Page 1

Andere broer

Andere ik

Andere ouder Dikke vrienden

ergo


pag. 4

pag. 10 pag. 12

In deze Ergo 03 04 06 08 09 10 12 14 16 17 18 19 20

Ontmoetingssite mensen met een beperking Van meeleefgezinnen naar Oosterweed Theorie in de praktijk Kookworkshop Waard-in Lekker eten en bewegen AC Waterkant Café ‘Hoezo anders?’ Kinderen van verstandelijk beperkte ouders Bezuinigingen Opening Centrum 31 Van bakkersleven naar gehandicaptenzorg Korte berichten Prijsvraag

pag. 14

pag. 18


Vrienden voor het leven:

Nieuwe ontmoetingssite voor mensen met een beperking Ben je 18 jaar of ouder en op zoek naar een goede vriend, vriendin of relatie? Neem dan eens een kijkje op de nieuwe ontmoetingssite www. vriendenvoorhetleven.nl, die in juli online is gegaan. Wat kun je op de site? Je kunt lid worden en je gegevens invullen. Hierin kun je aangeven of je op zoek bent naar vriendschappen met mannen of met vrouwen, maar misschien wil je ook wel allebei? Of misschien ben je op zoek naar een nieuwe liefde? Je kunt ook foto’s plaatsen en twee Youtube filmpjes uploaden. Ook staan er vragen op die je kunt beantwoorden, zoals: ‘Wie zou je voor één dag willen zijn?’. Je kunt het zo mooi maken als je zelf wilt. Je kunt jouw pagina zelfs een kleur geven. Heb je alles mooi gemaakt en denk je dat anderen nu een beetje weten wie je bent? Dan kun je contacten gaan zoeken op de site. Deze contacten kunnen jouw gegevens niet helemaal zien. Ze zien maar één foto en zien of jij op zoek bent naar vriendschappen, een relatie of misschien allebei. Voorbeeld Een voorbeeld: Jij wilt contact met Kelly. Je stuurt haar contactverzoek. Kelly denkt: ‘Hé, ik heb een contactverzoek, wie is dat?’ Zij kan kijken wie jij bent en kan jouw contactverzoek accepteren. Als ze dat heeft gedaan, kunnen jullie alle informatie over elkaar zien (natuurlijk niet jouw naam en adres) en kun je samen chatten of berichten sturen. Hoe moet je je aanmelden? Aanmelden doe je via de site. Daar kun je meer lezen over Vrienden voor het Leven. De aanmelding doe je met een begeleider. Dat is niet omdat we denken dat je het niet zelf kunt. Het is om je te beschermen. Aan het e-mailadres van je begeleider kunnen we namelijk zien dat je cliënt bent van Esdégé-Reigersdaal en niet zomaar een kijkje komt nemen op de website en er misbruik van wilt maken.

ken in heel Nederland. Heb je vrienden gemaakt of wil je je nieuwe liefde eens in het echt ontmoeten dan kun je naar die plek. Je krijgt korting op het eten en drinken daar. En je bent op een plek waar veel andere mensen komen. En is die persoon van de site toch niet zo leuk? Dan kun je altijd gewoon weer weg gaan. Wat kost lid zijn? Per maand betaal je 5 euro. Kies je er meteen voor om langer lid te zijn dan krijg je korting. Met dat geld wordt de site weer verbeterd. Neem eens een kijkje op www.vriendenvoorhetleven.nl!

Speciale ontmoetingsplekken Omdat Vrienden voor het Leven wil dat jij veilig iemand moet kunnen ontmoeten, zijn er speciale ontmoetingsplek-

3


Meeleefgezinnen nemen afscheid

De mannen gaan op zichzelf in Grootebroek In Ergo hebben we al vaker aandacht besteed aan Meeleefgezinnen. Dat doen we nu weer. Maar dan om afscheid te nemen. 9 Jaar lang waren Margreet en Wim Meeleefgezin voor Nicky (nu 16). Maar liefst 16 jaar deden Lydia en Dick dit voor Aad (nu 21). De mannen gingen dit voorjaar ‘op zichzelf’ in plan Oosterweed in Grootebroek.

y ck Ni

4

(l)

me met

eleefbr

o e r J e l le


“Met pijn in mijn buik begon ik eraan”, vertelt Margreet me al tijdens onze mailwisseling voorafgaand aan ons gesprek. “Wat moest een jongen als Nicky nou met een appartement voor zichzelf? Zo alleen? Nicky wil altijd graag bij je zijn. Mensen zijn zijn speelgoed. Wat zou er daar gebeuren met al die andere cliënten? Maar voordat de zorg ons te zwaar zou worden en we bij wijze van spreken genoegen zouden nemen met een bezemkast, wilden we toch een goede plek voor Nicky vinden. Die plek kwam alleen wat eerder dan verwacht. De verhuizing van een andere cliënt ging niet door en we zijn toch maar eens gaan kijken. Het appartement was fantastisch en we hebben het samen met Nicky’s logeergezin Jeanne en Ton opgeknapt en ingericht.” Verandering brengt ontwikkeling “Nu besef ik me dat verandering ook ontwikkeling kan brengen. Zo doet hij nu wel de deur open en gaat op route. Iets wat ie bij ons nooit deed. Gewoontes doorbreken, dat bleek goed voor ‘m. Hij is daar ook weer banden aan het opbouwen. Nicky is de jongste op de locatie. Sommigen zien ‘m als een soort broertje, de ander is ‘gewoon’ een buurman. En omdat ik weet dat het zo goed met ‘m gaat, missen we ‘m ook niet. We worden goed op de hoogte gehouden, het contact met de cliëntbegeleiders is erg leuk. Als ik langskom of bel is het meteen: ‘Moet je horen wat ie nu weer heeft gedaan!’ Het geeft rust dat je niet meer de controle hoeft te hebben. Hij heeft ’t goed daar. Al zou ik nog wel vaker bij ‘m op bezoek willen gaan, maar de af-

Dill, en Wieke erde o n d Nicole, Mee voor de steuners n M ar n, wille e n in z e fg n Dick, lee , Lydia e im W n e t eze weg gr e e on via d T n e e eeeeel J e an n eeeeeee e e e e e e inzet, heeeee o o r hu n v n e k n a en erg bed energie , id e h n e betrokk fgelo rg in de a g o e d e zo ! pen jaren

stand Hippolytushoef-Grootebroek is natuurlijk wel wat groter. Toch is daar wel bewust voor gekozen. Hij woont nu dichter bij zijn moeder in Hoorn. Die kan het nu op de fiets af!” Vergeten weg te gaan Nicky is dan wel weg, Margreet en Wim zijn toch niet Meeleefgezin-af. Drie weken nadat Nicky vertrokken was, hing coördinator Nicole alweer aan de lijn en kwam er een nieuw meisje in huis. “Zo ben ik bij Nicky ook begonnen met crisisopvang. ‘Nicky is vergeten weg te gaan’, zeggen we weleens. Hoe het nu gaat lopen zien we wel. We zijn er in ieder geval aan gewend dat er naast onze eigen drie kinderen altijd anderen meedraaien in ons gezin. Of eigenlijk in onze familie!” Machtig mannetje Aad heeft een heel ander verhaal. Die stond al vanaf z’n 15e ingeschreven voor een woning omdat Lydia en Dick vanuit hun werkervaring wisten dat het wel een tijdje kon duren voordat er iets geschikts vrij zou komen. Ook Aad woont nu dichter bij zijn eigen ouders (Andijk). “Ik zal je missen Dick”, zei Aad toen ie vertrok. “We hebben mooie jaren gehad”, mijmeren Dick en Lydia bijna. “Je kunt eigenlijk wel zeggen dat we ‘m als ons eigen kind zijn gaan zien. Hij is ingewikkeld, maar wat was het machtig om te zien wat zo’n mannetje allemaal kan leren. Zelf koffie zetten of ‘het even gezellig maken in huis’ door de kaarsjes ‘s avonds aan te steken.”

hoe de afloop is. Hoewel het fantastische cliëntbegeleiders zijn daar, hoor!” Toekomst “We zijn nu geen Meeleefgezin meer. Aad komt één keer per maand een lang weekend logeren en dat willen we ook blijven doen. Maar hij moet ook wennen aan zijn thuis in Grootebroek, daarom is hij daar ook een aantal weekenden. Zijn toekomst ligt in Grootebroek en het is alleen maar verwarrend als we hem dan veel hier hebben. De vrije tijd die we nu hebben - alles draaide eerder toch wel om Aadis heerlijk, maar ook wennen. Het is stil in huis!” Titia Geerlink

A ad , Ly

nD dia e

ick

Nog niet compleet “Voor het complete verhaal had je ons misschien een paar maanden later moeten spreken. Zowel Aad als wij zitten nog middenin het omslagproces. We zoeken nog naar een goede balans. We wisten van tevoren dat Aad een terugval zou krijgen door de verandering, maar we kunnen nu nog niet zeggen

5


Theorie Deskundigheid is eindeloos beperkt. Nieuwe ontwikkelingen vragen om nieuwe kennis. Nieuwe kennis vraagt om nieuwe ontwikkelingen. En dan, hoe krijg je theorie en praktijk bij elkaar? Jonge cliënten van cluster de Zeemeeuw met een lichte verstandelijke beperking verhuisden van Julianadorp naar Den Helder. Een ingrijpende overgang, want van groepswonen naar individueel wonen. Cliëntbegeleidster Cindy van Driest volgde een Hbo-opleiding en studeerde af op onderzoek naar de juiste ondersteuning bij deze verhuizing. Gedegen -een negen!- en voor de Zeemeeuw een zegen.

“Bruikbare resultaten; inhoud en focus prima.” Zo oordeelt clustermanager Kees Goed over Cindy’s rapport. Zijn cluster realiseerde samen met woningcorporatie Mooiland Vitalis voor 14 cliënten woonruimte op de eerste en tweede etage van een flat met vijf verdiepingen. De eerste verdieping (met steunpunt en ontmoetingsruimte) was voor cliënten die vaak ondersteuning nodig hebben. Op de tweede kwamen de jongeren met een lichte verstandelijke beperking (LVG-jongeren). Veel te winnen In de vorige Ergo stond een artikel over dit nieuwe project. Cindy was toen nog bezig met de afronding van haar studie. Wel was toen duidelijk dat de locatie er al mee aan de slag was gegaan. “Nog steeds is er voor ons methodisch veel te winnen. Zo willen we meer doen aan ‘active support’ en competenties vergroten”, zei cliëntbegeleidster Annika Kossen. Met haar onderzoeksverslag voorziet Cindy het

team van praktische handvatten, zo meent Kees Goed. Toegespitst en veelomvattend Cindy beperkte haar onderzoek tot de LVG-jongeren op de tweede verdieping. Al eerder had ze in haar studie Maatschappelijk Werk en Dienstverlening interesse getoond in ondersteuning van LVG-jongeren. Ze volgde minors (bijstudies) op het gebied van orthopedagogische hulpverlening en jeugdzorg. In overleg met clustermanager Kees Goed kwam ze tot de onderzoeksvraag voor haar afstudeeronderzoek: “Wat heeft een licht verstandelijk gehandicapte jongvolwassene die verhuist van groepswonen aan Doorzwin naar individueel wonen aan de Dintelstraat nodig aan ondersteuning door de cliëntbegeleider?” Concreet dus, en toegespitst. Maar vervolgens ook ambitieus en veelomvattend aangepakt. Ze benaderde het onderwerp vanuit de diverse gezichtspunten: vanuit de LVG-jongvolwassene, de hulpverlener, de methodieken en vanuit de organisatie Esdégé-Reigersdaal. Faalervaringen en stress In het literatuuronderzoek besteedde

6


in de praktijk

ze aandacht aan ondersteuningsmethodes, maar ook aan ontwikkelingsfases. Ze laat zien dat volwassen zijn niet een eenduidige levensfase is. Zowel het jong, als het volwassen zijn, bepalen de levensfase van deze cliënten. Ze beschrijft ook hoe sturing en advies averechts op hen kunnen werken, omdat ze de vaak talloze faalervaringen versterken. Verder hebben LVG-jongeren behoefte aan structuur en een duidelijke, voorspelbare omgeving en kunnen ze vaak minder goed omgaan met stress. Interviews met cliënten en met haar collega’s leverden Cindy vervolgens informatie op over de huidige en de gewenste ondersteuningswijze. Vertrouwen Uiteindelijk geeft Cindy een goed onderbouwd antwoord op de vraag wat de ondersteuning door de begeleider moet inhouden. Ze noemt bruikbare methodieken (active support, hermeneutische benadering, competentiegericht en vooral oplossingsgericht werken), geeft een handzaam overzicht van de juiste basishouding van de begeleider (respect tonen, luisteren, relativeringsvermogen, humor, empathisch, grenzen stellen en nog

veel meer) en beschrijft succes- en risicofactoren. Opvallende succesfactor is het beperken van het aantal bij de cliënt betrokken begeleiders tot hooguit drie. Basis is en blijft het opbouwen van een vertrouwensband. In de aanbevelingen aan het cluster komt dit ook terug. Daarbij is vooral de persoonlijke cliëntbegeleider voor de cliënt belangrijk. Die is er niet altijd op de vaste begeleidingsmomenten. Een vaste vervanger draagt bij aan een gevoel van veiligheid bij de cliënt. De persoonlijk begeleider maakt daarnaast nog individuele afspraken met de cliënt. Kennis verdiepen Cindy komt ook tot de conclusie dat er onvoldoende theoretische kennis is in het team. Ze beveelt het volgen van een cursus aan en meer kennisoverdracht tijdens vergaderingen. Overigens stuurt ze dit signaal ook richting de hele organisatie: zorg voor een cursus over LVG! Weliswaar zijn er cursussen die toepasbaar zijn in de ondersteuning van mensen met een lichte verstandelijke beperking, maar de theoretische kennis en het gericht gebruik van methodieken wordt ook door de begeleiders zelf als onvoldoende ervaren. Aanscherping Cindy heeft haar bevindingen gepresenteerd aan het team. “Het heeft uitvoering gekregen”, vertelt Kees Goed. “Dat blijft nog wel even doorgaan, want ook in de ondersteuningplannen komt het terug. Het is niet zo dat alles zwart-wit nu pas is ingevoerd. Vaak is er vooral sprake van aanscherping. Al met al is het rapport voor ons zeer bruikbaar. Het is goed verzorgd, maar tegelijk zeer toegankelijk. Er is zichtbaar aandacht aan besteed. Het is gedegen en helder.” Op de website van de Zeemeeuw (www.dezeemeeuw.st-er.nl) vind je het hele rapport onder ‘onze locaties’ en dan ‘locatie Dintelstraat’.

Steven van der Burg

7


Petje af voor de mannen met de

koksmuts

Je bent 12,5 jaar in dienst en als je leidinggevende vraagt hoe je dat wilt vieren, zeg je ‘met iets actiefs’. Clustermanager Yvonne Jansen ging op zoek en vond het binnen cluster Helios: een kookworkshop bij restaurant De Waard-In.

Geen unieke vondst misschien, maar de uitvoering is wel bijzonder. Want de kookworkshop wordt gegeven door Arno en Joas, twee cliënten van De Waard-In. Zij werken daar als assistent kok. Zij hebben de workshoptaken verdeeld, rekening houdend met ieders kwaliteiten. Arno is bijvoorbeeld goed met vlees en snijtechnieken, Joas met cocktails en desserts.

met de op- en aanmerkingen van de gasten na afloop. “De volgende keer kunnen we daar beter op letten, want ik wil het zo goed mogelijk doen”, zegt Arno. Michel de Graaff, de bedrijfsleider van De Waard-In, was blij met de prestatie van de mannen. Als blijk van waardering gaf hij ze aan het eind van de avond een bijzondere onderscheiding.

Bij de start krijgen de deelnemers een korte uitleg over het menu en de bereiding van de gerechten. Iedere deelnemer krijgt een mapje met beschrijvingen, dat ze kunnen inkijken en mee naar huis mogen nemen. “We bereiden wel enkele onderdelen voor”, vertelt Coby Ritchi, een van de opperkoks van De Waard-In, “want anders gaat er te veel tijd verloren.”

De Waard-In gaat dan ook zeker door met het geven van workshops. “We starten vanaf 1 oktober en geven ze op zaterdagavond,’ vertelt Coby. “Italiaans, oosters of hip-Hollands. Uiteraard kan men kiezen voor vis, vlees of vegetarisch. En in overleg voldoen we graag aan andere wensen, zoals een workshop op een doordeweekse avond. Bij de workshops betrekken we ook cliënten voor de bediening en de aankleding. De tafellopers worden bijvoorbeeld speciaal voor de gelegenheid beschilderd. En onlangs is er een assistent kok bij gekomen.” De WaardIn is dus helemaal workshop-klaar.

Ineke Rijsdijk was de jubilaris. De feestelijke avond begon met een cocktail en amuses, daarna volgde een driegangen diner. De koks stelden groepjes samen, die ieder een gerecht maakten. Zij hielden dat goed in de gaten en gaven bijvoorbeeld snijtips. “Ik merkte wel dat ze het heel spannend vonden”, vertelt Ineke. Het was namelijk de eerste keer. De koks en hun begeleiders waren dan ook blij

8

José de Boer

Ineke Rijsdijk

Ook trek gekregen in ‘iets actiefs’? Of wil je wel bij dit Lekker Anders restaurant werken? Bel of mail dan de bedrijfsleider, Michel de Graaff: (072) 56 10 530 of michel. degraaf f@esdege -reigersdaal.nl. Je kunt er ook lekker lunchen of dineren (tussen 17.00 en 18.30 uur). Het adres is: Muiderwaard 244, Alkmaar.


s r of el l. . of ). 4,

Yvonne volgde de cursus Lekker Eten en Bewegen

“Van pannenkoeken mag ik er nog twee”

Als het aan Yvonne lag zou ze Mooi handig Pannenkoeken de cursus zo weer volgen: Tijdens de cursus deden we van al“Wat ik lekker vind maar beter niet kan ‘Lekker Eten en Bewegen’. les. De ene keer leerden we lekkeeten? Pannenkoeken. Nu eet ik die af en “Ik moest afvallen omdat de re, gezonde hapjes te maken met toe. Dan mag ik er twee. En dan doe ik kaas en tomaat, ei en rookvlees er sla of komkommer erbij. Maar wel het littekens van mijn brandwonden enzo. En we gingen boodschapliefst zelf gebakken, hoor! Daarom zoek anders te strak gingen staan. Mijn pen doen op een gezonde manier. ik nu nog een vrijwilliger die één keer in begeleiders Ria en Anja vertelden Ook deden we oefeningen om de twee weken lekker met me wil koken. goed te leren bewegen. Verder eet ik namelijk maaltijden. Suzan me over de cursus. Dat leek me wel In ons boek moesten we ook oefeheeft er wel voor gezorgd dat die allemaal wat. Zelf dacht ik naar de 60 kilo te ningen maken. We moesten plaatcaloriearm zijn. Dan kan ik op de lijst uit jes zoeken en plakken van dingen alles kiezen en hoef ik niet te kijken wat gegaan, maar Suzan, de diëtiste die waarvan wij dachten dat ze gezond zond is of niet.” de cursus gaf, zei dat ik beter waren.” Yvonne heeft het cursusboek niet te hard van stapel er al bij gepakt om te laten zien hoe dat Titia Geerlink allemaal werkte. En ook al is het al even kon lopen.” terug dat ze de cursus volgde, ze pakt het boek er nog regelmatig bij. “Ik kan niet alles onthouden dus dat is wel mooi handig”.

Op de fiets We bladeren het boek samen even door. Er staan allemaal kaarten in met foto’s van producten die goed of slecht voor je zijn en Yvonne moest dat zelf ook bij de plaatjes aangeven. “Ik moet ook bewegen. Daarom ben ik flink aan het fietsen. Ik fiets vanuit Blokker naar m’n werk. Twee keer naar Hoorn en één keer naar Zwaag. En ik zit één keer in de week op bowlen. Ook naar m’n hobbyclub ga ik op de fiets. Fitnessen zou ook goed voor me zijn, maar dat vind ik nogal duur. Ik heb natuurlijk een bepaald budget.”

Wil je meer weten over lekker eten en bewegen? Bij voldoende belangstelling begint de cursus aan het einde van dit jaar. Op locatie Reigersdaal in Heerhugowaard. De cursus duurt 14 weken, waarbij er elke week een bijeenkomst is. Je maakt kennis met verschillende sporten en je komt te weten wat lekker eten en gezonde voeding is. Lijkt het je wat? Geef je op bij Suzan Nieman (suzan.nieman@esdege-reigersdaal.nl).

9


AC Waterkant: “We horen erbij” Nostalgie in een fonkelnieuwe volksbuurt Eruit Eruit is sowieso een belangrijk thema op deze locatie. Want eruit, dat kunnen ze: er is van alles op loopafstand. Het In oostelijke richting zit je zo bij de Activiteitensupermarkt, in zuidelijke richting ben je in een vloek en een zucht bij allercentrum Waterkant is lei voorzieningen in het centrum één ruimte: een appartevan de wijk Stad van de Zon, in ment van het laagbouwcomplex, noordelijke richting loop je metwaarheen vooral oudere cliënten een al langs de zonovergoten voortuinen van de buurt waar van Reigersdaal dit voorjaar zijn men veelvuldig buiten zit en verhuisd. De bewoners zouden binin westelijke richting loop je nendoor naar hun AC kunnen, maar zo zo het recreatiegebied Park werkt het niet. Ze gaan buitenom, de van Luna in. Als ervaren activiteitenbegeleidsters weten tussendeur zit op slot. Zo beleven de Gerda en Thea de activiteiten cliënten dat ze naar hun dagbesteding aan te passen aan het ritme gaan, dat ze de deur uitgaan. En ervan de cliënt. Deze woensgens anders aankomen. Overigens dagochtend bijvoorbeeld, komen er ook nog cliënten van zit Margreet Kramer rustig te schilderen, Bert Schouten is bezig de nabij gelegen nieuwe met een krant en Ajaxplaatjes, Cor woonvoorziening de Buisman legt zijn puzzel en Joop Tijm Otter. dommelt in een luie stoel. Bas Weltman ten slotte, is met Gerda de hort op. De senioren die meer behoefte

10

hebben aan intensieve begeleiding kunnen gebruik maken van één uur ambulante begeleiding per dagdeel. Ze gaan dan naar buiten, er wordt een massage gegeven of een spelletje gedaan. Tijden Het is een klein clubje. “Maar kom hier morgenochtend en het is veel drukker,” zeggen Thea en Gerda. De cliënten zijn hier overigens niet de hele dag. Daardoor draaien de medewerkers ook andere diensten dan voorheen op het DAC (dagactiviteitencentrum) van Reigersdaal. Vaak korte diensten van drie uurtjes en met afwijkende tijden. Vroeger waren ze rond een uur of vier wel klaar, nu gaat het tot half zeven door. Deze tijden volgen het ritme van de senioren, die graag ´s middags een tukkie doen. Ze eten ´s avonds mee op het AC om daar ook aan het koken mee te werken en het in ieder geval mee te beleven. De gewijzigde werktijden vinden Thea en Gerda wel een nadeel, zo bekennen ze.


Middagslaapje Tussen 12 en 12.30 uur brengen ze één voor één de cliënten terug naar hun woning. “De begeleiding daar kan ze niet allemaal tegelijk opvangen, zeker niet omdat de meesten eerst naar bed gaan voor een middagslaapje.” Op het AC begint het dan pas weer om 14.30 uur en dan dus tot een uur of 18.30. Eer je dan zelf thuis bent, hebben ze daar de warme hap al binnen: “Ook voor het thuisfront was dat wennen,” zegt Thea. Zegeningen Maar al met al tellen ze hier hun zegeningen. Thea legt uit: “Dit is een toplocatie, ik werk hier met ongelofelijk veel plezier.” Gerda beaamt dat: “Weet je, op Reigersdaal was er altijd wel rumoer op de gangen enzo, hier worden de cliënten niet afgeleid of gestoord. Er is rust en toch heel veel te beleven.” Thea: “De buurt is oprecht betrokken bij ons, we horen erbij. Mensen melden zich spontaan aan als vrijwilliger.” Verder valt de nostalgische inrichting van het lokaal behoorlijk op. Er staat een heuse jaren-vijftig-koelkast en een dito radio. Stiekem zijn het moderne apparaten hoor, ze zien er alleen zo uit. Moeder De moeder van cliënt Paul Zut, Afra Zut, schonk het AC een klassiek kastje en de begeleiding zag zelf kans een aantal klassiek uitziende meubels voor een prikkie te scoren. Er is ook nog een kookeiland, waar bijvoorbeeld de lunchsoep wordt gemaakt. De cliënten helpen dan mee. “In ieder geval valt er dan wat te ruiken, te beleven voor ze,” zegt Gerda. En na de lunch gaan ze terug. Buitenom. Gelukkig is het heerlijk zomerweer. “Maar het is ook niet erg als de cliënten regen voelen,” zegt Thea. “Het is fantastisch dat je hier zoveel buiten de deur kunt doen. Dat alles om de hoek zit.” Steven van der Burg

11


Voor iedereen met een beperking èn een ‘andere’ seksuele geaardheid

Café ‘Hoezo anders?’ Het café is toegankelijk voor homo’s, lesbo’s, bi-seksuelen, transgenders en transseksuelen. Het café is een samenwerkingsverband van Esdégé-Reigersdaal, Philadelphia en het COC. Het COC stelt het pand met vrijwilligers Eén maal per beschikbaar en zorgt voor lage consumptieprijzen. maand, op zondagmiddag Esdégé-Reigersdaal en Philadelphia zorgen dat van 14.00 tot 17.00 uur, is er altijd professionele begeleiding aanwezig is. er Café ‘Hoezo Anders?’ in het Bezoekers hoeven dus geen begeleider mee te COC-gebouw in Alkmaar (Bierkade nemen. “Dat is ook beter voor de privacy van de 14a). Daar kunnen mensen met een bezoekers,” stelt Astrid Wijne. Astrid is samen met beperking èn een ‘andere’ seksuele Carolien Walraven namens Esdégé-Reigersdaal geaardheid elkaar ontmoeten, betrokken bij dit initiatief. gezelligheid en veiligheid vinden of thema’s bespreken. Op de pagina hiernaast komt Jos, een trouwe bezoeker, aan het woord.

Data en thema’s voor de komende maanden: 20 oktober: Vrijen, hoe gaat dat nou? 17 november: Transgender/Transseksueel 15 december: Kerstbijeenkomst met live muziek Voor de thema’s worden deskundige gasten uitgenodigd. NB: Met een rolstoel kun je wel het gebouw in maar het toilet is niet aangepast.

Astrid Wijne, één van de initiatiefnemers van Café ‘Hoezo anders?’

12


“Het aller-moeilijkst vind ik dat ik meestal niet mezelf kan zijn”

Ben ik Jos of ben ik José? Jos is geboren als Jos, maar voelt zich meer een José. Iemand als Jos wordt wel een transgender genoemd. Een transgender is iemand die zich niet echt man of vrouw voelt, juist allebei of zich meer voelt als het andere geslacht. Vaak hebben transgenders het gevoel in het verkeerde lichaam te wonen. Jos voelt zich in elk geval het prettigst als hij zich kleedt als José. Dat doet hij in café ‘Hoezo Anders’.

Angst voor geweld Jos: “Als ik José ben, dan kom ik helemaal tot rust. Ik denk net zoiets als met yoga. Dan klopt alles.” Jos durft bijna nergens José te zijn. “Weet je, ik heb al een beperking, ik zie er al anders uit en dan ook nog gekleed als vrouw? Dat voelt niet veilig. Je hoort zo vaak over geweld bij mensen die anders zijn. Ik ga dat niet opzoeken. Liever veilig en fijn dan rücksichtslos en onveilig.” Jos ziet er op foto’s prachtig uit als José. Heel vrouwelijk, met – al zegt hij het zelf - mooie benen. Toch kiest Jos er voor om niet met een foto in Ergo te gaan.”

Heel soms José Thuis voelt Jos zich niet veilig genoeg om José te zijn. “Dan zul je net zien dat er iemand aanbelt of je toch door het raam ziet. Ik woon hier prettig en wil dat zo houden. Ze kennen me hier als Jos, dan vind ik het niet goed voelen als ze me ineens als José zien. Dat vind ik het moeilijkst, dat ik meestal mezelf niet kan zijn.” Veilig voelt Jos zich eigenlijk alleen bij Café ‘Hoezo Anders?’. Hij neemt dan de kleren van José mee en kleedt zich daar om. “Daar heb ik mijn coming out voor vreemden gehad. Dat ging heel goed. Iedereen is daar anders. Er is veel saamhorigheid. Dan maakt het

Eén van de jurken van Jos/José

niets uit. En: wat je in de groep vertelt, blijft in de groep.” Jos zal zich niet laten ‘transformeren’ tot vrouw. Dat kan zijn lichaam vanwege zijn beperking niet aan. Jos raadt iedereen aan, die zich voelt zoals hij, om niet met vragen te blijven zitten. “Ga praten met je begeleider, zoek contact met Transvisie(1) en kom lekker op bezoek bij Café ‘Hoezo Anders?’ Nelly Wuis (1) Transvisie is een landelijke organisatie die hulp biedt aan mensen met vragen over genderidentiteit. Dat kunnen transgenders zelf zijn, begeleiders of familieleden.

13


Manuela start website voor kinderen met verstandelijk beperkte ouders

“Gelukkig gaf ze toe dat ik te slim werd voor haar� 14


Op een stralende zomerdag spreken we af op het Centraal Station van Utrecht, Manuela en ik. Zij vanuit Limburg, ik vanuit Noord-Holland, vandaar de locatie. Manuela stuurde de redactie een brief over haar website die op 26 mei dit jaar online ging: vbouders.nl. Een website voor kinderen van verstandelijk beperkte ouders. Manunam Zelf is ze ook ‘zo’n kind’, alleen inmiddels ela miste als me mee wel volwassen. kind mensen die naar boven in hetzelfde schuitje zaten als zij. Gewoon om het er met elkaar over te hebben. “Niet dat ik het heel slecht gehad heb, hoor. Maar buitenstaanders kunnen zich gewoon vaak niet indenken wat het allemaal betekent. Ik was enig kind. Gelukkig maar, want ik gun het niemand. Maar ik heb wel ‘normale’ kinderen om me heen gemist. Slimme gekken Manuela’s ouders zijn allebei verstandelijk beperkt. Haar vader overleed toen ze nog heel jong was. “Misschien is dat mijn geluk wel geweest”, klapt Manuela plots in het gesprek. Die moet ze even uitleggen. “Mijn vader redde zich eigenlijk best goed, dus als hij er nog was geweest had ik wellicht in die situatie gebleven. Nu ben ik op mijn zevende in een pleeggezin geplaatst en ik denk dat dat beter voor me is geweest. Hoewel mijn moeder naar hulpinstanties heel mooi weer kon spelen - de term ‘slimme gekken’ bestaat niet voor niets - heeft ze gelukkig op mijn zesde wel kunnen aangeven dat ik slimmer werd dan zij en dat dat te zwaar voor haar werd. Knap dat ze dat kon aangeven en ik ben er nog steeds blij om”. Doehoeg! “Ik was zeven toen ik naar mijn pleeggezin verhuisde. Mijn nieuwe zusje Ilse, die 13 maanden ouder is,

om te spelen. Toen mijn moeder wegging riep ik van bovenaan de trap: doehoeg!!! Ik had er totaal geen problemen mee. De situatie thuis klopte gewoon niet. Dat voelde ik ook wel. Mijn moeder kreeg bijvoorbeeld post waarop stond: u heeft een auto gewonnen. Zij blij. En ik dacht: maar je hebt toch helemaal geen rijbewijs? Eten koken kon ze ook niet en wat ik het moeilijkst vond en eigenlijk nog steeds vind is dat ze niet blij voor me kon zijn, maar jaloers werd. Op een gegeven moment kreeg ik vlak voor het weekend, als ik naar haar toeging, een ‘stresshoestje’. Ik had het eerst helemaal niet door, maar ik zag er gewoon tegenop om het weekend naar mijn moeder te gaan”. Trots Inmiddels kan ik wel een stuk beter met haar gedrag omgaan, maar ook al ben ik volwassen, het voelt toch raar. Zo wilde ik natuurlijk graag dat ze enthousiast reageerde toen ik vertelde dat ik ging trouwen. En ook al wist ik door er nuchter over te denken dat ik dat niet kon verwachten, toch wilde ik heel graag horen dat ze blij voor me was. Maar de trots komt bij haar later pas. En vooral naar anderen toe.” Over mijn bruiloft heb ik van tevoren dan ook goed nagedacht. Ik heb verschillende mensen gevraagd haar af en toe aandacht te geven zodat ze die niet zou opeisen. Dat werkte. Het werd een

topdag. Zowel voor haar als voor mij. Lastige relatie Mijn man Twan heb ik meteen in het diepe gegooid. Tijdens onze kennismaking heb ik hem de situatie met mijn moeder uitgelegd en op dag twee ben ik met hem naar haar toe gegaan. Gelukkig konden ze het meteen met elkaar vinden. Hij is gebleven… Al vond hij het wel heel erg wennen hoe wij met elkaar omgaan. De relatie tussen mij en mijn moeder blijft een lastige. Ze vreet energie. Ik ben nog altijd gespannen als ik naar haar toe ga. Ik zorg er nu altijd voor dat ik een uurtje of twee de tijd voor mezelf heb als ik bij haar vandaan kom. Dan ben ik namelijk niet te genieten. www.vbouders.nl Met de gedachte voor een website heb ik eerst jaren rondgelopen. Ik besefte me namelijk wel dat iets wat je op internet gooit, er niet zomaar vanaf kan. Ik wilde een plek creëren waar mensen rustig met elkaar hun verhaal kunnen delen. Een plek waar ze kunnen zien dat ze niet alleen zijn. Daarom is er een afgeschermd gedeelte waar je je voor moet aanmelden en inloggen. Ik moet toestemming geven om er op te kunnen. Ik heb nu ongeveer 15 aanmeldingen op de website, maar ze komen eigenlijk alleen nog maar een kijkje nemen. Ik denk dat één iemand moet beginnen met z’n verhaal en dat de rest dan volgt.” Titia Geerlink

15


Bezuinigingen zijn onontkoombaar

Het moet met minder maar wel op z’n Esdégé-Reigersdaals Voor het eerst in het bestaan van EsdégéReigersdaal krijgen we te maken met (forse) krimp. Dit keer gaat het niet om hier wat minder en daar wat meer: het wordt minder. Vanaf nu tot 2017 zullen we het, in etappes, uiteindelijk met zo’n 10 miljoen euro minder moeten doen. (Voor het beeld: De begroting voor 2013 bedraagt 112 Nu: in elk geval 3% miljoen euro). Directeur Pierre Quaedvlieg: Het voornemen is om per “En toch gaan we niet somberen. 1 oktober 2013 alle clusters We zijn een sterke organisatie met en diensten een bezuinigingsopdracht te geven van gedreven medewerkers. We hebben 3%. Sommige clusters, met onnoemlijk veel om voor te extramurale dagbesteding en vechten: de kwaliteit van begeleiding, moeten nog meer bestaan van kwetsbare bezuinigen. De bijdrage vanuit het regiobudget voor deze dienstverlemensen.” ning wordt namelijk met 7% gekort. Bovenop de 3%. Dat betekent niet automatisch dat er clusters zijn die 10% moeten bezuinigen. De meeste clusters ondersteunen diverse cliëntdoelgroepen. Clusters gaan zelf uitmaken hoe de bezuinigingen te bereiken met zo min mogelijk consequenties voor cliënten en medewerkers. Het natuurlijk verloop binnen de organisatie is waarschijnlijk groot genoeg om het verlies aan formatie voor deze en de komende bezuinigingsronde op te vangen. Dit zal wel betekenen dat medewerkers die bij het ene cluster boventallig zijn, moeten worden aangenomen bij clusters waar vacatures ontstaan. Op die manier zijn we in staat gedwongen ontslagen te voorkomen. Clusters zullen zelf cliënten en medewerkers informeren over hoe bezuinigingen in elk cluster uitpakken.

Hetzelfde De budgetkorting vanuit de overheid betekent dat we, helaas, ons verlies moeten  nemen. Met zo’n fundamentele budgetverlaging kan dat niet zonder verlies aan mogelijkheden voor cliënten en medewerkers. Onze inzet is om dat verlies aan mogelijkheden zoveel mogelijk te beperken. Dat betekent dat er niets gaat veranderen aan onze visie en insteek. Die blijft hetzelfde. Bij alles wat we ondernemen, blijft de vraag en de kwaliteit van leven van de cliënt centraal staan. We zijn er van overtuigd dat een sociaal werkgeverschap daarvoor een randvoorwaarde is. Daarom kiezen we voor een zo groot mogelijke baanzekerheid voor medewerkers. Niet somberen We staan voor een zware opgave. Eentje waar we niet voor hebben gekozen. Maar: we willen met onze organisatie niet terecht komen in een depressieve, verlammende stemming. Een stemming dat er ‘niets meer kan’ is fnuikend voor onze manier van werken waarbij ondernemersgeest en creativiteit van al onze medewerkers onontbeerlijk is. Uiteraard zullen we eerlijk informeren over de bezuinigingen en de gevolgen daarvan. We zullen echter ook blijven

benadrukken dat er nog steeds ont-

16


zettend veel wèl kan. Zeker als we de focus, nog meer dan tot nog toe, leggen op samenwerking, onderlinge solidariteit en ontwikkeling van netwerken rondom cliënten en in buurten. WMO Zodra bekend is hoe volgende bezuinigingen er uit gaan zien, zullen we jullie weer informeren. De overgang van delen van de AWBZ naar de WMO (en dus de gemeenten) zal daar een onderdeel van zijn. Pierre Quaedvlieg: “Het gedachtegoed van de WMO omarmen wij. Hoe dichterbij de mensen je de zorg organiseert, hoe meer eigen regie

er mogelijk is. En hoe meer deelname van en aan de samenleving. Overigens hebben wij hiervoor de WMO en de bezuinigingen niet nodig, getuige onze vele kleinschalige, wijkgerichte projecten. Cliënten halen glas en oud papier op, doen boodschappen voor senioren, maken openbare ruimtes schoon, reinigen OV-bussen, houden een winkeltje in een zorgcentrum open… De gemeentes in Noord-Holland Noord hebben nog niet de kennis en ervaring die wij hebben. Gelukkig wel de wil om samen te werken. Daar liggen kansen. Nee, wij willen niet somberen. Bij ons werk gaat het om het leven van

mensen. Alledaags. En dus is het van levensbelang. In goede tijden en in slechte tijden. Elk mens is voor onze organisatie het vechten waard. Elke cliënt, omdat die ons bestaansrecht geeft. Elke medewerker, omdat die de kwaliteit van onze dienstverlening bepaalt. Elke vrijwilliger, omdat die ons versterkt. Esdégé-Reigersdaal is niet een verzameling gebouwen, afdelingen en functionarissen. EsdégéReigersdaal, dat zijn mensen. Elk van onschatbare waarde. Bezuinigen? We stropen de mouwen nog eens op…”

Centrum 31 officieel geopend

De cliënten en medewerkers van Centrum 31 vierden hun eigen openingsfeestje al in juni, maar op 6 september deden ze dat nog eens dik over. Door het doek weg te trekken van het gevelbord, opende trotse clustermanager Kees Heilig het pand officieel. Voor dit feestje waren alle betrokkenen bij de verbouw en inrichting uitgenodigd, plus mensen van de gemeente Heerhugowaard en

de Rabobank. De harde werkers van onze eigen technische dienst, van de aannemer, het schildersbedrijf en de stoffeerder konden bewonderen hoe de ruimtes zijn geworden en hoe de cliënten zich er al thuis voelen. Centrum 31 is de nieuwe voorziening voor dagbesteding aan de Bickerstraat 31 in Heerhugowaard en valt onder het nieuwe cluster KAS (Kunst Ambacht Service). De lokalen van de oude Don Bosco mavo zijn omgetoverd tot mooie, lichte ruimtes. Van het oude natuurkundelokaal is een theaterzaaltje gemaakt, waar onder andere

theatergroep Expo wervelende voorstellingen gaat geven. Een van de oprichters van de oude mavo, Jan Tamis, die jarenlang directeur van de school was, vertelde kort iets over de geschiedenis van het gebouw. Hij en andere buurtbewoners zijn erg blij dat het behouden is gebleven en zo’n geweldige nieuwe bestemming heeft gekregen. Op 12 oktober houdt Centrum 31 samen met de Vonder een open dag tussen 11.00 en 15.30 uur. Iedereen is welkom! José de Boer

17


Van het bakkersleven naar de gehandicaptenzorg

Inge volgt de opleiding MMZ (Medewerker “Voordat ik Maatschappelijke Zorg). Voor die aan deze stuopleiding moest ze een werkveldbezoek die begon, heb ik de bakkerijopleiafleggen. Veel van haar studiegenoten ding afgerond. Daar kon kozen voor de ouderenzorg. Maar Inge ik geen werk in vinden wilde wel wat anders: een plek waar ze nog en ik dacht: ik moet toch niet zoveel van af wist en die niet zo ‘voor iets anders verzinnen. de hand’ lag. Ze kwam terecht bij ODC Ik heb altijd veel met mensen en vooral kinde Troubadour. En ze kwam terug. deren gehad en zodoende Inmiddels heeft ze er namelijk kwam MMZ op mijn pad. Het haar stage afgerond. bakken en de gehandicaptenzorg combineren lijkt uiteindelijk nog het allermooiste.” Wat gaan we hier beleven “De eerste dagen op de Troubadour waren echt wel even wennen, hoor. ‘Wat gaan we hier de komende maanden beleven’, schoot er door me heen. Elke dag is een uitdaging, een verrassing. En soms is het ook wel even schrikken. Of de kinderen nou goed geslapen hebben ‘s nachts of er maar een paar uurtjes op hebben zitten, dat kan een wereld van verschil zijn in hun gedrag. Maar ik ben gelukkig heel goed begeleid. Ik heb bijvoorbeeld een kennismakingsgesprek gehad over wat ik als reacties van de kinderen kon verwachten.

18

Ontdekking Het was zo leuk om te zien hoe het contact steeds hechter werd. Zo was een van de jongens eerst heel schuw, op den duur begon hij steeds meer te vragen en na verloop van tijd zaten we samen een treinrails te bouwen! Dat vind ik mooi.” Op de Troubadour leerde ik dat kinderen met een beperking veel en veel meer kunnen dan ik verwachtte. Alleen al zonder te praten erachter komen wat ze graag op brood willen. In de wereld van de gehandicaptenzorg misschien inmiddels heel normaal, maar als je daar nooit bij stilgestaan hebt dan is dat echt een ontdekking.” Taart weg “Als afsluiting van mijn stage heb ik thuis taarten gebakken en de kinderen die laten versieren. Geweldig! Bij de een was de taart al half op voor er ook maar iets versierd was. Het was zo mooi om te zien hoe ze er allemaal op hun eigen manier mee bezig waren. Ik heb veel gezien, beleefd en gedaan op de Troubadour. Dit was een topmiddag als afsluiter van mijn stageperiode. En ik weet het zeker: ik ga door in de gehandicaptenzorg!” Titia Geerlink


28 november:

themadag “ouderen”

Burgefeester Toen Ineke Rijsdijk van AC Zuidwijk in Heerhugowaard op ‘de Beursvloer’ burgemeester Han ter Heegde zag genieten van een koekje, wees ze hem er fijntjes op dat-ie bij hen terecht kan voor koek, cake en gebak. Welnu, inmiddels is de burgervader vaste klant en een goede bekende op het AC, dat hij persoonlijk bezocht (zie foto). In juli bestelde hij cake voor alle 350 ambtenaren, vanwege zijn verjaardag. Dat betekende 11 cakes bakken en dat was natuurlijk wel even doorbijten (figuurlijk voor de producent, uiteraard niet letterlijk voor de consument). Maar het lukte. De burgemeester kreeg bij wijze van cadeautje ook nog een mooi verpakt amandelcakeje, waarvoor hij middels een handgeschreven brief hoogstpersoonlijk hartelijk dankte.

Eitjes rapen in het weekend? Het Vierkant in ZuidScharwoude is op zoek naar cliënten, begeleiders of andere vrijwilligers die het leuk vinden om dieren te verzorgen. Het gaat om konijnen, cavia’s en kippen. Het gaat om het voeren en eitjes rapen in het weekend. Wie wil? Als je dit leuk lijkt neem dan contact op met Het Vierkant, Voorburgracht 77. Tel: (0226) 342 330, e-mail: dac2.vierkant@esdege-reigersdaal.nl

Op 28 november organiseert het kernteam ouderen een themadag, gericht op uitwisseling van kennis en ervaring over oudere mensen met een beperking. Hier kun je informeren en geïnformeerd worden over de gevolgen van ouder worden voor mensen met een beperking, de ondersteuning die oudere mensen nodig hebben en een goede leefomgeving voor hen. We willen deze dag met elkaar in gesprek: ’s ochtends gemeenschappelijk, ’s middags in groepen (workshops). Weten wie, wat, waar, wanneer, waarom en hoe? Hou de website www.esdege-reigersdaal.nl in de gaten! Meer informatie volgt in oktober. Maar… houdt 28 november vast vrij!

Geniet van het leven! Mijn naam is Jan Elzinga (58) ik ben gescheiden en heb 3 kinderen. Ik woon in een woonvorm in Heerhugowaard, ben halfzijdig verlamd. Graag kom ik in contact met een zelfstandige vrouw tussen de 45 en 58 jaar oud. Iemand die begrip- en respectvol is en ook van humor houdt. Mocht de vriendschap klikken dan kunnen we eventueel verder kijken voor een relatie. Graag ga ik samen leuke dingen doen en van het leven genieten. Reacties, graag met foto, kun je sturen naar: Roze Flamingo 38, 1704 WN Heerhugowaard. Graag met telefoonnummer en adres zodat ik kan reageren. Mijn telefoonnummer is: (072) 572 77 70.

Dol op muziek Hallo, ik ben Theo Min. Ik ben 58 jaar en woon in Heerhugowaard. Ik ben op zoek naar een leuke vriendin tussen de 50 en 60 jaar. Onlangs ben ik gescheiden en ik mis de aanspraak. Muziek luisteren uit de jaren 50/60/70 is mijn grootste hobby. Elvis Presley is mijn favoriet. Maar ik vind het ook leuk om samen te fietsen of te wandelen. Heb je interesse of weet je iemand, bel of mail me. Tel: 06 – 813 57 068, e-mail:theocmin@gmail.com

19


Ergo Is een uitgave van Esdégé-Reigersdaal Jaargang 16, nr. 3 oktober 2013

Contact & website Alle contactinformatie vind je op onze website: www.esdege-reigersdaal.nl Klik daar rechtsboven op ‘contact’

Social media www.facebook.com/EsdegeReigersdaal

www.twitter.com/EsdegeReigersdl

Ergo’s Prijsvraag Wellicht herinner je je nog het arti kel over Social Media in het julinummer van Ergo. Daarin vroegen we jullie met onderwerpen te komen die leuk zouden zijn voor een berichtje. Als opfrisser een stukje uit het arti kel: ‘Onze organisati e zit vol mooie verhalen. Verhalen over cliënten die meedoen in de maatschappij, cliënten met bijzondere talenten, cliënten die zich ontwikkelen. Maar ook verhalen over medewerkers, verwanten en vrijwilligers die steeds op zoek zijn naar het beste voor ‘hun’ cliënt of verwant. Zulke verhalen moeten worden verteld. Dat deden we al in onze bladen en op onze sites. Nu doen we dat ook op social media. Liefst samen met jullie...’

Dit keer wijden we de prijsvraag eraan. Heb jij een leuk onderwerp voor onze Facebook- pagina? De leukste inzending verdient weer een cadeaubon! Enne, niet te bescheiden… Stuur je idee binnen 4 weken naar Ergo, Postbus 35, 1720 AA Broek op Langedijk of mail ‘m naar ti ti a.geerlink@ esdege-reigersdaal.nl. Dorien Jonker uit Egmond-Binnen won de VVV-cadeaubon van de vorige keer. De oplossing was: Zomerpret

www.youtube.com/user/EsdegeReigersdaal

Adreswijziging en bezorging Cliënten en verwanten kunnen mailen naar de afdeling cliëntprocessen: clientprocessen@esdege-reigersdaal.nl Externe relaties kunnen mailen naar: secretariaat@esdege-reigersdaal.nl Vrijwilligers kunnen mailen naar: kim.brakeboer@esdege-reigersdaal.nl redactie-adres Ergo Postbus 35 1720 AA Broek op Langedijk E-mail: titia.geerlink@esdege-reigersdaal.nl Postbus 35, 1720 AA Broek op Langedijk

Redactie & vormgeving: afd. communicatie Druk: Bejo druk & print | www.bejodruk.nl

Ergo 2013-3  

Tijdschrift van Stichting Esdégé-Reigersdaal.

Advertisement