Page 1

Erasmus Magazine

Erasmus Magazine www.erasmusmagazine.nl

12 12

NR29 januari | 2009

30 augustus 2005

Opinie- en informatieblad van de Erasmus Universiteit Rotterdam

> Buitenlanders boos op Stadswonen > Schurken voor Strafhof

In Ne ter w na s i ti ns on id al e

LICHAAM VOOR DE WETENSCHAP


EuroCollege Hogeschool (ECHS) particuliere school in centrum van Rotterdam, zoekt

stevig talent

voor verschillende functies : steunlessen secretarieel en studiebegeleiding receptie-werk projectbegeleiding

zoekt

De CHPR zoekt op korte termijn

Parttime programmeurs (.NET)

twee studenten

Goede verdiensten Bel of e-mail: 010-213 45 81 mineke@mvsd.nl

voor het verrichten van administratieve werkzaamheden op onze Debiteuren Administratie, voor minimaal 12 uur per week. De verdiensten zijn €9,40 bruto per uur en de werktijden kunnen flexibel worden ingevuld. Voor meer informatie over de werkzaamheden kan je een mail sturen naar Alies Langejans, A.Langejans @chprijnmond.nl. Sollicitaties richten aan de afdeling P&O, t.a.v. Nathalie Noach op e-mail adres N.Noach@chprijnmond.nl.

Collega’s met horeca ervaring Steeds meer mensen kiezen voor een feest of bijeenkomst op een partyschip. Voor onze historische salonboten Animathor, Navigathor en Senathor zijn wij op zoek naar matrozen met horeca-ervaring en gevoel voor gastvrijheid voor het bezorgen van een onvergetelijke belevenis voor onze gasten. Heb je matrozenpapieren en/of affiniteit met de horeca, ben je per direct beschikbaar en hou je van onregelmatige werktijden? Stuur dan je cv naar info@thorevenementen.nl of bel 010 – 412 64 82! www.thorevenementen.nl

Reageren kan tot 2 weken na het verschijnen van deze advertentie.

Deelgemeente zoekt notulist(en) notulist(en) voor commissievergaderingen op de 2e dinsdag en/of 2e woensdag van de maand (20-23 uur). De vergoeding bedraagt € 10,50 per uur, voor het verslag wordt 2,5x de duur van de vergadering vergoed.

Bijvoorkeur ouderejaars studenten met pit en ambitie. Wij hechten veel belang aan inhoud, representatie en betrouwbaarheid. ECHS biedt versnelde en begeleide MBO & HBO opleidingen aan. Zie www.eurocollege.nl voor impressies Informatie : e.vandewalle@dimu.nl Sollicitaties : solliciteren@dimu.nl t.a.v. drs. Mw J. van Gelder.

Voor leuk werk, De Pelgrim, restaurant/Bierbrouwerij.

Voor meer informatie:

Fatma Kusadasi-Sarikaya 010-4250602 griffie@delfshaven.rotterdam.nl

Je c.v. naar

pelgrim@pelgrimbier.nl

NotuBiz bv

is een innovatief bedrijf dichtbij Woudestein. Wij zoeken studenten om politieke vergaderingen af te luisteren en te indexeren. Jij bent gestructureerd en breed geïnteresseerd.

Je wilt minimaal een (zelf te bepalen) dag in de week werken.

Wij bieden je een flexibele baan met een uurloon tussen € 6,37 en € 9,96.

Geïnteresseerd? Mail snel je cv naar t.vandenbrink@notubiz.nl

VERKEERSSCHOOL AVANTI Hoog slagingspercentage bij het eerste examen (55 - 60%). Diverse rijopleidingen. Examendatum direct bekend. Stadhoudersweg 6e. Telefoon (010) 4673820 / 4679448, e-mail: info@avantirijschool.nl, www.avantirijschool.nl

adverteren op deze pagina? 010-4081115 of mail naar erasmusmagazine@em.eur.nl info: erasmusmagazine.nl


pagina

EM 12

rubriek

04

29 januari 2009

inhoud

reactie

redactie@em.eur.nl

Commentaar

Het is niet eerlijk Fijn. Was net een beetje de tendens gaande dat topbestuurders een beetje begonnen te matigen waar het bonussen betreft ( ja,ja, alles blijft natuurlijk relatief), is er weer een EUR-econoom die heel hard gaat oreren – academische taal voor orakelen – dat er niks mis is met optie-, aandeel- en vertrekregelingen. En dat de overheid zich daar vooral niet mee moet bemoeien. Nee, die mag alleen miljarden pompen in de door topbestuurders achtergelaten puinhopen, maar mondje dicht over de miljoenen die her en der de heren bestuurders – en een enkele vrouw – meepakken. Ik heb het vast al eens eerder beweerd, maar voor de zekerheid doe ik het nog maar een keer: wat een flutwetenschap is economie eigenlijk. Ondanks tig Nobelprijzen zit de hele wereld weer in een economische crisis, weet geen enkele econoom wat de oplossing is, ook al doen ze heel graag voorkomen van wel. Vervolgens krijgen we zo’n verhaal voorgeschoteld. Op de Erasmus Universiteit nog wel; ik ben diep bedroefd. Er zijn nu zelfs topbestuurders die schoorvoetend erkennen dat het hele systeem van bonussen – i.e. opties en aandelen verzilveren als het goed gaat, een extra vertrekpremie cashen als het slecht gaat, en als je Rijkman (what’s in a name) G. heet allebei – debet zijn aan het huidige debacle. Komt een econoom vertellen dat dit soort bonussen okay zijn. Mijn god. Die arme bestuurders, zo betoogt deze EUR-hoogleraar, nemen namelijk risico’s met een bedrijf, terwijl het gros van hun eigen vermogen (die aandelen en opties dus) in dat bedrijf zit. En als er dan iets misgaat, heeft dat behalve waardevermindering van dat vermogen, toch ook maar mooi een serieuze smet op de reputatie van zo’n bestuurder tot gevolg. Derhalve is, om de eufemistische econoom te citeren,‘een vertrekpremie niets anders dan een verzekering tegen risicovolle beslissingen die verkeerd zijn uitgepakt.’ Ja, zo ken ik er nog wel een paar. Vanzelfsprekend rammelt er de facto niks aan dat betoog, althans binnen de economische kaders, die doorgaans niet verder reiken dan belangen van aandeelhouders. En dat is ook meteen de makke van die hele ‘wetenschap’: de rest doet er niet zo toe. Wat er met gewone werknemers gebeurt, of dat een hele natie depressief dan wel eveneens graaigek wordt; who cares. Zo lang de bonussen van bestuurders maar niet conflicteren met de belangen van aandeelhouders (die doorgaans gezegend zijn met eenzelfde graai-gen als de topman). Het feit dat de verdiensten van topmannen van de vijftien grootste bedrijven in Nederland inmiddels 71 maal groter zijn dan die van Jan en Mohammed Modaal, doet de econoom af met de uiterst wetenschappelijke uitspraak: ‘Salarissen zijn nooit eerlijk.’ Maar ja wat kun je verwachten op een campus annex ziekenhuis, waar volgens een rapport van Binnenlandse Zaken zo’n tachtig personen in 2007 meer verdienden dan het gemiddelde belastbare jaarloon van een minister. Dat zal vast niet zijn omdat een leerstoel, ziekenhuis, praktijk, faculteit of universiteit moeilijker te besturen is dan een heel land. Maar waarschijnlijk omdat ‘salarissen nooit eerlijk zijn’. Of zoiets. Gert van der Ende, eindredacteur EM vanderende@em.eur.nl

De Kwestie

08 | Internationaal strafhof is laatste hoop

Deze week begint het Internationaal Strafhof in Den Haag het proces tegen de Congolese rebellenleider Thomas Lubanga. Hij is de eerste verdachte die ter zitting verschijnt sinds de oprichting van het hof op 1 juli 2002. Hoogste tijd om assistant professor Public International Law Fabián Raimondo de vraag voor te leggen wat de macht is van het hof.

Achtergrond

16 | ‘The Stadswonen rip-off’

Er moet gerechtigheid komen, vinden student Barnabé Lacroix en zijn studievrienden. Woningcorporatie Stadswonen, groothandelaar in kamers voor de internationale EUR-student en partner van de Erasmus Universiteit, houdt er een schandalige bedrijfsvoering op na, zeggen zij. ‘Stadswonen zet ons af.’

19 | Beter meten, beter weten

Promoverend econometrist Rene Segers (28) onderzocht hoe we in de toekomst veel beter een economische recessie of expansie (opleving) kunnen voorspellen. Verrassende resultaten die trouwens interessant zijn voor allerlei wetenschapsgebieden die zich bedienen van respondenten en panelonderzoek.

20 | Lichaam voor de wetenschap

Honderden Nederlanders willen hun lichaam na hun dood schenken aan de wetenschap. Het aanbod is zo groot dat alle ziekenhuizen die met humaan materiaal werken een stop hebben gezet op aanmeldingen. Zo ook Erasmus MC, sinds ruim een jaar geleden. Maar waar dienen de lichamen voor? En hoe wordt ermee omgegaan?

23 | ‘Historici moeten beelden leveren’

Volgens Eur-promovenda Susan Hogervorst heeft de totstandkoming van het Nationaal Historisch Museum weinig met geschiedwetenschap van doen. De museumdirecteuren bepalen uiteindelijk zelf wat erin het museum komt. Toch mengen twintig jonge historici zich in het debat om hun invloed uit te oefenen.

En verder...

06 | Uitvergroot 10 | Campus 14 | Ongehoord 24 | In&Uit 26 | Vooraf 28 | Service 36 | Achterpagina

International

34 | Pride and Prejudice: Belgium versus China

West meats East. During the Christmas holidays Filip was both an interpreter and a tour guide for a Belgian orchestra consisting of 80 musicians, which visited five Chinese cities in two weeks. He experienced first-hand the prejudices and cultural differences between the Belgians and the Chinese.


pagina

05

08 | Internationaal strafhof is laatste hoop

16 | ‘The Stadswonen rip-off’

20 | Werken met

humaan materiaal

Colofon

Erasmus Magazine/EM onafhankelijk opinie- en informatieblad van de Erasmus Universiteit Rotterdam Uitgave Erasmus Universiteit Rotterdam Redactie-adres Bestuursgebouw Woudestein, kamers ET 21-27, Burgemeester Oudlaan 50, 3062 PA Rotterdam, tel: 010-4081115, fax: 010-4089192, e-mail: erasmusmagazine@em.eur.nl Postadres Erasmus Magazine, Postbus 1738, 3000 DR Rotterdam EM. Online www.erasmusmagazine.nl Erasmus Magazine verschijnt eveneens op deze website Secretariaat/abonnementen José Luijpen, tel: 010-4081115, e-mail: erasmusmagazine@ em.eur.nl. Een abonnement kost € 25,- per jaar.

Redactie Wieneke Gunneweg (hoofdredacteur), Gert van der Ende (eindredacteur), Daan Rutten (wetenschapsredacteur), Lindemarie Sneep (webredacteur), Marjolein Marchal, Jeroen Lesluis (stagiair) Aan dit nummer werkten mee Geert Maarse (In&Uit); Korneel Luth, Mark van der Maas, Zvezde Klingenberg, Alexander Broekman, Giovanna Sanches, Natalia Chapliuk, Christian Mathis (International Pages en EM on line); Ewout Hoorn, Vytautas Serys, Maurit Kroon, Gail Whiteman (columns); Ronald van den Heerik, Levien Willemse Michel de Groot (fotografie); Bas van der Schot (cartoon); Ype Driessen (3Hoog) HOP EM is aangesloten bij het Hoger Onderwijs Persbureau Advertentie-exploitatie Hennie Boes, tel: 010-4081827, fax: 010-4089192, e-mail: advertenties@em.eur.nl

Vormgeving Unit20: Yoe San Liem en Maud van Velthoven Redactieraad Prof. dr. Marlite Halbertsma (voorzitter), drs. Liesbeth Noordergraaf-Eelens, drs. Martijn Kleppe, Sophie Konings, Hidde Brugmans, Wajid Hassan, Pieter Kuijt (adviseur) Druk Hollandia Printing, Heerhugowaard Cover Levien Willemse (de foto is bewerkt om herkenning van het lichaam te voorkomen) Volgende editie EM 13 verschijnt op 12 februari, deadline is 2 februari Advertentie-overzicht de Volkskrant, Avans hogeschool Radboudstichting, Allen & Overy, EM lokaal


pagina

EM 12

rubriek

06

29 januari 2009

uitvergroot

reactie

redactie@em.eur.nl


pagina

07

Fröbelen op zijn Chinees Na even worstelen lukt het dan toch alle zeventien studenten om het kalligrafiepenseel op de juiste manier beet te houden. “Ga rechtop zitten en houd de kwast verticaal vast”, instrueert de kalligrafe MeiAoi Chow. Drie vingers aan de ene kant, twee aan de andere. Dan de haren flink door de zwarte inkt rollen, mooi afstrijken aan de rand van het kleine bakje en met de kwast richting papier. In het kader van ‘China in Focus’ vond deze workshop kalligrafie woensdagmiddag 21 januari plaats. De Chinese studentenvereniging CSAEUR organiseerde drie dagen lang lezingen, workshops en opvoeringen op Woudestein om studenten kennis te laten maken met de Chinese cultuur en de integratie van Chinezen te bevorderen. Hoewel deze workshop begon met eenvoudige strepen en puntjes zetten, waren de meeste deelnemers al na een uur in staat hele karakters te schrijven. De helft van hen had al enige ervaring, zo bleek al snel. MM (foto: Ronald van der Heerik)


pagina

EM 12

rubriek

08

29 januari 2009

de kwestie

reactie

redactie@em.eur.nl

>> De kwestie

InternatIonaal straf Deze week begint het Internationaal Strafhof in Den Haag het proces tegen de Congolese rebellenleider Thomas Lubanga. Hij is de eerste verdachte die ter zitting verschijnt sinds de oprichting van het hof op 1 juli 2002. Tegen elf anderen – afkomstig uit Oeganda, Democratische Republiek Congo, Soedan en de Centraal Afrikaanse Republiek – zijn arrestatiebevelen uitgevaardigd; drie van hen zitten net als Lubanga in voorarrest. Hoogste tijd om assistant professor Public International Law Fabián Raimondo uit Argentinië de vraag voor te leggen wat de macht is van het hof.

Hoofdaanklager is uw landgenoot Luis MorenoOcampo, gefeliciteerd. “Het was tamelijk moeilijk om een aanklager te benoemen. De staten die het hof erkennen waren op zoek naar iemand met ervaring in dit soort aangelegenheden, terwijl internationale strafhoven een nogal nieuw fenomeen zijn. Ook de politiek eromheen maakte een benoeming niet gemakkelijker. Uiteindelijk kwam iemand op het idee Ocampo voor te dragen. Hij was in Argentinië de drijvende kracht achter het aanklagen van vroegere juntageneraals. Ook speelde hij een belangrijke rol in een rechtszaak tegen generaals die de Falklandoorlog waren begonnen. Ik denk dat het een goede keuze is geweest.” Waarom is een speciaal International Criminal Court (ICC) überhaupt nodig? “De belangrijkste reden is het falen van bepaalde staten om mensen, die verdacht worden van ernstige misdaden, aan te klagen binnen de eigen landsgrenzen. Er is dus behoefte om dit op een internationaal niveau te doen. Daarnaast wilde men een permanent strafhof creëren met meer uitgestrekte rechtsmacht in plaats van steeds nieuwe ad hoc tribunalen die pas tijdens of na afloop van een conflict werden opgericht en alleen voor specifieke situaties, zoals die van Neurenberg en Tokio net na de Tweede Wereldoorlog en meer recent het Joegoslavië-tribunaal en het Rwanda-tribunaal” Behalve dat dit hof permanent is, zijn er nog meer verschillen met tribunalen als dat van voormalig Joegoslavië, Cambodja en Rwanda? “Op het eerste gezicht lijken ze nogal op elkaar, maar dat is niet zo. En niet alleen omdat dit hof permanent is en die anderen niet. Zo is het hof complementair. Dat wil zeggen dat het hof internationale misdaden behandelt in het geval dat staten dat zelf niet kunnen of willen; het is, zeg maar, een last resort court. De andere tribunalen staan boven nationale wetgeving, zij hebben een primaat en kunnen zaken naar zich toetrekken zelfs als bepaalde landen, zoals Rwanda, de berechting van een bepaald persoon liever zelf op zich zou nemen. Andere verschillen betreffen de wijze waarop slachtoffers kunnen

tekst Gert van der Ende fotografie Michel de Groot

deelnemen aan de processen bij het strafhof; zij zijn meer dan alleen getuigen en hebben het fundamentele recht te worden betrokken bij allerlei fases in aanloop naar en tijdens een proces. Bovendien worden zij beschermd, en kunnen zij aanspraak maken op financiële compensatie uit een trustfonds.” Wie kan worden aangeklaagd en wie niet? “Misdaden die tot vervolging van een verdachte kunnen leiden zijn genocide, oorlogsmisdaden, en misdaden tegen de menselijkheid. Het misdrijf agressie is ook opgenomen in het Statuut, maar zolang er geen definitie van dit misdrijf bestaat, kan het hof hier niemand voor berechten. Verder is het zo dat de verdachten van de genoemde misdrijven wel onderdaan moeten zijn van een land dat het hof heeft erkend, of dat de misdaden op het grondgebied van een land dat het hof heeft erkend, hebben plaatsgevonden.” Dus Mugabe of een willekeurige Israëlische minister heeft niets te vrezen van het hof? “Niet helemaal, want ook situaties die naar het hof zijn doorverwezen door de Veiligheidsraad van de VN vallen onder de jurisdictie van het hof. De vraag is dus of er in Zimbabwe en Israël sprake is van genocide of oorlog, een situatie die de vrede bedreigt, want dan geldt het universaliteitsbeginsel. Overigens lijkt het onwaarschijnlijk dat de Veiligheidsraad de situatie in de bezette gebieden doorverwijst naar het Strafhof. Maar ik sluit niets uit in de toekomst.” 108 landen hebben het ICC geratificeerd. Dat lijkt veel, maar belangrijke landen als de VS, India, Rusland en China zitten daar niet bij. “Klopt, het is een kwestie van ‘is het glas half vol of is het half leeg’. Het is wel zo dat de landen die het hof erkennen de jurisdictie ervan hebben geïmplementeerd in hun eigen wetgeving, hetgeen eventuele vervolging vergemakkelijkt, ook mogelijkerwijs van misdrijven begaan in niet-aangesloten landen op grond van het universaliteitsbeginsel.” Wat is de werkelijke macht als landen waar meer

Vluchtelingen uit Darfur in een opvangkamp in Tsjaad.

dan de helft van de wereldbevolking woont, het hof niet erkennen? “Het hof is een internationale organisatie die is gecreëerd door landen. Het heeft dus niet meer macht dan zijn scheppers. Dat is een realiteit waar we mee moeten leven. Het aantal landen dat het Statuut van het hof ratificeert neemt gestaag toe, dat is een goed teken. Maar we zijn er nog niet, dat is ook zeker waar. Een andere belangrijke beperking van het hof is dat het niet de beschikking heeft over politie. Het is dus compleet afhankelijk van landen als het gaat om daadwerkelijke arrestaties en medewerking bij het strafrechtelijk onderzoek. Dit komt tot uiting in de zaak betreffende Darfur, Soedan. Het hof heeft bevelen tot arrestatie lopen tegen twee Soedanezen, maar Soedan draagt hen niet over. Integendeel, Soedan heeft het hof uitgedaagd door een van de verdachten zelfs te promoveren tot minister. Bovendien kan de Aanklager van het hof niet in Darfur zelf onderzoek verrichten vanwege de onveiligheid daar, een grote handicap natuurlijk. En dan zijn er natuurlijk nog de politieke gevoeligheden; zo beweert Oeganda dat het voor het gerecht brengen van enkele


pagina

09

hof Is laatste hoop ten niet in de rechtszaal, het heeft voor hen toch gevolgen. Bijvoorbeeld de president van Soedan, Bashir, kan zijn land nu niet zomaar verlaten, omdat er kans is dat hij dan wordt opgepakt. En wie weet, als er in de nabije toekomst een machtswisseling plaatsvindt in Soedan, kan hij alsnog worden voorgeleid. Dat kan worden gezien als een positieve zaak.” Een jaarlijks budget van 80 miljoen euro in 2007, een staf die bestaat uit 485 mensen, terwijl maar vier verdachten in verzekerde bewaring zijn gesteld, dat geeft niet de indruk dat het er efficiënt aan toe gaat... “Het bepalen van budgetten is een politieke zaak. En ik ben niet in de positie om te oordelen over hoe efficiënt het hof te werk gaat. VN-Vredesmachten kosten ook veel geld, de enorme bureaucratie van de EU ook. Het financiële plaatje is een argument dat met veel gemak wordt aangehaald, zonder dat men effectiviteit en financiën daadwerkelijk onder een objectieve meetlat legt.” Een imagoprobleem? “Allereerst moet het hof het publiek juist informeren over de grenzen waar ze tegenaan loopt. Zoals dus het feit dat ze afhankelijk is van de bereidheid van landen mee te werken. Ten tweede bestaat er de misvatting dat het hof is opgericht om honderden mensen te berechten. Dat is helemaal niet het geval. Het is ontworpen om de mensen die het meest verantwoordelijk worden gehouden voor bepaalde oorlogsmisdaden voor het gerecht te slepen. Zoals gezegd, is het hof een laatste toevluchtsoord, het is complementair aan nationale jurisdicties. Het is altijd beter voor slachtoffers wanneer daders dichtbij en snel worden berecht in plaats van ver van huis en traag.” leden van het Leger van de Heer het vredesproces schade berokkent.” Maar toch. De grote meerderheid van de landen die het Verdrag van Rome hebben getekend, dat de basis vormt voor het hof, zijn juist die landen die de minste problemen kennen als het gaat om oorlogsmisdaden, nietwaar? “Ja en nee. Het is waar dat veel van die landen normale democratieën zijn, maar het zijn ook landen die veelvuldig door de VN worden uitgezonden om ergens de vrede te bewaren of tot stand te brengen. En dat vergoot weer het risico op het begaan van oorlogsmisdaden.” Het hof bestaat nu zo’n 6,5 jaar. Is het in uw ogen succesvol? “Die vraag is moeilijk te beantwoorden. Het is nog maar een korte periode als het gaat om het voor elkaar krijgen van rechtszittingen en veroordelingen. Om dat te bewerkstelligen is het hof afhankelijk van de medewerking van landen. Ik denk dat het ICC in sommige opzichten wel succesvol is; zo is het aantal landen dat het erkent bemoedigend. Daarnaast, zelfs al krijg je verdach-

Gaat de VS het hof erkennen nu Obama president is? “Nee, dat is niet waarschijnlijk, maar hopelijk zal Obama wel een positievere grondhouding ten opzichte van het hof ten toon spreiden. Clinton heeft het Statuut destijds op zijn laatste dag als President ondertekend. Bush heeft dit zo snel mogelijk nadat hij aan de macht kwam weer ongedaan gemaakt. Het zou kunnen dat Obama weer op de lijn van Clinton gaat zitten, maar daadwerkelijke ratificatie zal er hoogstwaarschijnlijk niet van komen.” En landen als Rusland, China en Israël? “Er zijn landen, zoals China, die tegen het hof zijn, omdat het hun soevereiniteit inperkt. China huldigt de opvatting zaken en conflicten zelf af te kunnen handelen; het gelooft in de eigen kracht bij onderhandelingen en wil geen inmenging van buitenaf. Dan zijn er landen als Rusland en Israël, die continu betrokken zijn bij conflicten op een manier die regelmatig in strijd is met de mensenrechten. Zij zullen het verdrag dat ten grondslag ligt aan het hof nooit

ratificeren, omdat ze bang zijn dat dan hun eigen ministers voor het hof moeten verschijnen.” Dus het feit dat de huidige arrestatiebevelen alleen mensen betreffen uit Afrikaanse landen – Oeganda, de Democratische Republiek Congo, Centraal Afrikaanse Republiek en Soedan – is geen toeval, maar gewoon een politieke zaak? “Nou, zo zou ik dat niet willen stellen. In Afrika vindt gewoonweg het grootste aantal belangrijke conflicten plaats. Bovendien ondersteunen de Democratische Republiek Congo en de Centraal Afrikaanse Republiek het hof, ook al doen Oeganda en Soedan dat weer minder of zelfs in het geheel niet. Aan de andere kant is het inderdaad zo dat machthebbers in landen als Birma, Israël en Zimbabwe niet kunnen worden aangepakt omdat deze landen het hof niet hebben erkend en omdat zij geen misdaden hebben begaan die hebben plaatsgevonden op grondgebied van landen die het hof hebben erkend.” Kortom, een hof gedragen door alle landen van de wereld, of nog beter een hof dat zichzelf straks overbodig heeft gemaakt is een utopie? “Helaas wel. Dat zal nooit gebeuren.”

Dr. Fabián Raimondo is sinds 2006 assistent professor ‘Public International Law’ aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Hij doceert international strafrecht, modern publiek internationaal recht en het schikken van internationale conflicten. Verder is hij vanaf 2005 lid van de List of Counsel van het International Criminal Court. Hij studeerde rechten aan de National University van La Plata in Argentinië. Raimondo behaalde zijn doctorstitel aan de Universiteit van Amsterdam.


pagina

EM 12

rubriek

10

29 januari 2009

campus

reactie

redactie@em.eur.nl

>> Huisvesting

‘Internationaliseringsbeleid te succesvol’

Het internationaliseringsbeleid gaat aan haar eigen succes ten onder. Dat zegt Remco de Maaijer, directeur van Kences, het overkoepelende orgaan van studentenhuisvesters. Er is veel te weinig woonruimte voor buitenlandse studenten.

Vrouw wil hoogleraarschap: weinig kans!

Officieel verloopt de benoeming van hoogleraren o zo transparant en eerlijk. In de praktijk blijkt de benoemingsprocedure echter, nog steeds, zo rot als een mispel. Dit bewijst nieuw onderzoek van de Radboud Universiteit (RU).

In Vrij Nederland vertelt Marieke van den Berg over haar onderzoek naar de benoemingsprocedure van hoogleraren in Nederland, waarmee ze in april zal promoveren aan de RU. Ze onderzocht duizend sollicitatiedossiers van universiteiten in Nederland. Een van de conclusies: het lijkt transparant, objectief en ‘genderneutraal’, maar dat is het niet. Van den Berg in VN: “Ik was verbaasd hoe openlijk de commissieleden mij vertelden hoe het eraan toeging bij de benoemingen. Hoe ze bijvoorbeeld onder elkaar vrouwelijke kandidaten bespraken: zou zij het wel aankunnen, die heeft net haar derde kind gekregen. Terwijl die mannen zelf ook een gezin hebben!” In selectiecommissies moet eigenlijk een vrouw zitten, maar dat is al te vaak niet het geval. Ook wordt het aandeel vrouwelijke hoogleraren te rooskleurig voorgesteld. Het gaat vaak om ‘kleine aanstellingen’ van bijvoorbeeld 0,2 fte. Meestal gaat een benoeming genderneutraal, volgens de universitaire bestuurders althans, maar toen Van den Brink bij haar onderzoek vroeg naar ‘de laatste keer’ dat commissieleden een hoogleraar benoemden, leverde dat pijnlijke onthullingen op: “De laatste keer, bleek telkens weer, was het net anders gegaan dan het officieel zou horen. Dat hadden ze even kort geregeld onder elkaar, of via de decaan. Ik realiseerde me dat de officiële procedure alleen op papier bestaat.” In Nederland is 9,4 procent van de hoogleraren vrouw; de EUR 5 procent. Daarmee staan we onderaan in Europa. Koploper Roemenië heeft bijna 30 procent vrouwelijke hoogleraren. DR

Voor de vijftigduizend studenten die dit jaar naar Nederland kwamen, waren maar elfduizend woonruimtes beschikbaar, aldus De Maaijer in Transfer, het blad van internationaliseringsorganisatie Nuffic. Sommige van die studenten kwamen slechts voor een semester, anderen blijven een paar jaar. Veel instellingen willen buitenlandse studenten lokken en beloven ze daarom een kamer. Bij aankomst komen de studenten vaak bedrogen uit. Studeren ze in Wageningen, dan worden ze in een bungalowpark gestopt. Rotterdam zet haar buitenlandse studenten in caravans, bij de TU Delft wonen ze tot in Haarlem. Volgens De Maaijer ging het mis met de studentenhuisvesting toen die werd uitbesteed aan woningcorporaties. Universiteiten kunnen nooit met zekerheid zeggen hoeveel woonruimtes ze nodig zullen hebben, terwijl woningcorporaties niet willen bijbouwen zonder garanties. Maar ook de Nederlandse studenten treft blaam. Vroeger gingen er evenveel van hen naar het buitenland als anders-

om, zegt De Maaijer. Nu is er een groot gat tussen inkomende en uitgaande studenten. Simpelweg van kamer ruilen, kan daardoor niet meer. HOP Lees ook het artikel op pag. 16-18 over de klachten die buitenlandse studenten hebben over de huisvesting.

>> Vier vragen aan…

Mark Harbers Betrokken wethouder Mark Harbers (Economie) is enthousiast.

Goedkoop wonen en een leuke stage. Hoe werkt dat? “Studenten kunnen Studentalent naar een stageplek laten zoeken. Als er een geschikte functie is gevonden en het bedrijf en de student een stageovereenkomst hebben getekend, krijgt de student maandelijks een vergoeding van 475 euro. Daarnaast zorgen wij voor een gemeubileerde kamer, die de student maar 250 euro kost. Stadswonen berekent iets lagere prijzen en de gemeente levert ook een financiële bijdrage.” Het idee is om studenten hierheen te lokken? “Relatief veel Rotterdamse studenten wonen nog thuis. Wij willen ouderejaars kennis laten maken met de stad, verleiden, in de hoop dat deze hoger opgeleiden zich hier vestigen na hun studie.” Hoe verleid je studenten? “We hebben tijdens deze pilot ruimte voor twintig studenten. Een aantal studentenambassadeurs zal leuke activiteiten organiseren en ze meenemen de stad in. Zo kunnen ontdekken dat dit een leuke studentenstad is.” Vanaf volgende maand kunnen studenten die niet in Rotterdam wonen maar er wel studeren hier stage lopen en goedkope tijdelijke woonruimte krijgen. De actie Stage&Wonen is een initiatief van Student City, bestaand uit huisvester Stadswonen, uitzendbureau Studentalent en onderwijsinstellingen, in samenwerking met de gemeente.

Maar Rotterdam ís toch helemaal geen studentenstad? “Qua aantallen studenten is het een van de grootste studentensteden, maar het heeft inderdaad niet het imago. Wij willen dat het product zichzelf verkoopt, dat studenten meemaken dat hier veel te beleven is. Het is puur een imagokwestie. Alleen door te ervaren kunnen vooroordelen worden ontkracht.” MM


pagina

11

Kort nieuws Hoger onderwijs wil scherpere exameneisen De hogescholen en universiteiten steunen staatssecretaris Van Bijsterveldt van OCW, die de exameneisen in het voortgezet onderwijs wil aanscherpen. HBO-raad en VSNU schrijven dit vandaag aan de leden van de Tweede Kamer, die donderdag met de staatssecretaris over haar plannen in debat gaan. De koepelorganisaties zijn het met haar eens dat geslaagden gemiddeld ten minste een voldoende (5,45) voor het centraal examen zouden moeten halen. Voor de basisvakken Nederlands, Engels en wiskunde mogen ze hooguit één onvoldoende op de eindlijst hebben. De verhoging van de norm zal tot betere examenresultaten leiden, verwachten de universiteiten. HOP Belastingdienst aast op pokerwinst Studenten die op internet poker spelen om wat bij te verdienen, moeten rekening houden met vragen van de Belastingdienst. Afgelopen najaar heeft de fiscus al een aantal grootverdienende pokeraars op de vingers getikt. In Nederland moeten aanbieders de kansspelbelasting inhouden, maar wie pokert op een buitenlandse goksite moet zelf 29 procent belasting betalen over de winst. Kansspelbelasting geldt alleen voor prijzen boven de 454 euro en hoeft slechts betaald te worden als de gewonnen prijs per kansspel groter is dan de inleg. De belasting wordt betaald over het verschil tussen winst en inleg. De Belastingdienst heeft enkele tientallen pokeraars getraceerd die de fiscus nog geld verschuldigd zijn. Zij hebben aangiftebiljetten toegestuurd gekregen. HOP

>> Campus

Gesteggel over huisartsenpost

De Erasmus Universiteit wilde per januari een huisartsenpost op de campus hebben. De opening is vooralsnog vertraagd. Want huisartsen uit de buurt en de Huisartsenkring Rotterdam hebben bezwaren.

Huisarts Annet Smaal, woordvoerder van de huisartsenkring, heeft bezwaren bij de realisatie van een huisartsenpost op de campus van de EUR. “Bij mijn weten wonen er nog geen mensen op de campus. Wij vinden als kring dat ook studenten dichtbij hun huisarts moeten wonen. Stel je hebt flinke koorts, dan is het toch prettig dat je gemakkelijk naar de huisarts kan. En aangezien er genoeg capaciteit is bij de huisartsen in Rotterdam, is het mogelijk om je daar in te schrijven. Dat geldt ook voor internationale studenten.” Maar de ergernis van de huisartsen is toch ook een financieel probleem. Smaal: “Een huisarts op de campus krijgt vooral jongen mensen in zijn bestand. Die komen niet vaak naar de dokter. Op die manier wordt het hele financierings-

systeem verstoord zoals dat werkt in Nederland.” Het probleem is dus: andere huisartsen hebben ook recht op jonge mensen in het bestand, die wel zorgen voor inkomsten maar geen grote druk leggen op de huisarts in kwestie. Overigens is een bezwaar van de huisartsenkring niet genoeg om een nieuwe huisartsenpost tegen te houden. Maar een goed contact met de andere huisartsen is onontbeerlijk, bijvoorbeeld om vervanging tijdens vakanties te regelen. Smaal benadrukt ook: “We zijn nog in gesprek. Zodra er ook mensen gaan wonen op de campus, zie ik zo’n huisarts er wel komen, maar dan op een iets andere manier. Ik denk dat het College van Bestuur gewoon nog niet zo op de hoogte was van sommige dingen.”DR

Kirsten Verdel, omringd door camera’s, wordt toegesprroken door Wouter Bos. (foto: Rvdh)

>> Universiteit

Verdel is stukje Obama in Nederland

Als je wint, heb je vrienden. En dat geldt zeker voor Kirsten Verdel. De oud-bestuurskunde student was the official representative of the rest of the world in het campagneteam van Barack Obama en schreef daarover het boek Van Rotterdam naar het Witte Huis.

Als het je lukt om als enige buitenlander voor Obama te werken, dan lukt het je ook om de minister van Financiën Wouter Bos naar je boekpresentatie te krijgen. Dus zo geschiedde; Verdel bevond zich maandag 19 januari in de bomvolle Burgerzaal van het Rotterdamse stadhuis tussen zo’n tweehonderd PvdA-coryfeeën, vrienden en familie. Zelfs Leefbaar Rotterdam-voorman Ronald Sørensen kon zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en schoof aan. Verdel overhandigde, omstuwd door camera’s en fotografen, haar ‘eerste’ boeken aan haar ouders, aan haar mentor, aan PvdA-fractievoorzitter in Rotterdam Peter van Heemst én aan vice-premier Bos. Daarvoor en daarna kreeg ze van hen alle lof toegezwaaid. “Ik weet niet meer wat ik allemaal heb gezegd”, zegt ze de volgende ochtend bellend vanuit de auto op weg naar het Mediapark in Hilversum voor weer een radio-interview. Verdel schreef het boek in één week, meteen nadat ze na de overwinning van Obama terugkeerde in Nederland. “Ik had geen behoefte om te blijven tot de inauguratie. Onzin

om geld te spenderen aan een ticket. Bovendien zie je het thuis beter. Voor mij was het hoogtepunt de avond van de overwinning bij het Witte Huis”, zegt ze. Onder de duizelingwekkende hoeveelheid activiteiten die de dertigjarige ontplooide sinds ze eindexamen deed, bevindt zicg ook nog de studie bestuurskunde aan de EUR. Die studie volgde ze naast een fulltime baan bij XS4ALL en rondde ze af in vier jaar. “Een echt studentenleven heb ik nooit gehad. Pas toen ik een half jaar als exchange student in Canada zat, heb ik veel gefeest. Daar heb ik meest fantastische tijd gehad.” Wat heeft ze nu geleerd op de universiteit, waar ze in de VS profijt van heeft gehad? Verdel lacht: “Oei! Ik heb zeker wat aan mijn studie gehad. Bij bestuurskunde leer je de werkelijkheid vanuit verschillende gezichtspunten te bekijken. Dat moet in een goede campagne ook; bij elk onderwerp stel je de vraag: wat denkt de tegenpartij, de kiezer, de media etcetera. Die manier van denken heb ik tijdens mijn studie geleerd”, aldus the only representative of Obama in the Netherlands. WG


pagina

EM 12

rubriek

12

29 januari 2009

campus

reactie

redactie@em.eur.nl

>> Sport

Alumnus wordt nieuwe sportbaas Vanaf begin dit jaar heeft de Stichting Studentenvoorzieningen Rotterdam (SSVR) in de persoon van Menzo de Maar (38) een nieuwe directeur. De Maar is oud-student en fervent voetballer bij studentenvoetbalvereniging Antibarbari.

Voor Menzo de Maar is het sportgebouw op de campus van Woudestein geen onbekend terrein. De voormalige Rotterdamse bedrijfseconomiestudent stond in de periode 1991-1995 achter de bar van de kantine en was voetballer van het eerste uur bij studentenvoetbalvereniging Antibarbari. De opvolger van Simone Wolthuis, die ruim een decennium de scepter zwaaide over het studentensportgebeuren, kwam na zijn studie eerst in het bedrijfsleven terecht, onder andere bij automatiseerder Cap Gemini. Daarna werkte hij zes jaar bij de Rijksoverheid. Gedurende al die tijd bleef hij trouw aan Antibarbari, spelend in het ‘ouwelullenteam’. De Maar is logischerwijs zeer te spreken over zijn nieuwe betrekking: “Een mooie baan die tevens zorgt voor een beetje back to the roots-gevoel.” De kersverse directeur, nu nog woonachtig in Amsterdam, wil zo spoedig mogelijk met zijn gezin naar het Rotterdamse verhuizen; er is duidelijk de intentie van een meerjarendienstverband waarin hij ‘een bloeiende studentensport met zo veel mogelijk schwung’ zal trachten te creëren. Belangrijke thema’s waar De Maar mee te maken zal krijgen zijn de herinrichting van de campus en de terugloop in het aantal sportkaarthouders. GE

>> Kaftwerk

De nieuwste van R.E.M Soms zijn wetenschappers kunstenaars. Na een jaar lang ploeteren staat de laatste letter op het papier en kan de doctor in spe zich gaan uitleven op de kaft. Zet er bijvoorbeeld een wandelend oog op zoals promovenda Inger Montfoort deed bij haar proefschrift over oogbewegingen.

“Op mijn kaft staat de letterlijke verbeelding van de band R.E.M. Ik kwam tot deze ontdekking toen ik op een website stuitte waarin bandnamen letterlijk verbeeld werden. In het geval van R.E.M stond er dit wandelende oog, omdat R.E.M ook rapid eye movement betekent. Het wandelende oog geeft voor mij goed de inhoud weer van het proefschrift, omdat hierin gekeken wordt naar het verband tussen oogbewegingen en motorische bewegingen zoals wandelen. De vraag is dan nog hoe ik op die website terechtkwam. Omdat de titelkern van mijn proefschrift al snel vaststond, namelijk oogbewegingen dan wel eye movements, heb ik een kleine Google-zoektocht gehouden om inspiratie op te doen voor het zelf ontwerpen van de kaft. De zoektocht duurde alleen wel heel kort, omdat ik al gauw op het wandelend oog stuitte. Ik wist meteen dat ik deze illustratie zelf niet zou kunnen overtreffen; vooral door het verhaal achter het plaatje. Het enige probleem was dat de kwaliteit van de illustratie niet al te goed was. De uitgever van mijn proefschrift heeft dit probleem verholpen. Ze hebben daar het wandelend oog een flinke ‘poetsbeurt’ gegeven, al kan je nog steeds zien dat de afbeelding van het web vandaan komt.” JL

Veel onduidelijkheid rond studenten OVchipkaart Vandaag – 29 januari – is het zover, het Rotterdamse afscheid van de strippenkaart. Onder de noemer D-Day reizen er vanaf deze dag 80.000 studenten met hun OV-chipkaart door de havenstad. Maar of ze er ook blij mee zijn?

In een peiling op metrostation Kralingse Zoom gedurende de aanloop naar de beruchte 29 januari bleek het antwoord op deze vraag niet eenduidig. ‘Nee, we zijn niet blij’, zeggen meerdere reizigers. Dagelijks arriveren en vertrekken hier de studenten van de Erasmus Universiteit en de Hogeschool Rotterdam. Zoals EUR-studente Myrna die meent ‘dat de RET de studenten slecht geïnformeerd heeft over de OVchipkaart’. “Zo zou ik deze week de kaart ontvangen, maar kreeg ik niets binnen. En nog belangrijker: waarom weet ik niet.” Volgens Rob Sebes, directiewoordvoerder van de RET, behoort de studente maar tot een kleine groep. De helft van de 80.000 Rotterdamse studenten die de pas nog moesten krijgen, hebben deze de afgelopen weken ontvangen; de andere helft had hem vorig jaar al ontvangen. “Die paar studenten die geen nieuwe OV-pas hebben gehad, hebben wellicht het aanmeldingsformulier verkeerd ingevuld. Het lijkt mij onwaarschijnlijk dat de leverancier van de chipkaart fouten maakte.” Dan is er nog een tweede prangende vraag op metrostation Kralingse Zoom: hoe werkt die kaart nou precies? Sebes: “De studenten-OVchipkaart is een omzetting van de OV-studentenkaart met als enig extra een chip waarin is opgeslagen dat je student bent en of je een week- dan wel weekendkaart hebt.” Meer houdt het volgens hem niet in, al staat er niet, zoals bij de normale chipkaart, een bedrag op de pas; studenten hebben immers het recht om gratis te reizen. De pas is puur bedoeld om de poortjes op de stations open te maken. Volgens de woordvoerder blijven ze alleen dicht als je met je weekkaart in het weekend wil gaan reizen. “Je moet dan bij een servicepunt een chipkaart voor een uur of een dag kopen, afhankelijk van je reis”, aldus Sebes. “Op vertoon van je normale studenten OV-chipkaart krijg je bij de automaten en verkooppunten van de RET korting op zo’n uurkaart.” De woordvoerder geeft aan dat de RET extra maatregelen treft in de week van 29 januari om chaos te voorkomen. Zo staan er extra mensen van de RET in de metrostations en zijn klantenservicebalies ook in de avond open. JL


pagina

13

Achteraf

>> Campus

Bibberen achter je bureau Koning winter regeert stevig op enkele kamers op de tweede en derde verdieping van het L-gebouw. De reden: de verwarming werkt al twee maanden niet.

Op 9 december was er al een melding bij het Erasmus Facilitair Bedrijf, maar de oorzaak is nog steeds niet bekend, aldus Ronald van Schijk, medewerker bij de technische dienst. Hij vertelt dat het beheer van de verwarming sinds 1 januari 2009 in handen is van het installatiebedrijf Wolter & Dros en dat die aan een oplossing werken. Voor Brenda Grashoff, bewoonster van een van de koude kamers, maakt een koude dag meer of minder inmiddels niet veel meer uit. Sinds 28 november verblijft ze in haar eigen winterparadijs, genaamd kamer L2-22. Op haar werkplek ligt de temperatuur rond de achttien graden. “Ik hoef

nog net geen handschoenen aan, maar een dik vest is nu wel nodig. Je zit toch vaak stil als je werkt.” Drie weken geleden is er een monteur bij haar langs geweest, maar deze kon de oorzaak van het probleem niet vinden. Een toezegging voor een volgende afspraak had Grashoff eind vorige week nog niet gekregen. Rogier Wubben, medewerker van Wolter & Dros, vermoedt dat er te weinig water door de cv-installatie loopt. De kamers aan het begin van de gang krijgen hierdoor nog voldoende water, maar voor de vertrekken aan het einde van de hal blijft er te weinig water over, meldt de verwarmingsdeskundige desgevraagd. Wolter en Drost wil het probleem nu oplossen door de verwarmingspompen hoger te zetten, zodat er meer water door de verwarmingsbuizen stroomt. Wanneer en of hiermee het probleem is opgelost, kan Wubben nog niet zeggen. JL

>> Oratie

‘Niets mis met beloning topbestuurders’ Beloningen en vertrekpremies van topbestuurders zijn terecht hoog. De overheid mag zich niet met hun salarissen bemoeien. Dat vindt hoogleraar Corporate Governance Ingolf Dittmann, die vrijdag 16 januari zijn oratie hield. Volgens de Duitse professor eisen enkele excessen alle aandacht op van media en politici. In een interview met dagblad De Pers zei hij: ‘Ook ik vind dat sommige topmannen inhalig en onverantwoordelijk zijn geweest. Maar in de discussie mis ik the big picture. Draai het eens om: aandeelhouders gebruiken de hebzucht van

topbestuurders ook om hen voor zich te laten werken.’ In hetzelfde interview vertelt Dittmann dat aandeelhouders uiteraard willen dat hun aandelen meer waard worden. ‘Dat gebeurt niet als de bestuursvoorzitter gewoon in zijn stoel blijft zitten en nooit een risico neemt. De beloning van bestuurders bestaat daarom voor het grootste deel uit variabele componenten: aandelen, opties en bonussen. Als de bestuurder het bedrijf goed leidt en de beurskoers stijgt, stijgt dus ook zijn beloning.’ MM

Bezoek die site! EM Online: iedere dag het laatste nieuws van en over de Erasmus Universiteit. Lees wat onderzoekers ontdekken, wat studenten beleven en wat medewerkers vinden. Volg ook studenten en medewerkers in het Weeklog. Zie wat studenten en medewerkers zeggen over het nieuws in Gesnapt en het EM Panel. Beleef de avonturen van studenten in het buitenland op EM International. Geef je mening in de Poll en blader online door Erasmus Magazine.

EM Online: iedere dag wat nieuws! www.erasmusmagazine.nl

Fitna als Wuppie Waar: Zaal A-2, Woudestein Wanneer: 15 januari 15.00 – 16.30 uur

Het lijkt veelbelovend: sociologische wonderboy Willem Schinkel die het meest recente cinematografische werk van Geert Wilders eens nader onder de loep zal nemen. Dit onder de ronkende titel ‘De samenleving als bioscoop: de kwestie Fitna’. Schinkel is hot; hij was zelfs Zomergast bij de VPRO dit jaar – al dient gezegd dat ik toen na een uurtje de draad van zijn betoog geheel kwijt was, maar wie ben ik. De zaal zit in ieder geval vol. Schinkel – bruine coltrui, beige colbert, spijkerbroek – prutst nog wat aan de beamer. Het zal een heel bijzonder college worden, meldt hij als de zaal zo’n tien minuten na het geplande aanvangsuur tot bedaren is gekomen. Want Schinkel zal voor het eerst in zijn leven gebruikmaken van zo’n apparaat. Willem is nog jong. Schinkel trapt af met de mededeling dat hij de film niet heeft gezien. Ja, de samenvatting ervan op het NOSjournaal, dat was alles. En dat terwijl hij bij zichzelf voorafgaand aan de première van Fitna een enorm verlangen bespeurde de rolprent te willen bekijken. Waarom de socioloog deze plotse attitudeverandering onderging, wordt vandaag niet duidelijk. Het vormt in ieder geval voor hem geen beletsel uitvoerig bij het gedoe rond Fitna stil te staan. Wat volgt is een anderhalf uur durend als duidend bedoeld betoog (maar voor mij vooral duizelend) – theoretische achtergrond, setting, werking van de massamedia, sociologische interpretatie – waarna ik, lichtelijk onvast ter been, de collegezaal verlaat. Ik heb tegen die tijd dan ook frases in mijn hoofd zitten als ‘alle exclusie, net als inclusie is een vorm van conclusie’, ‘sociale hypochondrie als medium van sociale zelfbetasting’, ‘deïndivualiserende individualisering’ en ‘auto-erotische zelfopwinding van een sociaal lichaam zoals een samenleving’. Ik heb wederom ernstig het gevoel Willem niet te kunnen bijbenen; waarschijnlijk ben ik dan ook sinds die aflevering van Zomergasten intellectueel niets opgeschoten. Of is zijn redevoering misschien toch gewoon een uitermate academisch omfloerste wijze om te vertellen dat het Fitna is vergaan als een doorsnee EK Voetbal of de verkiezing van Obama: de media kloppen het geheel van tevoren zo erg op, dat de natie er geheel in meegaat en alle ingezetenen zich daardoor met elkaar verbonden voelen? Echter, de uiteindelijke happening kan dan vanzelfsprekend alleen nog maar tegenvallen. Fitna blijkt uiteindelijk een niemendalletje dat voor geen enkele lekkere rel zorgt – shit!; het Nederlands elftal verliest namelijk altijd lang voor de finale wordt bereikt; en Obama kan de beloofde veranderingen straks toch niet waarmaken. “Had u niet gewoon een college over Wuppies kunnen geven of over de Peter R. de Vries-uitzending met Joran van der Sloot”, vraagt een toehoorder na afloop. Good one. Gert van der Ende


pagina

EM 12

rubriek

14

29 januari 2009

(on)gehoord

reactie

redactie@em.eur.nl

>> EM Panel Universiteiten sloven zich enorm uit om meer vrouwen in hoge academische posities te krijgen. Toch staat Nederland onderaan de ranglijst in Europa – en Rotterdam staat nog lager. Uit nieuw onderzoek blijkt dat vrouwen nog steeds in benoemingsprocedures worden overgeslagen. Houdt het dan nooit op?

Het EM Panel bestaat uit medewerkers, onderzoekers en studenten van de EUR die iedere editie reageren op een actuele ontwikkeling op de EUR, in het hoger onderwijs, onderzoek of studentenzaken. Een aantal reacties verschijnt in de papieren EM, de overige reacties zijn te lezen op www. erasmusmagazine.nl. Ook deelnemen? redactie@em.eur.nl

EUR moet zich schamen voor het gebrek aan vrouwelijke profs

Robert Dur

René Verwijmeren

Graciella Anijs

“Om carrière te maken in de academische wereld is het niet genoeg om goed te presteren. Je moet de competitie aangaan met collega’s en tot de beste behoren om op te klimmen op de ladder. Vrouwen slagen daar veel minder goed in dan mannen, ook aan de Erasmus Universiteit. Een belangrijke vraag is: hoe komt dat? Discriminatie van vrouwen wordt vaak genoemd als reden voor het langzamer beklimmen van de carrièreladder. Onderzoek suggereert dat er nog een andere belangrijke reden is: in competitieverband presteren vrouwen minder goed dan mannen, en vrouwen gaan competitie vaker uit de weg. Zo hebben wij vorig jaar een onderzoek gedaan bij een Nederlandse winkelketen. In poules van vijf winkels werd gestreden om geldprijzen en de eer. Winkels met een mannelijke manager en met veel mannelijke personeelsleden blijken veel meer te gaan verkopen tijdens zo’n competitie dan soortgelijke winkels met een vrouwelijke manager en veel vrouwen op de verkoopvloer. Als deze resultaten ook relevant zijn voor de academische wereld is er een belangrijke les. Als universiteiten hun vrouwelijke talent willen motiveren en behouden, is het waarschijnlijk beter om werknemers op een andere manier te belonen en te laten promoveren dan nu het geval is.”

“In de loop der jaren zijn er meters beleidsstukken gemaakt om ervoor te zorgen dat er meer vrouwelijke hoogleraren worden aangesteld op de EUR. Diversiteitsbeleid, EQUAL-project, dappere pogingen om middels een scala aan stimuleringsmaatregelen (25 procent vergoeding facultaire kosten voor een periode van vier jaar, vrouwen in benoemingscommissies, et cetera) de aanwas van vrouwelijke hoogleraren te bevorderen. Maatregelen die niet tot het gewenste effect hebben. Er zijn landen waar het aandeel vrouwelijke hoogleraren aanzienlijk groter is, echter daar is de beloning en status van een hoogleraar vaak een stuk lager. Zit hier dan het verschil in? Zijn mannen competitiever dan vrouwen; of worden vrouwen bewust gedwarsboomd in hun weg naar de top (het zogenaamde glazen plafond)? Ik ben van mening dat de EUR zich nergens voor hoeft te schamen, er zijn voldoende initiatieven ontplooid ter bevordering van het aantal vrouwelijke hoogleraren. Het wordt tijd dat de vrouwen stoppen met zeuren en met volle kracht door dat glazen plafond heen rammen, volgens mij zijn ze daar ‘mans’ genoeg voor.”

“Tot 1956 werd een gehuwde vrouw handelingsonbekwaam geacht: zonder de toestemming van haar man kon ze geen rechtsgeldig contract sluiten. Inmiddels zijn we drie feministische golven verder, maar toch is de gelijkheid niet overal doorgedrongen. Vooral aan de top, beter bekend als het glazen plafond, is de situatie schrijnend. Deze wordt nog steeds geregeerd door mannen. En nu blijkt dat het op universiteiten niet veel beter is. De EUR komt zelfs onder het landelijk gemiddelde als het gaat om het percentage vrouwelijke hoogleraren. Natuurlijk moet de EUR zich schamen. En vreselijk ook! Vrouwen moeten een eerlijke kans krijgen om hoogleraar te worden. Ze zouden gestimuleerd moeten worden om de wetenschappelijke top te bereiken nu daar het percentage erbarmelijk is. Maar ja, het zijn mannen die in de selectiecommissies zitten. Zij beslissen of ze de vrouw een contract aanbieden. Het lijkt alsof we anno 2009 niet verder zijn gekomen dan dat we waren voor 1956. Je gaat je bijna afvragen waar de mannen bang voor zijn.”

bijzonder hoogleraar faculteit Economie

(On)gehoord

(On)gehoord is de brieven- en opinierubriek van Erasmus Magazine. De pagina’s staan open voor iedereen die wil reageren op de inhoud van Erasmus Magazine of een opiniebijdrage wil schrijven over zaken die de Erasmus Universiteit in de meest brede zin of het hoger onderwijs in het algemeen betreffen. Anonieme bijdragen worden niet geaccepteerd. Ingezonden stukken dienen te zijn voorzien van naam, adres en telefoonnummer of emailadres. De redactie behoudt zich het recht voor stukken in te korten, dan wel (in overleg) aan te passen. Wilt u reageren, stuur uw bijdragen dan naar opinie@em.eur.nl

hoofd ICT Universiteitsbibliotheek

student rechten


pagina

15

Ewout Hoorn

Pillenpoëzie

Arie Verheij

medewerker FHKW en masterstudent maatschappijgeschiedenis “De toewijding en gedrevenheid, die mijn vrouwelijke collega’s aan de dag leggen, liegen er niet om: zij doen niet onder voor de mannen. Het zwakke geslacht, zoals dat nu ‘gelukkig’ vooral gekscherend gezegd wordt, is het zeker niet. Terecht wordt vaak aangehaald dat veel vrouwen ervoor kiezen om zich niet volledig in hun ambities en carrière te verliezen. Onze universiteit verschilt hierin niet van andere. Er zijn bovendien vakgebieden waar vrouwelijke professoren bovengemiddeld voorkomen, zoals Geschiedenis, Media en Cultuurwetenschappen; de FHKW verzacht daarmee de overall statistieken. De EUR kan echter niet worden afgerekend op persoonlijke carrièrekeuzes van de wetenschappelijke staf (m/v). Als toch uit onderzoek naar sollicitatiedossiers blijkt, dat vrouwen weinig kansen krijgen om hoogleraar te worden, dan klopt er iets niet. Wat is de bottleneck voor het gelijkschakelen van kansen? Hebben zij niet ook zitting in sollicitatiecommissies? Hoeveel vrouwen zetten de aanduiding ‘geslacht’ nog expliciet op hun cv? Worden vrouwelijke collegae ook door vrouwen lager ingeschat dan mannelijke? Zou het toch zo zijn, dat vrouwen de vooroordelen cultiveren? Wanneer een vrouw geen hoogleraar wordt, omdat er ook een gelijkgekwalificeerde mannelijke kandidaat is, dan is dat een kwalijke zaak. Overigens werkt het niet mee als wij in ons (serieus danwel humoristisch) spreken en schrijven voortdurend de mannelijke dominantie beklemtonen.”

De mooiste baan van de wereld lijkt mij het verzinnen van namen voor medicijnen. Farmaceuten zijn gemiddeld zo’n tien jaar bezig met de ontwikkeling van een nieuwe wonderpil, die door vier fasen heen moet en tot die tijd in de ‘pijplijn’ zit. Bij de lancering van het medicijn is het voor ongeveer tien jaar gepatenteerd. In die tijd moeten de kosten eruit gehaald worden en natuurlijk het liefst winst gemaakt worden. Omdat er nogal wat me-too-preparaten zijn (zelfde klasse medicijn, andere farmaceut), is een catchy naam cruciaal om het medicijn ‘in de pen’ van de arts te krijgen. Naast deze merknaam, is er ook een stofnaam, of generieke naam, die meestal onuitspreekbaar en niet te onthouden is. Neem Truxal®, een middel tegen psychoses, waarvan de stofnaam chloorprotixeenhydrochloride is. De merknamen leveren even simplistische als prachtige woordkunst op. Om met een klassieker te beginnen: Dormicum®, een slaapmiddel. Een andere klassieker: Lasix®, een potente plaspil, die vernoemd is naar de werkingsduur, namelijk zes uur (lasts six hours). Volgens hetzelfde principe: Actrapid®, een snelwerkende insuline. De meeste middelen proberen hun werking te verstoppen in de naam. Wat dacht u van Lescol®, een cholesterolverlager (less cholesterol). Variërend op hetzelfde thema heet een middel dat de activiteit van het zogenaamde renine angiotensinse systeem (RAS) verlaagt heel origineel Rasilez®. Renitec® werkt op hetzelfde systeem en wordt gebruikt wordt om de nier (ren) te beschermen (protect). Lopressor® en Normotens®? Jawel, bloeddrukverlagende middelen (blood pressure en hypertensie). Of neem Movicolon®, inderdaad, een middel tegen obstipatie dat uw darmen (colon) in beweging brengt. Het mi-corazongehalte is uiteraard hoog bij middelen voor het hart. Emcor®, een middel dat de hartfrequentie verlaagt en waarbij het tablet zelfs de vorm van een hartje heeft. Of Micardis®, een bloeddrukverlager die ook het hart beschermt. Leuker vind ik Mimpara®, een middel dat net doet alsof (mimick) hij het parathormoon is. Als u denkt dat feel good te ver gaat voor namen van medicijnen, dan hebt u het mis. Farmaceut Pfizer hoopt dat u heel (of weer) lyrisch wordt van Lyrica®, een middel tegen zenuwpijn. Medicijnen krijgen zo bijna iets lieflijks, terwijl de ziekte waarvoor ze gegeven worden en de bijwerkingen van het medicijn juist vervelend zijn. Wat dat betreft klinkt het antischimmel middel Amfotericine B® meer als zwaar geschut (en is het ook), ook omdat het in de verte de conotatie heeft van het macabere Cyclon B, het pesticide dat in de Tweede Wereldoorlog door de nazi’s werd gebruikt. Echte happy pills bestaan er in de geneeskunde dus niet, maar je kunt soms wel genieten van de creatieve uitspattingen van de farmaceuten: pillenpoëzie. Ewout Hoorn is internist in opleiding aan het Erasmus MC

>> Van der Schot


pagina

EM 12

rubriek

16

29 januari 2009

achtergrond

reactie

redactie@em.eur.nl

InternatIonale studenten:

Barbabé Lacroix knapte zelf zijn kamer op.

Er moet gerechtigheid komen, vinden student Barnabé Lacroix en zijn studievrienden. Woningcorporatie Stadswonen, groothandelaar in kamers voor de internationale EURstudent en partner van de Erasmus Universiteit, houdt er een schandalige bedrijfsvoering op na, zeggen zij. ‘The Stadswonen rip-off’, noemen zij de kwestie. Tekst Daan Rutten Fotografie Levien Willemse

e prijzen met tien procent omhoog!” Barnabé Lacroix kijkt naar de ‘gewijzigde huurprijs’ voor zijn kamertje en schrikt zich een hoedje. Dit was de slok die Barnabé en enkele studievrienden weigerden te drinken, uit ‘die gifbeker’ van Stadswonen. De Belg stelde een petitie op. Tweehonderd medestudenten tekenden meteen: Ze willen niet méér betalen dan

D

Nederlandse studenten. En zeker niet voor de piepkleine kamertjes zonder service. Het verhaal van Barnabé is exemplarisch. Even terug naar zomer vorig jaar: de Waalse Barnabé Lacroix (als beginnend IBA-student) arriveert in Rotterdam. Zijn enthousiasme is voorstelbaar: drie jaar studeren in het buitenland. Aan die mooie Erasmus Universiteit. Maar allereerst moet hij een

dak boven zijn hoofd vinden. Woningcorporatie Stadswonen had hem al een schriftelijk aanbod gedaan: een kamer bezijden de Oostzeedijk. Gelukkig, want de kamernood voor internationale studenten is hoog in die tijd van het jaar. 400 euro was aan de prijzige kant voor Barnabé. Maar de kamer is perfect gelegen: vlakbij de kroegjes rond het Oostplein. En ja, alles op loopafstand, zo tussen het centrum van Rotterdam en de universiteit in. So far, so good. Hij gaat allereerst naar het pand waar het bureau van Stadswonen is gevestigd. Aan de Struisenburgdwarsstraat, bij de Oostzeedijk. Hij vraagt de sleutel en de kortste route naar zijn kamer. Geen enkel probleem voor hem, het communiceren met Nederlandse lieden, want Barnabé is behalve het Frans ook het Engels en Nederlands machtig. De gegeven route volgend, vindt hij zichzelf terug in


pagina

17

‘StadSwonen zet onS af’ de tochtige straten van Rotterdam. Hij loopt over een grote brug. Tot hij al wandelend merkt: er klopt iets niet. Om een frustrerend verhaal kort te maken: uiteindelijk vindt Barnabé zijn kamer in het pand van Stadswonen zelf, vlakbij de Oostzeedijk dus. Ze hadden hem de Maas over gestuurd, terwijl ze hem simpelweg een etage hoger hadden moeten sturen. Het blijkt de onheilspellende opmaat tot veel grotere ellende. Tot wat internationale studenten in koor doet zeggen: “Dit bedrijf deugt van geen kant.”

’Dwergappartementje’ “Wat is dit?” Barnabé’s vader, ter assistentie van de verhuizing meegereisd naar Nederland, krijgt zowat een beroerte als het deurtje van de kamer opengaat. 400 euro voor een ‘dwergappartementje’ van twaalf vierkante meter. Barnabé beschrijft. Eén stokoud lampje geeft een miezerige lichtstraal. Het tapijt is voor de vlooien nog te vuil. De meubeltjes, die Stadswonen doorberekent aan de internationale studenten, zijn rijp voor het grofvuil. Toilet en keuken deelt Barnabé met zijn buurman die ook net intrekt: ze treffen een beestenboel aan. Een vies toilet. De keuken: groene aanslag bedekt het zink van de spoelbak. Vetvlekken bedekken de kastjes. De afzuiginstallatie is zodanig verstopt geraakt dat de damp weer linea recta de keuken in wordt geblazen. Internet is, ondanks beloofd, niet aanwezig.

Enorme woonlast Het onrechtvaardigst is

volgens Barnabé de enorme huurprijs die geldt voor zijn vieze dwergappartementje. Wat blijkt? Medestudenten uit Nederland betalen een stuk minder – tot wel 150 euro – voor eenzelfde kamer, weet Barnabé. Verder hebben de studenten een contract voor tien maanden met Stadswonen, waardoor verhuizen in het eerste jaar haast onmogelijk is. Volgens Stadswonen is die toeslag terecht. De toeslag voor internationale studenten is om de kosten voor meubels te dekken, en de kosten om kamers een poosje vrij te houden, zodat internationale studenten er gemakkelijk kunnen intrekken. Onzin, zegt Barnabé. “Ik zie nooit leegstaande kamers.” En bovendien is het een drogredenering: “De meubels zijn niets, maar dan ook helemaal niets waard. En ik heb er geen boodschap aan dat kamers leeg worden gehouden. Ik betaal voor een kamer, zoals iedereen. En kijk nu eens wat voor een kamer! Het is schandalig! Niet goed voor de uitstraling van Rotterdam. Niet goed voor de uitstraling van de universiteit. Vrienden van mij in hartje Londen, nota bene, betalen maar zo’n 100 euro meer in een van de duurste steden van de wereld. Maar die zitten wel in een kamer van 25 vierkante meter.” Vervolgens kwam in het najaar die prijsverhoging van 10 procent. Barnabé kon het niet geloven: de inflatie in Nederland was maar 2,8 procent. Maar wanneer hij hoort

Internationale studenten betalen: 395 Euro voor een kamer van 12 m2 in Casa Erasmus 408 Euro voor 14 m2 in het pand aan de Touwslagerstraat 510 Euro voor 18 m2 in de Touwslagerstraat 580 Euro voor 22 m2 in de Touwslagerstraat 525 Euro voor 21 m2 in de African Inn

‘Het tapijt is voor de vlooien nog te vuil’ “We zullen er naar kijken”, was het antwoord van Stadswonen. Ze zouden nu vast snel komen schoonmaken, dacht Barnabé, nadat hij meerdere keren had aangedrongen. Het is tot op heden niet gebeurd. De verongelijkte student vraagt zich danig af: “Waarvoor betaal ik dan die ‘geheimzinnige’ 70 euro wanneer ik vertrek? Dat moet toch zijn om een kamer weer op orde te krijgen?” Drie dagen heeft Barnabé, toch al met genoeg expatzorgen aan zijn hoofd, er over gedaan om zijn verblijfplaats enigszins ooglijk en bewoonbaar te maken: soppen en schrobben. Deels heeft Barnabé nu ook de meubels vervangen. De geboden matras is om een hernia van te krijgen. Internet doet het nu, maar bij zijn buurjongen nog steeds niet. Ook wordt het loeiend warm in de kamertjes, omdat de verwarming bestaat uit een verouderd, aaneengesloten leidingencircuit. Wanneer je buurman stookt, voel jij het ook, omdat de uiterste zijden van de leiding gloeiend heet worden. En zo is er nog een hele waslijst. Er is nauwelijks ruimte om fietsen te stallen. Want die ruimte wordt gebruikt door Stadswonen, om achtergelaten fietsen aan de ketting te houden. Ook krijgt Barnabé herhaaldelijk een schriftelijk verzoek om de huur over te maken. Terwijl hij dat keurig gedaan heeft. Maar toch: een nieuw verzoek tot betaling, met boete dit keer. Ondertussen geeft ‘beneden’ (Stadswonen) niet thuis.

dat recentelijk de studentenkamers landelijk met 7 procent zijn gestegen, vindt hij zijn stelling nog steeds meer dan terecht. Dit is tenslotte het dure en populaire centrum van Amsterdam niet. “En bovendien: de prijzen zijn al exorbitant hoog, en de service beroerd, of in het geheel niet aanwezig.” Barnabé: “Ik voerde de kwalificaties van mijn kamer in op verschillende websites die kunnen vertellen wat je kamer waard is. Geen enkele kwam op 400 euro uit. Sterker: de uitkomst is nooit boven de 250 euro.”

Klachten verzameld Barnabé is zeker niet

de enige internationale student die ‘schande’ spreekt van Stadswonen om. De IBA-student wil zo snel mogelijk een andere kamer vinden, buiten Stadswonen. Hij vatte de klachten van hem en zijn lotgenoten samen in een rapport. Hij zond het rapport naar het bestuur van de Erasmus Universiteit. “Iemand moest het een keer doen. Dit moet een keer stoppen.” Want gelijksoortige verhalen liggen voor het oprapen. In de flat aan de Touwslagerstraat bijvoorbeeld, aan de andere kant van de Oostzeedijk. Alain Rutaganda, uit Noorwegen, woont er op kamers. Zijn oom die in Nederland woont en hem vanaf het vliegveld bracht, schrok zich ook al een hoedje. De keuken is onbewoonbaar.


pagina

EM 12

rubriek

18

29 januari 2009

achtergrond

Stadswonen reageert

Annemarieke van Ettinger, manager Wonen bij Stadswonen: “Vrijdag 16 januari was een bijeenkomst gepland met student Barnabé Lacroix en het bestuur van de universiteit. Helaas kwam Lacroix niet opdagen. We willen alsnog graag met hem in gesprek. We hadden ook graag eerder en intern gehoord van eventuele klachten. Bij ons was dit niet bekend. We hebben Lacroix’ rapport ook niet van hem ontvangen, maar via de universiteit. Als er iets aan de hand is, en dat geldt ook voor de tweehonderd ondertekenaars van het rapport, willen we daarover praten. De huurprijzen zijn trouwens marktconform en concurrerend. Ze zijn ook doorgesproken met de universiteit. Omdat we willen garanderen dat er een kamer beschikbaar is voor iemand die net uit het vliegtuig stapt, moeten we kamers exclusief vrij houden. Daar kunnen we dan bijvoorbeeld geen reguliere Nederlandse studenten in toelaten. Dat brengt kosten met zich mee. Ook zijn de kamers gemeubileerd. Na het eerste jaar kunnen internationale studenten over naar een reguliere kamer, zoals Nederlandse studenten dat ook hebben. Dat moedigen we ook aan. Ook kunnen ze zich, wanneer ze dat willen, gewoon aanmelden via de reguliere wachtlijst, in plaats van de Short Stay-optie. In dat geval gelden dezelfde prijzen als voor Nederlandse studenten. “Het pand aan de Touwslagerstraat huren wij inderdaad van een andere partij. Dat was nodig om meer mensen van een kamer te kunnen voorzien. Maar wij moesten ook investeren in dit pand om het bewoonbaar te maken. Die kosten moeten we doorberekenen. Maar dat is nog steeds zonder winstoogmerk.” Barnabé Lacroix kon, zegt hij desgevraagd, inderdaad niet aanwezig zijn bij het gesprek met Stadswonen en het bestuur van de universiteit, wegens onderwijsverplichtingen. Het CvB van de EUR heeft ‘nog geen mening’ over het rapport van Lacroix. Het zal reageren na een opnieuw te plannen gesprek tussen het College, Stadswonen en Lacroix .

Rutaganda: “Er is geen internet, en er is vaak maar heel eventjes warm water. Na vijf uur is er vaak helemaal geen warm water meer.” Bij hem op visite is Willem Kistemaker. Hij is Nederlands maar heeft een tijd in Zwitserland gewoond. Hij had geen contacten in Rotterdam en was dus ook aangewezen op Stadswonen. “Ik heb daarnet mijn sleutel binnen laten liggen in mijn kamer en moet nu wachten op de huismeester. Maar ja: die is er nooit.” Allebei betalen ze meer dan 500 euro voor een bescheiden kamer. Volgens hen zijn die prijzen volstrekt willekeurig tot stand gekomen. Eén vierkante meter kan 100 euro verschil maken. En voor hun gevoel wordt er met de studenten gespeeld, zeker met degenen, zoals Aziatische studenten, die de Engelse taal minder machtig zijn. Willem Kistemaker: “Zoals taxi’s te veel rekenen bij buitenlanders, zo worden Aziaten, die vaak wat minder mondig zijn, behandeld door Stadswonen.” Een Aziatisch meisje werd bestolen in haar kamer, weet Barnabé. Ze was doodsbang. En wilde naar een veiligere plek. Maar om de ‘onverschilligheid’ van Stadswonen te illustreren: ze moest de tien maanden uitzitten, want dat stond in haar contact.” Alain Rutaganda: “Wanneer je met iets zit, verwijzen ze je altijd weer naar de afdeling

reactie

redactie@em.eur.nl

‘Short Stay’. Vervolgens word je niet verder geholpen.” Ook frappant is de stelligheid waarmee de studenten beweren dat Stadswonen niet de échte eigenaar van het pand is. Ze kwamen de ware eigenaar een keer tegen, die de kamers voor 280 euro per stuk aan Stadswonen verhuurt. Willem: “Wij betalen bijna dubbele prijzen. Stadswonen niet winstbelust? Ha, natuurlijk niet!” Barnabé met een monkelend lachje: “En dan wel, vlak nadat mijn rapport af is, nog even een meet and greetfeestje durven geven, opdat medewerkers van Stadswonen en de studenten elkaar beter leren kennen…” Alain en Willem staan pal achter de petitie van Barnabé, met als doel een ‘call for justice’. Ze vinden het onethisch wat Stadswonen allemaal bekokstooft. Tweehonderd andere studenten tekenden de petitie. Alain en Willem vermoeden dat nog meer mensen het met hen eens zijn, maar dat die niet meedoen, omdat ze bang zijn om uit hun kamer gezet te worden, wanneer ze mondigheid betrachten. De drie internationale studenten willen nieuwkomers waarschuwen. Ze willen dat de universiteit niet meer direct verwijst naar, zoals Willem en Alain het noemen, de ‘monopolist’ Stadswonen, maar ook alternatieven biedt. En ze willen dat Stadswonen ‘redelijkheid’ betracht in de bedrijfsvoering.

Volgens de petitie van Barnabé Lacroix zien internationale studenten de locatie van studentenflat de African Inn als een groot probleem. Het ‘gevaarlijke karakter’ van de buurt (Afrikaanderwijk, Rotterdam-Zuid) was van te voren ook niet meegdeeeld door Stadswonen.


pagina

19

Beter meten, beter weten

Promoverend econometrist René Segers (28) onderzocht hoe we in de toekomst veel beter een economische recessie of expansie (opleving) kunnen voorspellen. Verrassende resultaten die trouwens interessant zijn voor allerlei wetenschapsgebieden die zich bedienen van respondenten en panelonderzoek. Tekst Daan Rutten Fotografie Ronald van den Heerik oorjaar 2008. Segers zag de economische recessie in Amerika al aankomen, claimt hij. Terwijl de autoriteiten, de politici en bankdirecteuren pas in november van een recessie durfden te spreken. Segers: “Ik zag toen de stoplichten op rood springen. Zeker, er waren anderen die nog eerder riepen dat de recessie eraan kwam. Zoals er ook mensen waren die in 2004 nog vonden dat de internetrecessie uit 2001 voortduurde; terwijl die recessie uiteindelijk maar een jaartje heeft geduurd. Als wetenschapper baseer ik me op econometrische modellen. Die zeggen, normaal gesproken, koud en rationeel hoe het zit.” Nou ja, wanneer die modellen goed in elkaar zitten, natuurlijk. En dat is precies waar Segers’ proefschrift over gaat. De economische wetenschap kan de modellen drastisch verbeteren, als het aan hem ligt. Er worden vaak verkeerde conclusies getrokken door systematische fouten in de methodiek. En niet alle variabelen werken even goed. ‘Koud rekenwerk’ bracht hem tot die conclusies. Wat bijvoorbeeld wel goed werkt: de variabele die ‘consumentenvertrouwen’ wordt genoemd. Hoe gek

V

dat misschien ook klinkt. “Want het is maar een gevoel, zo subjectief, vol van ruis en sentiment.” Toch zegt het veel over de staat waarin de economie zich in de nabije toekomst gaat bevinden. “Mensen voelen goed aan wanneer in hun omgeving contracten niet meer worden verlengd, of dat hun koopkracht terugloopt.” Maar, nog zoiets dat Segers ontdekte, het zit wel iets ingewikkelder in elkaar dan gedacht.

Consumentenvertrouwen voorspellen “Modelbouwers gingen er

altijd vanuit dat indicatoren als het consumentenvertrouwen een vaste periode op de economie voorlopen, ongeacht de fase waarin de economie zich bevindt.” Het zit echter veel grilliger in elkaar: “Aan de hand van het consumentenvertrouwen kan je een recessie zo’n tien maanden van te voren zien aankomen. Maar een expansie tekent zich, blijkt uit historische data, vaak pas vier maanden van te voren af in het consumentenvertrouwen. Waarschijnlijk komt dit doordat mensen liever pessimistisch zijn dan optimistisch over de toekomst, zodat tegenvallers niet als een verrassing komen.” Hoe

dan ook, rekenschap geven van die ‘asymmetrie’, dat een naderende recessie eerder te voorspellen is dan een expansie, levert duidelijk betrouwbaardere resultaten op in de voorspellingen. Er is nog een andere component die Segers heeft onderzocht. Hóe kan je het beste nagaan wat het consumentenvertrouwen op dat moment is, of breder nog, onderzoeken welke attitudes deze respondenten überhaupt hebben ten opzichte van een bepaald onderwerp? Een vraag die interessant is voor meer wetenschapsgebieden. Verrassend resultaat was dat je respondenten veel beter kan overvallen met een enquête. Elke week op een vast tijdstip vragen naar hun vertrouwen in de economie lijkt mooi: de geënquêteerden kunnen er dan een rekening mee houden dat hen iets gevraagd gaat worden. Maar dat is juist funest voor de betrouwbaarheid van de resultaten, weet Segers nu. Zie het zo: “Wanneer je elke maand op een vaste dag bloemen koopt voor je vriendje of vriendinnetje, dan is er al snel niets verrassends meer aan en maakt het nauwelijks indruk. Bij panelonderzoek merk je dat mensen teveel van te voren gaan nadenken over de vragen die gesteld gaan worden. Dit beïnvloedt niet alleen de antwoorden die ze geven, maar soms zelfs hun gedrag. Hierdoor zijn de resultaten natuurlijk moeilijker te generaliseren naar de hele populatie. Terwijl dat nu juist is wat je wilt doen als wetenschapper.” Frappant detail trouwens: Segers’ berekeningen bevestigen dat mensen zelfs bereidwilliger worden wanneer hen ‘onverwacht’ iets gevraagd wordt.

Foute methode CBS

Nog een belangrijke fout in de methode, die zelfs door de grootste rekenaars wordt gemaakt. Het Centraal Bureau voor Statistiek (CBS), een belangrijke bron voor onder meer de media, onderzoekt het consumentenvertrouwen in Nederland door elke maand een duizendtal – steeds andere- mensen te interviewen. “Het CBS zal het wel niet leuk vinden om te horen, maar de kans is groot dat andere mensen ook andere dingen zeggen. Je kunt zo eigenlijk geen conclusies trekken over ‘veranderingen in het vertrouwen van de consument’. Omdat je respondenten niet te vaak kunt lastigvallen met dezelfde vragen, moet je het bestand aan respondenten wel continu verversen, maar niet volledig, zoals het CBS dat doet. Liever voor de helft, bijvoorbeeld. Dan kan je pas zeggen dat het vertrouwen is gedaald of gestegen. Op dit moment, en op de manier zoals het nu gaat, kunnen de gekste conclusies worden getrokken. En dat is gevaarlijk, want dat kan de economie ook beïnvloeden. Dat iemand de krant leest en denkt: gezien de mening van anderen zou ik toch pessimistischer moeten zijn. Terwijl hij dat niet is.”

‘Advances in Monitoring the Economy’ van René Segers, Tinbergen Institute Research Series


pagina

EM 12

rubriek

20

29 januari 2009

achtergrond

reactie

redactie@em.eur.nl

‘sommIge lIchamen geBruIken Honderden, zo niet duizenden, Nederlanders willen hun lichaam na hun dood schenken aan de wetenschap. Het aanbod is zo groot dat alle ziekenhuizen die met humaan materiaal werken een stop hebben gezet op aanmeldingen. Zo ook het Erasmus MC, sinds ruim een jaar geleden. Maar waar dienen de lichamen voor? En hoe wordt ermee omgegaan? Tekst Marjolein Marchal Fotografie Levien Willemse Vrijdag 16 januari, 14.12 uur

Eén voor één komen de studenten Geneeskunde door de klapdeuren van de afdeling Snijzaal, helemaal onderin het faculteitsgebouw naast het Erasmus MC. Ze glijden uit hun winterjassen en in hun witte doktersjassen. Enkelen grissen een collegeblok en pen uit hun tas, anderen lopen met handen in de zakken de gang in. Universitair docent Anatomie Freek Hoebeek vangt hen op. “Opdelen in vier groepen van vijftien graag. Jullie gaan naar de radioloog, jullie naar de KNO-arts, en deze twee groepjes lopen met me mee naar de snijzaal.” Vandaag zijn de longen en luchtwegen het onderwerp. Het onderwijs bij Geneeskunde is sinds enkele jaren opgedeeld in samenhangende thema’s, ingedeeld in onderwijsblokken van zes tot achttien weken. Tijdens een basisvak als anatomie wordt de bouw van het menselijk lichaam stukje bij beetje bestudeerd, in relatie tot klinische problemen. Het begint bij het skelet, omdat de naamgeving daaraan is gekoppeld. Vervolgens wordt het lichaam van boven naar beneden bekeken. Colleges en zelfstudie uit boeken spelen een belangrijke rol. Daarnaast vindt anatomieles plaats aan de hand van geconserveerde menselijke lichamen, zogenaamd humaan materiaal.

14.17 uur

“Ik zie nog steeds wel eens op tegen de snijzaal”, fluistert een meisje met lang zwart haar tegen een mannelijke medestudent. Hij knikt flauwtjes. Docent Hoebeek begint in vlot tempo te praten. “Ik ga de anatomische structuur van de thorax, de ribbenkast, uitleggen. Ten eerste: hoeveel ribben hebben we?” Vijftien seconden blijft het stil. “Twaalf stuks. Niet tellen maar weten.” In razend tempo komen de belangrijke weetjes voorbij, terwijl Hoebeek met gebruik van een skelet de feiten illustreert. Al tijdens de tweede studieweek maken eerstejaars studenten Geneeskunde kennis met geprepareerde lichamen. Om hen voor te bereiden krijgen ze college waarin wordt besproken wat ze kunnen verwachten. “We kregen uitleg over hoe de lichamen hier terecht zijn gekomen”, vertelt eerstejaars Peter de Smalen (19), “en ons werd duidelijk gemaakt dat het niet erg is om de eerste kennismaking eng te

vinden.” Eerst bezoeken de studenten de snijzaal, om aan de geur te wennen en preparaten te bekijken. “Het was wel even raar om een menselijk hoofd te zien en naar de hersenen te kijken”, herinnert De Smalen zich. Een week later was het eerste snijzaalpracticum, waarbij de studenten zelf gingen snijden in een bovenbeen of schouder. De meeste studenten zijn daarvoor niet erg nerveus. Een enkeling kijkt er tegenop. “Je praat er samen al veel over, dus je gaat er gewoon professioneel mee om”, aldus De Smalen. Studiegenoot Faroeq Ramsaransing (18) benadrukt dit: “Je bent vooral bezig met je ‘werk’ en ziet het dus niet als een lijk. Ik vond dat iedereen er vrij nuchter mee omging. Al hoorde ik wel dat een jongen is flauwgevallen.” Tijdens het practicum klinische vaardigheden, dat eens in de drie weken plaatsvindt, bespreken de studenten daarna hun ervaringen in groepsverband met een psycholoog. Mocht blijken dat een student problemen heeft met het werken met humaan materiaal, dan zal een individueel gesprek met een psycholoog plaatsvinden. Als dat niet blijkt te baten, kan een student alsnog kiezen te stoppen met de studie. Dit komt vrijwel nooit voor.

14.23 uur

“Door naar de zachte weefsels. Hier hebben we de ‘spierman’, zoals de preparateurs hem noemen. Zijn huid is eraf geprepareerd, zodat we laagje voor laagje kunnen ontleden”, vertelt Hoebeek. Op de roestvrijstalen lange tafel op wieltjes voor hem ligt een gebalsemd menselijk lichaam van een man. Daar overheen liggen natte doeken, gedrenkt in een schimmelwerende vloeistof. Zo blijft het preparaat intact, wat er ook in de lucht rondzweeft. Als het doek van de borstkas wordt gehaald, vertrekken enkele gezichten lichtelijk. Oplettend luisteren de dertien studenten naar de uitleg, terwijl de docent de

Studenten Geneeskunde leren aan dehand van echte lichamen hoe de mens

donkerbruin verkleurde huid optilt en vervolgens de grote borstspier naar buiten klapt. Een meisje gaat iets verder van het preparaat zitten. De geur van formaline die in de hele zaal hangt, tamelijk scherp en prikkelend, wordt haar even te indringend. ‘Anatomy, a full body of knowledge’, staat er op de rode button die op het bureau van dr. Gert-Jan Kleinrensink ligt, op de twaalfde verdieping. En zo denkt de universitair hoofddocent Neurowetenschappen, tevens hoofd Snijzaal, er ook over. “De basiskennis leren de studenten uit boeken, maar het bestuderen en begrijpen van de 3D-vorm is cruciaal”, zegt hij. Binnen het onderwijs is bewust geko-

‘Er bestaat een zekere fascinatie met de dood. Ik kan het niet verklaren, het is geheimzinnig’


pagina

21

we al dertig jaar’ met zwarte hoofddoek benoemt enkele andere delen. “Wat is dit?”, vraagt Van Woerden terwijl ze het bovenste deel aanwijst. “De tong”, zegt ze dan. Studenten maken oogcontact en rollen met hun ogen. De mensen die hun lichaam schenken aan de wetenschap willen dat zoveel mogelijk wordt geleerd van hun lichaam. “We krijgen gemiddeld 30 tot 45 lichamen per jaar binnen”, vertelt Kleinrensink. “Elk studiejaar beginnen we met 35 nieuwe lichamen. Daaraan gaat een preparatieproces van enkele maanden vooraf. Het kost ongeveer 4.000 euro om een lichaam op snijzaal te krijgen. Een preparateur moet het lichaam helemaal prepareren, daar kunnen zomaar twee maanden overheen gaan. Maar sommige lichamen gebruiken we al dertig jaar, totdat ze door te veel handen zijn gegaan en beschadigd raken.”

15.25 uur

Radioloog in opleiding James Liem geeft in een schaars verlichte ruimte een Powerpointpresentatie over de thoraxfoto. Hij legt uit waarop je moet letten bij het maken van röntgenfoto’s van de longen en hoe je de foto’s moet interpreteren. Een foto van de inhoud van een vrouwelijke borstkas komt langs. “Zien jullie die witte stipjes links en rechts? Dat zijn markeringen, zodat je de tepels niet zult aanzien voor een vlek in de long. De schaduw van tepels reflecteert namelijk vaak wit op de thoraxfoto, net boven de longen.” In vijf minuten tijd komen ook de voor- en nadelen van de CT-scan, de MRI-scan en de echografie voorbij. in elkaar zit.

zen om de anatomie te integreren met de klinische vakken. “Studenten onthouden de kennis het best als ze het ook eens in het echt hebben gezien. En elk lichaam is net even anders: de organen verschillen iets van grootte en vorm, en liggen net even anders ten opzichte van elkaar. In de praktijk later hebben ze die kennis ook nodig.” Student De Smalen is het met hem eens: “In een boek lijkt het of alle aderen blauw zijn, terwijl dat in werkelijkheid niet zo duidelijk blauw is. En over een extreem groot hart had ik vaker gehoord, maar pas toen ik het zag, kon ik me er echt iets bij voorstellen.”

14.43 uur

“Door naar dit obscure preparaat, hierbij kijk je zo in de borstkas.” Hoebeek tilt het doek van een open borstkas. Een klaplong wordt zichtbaar. “Nu kun je ook alles zien dat het lymfeweefsel niet heeft kunnen afvoeren: nicotine, fijnstof, allemaal meuk.” Om het preparaat goed te bekijken, doen de studenten een stap naar voren. Ditmaal geen mensen die licht in hun hoofd worden, zoals dat de vier dagen ervoor

gebeurde, toen een handvol studenten even moest gaan zitten bij het zien ervan. Dit is de vijfde dag dat deze lessen worden gegeven. De in totaal 420 geneeskundestudenten komen allemaal langs in kleine groepjes, waardoor de docenten nu voor de zesentwintigste keer hetzelfde verhaal moeten vertellen. Geeske van Woerden, aio bij Neurowetenschappen, neemt samen met Hoebeek het onderwijs op de snijzaal deze week voor haar rekening. “Ik vind het leuk om deze les te geven – in tegenstelling tot sommige andere collega’s”, vertelt Van Woerden. “Ik doe het al vijf jaar. Zo kan ik de kennis die ik tijdens mijn eigen opleiding Geneeskunde heb geleerd up-to-date houden.”

14.53 uur

Met haar handen in rubberen handschoentjes neemt Van Woerden een stel longen in haar handen en begint een gestructureerde en uitvoerige uitleg over de constructie en werking ervan. Van Woerden houdt een reeks organen en weefsels omhoog. Onderaan hangen herkenbaar de longen. Een meisje

Niet alleen geneeskundestudenten leren aan de hand van gebalsemde lichamen, maar ook artsen die specialist willen worden. Zij bestuderen en oefenen gedetailleerde chirurgische ingrepen op lichamen. Kleinrensink: “Er vinden steeds meer en steeds ingewikkeldere operaties plaats, want er is steeds meer mogelijk. Denk bijvoorbeeld aan endoscopische operaties, kijkoperaties. Dus ook chirurgen komen op onze snijzalen, om zich hier nieuwe technieken eigen te maken.”

15.52 uur

“Welke drie functies heeft de larynx?” KNO-arts René Poublon begint zijn les als de studenten amper zitten. Met elk van hen maakt hij even oogcontact. “Juist: het strottenhoofd geeft adem en stem, voorkomt dat je je verslikt, en maakt hoesten mogelijk.” Met een groot kunststof model van de keel in de hand legt hij de werking van het strottenhoofd en de stembanden vlot uit. Met behulp van een serie dia’s, die Poublon met de hand in de diaprojector duwt, wordt duidelijk wat je ziet als je met een spiegeltje in iemands keel kijkt. “Maar let op: links en rechts en boven en onder zijn omgewisseld”, waarschuwt hij. Na ruim twintig minuten zit het erop, dit


pagina

EM 12

rubriek

22

29 januari 2009

achtergrond

laatste college over longen en luchtwegen. “Zo, dan ben ik er nu vanaf. Een jaar lang hoef ik dit niet meer te vertellen”, zegt Poublon met een ondeugende glimlach. Aan het eind van de colleges worden de preparaten weer opgeborgen. Op de begane grond van het faculteitsgebouw is een ruimte waar het humane materiaal wordt bewaard. Het voldoet aan het obscure idee dat je hebt bij een dergelijke ruimte: het ziet eruit als een kelder, met betonnen vloer en summiere verlichting. In de ruimte ‘hangen’ tientallen grote stalen bakken, waarin het materiaal in vloeistof wordt bewaard. Zo’n zeventig lichamen in formaline, nog eens tien bakken waarin geprepareerde organen liggen. Daarnaast tien ingevroren lichamen. “De instroom reguleren we, want we hebben maar een bepaalde behoefte”, zegt Kleinrensink. De aanmeldingen van mensen die hun lichaam willen schenken aan de wetenschap zijn de afgelopen vijf jaar ongeveer vervijfvoudigd in heel Nederland.

reactie

redactie@em.eur.nl

Drie methodes om een menselijk lichaam te conserveren • De meest klassieke vorm is balsemen. Alle lichaamsvloeistoffen worden dan vervangen door formaline, een oplossing van het gas formaldehyde in water. Deze vloeistof wordt onder druk door het lichaam gespoeld via de liesslagader, waardoor het bloed het lichaam verlaat. Formaline werkt als ontsmettingsmiddel en als conserveringsmiddel. Het lichaam wordt gefixeerd: alle eiwitstructuren ‘bevriezen’. Na de behandeling wordt het geprepareerde lichaam bewaard in een bak met 200 à 300 liter vloeistof. • Plastinatie is een nieuwere methode, in de jaren zeventig uitgevonden door dr. Gunther von Hagens. Hierbij worden water en vetten vervangen door siliconen, zodat een duurzaam, droog en geurloos preparaat ontstaat dat aanvoelt als hard plastic. • Momenteel experimenteert de Rotterdamse afdeling Neurowetenschappen-Anatomie met een nieuwe, door henzelf uitgevonden methode, waarbij de preparaten gebalsemd worden maar desondanks volledig flexibel blijven. Gewrichten blijven dus buigzaam en de huid elastisch. Deze preparaten zijn tevens geschikt voor het oefenen van endoscopische operaties, met behulp van een camera in een buisje. Mensen die minimaal vijftig jaar oud waren, konden zich aanmelden bij diverse, veelal universitaire, ziekenhuizen. Voorlopig niet meer. Toch blijft de interesse groot. “Als we een open dag hebben ko-

men er duizenden Rotterdammers op de snijzaal”, zegt Kleinrensink. “Er bestaat een zekere fascinatie met de dood. Ik kan het niet verklaren, het is geheimzinnig.”


pagina

23

‘hIstorIcI moeten beelden leveren’ Volgens Eur-promovenda Susan Hogervorst heeft de totstandkoming van het Nationaal Historisch Museum weinig met geschiedwetenschap van doen. De museumdirecteuren bepalen uiteindelijk zelf wat er in het museum komt. Toch mengen twintig jonge historici zich in het debat om hun invloed uit te oefenen. Tekst Jeroen Lesuis Illustratie Bas van der Schot

ieve mensen”, spreekt Valentijn Byvanck de zaal toe. Een grijns tekent zijn gezicht. “Dit is het aardigste wat ik vandaag tegen jullie zeg: het wordt menens, we gaan het nu eindelijk eens hebben over de inhoud van het museum.” Bijvanck, de kersverse museumdirecteur van het Nationaal Historisch Museum, is samen met zijn compagnon Erik Schilp deze 14 januari uitgenodigd voor het eerste publieke debat over het Nationaal Historisch Museum (NHM). Onder de titel ‘Statement XX’ praten twintig academici vanmiddag in het Koffiehuis te Amsterdam over het conceptplan van de directeuren. De groep van ‘Twintig’ bestaat voornamelijk uit jonge historici, afkomstig van verschillende universiteiten in Nederland, vrezen dat het NHM een pretpark wordt. Ze hebben een debat geopend over wat de inhoud van het museum zou moeten worden. Voor de Erasmus Universiteit maakt promovenda Susan Hogervorst deel uit van het gezelschap. Zij doet onderzoek naar de herinneringscultuur van concentratiekamp Ravensbrück in Europa. “In mijn onderzoek ben ik bezig met de maatschappelijke omgang met het verleden, vandaar mijn betrokkenheid bij het Nationaal Historisch Museum”, vertelt ze. Volgens Hogervorst is het goed dat er een discussie plaatsvindt over de inhoudelijke invulling van het museum. Te lang ging het over de randzaken. En inderdaad, de geschiedenis van dit nationaal museum is een verhaal op zich. In 2003 kwam SP’er Jan Marijnissen al met het idee voor een nationaal museum. Vier jaar later maakte minister Plasterk van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap bekend dat het museum er daadwerkelijk komt en wel in Arnhem. En in 2008 wees de minister ook de directeuren aan, Byvanck en Schilp dus.

L

Geen overheidsspeeltje Maar nu is het moment daar: de historici kunnen eindelijk over de inhoudelijke invulling van het museum discussiëren. Namens de aanwezigen in de zaal zet historicus

Krijn Thijs, uit Leiden, de toon. Uit zijn betoog klinken twijfels over de komst van een nationaal museum. Volgens hem moet het museum geen overheidsspeeltje worden, waarmee een te mooi, positief beeld van Nederland wordt geschetst. In deze tijd van een individualiserende samenleving met verschillende culturen moeten we de geschiedenis niet misbruiken voor onze identiteitsproblemen, meent hij. Geen nationaal museum dus om simpelweg om de vraag te beantwoorden: ‘wie zijn wij nu als Nederlander’. Ondanks het applaus hierop vanuit de zaal lijkt Byvanck niet onder de indruk. Integendeel, hij draait de situatie volledig om: historici moeten de politiek juist dankbaar zijn. Geprikkeld legt hij uit dat dankzij de politiek, geschiedenis weer een hot item is.“De canon leverde de grootste historische discussie van

dat geschiedkundigen de opdracht kregen om de verhalen te zoeken. Daarvoor zijn we opgeleid, wij denken toch vooral in tekst.” Hier spreekt een vertwijfelde Susan Hogervorst na afloop van het debat. Volgens haar kunnen juist de museumdirecteuren beter bepalen hoe een verhaal gepresenteerd moet worden. Zij weten toch het beste hoe je een onderwerp aan een breed publiek moet overbrengen. Betekent het feit dat historici alleen plaatjes moeten zoeken, niet dat de directeuren zelf al de inhoud hebben bepaald? “Ja, ik denk het wel”, zegt Hogervorst. “Ik verwacht dan ook niet dat historici een al te grote rol krijgen.” Opmerkelijk? “Nee”, klinkt het na enige overpeinzing. Hogervorst concludeert dat de kleine rol van de geschiedwetenschap logisch is. Een wetenschappelijke benadering van de geschiedenis

“We moeten dus plaatjes zoeken bij een verhaaltje?” Nederland op. Pluk als historici juist de vruchten van deze aandacht.” Met deze opmerking gooit hij het debat over een totaal andere boeg. Niet langer staat de inhoud van het museum centraal. Nee, de historici vragen zich nu af wat hun rol eigenlijk is. Concreet gesteld aan de directeuren: wat willen jullie van ons? Een even zo kort antwoord van Byvanck volgt: “Beelden, we willen van jullie beelden die het verhaal van de Nederlandse geschiedenis vertellen.” Als voorbeeld noemt hij de foto van een vermoorde Pim Fortuyn, liggend in het Mediapark van Hilversum. Volgens de directeur behoeft dit gezicht geen verdere uitleg.

Plaatjes zoeken

“We moeten dus plaatjes zoeken bij een verhaaltje? Ik had eerder verwacht

vind je volgens de promovenda nou eenmaal terug in universiteiten en niet in een museum. “Wetenschappers kijken voornamelijk naar schriftelijke bronnen, lange lappen met tekst. Ze houden zich meestal niet bezig met de vraag: hoe vertel je de geschiedenis aan een publiek? Hoewel ik wel vind dat dit meer zou moeten. Directeuren van musea kunnen zich waarschijnlijk beter verplaatsen in wat het publiek wil weten.”, aldus de onderzoekster. Maar toch, in hun statement stelden de jonge academici dat geschiedkundigen bij uitstek deskundig zijn in het aantrekkelijk en toegankelijk maken van het verleden voor een breed publiek. Hoe blij moet je dan zijn met deze uitkomst van het debat? “We hebben bereikt wat we konden bereiken”, vertelt Hogervorst. “Het debat is geopend.”


pagina

EM 12

rubriek

24

29 januari 2009

in & uit

in&uit >> Expositie

Studentenkamer wordt theater

reageer

redactie@em.eur.nl

>> Film

‘Geen Hollywoodcrew nodig voor een mooie film’ Elke dinsdag vertoont de filmclub van Studium Generale gratis films op Woudestein. De bestuursleden lichten de films toe die in februari op het programma staan.

10 februari

‘Los Amantes del Circulo Polar’ (Julio Medem, 1998)

De eerste editie was vorig jaar een groot succes. In februari is StuKaFest terug, met meer optredens en een spetterend slotfeest in WATT.

Ricardo Silva (IBA masterstudent): “De film maakte een blijvende indruk op me, maar ik denk dat maar weinig mensen ervan gehoord hebben. De regisseur maakt mooi gebruik van een dubbel perspectief en is tegelijkertijd een simpele film over echte liefde. Geen dramatisch Amerikaans liefdesverhaal, maar subtiele Spaanse humor en eerlijke tragedies die de twee hoofdpersonen uit elkaar lijken te drijven. En over het einde kun je nog dagen napraten.”

17 februari Alain Clark tijdens Stukafest editie 2008.

Het landelijke logo van StuKaFest is een roodomrand verkeersbord met twee geurende sokken erop. Cultuur snuiven tussen de vuile was van medestudenten, dat is het idee van het Studentenkamerfestival, dat in februari voor de tweede keer een Rotterdamse editie beleeft. Het initiatief ontstond in 2000 in Nijmegen en waaierde sindsdien uit over het hele land. De opzet is als volgt: twintig studentenkamers door heel Rotterdam worden voor één avond omgetoverd tot theater, waar de hele avond muziek, theater, literatuur, variété, cabaret of dans op het programma staat. Vanaf 20.00 uur kunnen bezoekers drie rondes van een half uur bijwonen, waarna ze telkens een half uur de tijd hebben om naar hun volgende locatie te gaan. Aansluitend is er een slotfeest in WATT. Nieuw is dit jaar het openingsfeest, vertelt Frederike Maats, voorzitter StuKaFest Rotterdam. Voordat iedereen op de fiets stapt voor zijn ronde, is er vanaf 17.00 uur van alles te beleven in het Centrum Beeldende Kunst aan de Nieuwe Binnenweg. Van een optreden van een singer-songwriter tot een kunstenaar die sokken pimpt. Maats: “En er is een StuKaHap, dus terwijl dat allemaal gebeurt kun je rondlopen met je bordje.” Doordat elke stad een eigen bestuur heeft is StuKaFest nergens hetzelfde. Zo is Rotterdam uniek in het uitgebreide voorprogramma en zal er ook een 21ste act te bezoeken zijn: in een geparkeerde bus vertelt de voormalige zangeres van The Gathering over haar leven als rock-’n-rollartiest. De organisatie trekt er hard aan om het festival net zo op de kaart te zetten als in Nijmegen, waar de kaartjes al uitverkocht zijn voor het programma bekend is. Anne Kleijn, die verantwoordelijk is voor de PR: “In Nijmegen is het echt een begrip. Dat is hier nog niet zo omdat we pas bij de tweede editie zijn. Het is wat moeilijker, omdat we in een echt grote stad zitten. Het studentenleven is hier veel minder bepalend dan in steden als Nijmegen en Groningen.” GM StuKaFest, met optredens van o.a. Storybox, De Dansdokters en Judith Visser, vindt plaats op woensdag 25 februari. Losse rondes en het eindfeest kosten € 3,50 (passe-partout: € 11). StuKaHap: € 5. Meer informatie & kaarten: stukafest-rotterdam.nl

‘The Pursuit of Happyness’ (Gabriele Muccino, 2006)

Zeenat William (student Economie & Bedrijfseconomie): “Dat de film gebaseerd is op een waargebeurd verhaal geeft een toegevoegde waarde. Will Smith vertolkt zijn rol goed en de manier waarop zijn personage Chris Gardner zich opwerkt, is een inspiratie voor eenieder. De boodschap: iedereen heeft de capaciteit om zijn dromen te verwezenlijken, zolang je je niet laat demotiveren. Dat zorgt samen met de nadruk op de hechte vader-zoonrelatie voor een serieus onderwerp. De film blijft boeien. Je leeft mee met de hoofdpersoon en hoopt dat hij zal slagen.”

24 februari

‘El Mariachi’ (Robert Rodriguez, 1992)

Isabelle de Klein (student Algemene Cultuurwetenschappen): “Hoewel de meeste mensen hem niet kennen, is het de beste film uit de grote Mexico Trilogie waar ook ‘Desperado’ (1995) en ‘Once Upon a Time in Mexico’ (2003) toe behoren. De film werd gemaakt voor een schamele 7000 dollar en opende vele deuren voor Rodriguez. Zo zie je maar dat je geen Hollywoodcrew nodig hebt om een mooie film te produceren, iets wat we met de filmclub de komende maanden vaker willen aantonen.” GM Films van de SG Filmclub, elke dinsdag om 19.30u in zaal B-3 (Engels ondertiteld). Meer informatie: eur.nl/sgec


pagina

25

AAN UIT/G

Waar: Stalles Bier: € 2,10 (Hertog Jan) Sfeer: 8 Studentikoosheid: 7 Sjanskansen: 8

Een vleugje hipheid en veel hout

Stalles is een gezellig café zonder opsmuk. Heerlijke muziek en een gemêleerd publiek maken dat je je er gelijk thuis voelt. Muziek is onder te verdelen in twee categorieën. Die waarvan je volstroomt met energie en levenslust, en die waarmee je overvallen wordt door weemoed, en terugdenkt aan een verloren jeugdliefde. Het is een regenachtige dinsdag na een kraakhelder vriesweekend en in Stalles draaien ze een liedje uit de tweede categorie. Bekend, dat wel, maar toch met een hoog ‘Als-ze-er-nietis-gehalte’. Bill Withers’ stem gaat door merg en been als hij uithaalt: ‘Ain’t no sunshiiiine when she’s goo-oone.’ Ik zit aan de bar, geflankeerd door twee stellen. Rechts een meisjesachtige jongen en een jongensachtig meisje. Ze drinken bier en kijken elkaar na elke slok ondeugend glimlachend aan. Onbeschaamde verliefdheid. Het linkerkoppel zit er wat lullig bij. Zowel de jongen als het meisje heeft een shirt aan met zwart-witte horizontale strepen. Ze moeten al een poosje verkering hebben, want er beginnen zich duidelijke tekenen van slijtage in de omgang af te tekenen. Het meisje wrijft de jongen eens stevig over de rug en geeft hem een kusje op het oor. Ze voeren een gesprek met lange stiltes, hij drinkt bier, zij kruidenthee. Ons leven hangt van patronen aan elkaar. Stalles is een prima bruin café. Dinsdag goedkoop pizza’s eten, een vleugje hipheid, veel hout en goede muziek. De meisjes achter de bar glimlachen lief. Het café heeft een spelletjeshoek en dat is mooi. Ik zit te wachten. Niet op een jeugdliefde, maar op een voormalig medestudent die laatst via de mail voorstelde weer eens een biertje te gaan drinken. Hij is minstens een half uur te laat. Uit de luidsprekers kraakt Chuck Berry, die overgaat in Canned Heat. Het wordt later en John Mayer wordt Eddie Vedder wordt Elbow. Het rechterstel vertrekt en komt weer terug, links bestellen ze bier. De barman schuimt melk op voor een late cappuccino en er komt een jongen aan de bar voor dobbelstenen. De kaarsen op de bar flakkeren onrustig in hun grote vette glazen. Het streepjesmeisje strijkt met de muis van haar hand langs het haar, dat al licht wappert door de blazende airco. De jongen trommelt op de bar, als een soort zenuwtrek, want het heeft niets met de muziek uit de Alcascomputer van doen. Die draait Steppenwoolfs ‘Born to be wild’ en de levenslust vult me als het glas stevige rode wijn. Er zijn slechtere plekken om te wachten. GM Café Stalles, Nieuwe Binnenweg 11a

>> Waarheen, waarom

‘Ik ga op het verhaal af’ EM vraagt elk nummer een EUR-docent om een uitgaanstip. Bauke Visser, bijzonder hoogleraar Economie van besluitvormingsprocessen aan de FEW gaat naar de jazz van Jim Black & AlasNoAxis. Jim Black & AlasNoAxis, leg uit. “Ik heb geen idee wat het is, maar zo heb ik bij Lantaren/Venster al heel veel leuke muziek ontdekt. Dit leek me leuk omdat het een combinatie is van jazz, rock en elektronische muziek. In de tekst staat: ‘In de korte composities, alle geschreven door Jim Black, slagen de muzikanten erin om met een variëteit aan gevoelens en texturen een broeierige minimalistische sfeer te creëren.’ Mooi toch?” Is het ook wel eens tegengevallen? “Een tijdje terug was er een dubbelconcert. Flamenco, geen jazz. Voor de pauze speelde UHF, heel erg mooi, maar na de pauze een flamencogroep uit Bolivia die vooral heel veel lawaai maakte. Verschrikkelijk. Dat risico heb je, maar – en hier spreekt de econoom – het netto resultaat was positief.” Komt u vaak bij Lantaren/Venster terecht? “Ja, en voor film soms in Cinerama. Verder kom ik soms in Dizzy, maar zoals ik al zei: ik ben geen kenner, ik ga op het verhaal af.” GM

‘Jim Black & AlasNoAxis’, op 7 maart in Lantaren/Venster.


pagina

EM 12

rubriek

26

29 januari 2009

vooraf

reactie

redactie@em.eur.nl

>> Film

vooraf

2 februari The Paper Chase

>> Expositie

T/M 17 MaarT Carla Laus

In deze expositie staat het werk van schilder Carla Laus centraal. In haar schilderkunst staat dynamiek en symboliek centraal. Ook het leren kijken naar kleur, dieptewerking en lichtinval is bijna een ‘must’. Zij volgde lessen in aquarelleren bij Maria Bentvelzen in Rijswijk en in werken met olieverf bij Piet Wolvers, kunstschilder in Zoeterwoude. Locatie: Woudestein, Faculty Club 17de etage H-gebouw. Entree gratis.

Een boeiende juridische film kijken, die vooraf wordt ingeleid door een kenner. Dit biedt de Juridische filmavond met na de film een gezellig samenzijn in een kroeg. Deze editie op 2 februari, ‘The Paper Chase’, wordt ingeleid door gastspreker mr. Sietze Hepkema, bestuursvoorzitter van Allen & Overy. De film gaat over een eerstejaarstudent van de Harvard Law School. In de film zien we hoe hij en zijn medestudenten worstelen met de hardheid van het studentenleven. Alleen de ware intelligente studenten overleven. Opmerkelijk detail: de excentrieke professor Kingsfield in The Paper Chase verzorgde ook het onderwijs van Hepkema toen hij op Harvard rechten studeerde. Locatie: Cinerama, Westblaak 18, 19.00 uur. Prijs 5 euro (reserveren is niet mogelijk) Na afloop borrel in café Opa, Witte de Withstraat 49

>> Film

3 februari Grease >> Debat

29 januari Marokkanenproblematiek

De multiculturele studentenvereniging Eurabia organiseert met het samenwerkingsverband Marokkanen in Nederland een debatavond over de Marokkanenproblematiek. Gastsprekers als Marco Pastors, Farid Azerkan en Fransisco Jole zullen zich buigen over een drietal stellingen. Een voorbeeld: De Nederlandse wetgeving is niet effectief tegen Marokkaanse probleemjongeren. Wellicht zal de kersverse burgemeester van Rotterdam, Ahmed Aboutaleb, ook nog een openingswoord houden. Hoewel dit laatste volgens de organisatie nog onder voorbehoud is. Tot slot is er na het debat ook nog de gebruikelijke borrel. Locatie: Woudestein, C-gebouw zaal B-1. Tijd: 17.30-20.30 uur. Entree gratis. Wel graag aanmelden via aanmelding@eurabia.nl

Grease staat te boek als de meest succesvolle filmmusical ooit, met songs als titelnummer ‘Grease’, ‘Hopelessly devoted to you’ en ‘You’re the one that I want’. Het is de bewerking van een langlopende Broadway-show over het geïdealiseerde leven van een examenklas in de jaren ’50. Een reassurance movie waaruit ieder negatief aspect zorgvuldig is verwijderd en problemen (zwangerschap, eenzaamheid, falen) oplossen in een vrolijke noot. Vetkuif Danny (Travolta) vat het prachtig samen in het slotlied: ‘We go together like rama lama lama ka dinga da ding-dong.’ Locatie: Woudestein, zaal B3. Tijd: 19.30 22.00 uur. Toegang gratis.

>> Lezing

3 februari STar rotterdam Conference: ‘Passion for your Profession’

De studievereniging van de Erasmus School of Management, STAR, organiseert voor alumni een lezing. Het thema: ‘Passie voor je beroep’. De achterliggende gedachte is om de (oud)-studenten te laten zien dat je beroep je passies niet in de weg hoeft te staan. Gastsprekers als Olympisch zeiler Lobke Berkhout (zilveren medaille 2008) en Jan baan (oprichter en directeur van Cordys) zullen hierover praten. Wellicht dat André Rieu ook nog even langskomt. Dit onder voorbehoud, aldus de organisatie. Locatie: Forumzaal in het M-gebouw. Tijd: 15.30-19.30 uur. Inschrijven via de website: www.rsmstar.nl


pagina

27

>> Evenement

>> Lezing

5 T/M 18 februari recruitment Days

5 februari Duurzaam bouwen, een andere kijk op energie

Van 5 februari t/m 18 februari 2009 zullen de Erasmus Recruitment Days op de Erasmus Universiteit Rotterdam plaatsvinden. Doel van het evenement is de studenten in contact te brengen met bedrijven waarin zij geïnteresseerd zijn. Het evenement is gericht op zowel bachelorstudenten als masterstudenten. Voor beide groepen zijn er dan ook passende activiteiten. Voor bedrijven biedt dit evenement de uitgelezen kans om potentiële werknemers, trainees en stagiaires te selecteren uit de circa 1.800 deelnemers. Zo zijn er bedrijfspresentaties en branche -en bedrijfsdiners. Heb je liever een persoonlijker contact? Sommige bedrijven bieden de mogelijkheid om een individueel gesprek met ze te hebben. Een greep uit het bedrijvenaanbod: Shell, T-Mobile, ING, maar bijvoorbeeld ook een overheidsinstantie als het ministerie van Financiën. Locatie: Campus Woudestein. Tijd: iedere dag van 10.00 - 19.00 uur. Voor het volledige programma: www.erasmusrecruitmentdays.nl

>> Lezing

Alexander van de Beek, oprichter van Innovate Consulting, schreef samen met een collega het boek ‘Bouwen met groen en glas’. Tijdens de eerste New Knowledge Club van 2009 licht hij toe hoe we energie kunnen besparen door duurzaam te bouwen. Tijdens zijn presentatie zal Van de Beek u uitdagen om eens door een andere bril naar het ontwerp van woningen en kantoren te kijken. Door gebruik te maken van nieuwe technieken en inzichten uit de tuinbouw kan men tegenwoordig optimaal gebruik maken van daglicht, zonnewarmte en de weldaad van groen. Locatie: Woudestein, Faculty Club, 17de etage H-gebouw. Tijd: 20.00 - 22.30 uur. Entree gratis.

8 februari rotterdamsch Leeskabinet: arthur japin

>> Evenement

In 2009 bestaat het Leeskabinet 150 jaar; dit jubileumjaar heeft als motto Grenzeloos lezen. Een thema dat ook veelvuldig terugkomt in de boeken van Arthur Japin. Als auteur biedt hij zijn lezers bij uitstek een blik over de grenzen van tijd en ruimte heen. Deze combinatie leidde er uiteindelijk toe, dat Japin deze middag over zijn eigen werk gaat spreken. Daarbij is er in de pauze de mogelijkheid om een gesigneerd boek van de schrijver te kopen. Locatie: NAi, Museumpark 25. Tijd: 11.00 - 13.00 uur. Entree leden € 5, niet-leden € 7,50. Kaarten verkrijgbaar bij het Rotterdamsch Leeskabinet en Boekhandel v/h Gennep.

10 februari erasmus Cultuur Dance event

Streetdance, buikdans, Bollywood-dans, een optreden van de Erasmus Dance Company en Erasmus Dance Society. Kortom allerlei soorten dans komen aan bod tijdens het Erasmus Dance Event op dinsdag 10 februari in het World Music and Dance Centre. Trek je stoute dansschoenen aan en swing mee op het Erasmus Dance Event! Locatie: World Music and Dance Centre, Pieter de Hoochweg 125. Aanvang 20.00 uur. Entree gratis. Meer informatie: www.eur. nl/erasmuscultuur

>> Evenement

12 februari T/M 25 okTober evolutie Griepvirus

>> Film

10 februari Los amantes del Circulo Polar

Wanneer Ana en Otto elkaar voor het eerst ontmoeten zijn ze allebei acht jaar. Ana verwerkt de dood van haar vader, terwijl Otto worstelt met de scheiding van zijn ouders. Dat is het begin van een onmiskenbare band tussen de twee: hun beider namen zijn palindromen (woorden die ook van achter naar voren leesbaar zijn), Otto’s vader en Ana’s moeder raken verliefd op elkaar en, belangrijker, hun levenspaden blijven elkaar ook later onophoudelijk kruisen. Regisseur Medem springt moeiteloos heen en weer in de tijd en toont afwisselend Otto’s en Ana’s perspectief. Met poëtisch camerawerk en dito muziek heeft het alles van een melancholisch, mysterieus, hedendaags sprookje. Locatie: Woudestein, zaal B3. Tijd: 19.30 - 22.00 uur. Toegang gratis

Het Erasmus MC en het Natuurhistorisch Museum Rotterdam organiseren in het kader van het Darwinjaar 2009 de wetenschapsmanifestatie ‘H5N1 – De evolutie van een griepvirus’. De manifestatie bestaat uit een tentoonstelling en een online game ‘The Great Flu’ over de voortdurende strijd van wetenschappers met griepvirussen die zichzelf steeds veranderen en daardoor een gevaar blijven voor de volksgezondheid. Prof.dr. Steven Lamberts, rector magnificus van de Erasmus Universiteit Rotterdam opent deze ‘besmettelijke manifestatie’ op woensdag 11 februari 2009 om 17.30 uur in de Kunsthal Rotterdam. Locatie tentoonstelling: Natuurhistorisch Museum Rotterdam, Westzeedijk 345 (Museumpark). Entree studenten: € 2,-. Websites online game: www.erasmusmc.nl en www.nmr.nl


pagina

EM 12

rubriek

28

29 januari 2009

service

SERVICE ALGEMEEN Vertrouwenspersoon Wordt u wel eens lastig gevallen, gepest, (seksueel) geïntimideerd? Neem dan contact op met de vertrouwenspersoon! Lucille Mac Nack, Bureau Universiteitspsychologen, tel. (010) 408 1132, e-mail: macnack@oos.eur.nl Erasmus Studenten Service Centrum Het centrale servicepunt voor studenten. Zie de website voor een overzicht van de diensten. Locatie: C-hal (CB-07), campus Woudestein Telefoon: (010) 408 2323 Openingstijden: werkdagen van 9.30 - 17.00 uur. Website: www.eur.nl/essc Cursus ‘Studeren met dyslexie’ (3 dagdelen) in Delft Tijdens de eerste twee dagdelen wordt aandacht besteed aan dyslexie en de invloed hiervan op je eigen leerstijl, het lezen vanuit een overzicht, en het schrijven voor jezelf en voor de lezer. In het derde dagdeel staat het gebruik van speciale software voor dyslectici centraal, zoals Sparkspace (mindmappen), en Kurzweil. Deze software maakt digitale bestanden van artikelen en boeken op het internet of een scanner, en is naar je persoonlijke voorkeuren in te stellen (woordformaat, tekst/spraak, en nog veel meer). Het Kurzweil pakket is geïnstalleerd in de UB, en het BIC (vierde verdieping RSM). Deze keer vindt de cursus plaats op de TU Delft. Data: woensdag 11 februari, 18 februari en 4 maart. Inschrijving: www.eur.nl/ttc/trainingen/aanbod/ Verdere informatie en inschrijving: www.eur.nl/szd onder ‘cursussen’. Vragen: szd@eur.nl Vertrouwenspersonen Word je wel eens lastiggevallen, gepest, (seksueel) geïntimideerd? Neem dan contact op met de vertrouwenspersoon! Dorie Geers, Bureau Studentendecanen, kamer G310, tel. (010) 408 1139, e-mail: vertrouwenspersoonstudenten@oos.eur.nl Meldpunt studenten & RSI Voor studenten die last denken te hebben van RSI is er het meldpunt Studenten & RSI. Daar kunnen studenten terecht voor informatie en advies over omgaan met RSI en het voorkomen ervan en worden de klachten geregistreerd. Meldpunt Studenten & RSI: Dhr. B. den Boogert, studentendecaan, G 3-08. (secretariaat). E-mail: rsi-student@oos.eur.nl Tentamens en examens Voor praktische informatie over schriftelijke tentamens, cijferregistratie, behaalde studieresultaten en afstuderen kan je terecht bij de afdeling examenadministratie. Openingstijden: van 9-16 uur op de 5e verdieping van het J-gebouw. Voor algemene informatie: www.eur.nl/ea.

STUDENTENVERENIGINGEN STAR ‘Passion for your Profession’ Dinsdag 3 februari 2009 organiseert the Rotterdam

Conference Group van studievereniging STAR de conferentie ‘Passion for your Profession’. Tijdens deze conferentie zullen onder andere Floris van Bommel en Jan Baan komen spreken en er zal ook een interactief gedeelte zijn. De conferentie zal plaatsvinden van 15:30 tot 19:30 met een borrel na afloop. Kaartjes kunnen vanaf 19 januari voor €3,00 gekocht worden op de website http://www.rsmstar.nl/rcg. Kijk voor meer informatie ook op deze website en hopelijk tot dan!

SPORT Sportcentrum Woudestein, gebouw S Prijzen 2008/2009: EUR-studenten: € 82,50 EUR-medewerkers: € 132,Fitness-toeslag: 29,Meer info: www.erasmussport.nl 010 – 408 1876/5, sportraad@rssr.nl Abonneer je op het Erasmus Sport Channel op SINOnline! Cursussen Buikdansen, Krav Maga, Zelfverdediging Dames. Voor de vervolgcursus Buikdansen, kijk op www. erasmussport.nl. Krav Maga cursus start in week 6 op 2 februari. Zelfverdediging Dames start in week 7 op dinsdag 10 februari. Voor meer cursussen, info en inschrijvingen, ga naar www.erasmussport.nl

reactie

service@em.eur.nl

vooral jonge mensen, die bijdragen aan menselijkheid, gerechtigheid, vrede, en emancipatie van achtergestelde groepen in kerk en samenleving. De projecten (initiatieven die op de praktijk gericht zijn) of studies (zoals academisch proefschrift of essay) moeten toegankelijk zijn voor een breed publiek. De richtlijnen voor deelname en het aanvraagformulier kunt u downloaden van de website. De aanmeldingstermijn sluit op 31 maart. De datum van de 21e editie van de prijsuitreiking wordt later dit jaar bekendgemaakt. Marga Klompé Stichting, postbus 16334, 2500 BH Den Haag. Tel: 070 – 3136800, mks@justitiaetpax.nl - www.margaklompestichting.nl Masterscripties voor EM Erasmus Magazine vraagt studenten of hun docenten om opmerkelijke masterscripties in te sturen voor een korte bespreking in het universiteitsblad. U kunt een digitaal exemplaar sturen naar wetenschap@em.eur.nl of inleveren bij kamer ET-22 (bestuursgebouw, Woudestein). De redactie maakt uiteindelijk een selectie van de inzendingen. Voor meer informatie kunt u contact opnemen met redacteur Daan Rutten, t. 408 1820, email: wetenschap@em.eur.nl

PERSONALIA

STUDENTENPASTORAAT Website Voor informatie kijk op www.eur.nl/studentenpastoraat

OVERIG ISCOMS (International Student Congress of Medical Sciences) ISCOMS, het International Student Congress of Medical Sciences zal van 2/5 juni 2009 plaatsvinden in het UMC te Groningen. Dit is een van de grootste (bio)medische studentencongressen van Europa. Op het ISCOMS zijn vele interessante workshops te volgen en je kunt er poster- mondelinge presentaties bij wonen. Keynote speakers van dit jaar zijn onder anderen de Nobelprijswinnaars prof. dr. Ferid Murad én prof. dr. Robin Warren. Verder is er een uitgebreid sociaal programma! Doe je onderzoek en wil je dit presenteren? Stuur dan je abstract in vóór 15 februari. Kijk voor meer informatie op www.iscoms.nl. Ook ben je welkom als non-presenter! Een entreebewijs voor twee dagen congresbezoek met lunch, diner en sociaal programma bedraagt € 25,-. Kom je presenteren dan bedraagt het kaartje € 22,50. SIW Internationale projecten Voor korte of lange termijn vrijwilligerswerk in het buitenland doen? Kom 31 januari naar de informatiemarkt van Stichting SIW Internationale Vrijwilligersprojecten! Tijdens deze markt hoor je verhalen van oud-projectdeelnemers, je kunt informatie doorlezen en bij medewerkers van SIW in verschillende stands terecht met vragen over projecten. Ook zijn er presentaties, zodat je alvast kunt voorproeven hoe zo’n project nu in zijn werk gaat. De Kargadoor, Oudegracht 36 Utrecht, 13.30 - 17.30. www.siw.nl Prijswinnaars gezocht De Marga Klompé Stichting kent jaarlijks drie prijzen toe van elk € 2.500 voor projecten en/of studies, door

Prof.dr. J. Jansz is per 1 januari 2009 benoemd tot bijzonder hoogleraar Communicatie en Media, in het bijzonder de samenhang tussen mediaconsumptie en mediaproductie, in de Faculteit der Historische en Kunstwetenschappen vanwege de Vereniging Trustfonds EUR. Jansz (1958) was tot op heden werkzaam bij Communicatiewetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam. Hij is lid van de Amsterdam School of Communication Research (ASCOR) en Netherlands School of Communication Research (NESCOR). Elzelien de Jong, oud-studente Maatschappijgeschiedenis, afgestudeerd juni 2008, heeft met haar scriptie “Dienstweigeren in de bezette gebieden” de jaarlijkse scriptiewedstrijd van het CIDI (Centrum Informatie en Documentatie Israël) gewonnen en daarmee een bedrag van € 2500. In het rapport van de jury staat dat “de scriptie ( ) een heldere en grondige analyse biedt van een gecompliceerd probleem, waarin stellingen met veel oog voor nuance worden beoordeeld. Een degelijk onderzoeksverslag, met goede pen geschreven, helder van opbouw en argumentatie. De scriptie handelt over een onderwerp dat klassiek en actueel is, over complexe juridische vragen, die de nationale Israëlische context overstijgen”. Prof.dr. Cees Langeveld is per 1 januari 2009 benoemd tot bijzonder hoogleraar Economie van de podiumkunsten in de Faculteit der Historische en Kunstwetenschappen vanwege de Stichting


pagina

29

Economie van de Podiumkunsten. Langeveld (1956), van huis uit econoom, promoveerde in 2006 aan de EUR op de economie van het theater. Hij is op dit moment directeur van het Chassé Theater in Breda en vervulde tal van managementfuncties in de culturele en congressector. Prof.dr. Bauke Visser is benoemd tot bijzonder hoogleraar Economie van besluitvormingsprocessen aan de Erasmus School of Economics. De benoeming gaat in op 1 februari 2009 en is geschonken door de Vereniging Trustfonds EUR. Bauke Visser studeerde econometrie aan de Rijks Universiteit Groningen en promoveerde in de economie aan het European University Institute in Florence. Na een periode bij Shell kwam hij in 2000 in dienst bij de Erasmus Universiteit Rotterdam.

fotosoap door ype driessen

3HOOG 3HOOG

Na drieenhalf jaar Olivier, Pien en Karlijn wonen er in Rotterdam vanaf augustus 2008 vier nieuwe bewoners in 3hoog: Willem, de brallerige man des huizes, Stefanie, een naïef blondje, Marjane, een Iraanse exchange student en Ben, de huisjongste.

Ben@em.eur.nl

Stefanie@em.eur.nl

SERVICE

EM Service is de informatierubriek van Erasmus Magazine. Behalve de agenda en studiemededelingen bevatten de servicepagina’s mededelingen en informatie vanuit een scala aan organisatieonderdelen van faculteiten tot sportverenigingen; van studentenpsychologen tot het mensamenu. Alle berichten voor deze rubriek, dus ook de studiemededelingen, kunnen per e-mail gestuurd worden naar service@em.eur.nl De deadline is dinsdag voor 12.00 uur 9 dagen voor verschijning.

Willem@em.eur.nl

VOLGENDE

De volgende EM komt uit op donderdag 12 februari. Inleverdatum voor serviceberichten uiterlijk op dinsdag 3 februari. De daarop volgende nummers verschijnen op: 26 februari, 12 en 26 maart, 9 en 29 april, e.v. Deadline telkens 9 dagen voor verschijning (op dinsdagen om 12.00 u.)

Marjane@em.eur.nl


pagina

EM 12

rubriek

30

29 januari 2009

service

WETENSCHAPS AGENDA VRIJDAG 30 JANUARI 11.00 uur Senaatszaal, gebouw A (W) Promotie S.M. Jeurnink Clinical Issues in Endoscopic Interventions for Pancreatico-Biliary Disorders 16.00 uur Senaatszaal, gebouw A (W) Promotie A.R. van Eijk Behind Networks: Knowledge Transfer, Favor Exchange and Performance WOENSDAG 4 FEBRUARI 09.45 uur Erasmus MC, faculteitsgebouw, collegezaal 7 (H) Promotie Inger Montfoort Eye Movements: a Window on Sensory and Motor Deficits 13.45 uur Erasmus MC, faculteitsgebouw, collegezaal 7 (H) Promotie M. van Zwam Immunological Function of Draining Lymph Nodes in Multiple Sclerosis and Animal Models 15.45 uur Erasmus MC, faculteitsgebouw, collegezaal 7 (H) Promotie Martin Dunkelgr端n Risk Identification and Reduction Strategies in Surgical Patients

DONDERDAG 5 FEBRUARI 16.00 uur Senaatszaal, gebouw A (W) Promotie S. van Dantzig Mind the Body Grounding Conceptual Knowledge in Perception and Action VRIJDAG 6 FEBRUARI 11.00 uur Senaatszaal, gebouw A (W) Promotie T.T. Weert Atherosclerotic Carotid Plaque Assessment with Multidetector Computed Tomography Angiography 13.30 uur Senaatszaal, gebouw A (W) Promotie R.C. van Kleef Voluntary Deductibles and Risk Equalization: A complex interaction WOENSDAG 11 FEBRUARI 09.45 uur Erasmus MC, faculteitsgebouw, collegezaal 7 (H) Promotie E.S. van der Ploeg Care for vulnerable older persons: need, utilization and appropriateness 11.45 uur Erasmus MC, faculteitsgebouw, collegezaal 7 (H) Promotie H.Y. Wong Modulation of Androgen Receptor Transcriptional Activity

Advertentie

reactie

service@em.eur.nl

13.45 uur Erasmus MC, faculteitsgebouw, collegezaal 7 (H) Promotie L. van der Heul-Nieuwenhuijsen Cancer Related Gene Expression in the Human Prostate Zones 15.45 uur Erasmus MC, faculteitsgebouw, collegezaal 7 (H) Promotie Onno de Zwart Exploring Risk Perceptions of Emerging Infectious Diseases DONDERDAG 12 FEBRUARI 11.00 uur Senaatszaal, gebouw A (W) Promotie C.M. Galani Health Technology Assessment of Medical Interventions in the Prevention and Treatment of Disease; Directions of Further Research and Policy Implications 13.30 uur Senaatszaal, gebouw A (W) Promotie F.P.H. Jaspers Organizing Systemic Innovation 16.00 uur Senaatszaal, gebouw A (W) Promotie J.F. Olieman Infantile Short Bowel Syndrome: Short and Longterm Evaluation -------------------------------------------------------H= campus Hoboken, Faculteit Erasmus MC Dr. Molewaterplein 50, 3015 GE Rotterdam W = campus Woudestein, Burg. Oudlaan 50, 3062 PA Rotterdam


pagina page

313

INTERNATIONAL

no. 12 januari 2008

PAGE 32 SALES IS EVERYTHING

PAGE 33 ‘STADSWONEN ARE SWINDELERS’

PAGE 34 PRIDE AND PREJUDICE

NEW PUBLIC TRANSPORT CHIP CARD

This year will see the nation-wide introduction of the OV-chipkaart, a new and modern way of paying for public transport. The cities of Rotterdam and Amsterdam are the first to introduce the system.

As of 29 January, the OV-chipkaart will be the only way to pay for travelling on Rotterdam’s metro trains, and it can already be used in all trams and busses. The old ‘strippenkaart’ will be phased out from Rotterdam’s tram and bus network later this year, and with it the system of zones. Dutch students will get their OV-chipkaart automatically as part of their study grant. Very few international students however are eligible to receive this study grant. They therefore have to pay for public transport themselves. There are different OV-chipkaart versions available. One can buy an anonymous OV-chipkaart or choose to apply for a personal card. The anonymous card can only have travel credit. Onto the personal card, special travel products can be loaded, as well as travel credit. In addition there is a disposable OVchipkaart. There needs to be credit on the card before it can be used for travelling. At the Metro stations checking is done in by holding the card in front of a card reader at the station entry gates. A sound will let you know the card has been read and the gate will open. Checking out at the station of your destination

goes the same way. In busses and trams the card readers are placed next to the entrances. Again, you must both check in, and check out upon disembarking. A boarding rate of 4 euro will be deducted from your card when checking in. At the end of the journey, the actual amount will be settled against this. There is a basic rate of 70 cents and each kilometre travelled costs an additional 11 cents. When changing busses or trams you need to check out, and check in again in the next vehicle. If the transfer takes place within 35 minutes, the basic rate is only deducted once. The anonymous card can be bought and reloaded at RET sales and information offices and at vending machines at the RET metro stations. The new system is said to make public transport in Holland easier because one never has to worry anymore about zones and the strippenkaart. It is also a fairer system, as the costs are more accurate than with the old system. Furthermore, public transport will become safer. Fare-dodging, often a cause of aggression on public transport has now become more difficult. KL

PAGE 35 THINGS TO DO

Card readers are easily spotted while stepping into a tram or bus.

Information is available in English at: www.ov-chipkaart.nl Click on ‘English’ at the top of your screen.

INTERNATIONALISATION EFFORT TOO BIG A SUCCESS

The success of the internationalisation effort is causing it to collapse under its own weight. This is argued by Remco de Maaijer, head of Kences, the umbrella organisation for student housing corporations. There is a massive shortage of accommodation for international students.

This year there was accommodation available for no more than eleven thousand of the fifty thousand students who came to The Netherlands, according to Remco de Maaijer in Transfer, the magazine of internationalisation organisation Nuffic. Some of the students only come for one term, others stay a few years. Many universities are keen to have international students and promise them accommodation. Yet often upon arrival a different reality awaits

them. When they come to study in Wageningen they are housed in a bungalow park. In Rotterdam students end up in caravans and at Delft Technical University, students live as far away as Haarlem. According to De Maaijer, things took a turn for the worse when the issue of housing the international students was passed on to the housing corporations. “Universities are never able to tell exactly how much accommodation they will need. At the same time, the

corporations are unwilling to invest in more housing without guarantees. Another factor is that in the past the amount of Dutch students going abroad roughly equalled the amount of foreign students coming in”, De Maaijer explains. Nowadays, the foreign students heavily outnumber the leaving Dutch students. Simply exchanging rooms has thus become impossible. HOP (Also in this section: complaints by international students about their housing situation)


pagina

4

EM 2

rubriek

INTERNATIONAL25 februari 2005

Mail to to Mail

Nieuws

agenda@em.eur.nl international@em.eur.nl

SALES IS EVERYTHING Maurit Kroon

Crisis in New York

New York is big, bigger, huge! When I arrived I was overwhelmed, although it was rather.. quiet and nice too. Anyway that was at the pretty meatpacking district where I arrived. But go downtown to the financial district and near Fifth Avenue and Times Square, and the sky is the limit, and that is how I have felt since I arrived. I am Maurit Kroon and I just graduated in Financial Economics. For my second studies, Dutch Law, I wanted to study abroad for a while because I believe it is rather crucial to know something about international matters in law, especially US law. Besides, my whole life I have wanted to go to New York, in the USA, the land of dreams, hope, and unlimited possibilities, despite the Bush presidency and the financial crisis. I still wanted to go to this appealing country and signed up for an exchange at Hofstra University, Long Island at the edge of New York City. And now the country has hope again, not only because I arrived, but also because of Barack Obama who really is a hero here. He is everywhere. There is an unlimited amount of Obama T-shirts, baseball caps, coffee mugs, you name it. Yet there is also the Financial Crisis and terrified professors and stickers on university buildings that say ‘this economy sucks’. Because I am a student Financial Law, I mainly chose finance-related courses. I hear much about the crisis; it is really alive here. The fact that such a thing could happen makes many professors and students anxious. The courses are therefore focused on actuality and all students read The Financial Times every day (which is freely available). Mostly topics are discussed that are useful in practice. Because of the ranking and grading system, all students want to be the number one in their class and now even more, which leads to interesting sights like a full library even during the first school week! But although we have a crisis, still many students drive a car. A large part of the campus is actually parking space. Also interesting, all students use their laptops in class and I even attended a class via video conference. So even though the US economy has gotten a blow, it is still innovative and leading in many other ways. Therefore I am glad to be here and study in such an inspiring environment! Really a dream has come true. Maurit Kroon is a EUR-student Financial Law on exchange at Hofstra University, New York

The business of business is in the end people. But being capable of having the right sales conversation is an art, which is what Tobias Goedbloed’s workshops will teach you. text Mark van der Maas

Rotterdam is fast becoming a uniquely central point in Europe for businesses and students. Along with its growing international population and the increasing number of students and starting businesses, the Dutch Government aims to place The Netherlands within the top five countries in research, innovation and higher education. Consequently competition is becoming much fiercer. Success these days depends on a lot more than a Bachelor’s Degree in Business and an exchange trip on your CV. Whether you are starting up a business or going for a job interview, you are going to need a firm understanding of the business world as well as the communicative skills to show it. TalentInspiration.Com focuses on helping students and entrepreneurs to gain the skills to succeed in business. It is commencing with a four-class sales master classes, intended to develop an understanding of the fundamentals of sales techniques. These are the first of a series of workshops and seminars TalentInspiration.Com will be organizing at kennis+koffie and Café Belmondo.

The Sales Master Class

The Sales Master Class is designed to develop an understanding of, and the skills required to converse with people in a professional and convincing manner. Each class will have a topic: listening, speaking, creativity and closing. In sales people often focus less on listening to their client. Aspiring salesmen can spend a whole conversation explaining why their product is vital to their client. Yet they do not even notice what their client really wants. The first workshop will teach how to prompt the client into talking and how to filter out important clues. The second class builds from the skills taught in the first, enlightening the uses of the information gathered from the client and how to formulate the optimal conversation to sell a product. The third class will develop the execution skills: keeping the audience engaged, adapting the conversation based on what they say, and coming up with the best answers. In the concluding workshop, the skills necessary to confirm a sale and close the conversation will be outlined and practiced. These skills will be taught in an interactive atmosphere, utilizing scenarios, real life cases and the personal experiences of a professional salesman. The sales master classes will be hosted in different cycles, in both English and Dutch.

The Debating Master Class

There will also be a debating master class, hosted by Sharon Kroes. He is a former IBA student at RSM Erasmus, graduated in 2008 and is currently completing his masters while working as a trainer at debat.nl. He has won several debating and speaking awards. “A debate is a means to an end. The end is to hone and sharpen one’s presentation and speaking skills, the arena is the debate,” according to Kroes. His expertise and experience make him

the ideal teacher for these classes. Both the Sales and Debating Master Classes will be conducted at Kennis+Koffie.

Participating in the Programs

The sales master classes cost 200 euro. The first chance to participate with the English-taught cycle will be at 16 February. The Dutch-taught cycle starts at 18 February. They will take place at Kennis+Koffie, just off Oostplein, situated right in between the city’s business centre and the university, at the so called ‘KennisAs’. Adjacent to Kennis+Koffie is Café Belmondo, a place frequented by many students.

Building Rotterdam’s Future

For the Dutch Government to succeed in bringing The Netherlands up the ranks in the international business and education arena, they are going to need to restructure key areas such as Rotterdam into incubators – areas where students, businesses and entrepreneurs can work together and develop and sustain knowledge. For Rotterdam, several organizations are making this happen, including the Rotterdam Student City project, Erasmus University and KennisAs, which is a project by Stadswonen, aiming to make Rotterdam a recognizable student city. By turning key areas into ‘magnets’ for students and businesses, the project hopes to encourage them to collaborate and “develop programs at these places for living, working, and creating knowledge and culture together,” as is stated by Maurice Both of Stadswonen. There are five of these magnets throughout Rotterdam: Campus Woudestein, Oostplein, Westblaak, Hoboken and Coolhaven Eiland. For more information and registrations for the Master Classes and TalentInspiration.Com’s activities, contact Tobias Goedbloed at tobias@talentinspiration.com or call +31 6 2434 5264. kennis+koffie and Caffé Belmondo are located at: Goudsesingel 56, 3011 RA Rotterdam, and more information can be found at www.kennisenkoffie.nl


pagina page

335

INTERNATIONAL STUDENTS: “STADSWONEN ARE SWINDLERS” Stadswonen knowing what they were doing. One square metre of extra floor space can increase the rent by 100 euro. They believe the students are treated with contempt by Stadswonen, especially the ones from Asia whose English is a little less developed. An Asian girl had things stolen from her room. She was terrified and wanted to move to a safer place. However, she had to stay and live there for the full ten months, because that was what her contract said. Alain: “Whenever you have a problem, they refer you to their ‘Short Stay’ department. Consequently, no action is taken whatsoever.” Alain and Willem support Barnabé and his petition fully, calling for justice. In addition, the three international students want to warn newcomers. They want the university to stop sending new students to ‘monopolist’ Stadswonen only. They want alternatives and they want Stadswonen to pursue ‘fairness’ in their operational management.

STADSWONEN RESPONDS Barnabé Lacroix in his Stadswonen room.

Justice needs to be done, student Barnabé Lacroix and his fellow students believe. Housing corporation Stadswonen, partner of Erasmus University, which rents out rooms for international students, is a disgrace, they say. ’The Stadswonen rip-off’, they call it. text Daan Rutten photography Levien Willemse

“The rent goes up by ten percent!” Barnabé Lacroix is shocked. Belgian student Barnabé and his friends decided not to take it any longer. He wrote a petition and two hundred fellow students signed it. They refuse to pay more than the Dutch students and certainly not for their very small rooms without any service. Barnabé’s story is one of many. Let us go back to last summer. Barnabé arrives in Rotterdam to start his IBA studies. Understandably, he is looking forward to his time here: Three years of studies abroad at the beautiful Erasmus University. However, he first needed to find a place to live. A tiny little twelve-square-metre apartment, costing 400 euro per month, that is what Barnabé found himself with. The carpet was extremely dirty. The furniture is a disgrace. The toilet and kitchen, to be shared with his neighbour, were horrendous. The toilet was dirty. The kitchen: a green deposit covered the kitchen sink. Grease stains were covering the cupboards. The cooker hood does not suck air out. Internet, however promised, is not available. “We will come and have a look”, Stadswonen replied. Yet, they never came and Barnabé himself spent three days cleaning. “What am I paying these mysterious 70 euros for when I leave? That should be meant to get a room clean again?” However, the greatest injustice according to him is

the outrageous rent he is paying for his dirty little apartment. Curiously, Dutch students usually pay less – up to 150 euro – less for a similar apartment. In addition, Stadswonen only offers the international students contracts lasting ten months, making moving to a better place virtually impossible. Stadswonen explains that the rent is higher in order to pay for the furniture and the times the rooms are unoccupied. “The furniture isn’t worth a penny. And why am I paying for a room sitting empty? I pay for a room, as I use it, just like everybody else.” Barnabé is certainly not the only international student calling the Stadswonen approach a disgrace. He compiled a list of complaints and wrote a report. This he sent to the board of Erasmus University. “Somebody had to do it. This must be stopped.” Similar stories are not hard to come by. In the apartment building on the Touwslagerstraat for example, where Alain Rutaganda from Norway lives. His kitchen was uninhabitable. Alain: “There is no internet and there only is warm water for short amounts of time. After five, there usually is no hot water at all anymore.” Willem Kistemaker came to Rotterdam from Switzerland. Both Alain and Willem pay in excess of 500 euro for a room not worth that rent. They believe the rents have been established without

Annemarieke van Ettinger, manager at Stadswonen: “On Friday 16 January a meeting had been arranged between us, student Barnabé Lacroix and the board of the university. Unfortunately, Lacroix never showed up. We wish to speak with him nevertheless. Furthermore, we would have liked to have heard his complaints earlier and also from internal sources. We were never aware of this situation. We did not receive the report from Lacroix himself but through the university. If something is the matter, which also applies to the 200 students who signed the petition, we would like to talk about it.” “The rents are in accordance with market rates and they are competitive”, van Ettinger continues. “They have been discussed with the university. Because of the fact that we want to guarantee a room for everyone stepping off the plane, we need to keep rooms available for this group exclusively. This comes at a price. Also, the rooms have furniture. After the first year, students can move on to a regular room like the Dutch students have. We even encourage this. In addition, they can apply for a room through the waiting list, in stead of opting for the Short Stay procedure. The students will then pay the same rents the Dutch students pay.” Barnabé Lacroix told EM he was not able to be at the meeting with Stadswonen and the University board because of study obligations. The university will give a reaction after the meeting has taken place.


pagina

6

EM 2

rubriek

INTERNATIONAL25 februari 2005

Gail Whiteman

Obama Girl 2

The Obama inauguration was a beautiful moment in time. I watched it together with American, Dutch and international friends. We brought our young kids to the party and our youngest son had talked all day to his teacher and friends that he was going to Obama’s party. He kept asking me, ‘Where is Obama?’, and then I realized he was confused because Obama only showed up on TV. When you’re 4 years old, going to a party for Obama means you’re going to his house for cake. I admit to being an Obama fan, and I suppose some of that has rubbed off on my sons. I even ordered a commemorative poster. For me, this is doubly weird because I never order anything commemorative, and I usually don’t proclaim myself as a ‘fan’. But Obama is the type of person who inspires crazy optimism. And this is not just any poster. I ordered the controversial Ms. Magazine cover shot of Obama in a superman pose, taking off his shirt to reveal him wearing a T-shirt saying, “This is what a feminist looks like.” The poster provoked commentary because for some feminists, the cover shot of Ms. Magazine should always be a woman. With this sort of narrow logic, a cover shot of Hilary, or Michelle, or even Sarah Palin, is more inspiring. I disagree. Obama is a self-proclaimed feminist. Of course, as soon as anyone says they’re the F-word, there are immediate critiques of this position. Maybe Hilary Clinton would have appointed more women than Obama has – but the feminist agenda is not a sacred oath only possessed by the female gender. Feminism is a practical ideal about working towards equality and freedom from discrimination. We need women and men to change the world. Journalists and political analysts like to talk about the first 100 days. In those days a leader is suppose to make his or her mark. The Obama/ Biden team ran on “the strongest platform for women’s rights of any major party in American history.” They’re expected to start making their mark on women’s rights within the first week. Clinton is already confirmed as Secretary of State. It’s not easy to increase diversity in the workplace. We can see that at our own Erasmus University. While Ms. Magazine semi-humorously positions Obama as a super-feminist, he alone cannot change the world. He has to inspire others to work with him, including those of us from other countries. And his approach to diversity can inspire us. If you have a message for the President, go to this link and tell him. Whether you’re a man or a woman, don’t be afraid to admit you’re a feminist. You’re in good company. Dr. Gail Whiteman, Associate Professor at RSM

Nieuws

Mail to to Mail

agenda@em.eur.nl international@em.eur.nl

PRIDE AND PREJUDICE: BELGIUM VERSUS CHINA

During the Christmas holidays Filip was both an interpreter and a tour guide for a Belgian orchestra consisting of 80 musicians, which visited five Chinese cities in two weeks. He experienced first-hand the prejudices and cultural differences between the Belgians and the Chinese. text Zvezde Klingenberg photography Ronald van den Heerik

Not surprisingly, Filip says the Belgian and Chinese cultures are totally different: “The first evening we went out to have dinner at a luxurious traditional Chinese restaurant. The Belgians expected Babi Pangang and Foe Yong Hai, as they regarded this as typical Chinese dishes. However, small plates of very spicy and expensive sea food was served, which none of them had ever tasted before. Although most of the Chinese people love this kind of food, there where hardly any Belgians that liked it. Most plates were left half full, which is seen as an insult by some Chinese people”. Then, an even bigger cultural difference emerged: “The Belgian musicians expected the Chinese to keep a tight schedule in which no concerts would be cancelled or delayed. However, things turned out different. The musicians learned that one has to have a flexible mindset in China. Although appointments are planned carefully in China, the Chinese government still has the power to cancel appointments at the last moment. When one of the five concerts was cancelled at the very last moment, the Chinese organization was not surprised, but the Belgian musicians were shocked”. Finally, there is the different style of communication: “Although Western people are somehow familiar with basic Chinese habits, they keep expecting that when they ask a Chinese person a favor and he responds by saying ‘yes’, an agreement has been made. However, the Chinese find it very hard to say ‘no’. Even when they agree on something, they might simply not conform to the agreement, because they actually do not agree. Although this seems a simple and straightforward cultural habit, it appears to be a very hard thing for Western people to understand”. Damian Cournot is one of the musicians who traveled through China with Filip, and understands Philip’s points. Damian admits he held some prejudices about the Chinese and those were proven wrong: “I expected the Chinese people to be closed to foreign people, but it turned out that most Chinese people I met were very open and interested in my culture. I also expected that things would be well-organized in China. This turned out to be only partly true, as Filip already pointed

out. And then I somehow also expected – I am a bit ashamed after my experience to tell you about this – that Chinese people all share a more or less similar cultural heritage, apart from the Tibetans. Well, nothing could be further from the truth. Everytime we went to a new city to perform, we met Chinese people with different cultural, religious and linguistic backgrounds. Really, people have a totally different way of living, prepare totally different dishes, wear different clothes and in general have completely different lifestyles across the country. Just from traveling two weeks around China, I can say that the cultural heritage of China – in its vastness and in its diverseness – is much and much richer than I expected. The last prejudice I held was my idea that China is still a developing country, and that they have a long way to go before becoming a developed country. Also this turned out to be partly true. Some rural parts of China are relatively poor compared to European rural areas. The Chinese people living in the cities however, use further advanced electronic devices than many European citizens do! In this area the Chinese are actually ahead of us. I saw Chinese mobile phones types that have not yet been released on the Dutch or Belgian market”. Although the cultural gap between Belgium and China is large, both Filip and Damian want to emphasize that the Belgian and Chinese actually also have some things in common. “The Chinese and Belgians both have a very formal business culture”, Filip says. “When doing business with the Chinese, one has to go through a long process of getting to know each other. Only then one can start talking about business.

Filip’s background Filip’s parents are Chinese and have a cultural exchange centre. Usually they will get a request from the Chinese Ministry of Culture to invite a Belgian orchestra to perform in China. They then invite the orchestra and help them prepare their trip to China, as well as assist them throughout their tour. During these trips, Filip acts as an intermediary between the two cultures; his job is to try to make the tour as good as possible for everyone involved that send the invitations. He does not only assist the orchestras during their performances; he also helps arrange their stay and travel costs, and he is their tour guide when they go sight-seeing. He speaks Dutch and Chinese fluently, and has lived in both countries.


pagina page

357

THINGS TO DO IN ROTTERDAM

by Christian Mathis

right here in Rotterdam. www.myspace.com/rejectfilmfestival

Rotterdam Podium

can watch movies in various cinemas, getting an insight into the world of film. Famous directors from Asia, Africa, the Americas and Europe contribute with only their best movies to make this year’s Film Festival an unforgettable experience.

For all the hidden stars at this university, Rotterdam has the moment and place for you to show your talent on the Rotterdam Open Podium. Every week, people like you and I meet at a certain location announced on the website and are given ten minutes to show our talent. This means that everybody, singers, ballerinas, poets or actors can perform on a stage with an audience cheering at you. This is the chance to try out what you might have dreamed of since you were young. Think about the songs you sing alone in the shower, while dreaming of being a star. Grab some friends, go to the Rotterdam Podium and make yourself a star for one night. Maybe you will find a new passion you had never dared to think about.

www.filmfestivalrotterdam.com

www.hetrotterdamsopenpodium.nl

Fair fashion

This is new to the world! Young designers have used their talent to create fashion out of materials from developing countries. Visit the Kunsthal and discover an amazing collection of “Fair Fashion” shining a totally new light on African, Latin American and Asian fabrics. This collection will show to the Western world that there is a lot to discover in these countries we consider less developed. Enjoy a fashion show you have never seen and will not get to see soon again. See it all and read about the fabrics and the tailoring used to create wonderful clothes out of what we would not expect a lot. www.kunsthal.nl

International Film Festival

Every student must have heard or at least read about it: The International Film Festival Rotterdam. For ten days, nearly every cinema in Rotterdam will be showing some of the best movies of the planet, ranging from home made video tapes edited to masterpieces, to blockbusters shown all over the world. The Festival offers something for everybody. Not only in the evenings, but also during the days you

SERVICE Erasmus Student Service Centre:the central service point for students. See the website E S S C for an overview of the services. Location: C-hall (CB-07), at the Woudestein campus.

Rejected Festival

Obviously, many films were sent in to the Rotterdam Film Festival, but some of them were rejected. These films lead to the birth of “The Rejected Film Festival”. It takes place at the same time but it aims at a different audience. If you are less the fan of already famous international films this is something for you, for the explorers among us. Check out what the film industry’s underground can create and maybe find films that no one has ever seen before. In previous editions of the Rejected Film Festival, the focus was on films rejected by the jury of the Rotterdam Film Festival. This year will see a change. A committee of film makers has been appointed, who gave their best to select specialties. Ask some friends and explore the crazy backyard of the film industry

ArtRotterdam / ObjectRotterdam

Like every year, the Dutch art scene discloses its newest collection and pieces here in Rotterdam. At the Cruise Terminal, artists not only from Holland but from all over the world, present to the public what they have been creating the last year. Paintings, but this year also objects, created by some of the world most talented artists are shown. This special event gives you the chance to discover what will dominate the nation’s art scene the coming year. So even if you have just a slight interest, get some friends and head to the cruise terminal. Also, check the website to see what appeals to you and get an idea of what to expect. Once at the cruise terminal, you will see more art than three museums could hold. www.artrotterdam.com- www.objectrotterdam.com

Telephone: (010) 408 2323. Opening hours: working days from 9.30 - 17.00 hours. Website: www.eur.nl/esscinternational

More info: www.erasmussport.nl 010 – 408 1876/5, sportraad@rssr.nl Subscribe to our Erasmus Sports Channel at SIN-Online!

SPORTS Woudestein Sports Centre, building S Rates 2008-2009: EUR-students: € 82.50 Exchange students: € 41,- (under certain conditions) EUR-staff: € 132,Fitness-surcharge: € 29,-

Courses Belly Dancing, Krav Maga, Self Defence for Women. For the second Belly Dancing course, go to www.erasmussport.nl. Krav Maga course starting from week no. 6 on 2 February. Self Defence for Women starting from week no. 7 on

Tuesday 10 February. For more courses, information and registration, go to www.erasmussport.nl.


Vytautas

Fietsen naar de universiteit Iedereen weet wat een fiets is en velen van ons gebruiken ’m elke dag. Het is zo normal om te fietsen, dat we nooit stilstaan bij het fietsen zelf, de problemen die je onderweg kan krijgen, en de mooie momenten. Waar draait het bij fietsen eigenlijk om? Ten eerste verlaten we ons huis, en met een beetje geluk vinden we de fiets weer terug op de plek waar we hem achtergelaten hadden. Dan worden de fietssloten, vaak net zo duur als de fiets zelf, opengemaakt en als de fiets nog operationeel is – geen lekke banden of missende onderdelen heeft – kan de fietstocht beginnen. We passeren al gauw een aantal tramhaltes en halen met enige trots de tram in, die ons later weer inhaalt. Als het een lange weg is, herhaalt dit gebeuren zich nog een paar keer. En zolang de wind niet waait, is door de stad pedaleren heerlijk. We halen lekker een paar slaperige studiegenoten in, soms passeren we zelfs een trage scooter. Ondertussen hopen we maar dat de wind niet omslaat of aantrekt. Dan komen we bij een zo goed als lege straat; als het stoplicht groen is rijden we door, en als het rood is, rijden we ook door. Op de eindbestemming, de universiteit, is het even denken in welk gebouw het eerste college is en parkeren we de fiets zo dicht mogelijk bij dat gebouw. Nu komt het belangrijkste moment: onthouden waar we de fiets neerzetten. Want na een hele dag college is het handig te weten waar die staat. Vervolgens rennen we naar de collegezaal. Weliswaar te laat, maar de smoes ‘mijn fiets was kapot’ werkt altijd. Aan het eind van de dag sjokken we rustig terug naar het fietsenhok en met een beetje mazzel vinden we de fiets weer terug. Soms moeten we de vervelende conclusie trekken dat-ie verdwenen is. In dat geval is er maar één optie: rennen naar de tram. Dat is wat fietsen is, en ondanks de vele onzekerheden, zoals het weer, waarvan we in Rotterdam nooit zeker zijn, gebruiken velen van ons de fiets. We kunnen ons het leven zonder rijwiel niet meer voorstellen. Dat magische gevoel van vrijheid, onafhankelijkheid en snelheid – alles uiteraard gratis – heeft ons in zijn greep, en dwingt ons gewoonweg het te doen. Vytautas Serys uit Letland is EUR-economiestudent

Jun Zhang, IBA Age: 23 Birthplace: Yixing (China) Residence: Rotterdam

text and photography Ronald van den Heerik

What brought you to Rotterdam? “After studying at the Shanghai International Studies University for two years I intended to continue my studies in New Zealand, due to a joint venture with the local university. But after some research on the Internet, I realised Erasmus University in Rotterdam was a far better option, and The Netherlands held more appeal than New Zealand. Added to which, I thought initially it was less expensive.” The tuition fees were more than you anticipated? “The fee for the first year was 5600 euros, the total for

the whole course of three years is approximately 20 000 euros, which is a great deal of money. For European students the fee is considerably lower, I think it is in the order of 1500 euros per year. My parents have a family business that manufactures batteries for motorcycles and electric bikes, and they are able to pay my expenses. The Chinese government has no standard grant system for students wishing to study abroad. In China, most students live on campus, and the costs are only 300 euros per year. The social system in China is slowly developing, but still has a long way to go before it is comparable with Europe. One fundamental problem is that income tax is still very low, between ten and fifteen percent.”

How do you see your future? “My plan is to work for a Dutch company for a couple of years to obtain some

experience, and then move to Shanghai, where the opportunities are numerous. I want to become rich of course, nothing wrong with that!”

How did you find this room? “When I first arrived in Rotterdam, I moved into a very small room which I rented from Stadswonen for 380 euros. On returning to Rotterdam after a visit to my family, I found this room on the Internet. The Chinese bank employee, (he works for Rabobank) who rents this apartment, was living here with his wife. He was looking for someone to share the rent with while his wife completes her studies at the London Business School.”

Erasmus Magazine 12 Jaargang 12  

Het universiteitsblad van de Erasmus Universiteit Rotterdam.