Page 1

ôåý÷ïò Áðñéëßïõ 2010

Free Press Press Free

vol.02

Esc

_music/dam _today/giannis_kyfonidis _reality/radio_stories _from_babylon/free_space _eco/rubbish_mountain


Free Press

_editorial εκδότης/διευθυντής: Γιάννης Καπλανίδης αρχισυνταξία: Αλέξης Γκάτσης σχεδιασμός: Αχιλλέας Τσομκόπουλος/Αναστασία Παπαλεωνίδα Πούντζα συνεργάτες: Έκτωρ Γιούργης, Αναστασία Χ. Παπαδοπούλου, Παναγιώτης Μπουκουβάλας, Δημούδη Παρασκευή, Μυρτώ Παπαδάκη, Εύη Πάτση τυπογραφείο: Μ.Διαμαντίδη Α.Ε ιδιοκτησία: IDEAGENESIS.gr έδρα: Κορομηλά 23 & Κίμωνος Βόγα 73, Θεσσαλονίκη, 546 45, 2310.813.835 Μ: info@ideagenesis.gr S: www.ideagenesis.gr

Αφήνοντας πίσω ένα περίεργο Μάρτιο, ακόμα δε μπορώ να ξεπεράσω κάποιες εικόνες που τυπώθηκαν στο μυαλό μου. Ταραγμένος μήνας! Ανάμεσα στις πρώτες αχτίδες της άνοιξης, κοιτώντας κλεφτά πίσω από ένα χωρισμό που συνταράσσει το πανελλήνιο και μια πορνοταινία που αποχαυνώνει ένα ολόκληρο έθνος, μπορεί κανείς να διακρίνει καπνούς από δακρυγόνα, κόσμο πανικόβλητο να τρέχει να ξεφύγει από την οικονομική κρίση που έρχεται, τον Μανώλη Γλέζο να πέφτει αναίσθητος στα σκαλιά του ναού της «δημοκρατίας», «τρομοκράτες» νεκρούς στην άσφαλτο και τηλετρομοκράτες ζωντανούς στα πάνελ! «Έχουμε πόλεμο, μην το γελάς, μωρό μου, για δες πως με κοιτάει η σπιτονοικοκυρά» Ένα τεράστιο καταθλιπτικό κύμα σκάει στα πόδια κάθε νοικοκυραίου. Μέτρα, φόροι, ευρωζώνη, η Μέρκελ, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και το πρόζακ να γίνεται η δεύτερη φύση του Έλληνα. Σε κάποιες γειτονιές, άνθρωποι - ψυχολογικά ράκη περιμένουν μπροστά στην τηλεόραση το τέλος του καταναλωτικού ονείρου, ενώ σε άλλες μετρούν τα κέρδη τους από την πτώση του Ευρώ έναντι του δολαρίου. «Είμαστε αιχμάλωτοι στο σπίτι μας, μωρό μου, και πρέπει να ‘χουμε σαφή διακριτικά» Στους δρόμους απεργοί και πραίτορες της δημόσιας τάξης κάνουν την άσφαλτο έναν καμβά, όπου επάνω ζωγραφίζονται η οργή και η ελπίδα, ο θυμός και η αγωνία! Στο βωμό αυτής της δημιουργίας θυσιάζεται το αίσθημα της δικαιοσύνης! Ένα σαμπουάν, ένα μπουρνούζι και ένα ζευγάρι γυαλάκια κολυμβητηρίου είναι αρκετά για να ανοίξουν διάπλατα τις πόρτες ιδρυμάτων, όπου «τσάμπα είναι κι ο κουρέας». «Άραγε μέχρι πότε αλήθεια θα κρατήσει αυτή η ανακωχή μεταξύ των ενοίκων»

4


Free Press

EscapeFreePress τεύχος 02/απρίλιος 2010/μηνιαία δωρεάν έκδοση Εξώφυλλο: ψηφιακή σχεδίαση: Τσιαχρής Αλέξανδρος

index 04. editorial 06. index 08/09/10/11/12. today 16/17/18. reality 20/21/22. from the past 24/25/26. from the past 28/29/30. retro 34/35/36. from babylon 38/40. with a candy 42/43. music 46. art 50. the bookcase 52/53. eco 54/55/56. in thessaloniki

giannis kyfonidis radio stories DDR museum chernobyl nightmare citroen DS free space papabubble DAM no touching ground against the day rubbish mountain

Τα άρθρα του περιοδικού εκφράζουν τις απόψεις του κάθε συνεργάτη και όχι του εκδότη. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή και η διάδοση πληροφοριών. Επιθυμία του περιοδικού είναι να αναφέρεται η πηγή.

6


Free Press

Free Press

_today/giannis_kyfonidis _retro/fiat 500

1936 - FIAT 500 Ôï 1936 ãåííÞèçêå ôï 500 ôï ïðïßï áµÝóùò áðÝêôçóå ôï ðáñáôóïýêëé "Topolino" (Ìßêõ ÌÜïõò=ðïíôéêÜêé), õðÞñîå ôï µéêñüôåñï áõôïêßíçôï µáæéêÞò ðáñáãùãÞò óôïí êüóµï. Ìåôáîý ôïõ 1936 êáé ôïõ 1955 êáôáóêåõÜóôçêáí ðÜíù áðü 510.000 áõôïêßíçôá. Ïé óôñïããõëåµÝíåò ãñáµµÝò ôïõ Ýñ÷ïíôáí óå áíôßèåóç µå ôçí ðáñÜäïóç ôùí ôåôñáãùíéóµÝíùí ó÷çµÜôùí, åíþ ôï åëáöñý µåôáëëéêü ôïõ áµÜîùµá ðñüóöåñå ôç äõíáôüôçôá åîáéñåôéêÜ åõÝëéêôçò ðáñáãùãÞò. Ôçí ßäéá ÷ñïíéÜ îåêßíçóáí ïé åñãáóßåò óôï âéïµç÷áíéêü óõãêñüôçµá ôïõ

C

M

Y

CM

συνέντευξη: Αλέξης Γκάτσης φωτογραφίες: ideagenesis.gr

MY

CY

CMY

K

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΥΦΩΝΙΔΗΣ

ADDICTED TO HUMANS FIAT 500 FIAT Εσκιάδης α.ε. 8

Από το 1989


giannis_kyfonidis/today_ fiat 500/retro_ Free Press

1948 - FIAT 500 BELVEDERE

Free Press

1949 - FIAT 500 C

Συνήθως μια συνέντευξη είναι κάτι δύσκολο, γιατί μέσα σε ένα μικρό χρονικό διάστημα, πρέπει να μπορέσεις να σπάσεις το τείχος πουÔá κτίζει ο κάθε άνθρωπος γύρω µïíôÝëá 500 C, 1100 E êáé 1500 E του και να μπεις, ως ένα σημείο, στο μυαλό και στην ψυχή του συνομιλητή. êõêëïöüñçóáí ôï 1949. Óôï 1100 E Ôï 500 B ðáñïõóéÜóôçêå óå åêäüóåéò óåíôÜí êáé ðáñïõóéÜóôçêå ï µï÷ëüò ôá÷õôÞôùí óôï ôéµüíé óôÝéóïí âÜãêïí, óôï Óáëüíé ôçò Ãåíåýçò ôïõ êáé ç óõã÷ñïíéóµÝíç äåýôåñç ôá÷ýôçôá. Ôï 500 Με1948. τον Γιάννη Κυφωνίδη τα πράγματα Áðü ôçí Üëëç, óôï Óáëüíé ôïõ Ôïñßíï, ήταν απλούστερα. Έχοντας στο μυαλό μου ότι θα C ðñïóÝöåñå óçµáíôéêÜ íÝá ÷áñáêôçñéóôéêÜ μιλήσω με έναν άνθρωπο της τηλεόρασης ο οποίος για δυο χρόνια πέρασε το μαρτύριο, ðáñïõóéÜóôçêå ôï Belvedere Giardinetta, Ýíá üðùò óôÜíôáñ óýóôçµá èÝñµáíóçò óôï 4-èÝóéï óôÝéóïí âÜãêïí ðïëëáðëÞò ÷ñÞóçò µå του, της καθημερινής πρωινής εκπομπής, είχα όπως περιγράφουν πολλοί συνάδελφοι åóùôåñéêü êáé îåèܵðùµá ðáñµðñßæ. áµÜîùµá áðü µÝôáëëï, îýëï êáé µáóïíßôç. αναπτύξει κάποια στερεότυπα γύρω από το πρόσωπο του, τα οποία όμως γκρεμίστηκαν

από την πρώτη στιγμή. Χαλαρός, ευγενικός και πάνω από όλα γελαστός, η κουβέντα μαζί του ήταν ένα στριφογύρισμα σε έναν κόσμο απόλυτα ισορροπημένο. Οι περισσότεροι γνωρίσαμε τον Γιάννη μέσω της Ετ3, όπου επί δυο χρόνια μαζί με τη Μελίνα Καραπαναγιωτίδου, κάθε πρωί ενημέρωναν τον κόσμο για ειδήσεις, θέματα και γεγονότα που δύσκολα θα έβρισκε κάποιος σε άλλα κανάλια. Σήμερα συνεχίζει στο ίδιο κανάλι, όντας ένας εκ των δυο αρχισυντακτών ειδήσεων στην πρωινή εκπομπή «Καθημερινά». Τηλεόραση C

M

Y

CM

MY

CY

CMY

K

«Η τηλεόραση είναι μια συμβατική πράξη με κανόνες, ως προς το πώς θα ντυθείς, πώς θα στηθείς, πώς θα μιλήσεις. Πολλές φορές κάνεις πράγματα που δεν έχουν καμιά σχέση με την εμφάνιση που θα ήθελες να έχεις έξω. Αυτό δεν είναι κακό μιας και απευθύνεσαι σε διαφορετικούς ανθρώπους, σε οικογένειες, οπότε διαλέγεις μια εμφάνιση έτσι ώστε να καλύπτεις όλα τα φάσματα και να γίνεσαι αποδεκτός. Υπάρχουν περιπτώσεις και πράγματα που δε μπορείς και δεν κάνει να τα αναφέρεις όπως είναι. Ωστόσο η τηλεόραση είναι ένα μέσο μαζικής επικοινωνίας μέσω του οποίου μπορείς να δώσεις το στίγμα σου και να περάσεις μηνύματα με κεκαλυμμένο τρόπο. Έχω περάσει μηνύματα και μάλιστα «την έχω ακούσει» από τους πάνω, όμως αν θες και γουστάρεις τα περνάς!». Τηλεοπτικά λάθη «Έχω κάνει ερωτήσεις με τις οποίες φάνηκε να παίρνω την πλευρά κάποιου. Για παράδειγμα, στις περσινές κινητοποιήσεις των αγροτών «τη μπήκα» πολύ άσχημα σε έναν αγρότη από τη Θεσσαλία και φάνηκε σα να είμαι εκπρόσωπος της κυβέρνησης. Δεν ήμουν υπέρ της μιας ή της άλλης μεριάς - παρότι είμαι πάντα υπέρ των κινητοποιήσεων των κοινωνικών ομάδων όταν έχουν αιτήματα -, απλά εκνευρίστηκα γιατί οι αγρότες διάλεξαν μια εποχή που δεν είχαν παραγωγή,Ôï έκλειναν δρόμους δημιουργώντας êáëïêáßñéτους ôïõ 1957 ç Fiat ðáñïõóßáóå ôï Nuova 500, µå äéêýëéíäñï êéíçôÞñá. προβλήματα και λειτούργησα ως πολίτης. Πάντα πρέπει ναáåñüøõêôï κρατάς μια ισορροπία»!

1957 - NUOVA FIAT 500

Ç óåéñÜ äéåõñýíèçêå ôï 1960 µå ôï óôÝéóïí 500, µßá åµðíåõóµÝíç ðñüâëåøç ôïõ Κοινό και τηλεόραση, μια σχέση αγάπης ήâÜãêïí μίσους; µïíôÝñíïõ óôõë ôïõ ÓôÝéóïí ÂÜãêïí. ¼ôáí óôáµÜôçóå ç ðáñáãùãÞ ôïõ, ôï 1975, åß÷áí Þäç «Το κοινό έχει την τηλεόραση που του αξίζει. Η τηλεόραση3.678.000 διαμορφώνει το κοινό και êáôáóêåõáóôåß áõôïêßíçôá.

εδώ... πάντα41 προηγείστε 9


Free Press

Free Press

_today/giannis_kyfonidis _retro/fiat 500

1936 - FIAT 500 Ôï 1936 ãåííÞèçêå ôï 500 ôï ïðïßï áµÝóùò áðÝêôçóå ôï ðáñáôóïýêëé "Topolino" (Ìßêõ ÌÜïõò=ðïíôéêÜêé), õðÞñîå ôï µéêñüôåñï áõôïêßíçôï µáæéêÞò ðáñáãùãÞò óôïí êüóµï. Ìåôáîý ôïõ 1936 êáé ôïõ 1955 êáôáóêåõÜóôçêáí ðÜíù áðü 510.000 áõôïêßíçôá. Ïé óôñïããõëåµÝíåò ãñáµµÝò ôïõ Ýñ÷ïíôáí óå áíôßèåóç µå ôçí ðáñÜäïóç ôùí ôåôñáãùíéóµÝíùí ó÷çµÜôùí, åíþ ôï åëáöñý µåôáëëéêü ôïõ áµÜîùµá ðñüóöåñå ôç äõíáôüôçôá åîáéñåôéêÜ åõÝëéêôçò ðáñáãùãÞò. Ôçí ßäéá ÷ñïíéÜ îåêßíçóáí ïé åñãáóßåò óôï âéïµç÷áíéêü óõãêñüôçµá ôïõ

C

M

Y

CM

MY

CY

CMY

K

Η αλήθεια είναι γυμνή! Όποιος επιχειρήσει να τη ντύσει λέει ψέματα!

FIAT 500 FIAT Εσκιάδης α.ε. Από το 1989


giannis_kyfonidis/today_ fiat 500/retro_ Free Press

1948 - FIAT 500 BELVEDERE

Free Press

1949 - FIAT 500 C

Ôá µïíôÝëá 500 C, 1100 E êáé 1500 E êõêëïöüñçóáí ôï 1949. Óôï 1100 E Ôï 500 B ðáñïõóéÜóôçêå óå åêäüóåéò óåíôÜí êáé ðáñïõóéÜóôçêå ï µï÷ëüò ôá÷õôÞôùí óôï ôéµüíé âÜãêïí,διαμορφώνει óôï Óáëüíé ôçò Ãåíåýçò ôïõ το óôÝéóïí κοινό όμως την τηλεόραση. Είναι σχέση αμφίδρομη. Το κοινό έχει êáé ç μια óõã÷ñïíéóµÝíç äåýôåñç ôá÷ýôçôá. Ôï 500 Áðü ôçí óôï Óáëüíé ôïõ Ôïñßíï,αυτό που πρέπει να αναδείξει η τηλεόραση. Για τη 1948. δύναμη να Üëëç, απαγορεύσει τι είναι C ðñïóÝöåñå óçµáíôéêÜ íÝá ÷áñáêôçñéóôéêÜ ðáñïõóéÜóôçêå ôï Belvedere Giardinetta, Ýíá óôÜíôáñ óýóôçµá èÝñµáíóçò óôï παράδειγμα, πολλές φορές είδαμε ακριβές üðùò και πολυδιαφημισμένες παραγωγές να 4-èÝóéï óôÝéóïí âÜãêïí ðïëëáðëÞò ÷ñÞóçò µå åóùôåñéêü êáé îåèܵðùµá ðáñµðñßæ. σταματούν γιατί το κοινό γύρισε την πλάτη. Η μεγαλύτερη κρίση που ζούμε δεν áµÜîùµá áðü µÝôáëëï, îýëï τους êáé µáóïíßôç.

είναι η οικονομική αλλά η πολιτιστική, η πολιτισμική, αυτή των αξιών μα πάνω από όλα η κρίση των ανθρωπίνων σχέσεων. Όλα αυτά διαμορφώνουν το τηλεοπτικό τοπίο. Όλοι όσοι ασχολούμαστε με την τηλεόραση είμαστε μέρος αυτού του προβλήματος. Όποιος λέει ότι δε φέρει ευθύνη λέει ψέματα και όποιος μπαίνει σε μια τηλεοπτική διαδικασία, είτε πολύ, είτε λίγο συνηγορεί υπέρ κάποιων προβληματικών καταστάσεων. Πρέπει όλοι μας να κάνουμε μια γενναία αυτοκριτική και μετά να ψάξουμε να δούμε τι άλλο φταίει στην τηλεόραση». Αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι C

M

Y

CM

MY

CY

CMY

«Πολύ ισοπεδωτικό και σκληρό σύνθημα! Δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι ρουφιάνοι. Υπάρχουν αρκετοί που συνδέθηκαν με επιχειρηματίες και συμφέροντα δημιουργώντας τέτοιο κλίμα, αλλά νομίζω ότι υπάρχει καλύτερος τρόπος να εκφράσεις την αντίθεση. Η αντίπερα όχθη παρότι θεωρεί τον εαυτό της εξωσυστημικό, εντούτοις είναι και αυτή μέρος του συστήματος και στην τελική υπάρχουν αλήτες και ρουφιάνοι και στην αντίπερα όχθη. Υπάρχουν παρουσιαστές οι οποίοι είναι αποκομμένοι από το κοινωνικό σύνολο και αυτό είναι πολύ κακό και ταυτόχρονα επικίνδυνο. Όμως θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν ο Έλληνας σαν εν δυνάμει τηλεθεατής γεννάει τέτοια φαινόμενα». Η πορεία στην Ετ3

K

«Με τη Μελίνα Καραπαναγιωτίδου προσπαθήσαμε να κάνουμε ερωτήσεις και να προβάλλουμε θέματα που λίγοι έβγαζαν προς τα έξω. Αν δείξαμε έναν ανταγωνισμό προς αντίστοιχα προγράμματα ιδιωτικών καναλιών αυτό ήταν θέμα της καλής δουλειάς που κάναμε. Πιστεύω ότι η εκπομπή αυτή σταμάτησε πριν ολοκληρώσει τον κύκλο της. Η εκπομπή στην οποία είμαι σήμερα αρχισυντάκτης, δεν είναι ψυχαγωγική. Προσπαθούμε να μην την κάνουμε απαγγελτική, κιτρινιστική ή της ανάλυσης. Δεν επιλέγουμε τόσο τις πολιτικές, όσο τις κοινωνικές ειδήσεις τις οποίες προσπαθούμε να προσεγγίσουμε από τη μεριά του πολίτη. Πολλές φορές παρουσιάζουμε θέματα τα οποία έχουν μικρό κοινό, αλλά συνειδητοποιημένο και φανατικό, με την καλή έννοια του όρου».

1957 - NUOVA FIAT 500

Ôï êáëïêáßñé ôïõ 1957 ç Fiat ðáñïõóßáóå ôï Nuova 500, µå áåñüøõêôï äéêýëéíäñï êéíçôÞñá. Η Θεσσαλονίκη Ç óåéñÜ äéåõñýíèçêå ôï 1960 µå ôï óôÝéóïí âÜãêïí 500, µßá åµðíåõóµÝíç ðñüâëåøç ôïõ «Μου αρέσει η Θεσσαλονίκη, εδώ μεγάλωσα, την αγαπώóôõë αλλά ότι της λείπουν µïíôÝñíïõ ôïõ διακρίνω ÓôÝéóïí ÂÜãêïí. ¼ôáí óôáµÜôçóå ðáñáãùãÞ ôïõ, ôï 1975, Þäç Η πράγματα. Στην Αθήνα έχω βρει πράγματα που εδώ çδε θα μπορούσα ναåß÷áí κάνω. êáôáóêåõáóôåß 3.678.000 Θεσσαλονίκη έχει μιζέρια και συντηρητισμό αλλά ταυτόχρονα είναιáõôïêßíçôá. πρωτοπόρα.

εδώ... πάντα41 προηγείστε


Free Press

Free Press

_today/giannis_kyfonidis _retro/fiat 500

1936 - FIAT 500 Ôï 1936 ãåííÞèçêå ôï 500 ôï ïðïßï áµÝóùò áðÝêôçóå ôï ðáñáôóïýêëé "Topolino" (Ìßêõ ÌÜïõò=ðïíôéêÜêé), õðÞñîå ôï µéêñüôåñï áõôïêßíçôï µáæéêÞò ðáñáãùãÞò óôïí êüóµï. Ìåôáîý ôïõ 1936 êáé ôïõ 1955 êáôáóêåõÜóôçêáí ðÜíù áðü 510.000 áõôïêßíçôá. Ïé óôñïããõëåµÝíåò ãñáµµÝò ôïõ Ýñ÷ïíôáí óå áíôßèåóç µå ôçí ðáñÜäïóç ôùí ôåôñáãùíéóµÝíùí ó÷çµÜôùí, åíþ ôï åëáöñý µåôáëëéêü ôïõ áµÜîùµá ðñüóöåñå ôç äõíáôüôçôá åîáéñåôéêÜ åõÝëéêôçò ðáñáãùãÞò. Ôçí ßäéá ÷ñïíéÜ îåêßíçóáí ïé åñãáóßåò óôï âéïµç÷áíéêü óõãêñüôçµá ôïõ

C

Πάσχει από κόμπλεξ ανωτερότητας και κατωτερότητας τα οποία λειτουργούν παράλληλα. Από τη μία σε αποτρέπει να κάνεις πράγματα και από την άλλη, λόγω κυρίως των ανθρώπινων αποστάσεων, σε βοηθά δίνοντας σου περισσότερο χρόνο να ονειρευτείς. Έτσι μπορώ στην Αθήνα να κάνω πράγματα γιατί τα ονειρεύτηκα στη Θεσσαλονίκη. Κάθε πόλη και χώρος, όπως και κάθε άνθρωπος, έρχονται στη ζωή του άλλου είτε για ένα λόγο, είτε για μια περίοδο, είτε για μια ζωή». Όνειρα «Ονειρεύομαι συνέχεια! Κάνω χιλιάδες όνειρα, από τα οποία κάποια πραγματοποιούνται και κάποια όχι. Όμως δεν έχω παράπονο γιατί μερικά πράγματα που σχεδίαζα 10 χρόνια πριν μου δίνεται η ευκαιρία και τα κάνω τώρα».

M

Φόβος, έρωτας, αισιοδοξία Y

CM

MY

CY

CMY

K

«Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι η αρρώστια, είτε δική μου είτε κάποιου κοντινού προσώπου. Με το θάνατο τα πάω καλυτέρα από ότι με την αρρώστια. Ο άλλος μου φόβος είναι μην τυχόν και εκλείψει η αγάπη. Βλέπω πολύ αδιαφορία, πολλές επιφανειακές σχέσεις γύρω μου και αυτό είναι κάτι που με φοβίζει. Το αντίδοτο σε αυτό είναι ο έρωτας, ο «πανδαμάτωρ» έρωτας! Όχι μόνο για έναν άνθρωπο αλλά για ένα χόμπι, για τα ταξίδια, για το οτιδήποτε. Προσωπικά έχω φοβίες και ανασφάλειες, αλλά είμαι αισιόδοξος. Κι αυτό γιατί έχω εμπιστοσύνη σε μένα παρότι μπορεί να τραυματίστηκε πολλές φορές η αυτοπεποίθηση μου. Έχω ανασφάλειες αλλά κατά ένα παρανοϊκό τρόπο έχω πίστη στο μέλλον και στη ζωή. Αγαπώ τους ανθρώπους και είμαι αυτό που λένε «addicted to humans!».

FIAT 500

FIAT Εσκιάδης α.ε. Από το 1989


Free Press

_reality/radio_stories

Ιστορίες Ραδιοφώνου

RADIO CAROLINE Οι σκηνές από την ταινία «Βασικά καλησπέρα σας», όπου ο Στάθης Ψάλτης, ο Σταμάτης Γαρδέλης, ο Πάνος Μιχαλόπουλος και οι υπόλοιποι της παρέας, μαλώνουν για τους πειρατικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς που διατηρούν, σφράγισε μια ολόκληρη εποχή για την ελληνική ραδιοφωνία. Ήταν τα χρόνια που ο κάθε ένας μπορούσε με κάποια πενιχρά μέσα να εκπέμπει τουλάχιστον στα όρια της γειτονιάς του, να μεταδώσει τα αγαπημένα του τραγούδια, να κάνει τις δικές του αφιερώσεις, να μοιραστεί τις προσωπικές του ιστορίες με όποιον τύχαινε να συντονίζει τη βελόνα του ραδιοφώνου, στο συγκεκριμένο σημείο της μπάντας των fm. Τότε έσπασε για τα καλά το μονοπώλιο των κρατικών ραδιοσταθμών και μπήκαν οι βάσεις για τη ραδιοφωνία του σήμερα.

Τα φαινόμενα που παρατηρηθήκαν στην Ελλάδα του ’80, είχαν ήδη λάβει χώρα στη Βρετανία του ’60. Εκεί, όλες οι μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες είχαν συνάψει συμφωνία με το BBC, το οποίο ήταν και ο μοναδικός ραδιοφωνικός σταθμός που εξέπεμπε, έτσι ώστε να μην αναμεταδίδονται τραγούδια τα οποία δεν ανήκαν στις συγκεκριμένες εταιρείες. Είχε δημιουργηθεί ένα εμπάργκο στους νέους καλλιτέχνες οι οποίοι δεν είχαν κανένα περιθώριο να ακούσουν τη μουσική τους από ραδιοφώνου. Υπήρξε όμως, ένας πεισματάρης Ιρλανδός, ο Ronan O’ Rahilly, ο οποίος βάλθηκε να τα αλλάξει όλα. Εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο και αγόρασε κάποια μπαρ, στην περιοχή

16


radio_stories/reality_

του Σόχο. Άρχισε να μανατζάρει μερικά συγκροτήματα - ανάμεσα τους και οι Rolling Stones για κάποιο διάστημα -, ίδρυσε δική του δισκογραφική εταιρεία, διοργάνωνε συναυλίες, μην παραβλέποντας όμως ένα σημαντικό εμπόδιο που υπήρχε μπροστά του. Η άρνηση των παραγωγών του BBC να μεταδώσουν τραγούδια μη καταξιωμένων καλλιτεχνών, κάτι που δεν επέτρεπε στο ευρύ κοινό να ακούσει τους νέους ήχους που έφερνε ο O’ Rahilly, αλλά και άλλοι νέοι παραγωγοί σαν κι αυτόν. Κάποιο βράδυ, σε ένα μπαρ του Σόχο, μια νεαρή κοπέλα συζητώντας με τον O’ Rahilly, του έδωσε μια πληροφορία που θα άλλαζε το ραδιόφωνο καθώς και τη μουσική βιομηχανία στη Βρετανία. Ο αμερικανικός ραδιοφωνικός σταθμός Voice Of America, εξέπεμπε από ένα πλοίο το οποίο βρίσκονταν στα ανοικτά του Ατλαντικού ωκεανού. Αφού μάζεψε πληροφορίες διαπίστωσε ότι οι νόμοι του Αγγλικού κράτους ισχύουν μόνο στο έδαφος της χώρας και όχι στη θάλασσα. Εκεί οι νόμοι καθορίζονται από τη σημαία την οποία φέρει το κάθε πλοίο. Η ιδέα είχε δοθεί… Έμενε μόνο να βρεθούν τα κεφάλαια και το όνομα του νέου ραδιοφωνικού σταθμού. Σε μια επίσκεψη του στις Ηνωμένες Πολιτείες ο O’ Rahilly, είδε μια φωτογραφία στο εξώφυλλο του περιοδικού «Life», όπου η μικρή κόρη του προέδρου Κέννεντυ, Καρολάιν, διέκοπτε με τα παιχνίδια και τις φωνές της ένα πολύ σημαντικό υπουργικό συμβούλιο! Η φωτογραφία αυτή ταίριαζε απόλυτα στο εγχείρημα που ετοιμαζόταν. Ένας νέος ραδιοφωνικός σταθμός, με την παιδική αθωότητα και

17

Free Press


Free Press

_reality/radio_stories

τον ενθουσιασμό θα προσπαθούσε να διακόψει τις βαρύγδουπες εκπομπές, δίνοντας τέλος σε εκπομπές με ομιλίες και συμβουλές για τον κήπο, εκπομπές μαγειρικής και μουσικά σόου με επιτυχίες των περασμένων δεκαετιών. Μοιραία λοιπόν ο σταθμός ονομάστηκε Radio Caroline. Έτσι την Κυριακή του Πάσχα του 1964 ακούστηκαν για πρώτη φορά στον αέρα οι φωνές του Simon Dee και του Chris Moore: «Εδώ ράδιο Καρολάιν στους 199, ο ολοήμερος μουσικός σταθμός σας!». Ο κόσμος αγκάλιασε το νέο εγχείρημα και μέσα σε ένα χρόνο κατόρθωσε να έχει τους διπλάσιους ακροατές και από τους τρεις σταθμούς του BBC μαζί. Η πόρτα είχε ανοίξει και από μέσα πέρασαν δεκάδες νέοι άνθρωποι, νέοι ήχοι, νέες ιδέες. Η παντοκρατορία του BBC και των μεγάλων δισκογραφικών εταιρειών μόλις είχε καταρρεύσει.

18


19


Free Press

_from_the_past/DDR_museum

DDR ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ

Κάποιοι από αυτούς που έζησαν εκείνη την εποχή δε θέλουν να τη θυμούνται, κάποιοι άλλοι δηλώνουν νοσταλγοί της. Όπως και να έχει, η περίοδος κατά την οποία η DDR ήταν υπαρκτή, έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Λίγα πράγματα έχουν απομείνει για να τη θυμίζουν στους κατοίκους και τους επισκέπτες αυτής της γωνιάς της Ευρώπης. 20


DDR_museum/from_the_past_

Free Press

Ένα από αυτά είναι και το λεγόμενο «Μουσείο της DDR». Τοποθετημένο στην καρδιά του ανατολικού Βερολίνου, λίγα μόλις μέτρα από το δημαρχείο της πόλης, προσφέρει σε κάθε επισκέπτη μια διαδραστική εμπειρία της ζωής στα χρόνια κατά τα οποία το τείχος χώριζε τις γειτονιές της πόλης. Το τσιμεντένιο τείχος και το αγκαθωτό συρματόπλεγμα «προστάτευε» τη σοσιαλιστική Γερμανία από την επέλαση του καπιταλισμού, ενώ η Στάζι παρακολουθούσε κάθε κίνηση των πολιτών οι οποίοι συνωστίζονταν στις ουρές της γραφειοκρατίας αγνοώντας την έννοια της λέξης ανεργία. Όμως η καθημερινότητα τους, είχε πολλές πλευρές τις οποίες φιλοδοξεί να φωτίσει το συγκεκριμένο μουσείο. Ένας επισκέπτης μπορεί να εξερευνήσει διάφορες θεματικές που ανατρέπουν τα κλισέ τα οποία επικρατούν για την καθημερινότητα των κατοίκων. Ελάχιστα εκθέματα βρίσκονται σε προθήκες. Ντουλάπια και συρτάρια περιμένουν τους περίεργους εξερευνητές να τα ανοίξουν, η τηλεόραση είναι ανοικτή και προβάλει εκπομπές, διαφημιστικά και ειδήσεις της εποχής, εφημερίδες και περιοδικά βρίσκονται πάνω στο τραπέζι ενός σαλονιού με έπιπλα και διακόσμηση της εποχής, ακόμα και τα Trabi, τα αυτοκίνητα «σφραγίδα» της ανατολικής Γερμανίας, αναλαμβάνουν να σας οδηγήσουν σε μια εικονική βόλτα στους δρόμους της πόλης, πλάι στο τείχος το οποίο βρίσκεται ακόμα στη θέση του. Στο κομμάτι του μουσείου που αφορά τη «Στάζι», την υπηρεσία πληροφοριών του κόμματος, μπορεί ο επισκέπτης να δει από κοντά τους «κοριούς», τις μικροκάμερες και άλλα εκθέματα, που μοιάζουν να έρχονται κατευθείαν από τις τσέπες του James Bond. Ένα από αυτά είναι και μια συσκευή τηλεφώνου της εποχής. Όποιος απαντήσει, όταν αυτό χτυπήσει, θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός σε αυτά που θα πει μιας και είναι παγιδευμένο από τους πράκτορες της υπηρεσίας οι οποίοι ακόμα ψάχνουν να εντοπίσουν αντικαθεστωτικούς στις αίθουσες του μουσείου.

21


Free Press

_from_the_past/DDR_museum

Μετά την επίσκεψη στο μουσείο και αφού έχουν πάρει μια γεύση από την πραγματικότητα των κατοίκων της DDR, οι επισκέπτες μπορούν να κάνουν μια βόλτα στην εντυπωσιακή μπουτίκ του μουσείου, από όπου μπορούν να προμηθευτούν από τσίχλες και επιτραπέζια παιχνίδια της εποχής μέχρι σερβίτσια με τα οποία οι κάτοικοι της ανατολικής Γερμανίας απολάμβαναν το τσάι τους. Η Γερμανία κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου έγινε το πεδίο του πιο σκληρού πολέμου προπαγάνδας που γνώρισε ο κόσμος. Αυτό το γεγονός δεν άφησε τους ανθρώπους, είτε βρίσκονταν ανατολικά, είτε δυτικά του σιδηρού παραπετάσματος να μάθουν την αλήθεια για τη ζωή και την καθημερινότητα των Γερμανών. Μέρος αυτής της προπαγάνδας γνώρισε και η Ελλάδα. Είναι νωπές ακόμα οι μνήμες από τις σκηνές όπου ο Γιώργος Καρατζαφέρης, ανεβασμένος πάνω σε αλουμινένια σκάλα δείχνει πλάνα από το τείχος, με το φακό του τότε TeleCity, όπου διακρίνεται ένας λαγός να τρέχει στην ανατολική μεριά του Βερολίνου, γεγονός που κατά τον ρεπόρτερ αποδείκνυε τις καταστρεπτικές συνέπειες του κομμουνισμού για την ανθρωπότητα. Ίσως πλέον μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού και την ύφεση της έντασης και του φανατισμού μπορεί να γίνει με μεγαλύτερη αντικειμενικότητα μια παρουσίαση της πραγματικότητας των κατοίκων της ανατολικής Γερμανίας και να αφεθούν τα συμπεράσματα στον κάθε ένα. Μέρος αυτής της προοπτικής είναι και η ύπαρξη του μουσείου της DDR.

22


Free Press

_from_the_past/chernobyl_nightmare

O Εφιάλτης Του Τσερνόμπιλ Από την ημέρα που οι κάτοικοι της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι αντίκρισαν για πρώτη φορά το εκτυφλωτικό μανιτάρι να βάζει φωτιά στους αιθέρες, όλος ο κόσμος κατάλαβε ότι η επιβίωση του κρίνεται από το πάτημα ενός και μόνο κουμπιού. Όσο δυνάμωνε ο ψυχρός πόλεμος τα επόμενα χρόνια, το πάτημα αυτού του κουμπιού φόβιζε όλο και περισσότερους ανθρώπους. Φωνές για αφοπλισμό και ειρήνη, δεν έφταναν ποτέ στα αυτιά των αρχόντων του κόσμου. Η πυρηνική ενέργεια είχε γίνει συνώνυμο της ανάπτυξης, κάθε κράτος που σέβονταν τον εαυτό του έπρεπε να διαθέτει πυρηνικούς αντιδραστήρες και όπλα. Το όνειρο όμως έμελε να γίνει εφιάλτης για όλη την ανθρωπότητα, με τον πιο τραγικό τρόπο!

24


chernobyl_nightmare/from_the_past_

Τα ξημερώματα της 26ης Απριλίου του 1986, οι κάτοικοι της σοβιετικής πόλης Pripyat, δε φαντάζονταν την απότομη αλλαγή της ζωής τους η οποία πλησίαζε. Στις 01:23, μια σειρά από εκρήξεις στον πυρηνικό αντιδραστήρα νούμερο 4, του Τσερνόμπιλ, το οποίο βρίσκεται τρία χιλιόμετρα από την πόλη, σηματοδοτεί την αρχή του εφιάλτη. Με την πρώτη έκρηξη, 50 τόνοι υγρού ουρανίου εκτινάσσονται στην ατμόσφαιρα, 900 τόνοι ραδιενεργού γραφίτη ξεκινούν μια φωτιά η οποία καίει για δέκα ημέρες, σκεπάζοντας τον ουρανό με ένα μαύρο θανατηφόρο σύννεφο. Συνολικά απελευθερώνεται ραδιενέργεια 400 φορές μεγαλύτερη από αυτή που απελευθερώθηκε στην έκρηξη της Χιροσίμα. Οι σοβιετικές αρχές για τρεις ολόκληρες μέρες αρνούνται το γεγονός. Ολόκληρος ο πλανήτης τίθεται σε συναγερμό. Όξινη βροχή πέφτει σε ολόκληρη τη βόρεια Ευρώπη, ενώ από την Ιρλανδία μέχρι τις λίμνες της Ιαπωνίας φτάνει η μόλυνση από ισότοπα ουρανίου τα οποία θα παραμείνουν ενεργά για 24.360 χρόνια. Ο φόβος του πυρηνικού ολέθρου αρχίζει και παίρνει σάρκα και οστά. Ένα κύμα πανικού απλώνεται πάνω από ολόκληρη τη γη για τις συνέπειες αυτού του ατυχήματος. Από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι την Κίνα, το Τσερνόμπιλ αποτελεί θέμα συζήτησης για όλους είναι το Τσερνόμπιλ. Για τους κατοίκους όμως του Pripyat, ο πυρηνικός εφιάλτης φέρνει μαζί του και αυτόν της ξενιτιάς. Στις 27 Απριλίου δεκάδες λεωφορεία σταθμεύουν στο κέντρο της πόλης, ενώ οι κάτοικοι υποχρεώνονται να την εγκαταλείψουν για τρεις μέρες με προορισμό το νοσοκομείο του Κιέβου. Έχοντας ήδη δεχτεί τεράστιες δόσεις ραδιενέργειας, η ζωή τους καθώς και αυτή των παιδιών τους δε θα είναι ποτέ ξανά ίδια. Οι περισσότεροι από αυτούς πεθαίνουν από καρκίνο μέσα σε ελάχιστα χρόνια, ενώ παρατηρούνται τερατογενέσεις και βρεφικές ασθένειες οι οποίες δεν είχαν καταγραφεί ποτέ ξανά. Ανάμεσα τους βρίσκεται και η Lyubov Sirota. Η έκρηξη του πυρηνικού αντιδραστήρα τη βρήκε στο μπαλκόνι του σπιτιού της να καπνίζει. Εκείνη τη στιγμή δε μπορούσε να φανταστεί τι θα επακολουθούσε. Τις αμέσως επόμενες μέρες αρρώστησε βαριά αυτή και ο γιος της. Για να εκφράσει τον πόνο, τη θλίψη αλλά και την οργή της στρέφεται στην ποίηση. Γράφει έτσι ώστε κανείς να μην ξεχάσει το ατύχημα του Τσερνόμπιλ, ζητώντας από τους πολίτες

25

Free Press


Free Press

_from_the_past/chernobyl_nightmare

του κόσμου να μην επιτρέψουν να ξανασυμβεί κάτι τέτοιο! Εκδίδει σε ένα μικρό βιβλίο ολόκληρη την ποιητική της συλλογή με τίτλο “HOWA”, το οποίο σημαίνει «βαρύ φορτίο». Ίσως μόνο κάτι σαν την ποίηση μπορεί να εκφράσει τόσο αληθινά, τον πόνο, την απογοήτευση και τη θλίψη όλων των ανθρώπων που έζησαν από κοντά την καταστροφή και θα μπορούσε να αποτελέσει τον καλύτερο επίλογο για μια τέτοια τραγωδία: Τα βράδια, η πόλη μας που άδειασε, παίρνει ζωή. Εκεί τα όνειρα μας περιπλανιούνται σα σύννεφα και φωτίζουν τα παράθυρα των σπιτιών με το σεληνόφως. Εκεί τα δέντρα ζουν με τις αναμνήσεις τους. Θυμούνται το άγγιγμα από τα χέρια των κατοίκων. Πόσο πικρό είναι άραγε να ξέρουν ότι κανείς δε θα κάτσει ξανά στον ίσκιο τους, σε κανένα δε θα προσφέρουν ξανά την προστασία από τη καλοκαιρινή ζέστη. Τις νύχτες τα κλαδιά τους πετροβολούν τα πυρωμένα όνειρα μας. Τα αστέρια κατεβαίνουν στο πεζοδρόμιο, φρουροί μέχρι το πρωί. Όμως η ώρα θα περάσει. Ερημωμένα από όνειρα, άδεια σπίτια, των οποίων τα παράθυρα έχουν τρελαθεί, θα παγώσουν και θα μας αποχαιρετήσουν.

26


Free Press

_retro/citroen_DS

citroen DS Ο ΒΑΤΡΑΧΟΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ Ο ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΒΑΤΡΑΧΟΣ! Στο παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, ο «πρίγκιπας» είχε μεταμορφωθεί σε βάτραχο και χρειαζόταν ένα φιλί από μια κοπέλα για να τον κάνει να επιστρέψει στην αρχική του μορφή. Η πραγματικότητα βέβαια, δεν απέχει πολύ από τέτοια φαινόμενα. Από τη μια η εφευρετική ικανότητα, η φαντασία και το μεράκι μπορούν να δημιουργήσουν ένα όχημα, στην προκειμένη περίπτωση αυτοκίνητο, που το κοινό θα παρομοιάσει με βάτραχο, λόγω της ιδιόμορφης εξωτερικής του εμφάνισης, ενώ το μίσος, η αγάπη και το πάθος θα ονομάσουν περιπαικτικά έναν προπονητή «βάτραχο», λοιδορώντας το προσωνύμιο του, το οποίο ήταν «ο πρίγκιπας».

Ο λόγος για το Citroen DS και τον Ντούσαν Μπάγιεβιτς. Το συγκεκριμένο μοντέλο της Citroen καθώς και ο Σερβοέλληνας τεχνικός απέκτησαν από το κοινό το προσωνύμιο ‘‘βάτραχος’’ για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Για τον Ντούσαν Μπάγιεβιτς το παρατσούκλι αυτό δεν είναι συνδεδεμένο με τις καλύτερες αναμνήσεις. Όταν το 2002 κάθισε για δεύτερη φορά στον πάγκο της ΑΕΚ ξεκίνησε μια μεγάλη κόντρα με τους οπαδούς της. Ποτέ δεν του συγχωρέθηκε ότι εγκατέλειψε την ομάδα τους την εποχή που μεσουρανούσε ποδοσφαιρικά, για τα εκατομμύρια του Σωκράτη Κόκκαλη και την ομάδα του Ολυμπιακού. Οι αντιδράσεις ήταν ποικίλες και ευφάνταστες. Μέρος αυτών των αντιδράσεων ήταν και το παρατσούκλι «βάτραχος». Οι οπαδοί της ΑΕΚ του το κόλλησαν, παρερμηνεύοντας το προσωνύμιο


citroen_DS/retro_

Free Press

που τον συνόδευε, από τα χρόνια που ήταν ποδοσφαιριστής, «ο πρίγκιπας». Εκ δια μέτρου αντίθετη είναι η ιστορία που συνοδεύει τη μετονομασία του Citroen DS, σε βάτραχο. Ο Ιταλός Φλαμίνιο Μπερτόνι, ο σχεδιαστής του DS, δούλευε χρόνια πάνω στην ιδέα ενός αυτοκινήτου με καταβολές από το ζωικό βασίλειο. Στη δεκαετία του 1940 είχε φτιάξει και τη φυσικού μεγέθους μακέτα του ‘‘Ιπποποτάμου’’ προπλάσματος του DS, το οποίο δεν έφτασε ποτέ στην παραγωγή. Όμως ο Μπερτόνι δεν ήταν απλώς ένας ιδιαίτερος σχεδιαστής αυτοκινήτων. Ήταν επίσης ζωγράφος και γλύπτης. Στις 5 Οκτωβρίου του 1955 στο σαλόνι αυτοκινήτου του Παρισιού παρουσιάστηκε επίσημα το μοντέλο Citroen DS, το οποίο όχι μόνο έγινε παγκοσμίως γνωστό τόσο για το φουτουριστικό του σχεδιασμό και τις νέες τεχνικές που εισήγαγε, αλλά έκλεψε και τις καρδιές των απανταχού φίλων της αυτοκίνησης. Ο βάτραχος κατάφερε να εξάψει τη φαντασία του κοινού και της παγκόσμιας αυτοκινητοβιομηχανίας, σχεδόν εν μία νυκτί. Στα πρώτα 15 λεπτά της παρουσίασης, 743 παραγγελίες ελήφθησαν, ενώ για την πρώτη μέρα συνολικά, αυτές ανήλθαν στις 12.000 Μόλις ολοκληρώθηκε η πρώτη εβδομάδα, οι παραγγελίες είχαν πλέον ξεπεράσει τις 80.000. Από τότε και για τα επόμενα 20 χρόνια (μέχρι το 1975, όταν και σταμάτησε η παραγωγή του “βάτραχου”), κατασκευάστηκαν συνολικά 1.330.755 αυτοκίνητα της σειράς DS.


Free Press

_retro/citroen_DS

Το συγκεκριμένο μοντέλο της Citroen έγινε σύντομα πόθος για χιλιάδες ανθρώπους, η τιμή του όμως, καθώς και η οικονομική κατάσταση το έκαναν ένα «όνειρο απατηλό» για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Έτσι, δημιουργήθηκε το μοντέλο Citroen CS id, ένα αυτοκίνητο σχεδιαστικά το ίδιο αλλά με πολύ χαμηλότερες μηχανικές επιδόσεις. Πίσω από το τιμόνι του πλέον κάθονταν από αριστοκράτες μέχρι χίπηδες της εποχής, ενώνοντας περιοχές όπως το Pigalle με τα Ηλύσια Πεδία, τα Μάταλα με το Κολωνάκι. Μπορεί να πέρασαν 35 χρόνια από τη στιγμή που σταμάτησε η παραγωγή αυτού του μοντέλου, η Citroen όμως επανέρχεται ξαναφέρνοντας το ‘‘βάτραχο’’ στο προσκήνιο. Χωρίς να έχει δοθεί ακριβές χρονοδιάγραμμα για το πότε θα δούμε το νέο μοντέλο DS Inside, οι πρώτες φωτογραφίες όμως, που έδωσε στη δημοσιότητα ο γαλλικός όμιλος, παραπέμπουν σε ένα συμπαγές μοντέλο με άφθονες νευρώσεις, θυμίζοντας ένα crossover αυτοκίνητο μικρών διαστάσεων, που στο εμπρός τμήμα του υιοθετεί το νέο λογότυπο της εταιρείας


s res

eP

Fre

all

y t r a

y a d

p

10 0 2 Y FKI A E M ks:

ec ed

h

1st

t ind eh

b

sL

M

e ttl rl

ea

Li

re de lve be , o is rad

es

ib yv

by

D

z uz , b os uk on bb myk y / d s ro, en ole ath a, b str

,a

a

op cav

HALKIDIKI - FOURKA reservation: 6973-63.74.98

SOLOIS all day beach bar


Free Press

_from_babylon/free_space

ελεύθεροι χώροι...

της παρασκευής δημούδη

ψάξε ψάξε δε θα τους βρεις Δε μου αρέσει να γκρινιάζω για όσα συμβαίνουν γύρω μου και θαυμάζω όσους το αποφεύγουν και παίρνουν τα πράγματα στα χέρια τους. Τα ζητήματα τα οποία μας καταπιέζουν άμεσα ή έμμεσα είναι πολλά και έτσι η ενέργεια μας μοιράζεται μόνο σε όσα κομμάτια μπορούμε να διαχειριστούμε. Όσοι προσπαθούν για τους ελεύθερους χώρους μας στον ελεύθερο χρόνο τους, δίνουν πολυμέτωπο αγώνα. Κάποιες φορές το πετυχαίνουν και κάποιες τους νικά η γραφειοκρατία, το κράτος και η πολιτική. Μα αυτοί επιμένουν να οραματίζονται κάτι άλλο γύρω τους. Μέσα στο χώρο ζούμε. Αυτονόητο. Μα είναι μόνο το σπίτι μας και των φίλων μας αυτός ο χώρος; Δεν είναι μήπως και όλα τα πεζοδρόμια, οι δρόμοι και πλατείες που πρέπει να περάσουμε μέχρι να πάμε εκεί; Πόσο ευχαριστημένοι είμαστε με την ποιότητα και την αξιοπρέπεια όλων αυτών; Είναι ο χώρος γύρω μας ο χώρος που πραγματικά θέλουμε να είναι; Είμαι σίγουρη πως υπάρχουν ένα σωρό βίτσια, μα ποιος στα αλήθεια θέλει να περπατά σε τόσο στενά και δύσβατα πεζοδρόμια; Βρίσκεσαι σε περιπλάνηση με κάποιον φίλο και θέλετε απλά να κάτσετε κάπου. Τα πληρωμένα τραπεζάκια είναι μια λύση, μα δεν τους τα χρωστάμε. Οι πλατείες είναι μικρές και γεμάτες περιστέρια και τσιμέντο. Λογικό, το χώμα βρωμίζει! Μέσα στο χώρο εκπαιδευόμαστε. Και χώρος εκπαίδευσης δεν είναι μόνο το σχολείο ή το πανεπιστήμιο, που σε πολλές περιπτώσεις είναι και αυτός άθλιος αλλά επίσης τα πάρκα και οι παιδικές χαρές. Μα που είναι αυτά πάρκα; Μάλλον, στις παρυφές της πόλης, μακριά από το κέντρο. Δεν είναι εύκολο να πάρει μια αγοροπαρέα τη μπάλα για να παίξει ποδόσφαιρο, ή μια πιτσιρίκα να παίξει λάστιχο. Μέσα στο χώρο συναντιόμαστε. Μα είναι μόνο ελάχιστες πρωτοβουλίες οι βαρετές γιορτές του Δήμου που μας μαζεύουν σε

34


free_space/from_babylon_

Free Press

δημόσιους χώρους για να συναντηθούμε και να διασκεδάσουμε. Οι πλατείες δεν έχουν από μόνες τους ζωή. Είναι έτσι όμως, καθώς τις κατάντησαν να είναι έτσι. Γιατί λοιπόν οι ελεύθεροι χώροι έχουν απογυμνωθεί από τις βασικές τους λειτουργίες και έχουν αλλοιωθεί σε χώρους καταπίεσης; Πόσο συμβάλλουμε σε αυτή την κατάσταση; Δε μπορώ να συγχωρήσω όσους βγάζουν τους σκύλους τους βόλτα και γεμίζουν τα ήδη άθλια πεζοδρόμια με ακαθαρσίες. Δε μπορώ να συγχωρήσω όσους βρωμίζουν συνειδητά, όσους δε διαμαρτύρονται και δεν τιμωρούν όταν κόβονται δέντρα στις παιδικές χαρές για να γεμίσουν τσιμέντο παντού. Δεν ανέχομαι τη μίζα και τη μιζέρια της γκρι κουλτούρας στο σχεδιασμό των ελεύθερων χώρων, την πολιτική που θέλει να μας κλείσει στα σπίτια μας, να μας αποξενώσει και αποκτηνώσει.

Μέχρι τώρα γκρίνιαξα και κατηγόρησα. Σε αντίθεση με μένα κάποιοι, κάνουν κάτι. Οραματίζονται πώς θέλουν τους χώρους που ζούμε και δρουν έτσι ώστε η φαντασία και η πραγματικότητα να πλησιάσουν. Από οργανωμένες οργανώσεις, όπως για παράδειγμα η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρία, που συντονίζει εθελοντές στο μεγάλο πάρκο της Αθήνας το Πάρκο Τρίτση, μέχρι τις ανοιχτές συνελεύσεις στα αυτοδιαχειριζόμενα πάρκα Ναυαρίνου, Κύπρου και Πατησίων, που με πρωτοβουλία των κατοίκων διεκδίκησαν και συντηρούν παίρνοντας την κατάσταση στα χέρια τους. Μερικές φορές είναι αρκετό το να υψώσουν το ανάστημα για να πιέσουν τις κυβερνήσεις να κάνουν εκπτώσεις στα σχέδια τους, όπως για το γήπεδο του Παναθηναϊκού στο Βοτανικό.

35

αυτοδιαχειριζόμενο πάρκο ναυαρίνου Εξάρχεια, Απρίλιος 2008

αυτοδιαχειριζόμενο πάρκο ναυαρίνου Εξάρχεια, Απρίλιος 2009

αυτοδιαχειριζόμενο πάρκο ναυαρίνου Εξάρχεια, Απρίλιος 2010


Free Press

_from_babylon/free_space

Για κάθε μια από αυτές τις επιτυχίες βέβαια, υπάρχουν δεκάδες αποτυχημένες προσπάθειες. Όπως παλιότερα, ο αγώνας ενάντια στον περιφερειακό που περνά από το Σέϊχ Σου. Η αποτυχία είναι βέβαια μόνο φαινομενική και οι προσπάθειες δε σταματούν. Η επιτροπή προστασίας του Σέϊχ Σου σήμερα όμως δεν κάθεται καθόλου ήσυχη απέναντι στα έργα οδοποιίας. Σημασία έχει να κατανοήσουμε τη μεγάλη σημασία του ελεύθερου χώρου και της ποιότητας αυτού στις πόλεις. Εκτός από εμάς, τους ενήλικες, που έχουμε τις διεξόδους μας, μένουν και χιλιάδες παιδιά που προσπαθούν να μεγαλώσουν σε βρώμικους και αλλοτριωμένους χώρους. Η αποξένωση αυτή, δεν κάνει καλό σε κανέναν μας. Γιατί στο χώρο ζούμε, μα ταυτόχρονα ο χώρος μας διαμορφώνει και αυτό μερικοί από μας το έχουμε ξεχάσει και αφεθεί στα λάθος χέρια, αυτά των τεχνοκρατών.

36


Free Press

_with_a_candy/papabubble

papabubble Ðåñðáôþíôáò óôïõò óôåíïýò äñüµïõò ôïõ Barrio Gotico, óôçí êïéëéÜ ôçò Âáñêåëþíçò, ç áßóèçóç ôçò üóöñçóçò êáôáëáµâÜíåôáé áðü ôçí åõùäßá ôçò øçµÝíçò æÜ÷áñçò. Ðñï÷ùñþíôáò ëßãá µÝôñá µðïñåß êáíåßò íá âñåé áðü ðïý Ýñ÷åôáé áõôÞ ç µõñùäéÜ. Åßíáé ôï Papabubble, Ýíá åñãáóôÞñé æá÷áñïðëáóôéêÞò ôï ïðïßï ðáñÜãåé öñÝóêåò êáñáµÝëåò. Ç äéáêüóµçóç ôïõ ÷þñïõ åîùôåñéêÜ êáé åóùôåñéêÜ µïéÜæåé íá ôçí åðéµåëçèÞêáí djs óå êÜðïéï áðü ôá äéáëëåßµáôá ôïõ Sonar, ôïõ öåóôéâÜë çëåêôñïíéêÞò µïõóéêÞò ðïõ êáèçëþíåé êÜèå Óåðôݵâñç ôç Âáñêåëþíç óôïõò ñõèµïýò ôïõ. Óôç âéôñßíá, âÜæá µå ðïëý÷ñùµåò êáñáµÝëåò ðïõ ëáµðõñßæïõí óôïí Þëéï, µåãÜëá ãëåéöéôæïýñéá, æá÷áñùôÜ êáé µáêñéÝò ðëåîïýäåò áðü ÷ñõóáöÝíéá ãëõêüæç âÜæïõí óå ðåéñáóµü êÜèå ðåñáóôéêü. ÌÝóá óôï µáãáæß äåóðüæåé Ýíáò ôåñÜóôéïò áëïõµéíÝíéïò ðÜãêïò ðÜíù

2 38


0ĹťĆ˘ĆœĆ¤Ć“ĆŁĆ›ĆŚĆĽĆŞĂż ĆƒĆ˜Ć˘Ć˜Â–Ć˜ĆŚĆ Ć“ ĆŠ

Hotel Nikopolis Thessaloniki ĆŠ


Free Press

_with_a_candy/papabubble

óôïí ïðïßï îåäéðëþíåôáé üëç ç µáãåßá ôçò äçµéïõñãßáò ôçò êáñáµÝëáò. Åêåß, ï ðåëÜôçò Ý÷åé ôç äõíáôüôçôá íá ðåéñáµáôéóôåß µå ôéò ãåýóåéò, ôá ÷ñþµáôá êáé ôá áñþµáôá ðïõ äßíïíôáé óôç æÜ÷áñç. ÄéáëÝãåéò ôéò ãåýóåéò êáé ôçí ðïóüôçôá ðïõ èÝëåéò êáé ïé êáëëéôÝ÷íåò ôïõ µáãáæéïý µÝóá óå åëÜ÷éóôá ëåðôÜ åôïéµÜæïõí ôéò ðéï öñÝóêåò êáñáµÝëåò ðïõ µðïñåß íá öÜåé êáíåßò. ÔñéÜíôá ãåýóåéò åßíáé äéáèÝóéµåò óôç öáíôáóßá ôïõ êáèåíüò, ï ïðïßïò µðïñåß áíÜ ðÜóá óôéãµÞ íá äçµéïõñãÞóåé ôç äéêÞ ôïõ êáñáµÝëá. Ïé ãåýóåéò åíáëëÜóóïíôáé áíÜëïãá µå ôçí åðï÷Þ, üðùò ãéá ðáñÜäåéãµá ç êáñýäá ôá êáëïêáßñéá åíþ ôï ðïñôïêÜëé ãéá ôï ÷åéµþíá.

C

M

Y

CM

Ïé éäéïêôÞôåò ôïõ µáãáæéïý, äýï áõóôñáëïß ï Christopher King êáé ï Nigel Chouri, äçëþíïõí üôé öéëïäïîßá ôïõò åßíáé íá åêðëÞóóïõí êáèçµåñéíÜ µå êÜôé êáéíïýñéï, íá äéåãåßñïõí ôéò áéóèÞóåéò , íá åîéôÜñïõí ôç öáíôáóßá êáé íá îõðíïýí µíÞµåò óå êÜèå Ýíáí ðïõ ðåñíÜ ôï êáôþöëé ôïõ µáãáæéïý ôïõò. Öáßíåôáé µÝ÷ñé óôéãµÞò üôé ôï êáôáöÝñíïõí, µéáò êáé ôï êïéíü áãêÜëéáóå ôçí ðñïóðÜèåéá ðïõ îåêßíçóáí óôç Âáñêåëþíç ôï 2004, ùèþíôáò ôïõò íá îåêéíÞóïõí ôï ßäéï project óå Ýîé áêüµá ðüëåéò, ôï ¢µóôåñíôáµ, ôï Ôüêéï, ôç Ëéóáâüíá, ôçí ÔáúðÝé, ôç Óåïýë, êáèþò êáé ôçí ÍÝá Õüñêç. Ðåñíþíôáò ôçí ðüñôá ôïõ Papabubble, åßíáé óáí íá µðáßíåé êáíåßò óå Ýíáí ðáñÜäåéóï ãéá ðáéäéÜ êáé üëïõò üóïõò ãßíïíôáé ðáéäéÜ óôç èÝá åíüò ãëåéöéôæïõñéïý. Åßíáé ç ãåýóç ôçò áñùµáôéóµÝíçò æÜ÷áñçò áëëÜ êáé ç áßóèçóç ôçò óêáíäáëéÜò ðïõ êïõâáëÜ ï êáèÝíáò áðü ôá ðáéäéêÜ ôïõ ÷ñüíéá ç ïðïßá µåôáµïñöþíåé ôçí êáñáµÝëá áðü Ýíá áðëü ãëýêéóµá óå Ýíá ôáîßäé ôïõ íïõ!

40 4

MY

CY

CMY

K


C

M

Y

CM

MY

CY

CMY

K

41


Free Press

_music/dam

Μίσος, φανατισμός, άνθρωποι βόμβες, στρατός κατοχής, συγκρούσεις, φτώχεια και τώρα τελευταία ένα γκρίζο τείχος να χωρίζει τη γη, είναι η πραγματικότητα στη Μέση Ανατολή. Όταν υπό αυτές τις συνθήκες μια παρέα νέων αποφασίζει να δημιουργήσει μουσική, μιλώντας για ειρήνη, για αγάπη και συμφιλίωση, τότε το αποτέλεσμα είναι σίγουρα κάτι που δε μπορεί να περάσει απαρατήρητο.

42


dam/music_

Free Press

Είναι οι DAM, το πιο γνωστό παλαιστινιακό hip hop σύνολο. Με ρίμες στις οποίες μεταφέρουν τα βιώματα τους, τα προβλήματα και τις αγωνίες τους και με ένα ρυθμό που μπερδεύει την ανατολή με τη δύση, το δυτικό hip hop με την αραβική μουσική παράδοση. Έχουν καταφέρει να περάσουν από το τείχος των Ισραηλινών, να ξεφύγουν, χωρίς έλεγχο, από τα φυλάκια των στρατιωτών και με τους στίχους και τις μελωδίες τους να απευθυνθούν σε όλο τον κόσμο. Οι DAM δημιουργήθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του ’90, στους στενούς δρόμους της πόλης Lod, είκοσι χιλιόμετρα από την Ιερουσαλήμ, όπου ακόμα Άραβες και Εβραίοι κατορθώνουν να συνυπάρχουν. Ο Tamer Nafar, ο Suhell Nafar και ο Mahmoud Jrere είναι αυτοί που απαρτίζουν το συγκρότημα. Οι στίχοι των τραγουδιών τους μιλούν για την κατοχή, για τον αγώνα των Παλαιστινίων για ελευθερία, όμως δε διστάζουν να θίξουν και θέματα ταμπού για την Αραβική κοινότητα, όπως τα δικαιώματα των γυναικών και τα ναρκωτικά. Οι ίδιοι δηλώνουν ότι τα τραγούδια τους είναι ακριβώς αυτό που αντικρίζουν όταν ανοίγουν τα παράθυρα του σπιτιού τους. Ο πρώτος δίσκος τους, ήρθε το 1998, με τίτλο «Stop Selling Drugs», κάνοντας τους αμέσως γνωστούς και στην Ευρώπη. Το 2001 αποτελεί χρονιά ορόσημο για το συγκρότημα, όταν εκδίδουν το δεύτερο τους άλμπουμ με τίτλο «Min Irhabi», το οποίο σημαίνει «Ποιός είναι ο τρομοκράτης». Το ομώνυμο τραγούδι την πρώτη εβδομάδα που «ανέβηκε» στο διαδίκτυο, το άκουσαν πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι, ενώ η γαλλική έκδοση του περιοδικού Rolling Stone το διένειμε δωρεάν. Το συγκεκριμένο τραγούδι έγινε ένα είδος ύμνου που ακουγόταν συνεχώς στους δρόμους των Παλαιστινιακών πόλεων, όμως δεν έμεινε μόνο εκεί. Η δύναμη των στίχων κατάφερε να το κάνει μάθημα σε Ευρωπαϊκά πανεπιστήμια και σύνθημα στα χείλη χιλιάδων διαδηλωτών ανά τον κόσμο σε πορείες που αφορούν το μεσανατολικό ζήτημα. Ο τελευταίος τους δίσκος τιτλοφορείται «Ihda» που σημαίνει «Αφοσίωση» και κυκλοφόρησε το 2006. Οι live εμφανίσεις τους είναι κάτι το ιδιαίτερο. Καταιγιστικές ρίμες παντρεμένες με τον ιδιαίτερο ήχο τους, οδήγησαν το κοινό πολλών χωρών να τους κατατάξει σε ένα από τα σημαντικότερα hip hop συγκροτήματα. Τα τελευταία χρόνια γυρνούν ολόκληρο τον πλανήτη στέλνοντας μηνύματα από την πιο πολύπαθη γωνιά της υφηλίου. Ο τραγουδιστής των Public Enemy, Chuck D κάποτε είχε δηλώσει ότι «το hip hop είναι το CNN της νεολαίας των πόλεων». Ίσως πλέον να βρέθηκε και το αντίστοιχο Al Jazeera!

43


και δε σταµατάς να παίζεις

θεµιστοκλή σοφούλη 71 & 75 2310 423 284


_art/no_touching_ground

NO TOUCHING GROUND Ìðïñåß ïé ðüëåéò µáò íá Ý÷ïõí ãßíåé áöéëüîåíåò ãéá æþá áêüµá êáé ãéá ôïõò ßäéïõò ôïõò áíèñþðïõò, åíôïýôïéò õðÜñ÷ïõí Üíèñùðïé ðïõ êáôïñèþíïõí, µå Ýíáí éäéáßôåñï ôñüðï, íá êÜíïõí ôá æþá µÝñïò ôïõ áóôéêïý ôïðßïõ. Ïé ãåéôïíéÝò, ïé ôïß÷ïé êáé ïé äñüµïé ôïõ ÓçÜôë Ý÷ïõí áðïêôÞóåé ðëÝïí Ýíá äéáöïñåôéêü ÷ñþµá. Ôá Ýñãá ôïõò êÜíïõí ôïõò áíèñþðïõò íá óêÝöôïíôáé äéðëÜ. Áñ÷éêÜ áíáñùôéïýíôáé, ôé äïõëåéÜ Ý÷ïõí ïé êáôóßêåò, ïé ëýêïé, ïé öÜëáéíåò ðÜíù óå ôïß÷ïõò, ãÝöõñåò êáé ðéíáêßäåò ôçò ðüëçò êáé óå äåýôåñï ÷ñüíï, ðïéïò µðïñåß íá ôá Ýöôéáîå üëá áõôÜ. Ïé äçµéïõñãïß åðéëÝãïõí íá êñáôïýí ôçí áíùíõµßá ôïõò, õðïãñÜöïíôáò ôá Ýñãá ôïõò ùò No Touching Ground. Ôõðþíïõí åéêüíåò æþùí óå ÷áñôß êáé ôá êïëëïýí êïµµÜôé êïµµÜôé óôïõò ôïß÷ïõò ôçò ðüëçò. Ïé ßäéïé äçëþíïõí üôé ôï êÜíïõí ãéá íá ðçãáßíïõí íá ôá åðéóêÝðôïíôáé üôáí íéþèïõí µïíáîéÜ êáé íá âñßóêïõí ôïõò ÷Üñôéíïõò ößëïõò ôïõò. Óáí êáµâÜ ÷ñçóéµïðïéïýí êáé åóùôåñéêïýò ÷þñïõò êôéñßùí, üðùò åéóüäïõò ðïëõêáôïéêéþí, ðßóôåò skate êáé åãêáôáëåëåéµµÝíåò áðïèÞêåò. Ïé êÜôïéêïé ôïõ ÓçÜôë áíáöÝñïíôáé óôá Ýñãá áõôÜ µå éäéáéôÝñùò êïëáêåõôéêÜ ó÷ü-

2 46

ëéá, åíþ ðïëëïß áðü áõôïýò äçëþíïõí üôé ôá áíôéµåôùðßæïõí óáí Ýíá áóôñáðéáßï ôáîßäé óôá äÜóç ôçò ÁµåñéêÞò. ºóùò íá µçí åß÷áí êÜôé ôÝôïéï êáôÜ íïõ, ðÜíôùò ôá Ýñãá ôïõò Ý÷ïõí ãßíåé ßóùò ï êáëýôåñïò ïäçãüò ïéêïëïãéêÞò áöýðíéóçò ãéá ôïõò ÷éëéÜäåò ðåñáóôéêïýò ðïõ êáèçµåñéíÜ áíôéêñßæïõí ôéò äçµéïõñãßåò ôùí No Touching Ground.


Free Press

_the_bookcase/thomas_pynchon

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΜΕΡΑ Σε μια εποχή που η καθημερινότητα μας συνδέεται με τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης, τους νέους φόρους, τις απεργίες, το επερχόμενο κοινωνικό ξέσπασμα, ο Aμερικανός συγγραφέας Tόμας Πίντσον, με το βιβλίο του «Ενάντια στη Μέρα», μας παρουσιάζει, με τη δική του ματιά, μια πραγματικότητα τόσο διαφορετική κι όμως τόσο ίδια με τη δική μας. Διατρέχοντας την περίοδο ανάμεσα στην Παγκόσμια Έκθεση του 1893 στο Σικάγο και στα χρόνια που ακολουθούν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το βιβλίο ταξιδεύει από τις εργατικές ταραχές στο Κολοράντο ως την Νέα Υόρκη των αρχών του 20ού αιώνα, το Λονδίνο και το Γκέτινγκεν, τη Βενετία και τη Βιέννη, τα Βαλκάνια, την Κεντρική Ασία, τη Σιβηρία την εποχή της μυστηριώδους έκρηξης στην Τουνγκούσκα, το Μεξικό κατά τη διάρκεια της επανάστασης, το μεταπολεμικό Παρίσι, το Χόλυγουντ του βωβού κινηματογράφου, και ένα-δύο μέρη που δεν υπάρχουν καν στο χάρτη. Αναρχικοί, αεροπλόοι, τζογαδόροι, μεγιστάνες του πλούτου, ναρκομανείς, αθώοι και διεφθαρμένοι, μαθηματικοί, τρελοί επιστήμονες, σαμάνοι, πνευματιστές και ταχυδακτυλουργοί, κατάσκοποι, ντετέκτιβ, απατεώνισσες και μισθοφόροι, προσπαθούν να ζήσουν τη ζωή τους, άλλες φορές με επιτυχία και άλλες όχι. Στο μεταξύ, ο Τόμας Πίντσον ενεργεί όπως συνήθως. Οι χαρακτήρες σταματούν ότι κάνουν για να τραγουδήσουν ως επί το πλείστον ανόητα τραγούδια. Εξασκούνται σε αλλόκοτες σεξουαλικές πρακτικές. Μιλάνε άγνωστες γλώσσες. Βιώνουν μια ψεύτικη θρησκευτικότητα και μια βλακώδη ακαματοσύνη. Αυτό που περιγράφεται ίσως να μην είναι ο πραγματικός κόσμος, αλλά, με μια-δυο μικρές προσαρμογές, ο κόσμος όπως θα μπορούσε να είναι.

50


Free Press

_eco/rubbish_mountain

Ένα Βουνό... από Σκουπίδια Το αμερικανικό περιοδικό Forbes, πρόσφατα, δημοσίευσε μία έρευνα για τις 25 πιο μολυσμένες πόλεις του κόσμου. Προφανώς ήθελε να δείξει στους αναγνώστες του, γόνους πάμπλουτων οικογενειών, πού θα μπορούσαν να βρίσκονται αν οι γονείς τους δεν είχαν λεφτά. Την πρώτη θέση σε αυτή τη λίστα καταλαμβάνει η πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν, το Μπακού. Τοποθετημένο στην όχθη της Κασπίας θάλασσας, το Μπακού θεωρείται ευλογημένος αλλά ταυτόχρονα καταραμένος τόπος. Από τη μια η πλούσια ιστορία του, λόγω της οποίας η πόλη ανακηρύχτηκε το 2009, ως πρωτεύουσα του Ισλαμικού πολιτισμού, και από την άλλη οι πετρελαιοπηγές της Κασπίας οι οποίες μεταβάλλουν τη θαλασσινή αύρα σε ένα μολυσμένο αέρα που πνίγει καθημερινά κατοίκους και επισκέπτες! Τα τελευταία χρόνια, στο ήδη επιβαρυμένο κλίμα της περιοχής ήρθε να προστεθεί και ένα τεράστιο βουνό από σκουπίδια, το μεγαλύτερο του κόσμου! Τα απορρίμματα συγκεντρώνονται στην περιοχή Balakhany, η οποία βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της πόλης. Μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος και την εγκαθίδρυση της καταναλωτικής κουλτούρας, ο μέσος κάτοικος του Μπακού άρχισε να παράγει, περίπου, 350 κιλά απορριμμάτων το χρόνο. Οι υποδομές της πόλης δεν ήταν τέτοιες ώστε να απορροφηθεί αυτός ο όγκος κι έτσι τα σκουπίδια άρχισαν να συγκεντρώνονται σε μια πρόχειρη χωματερή όπου και καίγονταν. Με το πέρασμα των χρονών αυτή η χωματερή έγινε ένα τεράστιο βουνό και ο καπνός από την καύση των σκουπιδιών, ένας φορέας δυσοσμίας και μολυσματικών ασθενειών. Σε κάθε φύσημα του αέρα η πόλη

52


rubbish_mountain/eco_

γεμίζει με πλαστικές νάιλον σακούλες οι οποίες ίπτανται και προσγειώνονται είτε στους δρόμους, είτε «διακοσμούν» τα δέντρα. Για τους φτωχούς κατοίκους της πόλης το συγκεκριμένο βουνό από σκουπίδια μοιάζει με παράδεισο, μιας και από εκεί μπορούν να συγκεντρώσουν πλαστικά μπουκάλια τα οποία αργότερα θα ανταλλάξουν για ελάχιστα κέρματα. Για κάποιους αγρότες επίσης, αποτελεί ευλογία μιας και η αξία των γειτονικών χωραφιών έχει πέσει πάρα πολύ κι έτσι τους δίνεται η δυνατότητα να τα αγοράσουν και να αποκτήσουν ένα εισόδημα. Οι αρχές της πόλης τον τελευταίο χρόνο εξήγγειλαν την καθιέρωση ενός προγράμματος με την ονομασία «Καθαρή Πόλη», το οποίο σύμφωνα με τους υπολογισμούς τους θα μπορέσει να εξαλείψει τα σκουπίδια καθώς και τη μυρωδιά τους, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Η υποτιθέμενη ανάπτυξη, ο τρόπος ζωής ο οποίος ανάγει την υπερκατανάλωση σε θρησκεία, η αδιαφορία και η άγνοια κατόρθωσαν να μετατρέψουν μια πόλη κόσμημα σε μια απέραντη χωματερή. Μπορεί το Αζερμπαϊτζάν να φαντάζει πολύ μακριά από την Ελλάδα, πόσο μακρινές όμως ακούγονται όλες αυτές οι πρακτικές οι οποίες έφεραν το Μπακού σε αυτή την κατάσταση;

53

Free Press


Free Press

_in_thessaloniki

C

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 23 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

M

Y

CM

THE 69 EYES: το πιο επιτυχημένο gothic rock συγκρότημα της Φινλανδίας! Με αισθητική που παραπέμπει στις παλιές ταινίες τρόμου, τα marvel comics του ’50, τον Elvis του Jailhouse Rock και την sleaze σκηνή του Λος Άντζελες.

MY

CY

CMY

Με ήχο που τόνωσε τη gothic rock σκηνή της δεκαετίας των zeros, συνδυάζοντας τους Sisters of Mercy με τους L.A. Guns και που έκαναν ξανά μόδα τον μύθο των vampires, πριν καν κυκλοφορήσει το Twilight! Με δερμάτινο perfecto, δυνατές κιθάρες κι ένα υπερεπιτυχημένο album στις αποσκευές τους, οι 69 Eyes έρχονται για πρώτη φορά ως headliners σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη! Μαζί τους, οι βετεράνοι της εγχώριας gothic rock σκηνής, Illusion Fades!

K


C

M

Y

CM

MY

CY

CMY

K


Free Press

_in_thessaloniki

ΑΝΤΙΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ 2010

www.legaliseprotestival.blogspot.com

Κυριακή 25 Απριλίου, 15.00 - 02.00 ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΚΟΔΡΑ, ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ

Supported by: Ηλιόσποροι, Ελευθεριακός Σύνδεσμος Απεξάρτησης, ENCOD, Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης, Οικολόγοι Πράσινοι, Νέοι Πράσινοι, Εθελοντική Εργασία Θεσσαλονίκης, Rastavibe, 1 Step Forward, Tsirko Μendes, Reggae.gr, Ouga Klara, Zoltan Tribe, Void Network, Pony Licks Records, Wax Records, seedism.com Με την υποστήριξη του Πολιτιστικού Οργανισμού Δήμου Καλαμαριάς Σκηνή 1 17.00 - 18.00 CHUPAKAVLAS 18.15 - 19.30 SKARIBAS 19.30 - 20.45 SALMAGUΝDI & The hodgepodge 20.45 - 22.00 ANIMANATION 22.00 - 23.15 SOULFIRE 23.15 - 00.30 ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ - ΝΤΙΝΟΣ ΣΑΔΙΚΗΣ 00.30 - 02.00 63 HIGH Σκηνή 2 15.00 - 16.30 Zoltan Tribe Soundsystem 16.30 - 18.00 Stefanatty & Rastayouth 18.00 - 20.00 Συζήτηση με ομιλητές: · Γιώργος Στάμκος, συγγραφέας, εκδότης περιοδικού “Ζενίθ”, “ Ένα σύντομο ιστορικό της απαγόρευσης στην Ελλάδα” · Θωμάς Κοροβίνης, συγγραφέας, “...ξεπίτηδες για να φανεί πως ίσια λογιούνται η λευτεριά με τα χασίσια...”, με αφορμή μια στροφή του Βάρναλη. · Θοδωρής Ρεβενάκης, ψυχολόγος, πρώην επιστημονικός υπεύθυνος Θεραπευτικής Κοινότητας Καρτερών (Ψ.Ν.Θ.) “Εξάρτηση-Απεξάρτηση και Συνωμοσία της Σιωπής” · Ελεάννα Ιωαννίδου, δικηγόρος- Νομική Ομάδα Συμμαχίας “Αλλάξτε πολιτική για τα ναρκωτικά”, “Οι προτάσεις της Συμμαχίας για την αναθεώρηση του νομοθετικού πλαισίου για τις απαγορευμένες ουσίες” Συντονίζει ο Γιώργος Στάμκος. Στη συζήτηση έχουν προσκληθεί να τοποθετηθούν βουλευτές και πολιτικά κόμματα.

20.30 - 23.00 Ρεμπέτικη Κομπανία 00.00 - 02.00 PONY LICKS

56


in_thessaloniki_

Free Press

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ Η Θεσσαλονίκη συμμετέχει στην Ημέρα Παγκόσμιας Δράσης για την αποποινικοποίηση της Κάνναβης με μια συμβολική διεκδίκηση για πιο δίκαιες και αποτελεσματικές πολιτικές περί «ναρκωτικών» ουσιών. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους σε όλο τον κόσμο (περισσότερες από 250 πόλεις έχουν ήδη δηλώσει συμμετοχή φέτος - http://cannabis.wikia.com/wiki/ Global_Marijuana_March_2010) για να διεκδικήσουν πιο ανθρώπινες, «αντιαπαγορευτικές» πολιτικές που δεν αντιμετωπίζουν τη χρήση ή την εξάρτηση από ουσίες ως ποινικό αδίκημα, αλλά περιορίζουν τις βλάβες στον άνθρωπο και την κοινωνία και οδηγούν στην απεξάρτηση του χρήστη από το παράνομο εμπόριο, αποδυναμώνοντας ταυτόχρονα το τελευταίο. Καλούμε τον κόσμο που θα συμμετέχει στο Αντιαπαγορευτικό Φεστιβάλ, να σεβαστεί το χώρο που θα μας φιλοξενήσει, συμβάλλοντας υπεύθυνα στην καθαριότητα και την περιφρούρηση του χώρου, όπως και του παρακείμενου αρχαιολογικού χώρου. Αυτό το φεστιβάλ γίνεται από όλους εμάς για όλους εμάς και μόνο με τη συνειδητή συμμετοχή όλων. Δεν υπάρχει κανένας διαχωρισμός ανάμεσα στους διοργανωτές, τους καλλιτέχνες και όλους τους παρευρισκόμενους, δεν υπάρχει αντίτιμο ή κερδοσκοπικά οφέλη… Η αυτοργάνωση, η εθελούσια υπεύθυνη συμμετοχή, η απελευθέρωση του Δημόσιου Χώρου και η αντι-εμπορευματική λογική διαπνέουν τη λειτουργία του Αντιαπαγορευτικού Φεστιβάλ. Αυτό το φεστιβάλ γίνεται ενάντια σε όλες τις απαγορεύσεις και ενάντια σε όλους τους εθισμούς. Τάσσεται ενάντια σε κάθε ναρκο-κουλτούρα, ενάντια στο εμπόριο ναρκωτικών, στην καταστολή των ελευθεριών, ενάντια στην ηρωίνη, την κοκαΐνη, την ύπνωση, την πολυτοξικότητα, την αλόγιστη, εγωπαθή και υπερβολική χρήση ουσιών κάθε λογής… Είναι ενάντια σε κάθε κουλτούρα νάρκωσης, αποβλάκωσης, φρικαρίσματος, και στρουθοκαμηλισμού. Σε καμία περίπτωση δε διαφημίζει τη χρήση καμίας νόμιμης ή παράνομης ουσίας. Αντίθετα γίνεται για να διεκδικήσουμε πιο δίκαιες και αποτελεσματικές πολιτικές για τη μείωση της βλάβης από τις εξαρτήσεις αντί για την ποινικοποίηση των χρηστών. Για να πληροφορήσουμε τον νέο κόσμο αδογμάτιστα για την επικινδυνότητα των ουσιών που καταναλώνουν και να αντιμετωπίσουμε την εξάρτηση από αυτές με βάση την τοξικότητά τους. Η Ελευθερία, ο Έρωτας, η Φιλία, η μουσική, τα ταξίδια, οι γιορτές, το βίωμα της συλλογικής χαράς, το όνειρο, η δημιουργικότητα, το άνοιγμα της συνείδησης δε μπορούν να παραδοθούν ούτε στους δεσμοφύλακες, ούτε στους ψυχίατρους, ούτε στα χέρια της αστυνομίας, ούτε στα χέρια των πρεζέμπορων… Είναι χρέος όλων μας η συνάντηση αυτή να είναι ένα μάθημα από όλους εμάς για όλους εμάς, μια εμπειρία που μας κάνει καλύτερους, μια συνάντηση ενδυνάμωσης και συνειδητοποίησης Η Ελευθερία είναι δικαίωμα που πρέπει να το κατακτήσεις, με υπευθυνότητα και κοινωνικούς αγώνες!

57


60


61


62


63


s res

eP

Fre

all

y t r a

y a d

p

0 1 0 2 Y FKI A E M s:

ck

h

dt

1st

e ed

in eh

b

sL

M

rl

Li

ed elv

D

z uz s k, b no bu ko yb s/my d ro, en ole ath

,b

tra

, as

by

o, b

dis

ara

e l t t

ea

ere

op cav

es

ib yv

HALKIDIKI - FOURKA reservation: 6973-63.74.98

ΜΕ ΤΗ ΧΟΡΗΓΙΑ ΤΗΣ:

SOLOIS all day beach bar

Vol. 2 |Esc| FreePress  

Dam, Giannis Kyfonidis, Radio stories, Free Space, Rubbish Mountain and more!