Page 1

interview

interview

Piet en Hugo

van Rooij

‘Niet nadenken, maar doen’. Ziehier het levensmotto van de Eindhovense broers Piet en Hugo van Rooij. Hun cv is het bewijs van deze filosofie. De eigenaren van voormalig discotheek Hollywood draaien platen als het dj-duo Sjors & Sjimmie, helpen daklozen met hun Stichting (Z)onder Dak, maken animatie- en bedrijfsfilms, en interviewen voor internetkanaal 040tv, dat ook van hen is. Dit alles met één overeenkomst: ze werken samen. TEKST: eveline lamers foto’s: gerard van hal

D

at Piet (61) en Hugo (60) hechte broers zijn, blijkt al snel door de wij-vorm waarin ze veelal spreken tijdens het interview. Waarschijnlijk het gevolg van de innige samenwerking vanaf hun tienerjaren. Naast hetzelfde carrièrepad hebben de Eindhovense broers nog iets gemeen: beiden praten met groot enthousiasme. En veel. Hugo nog net wat meer dan Piet. De hechte broederrelatie dateert al vanaf de kostschool, waar ze als kinderen naartoe werden gestuurd. „Dat kwam omdat onze ouders het te druk hadden met hun supermarkt”, vertelt Hugo. „Op de kostschool deelden we één kamer. Ik wil niet zeggen dat het door die tijd komt dat we zo hecht zijn, maar we vonden wel altijd steun bij elkaar. Sindsdien zijn we eigenlijk ook altijd bij elkaar geweest.” Beiden hebben een relatie en (stief)kinderen. Bij elkaar zijn, gebeurt nu slechts en alleen nog op werkdagen. Hugo: „We hebben met elkaar afgesproken dat wanneer wij beiden bij onze vrouw of vriendin zijn, we niet met elkaar bellen.” Piet vult aan: „We willen werk en privé wel een beetje gescheiden houden, want anders wordt het allemaal wat te veel van het goede.”

092 000

Dansvloer De eerste zakelijke samenwerking van de broers was het gevolg van hun gezamenlijke interesse: de horeca. Met de wc-borstel in de hand – ter vervanging van een microfoon – oefende Piet al op veertienjarige leeftijd in zijn slaapkamer als discjockey. Hij praatte de plaatjes aan elkaar achter een klein discomeubel met één draaitafel. „Piet heeft altijd ambitie voor muziek gehad”, vertelt Hugo. „Ik had destijds meer behoefte om achter de bar te staan.” Met die rolverdeling begonnen de broers bij café Maddox op de Markt. Piet achter de draaitafel, Hugo achter de bar. „Toen we negentien en achttien jaar waren, kregen we een aanbieding”, vervolgt Hugo zijn verhaal. „We mochten een zaak op het Stratumseind runnen. We waren natuurlijk erg blij, maar niet met de regels die eraan verbonden waren. Zo moesten we bijvoorbeeld twintig vaten bier per week omzetten. Mijn vader zei: ‘Dat doen we niet; we beginnen zelf een zaak’.” En zo was daar in 1971 Zhivago. De broers runden de discotheek en hun vader het hotel dat erboven was gevestigd. „Maar de harde muziek die we draaiden, in combinatie met de slechte isolatie, verdreef alle klanten”, grijnst Hugo.

Hugo (links) en Piet van Rooij

093


interview

interview

Daarom – en vanwege de grootte – kocht hun vader een oud bankgebouw in de Dommelstraat, liet het verbouwen en maakte er discotheek Hollywood van. Piet: „Tijdens de verbouwing gingen we met onze familie naar de bioscoop voor ‘Saturday Night Fever’. De verlichte dansvloer in de film viel ons direct op. Dat kwartje viel goed. We hadden alles klaar, behalve de dansvloer. Met de gekte rondom de film moesten we wel zo’n vloer hebben.” De broers woonden destijds boven de discotheek, de plek waar nu hun kantoor is. De bar en fotogalerij in de werkruimte verraden de impact van de discotheek op hun levens. Foto’s van The Trammps, The Supremes, Sugar Hill Gang en André Hazes – allemaal traden ze op in Hollywood – hangen er keurig ingelijst aan de muur. Hugo is er nog steeds trots op: „Een discotheek waar artiesten optraden was uniek. Daar praten mensen nu nog steeds over.” Toch hebben de heren geen spijt van de sluiting van Hollywood in 2002. „Op een gegeven moment weet je dat het voorbij is”, verklaart Piet. „Als je een heel heftig en snel leven hebt, gaan dingen voorbij en ga je er pas achteraf over nadenken. Dan denk ik wel eens: ‘Konden we nog maar zo’n nieuwjaarsfeest houden’. Maar echt spijt hebben we niet. We hebben de fijne herinneringen nog.” Die willen nog wel eens terugkeren in hun dromen. Hugo glimlacht. „Nu praten we erover, straks ga ik naar bed en sta ik plots weer achter de bar. Dan kom ik de mensen van vroeger tegen. Grappig is dat.”

Sjors & Sjimmie Van alle werkzaamheden van de broers is er één die ze al 45 jaar uitvoeren: plaatjes draaien. Na de sluiting van Hollywood, waar ze ook regelmatig samen draaiden, gingen de Eindhovenaren verder als het dj-duo Sjors & Sjimmie. Een naam waarover Piet in eerste instantie twijfelde. „Leo Lintermans, de man die onze optredens regelde en helaas veel te vroeg is overleden, gaf ons die naam. Ik zei: ‘Ik ben vijftig. Ik kan toch niet meer zo genoemd worden?’ Toen ik het er met mijn vrouw over had, bleek zij juist wel enthousiast te zijn. Hugo was vroeger heel donker en ik blond. Dat past goed bij Sjors & Sjimmie. Ik ben dus overstag gegaan.” Afgelopen zomer draaiden Piet en Hugo op jongerenfestival Solar in Roermond. „We moesten een ander soort feestje bouwen dan op een verjaardag van iemand die zestig wordt”, vertelt Piet. Die uitdaging ging het djduo aan op de heetste dag van het jaar. „Maar wij hadden geluk. We moesten optreden op

094

een tijdstip dat de zon onderging. Dat was erg mooi.” Ook Hugo was blij met het optreden. „Op zo’n festival mogen staan, is natuurlijk ontzettend leuk, vooral omdat muziek onze grootste passie is”, glundert hij. Piet kijkt bedenkelijk. Er volgt een kleine discussie, precies zoals broers dat onderling kunnen. De wij-vorm waarin doorgaans gesproken wordt,

‘als mensen misbruik maken van onze hulp; jammer dan’ blijkt hier opeens niet meer van pas. „Dat vind jij”, antwoordt Piet. „Ik vind niet dat je de stichting met onze muziek kunt vergelijken. Bij beide zaken ligt mijn passie.” Hugo: „Dat heb ik ook, maar als ik ’s avonds alleen in mijn stoel zit en ik ga doen wat ik het liefste doe, dan pak ik mijn muziek.” Op die manier maakte hij zijn nieuwste project, het mixen van klassieke muziek met een beat. Het betekende de eerste breuk in de decennialange samenwerking. Piet houdt niet van klassieke muziek, Hugo wel. Ook kan alléén Hugo muziek mixen. Tijdens de FRITS-presentatie in oktober was Hugo’s hybride muziek voor het eerst te horen. „Ik kreeg er veel goede reacties op. Gelukkig maar, want ik heb er wel 1500 uur aan gewerkt.” Hugo kwam op dit idee doordat zijn vriendin veel naar klassieke muziek luistert. „Ik ben het toen ook gaan luisteren. Klassieke muziek voedt het lichaam en een beat dreunt door in je lichaam. De uitdaging is om beide samen in evenwicht te houden.”

(Z)onder Dak Het gesprek wordt onderbroken door de deurbel. Terwijl Hugo naar het raam loopt, vertelt hij: „We kijken altijd eerst wie er staat. Mocht er een dakloze voor de deur staan die dronken of agressief is, dan laten we hem of haar niet binnen.” Vooral in de winter wordt er bij het kantoor regelmatig aangebeld. Daklozen

vragen om een slaapzak of komen voor een goed gesprek. „Ruim tien jaar geleden gingen Piet en ik naar een artiestenbeurs. Daar kwam mijn broer een oud-klant van de Zhivago tegen, die nu dakloos is. Ik vergeet nooit meer dat Piet daarna vertelde dat hij iets voor hem wilde doen.” In 2009 begonnen de twee de stichting (Z)onder Dak. Naast het helpen van daklozen met hun benodigdheden wilden ze de Eindhovenaren zonder onderkomen onder de aandacht brengen, door ze te filmen. „Niemand wilde dit doen”, vertelt Hugo. „Dus toen zijn we zelf een internettelevisiezender – 040tv – begonnen. Zoals altijd wachten we niet af, maar beginnen we er gewoon zelf aan. Als we een idee bedenken, willen we dit het liefst zo snel mogelijk zelf uitvoeren.” De stichting is een onderwerp dat regelmatig terugkeert in het gesprek. Volgens Hugo komt dit doordat de mooiste verhalen hierover gaan. Hij vertelt dan ook veel anekdotes, Piet is meer van de feiten. Eén van Hugo’s verhalen gaat over Véronique, een ex-verslaafde prostituee die de broers vijf jaar lang hebben gevolgd en geholpen met 040tv. Inmiddels is ze afgekickt, getrouwd en niet meer dakloos. „De hulp aan haar is dan misschien een druppel op een gloeiende plaat, maar zodra zo’n druppel gaat opvallen, kan het soms meer doen dan een hele straal. Als we van daklozen horen dat wij ze de moed geven om hun leven te veranderen, dan doet dat mij heel veel. Dat zijn druppels die goed terechtkomen.” Soms blijkt een weggegeven slaapzak al na een dag doorverkocht te zijn. Toch raken Piet en Hugo hier niet gefrustreerd van. „Alle hulp die we bieden is vrijblijvend”, reageert Piet. „Als mensen onze hulp accepteren is dat fijn. Blijken ze er misbruik van te maken; jammer dan.”

Documentaire Zo’n tweehonderd uren besteedden Piet en Hugo van Rooij aan het interviewen van daklozen voor 040tv. In de filmpjes gaan de broers gesprekken aan met hen over hun dagelijkse leven. Uit interesse, vriendschappelijk haast. Enkele maanden geleden liet Stan Gordijn van productiebedrijf Nipkov.tv aan Piet weten belangstelling voor de beelden te hebben. Nu, een aantal weken later, wordt er hard gewerkt aan een documentaire, die uiteindelijk naar het International Documentary Film Festival Amsterdam (IDFA) gaat. Nipkov.tv bleek niet de enige met interesse. „Onder meer Omroep Brabant en ‘Man bijt hond’ heb-

095


interview

interview

ben ons weleens aangeboden om mee te gaan filmen”, stelt Piet. „Maar dat willen we niet. We doen het liever zelf, dan kan ook geen dakloze zich gekwetst of beledigd voelen.”

Horecawerk verzilveren Op de tweede verdieping van het kantoorpand in de Dommelstraat werken enkele stagiaires voor Rebel Seven Studio’s, het overkoepelende bedrijf van Piet en Hugo, waaronder 040tv en de animatie- en bedrijfsfilms vallen. Piet: „Het geld dat we voor onze stichting no-

000

dig hebben, willen we voor het grootste deel uit de animatie- en bedrijfsfilms halen. Daar zijn we nu druk mee.” De broers hebben niet veel dromen meer, maar als ze die al hebben, dan gaan ze over de animatiefilms. „Gert Verhulst van Studio 100 is hier pas geweest en vond dat wij een goed productiebedrijf hadden”, vertelt Hugo trots. „Wat wij hebben is natuurlijk maar een fractie van wat zij doen, maar de ambitie is er. We zijn van plan om van een kinderboek een animatie te maken.” Piet en Hugo zijn duidelijk niet van het type

dat stil zit. Over vier of vijf jaar met pensioen gaan, zit er dan ook niet in. Hugo: „Piet en ik hebben ontzettend veel plezier gehad in ons horecawerk. Dan zouden we net als andere oud-ondernemers in Benidorm een appartementje kunnen huren en elke morgen de krant halen. Dat willen we niet. Wij willen het horecawerk verzilveren met het werk dat we nu doen.” Piet knikt instemmend. Zijn broer vervolgt zijn verhaal. „Het belangrijkste is dat je lekker in je vel zit en dat zitten we allebei. Wij laten Eindhoven niet in de steek.”

097

Afstuderen Eveline  

FRITS Magazine