Page 5

In memoriam Jef Van Rooy 18 juni 1959 - 13 januari 2014

Op 13 januari 2014 is Jef Van Rooy, leerkracht Duits onverwacht overleden. We leven mee met de familie van Jef en zijn dierbaren. Op de afscheidsviering sprak directeur Jan Roels de volgende woorden voor Jef: Jef Je bent niet echt dood, dood ben je pas als wij je zijn vergeten. In 1983 zijn we samen in onze school beginnen lesgeven. We waren allebei oud-leerlingen maar we kenden elkaar amper, we gaven totaal verschillende vakken, we hadden eigenlijk ook totaal verschillende karakters en toch klikte het tussen ons op één of andere manier meer dan gemiddeld. Het was een waar genoegen, een voorrecht om met jou vele jaren de Praagreis te kunnen organiseren. Ik zie ons nog zitten met koffie en gebak in het representatiehuis. We vulden elkaar zo goed aan. Ik misschien eerder de organisator en beheerder van de centen, jij was de echte bezieler, jij legde de contacten. Jij leerde hiervoor zelfs Tsjechisch en ging vele malen ook alleen naar Praag. Steeds stuurde je een kaartje. Ik denk ook aan onze eerste buitenlandse reis met leerlingen naar Oost-Duitsland. Op een avond vonden we geen enkel café open in Dresden. Jij voelde je verantwoordelijk en hebt ons in het hotel geanimeerd met je verhalen, situatiehumor over vallen bij ijsgang, de kaarsenverkoop in Lourdes. Je was een meesterlijke verteller, vaak met een ondertoon van tristesse, af en toe theatraal en pathetisch, soms schrijnend. Als iets je bezig hield, dan liet dat je niet los. Dat kon een aandachtspunt op school zijn dat je dan in elk gesprek ter sprake bracht en waar je kon op blijven hameren. Je had zo je passies, een hele periode dus Praag, maar ook auto’s, film, muziek, de westhoek. Je maakte me regelmatig attent op een mooi toneelstuk, een boek, een artikel in de krant of een film. Zelf kon je zonder problemen een film meermaals gaan bekijken. En muziek natuurlijk. Vooral in klassieke muziek vond je rust maar ook levenswijsheid. Samen gingen we in juni nog naar de opera. Die passie gaf je ook door aan je leerlingen. Je was hun leraar Duits maar veeleer zullen zij je verhalen en aanpak herinneren. Je durfde moeilijke onderwerpen ter sprake brengen, je ging de discussie aan. Je wilde hen ook als mens vormen. Geïnteresseerde leerlingen nam je mee naar toneel en film. De sfeer op school, het welbevinden van de collega’s lag je nauw aan het hart. Je nam het op voor leerlingen en collega’s die het moeilijk hadden. Met een nachtelijk mailtje of sms-je maakte je me daar regelmatig attent op. Het gaf aan hoeveel je daar thuis nog mee bezig was. Ik zal die berichtjes missen, Jef. Vanuit je grote betrokkenheid was je ook breekbaar. Je had niet altijd zoveel energie als je zou willen. Je leefde intens maar kort, veel te kort. Lieve Jef, je bent niet echt dood, dood ben je pas als wij je zijn vergeten. Dank je wel voor al wat je voor de school, voor je leerlingen, voor mij hebt betekend. We zullen je nooit vergeten.

5

Tijdingen SPT Maart '14  

Tijdingen SPT Maart '14

Tijdingen SPT Maart '14  

Tijdingen SPT Maart '14

Advertisement