Page 15

gestorven kinderen

donderdag 28 februari 2013 Reformatorisch Dagblad

15

„Leer ons de dood niet te vrezen, maar te begeren”, Maarten Luther (1483-1546)

Rotsgraf van de familie Roovers Vollmer in Maastricht. Aan de voorzijde van de rots is in koperen letters de tekst ”In Pace” aangebracht, met daarboven het Christusmonogram. De Griekse letters daarin verwijzen naar de tekst uit Openbaring 22:13: „Ik ben de Alfa en de Omega, het Begin en het Einde, de Eerste en de Laatste.”

Stilte in de kraamkamer tekst Michiel Bakker beeld RD, Henk Visscher

Tweemaal stonden Huib en Anneke Murre uit ’s-Gravenpolder bij het graf van een kind dat kort voor de geboorte was overleden. „Hun sterven raken we nooit kwijt.”

Huib en Anneke Murre.

nneke heeft de bloedgroep resusnegatief, die tjdens een zwangerschap voor ernstige complicaties kan zorgen. In het eerste jaar van haar huweljk –in 1990– krjgt ze een miskraam. Een zogeheten anti-D-injectie moet voorkomen dat ze bj een eventuele volgende zwangerschap antistoffen aanmaakt waardoor het bloed van de baby wordt afgebroken. Deze bljkt echter niet het beoogde effect te hebben, waardoor de volgende zwangerschappen met veel zorgen gepaard gaan. Binnen twee jaar krjgt het echtpaar, lid van de Gereformeerde Gemeenten, twee kinderen: Gerhard en Annelien. Als ze van hen in verwachting is, staat Anneke onder controle van de speciale resusafdeling in het Leidse ziekenhuis LUMC. Gerhard moet direct na de geboorte diverse bloedtransfusies

A

ondergaan. Annelien krjgt al in de baarmoeder via de navelstreng ander bloed. „Het is een wonder dat het allemaal goed gekomen is”, blikt Anneke terug. Als ze in 1995 opnieuw in verwachting is, bljkt tjdens een controle dat de baby meteen een bloedtransfusie moet ondergaan. Tjdens dit proces treden er ernstige complicaties op. Huib pakt het dagboek waarin hj noteerde wat er die dag door hem heen ging. Geëmotioneerd: „De schrik sloeg me om het hart. Ik kwam in grote nood terecht en besefte dat ik de enige was die op dat moment voor het kindje kon bidden. Vanuit de diepte heb ik geroepen tot de Heere. Ik heb Hem gevraagd of ons kindje mocht bljven leven, maar ook of het, als het zou sterven, eeuwig zou mogen juichen voor Zjn troon.” Groot is de verslagenheid als bljkt dat het kindje de ingreep niet overleeft. Na een zwangerschap van bjna 25 weken sterft Johanan. Een paar dagen later wordt hj geboren. Anneke: „Je bent bang voor wat er komen gaat, bang voor wat je gaat zien. Als het kindje dan geboren wordt, en het bljft stil...” Huib: „We waren zelf ook stil. Het is zo aangrjpend.” Anneke: „Het is de stilte van de dood.” Huib: „Ik was zo ontzagljk verdrietig. Het was voelbaar in m’n hele lichaam.” Veel steun ondervinden de ouders van de wjkouderling en het maatschappeljk werk van het LUMC. Ze mogen hun kindje vasthouden en er worden foto’s gemaakt. Anneke: „De maatschappeljk werkster adviseerde de baby in een omslagdoek te wikkelen die we bj een van de andere kinderen hadden gebruikt. Dat gaf een goed gevoel, alsof je iets van jezelf meegeeft.”

Huib wjst in de woonkamer de ladenkast aan waarop het eikenhouten kistje voorafgaande aan de begrafenis heeft gestaan. Anneke: „Dat was heel belangrjk voor ons. Johanan is toch nog in ons huis geweest, onder ons dak.” Voorafgaand aan de begrafenis leest ds. J. C. Weststrate Psalm 139, voordat de ouders met enkele naaste familieleden, de wjkouderling en de kraamzuster naar de begraafplaats gaan. Huib draagt het kistje met zjn zoon zelf naar het graf. Opvallend is de witte kleur van de handschoenen van de begrafenisondernemer. „Een teken van piëteit, gebruikeljk bj het begraven van een kind.” Huib zet het kistje op twee witte koorden, waarna de ouders het langzaam in de „koude grond” zien zakken. In de periode die volgt, ervaart het echtpaar steun en kracht van de Heere. Huib: „In die zin was het een goede tjd. De Heere droeg ons. Boven de rouwadvertentie hebben we gezet: „Uw wil geschiede.” Dat konden we zeggen. Er was stille berusting en vrede. Na de nodige worstelingen kreeg ik mede door een preek van ds. G. H. Kersten over Job 1, die in onze kerk werd gelezen, de overtuiging dat Johanan –zjn naam betekent ”God is genadig”– goed weg was. Ook de laatste twee regels van Psalm 145:6 waren voor mj een bevestiging.” Anneke: „We hebben Gods goedheid gezien, ook in de praktische hulp die mensen ons boden. Toch kwam ik na vier maanden in een depressie terecht. Ik moest zo veel verwerken. Tjdens de zwangerschap van Johanan is mjn moeder na een ziekbed van tien dagen aan kanker overleden. Ik was er nog niet aan toe gekomen om ook dat verlies een plek te geven.”

Na een klein jaar verwachten de ouders opnieuw een kindje. Tjdens een bezoek aan het LUMC bljkt de baby kort daarvoor, na een zwangerschap van achttien weken, te zjn overleden. Opnieuw moet Anneke bevallen van een kind dat gestorven is. „Ik ben eerst verschrikkeljk opstandig geweest, maar de Heere heeft ons bjgestaan, Hj gaf een soort omtuining”, zegt Anneke. Huib: „Hj verzachtte vaderljk ons ljden.” Onvergeteljk is het moment dat ze Gerhard en Annelien vertellen dat hun zusje –Christina– in de moederschoot is gestorven. Huib: „Op de achtergrond klonk op een cd Psalm 87:4: „God zal ze zelf bevestigen en schragen, en op Zjn rol waar Hj de volken schrjft, hen tellen als in Isrel ingeljfd, en doen de naam van Sions kind’ren dragen.” Dat kwam zo krachtig naar binnen, alsof de Heere het Zelf zei. Toen mocht ik geloven dat ook Christina bj de Heere mocht zjn.” Hj beseft dat niet alle ouders zo’n „bjzondere bemoeienis van de

Heere ervaren. Als die ontbreekt, wil dat niet zeggen dat een kind níét goed weg is”, zegt Huib. Christina wordt naast Johanan begraven. Na de uitvaart moeten de ouders niet alleen het ingrjpende verlies een plek geven, maar ook de boodschap dat ze om medische redenen geen kinderen meer kunnen krjgen. De laatste jaren bezoekt Anneke – haar man heeft er minder behoefte aan– geregeld een bjeenkomst van ”In de knop gebroken”, een reformatorische vereniging voor ouders van een jonggestorven kind, waar ze herkenning vindt. „We zjn jaren verder, maar het bljft emotioneel om erover te praten.” Ze wjst op het boek ”Het kromme in het levenslot” van Thomas Boston. „Daar heb ik veel aan gehad. Boston doorgrondt het zielenleven van iemand die door God geslagen is, maar wjst ook telkens op Christus. Bj Hem kunnen we altjd om raad terecht.”

Reageren? mensen@refdag.nl

(Advertentie)

Als gras...  

Uitvaartbijlage, verschenen bij het Reformatorisch Dagblad van 28 februari 2013

Als gras...  

Uitvaartbijlage, verschenen bij het Reformatorisch Dagblad van 28 februari 2013