻧﺪن ﻧﯿﺴﺖ ﻣﻮﻧﯿﮑﺎ ‪،‬ﺷﺎﯾﺪ ﺗﻮ درﺳﻬﺎ ﺿﻌﯿﻒ ﻧﺒﻮدم‬ ‫و ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪..‬وﻟﯽ ﺗﺮك ﺗﺤﺼﯿﻞ ﮐﺮدن و اداﻣﻪ ﻧﺪادن ﻓﻘﻂ ﺑﻪ اﯾﻦ دﻟﯿﻞ ﻧﯿﺴﺖ‪...‬‬ ‫ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي دﻟﭙﺬﯾﺮ ﺑﺮ ﻟﺒﺎﻧﺶ ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫_ﺗﻮ ﭼﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬ ‫_ﻣﻦ!؟در ﻣﻮرد ﭼﯽ!‬ ‫_در ﻣﻮرد درس ﻧﺨﻮﻧﺪن ﻣﻦ!؟‬

‫_آﻫﺎن‪...‬ااام‪...‬‬


‫دﺳﺘﻢ را زﯾﺮ ﭼﺎﻧﻪ ام زدم و ﺑﻌﺪ از ﻟﻤﺲ ﻣﻮﻫﺎي ﺧﯿﺴﻢ ﺑﺎ ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﯽ ﺳﺮ ﺧﻢ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬ ‫_ﻗﺒﻞ از ﻫﺮﭼﯿﺰي ﻣﻌﺬرت ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺎﺑﺖ ﻇﺎﻫﺮ ﻧﺎﻣﺮﺗﺒﻢ‪...‬دﯾﺮ وﻗﺖ از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪم و وﻗﺖ اﯾﻨﮑﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﺧﻮدم ﺑﺮﺳﻤﻮ ﻧﺪاﺷﺘﻢ!‬ ‫و ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ را ﺑﺎ ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ ﭘﺸﺖ ﺳﺮم ﺟﻤﻊ ﮐﺮدم و ﻫﻤﺎن ﺟﺎ رﻫﺎﯾﺸﺎن ﮐﺮدم‪...‬‬ ‫_ﺑﻌﺪﺷﻢ‪...‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ‪،‬ﺷﺎﯾﺪ ﻣﺸﮑﻞ ﺧﻮﻧﻮادﮔﯽ داﺷﺘﯽ‪،‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﮕﻢ دﻗﯿﻘﺎ ﭼﯽ ﺑﻮده!‬ ‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺤﻮش ﺑﺮ ﻟﺒﺎن ﺧﻮش رﻧﮕﺶ ﺛﺎﺑﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ ﻧﮕﺎه ﻧﺎﻓﺬش ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﭼﺸﻢ‬ ‫دوﺧﺘﻪ ﺑﻮد و ﻫﯿﭻ ﻧﻤﯽ ﮔﻔﺖ‪...‬‬ ‫ﭼﺮا آﻧﺪر ﮐﻢ ﺣﺮف ﺑﻮد؟ﺑﺎز ﻫﻢ ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻦ ﺑﻮد!ﺣﺎﻻ ﭼﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻮﯾﻢ؟‬ ‫‪..........................................‬‬ ‫ﮐﺶ ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ ﺑﺮ روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪...‬‬ ‫ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﺳﺮ ﺧﻢ ﮐﺮدم ﺗﺎ ان را ﺑﺮدارم ﻣﻐﺰم ﺗﯿﺮي ﮐﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ ﻣﻐﺰﺳﺘﺨﻮاﻧﻢ ﻧﻔﻮذ ﮐﺮد‪..‬دﺳﺖ دﯾﮕﺮم‬ ‫را ﺑﺮ روي ﮔﺮدﻧﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮدم و ﺑﺎ دﻫﺎﻧﯽ ﻧﯿﻤﻪ ﺑﺎز در ﺣﺎل‬ ‫آﻧﺎﻟﯿﺰ آﻧﭽﻪ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺑﺎره ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻧﻮراز ﻣﻐﺰم ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد و ﮐﻞ وﺟﻮدم را ﺑﻪ ﻟﺮزه اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ ﺳﺮ‬ ‫ﻣﯽ ﺑﺮدم ‪.‬‬ ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﺎز ﮐﺮدم و ﺑﻌﺪ از دﯾﺪن دو دﺳﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﺎزوﻫﺎﯾﻢ را ﭼﺴﺒﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻤﯽ ﺑﻪ‬ ‫ﺧﻮد آﻣﺪم‪...‬‬ ‫_ﻫﯿﯿﯽ ﻣﻮﻧﯿﮑﺎ‪...‬ﺑﺎ ﺗﻮام‪...‬ﻣﻮﻧﯿﮑﺎ؟‬ ‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﻨﻢ‪...‬‬ ‫اﻣﺎ ﭼﻄﻮر ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ از ﮐﺎﻧﺎﭘﻪ ﺑﺎ ﺑﺪﻧﯽ ﺑﯽ ﺟﺎن آوﯾﺰان ﺷﺪه ﺑﻮدم ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﻨﻢ‪.‬ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫ﭼﯿﺰي ﮐﻪ در آن ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﻟﺮزش ﺻﺪاي ﭘﺮ اﺿﻄﺮاﺑﺶ ﺑﻮد‪...‬‬


‫_ﻣﻮﻧﯿﮑﺎ ﺗﻮ رو ﺟﻮن ﻫﺮﮐﯽ دوﺳﺖ داري ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﻦ‪...‬ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ دﺧﺘﺮ‪...‬ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ‬

‫ﮐﻨﻢ‪...‬ﻣﻮﻧﯿﮑﺎ‪!...‬‬ ‫ﻣﻦ را ﺑﺎ ﺑﺎزوﻫﺎﯾﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﺗﻤﺎم ﺑﺪﻧﻢ ﺑﯽ ﺣﺲ ﺷﺪه ﺑﻮد و در ﺑﯽ ﻫﻮﺷﯽ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﯽ‬ ‫ﺑﺮدم ﭘﯿﮑﺮ ﻧﺤﯿﻔﻢ را ﺑﺮ روي ﮐﺎﻧﺎﭘﻪ ﻧﺸﺎﻧﺪ‪...‬ﺳﺮم را ﺑﻪ ﻟﺒﻪ ي آن ﺗﮑﯿﻪ داد و درﺳﺖ ﮐﻨﺎرم ﺑﺮ روي زﻣﯿﻦ‬ ‫ﻧﺸﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺑﺎز ﮐﺮدم‪...‬‬ ‫ﭼﻨﺪﯾﺪن ﺑﺎر ﭘﻠﮏ زدﻣﭽﯿﺰ زﯾﺎدي ﻧﻤﯽ دﯾﺪم‪.‬ﻓﻘﻂ و ﻓﻘﻂ دو درﯾﺎي ﺧﺮوﺷﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺟﻠﻮي دﯾﺪﮔﺎﻧﻢ را‬ ‫ﮐﺎﻣﻼ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ را ﺑﻪ وﺿﻮح ﻣﯽ دﯾﺪم!‬

‫ﭼﺸﻤﺎن ﺟﺎﺷﻮآ‪!!...‬‬ ‫دﺳﺖ ﻧﺎﺗﻮاﻧﻢ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮدم و ﺑﺮ روي ﭘﯿﺸﺎﻧﯿﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻢ‪،‬ﺳﺮم درد ﻣﯽ ﮐﺮد‪،‬اﻣﺎ ﻣﺜﻞ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ي‬ ‫ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﯿﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬ ‫اﺻﻼ ﭼﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد!؟‬ ‫ﭼﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮم آﻣﺪه ﺑﻮد؟‬ ‫ﭼﻪ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻠﯽ از ﺧﻮد ﻧﺸﺎن داده ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺟﺎﺷﻮآ اﮐﻨﻮن ﻣﺎﺗﻢ زده در ﮐﻨﺎرم ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺑﻮي‬ ‫ادﮐﻼﻧﺶ ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﺣﺎﻟﻢ را ﺑﺪﺗﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد‪...‬؟!‬ ‫ﮐﻤﯽ ﺑﺮ روي ﮐﺎﻧﺎﭘﻪ ﺗﻘﻼ ﮐﺮدم‪.‬ﮐﻤﯽ ﺧﻮد را ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪم و ﺑﻪ ﺳﻘﻒ ﺧﯿﺮه ﺷﺪم‪.‬‬ ‫_ﭼﯿﺰي ﻧﯿﺴﺖ‪...‬ﻣﻌﺬرت ﻣﯽ ﺧﻮام‪...‬‬ ‫اﻣﺎ ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺸﻨﯿﺪم‪...‬ﺧﯿﻠﯽ آرام ﺳﺮم را ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪم‪،‬اﻣﺎ او دﯾﮕﺮ ﮐﻨﺎرم ﻧﺒﻮد!‬ ‫ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﺣﺎﻟﺖ ﺑﻪ در ﺧﯿﺮه ﺷﺪم‪،‬او را ﻣﯽ دﯾﺪم‪،‬ﺑﺎ ﻟﯿﻮاﻧﯽ ﮐﻪ آب درون ان ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻃﺮف و آن‬ ‫ﻃﺮف ﻣﯽ رﻓﺖ وارد اﺗﺎق ﺷﺪ‪...‬‬


‫_ﺑﯿﺎ اﯾﻨﻮ ﺑﺨﻮر‪...‬‬ ‫ﻟﯿﻮان را از دﺳﺘﺶ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺑﺴﺘﻢ‪..‬ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﺳﺮم ﮔﯿﺞ ﻣﯽ رﻓﺖ‪...‬اﻧﮕﺎر ﺗﻤﺎم اﺗﺎق ﺑﻪ دور‬ ‫ﺳﺮم ﻣﯽ ﭼﺮﺧﯿﺪ‪...‬‬ ‫اي ﮐﺎش ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﺨﻮاﺑﻢ!‪...‬‬ ‫ﺗﺎ آﺧﺮﯾﻦ ﺟﺮﻋﻪ آب ﻟﯿﻮان را ﺳﺮ ﮐﺸﯿﺪم و ﺑﺎ ﭘﺸﺖ دﺳﺘﻢ رد آﺑﯽ را ﮐﻪ از دﻫﺎﻧﻢ ﺟﺎري ﺷﺪه ﺑﻮد را‬ ‫ﭘﺎك ﮐﺮدم‪...‬‬ ‫ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺑﺮ روي ﮐﺎﻧﺎﭘﻪ ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﺑﺎ ﯾﮑﯽ از دﺳﺘﺎﻧﻢ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ داﻏﻢ را ﻟﻤﺲ ﮐﺮدم‪...‬‬ ‫ﻧﻔﺲ ﻋﯿﻤﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪم و ﺑﺎ ﺗﺒﺴﻤﯽ ﻣﺴﺨﺮه ﺑﻪ ﺟﺎﺷﻮآ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم‪...‬‬ ‫ﻟﺒﻪ ي ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﺎ اﻧﺪوه ﺗﻤﺎم ﺣﺮﮐﺎﺗﻢ را زﯾﺮ ﻧﻈﺮ داﺷﺖ‪...‬‬ ‫_ﺣﺎﻟﻢ ﺧﻮﺑﻪ!ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش‪...‬‬ ‫_ﺗﻮ ﻣﺮﯾﻀﯽ؟!آره؟ﻟﻄﻔﺎ ﻫﺮﭼﯽ ﻫﺴﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﻮ‪.‬‬ ‫از ﺣﺮﻓﺶ ﺧﻨﺪه ام ﮔﺮﻓﺖ‪...‬اي ﮐﺎش ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ دردﻫﺎﯾﯽ ﺑﺪﺗﺮ از اﯾﻦ در اﻧﺘﻈﺎرم ﻫﺴﺘﺪ‪ ..‬ﺣﺘﯽ‬ ‫ﻓﮑﺮش را ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم روزي در ﺣﺴﺮت ﻣﺮﯾﻀﯽ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺑﺒﺮم‪..‬ﻫﺮﺑﯿﻤﺎري ﺑﻮد از آﻧﭽﻪ در اﻧﺘﻈﺎرم ﺑﻮد‬ ‫ﺑﺮاﯾﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﯽ ﺑﻮد‪...‬‬ ‫_ﻧﻪ‪...‬ﻣﻦ ﻣﺮﯾﺾ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪،‬ﻓﻘﻂ ﺗﺎزﮔﯽ ﻫﺎ ﺳﺮدرد ﻫﺎي ﻋﺠﯿﺒﯽ ﻣﯽ ﮔﯿﺮم‪،‬دﻟﯿﻠﺸﻮ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﻫﻨﻮز‪...‬‬ ‫اﻣﺎ او دﯾﮕﺮ ﻫﯿﭻ ﻧﮕﻔﺖ‪...‬‬ ‫دوﺑﺎره ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم‪...‬‬ ‫دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﭘﺸﺖ ﮔﺮدﻧﺶ ﻗﻼب ﮐﺮده ﺑﻮد و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺧﻤﯿﺪه ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ ﻣﻘﺼﺪي ﻧﺎﻣﻌﻠﻮم ﺧﯿﺮه‬

‫ﺷﺪه ﺑﻮد‪،‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪،‬ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﺑﻪ ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ‪!...‬‬


‫ﭼﺮا آﻧﻘﺪر ﻧﮕﺮان ﺑﻮد؟!‬ ‫اﺻﻼ ﻧﮕﺮان ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﻮد؟!ﻣﻦ؟!درﮐﺶ ﺑﺮاﯾﻢ زﯾﺎدي ﺳﺨﺖ ﺑﻮد‪...‬‬ ‫ﮐﻤﯽ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪه ﺑﻮدم‪...‬ﺧﻮدم ﻫﻢ ﻫﻨﻮز در ﺷﮏ ﺑﻼﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺮم آﻣﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﯽ ﺑﺮدم ﮐﻪ ﯾﮏ ﺑﺎره‬ ‫آﻗﺎي ﻓﺮرو داﺧﻞ اﺗﺎق آﻣﺪ‪...‬‬ ‫_ﺳﻼم ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‪...‬‬ ‫ﺟﺎﺷﻮآ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻌﺪ از ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪاي آﻗﺎي ﻓﺮرو از روي ﺗﺨﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﺑﺮداﺷﺘﻦ ﭼﻨﯿﺪن ﻗﺪم‬ ‫ﺗﺨﺖ را دور زد‪...‬ﺟﻠﻮي ﻓﺮرو اﯾﺴﺘﺎد و ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻮدﺑﺎﻧﻪ ﺳﺮش را ﺧﻢ ﮐﺮد و دﺳﺖ داد‪...‬‬ ‫_ﺳﻼم ﭘﺴﺮم‪...‬ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻄﻮره؟‬ ‫ﻓﺮرو ﺑﻪ او ﺧﻮش آﻣﺪ ﮔﻔﺖ و ﺟﺎﺷﻮآ ﻫﻢ از اﯾﻨﮑﻪ ﻓﺮرو را دﯾﺪه ﺑﻮد اﻇﻬﺎر ﺷﻌﻒ ﻣﯽ ﮐﺮد‪...‬‬ ‫از روي ﮐﺎﻧﺎﭘﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم و ﻗﺪﻣﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﺨﺘﻢ ﺑﺮداﺷﺘﻢ‪...‬‬ ‫اﻧﮕﺎر ﺟﺎدو ﺷﺪه ﺑﻮدم‪...‬‬ ‫ﺳﺮم ﻫﺮ از ﭼﻨﺪ ﮔﺎﻫﯽ ﺑﻪ دوران ﻣﯽ اﻓﺘﺎد و داﺷﺘﻦ ﺗﻌﺎدل در اﯾﻦ وﺿﻌﯿﺖ ﮐﺎري ﺑﺲ ﺳﺨﺖ و دﺷﻮار‬ ‫ﺑﻮد‪.‬‬ ‫_ﺑﺮو ﺑﺸﻦ ﭘﺴﺮم‪،‬راﺣﺖ ﺑﺎش‪...‬ﻣﻮﻧﯿﮑﺎ ﭼﺮا ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﻧﮑﺮدي!؟‬ ‫_آه ﻧﻪ‪...‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ آﻗﺎ‪...‬ﻣﻦ ﭼﯿﺰي ﻧﻤﯽ ﺧﻮرم‪،‬ﺗﻌﺎرف ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﻓﺮرو ﻧﯿﺰ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي اﺗﺎق را ﺗﺮك ﮔﻔﺖ‪...‬‬


fasle 8