EM september 2020 - coronaspecial

Page 1

# CORONASPECIAL SEPTEMBER 2020

Erasmus Magazine (EM) is het onafhankelijke magazine van de Erasmus Universiteit Rotterdam / Erasmus Magazine (EM) is the independent magazine of Erasmus University Rotterdam

www.erasmusmagazine.nl

Universiteit in coronatijd University in times of corona RECONSTRUCTIE CORONACRISIS RECONSTRUCTION CORONA CRISIS EEN SPROOKJE OP DE CAMPUS A FAIRY TALE ON CAMPUS | ENQUÊTE ONLINE ONDERWIJS ONLINE EDUCATION SURVEY | WELK CORONATYPE BEN JIJ? WHICH CORONA TYPE ARE YOU? | PROMOVEREN VOOR DE WEBCAM DEFENDING YOUR PHD ONLINE


02 VOORWOORD / EDITORIAL

Beste lezer,

Dear reader,

Een bruisende en ondernemende omgeving die bijdraagt aan jouw studiesucces. Zo staat het ongeveer in de Missie en Visie van de Erasmus Universiteit. Maar hoe houden we dat gevoel levend als we niet samen op de campus zijn? Zeker, ons belangrijkste kapitaal zit in mensen, niet in gebouwen. Maar de vonk die begeestering laat overslaan, krijgt toch echt meer zuurstof in het een-op-eencontact dan in een schokkerige Zoom-verbinding. Ook onze werkzaamheden voor EM verplaatsten zich de afgelopen maanden naar werkkamer of keukentafel. We misten daardoor de informele gesprekken in de gangen van Woudestein. En het is lastiger om de context te vatten als je een interview afneemt via een haperende videoverbinding. Maar het lukte. Ook groeide het onderlinge begrip voor elkaar. We probeerden elkaar net wat beter in de gaten te houden en sleurden elkaar zo door die moeilijke tijd heen. Onze doelgroep - medewerkers en studenten - wist ons gelukkig uitstekend te vinden via onze kanalen: de website, de nieuwsbrief én de afgelopen maanden de talkshow Erasmus TV. Dat zagen we ook terug in onze sterk gestegen bezoekcijfers. Niettemin heeft papier meer eeuwigheidswaarde dan online. Daarom kijken we in dit magazine terug op deze historische periode, die op iedereen enorme indruk heeft gemaakt. Wat waren we trots op toppers als Marion Koopmans, Diederik Gommers, Frank Grosveld en Ernst Kuipers van het Erasmus MC. Zij bepaalden namelijk (mede) het beleid en gaven hoop op een behandeling van Covid-19. Natuurlijk, er waren de afgelopen maanden nog genoeg verbeterpunten op de campus, zoals blijkt uit het onderzoek dat we deden naar de tevredenheid onder studenten over het onderwijs. Maar wat was het bijzonder hoe onderwijs en onderzoek in no time volledig online zijn gegaan. Over dat en veel meer gaat deze bijzondere corona-special. We hopen dat u tijdens het lezen inspiratie opdoet om samen ook het komende jaar het gevoel van de Erasmus Universiteit levend te houden.

A vibrant and enterprising environment that adds to your academic success – that is more or less what it says in the mission statement of Erasmus University. But how do we keep that feeling alive if we are not on campus together? To be sure, our most important capital is found in people, not buildings. Yet the spark that ignites enthusiasm really does get more oxygen through one-on-one contact than from some shuddery Zoom connection. Our work for EM has moved to our home offices or kitchen tables over the past few months. Which means we have missed the informal chats in the corridors of Woudestein. It’s also trickier to fully comprehend contexts when conducting interviews via faltering video connections. Though it all worked out in the end. Mutual understanding grew. We ultimately tried to keep a closer eye on each other, helping one another get through this difficult period. Fortunately, our target audience - staff and students - were able to find us via our channels: the website, newsletter and, in recent months, the Erasmus TV talk show. The hunger for news turned out to be insatiable. This was also reflected in our sharply increased number of viewers. Nevertheless, paper is more enduring in value than online media. Which is why we are taking a look back in this printed edition on this historical period which has left a lasting impression on everyone. We are so proud of leading figures such as Marion Koopmans, Diederik Gommers, Frank Grosveld and Ernst Kuipers of Erasmus MC, who, thanks to their fight against the pandemic (together with the doctors and nurses who worked overtime in intensive care), were at the centre of media attention for months on end. After all, they helped determine the policy and offered hope for the treatment of COVID-19. Of course, over the past few months there were still plenty of areas for improvement on the campus, as the survey we did on satisfaction among students regarding their education revealed. Still, it was extraordinary to see how education and research went fully online in no time at all. That, and much more, is what this corona special is all about. We hope that while reading, you will be inspired to keep the spirit of Erasmus University alive and well in the coming year.

Arjan Paans Hoofdredacteur a.i. Erasmus Magazine

Arjan Paans Editor-in-chief, Erasmus Magazine

64

Achtergrond / Background 04 ’Het was een verschrikkelijke chaos’ Plotseling digitaal onderwijs en verdachte personen op de campus. Een reconstructie van de lockdown.

20 Studeren ‘een heel duur Netflixabonnement’ EM vroeg bijna 700 studenten hoe zij de coronacrisis ervoeren. Zij gaven het onderwijs gemiddeld slechts een 5,2.

14 40.000 digitale colleges in twee maanden tijd Een mix van fysiek en online onderwijs heeft de toekomst, zeggen experts.

42 Hoe de Rotterdamse virologieafdeling een wereldspeler werd Ze domineren de media en doen onderzoek dat zich kan meten met de wereldtop: de virologen van het Erasmus MC.

64 Welk coronatype ben jij? Iedereen reageert verschillend op een crisis. Welk van de vier typen ben jij?

04 ‘It was utter chaos’ A sudden switch to digital lectures and suspicious people on campus. A reconstruction of the lockdown.

20 Studies: 'a really expensive Netflix subscription' EM interviewed nearly 700 students about their experiences of the corona crisis. On average, they gave their education a mere 5.2.


03 INHOUD / CONTENTS

26 14 40,000 digital lectures in two months A blend of both campus-based and online

58 11 The gaze of Jonathan

58 Brief but powerful presidency

What can the gaze of an almost 190-year-old tortoise teach us about the corona crisis?

Interim chair Hans Smits 'didn't just look after the store' in December. The corona crisis was to blame for that.

education has the future, experts sa.

18 Rotterdam, an oasis of calm 42 How the Rotterdam virology department became a world leader

Tessa Hofland, host of the Erasmus TV talk show, looks back on hectic months in a city of calm.

Professor Marli Huijer thinks we should also

They dominate the media and conduct research that can compete with the world's best: Erasmus MC's virologists.

64 Which corona type are you? Everyone reacts differently to a crisis. Which of the four types are you?

Verhalen / Stories 11 De blik van Jonathan Wat kan de blik van een bijna 190 jaar oude schildpad ons leren over de coronacrisis?

18 Rotterdam als rustmoment Tessa Hofland, presentator van Erasmus TV, kijkt terug op drukke maanden in een stille stad.

26 Het antilichaam in de vriezer Onderzoekers van het Erasmus MC haddden een corona-antilichaam in de vriezer. Helaas is de weg naar een medicijn vol hobbels.

36 Dit zeiden de kopstukken van de EUR over corona De meest opmerkelijke uitspraken van vijf Erasmus-sleutelfiguren in crisistijd.

56 Sprookje op de campus Op 26een verlaten campus speelde zich een

Shakespeariaans drama af tussen twee zwanen.

46 ‘You also have to be mindful of your quality of dying’

26 The antibody in the freezer Researchers at Erasmus MC had a antibody for corona stored in a freezer. Unfortunately, the road to the remedy is full of hurdles.

36 This is what the EUR frontrunners said about corona The most remarkable statements of five key Erasmus figures in these times of crisis.

56 A fairy tale on campus A Shakespearian drama unfolded between two swans on a deserted campus.

26

Interviews 58 Kort maar krachtig voorzitterschap Interim-collegevoorzitter Hans Smits kwam in

keep an eye on the big picture.

50 Defending your PhD dissertation online in full regalia Alexandra Rusu was the first to receive her doctorate digitally.

54 ‘Now more than ever, research is crucial’ Margot Bleeker of the Erasmus Trust Fund.

Beeld / In pictures 24 ‘Tijd om iets nieuws te leren’ 34 Pandemic Hazard 52 Verstoppertje via Skype

december ‘niet om op de winkel passen’. De coronacrisis zorgde daar wel voor.

46 'Je moet ook nadenken over je kwaliteit van sterven' Hoogleraar Marli Huijer vindt dat we ook het grote plaatje in de gaten moeten houden.

50 In vol ornaat voor de webcam Alexandra Rusu was de eerste die volledig digitaal promoveerde.

54 ‘Juist nú is onderzoek van wezenlijk belang’ Margot Bleeker van het Erasmus Trustfonds.

24 ‘Time to learn something new' 34 Pandemic Hazard 52 Hide-and-seek via Skype


04

RECONSTRUCTIE

tekst / text ELMER SMALING fotografie/photography SIEME DE WOLF

De campus in lockdown

’Het was een verschrikkelijke chaos’ The campus under lockdown

’It was utter chaos’


05

English page 07

H

et is februari. Studenten komen thuis na een geslaagde wintersport en in Brabant wordt carnaval gevierd. Het virus is nog slechts een ‘reisrisico’ voor de universiteit, waarvoor al wel een calamiteitenteam is opgericht. Het coronasentiment is nog optimistisch, niet alleen op de universiteit maar ook onder virologen. Op 28 februari zegt viroloog Marion Koopmans in een interview met EM dat tot een totale lockdown niet snel zal worden besloten: “Dat is niet het beleid in Nederland of het grootste deel van Europa.” Tegelijkertijd waarschuwt collegevoorzitter Hans Smits dat studenten die terugkeren uit het ‘coronagebied’ in Noord-Italië niet geweerd mogen worden bij colleges.

Handen schudden Het is de TU Delft die als eerste universiteit concrete maatregelen neemt, nadat een studente met het virus besmet raakt. Vanaf 2 maart adviseert de TU om geen handen meer te schudden. Het leidt tot een ongemakkelijke bijeenkomst in een buurthuis in Rotterdam-Zuid, waar de Erasmus Universiteit, de TU Delft en het Erasmus MC samen toekomstplannen presenteren. De Delftenaren wensen geen handen te schudden en de Rotterdammers conformeren zich wat onwennig. De meeste EUR-studenten maken zich dan nog nauwelijks druk over corona. “De sterftegevallen zijn meestal ouderen. Ik ben jong en gezond, dus eigenlijk ben ik

RECONSTRUCTION

Hoe was het voor docenten om direct na de lockdown op 12 maart online verder te moeten? Wat was de reden dat na Pasen alle gebouwen op de campus dicht gingen? En maakte de universiteit de juiste keuzes tijdens de coronacrisis? Een reconstructie van de weken voor en na de lockdown.

er niet zo bang voor”, vertelt een psychologiestudent aan een EM-verslaggever. Zelfs de coördinator Integrale Veiligheid van de universiteit, Rogier Ragetlie, ziet het op 6 maart zo’n vaart nog niet lopen. “Ik had het gevoel dat het wel kon gebeuren, maar niet op zo’n landelijke schaal”, zegt hij nu terugkijkend. Begin maart antwoordde hij nog voorzichtig op de vraag wanneer corona kan leiden tot het sluiten van collegezalen: “Dat zou een zeer zwaarwegende maatregel zijn, want dat heeft impact op het studieprogramma van studenten. We zullen het moeten doen als we daartoe bijvoorbeeld een aanwijzing krijgen van de burgemeester, maar we streven er uiteraard naar dat dat niet nodig is. Aan de andere kant: de veiligheid van studenten en medewerkers staat voorop, dus als het nodig is, dan zullen we daar niet terughoudend in zijn.”

Druk Een dag later gaat Noord-Brabant ‘dicht’. Inwoners met klachten worden gevraagd thuis te blijven, en dat geldt dus ook voor studenten en medewerkers van de EUR. “Daar moet je wat mee, want wat betekent dat voor aanwezigheidsplicht en tentamens?”, zegt Ragetlie, die zelf ook in Brabant woont en daarom vanaf die dag vanuit huis werkt. Internationale studenten en medewerkers voeren ondertussen de druk op. Zij horen dat hun thuisland al maatregelen neemt, waarom doet de EUR dat dan nog

niet? Anne van der Graaf, directeur bedrijfsvoering bij de Rotterdam School of Management (RSM), heeft het gevoel dat haar faculteit er niet meer omheen kan. De vragen die zij hierover afvuurt richting het calamiteitenteam van Ragetlie leiden ertoe dat ze een uitnodiging krijgt om lid te worden. Van der Graaf: “Vanaf dat moment vergaderden we twee keer per dag. In het begin dachten we vooral na over protocollen en hoe we de gemeenschap het beste op de hoogte konden houden.”

Abrupte afgelasting Diezelfde week escaleert de situatie. Op het Erasmus MC volgt de faculteit de richtlijnen van het ziekenhuis en dus stoppen de grootschalige colleges al op 11 maart, en even later worden ook de geneeskundetentamens gecanceld. Karen StegersJager is onderzoeker en coördinator van de decentrale selectie bij Geneeskunde. Het begin van de lockdown is voor haar het beste te omschrijven met de term ‘chaos’. “Die donderdag zeiden ze: we hebben geen idee wanneer je weer terug kan komen. We hadden een onderwijsmiddag gepland staan met een buffet, dat hebben we toen zelf maar opgegeten. Er zijn nog wat kliekjes mee naar huis gegaan.” Stegers is dan in volle voorbereiding van de toets voor de decentrale selectie, die op zaterdag 21 maart plaats zou vinden. “We verwachtten daarvoor 800 scholieren. En toen kon die toets plotseling niet doorgaan. Het was heel onwerkelijk.” ↘


06

De volgende dag, 12 maart, neemt de rest van de EUR nog geen grote maatregelen. Een petitie van een bedrijfskundestudent om de universiteit te sluiten wordt niettemin ruim drieduizend keer ondertekend door ongeduldige studenten. Niet lang daarna krijgt het Crisismanagementteam onder leiding van EUR-voorzitter Hans Smits het advies van koepelorganisatie VSNU om zich voor te bereiden op het staken van activiteiten op de campus. De universiteit besluit daartoe om 15:00 uur. Dat is geen makkelijke beslissing: om 17:00 uur staan nog tentamens gepland. Toch is er nooit getwijfeld over de abrupte afgelasting. “Er was wel discussie, maar vooral over de praktische haalbaarheid”, zegt Ragetlie daarover. Het was duidelijk dat de boel dicht moest.

Spookstad ‘s Middags kondigt premier Mark Rutte op televisie aan dat evenementen voorlopig afgelast zijn en hij roept op om thuis te werken indien mogelijk. Vanaf de maandag erna is de campus - net als de rest van Nederland en een groot deel van de wereld - een spookstad. Daarmee komt er geen einde aan de crisismodus waarin de universiteit zich bevindt. Sterker nog, die begint pas net. Onderwijs moet online plaatsvinden, evenementen worden afgelast of verplaatst, en er moet een oplossing komen voor de

RECONSTRUCTIE

'Medewerkers hadden hun kamerplanten massaal op de gang gezet, zodat die nog water konden krijgen' ↘ Rogier Ragetlie

tentamens. De lockdown leidt tot vreemde taferelen op de campus, vertelt Ragetlie. “Medewerkers hadden hun kamerplanten massaal op de gang gezet, zodat die nog water konden krijgen. Ook moesten overal de koelkasten nagekeken worden op bederfelijke waar.” De universiteit laat er vervolgens geen gras over groeien. “Het mooie van zo’n crisis is wel: wat normaal gesproken twee jaar duurt gebeurde nu in twee dagen”, vindt Ragetlie. Zo kiest de EUR - in tegenstelling tot de meeste andere universiteiten - ervoor om meteen de maandag na de persconferentie te starten met online onderwijs. “Het was een verschrikkelijke chaos”, blikt Hans van den Berg terug, voorzitter van de Universiteitsraad en tutor bij de ESSB. “Iedereen deed heel erg zijn best, maar de informatievoorziening was minimaal. De hoogleraren die de tutoren moesten informeren over de werkwijze moesten zelf eerst uitvogelen hoe online onderwijs moest.”

‘Ongelooflijk shit’ Een andere tutor van de ESSB, Ryan Morgan, noemt de plotselinge omzetting naar digitaal onderwijs ‘extreem stressvol’. “Toen de docenten eenmaal uitgedacht hadden hoe we de colleges konden omzetten naar digitaal, ging het ineens heel hard. We hadden een WhatsAppgroep om te overleggen, en die eerste weken ↘


07

RECONSTRUCTION

How was it for teachers to continue teaching online once the lockdown took effect on 12 March? Why were all the campus buildings shut down after Easter? And did the university make the right choices during the corona crisis? Here is a reconstruction of the weeks before and after the lockdown.

I

t’s February. Students are returning home after a wonderful holiday skiing in Italy and carnival is being celebrated in Brabant. The virus is still merely a ‘travel risk’ as far as the university is concerned, and a contingency team has already been set up to deal with it. The corona mood is still optimistic, not only at the university but also among virologists. On 28 February, virologist Marion Koopmans says in an interview with EM that a total lockdown will not be ordered anytime soon: "That’s not the policy in the Netherlands or most of Europe." At the same time, Hans Smits (President of the Executive Board) warns that students returning from the ‘corona zone’ in Northern Italy should not be barred from attending lectures.

when corona could lead to lecture halls being closed down: "That would be a very grave measure, because it impacts students' study programmes. We would be obliged to do that if the mayor orders us to do so, but of course we aim to avoid the need for such a measure. Nevertheless, students' and staff's safety come first, so if it is mandatory, we won't hesitate to do it."

Frenzy

Handshakes Delft University of Technology is the first university to take concrete measures after a student becomes infected with the virus. As of 2 March, the TU advises not to shake hands anymore. This leads to an awkward meeting in a community centre in Rotterdam South, where Erasmus University, TU Delft and Erasmus MC are jointly presenting plans for the future. The people of Delft do not want to shake hands while the people of Rotterdam respect that wish, albeit somewhat non-plussed. Around that time, most EUR students scarcely seem to care about corona. "Most of those dying are the elderly. I'm young and healthy, so I'm basically not that scared," a psychology student tells an EM reporter. On March 6, even Rogier Ragetlie, the university's Integral Safety coordinator, doesn't yet see things getting out of hand. "I had the impression that it could happen, but not on such a national scale," he says on reflection. At the beginning of March, he cautiously answered the question of

↓ Een uitgestorven Polakgebouw ↓ A completely abandoned Polak Building

One day later, the province of North Brabant shuts down. Residents with symptoms are asked to stay at home, and this also applies to EUR students and staff. "You have to do something about that, because how will it affect attendance and exams?" says Ragetlie, himself a Brabant resident who also begins working from home from that day on. Meanwhile, international students and staff are stepping up the pressure. They hear that their home countries are already introducing measures, so why isn't the EUR doing that yet? Anne van de Graaf, ↘


08

werd je ’s ochtends wakker en dan had je weer tweehonderd berichten. De moeilijkste vraag was: hoe houd je het onderwijs op hetzelfde hoge niveau? Gelukkig waren de studenten het snelste met de knop omzetten naar digitaal.” Ondanks die transformatiestress heeft Morgan begrip voor het besluit om meteen online door te gaan. “We wisten niet hoe het zou lopen, we dachten dat het zou kunnen. Dan kun je er maar beter vol voor gaan. Dat hebben we gedaan, en dat was een van de betere beslissingen die de universiteit genomen heeft.” De uitzondering op de regel is de Rotterdam School of Management. Die faculteit legt twee weken lang het onderwijs stil. “Het College van Bestuur werd daar wel wat onrustig van. Die vroegen waarom we niet meteen doorgingen”, vertelt directeur Van der Graaf. Op 30 maart gaat de faculteit weer van start, volgens Van der Graaf zonder grote chaos. “We hadden zo tijd om te bepalen wat we gingen doen, welke software we gingen gebruiken en we konden iedereen toegang tot de juiste tools geven.” Toch zou ook bij de RSM later de spanning toenemen. Er vonden bij deze faculteit namelijk minimaal twee incidenten plaats waarbij studenten betrapt werden op het uitwisselen van informatie via WhatsApp tijdens een online tentamen. Van der Graaf: “Dat vonden wij echt ongelooflijk shit. We waren daar heel teleurgesteld over.”

Big Brother-tentamens Bij het Erasmus University College staan een week na het begin van de lockdown 22 tentamens op het programma. De medewerkers hebben dus precies een week om tot een oplossing te komen. Het besluit wordt genomen om gebruik te maken van proctoring, een digitale techniek waarbij de student thuis in de gaten gehouden wordt om spieken tijdens het tentamen te voorkomen. Het is de eerste keer dat de universiteit gebruik maakt van de soms omstreden technologie, maar zeker niet de laatste keer. Wonderwel verloopt de week zonder grote problemen. Voor het Erasmus MC was proctoring niet helemaal nieuw. Stegers: “Een jaar eerder hadden we een kleinschalige test gedaan met zo’n twintig studenten. Er was toen weinig interesse bij andere faculteiten, maar wij konden het wel goed gebruiken

RECONSTRUCTIE

om Antilliaanse en Surinaamse studenten de selectietoets te laten doen. Vroeger moesten we daarvoor op reis. Met proctoring kon dat ook op afstand.” De proef werd alleen een groot fiasco. “Er ging technisch van alles mis.” Toch besluit ze een jaar later de selectietoets voor de 800 aspirant-geneeskundestudenten via proctoring af te nemen. “Dat was wel even ‘op hoop van zegen’. Maar we wisten wel waar we aan begonnen. Je moet bedenken dat Cambridge en Harvard er inmiddels al mee werkten en ook bij Klinische Technologie was al ervaring opgedaan.” Toch verliep de toets ‘niet vlekkeloos’. Er waren achteraf veel meer bezwaren dan normaal en er waren geruchten over het gebruik van WhatsApp door deelnemers. “Maar dat hebben we niet kunnen bewijzen en we zagen het ook niet terug in de eindcijfers.” Ook deed bij sommige studenten de camera het niet goed, maar het is onduidelijk of hier opzet in het spel was.

Talkshow In de eerste weken van de lockdown houdt de EUR haar campusgebouwen nog wel open. Medewerkers kunnen nog op hun werkplek zitten en voor studenten is een beperkt aantal studieplekken beschikbaar. Toch besluit de universiteit om op 14 april, de dag na Pasen, de deuren te sluiten. Een van de redenen daarvoor is het risico op criminaliteit: “Op camerabeelden zagen de beveiligers verdachte personen rondlopen over de lege campus. Daar hadden we voor de crisis natuurlijk al ervaring mee, met onder andere ingetrapte deuren in het Mandevillegebouw, dus dat was geen ondenkbaar gevaar”, vertelt Van der Graaf. Over daadwerkelijke diefstallen is niets bekend. De eerste weken van de crisis verliepen volgens Van der Graaf in een goede sfeer. “Natuurlijk moesten er ingrijpende beslissingen genomen worden, maar dat ging met een zeker gemak. Dingen móesten gewoon gebeuren.” Dat de spanning later toch oploopt, komt grotendeels door de werkdruk. “Wij besloten vrij snel om al onze tentamens ook online af te nemen. En dat is met zo’n grote groep studenten gewoon een nachtmerrie. Je moet allerlei alternatieve toetsvormen verzinnen. Maar als je meerkeuzevragen vervangt door open vragen, dan neemt de werklast voor docenten enorm toe. Dus die stelden

bijvoorbeeld voor om een deel van de toetsing in groepsopdrachten te verpakken. Maar daar had de examencommissie weer moeite mee, want die moeten het niveau van de tentamens bewaken.” Gedurende de hele lockdown draaien de audiovisuele afdelingen van de universiteit overuren. Zo wordt in de studio in het Polakgebouw dagelijks een talkshow uitgezonden met het laatste nieuws en verhalen van studenten en medewerkers, een samenwerking van Erasmus Magazine en de afdeling Marketing en Communicatie. Tegelijk nemen docenten massaal hun colleges op of zenden ze live uit. Ragetlie: “Daarvoor maakten we zoveel mogelijk gebruik van bestaande reserveringen. Zo konden de docenten gewoon vanuit hun gebruikelijke collegezaal het college uitzenden.” Alleen al in maart werden er 2500 colleges opgenomen. Het calamiteitenteam blijft nog altijd actief, al wordt er niet meer twee keer per dag overlegd. “We praten nu nog minimaal één keer in de week”, vertelt Ragetlie. “Dan gaat het bijvoorbeeld over maatschappelijke ontwikkelingen, aankomende activiteiten en mogelijke scenario’s. We houden overal rekening mee.” ↙


09

'We started a WhatsApp group to consult with each other, and the first few weeks you woke up each morning to another two hundred messages' ↘ Ryan Morgan

RECONSTRUCTION

director of business operations at the Rotterdam School of Management (RSM), felt that her faculty could no longer avoid it. Her questions directed at Ragetlie’s contingency team resulted in her being invited to join. Van de Graaf: "From then on, we met twice a day. In the beginning we mainly discussed protocols and the best way to keep the community informed."

Abrupt cancellation The situation escalates that same week. At Erasmus MC, the faculty follows the hospital's guidelines and consequently large-scale lectures cease as early as 11 March. Shortly after that, medical exams are also cancelled. Karen Stegers-Jager is a researcher and coordinator of the decentralised selection for the school of medicine. The term ‘chaos’ best describes how she experienced the early days of the lockdown. "That Thursday, they told us: ‘We have no idea when you can come back.’ We had a training afternoon planned with a buffet, which we ended up eating ourselves.” At that point, Stegers-Jager is in the process of preparing the selection test, which was to take place on Saturday 12 March. "We were expecting 800 students. Then out of the blue, the test couldn’t be held. It was very surreal." The next day, 12 March, the rest of the EUR has still not undertaken any other major measures. But a petition from a Business Administration student to close the university is signed more than three thousand times by exasperated students. Not long after that, the Crisis Management Team, led by EUR chair Hans Smits, is advised by the VSNU umbrella organisation to prepare for cessation of all campus activities. The university resolves to do this at 3 pm. This is no easy decision, as exams were scheduled for 5 pm. Nevertheless, the abrupt cancellation was never questioned. "There was some discussion, but mainly about practicalities," Ragetlie says. It was clear that everything had to be shut down.

Ghost town That afternoon, Prime Minister Mark Rutte announces on television that all events have been cancelled for the time being and appeals to everyone to work from home whenever possible. The following Monday, the campus is a ghost town,

just like the rest of the Netherlands and a large part of the world. Yet this does not end the crisis mode that the university finds itself in. On the contrary, it is only just beginning. Classes must be held online, events must be cancelled or rescheduled, and a solution must be found for exams. The lockdown leads to strange scenes on campus, Ragetlie reminisces. "Staff moved their office plants en masse to the corridor so that they could still be watered. Fridges also had to be checked for perishable goods." The university did not waste any time. "The upside of such a crisis is that what normally takes two years, now gets done within two days," Ragetlie explains. For example, the EUR - unlike most other universities – opts to start online education on the Monday immediately after the press conference. "It was utter chaos," recalls Hans van den Berg, University Council president and tutor at the ESSB. "Everyone did their very best, but the flow of information was negligible. Those professors who had to notify lecturers about new work methods first had to figure out how online education should be done."

’Incredibly shitty’ Another ESSB tutor, Ryan Morgan, describes the sudden changeover to digital education as ‘extremely stressful.’ "Once the lecturers had figured out how to switch their classes to digital, things suddenly sped up. We started a WhatsApp group to consult with each other, and the first few weeks you woke up each morning to another two hundred messages. The toughest question was: How do you manage to keep teaching at the same high level? Fortunately, students were the quickest when making the switch to digital." Despite that stress, Morgan fully understands the prompt decision to continue online. "We didn't know how it would turn out, but we thought it could be done. So, it’s best to fully commit to it. And that's what we did, which turned out to be one of the best decisions the university has made." A notable exception is the Rotterdam School of Management (RSM). The faculty shut down classes for two weeks. "The Executive Board felt fairly uneasy about that and asked why we couldn't get back to it straightaway," says RSM director ↘


10

RECONSTRUCTION

Van de Graaf. According to her classes restart on 30 March without any notable chaos. "We had time to decide how we were going to go about it, which software we would use, plus we managed to give everyone access to the right tools." Yet later on tensions would also mount at the RSM. There were at least two incidents involving students caught sharing information via WhatsApp during an online exam. Says Van de Graaf: "We found that incredibly shitty and were really disappointed.”

Big Brother exams One week after the lockdown starts, 22 exams are on the Erasmus University College's agenda. Consequently, staff have exactly one week to come up with a solution. The decision is made to use online proctoring, a digital monitoring method that ensures students do not cheat while taking exams at home. It is the first time that the university uses this occasionally controversial technology, although it will certainly not be the last. Miraculously, the week passes without any major glitches. Proctoring was not entirely new to Erasmus MC. Says Stegers-Jager: "A year earlier, we had done a small-scale test with about twenty students. At that time, there was little interest from other faculties, but we could make good use of it so that Antillean and Surinamese students could sit the selection test. We used to have to travel for that, but now we were able to do

it remotely with the help of online proctoring." However, the trial turned out to be a huge fiasco. "Technically, everything went wrong." In spite of that experience, a year later she decides to conduct an online selection test for the 800 prospective medical students with proctoring. "It was a bit of a case of ‘hope for the best!’" although we knew what we were getting into. You have to keep in mind that Cambridge and Harvard were already working with this by then and we also had experience working with it at the Clinical Technology department." However, the test did not go smoothly. Afterwards, there were far more complaints than usual and rumours that some participants used WhatsApp. "But we weren’t able to prove it, nor did we see that reflected in the final grades." The laptop camera didn't work properly for some students either, but it is unclear whether this was intentional.

Talk show

'Staff saw suspicious people walking around the empty campus' ↘ Anne van de Graaf

The EUR keeps its campus buildings open during the first weeks of the lockdown. Staff can still use their workspaces and a limited number of study spots are available to students. Nevertheless, the university decides to close its doors on 14 April, the day after Easter. One reason for this is the crime risk: "On security cameras, staff saw suspicious people walking around the empty campus. Of course, we had already had some experience with this before the crisis, with doors of certain offices being kicked in, so it wasn't an implausible risk," Van de Graaf adds. There are no reports about any eventual thefts however.

There was a great atmosphere during the first weeks of the crisis, Van de Graaf notes. "Obviously far-reaching decisions had to be made, but that all went fairly easily. Things just had to get done." The fact that tensions eventually rise is mainly due to the workload. "We soon decided to also hold all our exams online. Considering how many students this entails, that's just a nightmare. You have to devise all kinds of alternate ways to hold exams. However, if multiple-choice questions are replaced by open questions, teachers' workloads increase enormously. So, they suggested that part of the exams could be covered in group assignments, for example. But the examination committee had difficulty with that too, since they’ve got to safeguard the quality of the exams." The university's audio-visual departments work overtime throughout the lockdown. The Polak building studio broadcasts a daily talk show by EM and the Marketing and Communication department, with the latest news and stories from students and staff. Meanwhile, lecturers record their classes or broadcast them live en masse. Ragetlie: "We used existing classroom reservations as much as possible to facilitate this, which meant that lecturers could simply broadcast a lecture from their usual lecture room." Around 2,500 lectures were recorded in March alone. The contingency team continues to be operational, although there are no more twice-daily briefings. "We get together at least once a week," Ragetlie says. "The team discusses societal developments, upcoming activities and potential scenarios, for instance. We factor in everything." ↙


11

WINNAAR VERHALENWEDSTRIJD

tekst/text DINO GAČEVIĆ illustratie/illustration ELZELINE KOOY

English page 13

Geneeskundestudent Dino Gačević won begin dit jaar de EM-schrijfwedstrijd. Hij mocht daarom door naar de landelijke wedstrijd van literair agentschap Sebes & Bisseling, waaraan zestien universiteiten en hogescholen meededen. Gačević eindigde met zijn verhaal in de top drie. Naar aanleiding daarvan vroeg EM hem een verhaal te schrijven over de coronacrisis. Hij schreef onderstaand verhaal over Jonathan, de seychellenreuzenschildpad, en wat deze ons kan leren over de coronacrisis - en onszelf.

Liefde als evangelie

J

onathan. Deze Aldabrachelys gigantea hololissa, seychellenreuzenschildpad, brak rond het jaar 1832 uit de schalen van zijn ei, woont sinds 1882 op het eiland van Sint-Helena, en is nu - ondanks zijn dubbelzijdige staar en anosmie - gezond en wel bekroond tot het alleroudste zoogdier op onze aardbol. Besef: deze schildpad broedde in de nasleep van het gedonder van Van Beethoven en Napoleon. Hij zwom in de Afrikaanse archipels terwijl Délacroix zijn kwast natte, Chopin het ivoor kietelde en Berlioz zijn opiumdromen toonzette. Hij flapperde zijn flippers terwijl vrijmetselaars hun mosgouden vingers in de verlichtingskelk doopten, de ene ideologische stroming ondermijnd werd door de volgende, koper kookte en kinderkootjes kletterden. Wereldoorlogen, irreligieuze religie, de anamorfisme van moraliteit; Hitler, weapons of mass destruction, geïndustrialiseerde uitroeiing; Mao, Mussolini, Milošević; anarchisme, fascisme, chauvinisme; Srebrenica, Dresden, Podgorica; paars kabinet, postmodernisme, postkolonialisme; terrorisme, racisme, corona-virussen: heel wat voor een schildpad. En hoe reflecteren onze gestriemde ruggen en gebochelde nekken in de ogen van Jonathan? Simpel: niet. Wij worden neergesmeten door zijn blindheid. Door zijn allerhande rust. Zijn oppermacht ligt in de stoflaag die zijn hoornvlies glazuurt en diens onverdraagzame afwezigheid van spiegeling. Sadistisch, apathisch, doorgaans maalt Jonathan zijn grassprietjes. Sinds het begin van de lockdown in Nederland voelt het leven zwoel aan. Maandenlang poedelen wij in warm zweet voor gedimde laptops: niemand die het ziet en no-one cares. Wij zijn net Jonathan, onze kaakgewrichten en zwembandjes, aureolen van loomheid accentuerend. Voorzichtigheid heeft de maatschappij in een sluimering gewiegd, heeft ons gezamenlijke metabolisme vertraagd. Vrijwillig ontbinden wij tot smeuïge hoopjes vet en stoelgang. Maar wij zijn ook niet Jonathan. Gevangenen van Sint-Helena kunnen wij niet zijn, hoe paradijslijk groen wij er ook in zouden kunnen grazen. Wij leven in constante ballingschap, bouwen ontzagwekkende torens, gieten lustig veren over pek. Nee, mens teert niet op rust: wij creëren wetenschappelijke onderzoektakken, onderdrukken minderheden, scheppen maatschappijen, goden: zin. En aan stase geen verhaal: het middeleeuwse moe-

rasdonker werd onherroepelijk ten val gebracht door de luister van de bourgeoisie, en ingevuld met diens grotesk romantisch gedachtegoed. Ik quote Thomas Mann over het katholieke ontzag begin twintigste eeuw voor leed gedurende de middeleeuwen: "Koningsdochters die de stinkende wonden van melaatsen kusten, zich vrijwillig openbaarden aan besmetting, en de zweren die ze kregen hun 'rozen' noemden; of het water dat gebruikt werd voor het schoonmaken van abcessen dronken, en zweerden dat er nooit iets zo goed smaakte." Kots! Wat een achterwaarts verhaal, niet? De perfecte tentoonstelling van de onrijmbaarheid van ascese en humanisme, stuwing en stroming. Geinig is deze catharsis op zijn minst, goor en stinkend op zijn meest en tekenend is het sowieso… Ach mens… Dus prikken wij, moderne mens, in tijden van corona, onze bubbels lek en werpen wij onze schildpaddenschilden weg. Nu drukken wij onder elkaars neus nieuwe en archaïsche levensvragen, en eisen wij resolutie. Maar hoe vinden wij die? Je hebt de mensen die met gefrituurde ogen in de fouillis d’arc- ↘


12

WINNAAR VERHALENWEDSTRIJD

en-ciel der naakte zon de opneming profeteren: een soortgelijke moes-toestand als Jonathan; wit-gemanteld, gemedieerd door massa-ascese of zelfs massa-zelfmoord. En je hebt de mensen die de bulten op hun geslachtsdelen potloodventeren, hun abcessen uithollen met de bek van Jonathan, miezerig beest. Die fascisme en genocide bejubelen en hun overvloedige gele gal tegen muren aan kotsen. Tussen deze mensoïden in ligt, echter, onverschilliger en minder exuberant, de mens. Daarmee hebben wij te doen: met de stilte en saaiheid die ons leven brandmerkt, de afwezigheid van verhaal, de nuance van onze imperfecties; de menselijkheid van onze naasten maar ook zeker die van onze vijanden. De oneindigheid van het menselijk dualisme dienen wij te erkennen en de rigiditeit waarmee men zich door onze complexe wereld baant snappen. De struggle van eenieders kruistocht naar waarheid moeten wij kunnen voelen.

En dus is liefde de resolutie; liefde door acceptie, geduld en inclusie. L’amour par l’art, l’église de l’amour. En vergeving is de resolutie. Sorry leren zeggen, want sorry is nog te erg masochistische onderwerping en nog niet genoeg een ware uiting van altruïsme. Sorry is nog te voorwaardelijk, nog te vaak de zeefdruk in een vignet van hiërarchie en krenking. De avant-garde van de beschaving, zuil of klasse, rij of kolom ongeacht, heeft lief en vergeeft, egaliseert het reliëf, is de barmhartige echo van een ander soort gecoroneerde anarchist van meer dan tweeduizend jaar geleden. Maar ik dwaal in kunstzinnige sectio’s. Mijn boodschap: waan de blik van Jonathan niet die van piëtische Maria, die het lijk van haar doorngekroonde zoon met haar lauwe tranen balmt. Acht Jonathan noch als onbeest. Vind in zijn holle en diepe blik de positieve, relativerende en gekaderde zingeving van ascese en besef: liefde is het evangelie, en het epistel bent u. ↙


13

WINNER STORIES CONTEST

Medical student Dino Gačević won the EM writing competition at the beginning of this year. He was subsequently nominated to go on to the nationwide Student Writing Competition organised by the Sebes & Bisseling literary agency, in which sixteen universities participated. Gačević finished in the top three. That's why EM invited him to write a story about the corona crisis. He wrote the following story about Jonathan, the Aldabra giant tortoise from the Seychelles, and what this creature can teach us about the corona crisis - and ourselves.

Love as gospel

J

onathan. This Aldabrachelys gigantea hololissa, a Seychellian giant turtle, broke out of his eggshell sometime around the year 1832, has lived on the island of St Helena since 1882, and - in spite of his double cataracts and anosmia – is healthy and has been crowned the oldest living animal on our planet. Please note: This turtle was raised in the aftermath of the thunder of Beethoven and Napoleon. He swam in the African archipelagos while Délacroix dabbed his paintbrush, Chopin tickled the ivories and Berlioz set his opium reveries to music. He beat his flippers while freemasons baptised their moss-gold fingers in the chalice of enlightenment, ideological movements were undermined by the next, copper pots boiled, and the pitter-patter of street urchins was heard. World wars, irreligious religion, the anamorphism of morality; Hitler, weapons of mass destruction, industrialised annihilation; Mao, Mussolini, Milošević; anarchism, fascism, chauvinism; Srebrenica, Dresden, Podgorica; postmodernism, post-colonialism; terrorism, racism, coronaviruses: quite a lot for one tortoise. And how are our strained backs and hunched necks reflected in Jonathan's eyes? That’s simple; they aren't. We are cast aside by his blindness. By his grand serenity. His superiority lies in the veil of grime that coats his cornea and its unbearable absence of reflection. Sadistic and somewhat apathetic, Jonathan usually just chomps on his blades of grass.… Life in the Netherlands has felt stifling ever since the start of the lockdown. For months on end, we wallow in warm sweat in front of dimmed laptops. Nobody sees this, and nobody cares. We are like Jonathan, with our accentuated slack jaw lines and love handles and auras of lethargy. Caution has lulled society into slumber, slowed our collective metabolism... We willingly dissolve into creamy heaps of fat and faeces. Nor are we Jonathan either. We would never be prisoners of St Helena, no matter how blissfully we might graze there. We live in a state of constant exile, building awe-inspiring towers, lustily tarring and feathering as we go. No, humanity does not rest. We invent new fields of scientific research, oppress minorities, establish societies, gods; a sense of purpose. There is no story to stasis: the gloomy medieval morass was irrevocably overthrown by the splendour of the bourgeoisie and fleshed out with its grotesque

romantic ideology. I quote Thomas Mann on the early twentieth century catholic reverence for the suffering of the Middle Ages: "The King’s Daughters who kissed the stinking wounds of lepers, willingly exposed themselves to become infected; the ulcers they contracted they called their 'roses'; or who drank the water that was used to cleanse abscesses, and swore that nothing tasted quite so good." Vomit! What an insidious story, right? The perfect parade of the immutability of asceticism and humanism, momentum and flux. This catharsis is amusing to say the least, filthy and foul at best and emblematic at any rate... Oh, humankind... So, in times of corona, we modern humans poke holes in our bubbles and throw away our tortoiseshells. We now push new and archaic questions of life under each other's noses and demand resolutions. But how do we find them? Those people with searing eyes amongst a tangle of rainbows under the naked sun prophesying the day of ascension: in a similar mushed state of mind as Jonathan; cloaked in white, reconciled to mass ascesis or even mass suicide. And then there are those who flash the bulges on their genitals, their abscesses hollowed out by Jonathan's beak, that miserable beast. Those who applaud fascism and genocide and spew their copious yellow bile. Amidst these humanoids lies the more indifferent and less exuberant: the human being. This is what we have to deal with: the silence and boredom that characterise our lives, an absence of narrative, the nuances of our imperfections; the humanness of our nearest and dearest, albeit surely that of our enemies as well. We should acknowledge the infinity of human dualism and the rigidity inherent in our efforts to navigate our complex world. We should sense the struggle of everyone's crusade for truth. And thus, love is the resolution; love through acceptance, patience and inclusivity. L'Amour par l'art, l'église de l'amour. Absolution equals resolution. Learning to say sorry is still too much of a masochistic admission of defeat and not yet enough a true expression of altruism. Sorry is too conditional, all too often the vague outline of a vignette of hierarchy and affront. The avant-garde of civilisation, regardless of rank or class, line or pillar, loves and forgives, evens out that contrast, is the merciful echo of another kind of crowned anarchist of more than two thousand years ago. But I am straying into artistic environs. My message: Do not imagine that Jonathan's gaze is that of the pious Mary, who balms the corpse of her thorn-crowned son with her lukewarm tears. Nor consider Jonathan a beast. Find in his blank and deep gaze the affirmative, relativizing and enlightening meaning of asceticism, and note: Love is the gospel; you are the epistle. ↙


14

ONLINE ONDERWIJS

tekst / text MIRJAM DE WINTER fotografie/photography TESSA HOFLAND, MARKO DE HAAN

40.000 digitale colleges in twee maanden tijd Hybride onderwijs – een mix van fysiek en online onderwijs – heeft de toekomst. De EUR loopt voorop in deze ontwikkelingen, met een hightech studio op de campus en videofaciliteiten in collegezalen. De coronaperiode bewijst dat het concept werkt. "We maken een serie als Friends, maar dan met een verhaal over een arbeidsrechtelijke casus."

D

rie mobiele studiocamera’s voor een reusachtige groene wand. Via het ‘green screen’ bevindt de presentator met een druk op de knop zich in iedere gewenste omgeving: van een tropisch regenwoud tot het dak van de EUR, inclusief uitzicht op de skyline van Rotterdam. “Professionele omroepen mogen hier jaloers op zijn”, vertelt Pieter van Baarle, hoofd van het Media Support Center van de Erasmus Universiteit, terwijl hij een rondleiding geeft door de tv-studio’s op Woudestein.

40.000 colleges Twee jaar geleden zijn de studio’s gebouwd om een boost te geven aan de onderwijsvernieuwing op de campus, waarin video en online een grote rol hebben. “Laat ik duidelijk zijn, fysieke aanwezigheid op de campus blijft belangrijk. Hier voelen ze zich verbonden met elkaar en met de universiteit. Maar een klassiek hoorcollege van twee uur in een zaal met honderden studenten is niet meer van deze tijd. Het onderwijs verandert mee met de belevingswereld van studenten en wordt steeds meer in een mix aangeboden: met video’s, livestreams, games en apps bijvoorbeeld. Als je daar als universiteit of hogeschool niet in meegaat, ben je verloren.” De tv-studio’s van de EUR draaien sinds de lockdown overuren. De campus werd half maart gesloten en halsoverkop moest vanaf dat moment al het onderwijs online worden gegeven. Van Baarle en zijn team zorgden ervoor dat de ruim 30.000 studenten en 300 docenten daarin werden gefaciliteerd en begeleid. “Docenten deden dat deels vanuit huis, voor hun laptop, maar velen kwamen ook naar de campus om in de studio‘s een webinar of video op te nemen. Of ze gaven via een livestream college vanuit een lege collegezaal, want ook die faciliteiten waren er al lang voor corona. We hebben inmiddels 400 collegezalen waaruit je kunt streamen.” In twee maanden tijd werden bijna 40.000 colleges opgenomen. “Een enorme prestatie”, vindt Van Baarle. “Dat we zo snel konden omschakelen, is dankzij de investeringen die we de afgelopen jaren hebben gedaan, en dankzij de visie van de universiteit op onderwijsvernieuwing.”


15

ONLINE ONDERWIJS

40,000 digital lectures within two months Hybrid education – as in a blend of physical and online education - is what the future holds. The EUR is at the vanguard of these developments with a high-tech studio on campus and audio-visual facilities in lecture halls. The corona period has proven that this concept works. "We're making a series like Friends, but with a storyline that concerns an employment law case."

Three mobile studio cameras point towards a giant green wall. At the push of a button, presenters can use this green screen to put themselves in any setting. From a tropical rainforest, to the EUR rooftop with views of the Rotterdam skyline. "Professional broadcasters might well be envious of this," says Pieter van Baarle while conducting a tour of the TV studios at Woudestein. He is the head of the Media Support Centre at Erasmus University.

40,000 lectures The studios were built two years ago to help modernise education, whereby video and online content

play a key role. "Let me be clear: A physical presence on campus will always be important. This is where everyone feels connected to each other and to the university. However, a classic two-hour lecture in a room with hundreds of students is outdated. Education is constantly evolving in line with students' lifestyles and is increasingly being combined with videos, live streams, games and apps, etc. If you don't get on board as a university, you will lose out." EUR TV studios have been working overtime since the lockdown. The campus was shut down halfway through March and from that moment on all education had to be given online. Van Baarle and his team made sure that over 30,000 students and 300 teachers were helped and coached in this. "Teachers did this partly from home in front of their laptops, but lots of them also came to the campus to record webinars or videos in the studios. They also gave lectures via a livestream from an empty lecture hall, as those facilities were there long before corona. Meanwhile, we have 400 lecture halls that you can stream from." Within two months, almost 40,000 lectures were recorded. "This is a tremendous achievement," says Van Baarle. "The fact that we were able to adapt so quickly is thanks to the investments that were made in recent years, and also to the university's vision on modernising education."

Duly impressed Nevertheless, a survey by EM revealed that not all students were satisfied with online education during the corona lockdown. Complaints were made about technical failures and difficulties in taking exams. "On this scale and within this time frame, not everything could have worked out well all at once," Van Baarle responds. "But I've also heard from lots of students and lecturers that they were very satisfied. Some students even said they never wanted to go back to the way things were before." The sudden, unavoidable changeover to compre- ↘

'The fact that we were able to adapt so quickly is thanks to the investments that were made in recent years, and also to the university's vision on modernising education' ↘ Pieter van Baarle


16

ONLINE ONDERWIJS

'Dat presenteren vereist bij sommige docenten nog wat training' ↘ Pieter van Baarle

Onder de indruk

↓ Opname van een online college

↓ Recording of an online lecture.

Toch waren lang niet alle studenten tevreden over het online onderwijs in coronatijd, bleek uit een enquête van Erasmus Magazine. Zo waren er klachten over technische storingen en problemen met het maken van tentamens. “Op deze schaal en in dit tijdsbestek kon het allemaal ook niet in een keer goed gaan”, reageert Van Baarle. “Maar ik heb juist ook van veel studenten en docenten gehoord dat ze heel tevreden waren. Studenten die zeiden nooit meer terug te willen naar hoe het hiervoor was.” De plotselinge, noodgedwongen omschakeling naar volledig online onderwijs was een goede oefening voor de toekomst, vindt ook Jeroen Jansz, hoogleraar en academisch directeur van de Community for Learning & Innovation (CLI) aan de EUR. “Ik ben onder de indruk van wat er is gerealiseerd. Docenten zeggen in korte tijd veel te hebben geleerd over het online brengen van materiaal.” “De grootste uitdaging wordt nu om een kwaliteitsslag te maken”, vervolgt Jansz, die onder meer verantwoordelijk is voor de ontwikkeling van hybride onderwijs op de faculteiten. Docenten worden daarin ondersteund door zogenaamde ‘learning and innovation consultants’, vertelt hij. “Die helpen met hoe je je lesstof vertaalt naar online, zoals via een livestream, rondetafelgesprek, korte clip of video. Of hoe je een online cursus interactief maakt met bijvoorbeeld een kleine quiz of opdracht erin. Er is heel veel mogelijk en docenten kunnen voor alles aanspraak maken op onze kennis en faciliteiten.”

Netflix-serie In de studio zijn ook twee ‘do-it-yourself-booths’ gebouwd. Dit zijn mini-studio’s waar docenten en studenten zelfstandig en volledig automatisch een video kunnen opnemen, ook voor een ‘green screen’. Teksten lezen ze voor via een autocue, net zoals dat gebeurt in Hilversum. Vormgevers en technici van de studio helpen eventueel met aanvullende animaties of andere vormgeving. “Dat presenteren vereist bij sommige docenten nog wat training”, weet Van Baarle, maar daar bieden zij hulp bij. “Door hun verhaal volledig te scripten (uit te schrijven, red.) wordt hun verhaal veel bondiger. Daarmee verbetert ook de kwaliteit van hun onderwijs, waardoor studenten de stof veel beter in zich opnemen.” Trots zijn Jansz en Van Baarle ook op de op de MOOC's (Massive Open Online Courses) die de universiteit maakt. Deze zijn te vinden op Coursera, een online internationaal studieplatform. “Het zijn professioneel gemaakte videocursussen die zichtbaar zijn voor de hele wereld”, legt Van Baarle uit. “MOOC's zijn kostbaar en tijdrovend om te maken. Maar als je als universiteit zichtbaar wilt zijn en indruk wilt maken op toekomstige studenten, moet je met goede MOOC's komen. De TU Delft loopt hierin voorop, maar wij hebben er inmiddels ook al een stuk of 15 gemaakt.” Het team van Van Baarle start binnenkort met de opnames van een MOOC over arbeidsrecht. Hiervoor wordt een Netflix-achtige serie opgenomen met zes acterende studenten in een Rotterdams studentenhuis. “Denk aan een serie als Friends, maar dan met een verhaallijn waarin een arbeidsrechtelijke casus naar voren komt. Het is voor het eerst dat we zoiets doen. Een heel bijzonder experiment!”

Belangrijke ontmoetingsplaats De universiteit maakt de komende jaren een grote ontwikkeling door richting het hybride onderwijs, voorspellen Van Baarle en Jansz. Het verschilt per vakgroep hoe de verhouding in de toekomst is tussen face to face en online onderwijs, zegt Jansz: “Medisch onderwijs vereist vanwege de noodzaak van praktijklessen meer fysieke aanwezigheid dan bijvoorbeeld een economische studie.” Volgens Van Baarle kan de verhouding in de toekomst wel eens fiftyfifty worden. “Maar de campus blijift altijd een belangrijke ontmoetingsplaats.” Niettemin moet het uiteindelijk ook mogelijk worden om een studie volledig te volgen vanaf de andere kant van de wereld, zonder ooit de universiteit te bezoeken. Jansz: “Bijvoorbeeld voor buitenlandse studenten die het zich financieel niet kunnen veroorloven om hier te komen wonen en studeren. Hetzelfde kan gelden voor studenten met een lichamelijke beperking, voor wie het lastig is om naar de campus te komen.” ↙


17

ONLINE ONDERWIJS

← De situation room van het Media Support Centre ← The Media Support Centre Situation Room

hensive online education was good practice for the future, states Jeroen Jansz, professor and academic director of the Community for Learning & Innovation (CLI) at the EUR. "I am impressed with what was achieved. Teachers say that within a very short period of time they’ve learned a lot about putting material online." “Now the main challenge will be to make qualitative progress," Jansz continues. He is responsible, among other things, for the development of hybrid education across the faculties. Teachers are being supported in this by so-called ‘learning and innovation consultants,’ he goes on to explain. "They help you translate your teaching material into online content. For example, via live streams, round-table discussions, short clips or videos. Or they show you how to make online courses interactive by adding a small quiz or assignment. So much is possible, and teachers can rely on our know-how and facilities for everything."

'Now the main challenge will be to make qualitative progress' ↘ Jeroen Jansz

Netflix series Two ‘do-it-yourself-booths’ have been installed in the studio. These are mini studios where teachers and students can independently and routinely record videos, even in front of a green screen. They read their texts off a teleprompter, just like they do

in Hilversum. The studio's designers and technicians can help with additional animation or graphics if needed. Van Baarle is well aware that ‘presenting is something that some teachers still need training in’. They offer help with that, too. "By fully scripting their story, it becomes much more succinct. This also improves the quality of their teaching, resulting in students being able to grasp the material much better." Jansz and Van Baarle are also proud of the MOOCs (Massive Open Online Courses) that the university produces. These can be found on Coursera, an international online study platform. "They are professionally created video courses that are available worldwide," Van Baarle points out. "MOOCs are expensive and time-consuming to make. But if you want to be visible as a university and make an impression on future students, you need to generate high-quality MOOCs. Delft University of Technology is at the forefront, but we've also made about fifteen of them already." Van Baarle’s team will soon start shooting a MOOC on employment law. This involves recording a Netflix-like series with six actors playing students in a Rotterdam student house. "Think of a series like Friends, but with a storyline in which an employment law case is highlighted. It's the first time we've done something like this. An amazing experiment!"

Important meeting place In the coming years, Van Baarle and Jansz predict that the university will undergo a significant transition towards hybrid education. The relationship between face-to-face and online education will differ from department to department, Jansz notes: "Medical training requires more physical presence than, let's say, economics, given the need for practical lessons." Van Baarle envisages that the ratio could be fifty-fifty in future. "Still, campus will always be an important meeting place.” Nonetheless, ultimately it should also be possible to follow a complete study from the other side of the world, without ever having to visit the university. Says Jansz: "For instance, for foreign students who cannot afford to live and study here. The same may apply to students with a physical disability who have difficulty getting to campus." ↙


18

COLUMN

tekst / text TESSA HOFLAND fotografie/photography AYSHA GASANOVA

Rotterdam als rustmoment

Rotterdam, oasis of calm

EM-redacteur Tessa Hofland was de afgelopen maanden de vaste presentator van Erasmus TV. ‘s Ochtends om half acht fietste zij door de uitgestorven stad, op weg naar de verlaten campus. Met weemoed blikt ze terug.

EM editor Tessa Hofland has been the regular presenter of Erasmus TV over the past few months. At half past seven in the morning she cycled through deserted city streets to the abandoned campus. She looks back on that time with a sense of wistfulness.

“Hee Tessa, dank dat je dit wilde doen.” “Sorry? Doen? Wat doen?”

"Hey Tessa, thanks for doing this!" "Sorry? - Do what exactly?"

Tegelijkertijd draaien mijn hoofd en dat van een collega richting een grote tafel die omringd is door drie indrukwekkende camera’s en een legertje felle lampen. Mijn ogen dwalen af naar de lege stoel aan het hoofd, die van de presentator. Die stoel was dus van mij. “Oh. Ooooh.” Dat was aflevering één van Erasmus TV. Het idee ‘om iets met video’ te doen op de eerste maandag van de campuslockdown was in het weekend een tikkie gegroeid. Vijftien minuten voorbereidingstijd, geen presentatie-ervaring, niet de beste haardag, wel bewapend met vragen van bezorgde studenten en wat medewerkers. Niet alleen de camera’s keken toe. De studio stond vol met technici, communicatiemensen en medewerkers van het Education Lab. Per aflevering wordt de studio leger, ook wij spreken onze gasten regelmatig via Skype. Blijf weg van de campus werd de nieuwe regel. Maar terwijl iedereen thuiswerkt, fiets ik meerdere keren per week toch naar de campus. In recordtijd. De stad is verlaten, zeker als ik om half 8 ’s ochtends wegfiets uit Rotterdam-Noord. Omfietsen om stoplichten te vermijden is niet meer nodig. Langs de Hofbogen en de Stroveer ben je zo bij de haast autoloze Goudsesingel. Zelfs de Meent is zo overgestoken. Oostplein heb ik bij daglicht nog nooit zo verlaten gezien. Die fietstocht is het rustmomentje van de dag. De reis door het stille, vroege, langzaam groener wordende Rotterdam is mijn moment om even te ademen. Want voordat iedereen in joggingsbroek, bh-loos en/ of met ongewassen haar achter de laptop kruipt, fiets ik al met geföhnd haar en beschilderde lippen door de stad. Op de campus is het voorbereiden, checken of mijn lippenstift niet tot achter mijn oren zit, gasten ontvangen, presenteren, weer lekker snel naar huis fietsen, vergaderen over de volgende editie, voorbereiden, gasten voorspreken, uitzending online zetten en op tijd naar bed voor de volgende uitzending. De afgelopen weken werd het langzaam maar zeker weer drukker in de stad. Stoplichten negeren kan weer alleen met gevaar voor eigen leven. Sprekers willen weer dolgraag de studio bezoeken. Uurtje rijden? Geen probleem. "Mag ik alsjeblieft weer eens naar de campus komen?" krijgen we zelfs te horen. Begrijp me niet verkeerd: het was te gek en fantastisch dat ik de kans kreeg om iets nieuws te leren tijdens de coronamaanden. Maar intens, heftig en veel was het ook. En nu auto’s in de wijken en bij uitritten van de Oude Dijk weer langs fietsers zoeven, lijkt het rustige Rotterdam van de coronaperiode ver weg, net als het rustmoment van fietsen door het stadse ochtendlicht. Nu de 41e en laatste aflevering voor de zomerstop achter de rug is, is er gelukkig weer tijd om naar het terras te fietsen. Daar ontspan ik ook.

At that same moment, a colleague's head and my own turn towards a large table surrounded by three impressive cameras and a small army of bright lights. My eyes wander to the empty chair at the front, the presenter’s. Apparently, that chair was meant for me. “Ooooh.” This turned out to be the first episode of Erasmus TV. ‘Doing something with video’ on the Monday after the campus lockdown was an idea that had evolved over the weekend. Fifteen minutes of preparation time, no broadcasting experience and not the best hair day, but armed with questions from concerned students and several staff members. The studio was packed with technicians, communications staff and Education Lab employees. The studio became emptier with each episode. We often Skyped with our guest speakers. Avoiding the campus became the new rule. Yet while everyone else worked from home, I cycled to the campus several times a week. In record time too. The city was deserted, especially when I set out from Rotterdam North at half past seven in the morning. I no longer needed to take shortcuts to dodge traffic lights. I'd never seen the Oostplein so empty in daylight. That bike ride was my oasis of calm during the day. The journey through the silent dawn of Rotterdam growing greener by the day, was my time-out. Because, before anyone sat behind their laptop in their sweatpants, or braless, or with their hair unwashed, I had already cycled through the city with blow-dried hair and wearing lipstick. Once on campus, it was about getting everything prepared, checking that my lipstick wasn't slapped on up to my ears, welcoming guests, presenting, hastily cycling home, holding online meetings about the next broadcast, more prep, contacting guests beforehand, putting the broadcast online and finally getting to bed on time for the next one. Over the past few weeks it is slowly but steadily getting busier in the city again. Once again, ignoring traffic lights is only doable if you're willing to risk your own life. Guest speakers are keen to visit the studio. An hour's drive? No problem. “Could I please come to the campus again sometime?" Don't get me wrong. It was amazing that I got the chance to learn something new during these corona months. But it was also extremely full-on and heaps of work. Now that cars are once more swerving past cyclists on the roads, that quieter Rotterdam seems far away. Just like those moments of calm I had cycling through the city bathed in morning light. The 41st and final episode before the summer break is now behind us; plenty of time to cycle to an outdoor café again. I can unwind there too.

Tessa is EM-redacteur en presentatrice van Erasmus TV

Tessa is EM editor and presenter of Erasmus TV


19

COLUMN


20 UITSLAG ENQUÊTE LOCKDOWN tekst / text TIM FICHEROUX EN LINDE VAN NOORD illustratie/illustration UNIT20

'Studeren voelt als een onwijs duur Netflix-abonnement' De coronacrisis heeft het studentenleven drastisch veranderd. Onderwijs en tentamens moesten plotsklaps online. Stages, bijbaantjes en coschappen stopten. En studenten verhuisden terug naar hun ouders of zagen hun vrienden en studiegenoten vertrekken - van Zeeland tot China. Hoe ervoeren studenten deze periode? Erasmus Magazine ondervroeg bijna zevenhonderd studenten en trekt drie conclusies.

1.

Coronaonderwijs krijgt onvoldoende van studenten

Gemiddeld geven studenten het onderwijs tijdens de coronacrisis een 5,2. Tussen de faculteiten verschilt de beoordeling echter sterk. Waar de RSM met een 5,9 het beste uit de bus komt, krijgt het EMC van haar studenten maar een 4,4. Op de vraag of ze het onderwijs beter of slechter vonden, antwoordt 81 procent negatief. 42 procent vond het iets slechter; 39 procent zelfs veel slechter. Studenten noemen het gebrek aan contact het vaakst als reden voor hun negatieve ervaringen. Ze vinden het lastiger om vragen te stellen of in contact te komen met docenten en scriptiebegeleiders. Voor veel studenten voelt digitaal leren als een onvolledige vervanging van hun normale studie. “Je studentenleven eindigt met een thesis verdedigen via je schermpje”, betreurt een RSM-studente. Voor studies met veel werkgroepen of probleemgestuurd onderwijs is de verminderde interactie een extra groot probleem. “Ik voelde me ontzettend gefrustreerd omdat

ik vaak de enige was die meedeed in de les. Sommige studenten deden hun webcams uit en waren praktisch aan het spijbelen”, vertelt een student. Ook de tentamens kunnen niet op een voldoende rekenen: gemiddeld krijgen zij een 5,0. De online toetsing zorgde vooral vaak voor technische problemen met software of ergernissen over proctoring, de afname van tests met digitaal toezicht. Maar niet alle ervaringen zijn negatief. Een aantal studenten is dankbaar dat de universiteit of faculteit zich snel heeft aangepast aan het digitaal lesgeven. Een ESHPM-student vindt bijvoorbeeld dat de meeste vakken digitale mogelijkheden als discussiefora en filmpjes goed benutten. Studenten ervaren bovendien dat leren flexibeler is geworden tijdens de coronacrisis. Zo kunnen online colleges worden teruggespoeld of gepauzeerd om aantekeningen te maken. Een RSM-student vertelt dat hij zich beter kan concentreren nu hij zijn college twee keer zo snel af kan spelen. “Het is zo veel efficiënter dan vroeger. Ik wil eigenlijk nooit meer terug naar de campus, wat een tijdverspilling was dat.” Ook de toetsing kent kleine lichtpunten. Veel tentamens werden aangepast voor

Ben je meer of minder uren per week gaan werken tijdens de coronacrisis? Have you worked more or fewer hours per week since the start of the coronavirus outbreak?

online gebruik, zoals via openboektoetsen en take-home-examens. Sommige studenten merken op dat openboektentamens inhoudelijk beter zijn omdat er minder gevraagd wordt naar het reproduceren van de leerstof. Een ESL-student zegt: “Dit is hoe tentamens altijd zouden moeten zijn! Het gaat er in het echte leven toch ook om dat je je kennis goed toepast.” ↘


21 RESULTS LOCKDOWN SURVEY

‘Studying feels like an incredibly expensive Netflix subscription’ The corona crisis has drastically changed student life. Classes and exams suddenly had to be put online. Internships, parttime jobs and work placements ended. Students moved back in with their parents or saw their friends and fellow students leave - from Zeeland to China. How have students experienced this period? Erasmus Magazine interviewed nearly seven hundred students and drew three conclusions.

18% 23% 40% 19% Meer uren More hours

1.

Net zoveel Same hours

Corona education receives an unsatisfactory grade from students

On average, students give the education provided during the corona crisis a 5.2, although assessments vary greatly between faculties. Rotterdam School of Management

Minder uren Fewer hours

Werk kwijt Lost my job

(RSM) comes out best with a 5.9, while the Erasmus Medical Centre (EMC) scores 4.4. When asked if they thought the level of education was better or worse, 81 percent of students replied negatively. Around 42 percent thought it was slightly worse; 39 percent thought it was much worse. Students most often cite the lack of contact as the reason for their negative experiences.

They find it more problematic to ask questions or to get in contact with teachers and thesis supervisors. For many students, digital learning feels like an incomplete substitute for their normal studies. "Your student life ends with defending your thesis on your screen," one RSM student laments. The lack of interaction is a major problem for studies involving a lot of workgroups or problem-based learning. "I felt incredibly frustrated because I was often the only one in class. Some students turned off their webcams and practically cut classes," says one student. Even the exams cannot count on a pass. They receive a 5.0 on average. The online exams often led to technical problems with software or complaints about proctoring (taking tests with digital supervision). Yet not all students had negative experiences. Several students expressed their gratitude for their university or faculty’s ability to quickly switch to online teaching. One Erasmus School of Health Policy and Management student indicated that online features such as discussion forums and videos came in very handy for most of the courses. Students also find that studying has become more flexible during the corona crisis. For example, online lectures can be rewound or paused so you can take notes. One RSM student said that he finds it easier to focus now that he can watch his lectures at double the speed. “It’s so much more efficient than it used to be. Frankly, I’d rather not return to campus. What a waste of time that was.” The exams also had some bright spots. Several students told us they felt open-book examinations helped them deepen their knowledge of a subject as the exams weren’t quite so focused on the reproduction of facts. An Erasmus School of Law student was particularly happy with the online exams: “This is what exams should always be like! After all, isn’t real life about how you apply knowledge?” ↘


22

2.

Woon- en werksituatie flink geraakt door pandemie

Voor veel studenten is de coronacrisis een financiële aderlating. Een op de vijf EURstudenten is zijn of haar bijbaan kwijtgeraakt tijdens de crisis. Daarnaast is bijna een kwart van de studenten minder uren gaan werken. 39 procent geeft aan door de crisis minder inkomen te hebben. “Bijbaantje in de horeca, dan weet je het wel”, schrijft een student van de Erasmus School of Economics. En zo zijn er veel studenten die hun werk in hotels, restaurants of cafés verloren of minder uren konden maken. Ook veel oppaswerk en, opvallend genoeg, huiswerkbegeleiding of bijles, gingen tijdens de crisis niet door. “Scholen waren gesloten,” licht een student van de ESHCC toe, “dus ik kon geen bijlessen of taallessen meer geven." En hoewel er flink meer eten werd besteld, hebben de studenten met een bijbaantje bij Thuisbezorgd of Uber Eats daar weinig profijt van. “Veel mensen zijn dit werk gaan doen sinds de corona-uitbraak en mijn inkomen is daardoor drastisch gedaald”, aldus een student die bijklust als maaltijdbezorger. Een enkeling besloot zelf minder te gaan werken, door toegenomen studiedruk of uit angst voor het virus. Een kwart van hen geeft aan dat hun woonsituatie is veranderd door de coronacrisis. Vooral veel internationale studenten zijn verhuisd: bij 43 procent is hun woonsituatie veranderd. Voor Nederlandse studenten is dat een op de vijf. Zo zijn veel studenten tijdelijk weer bij hun ouders ingetrokken. Lang niet alle (internationale) studenten konden hun contract kosteloos opzeggen, zoals bij de verhuurders op de campus. “Ik moest terug naar mijn land verhuizen en betaal nog steeds huur in Rotterdam”, zegt een RSM-student bijvoorbeeld. Ook hielden sommigen bewust hun kamer aan en betaalden daarom maanden door. De nieuwe woonsituatie, of het nu in een studentenhuis of bij ouders is, zorgt regelmatig voor praktische problemen. “Ik ben weer anderhalve maand bij mijn ouders gaan wonen, want de eenzaamheid in Rotterdam was moeilijk te handelen toen alle activiteiten wegvielen”, schrijft een ESE-student. “Het studeren bij mijn ouders thuis is alleen een stuk moeilijker.”

UITSLAG ENQUÊTE LOCKDOWN

Vind je het onderwijs beter of slechter geworden?

Do you think your classes have improved or deteriorated?

39 42% % 13 5% 2%

slechter %Veel Significantly worse Iets slechter Slightly worse Zelfde kwaliteit Same quality Iets beter Slightly better Veel beter Significantly better

2.

Living and work situations severely affected by pandemic

For many students, the corona crisis is a financial drain. One in five EUR students has lost their part-time job. Moreover, almost a quarter of the students started working fewer hours and 39 percent said they had less income as a result of the crisis. "Part-time jobs in the hospitality industry, you know what that means," writes a student from the Erasmus School of Economics (ESE). Consequently, many students lost their jobs in hotels, restaurants or cafés, or end up working fewer hours. Also, a lot of babysitting and, surprisingly enough, homework supervision or tutoring did not take place during the crisis. "Schools were closed," a student of the Erasmus School of History Culture and Communication explains, "so I couldn’t tutor anyone or give language lessons." Even though a lot more food was ordered, students with part-time jobs at Homecare or Uber Eats did not benefit much from that. "A lot of people have been doing this work since the corona outbreak and my income has dropped drastically as a result," said one student who worked part-time delivering meals. A few people decided to work less, either because of heightened study pressure or out of fear of the virus. A quarter of the students stated that their living situation has changed as well. Many international students in particular have moved: 43 percent have changed their housing situation. This figure is one in five for Dutch students. Many students have temporarily moved back in with their parents. By no means all (international) students were able to cancel their contracts free of charge, as is the case with rental companies on campus. "I had to move back to my country and still pay rent in Rotterdam," says one RSM student. Some also kept their rooms on purpose and paid for them for months on end. The new living situation, whether in student housing or with parents, regularly causes practical problems. "I went to live with my parents again for a month and a half because the loneliness in Rotterdam was difficult to deal with when all the activities disappeared," writes an ESE student. "Studying at home with my parents is just so much more difficult."


23 RESULTS LOCKDOWN SURVEY

3.

Veel zorgen over onderwijskwaliteit, studievertraging en economie

60 procent van de respondenten maakt zich zorgen over de kwaliteit van het onderwijs. Ook is meer dan de helft van hen bang om studievertraging op te lopen. Verder maakt een kleine 30 procent zich zorgen om zijn of haar financiële situatie. Iets meer dan de helft is bezorgd over de economische gevolgen van de coronacrisis. Ook is 40 procent bezorgd over zijn of haar baankansen. Onder afstudeerders ligt dat percentage een stuk hoger dan onder studenten die na de zomer nog aan de EUR studeren: 56 procent tegenover 34 procent.

Gek genoeg maken internationale studenten zich minder druk om studievertraging, terwijl zij vaker dan hun Nederlandse medestudenten aangeven vertraging op te lopen door de pandemie. Internationale studenten zijn daarentegen vaker bang voor een economische crisis of verminderde kansen op een baan. “Als ik mijn toekomstige werkgever vertel dat ik mijn diploma tijdens corona heb gehaald, denken ze vast dat ik een paar filmpjes heb gekeken”, zegt een RSM-student. Zijn medestudent voegt toe: “Studeren voelt nu als een onwijs duur Netflix-abonnement.” Ook Nederlandse studenten delen de zorg dat hun ‘corona-diploma’ minder waard zal zijn, bijvoorbeeld omdat er afgekeken kon worden tijdens tentamens. ↙

Waar maak je je het meeste zorgen over voor na de zomer?

Dutch student

De kwaliteit van het onderwijs 55% Studievertraging 44% De kans om besmet te raken 37% Mijn financiële situatie 53% De gevolgen voor ouderen en kwetsbaren 30% De economische gevolgen van de crisis 60% Mijn bewegingsvrijheid 38% Mijn baankansen 63%

3.

Many concerns about the quality of education, study delays and economics

A full 60 percent of respondents indicated that they are concerned about the quality of education. More than half say that they are afraid they will fall behind in their studies. In addition, nearly 30 percent are worried about their financial situation. Just over half are concerned about the economic consequences of the corona crisis. Another 40 percent are anxious about their employment opportunities. Among graduates, this percentage is much higher than among students who are still studying at the EUR

Verantwoording 692 studenten deden mee aan de enquête van Erasmus Magazine. Invullen kon tussen 25 juni en 6 juli. De respondenten beantwoordden vragen over hun ervaringen met online onderwijs en tentamens, hun woonsituatie en financiële situatie, en hoe ze naar komend collegejaar kijken. De man-vrouwverhouding, verdeling over de faculteiten en verhouding tussen internationale en Nederlandse studenten onder de respondenten is vergelijkbaar met die van de totale populatie EUR-studenten.

What are your main concerns for the upcoming academic year?

International student 64% 54% 13% 23% 23% 50% 38% 35%

after summer: 56 compared to 34 percent. Strangely enough, international students are less troubled by study delays, even though they are more likely than their Dutch peers to face delays due to the pandemic. This is despite the fact that international students are more often afraid of an economic crisis or fewer job opportunities. "If I tell my future employer that I graduated during corona, they'll probably think I watched a bunch of movies," says one RSM student. His fellow student adds: "Studying feels like an incredibly expensive Netflix subscription nowadays." Dutch students also share the fear that their 'corona diploma' might be worth less, e.g. because people are able to cheat during exams. ↙

The quality of education Falling behind in my studies The risk of being infected My financial situation The impact on elderly and vulnerable people The economic impact of the crisis My freedom to go where I please My chances of finding a job

About this survey 692 students took Erasmus Magazine’s survey between 25 June and 6 July. The respondents answered questions about their experiences with online education and exams, their living situation, financial situation and how they see the coming academic year. The respondents’ male/female ratio, faculty representation ratio and international/Dutch student ratio were analogous to EUR’s overall student population.


24

UITVERGROOT

tekst/text AMBER LEIJEN fotografie/photography AMBER LEIJEN

Dagelijks leven in sociale isolatie: ‘Ik speel zelfs verstoppertje via Skype’ Sinds het begin van de coronacrisis is ons leven drastisch veranderd. Studentfotografen legden de eerste weken van hun dagelijks leven tijdens de lockdown vast. Freelance fotograaf Amber Leijen studeert Algemene Cultuurwetenschappen en woont samen met haar vriend en haar hond. Ze zocht creatieve oplossingen om de sociale isolatie door te komen, zoals college volgen in bed met een strijkplank als bureau of verstoppertje met haar nichtje via Skype.

↑ ’s Ochtends blijven mijn vriend en ik extra lang in onze chill-outfits lopen. Niemand die het ziet. Ook hebben we ineens tijd om samen te ontbijten. In the morning, my boyfriend and I continue to wear our chill outfits a little longer. Nobody will see it anyway. We also suddenly have time to have breakfast together.

↓ Om niet de hele dag alleen maar studerend

Daily life in social isolation: ‘I even use Skype to play hide and seek’ Our lives have drastically changed since the beginning of the corona crisis. In a series of photos, EM’s student photographers captured how social isolation has impacted their personal lives in the first few weeks of the lockdown. Freelance photographer Amber Leijen is studying Arts and Culture and shares an appartment with her boyfriend and her dog. To get through social isolation she used inventive solutions, like an ironing board as a desk to follow lectures in bed and playing hide and seek with her niece through Skype.

achter mijn computer door te brengen, doe ik tussen de middag een fitnesskwartiertje. Mijn hond grijpt die kans gelijk aan om lekker naast mij te komen liggen. To prevent spending all day studying at my computer, I do a fitness session at noon. My dog immediately takes the opportunity to lie comfortably next to me.


25 IN FOCUS

→ Er is voor de verandering eens tijd over voor dit soort klusjes. De ramen moesten hoognodig gelapt worden. Finally, time for chores around the house. The windows needed to be cleaned urgently.

↓ We wonen niet heel groot. Als hij een conference call heeft, kijk ik vanuit bed college op ons ‘strijkplankbureau’. We have quite a small appartment, so when he has a conference call I use our ‘ironing board desk’ to follow a lecture in bed.

← Om in tijden van isolatie nog wel lekker bij te kunnen kletsen met mijn nichtje skype ik nu vaker. We spelen zelfs verstoppertje via Skype. Mijn zus verstopt de telefoon en mijn nichtje zoekt mij dan terwijl ik door de telefoon aanwijzingen geef over de verstopplek. Pret gegarandeerd! To be able to chat with my niece in times of isolation, I now use Skype more often. We even use it to play hide and seek. My sister hides the phone and my niece searches for me while I give directions to the hiding place through the phone. Fun guaranteed!

↓ Als afwisseling van de hele dag achter beeldschermen zitten tijdens mijn werk en studie, vind ik het heel fijn om ’s avonds lekker ouderwets Yahtzee te spelen. After working and studying behind screens all day, I like to play an old-fashioned game of Yahtzee.

↑ Het grootste voordeel van thuis onderwijs volgen (volgens onze fotograaf Amber): je kunt een wijntje drinken tijdens colleges. Biggest advantage of online education (according to our photgrapher Amber): you can drink a glass of wine during class.


26 ANTILICHAAM CORONA tekst/text MARKO DE HAAN

Vijf hobbels in de weg naar een coronamedicijn Begin maart maakte Frank Grosveld via EM het nieuws wereldkundig dat er in een vergeten vriezer mogelijk een medicijn is gevonden tegen corona. De weg naar de lancering is desondanks nog lang. “Het is een hobbelige, risicovolle route.”

V

rijdagmiddag 13 maart, iets voor vier uur. Al zoevend omhoog in de lift naar de tiende verdieping van het Erasmus MC komt het dichterbij: hoop op een van de eerste oplossingen voor de wereldwijde coronapandemie. Positiviteit en hoop zijn meer dan welkom. Covid-19 is net in Nederland en uitzicht op een snelle terugkeer naar het oude normaal is zo langzamerhand verdwenen. Maar is dat wereldnieuws écht hier te vinden, hoog in het een tikkeltje aftandse Erasmus MC-gebouw, met ramen die doen denken aan die van een oud ruimteschip, en waar de verf aan de randen afbladdert? Wáár zit de adder onder het gras? Tijd voor formaliteiten heeft hoogleraar Frank Grosveld – grijs baardje, norsige blik – niet. Droogjes en bondig, in zijn kantoor annex laboratorium, begint de Spinozaprijswinnaar vrijwel meteen aan zijn verhaal. Op de deur prijkt een gele, driehoekige sticker met het ‘biohazard’-teken. In zijn raam liggen wat parafernalia van zijn 65ste verjaardag. Grosveld (71) had ook voor het emeritaat kunnen kiezen, maar werkt onverminderd hard door. Zijn werkdagen beginnen om negen uur en duren tot zeven. ‘s Avonds, als het thuis rustig is, begint hij weer, tot iets na middernacht. Niet alles in zijn gedrag gaat volgens de mores en dat geeft

hem zichtbaar plezier. Een cowboy, maar wel een van de goede soort. De hoogleraar celbiologie vertelt over het antilichaam ‘47d11’, dat reageert op het coronavirus. BiorXiv, een website waarop biologen onderzoek alvast publiceren voordat een vaktijdschrift het beoordeeld heeft, publiceerde de dag voor ons gesprek het artikel over de wetenschappelijke coproductie van het Erasmus Medisch Centrum en de Universiteit Utrecht. Titel: ‘A Human Monoclonal Antibody Blocking SARS-CoV-2 Infection’. De vondst van het mogelijke antilichaam tegen corona deed Grosveld opveren, maar niet té. “Voor op tafels springen ben ik te oud.” De vondst heeft begin maart nog weinig ruchtbaarheid opgeleverd. Afspraak tussen de onderzoekers was: zélf niet naar media stappen nu het alleen op BiorXiv staat. Maar – en zie hier de cowboy in actie: als media naar hén stappen, staat het hun vrij vragen te beantwoorden, grinnikt Grosveld. Gelukkig kreeg EM een tip over de publicatie. Binnen een half uurtje vertelt hij daarom over wat volgens hem wellicht een van dé oplossingen is tegen de pandemie. Diezelfde vrijdagavond nog, iets voor middernacht, gaat het interview via Erasmus Magazine de wereld in. De bezoekcijfers exploderen: binnen een dag wordt het bericht 250.000 keer bekeken en over- ↘

→ Frank Grosveld (Foto Marko de Haan)

Medicijn met antilichaam is niet hetzelfde als een vaccin Grosveld: “Een vaccin bestaat gewoonlijk uit een eiwit dat voortkomt uit een virus. Als je daar een klein beetje van bij mensen of dieren inbrengt, gaan die daar antilichamen tegen maken. Daardoor ontstaan zogenaamde geheugencellen die onthouden wat ze eerder hebben gezien. Als het virus probeert binnen te dringen, kunnen die geheugencellen daar snel op reageren en het virus afweren. Een antilichaam werkt als medicijn, maar de patiënt maakt het zelf niet aan. Als je het medicijn geeft, blijft het een paar weken aanwezig. Dat is genoeg voor herstel, maar waarschijnlijk niet om het virus voor altijd te weren. Daarvoor is het beter als de patiënt eigen immuniteit krijgt.”


27

ANTIBODY CORONA

The five bumps in the road to a corona medicine In early March, Frank Grosveld announced via EM that a medicine to treat corona may have been found in a forgotten freezer. Yet the path to its release is still a long one. "It's a rocky, risky route." ↘

Medication based on antibodies is not the same as a vaccine Grosveld: "A vaccine is usually made up of a protein derived from a virus. If you introduce a small amount of that into humans or animals, they produce antibodies against it. This creates so-called memory cells that memorise what they've already encountered. If the virus tries to invade, these memory cells are able to react quickly and fend off the virus. Antibodies act as medication, except the patient doesn’t create these themselves. If you administer this kind of drug, it will stay there for several weeks. That's all it takes to recover, but it's probably not enough to suppress the virus forever. That's why it's better if patients develop their own immunity."


28 ANTILICHAAM CORONA

al ter wereld opgepikt, van NRC tot New York Post. Maar: gaat antilichaam 47d11 ook écht het verschil maken? Om die kans in te schatten, vertellen experts over de vijf hobbels die een goed idee scheiden van een succesvolle lancering. Spoiler alert: “Het kan nog op zoveel momenten fout gaan.”

Hobbel 1: De preklinische fase Waar begint het maken van een medicijn? En hoe? “Een gemiddeld ontwikkelingstraject van een medicijn duurt twaalf jaar en kost 2,3 miljard euro”, zegt Peter Bertens, senior beleidsadviseur van de Vereniging Innovatieve Geneesmiddelen (VIG). Daarbij is de eerste fase in de ontwikkeling van een geneesmiddel de preklinische fase. “Het begint in een lab”, vertelt Bertens, die het hoorbaar gewend is om rustig en duidelijk uit te leggen. “Dat kan zijn met grote screeningsprogramma's waarin robots bestaande stoffen testen op een ziekte om te kijken of ze daarop reageren. Of met proeven door universiteiten of private partijen. Bij het EMC en de UU lag er toevallig al een kandidaat in de vriezer.” Hoe dat kon? De verantwoordelijke wetenschappers deden eerder al onderzoek naar de coronavirussen MERS, SARS en het relatief onschuldige OC-43. “Doel van dat onderzoek was antilichamen ontwikkelen tegen alle drie de virussen”, legt Grosveld uit. “Van het eerdere onderzoek hadden we nog ongeteste antilichamen die niet met alle drie de mutaties reageerden, maar wel met SARS1. Toen de huidige coronacrisis – SARS2 – uitbrak, hebben we meteen getest of de antilichamen die met SARS1 reageerden, ook reageerden op SARS2. Toen vonden we het nu gepubliceerde antilichaam.” Het antilichaam kruisreageerde (de biologische term voor het afweren van een lichaamsvreemde stof) met SARS-CoV-2. Als medicijn kan het daarom – mits het door alle testen komt – preventief worden toegediend bij bijvoorbeeld ziekenhuismedewerkers die risico lopen in aanraking te komen met het virus, en aan zieken, zodat ze antistoffen tegen het virus

hebben en deze kunnen afweren. Maar: een werkzaam antilichaam is (nog láng) geen medicijn, vertelt Bertens. “Daarvoor heb je drie dingen nodig: heel veel tijd, heel veel geld en heel veel geluk. Je kan dan wel een werkzaam middel tegen het lijf lopen die je hebt getest met computer- en diermodellen van ziektes, maar het middel moet ook in een vorm te gieten zijn die toe te dienen is, je moet alle bijwerkingen weten, het moet niet giftig zijn én het moet wereldwijd beschikbaar kunnen komen.” Zo begint een afvalrace, weet Bertens. “Na het vinden van een werkzaam stofje valt nog negentig procent af.”

Hobbel 2: De farmaceut Er is goed nieuws op 5 mei: het wetenschappelijke artikel van Grosveld en zijn Utrechtse collega Berend Jan Bosch is gepubliceerd in het vakblad Nature Communications, want hun vakgenoten keuren het op 4 mei officieel goed. “Fantastisch”, zegt Bosch. Maar klaar zijn ze allerminst. Op naar de volgende horde. Dat is volgens viroloog Bosch (45) – door The New Yorker omschreven als ‘Kuifje van de virologie en bovennatuurlijk jongensachtig’ – een deal met een farmaceut. “Het antilichaam kan helpen in de strijd tegen het virus (…), maar daarvoor moeten we eerst een farmaceut aan boord zien te krijgen om de veiligheid en werkzaamheid in mensen aan te tonen, en om de productie van het antilichaam op te schalen”, zegt Bosch tegen EM. Waarom nemen de onderzoekers een farmaceut in de arm? Dat weet bijzonder hoogleraar Out. Een universiteit kan namelijk een medicijn niet zelf ontwikkelen, omdat zoiets te veel geld kost en te veel risico met zich meebrengt. “Opschaling van medicijnproductie is bijvoorbeeld heel belangrijk, maar in een academische setting kun je alleen kleine hoeveelheden produceren. Om meer te maken, moeten vaak nieuwe fabrieken gebouwd worden. Dat zijn investeringen van honderden miljoenen euro’s. Vervolgens kan blijken dat het medicijn toch niet goedgekeurd is of een concurrent een beter medicijn heeft. Dan is het geld weg.” ↘


29 ANTIBODY CORONA

→ De ontdekking van Grosveld en Bosch ontpopt zich tot wereldnieuws. → The discovery of Grosveld and Bosch became world news

F

riday afternoon, 13 March, almost four p.m. Hope for one of the first solutions to the global corona pandemic draws ever closer as the elevator zooms up to the tenth floor of Erasmus MC. Covid-19 has just hit the Netherlands and the prospect of a rapid return to the old normal has steadily faded away. But is that world news really to be found here, high up in the slightly run-down Erasmus MC building, with windows reminiscent of an old spaceship and paint peeling off at the edges? Professor Frank Grosveld, with his grey beard and brusque demeanour, has no time for formalities. In his office adjoining his laboratory, the Spinoza Prize winner starts telling his story almost straightaway. A yellow, triangular sticker with a 'biohazard' sign adorns the door. Grosveld (71) could have opted for an emeritus professorship but prefers to keep up his work here. His workdays start at nine o'clock and last until seven p.m., and he often works late into the night. He does not always follow conventional mores and clearly enjoys that. A kind of a cowboy, but the good sort. The cell biology professor talks about the ‘47d11’ antibody that is responsive to the coronavirus. The day before, BiorXiv, a website were biologists introduce research before a professional journal peer-reviews it, published a paper on the academic cooperation between the Erasmus Medical Centre and Utrecht University. Its title: “A Human Monoclonal Antibody Blocking SARS-CoV-2 Infection”. The discovery of a potential antibody against corona had Grosveld jumping for joy, albeit not too much. "I'm too old to leap up on tables.” This discovery did not attract much publicity at the beginning of March. The researchers agreed that they would not go to the media themselves, given that it had only been posted on BiorXiv. But this is when the cowboy in Grosveld came

into play: “If the media were to approach them, they would be free to answer any questions,” Grosveld chuckles. As it so happens, EM was tipped off about the publication. Within half an hour, he is expounding on what could well be one of the remedies for the pandemic. Shortly before midnight that same Friday evening, the interview is released into the world via Erasmus Magazine. Viewing numbers explode. Within a single day, the post is viewed 250,000 times and picked up all over the world, from the Dutch newspaper NRC to the New York Post. But will the 47d11 antibody really make a difference? To gauge that likelihood, experts reflect on the five hurdles that separate a good idea from a successful release. Spoiler alert: "It can still go wrong in so many ways."

Bump 1: The preclinical phase Where does the creation of a medication start? And how? "An average development trajectory for a drug takes twelve years and costs €2.3 billion," says Peter Bertens, senior policy advisor at the Dutch Association for Innovative Medicines (VIG). The first phase in the development of a drug is the pre-clinical phase. "It starts in a lab," says Bertens, who is noticeably accustomed to explaining this calmly and clearly. "That could be in large-scale screening programs whereby robots test existing substances for a disease to see if they react to it. Or through tests carried out by universities or private parties. Coincidentally for the EMC and the UU, there was already a candidate in the freezer." How come? The scientists responsible had previously done research on MERS and SARS coronaviruses as well as the relatively innocuous OC-43. "The aim of that research was to develop antibodies for all three viruses," Grosveld explains. "From earlier research, we still had untested antibodies left over that did not react to all three mutations yet did react to SARS1. When ↘


30 ANTILICHAAM CORONA

Een onverwachte wereldprimeur Zaterdag 14 maart. Nadat EM via een interview met Grosveld antilichaam 47d11 presenteert aan de wereld, doen meerdere media de volgende ochtend een pushbericht met het nieuws de deur uit. Wat sommigen nog enthousiaster maakt: Grosveld laat in het interview doorschemeren dat, als het allemaal werkt, het medicijn er eerder kan zijn dan een vaccin. “Een vaccin ontwikkelen duurt al gauw twee jaar”, zegt hij namelijk. Dat komt hem op kritiek te staan, want niet iedereen is zo optimistisch. “Een tikje naïef”, denkt bijvoorbeeld Henk Jan Out bij het lezen van het interview. Out is al twintig jaar actief in de medicijnontwikkeling, was bijzonder hoogleraar in Nijmegen en is nu werkzaam in Shanghai. Via Skype licht hij zijn scepsis toe. “Het zal in het enthousiasme van het moment zijn geweest.” Of Grosveld er farmaceuten mee wilde lokken? “Ik denk het niet. Farmaceuten houden de vakliteratuur zelf wel bij, daar is geen interview voor nodig.” Het interview met Grosveld kwam ook voor Eramus MC en zijn collega-onderzoekers als een verrassing. Persvoorlichters en medeonderzoekers werden zaterdagochtend uit bed gebeld door een keur aan media. Berend Jan Bosch, de hoofdonderzoeker en viroloog van de Universiteit Utrecht in wiens vriezer de antilichamen lagen, blikte begin mei terug op het moment. “Ik was verrast. Op zaterdagochtend werd ik wakker en zag ons eigen onderzoek ineens op allerlei nieuwssites staan. Dat bracht een behoorlijke storm aan telefoontjes en e-mails op gang waar ik niet op voorbereid was, maar uiteindelijk bracht het vooral veel goeds. Zoveel aandacht krijg je zelden.”

Maar ook die hobbel blijkt rond eind mei genomen. Nog een keer komt Grosveld met een primeur in de media. Hij maakt in radioprogramma Dit is de Dag (EO) op 30 mei bekend dat er een deal is met de grote Amerikaanse farmaceut Abbvie. Wéér goed nieuws. De presentator is lyrisch, Grosveld blijft rustig. In een persbericht van Abbvie van 5 juni schrijft de farmaceut dat ze de onderzoekers steunen bij de preklinische activiteiten en tegelijkertijd voorbereidingen treffen voor later preklinisch en klinisch onderzoek. De farmaceut krijgt in ruil daarvoor een exclusieve licentie voor de commercialisering wereldwijd. “Het antilichaam is extreem veelbelovend”, jubelt Tom Hudson (Chief Scientific Officer bij Abbvie) in het persbericht.

Hobbel 3: Testen op dieren In de radio-uitzending vertelt Grosveld ook over succesvolle proeven van collega Bart Haagmans (Erasmus MC) met hamsters. Die bieden volgens Grosveld een goed model voor het verloop van corona bij mensen, omdat beide soorten last krijgen van hun luchtwegen als ze besmet zijn met Covid-19. De hamsters kregen eerst een antilichaam toegediend. “Vervolgens krijgen die dieren een dosis virus. De dieren die behandeld zijn met het antilichaam werden niet ziek. De dieren die een irrelevant antilichaam hebben gehad of niet behandeld zijn, werden wel ziek.” Een doorbraak, zegt Grosveld, want het antilichaam blijkt ook bescherming te geven bij een levend organisme. Op 15 juli laat Grosveld weer per e-mail van zich horen, waarin hij vertelt over een nieuwe ronde dierproeven. “Spoedig zullen de proeven worden gedaan op apen.” Volgens Bertens van de VIG zijn dit soort dierproeven belangrijk om te kijken of het antilichaam niet alleen bindt in celtesten en computermodellen. “Voordat het op mensen getest wordt, wordt het meestal in twee diersoorten onderzocht. Daarbij is het belangrijk dat de dieren eenzelfde ziekteproces doormaken als de mens. In de dieren wordt onder meer gekeken of het antilichaam werkt en niet giftig is, welke dosis werkt en hoe het antilichaam afgebroken wordt.” Grosveld is ondertussen aan de slag gegaan met de ontwikkeling van alternatieve antilichamen, voor het geval dat het huidige antilichaam tóch niet werkt. ↘

'Spoedig zullen de proeven worden gedaan op apen' ↘ Viroloog Frank Grosveld


31

An unexpected world premiere Saturday, 14 March. The morning after EM presents the 47d11 antibody to the world through the interview with Grosveld, several media outlets send out push notifications with this news. This makes some people even more enthusiastic: Grosveld hints in the interview that, if it all works out, the drug might be available sooner than a vaccine. This draws criticism, as not everyone is so optimistic. "Rather naïve," Henk Jan Out thinks upon reading the interview. Out has been active in developing drugs for twenty years, was an endowed professor in Nijmegen and now works in Shanghai. Via Skype he explains his scepticism. "It was probably down to the enthusiasm of the moment." Or did Grosveld want to lure pharmacists in? "I don't think so. Pharmaceutical companies tend to keep tabs on academic literature themselves." The interview with Grosveld also came as a surprise to Eramus MC

ANTIBODY CORONA

the current SARS2 corona crisis broke out, we immediately tested whether the antibodies that had reacted to SARS1 also reacted to SARS2. That's when we found the antibody that has now been publicised." The antibody cross-reacted (the biology term for rejecting a non-native substance) with SARS-CoV-2. Consequently, provided it passes all the tests -it can be administered as a medicinal preventative measure. For example, it could be given to hospital staff at risk of coming into contact with the virus or ill people, so that they have antibodies against the virus and are able to fight it. Nonetheless, an effective antibody is not by any stretch an actual medicine, Bertens notes. "For that you need three things: a great deal of time, money and luck. You may come across an effective antibody that you’ve tested using computer and animal disease models, but it must be in a form that can be administered, all side effects must be known, and it must be non-toxic and available worldwide." That is how the race to find a treatment starts, and as Bertens notes: "After finding an active substance, ninety percent end up dropping out of the race."

and his colleagues. That Satur-

Bump 2: The pharmacist

day morning, press officers and

Good news on 5 May: the scientific article by Grosveld and his colleague from Utrecht Berend Jan Bosch was published in the journal Nature Communications, as their peers officially approved it on May 4. "Fantastic!" Bosch exclaims. However, they are by no means there yet. On to the next hurdle. According to virologist Bosch (45, and described by The New Yorker as the ''Tintin of virology and uncannily boyish'') this involves dealing with pharmacists. "The antibody can help in the fight against the virus (...), but to do that, we first need to get a pharmacist on board to validate its safety and efficacy in humans and scale up production of the antibody," Bosch tells EM. Why are the researchers engaging a pharmacist? Professor Out knows exactly why. A university cannot develop its own medicine as it costs too much money and entails too much risk. "Scaling up medicine production is thereby crucial, but you can only produce small quantities within an academic setting. New factories often have to be built to make more. That's an

co-researchers were phoned out of their beds by a whole host of media. Berend Jan Bosch, principal researcher and virologist at Utrecht University in whose freezer the antibodies were originally stored, looks back on that moment in early May. "I was flabbergasted. On Saturday morning I woke up to suddenly see our very own research on all sorts of news sites. That triggered quite a storm of phone calls and emails that I wasn't prepared for. But ultimately it did a lot of good. You rarely get that much attention."

investment of hundreds of millions of euros. The medicine may not even be approved after all, or a rival might have a better medicine. That money is then wasted." But even that hurdle appears to have been overcome as of late May. Grosveld scores another scoop in the media. On 30 May, he announces in the Dutch EO radio program Dit is de Dag that there is a deal with the major American pharmaceutical company Abbvie. More good news. The presenter is enthusiastic, Grosveld remains calm. In a press release issued by Abbvie on 5 June, they state that they will support the researchers in their preclinical activities while preparing for subsequent preclinical and clinical research. In return, the pharmacist is given an exclusive license for the global commercialisation of it. The Chief Scientific Officer at Abbvie Tom Hudson revels in the press release: "The antibody is extremely promising."

Bump 3: Animal testing In the radio broadcast, Grosveld also talks about the successful trials with hamsters by his colleague Bart Haagmans (Erasmus MC). Grosveld believes that these represent a good model when it comes to the progression of corona in humans, because both species suffer problems in their airways when infected by Covid-19. The hamsters were first given an antibody. "The animals received a dose of the virus. Those that were treated with the antibody didn't get sick, and those that had an irrelevant antibody or were not treated, did." A breakthrough, says Grosveld, as the antibody appears to protect living organisms. Grosveld sends another e-mail on 15 July announcing a new round of animal experiments. "Soon the tests will be done on monkeys." Bertens from the VIG considers this type of animal testing vital to see whether the antibody will bind not just during tests on cells and computer models but also in real animals. "Before being tested on humans, there’s usually studies in two animal species. It is important that these animals go through the same disease process as humans. Among other things, the animals are examined to see if the antibody works and is non-toxic, what dosage works and how the antibody is metabolised." Meanwhile, Grosveld has started to develop alternative antibodies in case the current antibody is ineffective. ↘


32

Hobbel 4: Klinische fase: ‘first in man’ En dan komen we op onontgonnen terrein voor antilichaam 47d11. Gemiddeld duurt het namelijk zes à zeven jaar voordat de klinische fase van onderzoek begint. Grosveld meldt in dezelfde e-mail van 15 juli dat dit proces ditmaal een stuk sneller kan. “AbbVie denkt nog steeds met het antilichaam 47d11 in november ‘first in man’ te gaan. Als die [proeven met apen] gunstige resultaten opleveren, zou november weleens kunnen lukken, maar voor hetzelfde geld gaat het mis en zal er naar alternatieven moeten worden gekeken.” Farmacoloog Out voegt toe: “En ook dan is het afbreukrisico groot. Traditioneel maak je in deze fase onderscheid tussen fase 1, 2 en 3. In de eerste fase staat veiligheid centraal.” Bertens: “Dan test je op twintig tot honderd mensen. Wat gebeurt er als je aan hen het middel geeft? Veel stoffen vallen af omdat het lichaam het stofje niet kan verdragen of omdat het goedje te snel wordt afgebroken.” Maar, stel dat het wél goed gaat, dan breekt de tweede fase aan. “Hierin testen de onderzoekers het medicijn op honderd tot vijfhonderd zieke patiënten, om te beoordelen of het medicijn het beoogde effect heeft en om vast te stellen welke dosis nodig is en welke toedieningswijze goed werkt”, weet Bertens. “Alles wordt gecheckt om te bewijzen dat het potentiële geneesmiddel kan werken in een patiënt.” Ook hier kan het medicijn niet goed blijken, omdat het bijvoorbeeld niet sterk genoeg is om de ziekte in de mens te bestrijden. Zijn de uitslagen niettemin wéér allemaal positief, dan is het tijd voor de laatste testfase. Want nog steeds zijn er vragen. Wereldwijd zijn er bijvoorbeeld relatief grote genetische verschillen tussen mensen, terwijl tests vaak op een homogene groep uitgevoerd worden. Werkt het wel bij iedereen? Op alle leeftijdscategorieën? Bij beide geslachten? Bij mensen met andere aandoeningen, die meerdere medicijnen slikken? En hoe zit het met de zeldzamere bijwerkingen? Out: “Bij de laatste fase wordt getest in duizenden patiënten, om met de nodige statistische robuustheid effectiviteit en veiligheid te kunnen claimen.”

ANTILICHAAM CORONA

Hobbel 5: Goedkeuring Alle testen positief? Dan ben je binnen, zou je denken. Maar nee. Nog één laatste fase breekt aan: de externe controle en onderzoek door het Europese Medicijn Agentschap (EMA), gevestigd in Amsterdam, en de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA). De autoriteiten krijgen in deze fase alle onderzoeksgegevens en lopen die na. Ook controleren zij of de fabriek aan alle standaarden voldoet. “Gemiddeld duurt dat ongeveer een jaar”, zegt Bertens. “Maar EMA en FDA hebben speciale programma’s ontwikkeld om coronamedicijnen zo snel mogelijk te beoordelen.” Het maximum aantal dagen wat staat voor bepaalde onderdelen is gereduceerd met de helft of meer. En zelfs dan zijn we er nog niet. Want als EMA en FDA alle lichten op groen zetten, moet het medicijn ook nog in de behandelrichtlijnen terechtkomen van de artsen, zodat ze het daadwerkelijk voorschrijven. Parallel daaraan beginnen de onderhandelingen met de overheid en ziekenhuizen of verzekeraars om het in het verzekeringspakket te krijgen. En pas dán krijgt een patiënt toegang tot het geneesmiddel. Van farmaceuten tot overheden: iedereen werkt hard om dit lange proces voor coronamedicijnen en -vaccins te versnellen. “Bijvoorbeeld door alvast fabrieken te bouwen terwijl nog niet duidelijk is of het medicijn werkt, of door voorrang te geven bij vergunningverlening”, weet Bertens. Maar aan eisen wordt niet ingeboet, ook niet bij een medicijn dat potentieel de hele wereld kan redden, zegt Out. Dus, wanneer is 47d11 klaar om ingezet te worden als medicijn? En hoe lang laat een vaccin nog op zich wachten? Voor ons als maatschappij zit er niets anders op dan op het beste te hopen. En voor de virologen en andere wetenschappers: hard werken. Bosch: “We zijn 24/7 met het onderzoek naar de bestrijding van het coronavirus bezig. Het is behoorlijk uitputtend, maar dat is klein leed. Het geeft veel voldoening om onderzoek te doen naar een virus dat de wereld teistert.” Dus wie weet, over een paar jaar, blijkt dat in de laboratoria van de Universiteit Utrecht en het Erasmus MC een oplossing is gevonden voor een wereldwijd virus. En dat alles dankzij cowboy Grosveld en Kuifje Bosch. ↙

↓ Viroloog Berend Jan Bosch (eigen foto) ↓ Virologist Berend Jan Bosch (private photo)


33 ANTIBODY CORONA

'It's actually very satisfying to do research on a virus that's ravaging the world' ↘ Berend Jan Bosch

Bump 4: Clinical phase: 'First in man' This is when we reach uncharted territory where the 47d11 antibody is concerned. On average, it takes six to seven years before the clinical phase of research begins. Grosveld mentions in the same 15 July email that this process could be considerably faster this time around. "AbbVie still thinks that antibody 47d11 will be the ‘first in man’ by November. If these tests [with monkeys] yield favourable results, November might work, but things might just as well go awry, then alternatives will have to be sought." Pharmacologist Out adds: "Even then, the risk of failure is high. In this phase you traditionally make a distinction between phases 1, 2 and 3. In the first phase, safety is paramount." Bertens: "Then you test twenty to one hundred people. What happens if you give them the drug? Plenty of drugs will fail because the body cannot tolerate the substance or because the drug breaks down too quickly." But supposing all goes well, then the second phase starts. "In this phase, researchers test the drug on one hundred to five hundred ill patients to determine whether the drug has the intended effect and establish which dosage is suitable and which method of administration works best," continues Bertens. "Everything is tested to prove that the potential drug can work on a patient." Then the medication may not turn out to be any good, as it might not be strong enough to combat the disease in humans.” If the results are all still positive, then it is time for the final test phase, although there are still unanswered questions. For one thing, genetic variances between people around the world are relatively large, whereas tests are often carried out on a homogeneous group. Does it work on everyone? On all age groups? On both sexes? On people with other conditions who are taking multiple medications? And what about the rarer side effects? Out: "Testing is carried out with the obligatory statistical rigour on thousands of patients in the final phase to substantiate claims of efficacy and safety.”

Bump 5: Approval Has it come through all the tests with fly-

ing colours? Then you might think that you have made the grade. Not yet. One final phase is next: external analysis and investigation by the European Medicines Agency (EMA), based in Amsterdam, and the American Food and Drug Administration (FDA). In this phase, the authorities receive all research data and review it. They also check whether the factory meets all the standards required to manufacture medication. "On average, this takes about a year," Bertens says. "But the EMA and the FDA have developed special programmes to evaluate corona medication as quickly as possible. The maximum number of days required for certain procedures has been reduced by half or more. We are still not there yet. Even if the EMA and the FDA give the green light to everything, the drug still needs to find its way into treatment guidelines so that doctors actually prescribe it. Negotiations start concurrently with the government, hospitals and insurers so as to be included in health insurance packages. Only then will a patient have access to the medicine. All stakeholders are working hard to accelerate this lengthy process for corona medications and vaccines. "For example, by building factories, even though it’s not yet clear whether or not a drug will work, or by giving priority to licensing," Bertens adds. “However, standards will not be compromised, even for a drug that has the potential to save the world,” Out asserts. So, when will 47d11 be ready as a medicine? And how long will a vaccine take? As a society, there is nothing else we can do but hope for the best. And for virologists and other scientists: Keep up the hard work. Bosch: "We are working 24/7 on research to combat the coronavirus. It's pretty exhausting, but it’s not too bad. It's actually very satisfying to do research on a virus that's ravaging the world." Who knows, in a few years' time, it may turn out that a solution to this global virus is found in the laboratories of Utrecht University and Erasmus MC. And all thanks to the efforts of cowboy Grosveld and Tintin Bosch.↙


34 tekst/text TIM FICHEROUX illustratie/illustration BAS VAN DER SCHOT

EM-cartoon in The Washington Post

Cartoonist Bas van der Schot maakte deze illustratie begin februari voor Erasmus Magazine. Het was het beeld bij een interview met topviroloog Marion Koopmans, toen er nog nauwelijks besmettingen buiten China waren. Zes weken later pas bestempelde de Wereldgezondheidsorganisatie de corona-uitbraak officieel als pandemie. Op 18 maart publiceerde The Washington Post de cartoon ook, in een overzicht van hoe cartoonisten over de hele wereld de pandemie belichtten.

EM cartoon in The Washington Post

Cartoonist Bas van der Schot made this illustration for Erasmus Magazine in early February. It was the main illustration accompanying an interview with top virologist Marion Koopmans, when there were hardly any infections outside of China. Only six weeks later, the World Health Organization officially declared the corona outbreak a pandemic. The cartoon was also published on 18 March in The Washington Post, outlining how cartoonists around the world exposed the pandemic.

CORONA-CARTOON


35

CORONA-CARTOON


36 HELDEN VAN DE ZORG tekst / text INGE JANSE illustratie / illustration IKROTTERDAM

DE KOPSTUKKEN VAN DE EUR OVER CORONA Speciaal coronagezant Feike Sijbesma, topviroloog Marion Koopmans, intensive care-arts Diederik Gommers, filosoof Erwin Kompanje: alle vier zijn betrokken bij de EUR én spelen een belangrijke rol in de coronacrisis. Erasmus Magazine selecteert de meest opmerkelijke, inspirerende, relativerende, hoopgevende (en soms ook gewoon grappige) uitspraken.


37 HEROES OF HEALTH CARE

Special corona envoy Feike Sijbesma, leading virologist Marion Koopmans, intensive care physician Diederik Gommers and philosopher Erwin Kompanje: All four are connected to the EUR and play an important role in the corona crisis. Erasmus Magazine selected the most remarkable, inspiring, hopeful (and sometimes just plain funny) statements.

EUR FRONTRUNNERS ABOUT CORONA


38 HELDEN VAN DE ZORG

Topviroloog/ Leading virologist

MARION KOOPMANS 'Not so much'

When asked how much sleep Koopmans gets now that she is conducting research at an international level on combating the coronavirus.

'There’s an obvious spirit of competition. This doesn’t necessarily benefit our efforts to control the disease' Koopmans notices that not all countries and research centres are sharing their research data on the coronavirus with each other as readily.

'Niet zo veel'

Op de vraag hoeveel Koopmans slaapt nu ze in internationaal verband onderzoek doet naar bestrijding van het coronavirus.

'Je merkt dat er een duidelijk competitiegevoel is. Dat komt de beheersing van de ziekte niet altijd ten goede'

Koopmans merkt dat niet alle landen en onderzoekscentra even makkelijk hun onderzoeksgegevens over het coronavirus met elkaar delen.

'Maar hoe snel je een virus ook opspoort, een behandelmethode of een vaccin ontwikkelt, het blijft dweilen met de kraan open'

Een kritische kanttekening bij al het harde werken om de coronapandemie aan te pakken.

'Zolang je geen levende slangen of vleermuizen bestelt, zien wij pakketjes niet als risico' En ja, we mogen nog gewoon pakketjes blijven bestellen via AliExpress. CV Marion Koopmans Marion Koopmans (1956) is bijzonder hoogleraar virologie aan de EUR (sinds 2007) en hoofd Viruswetenschappen van het Erasmus MC (sinds 2013). Ze werkte eerder als adviseur voor de WHO over de bestrijding van nieuwe infectieziekten (sinds 2014) en was hoofd van het laboratorium infectieziekten van het RIVM (tussen 2001 en 2014).

Rondom corona adviseert Koopmans de Europese Commissie en ze is lid van het Outbreak Management Team dat het kabinet-Rutte III adviseert. Erasmus Magazine publiceerde een interview met Marion Koopmans op 6 februari 2020

'But no matter how quickly you track down a virus, develop a treatment or vaccine, you’re still fighting a running battle' A critical observation on all the hard work involved in addressing the corona pandemic.

'As long as you aren’t buying live snakes or bats, I wouldn’t consider packages a risk'

So yeah, we can still order packages from AliExpress. CV Marion Koopmans Marion Koopmans (1956) is an endowed professor of virology at the EUR (since 2007) and head of the Department of Viroscience at Erasmus MC (since 2013). She previously has served as an advisor to the WHO on combating new infectious diseases (since 2014) and was head of the RIVM infectious diseases laboratory (between 2001 and 2014). Koopmans advises the European Commission on corona and is a member of the Outbreak Management Team that advises the Dutch cabinet. Erasmus Magazine published its interview with Marion Koopmans on 6 February 2020.


39 HEROES OF HEALTH CARE

Intensive care-arts / Intensive care physician

DIEDERIK GOMMERS 'I had set an age limit in my presentation, 80, I think. But that was not received well'

Gommers looks back on his advice to the Dutch Ministers Hugo de Jonge and Martin van Rijn.

'People who tell me what I can or cannot say - that's not my style'

He also appears to have received unsolicited directives from the Ministry of Health.

'Ik had een leeftijdsgrens in mijn presentatie gezet, 80 geloof ik. Maar dat viel helemaal verkeerd'

Gommers blikt terug op zijn adviezen aan ministers Hugo de Jonge en Martin van Rijn.

'Mensen die mij vertellen wat ik wel of niet mag zeggen – dat past niet bij mij' Hij blijkt ook ongevraagde instructies te krijgen van het ministerie van Volksgezondheid.

'Ik ga ze niet controleren omdat ik Diederik Gommers ben die nu op tv komt'

'I'm not going to check them because I happen to be Diederik Gommers who is now on TV' About the advice Gommers gives his children about the rules that need to be followed to curb the coronavirus.

'He was so honest and sincere about his feelings, and he explained things so well. He blew me away'

Een geweldig avontuur Over wat Gommers zijn kinderen adviseert over de te hanteren regels om het coronavirus in te dammen.

'Hij was daar zĂł eerlijk, oprecht in zijn gevoel en kon alles zo goed uitleggen. Dat raakte me enorm'

Jenny van den Berg zag Gommers op tv en schreef op Facebook dat hij een lintje moest krijgen. Het bericht werd meer dan 50.000 keer gedeeld.

CV Diederik Gommers Diederik Gommers (1964) werkt als intensivist bij het Erasmus MC en is voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Intensive Care. Hij adviseert als lid van het Outbreak Management Team het kabinet over de coronacrisis. Ook informeert hij de Tweede Kamer over de intensieve zorg, onder meer via briefings

bij de Vaste Kamercommissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport. Op 10 juli 2020 publiceerde de Volkskrant een interview met Diederik Gommers. Erasmus Magazine publiceerde een gesprek met Jenny van den Berg op 16 april 2020.

Jenny van den Berg saw Gommers on TV and wrote on Facebook that he should get a ribbon of honour. The message was shared more than 50,000 times. CV Diederik Gommers Diederik Gommers (1964) works as an intensive care specialist at Erasmus MC and is chair of the Dutch Association for Intensive Care (NVIC). As a member of the Outbreak Management Team, he advises the cabinet on the corona crisis. He also keeps the House of Representatives informed about intensive care issues, via briefings etc at the permanent parliamentary committee for the Dutch Ministry of Public Health, Welfare and Sport. Dutch newspaper de Volkskrant published its interview with Diederik Gommers on 10 July 2020. Erasmus Magazine published its interview with Jenny van den Berg on 16 April 2020.


40 HELDEN VAN DE ZORG

Speciaal coronagezant / Special corona envoy

FEIKE SIJBESMA 'It would be preferable to make vaccines and medicines available to other vulnerable groups in other countries; I am also thinking of Africa' No, Sijbesma will not necessarily guarantee that the Netherlands will be one of the first to receive the prospective vaccine.

'Being too clever or putting extra pressure on them results in what I call ‘war stories.’ They may sound exciting, but do not always lead to the desired result' 'Je wilt vaccins en geneesmiddelen ook beschikbaar stellen aan andere kwetsbare groepen in andere landen, en dan denk ik ook aan Afrika' Nee, Sijbesma gaat er niet per se voor zorgen dat Nederland als een van de eersten het toekomstige vaccin ontvangt.

'Te slim zijn, of extra druk zetten, dat zijn war stories, die klinken spannend maar dat levert niet altijd de gewenste resultaten op'

Sijbesma legt uit hoe hij te werk ging om op korte termijn veel tests beschikbaar te krijgen voor Nederland.

'Learning lessons moeten in de lesprogramma’s van de komende jaren verankerd worden' Over wat hij hoopt dat de invloed is van de coronacrisis op het academisch onderwijs.

'Een bedrijf kan je, zeker in crisis, meer rigide, meer militaristisch en minder als poldermodel organiseren, zodat je iets makkelijker één kant opgaat'

'The idea of ‘learning lessons’ must become entrenched in the core curriculum for years to come'

About what he hopes the impact of the corona crisis will be on academic education.

'You can organise a company, especially amid a crisis, in a more rigid, more militaristic manner and less as a polder model, so that you can move in one direction a bit more easily' Sijbesma has to get used to working within a government instead of a company.

benoemd tot speciaal gezant om het kabinet te helpen bij de bestrijding van de coronacrisis. Hij richt zich onder meer op het beschikbaar krijgen van coronatesten en mogelijke vaccins.

CV Feike Sijbesma Feike Sijbesma (1959) was chair of the board of the DSM chemical group for thirteen years. Together with former UN Secretary General, he is co-chair of the Global Centre for Climate Adaptation (GCA) and a board member of the World Economic Forum, among other things. Sijbesma was appointed as a temporary special envoy in March 2020 to help the cabinet combat the corona crisis. His activities include ensuring the availability of corona tests and potential vaccines.

Op 25 mei 2020 publiceerde Erasmus Magazine een interview met Feike Sijbesma.

Erasmus Magazine published its interview with Feike Sijbesma on 25 May 2020.

Sijbesma moet even wennen aan werken binnen een overheid in plaats van een bedrijf.

CV Feike Sijbesma Feike Sijbesma (1959) was dertien jaar bestuursvoorzitter van chemieconcern DSM. Samen met oud-VN secretaris generaal is hij co-voorzitter van het wereldwijde centrum voor klimaatadapatatie (GCA) en onder meer lid van het bestuur van het World Economic Forum. Sijbesma werd in maart 2020 tijdelijk

Sijbesma explains how he worked towards making sure that a lot of tests were available for the Netherlands on short notice.


41

HEROES OF HEALTH CARE

Filosoof / Philosopher

ERWIN KOMPANJE 'At one point I even taught my son - he was four at the time - how to call the emergency number' Kompanje responds to the question if we are worried about nothing.

'We live under the illusion of immortality. But at some point, we are going to die of something. That's practical, because frankly, in the meantime a lot of children are being born' 'Ik heb zelfs mijn zoontje van vier geleerd om het alarmnummer te bellen' Kompanje reageert op de vraag of we ons druk maken om niets.

'We leven in de illusie van onsterfelijkheid. Maar op een gegeven moment gaan we ergens aan dood. Dat is handig ook, want aan de voorkant worden ondertussen heel veel kinderen geboren'

Nee, zegt Kompanje, het is niet per se een goede zaak dat oudere mensen zonder coronabesmetting nog veel ouder hadden kunnen worden.

'Dit is het risico van interviews geven. Daar wordt in geknipt en geplakt, en er is altijd een titel die wat aangedikt wordt. En dan duik je ineens op bij de anti-vaxxers, waar ik helemaal niks mee heb. Nou ja, klaarblijkelijk is dat mijn lot' Kompanje berust zich erin dat zijn beleidskritische paper wordt ingezet door groepen die de overheid wantrouwen.

CV Erwin Kompanje Erwin Kompanje is filosoof en klinisch ethicus op de intensive care van het Erasmus MC, dat functioneert als het epicentrum

van de Nederlandse corona-aanpak. Op 2 juli 2020 publiceerde Erasmus Magazine een interview met Erwin Kompanje.

No, says Kompanje, it's not necessarily a good thing that older people might have lived much longer without a corona infection.

'That is the risk of giving interviews. They’re cut and pasted, and there's always a caption that's overly exaggerated. Then all of a sudden you turn up amongst the anti-vaxxers, whom I have absolutely nothing to do with. Well, evidently, that's my fate' Kompanje is resigned to the fact that his policy-critical paper is being used by groups that distrust the government.

CV Erwin Kompanje Erwin Kompanje is a philosopher and clinical ethicist at the ICU of Erasmus MC, which serves as the epicentre of the Dutch corona response. Erasmus Magazine published its interview with Erwin Kompanje on 2 July 2020.


42

GESCHIEDENIS ERASMUS MC

tekst / text MARKO DE HAAN fotografie/photography LEVIEN WILLEMSE

Hoe de Rotterdamse virologie-afdeling een wereldspeler werd

M

arion Koopmans op Radio 1, bij talkshows op tv en in de NRC. Voor Ab Osterhaus, voormalig hoofd van de afdeling Viroscience van het Erasmus MC, geldt hetzelfde. Sinds de uitbraak van de pandemie zijn ze niet meer uit de media weg te denken. Ook voor de wereldgezondheidsorganisatie (WHO) en de Nederlandse regering geldt de Rotterdamse afdeling als een belangrijke raadgever. Wetenschappelijk gezien behoort Rotterdam bovendien tot de wereldtop. Verschillende prijzen, waaronder de Stevinpremie van de NWO in 2018, vielen de afdeling ten deel. Hoe is ze dat gelukt? Dit zijn de drie sleutels voor het succes.

Ze staan in alle kranten, domineren de talkshows en doen onderzoek dat zich kan meten met de wereldtop: de virologen van het Erasmus MC. Hoe is die Rotterdamse afdeling – die in vergelijking met andere virologie-afdelingen in Nederland relatief jong is – zo snel zo goed geworden? Een historisch overzicht via drie sleutelpersonen.

Nic Masurel: zéér getalenteerd, zéér bescheiden Het begon allemaal in 1971. In een hoekje van het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde staat een bericht: ‘adreswijziging’. Ene ‘N. Masurel’ schrijft: “In overleg met de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Volksgezondheid en de Directeur-Generaal van de Wereldgezondheidsorganisatie te Genève, is ingaande 1 mei 1971 het Nationaal Influenza Centrum van de WHO (…) verplaatst naar de Medische Faculteit Rotterdam.” “Het ontstaan van de virologie-afdeling in Rotterdam leidt terug naar de van origine Leidse viroloog Nic Masurel”, zegt Mart van Lieburg, medisch historicus van het Erasmus MC. Masurel was een zeer bescheiden man en college geven behoorde niet tot zijn kwaliteiten, maar als onderzoeker behoorde hij tot de wereldtop. “Hij promoveerde in 1957 in Lei-

den. Zijn onderzoek zorgde voor een absolute wereldpublicatie en vestigde zijn status. Hij toonde aan dat verschillende epidemieën dezelfde verwekker kunnen hebben, omdat de virussen zich voortdurend aanpassen. De verwekker van de epidemie van 1956-1957 bleek verwant aan die van de Spaanse Griep.”

Masurel, tot dan toe virologisch onderzoeker in het historisch gezien veel toonaangevender Leiden, wordt in 1971 overgehaald om naar Rotterdam te komen door de oprichter van de Medische Faculteit Rotterdam (voorloper Erasmus MC), Andries Querido. “Rotterdam was een jonge faculteit. Dat karakter en die uitstraling hadden ze ook: een jonge en strijdvaardige ploeg. Het was een sfeer van: daar kan veel gebeuren. Dat was aantrekkelijk voor hem”, zegt Gerard van Doornum, auteur van een recent uitgekomen boek over de Nederlandse virologie. Het bleek een meesterzet van Querido: Masurel was succesvol in Rotterdam. Hij wist in twintig jaar een eigen afdeling van zeven fulltime krachten op poten te zetten, zorgde voor duidelijke organisatielijnen in een tijd dat die er nog niet waren, haalde de landelijke afdeling van de WHO naar Rotterdam en bestendigde zijn onderzoek. In 1991 ging Masurel met emeritaat. Een benoemingscommissie, met Masurel als adviseur, koos de opvolger. ↘


43 HISTORY ERASMUS MC

M

arion Koopmans appearing on Radio 1 of the Dutch national broadcasting service, in talk shows on TV and in the NRC Handelsblad newspaper. And the same story goes for Ab Osterhaus, former head of the Erasmus MC’s Viroscience department. Since the outbreak of the pandemic, they have become an integral part of the media. The Rotterdam department is also an important advisor to the World Health Organization (WHO) and the Dutch government. From a scientific point of view, Rotterdam also ranks among the best in the world. They have been awarded numerous prizes, including the Stevin grant from the NWO in 2018. How did they manage that? These are three of the key figures behind that success.

Nic Masurel: Exceptionally talented; exceptionally modest

How the Rotterdam virology department became a world leader They appear in all the newspapers, dominate the Dutch talk shows and do research that can compete with the world's best: Erasmus MC virologists. How did this Rotterdam department - which is relatively young compared to other Dutch virology departments - become so successful so quickly? A historical overview featuring three key figures.

It all started in 1971. Tucked away in a corner of one of the issues of Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde (the Dutch Magazine for Medicine) is a notice: ‘Change of address.’ In it, ‘N. Masurel’ had written: “In consultation with the State Secretary of Social Affairs and Public Health and the Director-General of the World Health Organisation in Geneva, the WHO’s National Influenza Centre (…) has been moved to the Medical Faculty Rotterdam as of 1 May 1971.” “The establishment of the Virology department in Rotterdam can be traced back to the Leiden-based virologist Nic Masurel,” says Mart van Lieburg, Erasmus MC’s resident medical historian. Masurel was a very modest man, and was hardly a born lecturer, yet as a researcher, he was one of the best in the world. “He obtained his doctorate in Leiden in 1957. His research led to an absolute worldclass publication and established him as one of the best in his field. He demonstrated that different epidemics can be caused by the same pathogen, since viruses are constantly adapting. The pathogen that caused the epidemic of 19561957 turned out to be related to that of the Spanish flu.” Masurel, up until then a virologist at the University of Leiden (historically a far more prominent institution in this field) was lured to Medical Faculty Rotterdam, the forerunner of the Erasmus MC, ↘


44 GESCHIEDENIS ERASMUS MC

Ab Osterhaus: ‘extreem dynamische’ ondernemende viroloog In tegenstelling tot zijn voorganger past het woord bescheiden niet bij het karakter van Ab Osterhaus, zegt Van Doornum. Dat had voordelen. “Hij heeft in zijn tijd veel talentvolle mensen naar Rotterdam weten te halen. Denk aan de hoogleraren Ron Fouchier, Thijs Kuiken, Marion Koopmans en Guus Rimmelzwaan.” Rob Benner, destijds lid van de benoemingscommissie van Osterhaus: “Ab is extreem dynamisch. Voor jonge mensen is het geweldig om bij hem te werken, je kunt veel van hem leren. Dat trok mensen.” Benner vertelt dat het Erasmus MC Osterhaus graag wilde hebben. “Ons kwam ter ore dat Osterhaus, die toen bij het RIVM zat, geïnteresseerd was in Rotterdam, mede vanwege onze banden met de WHO. Hij had op dat moment al een geweldig trackrecord voor virologie bij de RIVM, had daar een sterke groep neergezet, dus wij wilden hem graag hebben.” Hij was bovendien heel inventief in het aantrekken van fondsen. “Wat onder Masurel een vrij kleine afdeling was, is onder Osterhaus uitgegroeid tot een afdeling van zo’n 80 fte. In de jaren negentig – toen financiering door bezuinigingen moeilijk te vinden was – wist Ab toch altijd bronnen in binnen- en buitenland aan te boren.” Die ondernemende kant heeft Osterhaus soms ook kritiek opgeleverd. Ten tijde van de uitbraak van de Mexicaanse griep in 2009 adviseerde Osterhaus de Nederlandse overheid een grote hoeveelheid vaccins in te kopen. Die bleken uiteindelijk goeddeels onnodig, en Osterhaus bleek aandeelhouder te zijn van het bedrijf dat de vaccins onderzocht. Het ziekenhuis en Osterhaus hebben altijd ontkend dat hij daar financieel voordeel van had. Hij mocht aanblijven als hoogleraar.

Marion Koopmans: eropuit! Vanaf 2013, toen Ab Osterhaus met emeritaat ging, leidde Marion Koopmans de afdeling Viroscience. “Zij heeft ook lang bij het RIVM gewerkt en heeft zich daar vooral met epidemiologie bezig gehouden. Dat is de reden waarom ze ook in het Outbreak Management Team kwam”, zegt Van Doornum. Ze heeft bovendien een belangrijke adviserende rol voor de WHO. Koopmans wordt geroemd om het feit dat

‘We moeten er geen wedstrijd van maken of aan borstklopperij doen’ ↘

Gerard van Doornum

ze ‘wereldwijde netwerken om infectieziekten systematisch en grootschalig te bestrijden’ creëert, schrijft NWO in het juryrapport bij de uitreiking van de Stevinpremie, de hoogste Nederlandse prijs op het gebied van kennisbenutting in de samenleving. Ze trok tijdens de uitbraak van het ebolavirus in 2015 naar Afrika om drie mobiele laboratoria op te zetten en was ook in Zuid-Amerika en de Cara-

ïben ten tijde van het zikavirus. Verder zette ze een online databank op om infectieziektes vroeg te detecteren. Dat is ook een eigenschap van de Rotterdamse school, stelt Benner. “Ze trekken eropuit om via veldwerk, waar ook ter wereld, virusmonsters te verzamelen en te identificeren. Ze zijn daarbij steeds erg succesvol omdat ze een diverse groep vormen van onderzoekers die in verschillende delen van de virologie gespecialiseerd zijn.” Van Doornum: “Tijdens de SARS-uitbraak in 2003 participeerde Rotterdam als enige Nederlandse afdeling virologie in onderzoek daarnaar. Later, toen MERS opkwam (net als SARS ook een coronavirus, red.), was daarover in Rotterdam al expertise.” Maar, zegt Van Doornum, we moeten er geen wedstrijd van maken of aan borstklopperij doen. “Het gaat er niet om of Rotterdam beter is dan Amsterdam of de beste internationaal. Samenwerking is veel belangrijker voor het uiteindelijke resultaat dan het aantal citaties of het in huis hebben van de beste spelers.” ↙


45 HISTORY ERASMUS MC

‘We shouldn’t turn this into a competition or keep blowing our own horns’ ↘

Gerard van Doornum

in 1971 by Andries Querido, its founder. "Rotterdam had a young faculty. They also had character and charisma to match: They were a young and feisty team. It felt like a lot could happen there. That appealed to him," says Gerard van Doornum, author of a recently published book on Dutch virology. It turned out to be a masterstroke by Querido; Masurel was successful in Rotterdam. Within twenty years, he had set up his own department with seven full-time employees, provided clear organisational guidelines at a time when these were not yet in place, brought the national branch of the WHO to Rotterdam and kept up his research. Masurel retired in 1991. An appointments committee chose his successor, with Masurel as advisor.

Ab Osterhaus, an ‘extremely dynamic’ and enterprising virologist In contrast to his predecessor, Ab Osterhaus could never be branded as modest, says Van Doornum. This had its advantages: “During his term, Osterhaus managed to attract a lot of talented people to Rotterdam. Professors Ron Fouchier, Thijs Kuiken, Marion Koopmans and Guus Rimmelzwaan, to name a few.” Rob Benner, who served on Osterhaus’s appointment committee at the time, says: “Ab is extremely dynamic. It’s amazing to work with him when you’re a budding researcher – you can learn a lot from him. That drew people in.” Benner remembers that Erasmus MC was keen to recruit Osterhaus. “We had heard that Osterhaus, who was working for RIVM at the time, was interested in Rotterdam – in part because of our ties with the WHO. At the time, he already had a wonderful track record at the RIVM and had put together a strong team there, so we definitely wanted to have him. What’s more, he was very inventive when it came to attracting new funding.“ While Virology was still a relatively small department under Masurel, Osterhaus managed to expand it to around 80 FTEs. In the 1990s, when various austerity measures had made securing most funding quite difficult, Ab nevertheless managed to tap into resources in the Netherlands and abroad.” His entrepreneurial nature also brought Osterhaus some criticism. When the

Mexican flu broke out in 2009, Osterhaus advised the Dutch government to build up a large stockpile of vaccines. Ultimately, this was not needed, but it transpired that Osterhaus held shares in the company that was researching these vaccines. Both the hospital and Osterhaus himself have always denied that he had any personal financial gain from this. He was permitted to stay on as professor.

Marion Koopmans: Out and about! Marion Koopmans has led the Viroscience department since 2013, ever since Ab Osterhaus was made Emeritus Professor. “She also worked for the RIVM for many years, where she mainly focused on epidemiology. That’s also why she was appointed to the Outbreak Management Team (OMT),” says Van Doornum. Koopmans also plays an important role as key adviser to the WHO. Koopmans is celebrated for her ability to create “global networks for the systematic and large-scale control of infectious diseases,” wrote the Dutch Research Council (NWO) in its jury report for the 2018 Stevin Prize, the Netherland’s most prestigious award for utilising knowledge for the benefit of society. During the Ebola crisis of 2015, Koopmans travelled to Africa to set up three mobile laboratories and was also in South America and the Caribbean at the time of the Zika outbreak. She also set up an online database for the early detection of infectious diseases worldwide. That’s also characteristic of the Rotterdam school, says Benner. “They venture into the world wherever that may be to collect and identify virus samples. They tend to be highly successful because they form a diverse group of scientists who all specialise in different fields of virology.” Van Doornum: “During the SARS outbreak of 2003, Rotterdam was the only Dutch virology department to participate in research on this. And by the time MERS arrived [like SARS, another coronavirus, ed.] Rotterdam had already amassed the relevant expertise.” But, as Van Doornum states, we shouldn’t turn this into a competition or keep blowing our own horns. “It’s not about Rotterdam being better than Amsterdam or leading the international field. Collaboration is far more important for the end result than racking up the most citations or drawing in the star players.” ↙


46 INTERVIEW tekst / text GEERT MAARSE fotografie/photography RONALD VAN DER HEERIK

English page 48

‘Denk na over je kwaliteit van sterven’ De zin van het leven is de verbondenheid met de ander, zegt Hoogleraar Publieksfilosofie Marli Huijer. Dus hartstikke mooi, de offers die in deze coronacrisis gemaakt worden, maar we moeten als samenleving het grote plaatje niet uit het oog verliezen. “Hoeveel geld hebben we over voor een extra gewonnen levensjaar?”

T

rekt u het nog een beetje, de lockdown? “Persoonlijk heb ik er niet zoveel moeite mee. Ik verkeer in de bevoorrechte positie dat ik een huis met een tuin heb, in Amsterdam. En een riante werkkamer waar ik veel schrijf. Als schrijver ben ik het sowieso gewend om mezelf een aantal maanden achtereen op te sluiten. Maar als filosoof heb ik wel moeite met de mate waarin mensen van hun vrijheid beroofd worden. Tijdens een pandemie staan mensen met het grootste gemak hun met moeite verworven rechten af. De gedachte is dan: dat draaien we straks wel terug. Maar de geschiedenis laat zien dat dat heel vaak niet het geval is. Kijk naar de Patriot Act die na 11 september door het Amerikaanse congres werd aangenomen. Dit soort noodsituaties kan een blijvend effect hebben op burgerrechten, privacy en de kwaliteit van een democratie.” Het lastigste aan de huidige situatie is dat we nog nooit zoiets hebben meegemaakt, toch? “Dat weet ik zo net niet hoor. Begin jaren tachtig kregen we in Nederland te maken met aids, veroorzaakt door een vi-

rus dat, anders dan deze pandemie, heel veel jonge mensen trof, met name onder homoseksuelen en drugsgebruikers. Ik werkte destijds als arts in Amsterdam bij een belangenvereniging voor die laatste groep en heb in mijn omgeving veel mensen dood zien gaan. Samen met de GGD zijn we toen vanuit een bezemkast gestart met een project waarbij verslaafden op vrijdagmiddag hun gebruikte spuiten konden ruilen voor nieuwe, schone naalden. Daar waren veel mensen faliekant tegen, omdat het drugsgebruik zou stimuleren. Maar uiteindelijk hebben we daar heel veel levens mee gered. Dat soort creatieve oplossingen, dingen onderhands regelen, mis ik nu wel een beetje. Je hoort nu: testen, testen, testen, we moeten in quarantaine en we moeten mensen volgen met apps. Er wordt heel erg gedacht vanuit de technologie.” Filosoof Beate Roessler werd dit voorjaar geïnterviewd in de Volkskrant. Ze had het over solidariteit. Het coronavirus zou ons oog in oog plaatsen met onze universele kwetsbaarheid en daardoor zouden we elkaar beter in de gaten houden. Denkt u dat ook, dat deze pandemie mogelijk een verbroederend effect heeft? ↘


47

↑ Marli Huijer is hoogleraar Publieksfilosofie aan de Erasmus Universiteit en voormalig huisarts. Ze promoveerde op het werk van Michel Foucault, was Denker des Vaderlands (2015-2017) en schreef talloze filosofische boeken over schijnbaar alledaagse onderwerpen, waaronder Ritme (2011), Discipline (2013) en Beminnen (2018). Haar nieuwe boek, over de Islam in Europa, staat gepland voor dit najaar.

INTERVIEW

↑ Marli Huijer is a professor of Public Philosophy at Erasmus University, as well as a former general practitioner. She was awarded a PhD for her dissertation on the works of Michel Foucault, served as the Dutch Philosophy Laureate (Denker des Vaderlands) from 2015 to 2017, and has written countless philosophical books on seemingly familiar subjects, such as Ritme (‘Rhythm’, 2011), Discipline (2013) and Beminnen (‘Loving’, 2018). Her latest book, on Islam in Europe, is scheduled for publication this autumn.


48 INTERVIEW illustratie/illustration BAS VAR DER SCHOT

‘Ongemakkelijke vragen moeten gesteld worden, helemaal in deze tijd.’ ↘ Marli Huijer

“Ik vind dat lastig om te zeggen. Roessler roemt de kantiaanse redenering van dit kabinet: elk mensenleven is even waardevol en moet gered worden. Maar dan denk ik als voormalig huisarts toch ook aan de beperkte hoeveelheid middelen. Als je die ene patiënt in je wachtkamer aandacht geeft, gaat dat ten koste van een andere. We krijgen als westerse samenlevingen een steeds oudere bevolking. En mensen willen meer. Als je nu 55 bent, neem je geen genoegen met de gemiddeld 29 jaar die je nog voor de boeg hebt. Maar dat kost geld, veel geld. Jongere generaties moeten dat ophoesten. Je zou ook kunnen zeggen: oudere mensen, die in de regel een slechtere weerstand hebben en dus gevoeliger zijn voor infectieziektes, moeten solidair zijn met jongeren. Ze moeten accepteren dat het leven eindig is.” Wat betekent dat? Moet iemand van zeventig zeggen: ik sta mijn plek op de intensive care wel af aan een jonger iemand? “Die verantwoordelijkheid hoort niet bij het individu te liggen. Maar we zullen beleidsmatig de vraag steeds vaker op ons bordje krijgen hoeveel geld we overhebben voor een extra gewonnen levensjaar. Dat bedrag is nu vastgesteld op 80 duizend euro. De schaarse middelen, tijd, artsen en bedden op de IC zullen die discussie op scherp zetten.” Maakt u zich zorgen om uw eigen gezondheid? “Ik ben 65 en ik heb een auto-immuunziekte, dus ik behoor tot de risicogroep. Ik denk: ik moet zorgen dat ik voldoende beweeg, goed eet en goed slaap. Maar als ik de pech heb – zo zie ik het – dat ik besmet word en dat mijn lichaam daar zo heftig op reageert dat ik eraan overlijd, dan leg ik me erbij neer. Het klinkt nu alsof dat heel makkelijk is, dat is het niet.

Maar voor mij hoort sterven bij het leven. En net zoals je nadenkt over je kwaliteit van leven, moet je nadenken over je kwaliteit van sterven.” Hoe doe je dat? “Dat is het lastige. Want omgaan met de dood leer je toch vooral door van dichtbij een sterfbed mee te maken. De meeste studenten hebben dat gelukkig nog niet hoeven doen – tenzij ze Geneeskunde studeren of op jonge leeftijd een ouder

of naaste hebben verloren. Het sterven is uit ons dagelijkse zicht verdwenen. Doodgaan is iets van zeer oude mensen geworden. Maar je kunt beginnen door het met je partner, je geliefden of je ouders te bespreken. Wil ik, als ik ernstig ziek word, wel op een intensive-care-afdeling belanden? Wil ik überhaupt wel naar een ziekenhuis? Wie moet er bij me zijn? Dat zijn ongemakkelijke vragen, maar ze moeten gesteld worden. Helemaal in deze tijd.” ↙

‘You also have to be mindful about your quality of dying’ The meaning of life is about the bond with the other, says Professor of Public Philosophy Marli Huijer. It is truly wonderful to see the sacrifices that are being made in this corona crisis, but we as a society must not lose sight of the bigger picture. "How much money are we prepared to spend for one more year of life?”

H

ow are you coping with the quarantine situation?

“Personally, I don’t mind it too much. I’m in the privileged position of living in a house with a garden, in Amsterdam, and a generously sized office where I do a lot of writing. As a writer, I’m fairly used to being holed up in my room for several months in a row. But as a philosopher, I do have some reservations about the way people are being robbed of their liberty right now. During pandemics, people have no qualms whatsoever about renouncing the rights they

have struggled to get. People tend to think: We’ll get them back soon. But history shows that this often isn’t the case. Just take the Patriot Act which was passed by the US Congress after 11 September. These types of emergencies can have a lasting effect on civil rights, privacy and the quality of a democracy.” Isn’t the hardest thing about the current situation the fact that we’ve never dealt with anything like this before? “I’m not so sure about that. In the early 1980s the Netherlands was struck by AIDS, which was caused by a virus that,


49 INTERVIEW

‘Uncomfortable questions have to be asked. Particularly in times like these’ ↘ Marli Huijer

← 'I am so lonely - I wish my life would end soon…' 'But according to our official calculations it is worth €80.000 a year!'

unlike this pandemic, hit plenty of young people, particularly gays and intravenous drug users. I was a doctor in Amsterdam at the time, working for an organisation representing the latter group; so I saw a lot of people die around me. In association with the GGD (the Regional Public Health Service – ed.), we started a small project in a broom cupboard where drug addicts could exchange their used needles for new and clean ones on Friday afternoons. A lot of people emphatically objected to that arrangement, because they felt it would encourage people to take drugs. But I think we saved a lot of lives that way. I kind of miss those creative solutions, taking things into our own hands. All I’m hearing now is ‘we must test, test, test; we must self-isolate; and we must track people using apps.’ All our strategies appear to be technology-based.” Dutch newspaper de Volkskrant published an interview with philosopher Beate Roessler earlier this year, who spoke about solidarity. She said the coronavirus is getting us to face up to our universal vulnerability, which is why we are keeping a closer eye on each other. Do you agree with that? Do you think this pandemic may help us strengthen our bonds with each other? “I’m really not sure. In that interview, Roessler praised this Cabinet’s Kantian

way of thinking: Each human life is equally precious and must be saved. But as a former general practitioner, I’m also well aware of the healthcare system’s limited resources. If you focus your attention on one patient in your waiting room, you have less attention for another. As Western societies, our population is getting progressively older. And people want more. When you're 55 now, you won't settle for the remaining 29 years on average you have left. But that costs money, a lot of money. Younger generations have to cough that up. You could also say that older people, who generally have poorer resistance and are therefore more susceptible to infectious diseases, should show solidarity with young people. They should accept that life is finite." What does that mean in practical terms? Should 70-year-olds give up their beds in ICUs so that younger people can have them? “This type of responsibility should not be borne by one individual. But as far as policymaking is concerned, we will increasingly be confronted with the question of how much money are we prepared to spend for one more year of life. At present, that amount is set at eighty thousand euros. The current shortage of resources, time, doctors and ICU beds is bound to drive that debate.”

Are you worried about your own health? “I’m 65 and have an autoimmune disorder, so I belong to the group at risk. I have to make sure I get enough exercise, eat a proper diet and get enough sleep. But if I’m unfortunate enough – that’s how I see it – to become infected and my body responds so badly that I end up dying, so be it. This may sound like an easy thing to say, but it isn’t. It’s just that for me, death is part of life. And we should be mindful of our quality of death, just like we are mindful of our quality of life.” How do you go about that? “That’s the hard thing, because coming to terms with death is something you mainly learn by watching someone die. Most students thankfully won’t have had to do that yet, unless they are medical students or have lost a parent or loved one at a young age. Death is no longer part of our daily lives. Dying has become something only very old people do. Yet you can start by discussing it with your partner, loved ones or parents. If I should fall very ill, do I really want to be admitted to an intensive care unit? Do I want to be hospitalised at all? Who do I want with me at a time like that? These are uncomfortable questions, but they have to be asked. Particularly in times like these.” ↙


50 DE PROMOTIE tekst / text TARA LEWIS fotografie/photography LEVIEN WILLEMSE

Digitaal promoveren: in vol ornaat voor de webcam Alexandra Rusu was eind maart de eerste die volledig digitaal promoveerde. Samen met de pedel legt ze uit hoe dat in zijn werk ging.

D

e meeste promovendi kiezen ervoor om hun verdediging uit te stellen, tot in ieder geval na 1 september. Volgens Marleen van Kester, de pedel, kiest zo’n 15 procent er toch voor om digitaal te promoveren. Volgens haar zijn het met name in het buitenland wonende promovendi die ervoor kiezen om hun verdediging door te laten gaan. “Of promovendi die het nu nodig hebben, voor werk of een subsidieaanvraag.” Alexandra Rusu was eind maart de eerste promovenda van de EUR die volledig digitaal promoveerde, vanuit haar huis in Brussel, op de dissertatie ‘Essays in Public Economics’. Uitstellen was voor haar geen optie. “Ik verheugde me er enorm op om klaar te zijn en dit hoofdstuk van mijn leven af te sluiten. Ik wilde niet maanden moeten wachten en de stress langer oprekken. Het is grotendeels irrationeel, maar ondanks dat ik alles had ingeleverd blijf ik toch bang dat er iets misgaat. Daarom was het voor mij bijzaak dat ik geen echte ceremonie kon hebben.”

De tijd vooruit Rusu prijst de Erasmus Universiteit voor haar flexibiliteit. “Zowel de universiteit als mijn begeleider heeft alles gedaan om mijn promotie soepel te laten verlopen - en zo verliep het ook.” Het grootste nadeel was dat het moeilijker is om contact te maken met het publiek. “Het was vreemd om naar twee monitors en de tijd te kijken. Dat vereiste de nodige coördinatie. Maar voor de rest is de structuur precies

hetzelfde, met het lekenpraatje en drie kwartier vragen stellen. Toen het tijd was kwam de pedel binnen om ‘hora est’ te roepen. Van tevoren was ik bang dat er iets mis zou gaan, dus we hadden zelfs een noodplan voor als de stroom zou uitvallen. Maar de techniek werkte perfect.” Dat laatste is te danken aan het Media Support Centre, zegt pedel Van Kester. “De afdeling is haar tijd echt vooruit, ze heeft mij heel goed bijgestaan. Ik ben 60, dus niet opgegroeid met dit soort technologie. Ik verwacht zelfs dat er voordelen zijn die we mee zullen pikken als deze periode voorbij is, zoals meer met Zoom werken voor commissieleden in het buitenland.”

Geen slobbertrui Voor Rusu was het een uitkomst dat haar familie kon meekijken. “Daardoor voelde ik me toch heel veilig, omringd door mijn naasten. Wat ik ook heel schattig vond, is dat een aantal van de commissieleden in toga of in pak waren. Mijn paranimfen hadden zich ook netjes aangekleed. Het voelt bijzonder dat ze dat allemaal voor mij deden, ondanks dat ze gewoon thuis waren.” Van Kester: “Voor de commissieleden geldt dat we ze niet verplichten om hun toga aan te doen, want die hangen hier. Maar we vragen iedereen wel om zich netjes aan te kleden. Dus geen slobbertrui.” Voor Rusu was dat geen probleem. Ze had namelijk al een outfit voor de ceremonie gekocht. “Dus ik heb me niet door corona laten tegenhouden om mijn nieuwe jurk te dragen!” ↙


51 THE PHD DEFENCE

Defending your PhD dissertation online in full regalia Alexandra Rusu was the first PhD student in Rotterdam to defend her dissertation completely online. Rusu and the beadle explain how they approached it.

M

ost PhD students are currently choosing to defer their PhD defence ceremonies until 1 September at the earliest. According to Marleen van Kester, the university’s beadle, some 15 percent are opting to defend their dissertation online. She says, it is mainly PhD students living abroad who choose to let their dissertation defence ceremony go ahead. "Or PhD students who need it right now, for work or a grant application." At the end of March, Alexandra Rusu became the first PhD student in Rotterdam to have a graduation ceremony that was conducted completely online, from her home in Brussels, for her dissertation on ‘Essays in Public Economics’. Postponing the ceremony was not an option for her. “I was really looking forward to getting the whole thing over and done with and closing this chapter of my life. I didn’t want to have to wait several more months and feel stressed any longer than I had to. I guess it probably sounds irrational, but I was afraid something might go wrong. That’s why a ceremony didn’t really matter to me.”

Hora est! Rusu praises Erasmus University for its flexibility. “Both the university and my supervisor went out of their way to make sure that the defence of my dissertation went ahead without a hitch, and it did.” The main drawback was the fact that it was harder to interact with an audience. “It was a bit strange looking at two monitors while also keeping an eye on the time. That took a bit of coordination. Other than that, it was just like a

regular ceremony, with an explanation of the subject for laypersons and forty-five minutes of questions. Then it was time for the beadle to enter and shout ‘hora est!’ I was worried there could be problems, so we even had an emergency plan in place in case there was a power failure. But the technology worked just great.” That was thanks to the Media Support Centre, says beadle van Kester. “The department is ahead of its time, they really supported me. I’m 60, so I didn’t grow up with this kind of technology. I’m assuming there are advantages to it that we will adopt once this period is over, like working with Zoom more often with examiners who are abroad.”

No baggy jumpers allowed For Rusu, it was a godsend that her family could watch the whole event. “That made me feel very safe and surrounded by my loved ones. We actually had a really good time! Another thing I thought was really cute was that several of the examiners wore gowns or suits. My paranymphs were dressed very nicely too. It made me feel quite special that they’d all made an effort for me, despite the fact that they were at home.” Van Kester: “We don’t require the examiners to wear their gowns, because the gowns are here, and we don’t want them to have to travel to get them. But we do ask everyone to dress up nicely. Therefore, no baggy jumpers allowed.” That wasn’t a problem for Rusu. She had already bought an outfit to wear during the ceremony. “I didn’t let the coronavirus stop me from wearing my new dress!” ↙


52

UITVERGROOT

tekst/text MILENA CHOPOVA fotografie/photography MILENA CHOPOVA

Dagelijks leven in sociale isolatie: ‘Tijd om iets nieuws te leren’ Dagelijks leven in sociale isolatie: Sinds het begin van de coronacrisis is ons leven drastisch veranderd. In een serie reportages leggen de studentfotografen van EM vast hoe sociale isolatie impact heeft op hun bestaan. IBCoM-student en freelancefotograaf Milena Chopova beleeft eenzame ontbijtmomenten en grijpt de sociale isolatie aan om wat nieuwe vaardigheden te leren.

Daily life in social isolation: ‘Time to learn a new skill’ Our lives have drastically changed since the beginning of the corona crisis. In a series of photos, EM’s student photographers capture how social isolation has impacted their personal lives. IBCoM student and freelance photographer Milena Chopova has lonely breakfast and uses social isolation to learn some new skills.

↑ Meestal ontbijt ik samen met de buren, maar nu iedereen naar huis is zit ik alleen aan tafel. Usually I have breakfast together with my neighbour, but since everyone is gone back home: here is my dining table for one.

↓ Mijn yoga-lessen zijn nu online, dus ik begin de dag met yoga en meditatie. Dat helpt me om rustig te blijven in deze onzekere tijden. As my yoga classes are now held online, I start my day by doing yoga and morning meditation. This helps me to stay calm and grounded during these uncertain times.


53 IN FOCUS

← Aangezien bijna al mijn studiegenoten weg zijn, houdt deze beer me gezelschap bij het voorbereiden van mijn tentamen. Since my study-buddies are gone, this little bear is keeping me a company during the exam preparations.

↓ Ik was al een tijdje van plan om een online cursus te volgen, maar had er steeds geen tijd voor. Nu, in zelf-isolatie, heb ik wel de tijd om iets nieuws te leren. Vanwege mijn passie voor marketing ben ik begonnen met een cursus digital marketing van Google. I have set the goal of starting an online course a while ago but unfortunately could not find time for that. But now, in self-isolation, I have the time to learn a new skill. Since I have a great passion for marketing, I started a Google digital marketing course.

→ Toen ik doorhad hoe inefficiënt studeren in bed is, heb ik een nieuwe studieplek gemaakt. Ik probeer het zo schoon en leeg mogelijk te houden om afleiding te voorkomen. Nog een tip: probeer overdag te studeren, daglicht helpt me concentreren. After I realized that studying in bed is very ineffective, I got a new study space. I try to keep it clean and empty to not distract myself. Another tip: try to study during the day, since the daylight helps to focus.

↓ Nog iets dat ik in sociale isolatie probeer te leren: piano spelen. Ik heb een app gevonden die je een maand gratis kunt gebruiken, dus hopelijk kan ik binnenkort wat van mijn favoriete deuntjes spelen. Another skill start I started to practice during self-isolation is playing the piano. I also found a very nice app that offers a 1-month free subscription during quarantine, so I hope to be able to play my favorite melodies in a while.

↑ Ik zorg dat ik genoeg frisse lucht binnenkrijg, door dagelijks een stukje te wandelen in Kralingen als het rustig is op straat. Als ik deze bloemen zie, hoop ik dat we allemaal snel weer buiten kunnen chillen. I’m making sure to get enough fresh air, by having daily walks in Kralingen. There are usually no people around. Sometimes, I get to observe very beautiful blooming, and I hope we will all be able to chill outdoors soon.


54

INTERVIEW

‘Juist nú is onderzoek van wezenlijk belang’

O

p 1 april, midden in de coronacrisis, startte Margot Bleeker als directeur van het Erasmus Trustfonds. Er waren nauwelijks mensen op straat toen ze op haar eerste werkdag naar kantoor fietste. Voor Bleeker was die mogelijkheid een grote luxe. “Ik zat daar tutti solo, op een groot kantoor, maar vond het heel fijn. Thuis heb ik drie pubers en die hadden net allemaal gehoord dat ze niet meer naar school konden komen. Ik geef het je te doen, thuiswerken met kinderen.” En kon je wel aan de slag? “Zeker, juist nu! Deze crisis toont het belang van de wetenschap aan. De snelheid waarmee deze crisis zich heeft ontrold is ongeëvenaard, nooit eerder viel de wereldeconomie zo plotseling stil. Wij maken een ongekende ontwrichting van de samenleving mee. Ik vind dat het Erasmus Trustfonds daarin een belangrijke rol heeft. Ons aandeel is het ondersteunen van de wetenschap. Ik kan niet genoeg benadrukken hoezeer wij – de samenleving - de wetenschap nodig hebben. Juist nú is onderzoek naar een behandeling van het virus, het economisch effect van deze crisis, de impact van de maatregelen op ons persoonlijk leven en het denken over de gezondheidszorg van wezenlijk belang.” Je leest juist dat fondsen het moeilijk hebben. “Fondsen die zich richten op collecteren langs de deur halen minder geld op natuurlijk. Maar onze donateurs zijn veelal alumni van de universiteit die in de fase

Sinds 1 april is Margot Bleeker directeur van het Erasmus Trustfonds. Ze merkt dat de coronacrisis extra onderstreept hoe belangrijk dit fonds is voor onderzoek en onderwijs.

van hun leven zijn waarin zij wat terug willen doen voor hun alma mater. Zij vinden het juist belangrijk de universiteit te steunen in coronatijd. Toen Rutger Engels belde of wij wat kunnen doen voor studenten die het moeilijk hebben, hadden we de gelden zo bij elkaar. Daarnaast hebben onze donateurs het onderzoek naar antistoffen in het bloed van coronapatiënten van het Erasmus MC mede mogelijk gemaakt.” Je klinkt bevlogen. Hoe komt dat? “Ik ben gezegend dat ik bij zo’n sterk fonds werk. Het Erasmus Trustfonds wordt gedragen door mensen die het verschil willen en kunnen maken. Ook mensen die hier niet gestudeerd hebben maar zich inzetten voor de stad Rotterdam zijn donateur bij ons. Ik heb een

↑ Margot Bleeker studeerde eind jaren tachtig aan de EUR. Ze rondde de studie maatschappijgeschiedenis af en startte daarna haar carrière als radio- en televisiemaker. Sinds 2005 werkt ze als fondsenwerver voor wetenschappelijk onderzoek.

enorm betrokken bestuur, met Michiel Muller als voorzitter. En de raad van toezicht wordt voorgezeten door Frans van Houten. Zij zijn heel actief in het fonds en benaderbaar voor mij. Dat maakt ons een slagvaardige organisatie met een enorm netwerk. En dat zijn allemaal mensen die de Erasmus Universiteit een warm hart toedragen.” ↙

Budget voor corona-onderzoek Het Erasmus Trustfonds heeft samen met haar donateurs een tijdelijk corona-onderzoekfonds ingericht. Het fonds richt zich op onderzoek naar de sociaaleconomische effecten van de coronapandemie. Richtlijn voor het budget is 20.000 euro per aanvraag. Meer informatie over de selectiecriteria op www.trustfonds.nl. Aanvragen kunnen worden ingediend bij secretariaat@trustfonds.nl.


55

INTERVIEW

← Margot Bleeker studied at the EUR in the late 1980s. She completed her social science studies and then started her career as a radio and television producer. She has worked as a fundraiser for medical scientific research since 2005.

teenagers who had all just heard that they couldn't attend school anymore. It's quite a challenge, working from home with kids of that age." And were you able to get to work without any problems? "Definitely, especially now! This crisis proves the importance of science. The speed at which this crisis has unfolded is unparalleled; never before has the world economy come to such a sudden standstill. We are in the throes of an unprecedented upheaval of society and I believe that the Erasmus Trustfonds has an important role to play here. Our part is to support science. I cannot overemphasise how much we as a society need science. Research on treatment for the virus, the economic effect of the crisis, the impact of virus-related measures on our personal lives and reflecting on healthcare are now more crucial than ever."

‘Now more than ever, research is crucial’

Margot Bleeker has been director of the Erasmus Trustfonds since 1 April. She believes that the corona crisis highlights the importance of this fund for research and education.

Corona research budget Together with its donors, the Erasmus Trustfonds has set up a temporary corona research fund that focuses on research into the socio-economic repercussions of the corona pandemic. Budget guidelines are set at €20,000 per application. More information about the selection criteria can be found on www.trustfonds.nl. Applications may be submitted to secretariaat@trustfonds.nl

O

n 1 April, in the midst of the corona crisis, Margot Bleeker started her job as director of the Erasmus Trustfonds. There was scarcely anyone on the street when she cycled to the office on her first day of work. For Bleeker, this opportunity was quite the luxury. "I sat there all alone in a spacious office and really enjoyed it. At home, I had three

Yes, but in the press, you read that funds are now being cut back. "Funds that focus on door-to-door collections are obviously bringing in less money. But our donors are mostly university alumni who are in a phase of their lives where they want to give something back to their alma mater. In fact, they consider it important to support the university in this time of corona. When Rutger Engels phoned us to see if we could do something for students who are struggling, we raised the money in no time. Plus, our donors have helped make research possible into antibodies in Erasmus MC corona patients." You sound very inspired. Why is that? "I am privileged to work for such a solid fund. The Erasmus Trustfonds is backed by people who want and are able to make a difference. People who have not studied here but are committed to the city of Rotterdam are also donors. I have a tremendously committed board, with Michiel Muller as chair. The supervisory board is chaired by Frans van Houten. They are very active in the fund and very approachable as far as I'm concerned. That makes us a decisive organisation with an enormous network. These are all people who are very fond of Erasmus University." ↙


56 tekst/text MARKO DE HAAN fotografie/photography ESTHER DIJKSTRA

Sprookje op de campus: zwaan herenigd met grote liefde Langzaam maar zeker werd de campus in de afgelopen maanden leger, op enkele spelende kinderen en vaste bewoners na, zoals een zwanenkoppel. Maar door een onhandige vliegactie van één van hen, raakten zij noodgedwongen gescheiden. Na wat heikele uren in opsluiting op een plat dak, zijn ze herenigd. “Geen eindeloze hartje, hartje, kissie, kissie, maar gewoon: we zijn weer compleet.” De redactieassistent van EM, Esther Dijkstra, moest wat spulletjes halen op de redactie in het Tinbergengebouw, voordat het vanwege corona definitief zou sluiten. “Eenmaal daar stond er een zwaan pal voor het raam op het dak naast de redactie. In eerste instantie dacht ik: oh, wat leuk! Maar tegelijkertijd had ik in mijn achterhoofd een verhaal uit 2017 van EM over een zwaan die daar vast zat. Ik zag geen verwondingen, maar wel o-ver-al zwanenkak. Het beest zat er al een poosje, zoveel was duidelijk.” Dijkstra belde de beveiliging, die doorverwees naar de dierenambulance, die weer doorverwees naar de Zwanengroep Zuid-Holland. “Medewerkers daarvan kwamen gelijk deze kant op. Hun analyse: het beest had ruimte nodig om op te stijgen, want dat doen ze met een aanloopje. Maar die ruimte was er niet door de hoge muren om het dak.”

Niets hysterisch

Zwanenredder Edwin Vosselman (54) en zijn 14-jarige zoon ("vanwege corona zit hij toch al hele dagen thuis, kan die net zo goed mee") zagen de zwaan gelijk al met zijn kopje over het muurtje van het plateau kijken toen ze aan kwamen rijden. “Met een stok dreef ik hem in een hoek zodat hij niet als een dier in het nauw een rare sprong zou maken en zich zou verwonden. Daar ving ik hem.” Vosselman bestiert sinds 2018 de zwanengroep en redde al vijftig zwanen. “Allemaal vrijwillig. Spulletjes zocht ik zelf bij elkaar, een boot kreeg ik onlangs ter beschikking gesteld. Ik ben afgekeurd, maar wil toch mijn steentje bijdragen aan de maatschappij. In mijn geval door dieren bij te staan.” In de vijver naast het Erasmus Paviljoen zag Vosselman bij aankomst al een andere zwaan. “Dat zou maar zo de partner kunnen zijn, bedacht ik. Dus ik met de gevangen zwaan naar de waterkant. Wat bleek: ze spraken met elkaar in ‘zwanentaal’, gaven een soort van knik vanuit de nek, de zwanenbegroeting, en ze maakten vriendelijke geluiden. Daaruit maakten we op: die horen bij elkaar.” Over het algemeen zijn zwanen redelijk monogame dieren, zegt Vosselman, dus besloot hij de knobbelzwaan los te laten bij zijn vermoedelijke geliefde. En ja hoor, hij toonde geen enkele agressie. Integendeel: “Nadat de zwaan eerst wat dronk en grondelde (eten op z’n Zwaans, red.), deden ze een liefdesdans, draaiden om elkaar heen en maakten zelfs een hartje met hun halzen. Dat is toch mooi?” Dijkstra heeft ook nog naar het liefdespaar gekeken. “Minstens een kwartier, naar hoe ze om elkaar zwommen en groetten. Zo van: leuk dat je er weer bent. Niets hysterisch, geen eindeloze hartje, hartje, kissie, kissie, maar gewoon: we zijn weer compleet. Het was een sprookje op een lege campus. Daar kan ik voorlopig wel op teren.”

CAMPUS


57

CAMPUS

Fairy tale on campus: Swan reunites with its true love Slowly but surely, the campus became emptier over recent months, with the exception of a few children playing and some permanent residents, like a pair of swans. But due to an awkward flight manoeuvre by one of them, they unavoidably became separated. After several arduous hours stuck on a flat roof, they were eventually reunited. "None of that mushy stuff, just: ‘OK, we’re whole again.’" EM’s editorial assistant Esther Dijkstra had to drop by EM’s office in the Tinbergen Building that Tuesday to pick up some things before the building closed indefinitely because of the corona crisis. “When I got there, the swan was right in front of the window. At first, I thought, wow! But at the same time, I vaguely remembered an EM story about a swan that had got stuck in the exact same spot. I didn’t see any injuries, but there was swan poo all over the place. It was pretty clear that it had been stuck there for quite a while.” Dijkstra rang security, who referred her to the animal ambulance service, which in its turn referred her to the South Holland Swan Group. “They came straight away. Their appraisal was that it needed a bit of room to fly away, because swans need a run-up. But it didn’t have enough leeway to do that because of the high walls around the roof.”

Bolder swans

Swan rescuer Edwin Vosselman and his 14-year-old son (‘he’s been cooped up inside for days on end because of the coronavirus, so I might as well bring him along’) saw the swan peeking over the lower wall of the roof as soon as they neared the building. “I used a stick to back it into a corner, so that it wouldn’t make any of those weird jumps that animals in distress will sometimes make and end up hurting themselves. That’s where I caught it.” Vosselman has run the South Holland Swan Group since 2018 and has saved fifty swans so far. “Purely on a voluntary basis. I grab everything I need myself and was recently given a small boat to use. I’m no longer fit for work, but I do want to contribute to society in some way by helping animals in distress.” Once he arrived on campus, Vosselman had already spotted another swan in the pond next to the Erasmus Pavilion. “I thought that just might be its partner. So, I took the swan I caught to the water’s edge. And lo and behold, they talked to each other in what we call ‘swan language.’ They nodded by bending their necks, that’s how swans greet each other, and made friendly noises. So, we knew they belonged together.” Esther also spent time watching the lovers. “I watched how they swam around and greeted each other. It was like, ‘hey, there you are, nice to see you again.’ There was nothing hysterical about it, none of that mushy stuff. Just ‘OK we’re whole again.’ It was a fairy tale of sorts on a deserted campus. That should keep me going for a while.”


58 INTERVIEW tekst / text ARJAN PAANS fotografie/photography AYSHA GASANOVA

Brief but Kort powerful maar krachtig voorzitterschap presidency


59 INTERVIEW


60 INTERVIEW

Bij zijn aanstelling als interimvoorzitter van het College van Bestuur hoopte Hans Smits meer te kunnen doen dan op de winkel passen. De coronacrisis zorgde er wel voor dat hij geen moment rustig aan kon doen. Met daarbij pittige dossiers als MeToo en racisme werd het een kort maar krachtig voorzitterschap.

S Curriculum Vitae Hans Smits (1950) wordt na het vertrek van collegevoorzitter Kristel Baele in november 2019 aangesteld als interim. Daarvoor was hij al jaren betrokken bij de universiteit: tot 2018 was hij negen jaar lang lid van de Raad van Toezicht, waarvan vier jaar als voorzitter. Ook was hij acht jaar lid van de Raad van Toezicht van het Erasmus MC. Smits studeerde begin jaren zeventig af als civiel ingenieur bij de TU Delft. Daarna deed hij een studie Bedrijfskunde aan de Erasmus Universiteit. Hij begon zijn carrière bij Rijkswaterstaat, om vervolgens op te klimmen tot secretaris-generaal bij het Ministerie van Verkeer en Waterstaat. Daarna bekleedde hij topfuncties in het bedrijfsleven. Hij was president-directeur van Schiphol en het Havenbedrijf Rotterdam, voorzitter van de Raad van Bestuur van de Rabobank en lid van de Raad van Commissarissen van KLM. Tot zijn benoeming tot collegevoorzitter was hij CEO van het bouwbedrijf Janssen de Jong Groep. Daar keert hij nu terug als president-commissaris.

mits geeft toe: "Echt op de winkel passen was er natuurlijk niet bij.” Toch is het niet de coronacrisis die hem als eerste te binnen schiet bij het opsommen van de hoogte- en dieptepunten van het afgelopen half jaar. Misschien komt dat ook door het moment van het gesprek: begin juli, kort nadat de universiteit op het Rotterdamse gemeentehuis het programma ‘Onze toekomst verbinden’ voorstelde aan burgemeester Aboutaleb. Door samen te werken met het Rotterdamse basis- en middelbaar onderwijs moet bij scholen en leerlingen duidelijk worden dat studeren voor iedereen is. Op die manier wil de EUR de komende jaren een diversere studentenpopulatie trekken. Geen loze beloften wat Smits betreft. Hij kondigde aan dat tot 2024 de universiteit 3 miljoen euro aan het programma uitgeeft.

Aangifte Diversiteit en inclusie. De gelouterde manager, die de afgelopen decennia onder andere het Havenbedrijf Rotterdam en Schiphol leidde, voelt de tijdgeest aan. Vooral de heldere manier waarop Smits als interim-voorzitter communiceerde over kwesties als ongewenst gedrag en racisme maakten indruk in de periode voordat de coronacrisis losbarstte. Toen duidelijk werd dat er serieuze klachten waren ingediend wegens seksuele intimidatie tegen ESHPM-prodecaan Hans Severens, wond Smits geen doekjes om zijn afkeuring en ging hij in gesprek met de indieners van de klachten. Severens legde zijn functie neer en is in afwachting van de uitkomst van een extern onderzoek. In de kwestie rond de verspreiding van antisemitische en racistische uitingen in

een appgroep van het Erasmus University College greep Smits persoonlijk in. “Wij vinden het delen van aanstootgevend materiaal onacceptabel”, liet hij weten. Smits beloofde korte metten te maken met dergelijk gedrag. “Als bestuur vinden wij dat de universiteit een plek moet zijn waar iedereen veilig kan studeren of werken.” Hij ging in gesprek met de betrokken studenten, die per brief hun excuses aanboden. Anders dan bij de Hogeschool Rotterdam, die de kwestie door de coronacrisis liet rusten, deed de universiteit aangifte in de kwestie. U trad in deze kwesties stevig op. Dat werd door velen als verfrissend ervaren, maar door sommigen als te fors. Vindt u dat universiteiten over onderwerpen als racisme en MeToo steviger stelling mogen nemen? “Misschien niet steviger, maar wel duidelijker. De universiteiten kunnen nog duidelijker uitstralen waar ze voor staan. Voor wat betreft MeToo-kwesties denk ik dat de afhankelijkheidsrelatie tussen hoogleraren en promovendi, medewerkers en studenten zo groot is dat daar kwetsbaarheid blijft bestaan. De vraag is of interne waarborgen daarvoor wel afdoende zijn. Mensen zijn vaak bang om naar een interne ombudsman of vertrouwenspersoon te gaan. Omdat dit op alle universiteiten speelt, vraag ik me af of het niet beter is om hiervoor een externe onafhankelijke commissie in te stellen, waar mensen gemakkelijker naartoe durven gaan.” En toen was er opeens de coronacrisis. In hoeverre zal deze pandemie het werken op de universiteit voorgoed veranderen? “Er is een onderscheid tussen medewer-


61

kers en studenten. Om met de eerste groep te beginnen: ik denk dat mensen het over het algemeen prettig vinden om vaker vanuit huis te werken, maar dat ze het kantoor ook missen. Ik verwacht dat een mengvorm van een paar dagen thuis en een paar dagen kantoor de norm wordt. Daar zie ik een blijvende verandering. In elk geval het komende jaar wordt ook voor studenten een mengvorm. Dat betekent dus niet meer elke dag naar de campus en vasthouden aan online onderwijs. Ik verwacht dat de grote transitie naar digitaal onderwijs, die we de afgelopen maanden hebben gezien, blijvend is.” Dat de Nederlandse samenleving zo’n snelle transformatie heeft doorgemaakt vindt Smits een positief aspect van de coronacrisis. “Als iets moet, dan gebeurt het ook. De crisis heeft gezorgd voor een enorme solidariteit en verbroedering.” Welk moment in het afgelopen jaar zal u het meest bijblijven? “Op 13 maart werd ik 70 en dat was meteen de eerste dag van de lockdown. Ik had een week vakantie gepland in Zuid-Afrika, maar ben onmiddellijk teruggegaan naar Nederland. Mijn echtgenote is nog een week gebleven en kon gelukkig terugkomen voordat al het vliegverkeer werd stilgelegd. Het moment dat het nieuws binnenkwam, ben ik gaan nadenken over de impact. Natuurlijk zijn we vanuit het College van Bestuur meteen begonnen met het opzetten van een crisisorganisatie. Maar heel veel ging ook vanzelf: in het eerste weekend waren zeshonderd docenten al bezig met het voorbereiden van online lessen, zonder dat we dat centraal hadden bedacht.” Dus niet de bureaucratie waar u in januari tijdens ons eerste interview nog zo bang voor was? “Tot mijn genoegen was er van bureaucratie nauwelijks sprake. Alle relevante besluiten werden in hoog tempo gemaakt. Ik ben wel van mening dat op de universiteit een verdere verzakelijking moet plaatsvinden. De 80-20-regel, dus niet alles in detail uitdokteren, leidt tot grotere slagvaardigheid. Dat vereist wel leiderschap en zo nu en dan besluiten nemen op basis van intuïtie." “Ik ben heel blij dat ik in mijn relatief korte periode een aantal besluiten heb kunnen nemen. Die gingen bijvoorbeeld over het nadenken over onze positionering in de ↘

INTERVIEW

On his departure as interim chairman of the EUR Executive Board, Hans Smits reflects on a number of pressing issues. “You also have to dare to make decisions based on intuition from time to time.” A look back on nine exhilarating months.

S

mits concedes: "No, it wasn’t a case of looking after the store at all, of course.” Yet it is not the corona crisis that first comes to mind when summing up the highs and lows of the past six months. Perhaps this is also due to the timing of the interview. Namely, at the beginning of July, shortly after the university proposed the ‘Connecting Our Future’ outreach program to Mayor Aboutaleb at Rotterdam’s town hall. By joining forces and working with Rotterdam’s primary and secondary schools, it should become clear to schools and students that studying is for everyone in principle. The EUR wants to attract a more diverse student population this way over the coming years. No empty promises as far as Smits is concerned. He announced that the university will spend 3 million euros on the program up until 2024.

Charges filed Diversity and inclusion. The accomplished manager, who has led the Port Authority and Schiphol amongst others over the past decades, senses the spirit of the times. In the period prior to the outbreak of the corona crisis, it was particularly the clear manner in which Smits as interim chair spoke and acted on issues such as inappropriate behaviour and racism which made an impression. When it became clear that serious complaints concerning sexual harassment had been lodged against Hans Severens, the dean of Erasmus School of Health Policy and Management (ESHPM), Smits did not hesitate to voice his disapproval and held discussions with the complainants. Severens resigned his position and is

currently awaiting the outcome of an external investigation. Smits personally intervened in the matter of the spread of anti-Semitic and racist messages within an app group at Erasmus University College. “We find the sharing of offensive material unacceptable”, he said and promised to swiftly put an end to such behaviour. “As members of the executive board, we believe the university needs to be a place where everyone can study and work safely.” He met with the students involved, who subsequently expressed their apologies in a letter. In contrast to the Rotterdam University of Applied Sciences, which dropped the matter in the wake of the corona crisis, the university did file charges. You acted decisively in these matters, which was viewed by many as refreshing and by some as too harsh. Do you think that universities should take a firmer stance on subjects such as racism and MeToo? “Perhaps not firmer, but certainly clearer. Universities should be able to convey even more clearly what they stand for. As far as MeToo issues are concerned, I think that the level of dependency in the relationships between professors and PhD students, staff and students is so great that a certain vulnerability persists there. The question is whether the internal safeguards that are in place are sufficient. People are often afraid to go to an internal ombudsman or confidential counsellor. Given that this plays out at all universities, I wonder if it might be better to set up an external independent committee for this purpose, which ↘


62

‘#MeToo, moet daar geen externe commissie voor komen?’ ↘ Hans Smits

samenleving, maar ook over branding en het aanstellen van een public-affairs-officer. Hierover lag een rapport uit 2018, en we hebben de afgelopen maanden een knoop doorgehakt.” Een van uw belangrijkste opdrachten leek aanvankelijk het uitwerken van de

INTERVIEW

convergentieplannen met Delft en het Erasmus MC. Hebben die tijdens de coronacrisis vertraging opgelopen? “Ja en nee. Inhoudelijk zijn we doorgegaan, maar door de coronacrisis is het er niet van gekomen de principeovereenkomst uit te werken in een raamovereenkomst. Die moet er voor het eind van het jaar zijn.” In de laatste Universiteitsraad noemde u het College van Bestuur een winning team. Had u er niet gewoon een jaartje aan vast willen plakken? “Ja, dat ontken ik zeker niet. Als de Raad van Toezicht had gevraagd of ik wat langer wilde blijven, dan had ik dat graag gedaan. Juist om tijdens deze crisis dat winning team te blijven handhaven. Tijdens de eerste fase van de coronacrisis hebben we zaken op poten gezet en ik had graag willen zien hoe die in het nieuwe academisch jaar uitpakken. Aan de andere kant respecteer ik uiteraard het besluit om door te gaan met de sollicitatieprocedure

voor een nieuwe collegevoorzitter. Ik heb Ed Brinksma gisteren voor het eerst ontmoet. Het goede is dat hij in zijn vorige functie in Hamburg de coronacrisis ook heeft meegemaakt.” En nu dan met pensioen? “Nee, ik ga terug als president-commissaris naar het bouwbedrijf Janssen de Jong, waar ik voor mijn komst naar de universiteit directeur was. Het woord pensioen komt sowieso niet in mijn vocabulaire voor. Ik vind dat in Nederland wel erg snel wordt gezegd dat iemand oud is. Kijk naar de Verenigde Staten: daar ben je met eind 60, begin 70 niet oud, maar een ervaren manager. Ik vind in zijn algemeenheid dat in Nederland de ervaring van managers die zich hebben bewezen te weinig wordt benut.” Als het gaat om inclusiviteit betekent dat voor u dus ook meer respect voor de oudere werknemer. Lacht: “Zo zou je het kunnen zeggen, ja.” ↙


63 INTERVIEW

people would be more willing to dare approach.” And suddenly there was the corona crisis. To what extent will corona permanently change the way people work at the university? “There is a distinction between employees and students. Starting with the first group: I think people in general like working from home more often, but they also miss the office. I expect a mixture of a few days at home and a few days in the office to become the norm. I see a lasting change in that respect. In any case, the coming year will be a mixed format for students as well. That means no longer going to campus every day and keeping up with online education. I am expecting that the major transition to digital education, the likes of which we have seen in recent months, will be permanent.” That Dutch society has gone through such a rapid transformation is a very positive aspect of the corona crisis according to Smits. “If something has to be done, it will be done. The crisis has created an enormous solidarity and cohesion.” What moment has made the most lasting impression on you in the past year? “On the 13th of March, I turned 70 and that was the first day of lockdown. I had planned a week’s holiday in South Africa but immediately came back to the Netherlands. My wife stayed another week and fortunately was able to come back before all flights were shut down. The moment the news broke, I started thinking about the impact right away. Of course, the Executive Board immediately began setting up a crisis organisation. But a lot of things came about of their own accord. Over the first weekend, 600 teachers were already preparing online lessons, without us coming up with a centralised idea.” So, it wasn’t the bureaucracy that you were so afraid of back in January? “Much to my delight, there was hardly any bureaucracy. All the relevant subjects were decided very quickly. I do believe, however, that a more business-based approach should be taken at the university. The 80-20 rule, as in not working out everything in detail, leads to greater de-

‘#MeToo, I wonder if it might be better to set up an external independent committee for this purpose?’ ↘ Hans Smits

cisiveness. That does require leadership and occasionally making decisions based on intuition.” “I am very happy to have been able to make a number of decisions in the relatively short time that I had. These included thinking about our positioning in society, but also about branding and appointing a public affairs officer. A report was submitted on this in 2018, but we have finally managed to push this through over the past few months.” Initially, one of your most important assignments appeared to be to work out the convergence plans with TU Delft and Erasmus MC. Were these subject to delays because of the corona crisis? Yes and no. We continued to work on the content, but because of the corona crisis we were unable to work out the principle agreement for a framework agreement. It has to be in place before the end of the year.” In the last session of the University Council, you called the Executive Board a winning team. Would you have actually wanted to give it another year? “Yes, I definitely don’t deny that. If the Board had asked me to stay a little longer, I would have been more than happy to do so. Precisely in order to keep the winning team on board throughout this crisis. During the first phase of the corona crisis we set up a number of things and I would have liked to have seen how they would turn out in the upcoming academic year. On the other hand, of course, I also respect the decision to continue with the application procedure for a new executive board president. I met Ed Brinksma for the first time yesterday. The upside is that he also went through the corona crisis in his previous position in Hamburg.” And is retirement on the cards next then? “No, I’m returning as chief-commissioner

Curriculum Vitae After the departure of Kristel Baele in November 2019, Hans Smits (1950) was appointed as interim chair of the Executive Board of Erasmus University. Before that he had already been involved in the university: until 2018 he was a member of the Supervisory Board for nine years, four of which as chair. He was also a member of the Supervisory Board for eight years at Erasmus MC. Smits graduated in the early seventies as a civil engineer at TU Delft. After that he did a study in Business Administration at Erasmus University. He started his career at Rijkswaterstaat, before moving up to the position of secretary-general at the Ministry of Transport, Public Works and Water Management. Later, he held several top positions in businesses. He was president of Schiphol Airport and the Port Authority of Rotterdam, chair of the Executive Board of Rabobank and member of the Supervisory Board from KLM. Until his appointment as chair of Erasmus University, he was CEO of construction company Janssen de Jong Group. He will now return there as chair of the Supervisory Board.

to the Janssen de Jong construction company, where I was the managing director before my arrival at the university. The word ‘pension’ doesn’t feature in my vocabulary anyway. I think that in the Netherlands, it’s often said too quickly that someone is old. Look at the United States: when you’re in your late 60s, early 70s there, you’re not old, instead you’re seen as an experienced manager. Generally speaking, I think that for managers who have proven themselves, their experience is not taken advantage of enough in the Netherlands.” Where inclusivity is concerned, for you, this also implies more respect for the older employee. He laughs: “You could say it like that, yes.” ↙


64 CORONATYPE tekst / text SIEME DE WOLF illustratie/illustration RACHEL SENDER

Wat zijn cognitieve evaluatie en emotionele reactie? Cognitieve evaluatie is het vermogen om informatie uit de juiste bronnen op een rationele manier te verwerken. Daardoor krijg je een duidelijk en specifiek beeld van een situatie, zodat je de nodige voorzorgsmaatregelen kunt nemen. Zie het als het verschil tussen kwaliteitskranten lezen of alles geloven wat er op Facebook wordt gedeeld. Je emotionele reactie geeft aan hoe gevoelig je bent voor prikkels uit je omgeving. Voel je je sinds de lockdown alsof je haar in de fik staat? Of denk je: het coronavirus is niet het einde van de wereld? Onze emotionele reactie komt voort uit onze genen en wordt bepaald door evolutionaire psychologische mechanismen: onze menselijke angst voor onzekerheid en ons beperkt cognitief vermogen om onzichtbare risico’s en ongrijpbare getallen te bevatten.

What do cognitive evaluation and emotional response mean? Cognitive evaluation is the ability to rationally process information from the right sources. This gives you a clear and distinct view of a situation so that you can take necessary precautions. It’s the difference between reading quality newspapers or believing everything that is shared on Facebook. Your emotional response shows your sensitivity to stimuli from your environment: do you feel like your head is about to explode since the lockdown? Or do you think: It’s not the end of the world. Our emotional reactions are rooted in our genes and determined by evolutionary psychological mechanisms: people’s fear of uncertainty versus their limited cognitive ability to make sense of intangible risks and figures.

Paniek Panic of blind or optimisme? blind optimism? Wat je reactie op de coronacrisis over jou zegt

What your response to the corona crisis says about you English page 66


65 CORONATYPE

English page 66

Hoe reageer je op een ongekende wereldwijde epidemie? Psycholoog Zhiqi Xu, promovenda bij de ESSB en deskundige op het gebied van risicovol gedrag, legt uit dat er in deze crisis vier typen mensen te onderscheiden zijn. Welk type ben jij?

Via 'emotionele reactie' en 'cognitieve evaluatie' (zie kader) kun je mensen in vier groepen onderverdelen door hoe zij reageren op een crisis: blind optimistische mensen, mensen die in paniek raken, mensen die rationeel alert blijven en mensen die rationeel kalm blijven. Dat stelt Zhiqi Xu, psycholoog en promovenda bij de Erasmus School of Social and Behavioural Sciences (ESSB). In dit artikel beschrijft zij deze vier typen mensen, zodat je jezelf beter kunt herkennen - en beter met de invloed van de crisis kunt omgaan.

Het rationeel alerte type: hamstert de juiste spullen, in plaats van toiletpapier Deze mensen verkeren in een staat van paraatheid. Hoewel ze zich zorgen maken, zorgen ze er ook voor dat ze hun humeur op pijl houden. Zo hebben ze het gevoel nog controle te hebben over de situatie. Xu zegt: “Ze hamsteren misschien, maar doen dat wel bewust. In plaats van toiletpapier hamsteren ze de juiste spullen.” Omdat ze kennis van het virus hebben, kopen rationeel alerte mensen eerder handgel en zeep en bestellen ze online mondkapjes. “Ik zag ook mensen duikuitrusting of andere vreemde kledingstukken in de supermarkt kopen. Dat zijn juist de irrationele mensen.”

Het paniekerige type: dikt de situatie aan en voelt zich angstig De doemdenkers. Hun reactie is heel sterk, maar hun vermogen om rustig over de situatie na te denken juist niet. Ze raken dus in paniek. Volgens Xu reageren ze bijvoorbeeld door te hamsteren en al heel vroeg afstand van anderen te houden. Mo-

gelijk mondt hun reactie zelfs uit in een sociale fobie, wat inhoudt dat ze helemaal niemand meer willen zien. “Paniekerige types dikken de situatie aan en voelen zich vrijwel de hele tijd angstig. In extreme gevallen kunnen ze agressief gedrag gaan vertonen”, zegt Xu. Wanneer je met zulke types samenwoont en een gesprek met hen aangaat, valt het je misschien op dat zij snel ruzie maken met anderen over de coronacrisis. Ze overladen je met slecht nieuws of krijgen een zenuwinzinking.

Het blind optimistische type: denkt nog steeds dat het ‘maar een griepje’ is Misschien wel de meest Nederlandse en daarmee de meest voorkomende reactie op de corona-uitbraak in Nederland is die van blind optimisme. Xu: “Veel mensen dachten lange tijd dat het gewoon een griepje was. Ook denken ze dat ze niet in levensgevaar verkeren omdat ze jong en fit zijn, of ze denken dat ze het virus helemaal niet zullen krijgen. Dat is niet handig voor het naleven van de maatregelen. En als autoriteiten blind optimistisch of kalm blijven, loopt dat uit op een ramp, omdat ze dan de kans mislopen om op tijd maatregelen te nemen om het virus te stoppen.” In deze categorie vallen ook de mensen die niet weten wat er aan de hand is of hun informatie uit de verkeerde bronnen halen. Ze gaan al snel weer naar feestjes en bijeenkomsten zonder zich zorgen te maken of weten niet wat er gaande is. Zo kunnen zij een gevaar vormen voor zichzelf en voor anderen."

Het rationeel kalme type: neemt beperkte, maar noodzakelijke risico’s Waarom zou je je zorgen maken over een situatie die je niet kunt veranderen? Het rationeel kalme type heeft inzicht in de medische en sociale gevolgen van de crisis, maar houdt het hoofd koel. “Ze lijden minder omdat ze controle hebben over hun emoties. Ze gaan ook vaker naar buiten en nemen iets meer risico”, aldus Xu. Rationeel kalme mensen vinden dat het onmogelijk is om de hele dag binnen te blijven. Als je niet even kunt hardlopen of wandelen, dan word je gek. De risico’s die deze mensen nemen zijn beperkt en zijn op een bepaalde manier ook noodzakelijk.

Blijven ademen Xu heeft ook advies voor mensen die in

paniek zijn geraakt of daarmee samenwonen. “Een van de belangrijkste oorzaken van paniek is het gevoel dat je de controle kwijtraakt. Mensen die in paniek raken, gaan van het ergste uit en kunnen de ernst van de situatie overschatten.” Daarom is het beste dat je kunt doen: diegene (of jezelf) helpen om weer grip op het leven te krijgen. Zelfs kleine dingen kunnen al bijdragen. Doe bijvoorbeeld samen kleine klusjes in en om het huis of kook voor je huisgenoot of jezelf. “Daardoor ontstaat er direct positieve feedback, waardoor mensen het gevoel krijgen toch nog controle te hebben over bepaalde dingen”, vertelt Xu. “Ook lichaamsbeweging – yoga bijvoorbeeld – kan helpen. Daarmee verhoog je direct je endorfinepeil waardoor je je blij en meer ontspannen voelt.” “Op dit cruciale punt moet iedereen zich inzetten om het virus te stoppen”, besluit Xu. Wanneer de mensen om je heen zich beginnen te vervelen en bijvoorbeeld toch anderen gaan opzoeken en geen afstand houden, is het volgens haar belangrijk om ze daarop aan te spreken: “Wees dapper en laat weten dat je het er niet mee eens bent. Maak de gevolgen van zulk gedrag duidelijk: het virus zal sneller om zich heen grijpen, er komen meer mensen op de IC terecht en het zorgsysteem zal overbelast raken. Bovendien doe je alle moeite die andere mensen doen teniet. Sociale druk is een effectieve manier om het gedrag van anderen te veranderen. Wees dapper en spreek je namens de hele maatschappij uit.” ↙


66 CORONATYPE

How to respond to an unprecedented global epidemic? Psychologist Zhiqi Xu, PhD candidate at ESSB and expert in risk behaviour, explains that in this crisis, we can differentiate between four types of people.

Via “emotional reaction” and “cognitive evaluation” (see table) you can divide people into four groups based on how they react to a crisis: blindly optimistic people, people who panic, people who remain rationally alert and people who remain rationally calm. That is according to Zhiqi Xu, psychologist and PhD student at the Erasmus School of Social and Behavioural Sciences (ESSB). In this article she describes these four types of people, so that you can more readily recognise yourself and cope more effectively with the impact of the crisis.

The rational alert type: stockpiling the right stuff, instead of toilet paper These people are in a state of alertness. While they do have concerns, they also manage to keep their spirits up. That is how they gain a sense of control over the situation. Xu: “They might be stockpiling groceries, but in a rational way. They hoard the right things, instead of toilet paper.” As they know something about the virus, the rational alert type might buy more hand sanitisers, soap and maybe order surgical masks online. “I’ve also seen people buying scuba diving equipment or other weird clothing in shops. Those are essentially the irrational types,” Xu says.

The panic-stricken type: exaggerates the situation and feels anxious most of the time The doomsday thinker. They have a very strong reaction, but their ability to think calmly about the situation is poor. They therefore end up panicking. According to Xu, their responses could include hoarding and social distancing very early on which might even morph into social phobia, which means they really do not want to see anyone anymore. “The panic-stricken type exaggerates the situation and feels anxious most of the time. In extreme cases, they may start showing aggressive behaviour,” says Xu. When you live with this type and talk to them, you might notice that they easily get into arguments with others about the corona crisis. They might bombard you with disastrous news or have a nervous breakdown.

The blindly positive type: still thinks ‘it’s just a flu’ This is perhaps the most Dutch and hence the most common response to the corona outbreak in the Netherlands. Xu: “Many people thought for a long time that it was just a flu. They also think that it is not deadly disease for them because they’re young and fit or they think they won’t catch the virus at all. That’s not helpful when it comes to following measures.” She continues: “If authorities stay blindly positive or calm, it will be a disaster because they will miss the opportunity to implement measures in time to stop the virus.” This type also includes people who do not know what is going on or who get their information from the wrong sources. They still go out to parties and social

gatherings without worrying or knowing what is happening. Consequently, they could pose a threat to their own and others’ health.

The rational calm type: takes limited yet sometimes necessary risks Why should you worry when you cannot change a situation? The rational calm type has insight into the medical and social consequences of the crisis but manages to keep their head cool. Xu: “They suffer less because they have their emotions under control. They also go out more and take a few more risks.” Rational calm types find it impossible to stay indoors all day. If you cannot just go for a run or take a walk, you might go mad. The risks these people take are limited and, in a way, also necessary.

Keep breathing Xu also has advice for people who are panicking or living with someone who is prone to panicking. “One of the main causes of panic is the sense of losing control over the situation. People who panic and think the worst may overly exaggerate the severity of the situation.” That is why the best thing is to help that person (or yourself) regain control of their lives. The smallest things can help. For example: Do some chores in and around the house or cook for your roommate or yourself. “This provokes direct positive feedback, which makes people feel like they have control over certain things,” Xu explains. “But physical exercise, like yoga, can help too. This immediately raises endorphin levels, making you feel happy and more relaxed.” “At this crucial point, everyone has to do what they can to stop the virus,” Xu says decisively. When people around you start to get bored with self-quarantining and, for example, visit people or ignore social distancing measures, Xu believes speaking up is important: “Be brave and let them know you disagree. Tell them the consequences of such behaviour: The virus will spread faster, more people will end up in intensive care units, and the healthcare system will become overburdened. Moreover, you cancel out all other people’s efforts. Creating social pressure is an effective way to change people’s behaviour. So be brave and speak up for the whole of society.” ↙


COLOFON/ COLOPHON Erasmus Magazine (EM) is het onafhankelijke magazine van de Erasmus Universiteit Rotterdam / Erasmus Magazine (EM) is the independent magazine of the Erasmus University Rotterdam Uitgave/Edition Coronaspecial – september 2020 Erasmus Universiteit Rotterdam/ Erasmus University Rotterdam Oplage/Circulation: 4.000 Bezoekadres EM/Visiting address EM Erasmus Magazine Tinbergen Building, room HB-108 Burgemeester Oudlaan 50 3062 PA Rotterdam Postadres/Postal address Erasmus Magazine Postbus 1738 3000 DR Rotterdam 010-4081115

E-mail/Email erasmusmagazine@em.eur.nl

Vormgeving/Design and lay out Unit20

Website www.erasmusmagazine.nl

Druk/Print De Bondt, Barendrecht

Redactie/Editors Esther Dijkstra, beeldredacteur/image editor Tim Ficheroux, senior redacteur/senior editor Marko de Haan, redacteur/editor Tessa Hofland, redacteur/editor Inge Janse, eindredacteur/executive editor Arjan Paans, hoofdredacteur/editor-in-chief a.i. Elmer Smaling, senior redacteur/senior editor Feba Sukmana, redacteur/editor

Redactieraad/Editorial Board Roland Bal (voorzitter/chair), Merijn Sprakel, Marlies Meilof, Carolien Hennekam, Guido van Eijk, Marc Duijsings, Irma Bluijs, Ayanda Ntuli, Sadaf Soloukey

Medewerkers/Contributors Fotografie/Photography: Milena Chopova, Aysha Gasanova, Ronald van den Heerik, Amber Leijen, Levien Willemse en Sieme de Wolf Illustraties/Illustrations: IkRotterdam, Elzeline Kooy, Bas van der Schot, Rachel Sender en Unit20 Teksten/Texts: Dino Gačević, Sieme de Wolf, Tara Lewis, Geert Maarse, Linde van Noord en Mirjam de Winter Vertalingen/Translations: Brenda Arnold and Helen Crowe, Business Translation Services Rotterdam

Deze editie werd mede mogelijk gemaakt door een bijdrage van de Stichting Erasmus Trustfonds. Cover Unit20 © Erasmus Magazine Auteursrechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag zonder schriftelijke toestemming van de hoofdredacteur overgenomen worden. © Erasmus Magazine All rights reserved. No part of this publication may be used or reproduced without written consent from the editor-in-chief.

Come and meet us online

www.erasmusmagazine.nl



Millions discover their favorite reads on issuu every month.

Give your content the digital home it deserves. Get it to any device in seconds.