__MAIN_TEXT__

Page 6

6 juni 2013 | 06

DE KWESTIE

‘Geen enkel merk kleding is helemaal OK’ Nadat in april een kledingfabriek in Bangladesh instortte en meer dan elfhonderd textielarbeiders omkwamen, is de discussie over de internationale kledingindustrie weer opgelaaid. Moeten we geen goedkope kleren uit lagelonenlanden meer kopen? EM vroeg advies aan expert duurzame handel Rob van Tulder. tekst Thessa Lageman

Moeten we geen goedkope kleren meer kopen? “Goedkoop betekent niet per se dat de kleren in een sweatshop zijn gemaakt waar de arbeidsomstandigheden slecht zijn. Al moet er bij een prijs waarvan je weet ‘dit is te mooi om waar te zijn’ wel een belletje gaan rinkelen. De prijs kan echter ook laag zijn omdat men van de voorraad af wil. Dure kleding betekent daarentegen ook niet altijd dat deze duurzaam gemaakt is. Zo kunnen kleren van het merk Lacoste in dezelfde sweatshop gemaakt zijn als die van Zeeman; alleen zijn we bereid meer te betalen voor het merkje. Het is dus verre van zwart-wit.”

Rob van Tulder is hoogleraar International Business-Society Management aan de Rotterdam School of Management (RSM). Hij is onder meer gespecialiseerd in hoe grote bedrijven en handelsketens duurzamer kunnen worden, op sociaal, ecologisch en economisch gebied. Hij is oprichter en directeur van SCOPE, centre for international business and sustainable development, het Partnerships Resource Centre en adviseert internationale organisaties, ministeries en bedrijven. Zijn laatste boeken zijn ‘Duurzaam ondernemen waarmaken’ en ‘Doing Business in Africa’.

Kunnen we kleding uit Bangladesh voorlopig beter mijden? “De kans dat de werkomstandigheden slecht zijn in Bangladesh, is groot. Het land is extreem afhankelijk van de kledingindustrie, en de bedrijven daar concurreren op loon. In de kledingbranche vind je echter sweatshops in veel meer landen. Zelfs in Italië heb je sweatshops waar Chinese gastarbeiders onder slechte omstandigheden luxe kleding maken. De fabriek in Bangladesh die ingestort is, is dus het topje van de ijsberg. Maar ook binnen een land zijn er verschillen in arbeidsomstandigheden. Zo betaalt Nike zijn arbeiders in Indonesië erg lage lonen – de regering heeft zelfs speciaal het minimumloon verlaagd om Nike binnen te halen, terwijl verderop in de straat goedkopere Bata-schoenen worden gemaakt tegen een redelijk loon. Dat kan omdat Bata geen dure reclamecampagnes heeft, zoals Nike met Tiger Woods.” Zijn er dan überhaupt merken die we links moeten laten liggen? “Dat is niet zo gemakkelijk te zeggen. Veel grote kledingproducenten zijn wel begonnen de arbeidsomstandigheden te verbeteren, maar bij geen enkele is alles in orde. Opvallend genoeg vinden er vooral in het middensegment de meest interessante initiatieven plaats, zoals bij H&M en C&A. Er bestaan

daarnaast allerlei codes, zoals Fair Wear en Social Accountability 8000 om een menswaardig bestaan voor textielarbeiders te garanderen. De meeste grote kledingbedrijven hebben echter duizenden toeleveranciers en vinden het te duur om dat allemaal te controleren.” Koopt u zelf alleen eerlijk geproduceerde kleren? “Ja, dat probeer ik wel altijd. Ik kijk wat er op de labels staat of vraag het de verkoopster. Als die het niet weet, koop ik het in principe niet. Ik heb ook wel eens sokken bij Zeeman gekocht, die waren machinaal gemaakt. Dat maakt een lage prijs ook mogelijk. Maar het is niet gemakkelijk en er is veel verkeerde informatie” Wie is uiteindelijk verantwoordelijk voor de instandhouding van de slechte arbeidsomstandigheden: de consument die graag goedkope kleren wil, de textielmultinational die zoveel mogelijk winst wil maken, of de autoriteiten in de lagelonenlanden die niets doen om de situatie te verbeteren? “We zijn allemaal verantwoordelijk, maar de dominante bedrijven in handelsketens die elk jaar weer bot onderhandelen om de laagste prijzen te krijgen, in de eerste plaats. Als consument moet je ervan uit kunnen gaan dat een producent zijn verantwoordelijkheid neemt. Bangladesh bijvoorbeeld, kent weliswaar arbeidswetten en is tegen kinderarbeid, maar handhaaft deze regels niet.”

Profile for Erasmus Magazine

EM #18: Foute kleding  

EM #18: Foute kleding  

Advertisement