Issuu on Google+


Editorial

ΚΟΙΝΟΣΗΣΑ ΝΕΦΡΟΠΑΘΩΝ ΚΑΙ ΜΕΣΑΜΟ΢ΥΕΤΜΕΝΩΝ website: http://epnm.gr blog: http://epnm.blogspot.com email: info@epnm.gr Αριθμός υύλλοσ .024-25

΢σντονιστική – ΢σντακτική Ομάδα

Δπηκέιεηα θεηκέλσλ Πξάηζαο Νηθόιανο Δπηκέιεηα ζρεδηαζκνύ Παηεξάθεο Φίιηππαο Βαζηθνί αξζξνγξάθνη Εέππνπ Γηαζεκή Drenkó Szabina Χξύζα Φισξνπνύινπ Ησζεθίδνπ Μαξγαξίηα Γεκεηξηάδεο Γεώξγηνο Κνξαθηαλίηεο Γεώξγηνο (Ηαηξόο) Καηζαξνύ Βηβή (Γηαηξνθνιόγνο)

___________________________ ________ Ίδξπζε Κνηλόηεηαο 15 Ηαλνπαξίνπ 2009 Έθδνζε 1νπ θύιινπ 12 Φεβξνπαξίνπ 2009 Φύιιν 024-25 15 Μαΐνπ - Ηνπλίνπ 2013

___________________________ Τα άξζξα δελ εθθξάδνπλ ππνρξεσηηθά ηηο απόςεηο ηεο Κνηλόηεηαο Νεθξνπαζώλ θαη Μεηακνζρεπκέλσλ epnm .

Αιεζηλέο ηζηνξίεο αλζξώπσλ πνπ βίσζαλ θαηαζηάζεηο, πάιεςαλ θαη παιεύνπλ κε δπζθνιίεο θαη θαζεκεξηλά ν αγώλαο ηνπο ηνύο δηθαηώλεη. Κάπνηνη από απηνύο κεηακνζρεπκέλνη, θάπνηνη άιινη αλακέλνπλ ζηε ιίζηα γηα έλα κόζρεπκα πνπ ζα ηνπο αλαγελλήζεη. Μαθάξη απηό λα ην θαηαιάβαηλαλ θαη νη δηθνί καο «εθπξόζσπνη» ηνπ Θενύ, πνπ αληί λα επηζθέπηνληαλ ηνπο ππνβαιιόκελνπο ζε αηκνθάζαξζε, επαηνπαζείο, κε έιιεηςε κπεινύ ησλ νζηώλ ή θαξδηνπαζείο αζζελείο, δηνξγάλσλνπλ εκεξίδεο ληξνπήο γεκάηεο κίζνο θαη άγλνηα θαηά ηεο Γσξεάο Οξγάλσλ κε ηίηινπο όπσο «Μεηακόζρεπζε: Γσξεά ή Απηνθηνλία». Γπζηπρώο νη αηηήζεηο γηα αξλήζεηο πξνο ηε Γσξεά Οξγάλσλ κεηά ζάλαηνλ πνπ έθηαζαλ ζηα γξαθεία ηνπ Δζληθνύ Οξγαληζκνύ Μεηακνζρεύζεσλ μεπεξάζαλε ηηο πέληε ρηιηάδεο. Ζ εθθιεζία, ε θύξηα πεγή αγάπεο θαη αιιειεγγύεο, βξήθε επθαηξία – πάηεκα ζηνλ λέν λόκν λα πξαγκαηνπνηήζεη ην αληηρξηζηηαληθό έξγν ηεο. Από ηελ άιιε ν ίδηνο ν Χξηζηόο είπε: «Γσξεάλ ηα ιάβαηε, δσξεάλ λα ηα δίλεηε.» Ζ ίδηα ε δσξεά είλαη επινγεκέλε από ηνλ Χξηζηό. ΋πσο ό Κύξηνο έδσζε ην ζώκα ηνπ πάλσ ζην ζηαπξό γηα καο, έηζη θαη εκείο, σο κηκεηέο ηνπ, πξέπεη λα θάλνπκε ην ειάρηζην γηα ηνλ ζπλάλζξσπν. Σην πξώην θηόιαο άξζξν απηήο ηεο εθεκεξίδαο, ζα θαηαιάβεηε γηαηί ε δσξεά νξγάλσλ είλαη ηόζν ζεκαληηθή. Μία ηζηνξία ππνκνλήο θαη εμαηξεηηθά ζπάληα γηα ηελ Διιάδα. Μαθάξη ηέηνηεο κεηακνζρεύζεηο λα γίλνληαλ θαη ζηελ Διιάδα· ζα έιπλε πνιιά πξνβιήκαηα. Κιείλνληαο, ζα ήζεια λα επραξηζηήζσ γηα άιιε κηα θνξά όινπο όζνπο ζπκβάιιαλε ζηε ζπγγξαθή ηεο εθεκεξίδαο. Ήδε ζε απηό ην θύιιν έθηαζε ηηο 45 ζειίδεο. ΋ρη κόλν βαζηθνί αξζξνγξάθνη, αιιά θαη πνιιά άιια κέιε θαη απινί επηζθέπηεο ηεο Κνηλόηεηαο αθηέξσζαλ ρξόλν γηα ηε ζπγγξαθή άξζξσλ, θξηηηθώλ θαη πνηεκάησλ. Τν θύιιν απηό είλαη δηπιό, κηαο θαη ηνλ Μάην δελ εθδόζεθε εθεκεξίδα ιόγσ ζρνιηθώλ εμεηάζεσλ. Διπίδσ λα επραξηζηεζείηε έλα πξνο έλα ηα άξζξα ηεο εθεκεξίδαο θαη, εάλ λνηώζεηε όηη ζέιεηε, κε δηζηάζεηε λα ζηείιεηε θαη ηα δηθά ζαο ζην info@epnm.gr . Να είζηε ζίγνπξνη όηη όπσο παίξλεηε δύλακε κέζα από απηά, έηζη ζα κπνξέζεηε λα δώζεηε θαη ζηνπο ππόινηπνπο αλαγλώζηεο καο. Καιή ζαο αλάγλσζε. Ο εθδόηεο Νηθόιανο Πξάηζαο


ΔΙΠΛΗ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΗ ΠΝΕΥΜΟΝΩΝ ΑΠΟ ΚΥΣΤΙΚΗ ΙΝΩΣΗ

Η ιστορία μου ξεκίνησε από 30 ημερών όταν διαγνώστηκα με Κυστική Ίνωση, μια κληρονομική πάθηση που είναι ιδιαίτερα συχνή τα τελευταία χρόνια. Για να νοσήσει κάποιος θα πρέπει να κληρονομήσει τα 2 παθολογικά γονίδια από τους γονείς του δηλαδή ένα από τον έναν και ένα από τον άλλον. Το άτομο που θα έχει μόνο το ένα παθολογικό αυτό γονίδιο θα είναι φορέας χωρίς να νοσεί, έτσι λοιπόν αν 2 άτομα είναι φορείς τότε αν παντρευτούν η πιθανότητα να γεννηθεί ένα παιδί με αυτή τη νόσο είναι 1 στις 4. Το χαρακτηριστικό της νόσου είναι ότι ο οργανισμός παράγει μια πυκνή βλέννα που επηρεάζει κυρίως τους πνεύμονες και το πάγκρεας. Στο πάγκρεας φράζουν οι αδένες του με αποτέλεΓράφει η σμα την παγκρεατική ανεπάρκεια Στέλλα Γεωργάκη όπου για να μην υποσιτιζόμαστε παίρνουμε τα παγκρεατικά ένζυμα από το στόμα για να κρατηθούν οι θρεπτικές ουσίες στον οργανισμό. Οι πνεύμονες πάλι λόγω της παχύρευστης αυτής βλέννας φράζει τους βρόγχους, με αποτέλεσμα να δημιουργούνε συχνές και σοβαρές αναπνευστικές λοιμώξεις όπου ο πνεύμονας οδηγείται σε αναπνευστική ανεπάρκεια. Επίσης ο αλμυρός ιδρώτας (επίσης ένα άλλο χαρακτηριστικό της νόσου) προκαλεί τον κίνδυνο σε μεγάλες ζέστες να πάθει κανείς αφυδάτωση. Ήμουν από τα τυχερά μωράκια γιατί γεννήθηκα χωρίς αναπνευστικό πρόβλημα, το οποίο συμβαίνει συχνά σε γεννήσεις. Το πρόβλημα μου ήταν με το πάγκρεας. Ότι έπινα από το θηλασμό της μαμάς μου πήγαινε χαμένο και όλο και κάθε μέρα έχανα βάρος, ώσπου νοσηλεύτηκα στο Παίδων Αγία Σοφία για να ψάξουν τι έχω. Το τεστ ιδρώτα που είναι η κύρια διαγνωστική εξέταση της Κυστικής Ίνωσης βγήκε θετικό. Από εκεί και πέρα άρχισαν οι αγώνες!

Σε ηλικία 1 έτους έπαθα βαριά αφυδάτωση με αποτέλεσμα να πλησιάσω τον θάνατο αν δεν με έτρεχαν οι γονείς μου εγκαίρως στο νοσοκομείο. Τότε, το καλοκαίρι του 1986 παρουσιάστηκε ένας καύσωνας ιδιαίτερα επικίνδυνος για τα δεδομένα εκείνης της εποχής χωρίς κλιματιστικά. Με πάρα πολύ ορό συνήλθα αμέσως. Πέρασαν 10 χρόνια και δεν είχα ιδιαίτερα προβλήματα υγείας, έπαιζα σαν όλα τα παιδιά της ηλικίας μου, κρύωνα σε φυσιολογικά πλαίσια, ώσπου όταν έγινα 10 χρονών νοσηλεύτηκα για πρώτη φορά στο Παίδων Αγία Σοφία λόγω του ότι οι πνεύμονες μου πια άρχιζαν και κόλλαγαν διάφορα μικρόβια από τις πυκνές βλέννες που υπήρχαν. Από κει και πέρα χρειαζόταν καθημερινός αγώνας για να ζω πιο φυσιολογικά. Οι μέρες της νοσηλείας μου ήταν 10, άλλοτε 15, ανάλογα με την κατάσταση της λοίμωξης. Καθημερινά έπρεπε να κάνω αναπνευστικές ασκήσεις φυσικοθεραπείας για να μπορώ να βγάζω τα παχύρευστα πτύελα και να παραμένω καθαρή για το υπόλοιπο της ημέρας. Κάτι που ο φυσιολογικός άνθρωπος


το έχει ως δεδομένο, εγώ έπρεπε να το καθιερώσω κάθε μέρα για να μπορώ να είμαι σε φόρμα συνέχεια. Εκτός αυτού έπαιρνα και αντιβιοτικά είτε σε χάπια είτε σε εισπνεόμενα. Σαν παιδάκι που ήμουν και ως έφηβη δεν μπορούσα να δεχτώ να κάνω καθημερινά αυτή τη φυσικοθεραπεία γιατί αισθανόμουν καλά και επαναστατούσα λόγω ηλικίας αλλά κατά βάθος έπρεπε, γιατί όσο έμεναν αυτά τα πτύελα οι πνεύμονες μολύνονταν. Κάθε 6 μήνες νοσηλευόμουν στο νοσοκομείο για την καθιερωμένη ρουτίνα της αντιβίωσης ώστε να παραμένουν οι πνεύμονές μου καθαροί μακριά από επικίνδυνα μικρόβια. Όσο περνούσαν τα χρόνια νοσηλευόμουν όλο και πιο συχνά, κάθε 3μηνο. Στην ηλικία των 17 έπαθα μια σοβαρή πνευμονία, κάθισα περίπου 20 μέρες νοσοκομείο και γενικά μετά από αυτό έπαιρνα την κάτω βόλτα. Συνέχεια λοιμώξεις, αιμοπτύσεις, πυρετούς και κούραση σε ότι κι αν έκανα. Πήγαινα στη Β΄ Λυκείου και αναγκάστηκα να διακόψω το σχολείο γιατί τις περισσότερες φορές ήμουν στο νοσοκομείο και εκτός αυτού δεν μπορούσα να ανταπεξέλθω. Σιγά σιγά πήρα και οξυγόνο και καθόμουν όλη μέρα μέσα στο σπίτι. Εκείνα τα χρόνια ήμουν στην πιο όμορφη ηλικία αλλά ήμουν καταδικασμένη να κάθομαι στο σπίτι με το οξυγόνο, τα καθημερινά φάρμακα και τις καθημερινές φυσικοθεραπείες. Δεν μπορούσα να φάω. Η ψυχολογία μου είχε φτάσει κάτω από το μηδέν. Έφτασα 20 χρονών που πλέον είχα πάθει αναπνευστική ανεπάρκεια και οι συχνές αιμοπτύσεις που έκανα σε βαθμό μιας γαβάθας είχε φτάσει στο απροχώρητο. Αν συνέβαινε κάτι το απρόοπτο η ζωή μου κρεμόταν σε μια κλωστή. Αρχίσαμε να ψαχνόμαστε για μεταμόσχευση. Στην Βιέννη υπάρχει ένα από τα καλύτερα κέντρα μεταμοσχεύσεων πνευμόνων. Δεν χάσαμε ούτε μέρα. Επικοινωνήσαμε με τους γιατρούς εκεί και αμέσως κλείσαμε ραντεβού για να με δουν και να εγκρίνουν αν ήταν δυνατό να γίνει η μεταμόσχευση. Οι γιατροί με δέχτηκαν. Πέρασε σχεδόν 1 μήνας για εξετάσεις και δικαιολογητικά ώστε να μπω στη λίστα. Όσο περίμενα, η σκέψη μου ήταν στο τηλέφωνο που θα χτυπούσε για να μου πουν ότι «βρέθηκε μόσχευμα για σένα». Όλο αυτό το διάστημα δεν είχα χάσει την ελπίδα μου, σκεφτόμουν πάντα θετικά πράγματα και ανυπομονούσα τη στιγμή που θα αλλάξει η ζωή μου.

Νοσηλευόμουν κάθε μήνα για να κρατιέμαι σε καλή κατάσταση όσο γινότανε. Μπήκα στην επείγουσα λίστα λόγω του σπάνιου αίματος που έχω. Σε 3 μήνες βρέθηκε μόσχευμα. Συγκεκριμένα στις 20 Φεβρουαρίου του 2006 ώρα 10 το πρωί χτύπησε το τηλέφωνο και μου είπαν ότι βρέθηκε μόσχευμα για εμένα. Ήταν η καλύτερη μέρα της ζωής μου!! Μέσα σε λίγες ώρες ήμουν στο αεροδρόμιο, με πήραν με ιδιωτικό αεροπλάνο της Βιέννης και σε 2 ώρες ήμασταν εκεί. Με πήγαν με ασθενοφόρο μέχρι το νοσοκομείο, με προετοίμασαν για το χειρουργείο και στις 8 το βράδυ περίπου έγινε η μεταμόσχευση. Τελείωσε στις 2 τα ξημερώματα. Πήγαν όλα καλά! Στην εντατική κάθισα μόνο μια μέρα και μετά με έβαλαν σε δωμάτιο όπου κάθισα 15 μέρες. Όλα πήγαν μια χαρά! Οι γιατροί είχαν ενθουσιαστεί με την κατάσταση της υγείας μου. Κάθισα 3 μήνες στην Βιέννη για να με παρακολουθούν κάθε εβδομάδα και να κάνω εξετάσεις. Αυτό το διάστημα γύρισα όλη την Βιέννη με τα πόδια, πράγμα που δεν μπορούσα πριν! Ένιωθα σαν να γεννήθηκα ξανά! Είναι ένα αίσθημα που αν δεν το ζήσεις δεν το καταλαβαίνεις! Ξέρετε τι είναι να ξυπνάς το πρωί και να νιώθεις υγιής; Να μην βήχεις; Να αναπνέεις φυσιολογικά και να μπορείς να ζεις φυσιολογικά; Κάποιοι από εσάς όλα αυτά τα έχετε δεδομένα… Για μένα όμως δεν ήταν. Πλέον δεν θέλω να μιζεριάζω για τίποτα και χαίρομαι την κάθε στιγμή. Ξέρω, ακούγεται κλισέ όλο αυτό αλλά στην πραγματικότητα ισχύει και όποιος το έχει περάσει θα με καταλάβει. Έχουν περάσει 7 χρόνια από την μεταμόσχευση. Το μόσχευμά μου είναι εντάξει. Πλέον έχουν μειωθεί τα φάρμακα που έπα��ρνα, έχει πέσει λίγο η αναπνευστική μου λειτουργία (η σπιρομέτρηση) αλλά και πάλι δεν με εμποδίζει να κάνω πράγματα αλλά με μέτρο. Εννοείται ότι προσέχω αρκετά για να μην πάθω καμιά λοίμωξη και δόξα ο Θεός τα τελευταία χρόνια δεν έχω πάθει τίποτα. Προσέχω για να έχω...! Δεν δουλεύω αλλά απασχολούμαι δημιουργικά εδώ και 3 χρόνια με το χειροποίητο κόσμημα, το οποίο λατρεύω! Και φυσικά κάνω ότι μου αρέσει πραγματικά και ότι με χαλάει φεύγω μακριά! Και πάνω από όλα ΥΓΕΙΑ! Στέλλα Γεωργάκη


Η Γνωριμία μας...

Μ

ια γνωριμία σαν συνάντηση ζωής... σας ακούγεται λίγο βαρύ; Κι όμως μοιάζει ναναι τόσο αληθινό τελικά... 'Όσο περνάει ο καιρός σα να γίνεται πραγματικότητα κάτι που φάνταζε μια απλή ουτοπία πριν από λίγους μήνες... Συνήθως σε τέτοιου είδους συναντήσεις παρεβρίσκονται άνθρωποι όπου τους δένει κάτι δυνατό... κάτι πέρα από μια απλή φιλική σχέση... αυτό διαπιστώνω τελευταία τουλάχιστον μέσα από συναντήσεις με ανθρώπους με κοινές εμπειρίες, κοινές ανησυχίες για ένα κοινό θέμα που μας αφορά όλους μαζί... Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ένα θέμα υγείας, όχι ένα απλό θέμα υγείας αλλά για ένα χρόνιο πρόβλημα υγείας που διαρκεί εφ'όρου ζωής, που γίνεται ξαφνικά, κάποια στιγμή, κομμάτι της ζωής μας για πάντα...

Μια χρόνια κατάσταση, μία καθημερινότητα που σου αλλάζει τα δεδομένα και σε βάζει σε νέους ρυθμούς και πλαίσια. Κάποτε δε μπορούσα να αντέξω αυτή τη νέα πραγματικότητα, παρόλο που διαρκεί Γράφουν: εδώ και πολλά χρόνια... Ή τουλάχιστον Μαργαρίτα Ιωσηφίδου δε μπορούσα να την αντέξω μόνη μου. Αναστασία Ορτζάνη Πίστευα πως είμαι μόνη μέσα σε όλο Λένα Νησιάντση αυτό το πρόβλημα, ότι το βίωνα μόνη μου. Ελάχιστα απασχολούσα την οικογένειά μου με αυτό. Κι όμως, ναι, η οικογένειά μου είναι δίπλα μου, στο πλευρό μου, όπως ήταν και θα είναι πάντοτε. Ναι, δεν έχω παράπονο, και οι φίλοι μου ήταν και είναι ακόμη πλάι μου σε ότι τους χρειαστώ, σε χαρούμενες και δύσκολες στιγμές. Όμως κανείς από όλα αυτά τα αγαπημένα πρόσωπα δε μπορεί να κατανοήσει πλήρως το μέγεθος της κατάστασης που βιώνω εδώ και 27 χρόνια περίπου.

Π

ως έφτασα ως εδώ... ούτε κι εγώ το κατάλαβα. Το να κρύβεσαι πίσω από ένα πρόβλημα υγείας, είναι σα να ζεις μια ψεύτικη ζωή, σαν κάθε φορά που βγαίνεις έξω από το σπίτι σου να φοράς μια μάσκα και να υποδύεσαι ρόλους, ακόμη και στα αγαπημένα σου πρόσωπα. Ποιός ανέχεται να ακούει κάθε μα κάθε φορά τα δικά σου προβλήματα με την υγεία σου, την αδυναμία που νιώθεις κατά καιρούς, τους φόβους σου, τις ανασφάλειές σου σχετικά με το μέλλον της υγείας σου, αν θα μπορείς να έχεις πια την ιατρο-φαρμακευτική περίθαλψη που χρειάζεσαι στο άμεσο μέλλον, αν... αν... Το τελευταίο διάστημα όμως, εδώ κι έναν χρόνο και κάτι, τα πράγματα άλλαξαν... Ήρθα κοντά με ανθρώπους που κατανοούν πλήρως αυτά που σκέφτομαι και αισθάνομαι, που κατανοούν τις αγωνίες μου και τις ανασφάλειές μου, είτε αφορούν την υγεία μου είτε οποιοδήποτε άλλο προσωπικό μου θέμα. Κι όλα αυτά επειδή βιώνουν κι εκείνοι ακριβώς αυτά που βιώνω κι εγώ στην καθημερινότητά μου ή τουλάχιστον στο μέγιστο βαθμό τους. Μεταξύ άλλων συνανθρώπων μου, η γνωριμία μου με τις Αναστασία και Λένα έμελλε να εξελιχθεί σε μία βαθειά και ιδιαίτερη φιλία, ξεχωριστή, γεμάτη από δυνατές εμπειρίες και ουσιώδη μαθήματα ζωής κι αγάπης, ελπίδας και ταπεινότητας. Μα κυρίως μια φιλία γεμάτη μαθήματα θάρρους και δύναμης κάτι που είχα ξεχάσει τα τελευταία χρόνια... Είχα αφεθεί μάλλον στην μοίρα, στη τύχη και απλά ακολουθούσα το πρόγραμμα που έπρεπε, με τη φαρμακευτική αγωγή και τις συνήθεις επισκέψεις στο νοσοκομείο και τους γιατρούς. Σε αυτό το φύλλο της εφημερίδας αποφασίσαμε από κοινού να σας αφηγηθούμε την γνωριμία μας και όλα όσα μας ενώνουν σαν φίλες, σαν συνοδοιπόρους στα κοινά προβλή-


ματα που αντιμετωπίζουμε σχετικά με την περιπέτεια της υγείας μας. Να σας μιλήσουμε σαν νέες κι ανεξάρτητες γυναίκες που μοναδικό τους στόχος είναι να αντιμετωπίζουν πια τη ζωή κατάματα παρά τα εμπόδια που συναντούν κατά καιρούς μπροστά τους, όπως όλοι μας άλλωστε, και να παλεύουν για την ζωή τους με ελπίδα, χαμόγελο κι αισιοδοξία.

Μ

αργαρίτα: Η γνωριμία μας ξεκίνησε αρχικά μέσω της ομάδας του facebook, της Κοινότητας Νεφροπαθών & Μεταμοσχευμένων. Απ'ότι θυμάμαι πρώτη μου έκανε αίτημα φιλίας η Αναστασία και έπειτα από λίγο καιρό ακολούθησε η Λένα. Με γνώριζαν κυρίως μέσω της δραστηριότητάς μου στην εφημερίδα όπου και αρθρογραφώ μέχρι και σήμερα και με πλησίασαν για να με γνωρίσουν καλύτερα, σαν άνθρωπο, σαν Μαργαρίτα, σαν φίλη, σαν συμπάσχουσα σε κοινά προβλήματα υγείας... Τα ενθαρρυντικά κι ευγενή σχόλιά τους για τα άρθρα μου με συγκίνησαν και μου έδωσαν ταυτόχρονα περισσότερη δύναμη και έμπνευση για τα επόμενα που θα ακολουθούσαν, όπου κατέθετα κάθε φορά τη δική μου προσωπική ματιά σε όσα παρατηρούσα γύρω μου ή βίωνα ενίοτε σαν Μαργαρίτα μέσα από δικές μου εμπειρίες και δράσεις.

Έ

πειτα από λίγο καιρό συνάντησα αρχικά από κοντά την Αναστασία. Όταν έμαθα ότι τυχαίνει να πηγαίνουμε στην ίδια κλινική, στο ίδιο νοσοκομείο, επεδίωξα να τη συναντήσω και να τη γνωρίσω επιτέλους κι από κοντά. Να γνωρίσω αυτήν τη γενναιόδωρη, χαρούμενη κι ευαίσθητη ψυχή. Είχα διαβάσει κι ένα-δυό άρθρα της στην εφημερίδα τα οποία με είχαν συγκινήσει πολύ, πράγμα που με έκανε να θέλω να τη συναντήσω όσο πιο σύντομα γίνεται και να συζητήσουμε για όλα εκείνα που μπορεί να μας ένωναν. Όπως και αποδείχτηκε στην πορεία... μας ένωναν τελικά πάρα πολλά. Κι έτσι ένα πρωινό του φθινοπώρου έπειτα από το καθιερωμένο ραντεβού της στην θεράπων γιατρό μας, τη συνάντησα. Πήγαμε κάπου εκεί κοντά και μιλήσαμε. Μιλήσαμε για αρκετή ώρα και μάθαμε πολλά η μία για την άλλη. Μοιραστήκαμε ιστορίες, στιγμές και εμπειρίες, όσες προλάβαμε δηλαδή μιας και ο χρόνος μας πίεζε και τις δύο εκείνο το πρωινό του Σεπτέμβρη.

Αυτό που θα μου μείνει κυρίως από εκείνη τη συνάντηση είναι το λαμπερό της χαμόγελο και το καθαρό γαλάζιο βλέμμα της. Σου μετέδιδε μια ποιότητα χαρακτήρα και αλήθεια. Το καθαρό της βλέμμα και τα λόγια της με κέρδισαν από την 1η στιγμή. Η αμεσότητα της ειλικρίνειάς της και το ενδιαφέρον της απέναντι στους άλλους φάνηκε από τη πρώτη κουβέντα που είχαμε, όλα όσα συζητήσαμε για το κοινό πρόβλημα της υγείας μας και όχι μόνο. Ένα χρόνιο πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζουμε και οι δύο εδώ και πολλά χρόνια με κάποιες διαφορές μόνο ως προς τη θεραπεία προ μεταμόσχευσης αλλά και επιπλέον επιπλοκές σε άλλα θέματα υγείας που αντιμετωπίσαμε η καθεμία ξεχωριστά όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό που παρατήρησα με τον καιρό, γνωρίζοντάς την ακόμη καλύτερα, είναι πως παρά τις ατελείωτες μάχες που έδωσε για να αντιμετωπίσει διάφορα προβλήματα της υγείας της, τις επιπλοκές, τις αντιστάσεις του οργανισμού της, μου έλεγε κάθε φορά πως ποτέ δεν τα παρατούσε και ποτέ δεν έχανε το χαμόγελό της ούτε και την πίστη της στη δύναμη του Θεού, την βαθειά πίστη της στο Θεό. Αυτά ήταν τα δικά της “όπλα άμυνας” απέναντι στα προβλήματα της υγείας της. Ποτέ δεν το έβαζε κάτω, δεν παραιτήθηκε ποτέ από την ίδια τη ζωή και συνέχιζε να ζει και να απολαμβάνει τη ζωή ακόμη και σήμερα σαν να μη τρέχει τίποτα... με τις παρέες της, τα ταξίδια της, τις δραστηριότητές της, την δική της αισιόδοξη πάντα καθημερινότητά της. Κάθε φορά που τη συναντώ με εκπλήσσει με την καλοσύνη της, την απλότητά της, την αγάπη και την τρυφερότητα που δείχνει για τον συνάνθρωπο. Ιδιαίτερα για τους φίλους της και τα αγαπημένα της πρόσωπα. Είναι ένας τρομερά αισιόδοξος και δοτικός άνθρωπος που της αρκεί να δίνει στους άλλους χωρίς να περιμένει να πάρει. Ένα γλυκύτατο και πάντα χαμογελαστό κορίτσι με πολλές ευαισθησίες και όνειρα. Είναι πάντα δίπλα στους φίλους της και σε όποιον την έχει ανάγκη και προσπαθεί με το δικό της μοναδικό τρόπο να τους φτιάχνει κάθε φορά το κέφι και τη διάθεση όποτε δεν αισθάνονται καλά εκείνοι ή αντιμετωπίζουν κάποιο σοβαρό πρόβλημα, είτε υγείας είτε κάποιο άλλο προσωπικό πρόβλημα. Μέσω της Αναστασίας μου δόθηκε η ευκαιρία να συναντήσω από κοντά και τη Λένα


μετά από λίγο καιρό. Οι δυο τους ήδη γνωρίζονταν αρκετό καιρό πριν και είναι πολύ καλές φίλες. Το μόνο που γνώριζα για τη Λένα, πριν τη συναντήσω από κοντά και τη γνωρίσω καλύτερα, είναι πως ήταν κι εκείνη νεφροπαθής, στο στάδιο της θεραπείας, της αιμοκάθαρσης Όμως δεν ήταν μονάχα αυτό το θέμα της υγείας της. Υπήρχαν κι άλλα που μόλις τα έμαθα και τα είδα με τα μάτια μου εξεπλάγην με τη δύναμη και τον αγώνα που έδινε καθημερινά αυτή η γυναίκα με ακόμη πιο σοβαρά θέματα υγείας αλλά και θέματα διαχείρισης και κακής υποδομής μιας χώρας που δεν έχει μάθει ακόμη πως να σέβεται και να στηρίζει με τα έργα και τις υποδομές της, ανθρώπους με κινητικές δυσκολίες. Η Λένα αντιμετωπίζει κάποια κινητικά προβλήματα και γι'αυτό το λόγο χρησιμοποιεί για τις μετακινήσεις της αναπηρικό αμαξίδιο.

Ό

ταν έμαθε η Λένα πως θα επισκεφτώ την Αναστασία στη γενέτειρά της με προσκάλεσε να πάω σπίτι της, στην πατρίδα της που βρισκόταν εκεί κοντά, στην Έδεσσα. Ήθελε να με συναντήσει κι εκείνη από κοντά και να γνωριστούμε καλύτερα. Ήταν Κυριακή μεσημέρι θυμάμαι, μια χειμωνιάτικη κρύα μέρα. Μας είχε καλέσει για γεύμα στο σπίτι της. Όταν φτάσαμε μας υποδέχτηκε η ίδια. Με καλωσόρισε στο σπίτι της μ'ένα γλυκό χαμόγελο και καθίσαμε για λίγο να μιλή��ουμε, να συστηθούμε και κανονικά, εκτός διαδικτύου πια. Εκεί βρίσκονταν και η οικογένειά της. Έτσι γνώρισα και την οικογένειά της, άκουσα πολλές ιστορίες για την ζωή της, το πως τα κατάφερε να ανταπεξέλθει σε κάθε δυσκολία με δύναμη και πολύ αγώνα. Μία μαχητικότητα που δεν την είχα ξανασυναντήσει σε κανέναν άλλο άνθρωπο μέχρι στιγμής. Είχα γνωρίσει κατά καιρούς και άλλους με κινητικά προβλήματα αλλά ποτέ δεν είχα έρθει τόσο κοντά και ποτέ άλλοτε δεν είχα βρεθεί στο προσωπικό τους χώρο, για να δω πως είναι η καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων. Κι όμως δεν διαφέρει και πολύ... αυτό μου έδειξε η Λένα με τη στάση της... Έμεινα εκστασιασμένη από τη προσαρμοστικότητά της και τη δυναμικότητα του χαρακτήρα της. Μια αξιοθαύμαστη γυναίκα που παρά τα προβλήματα της υγείας της όλα αυτά τα χρόνια κατάφερε πολλά, να εργαστεί, να δημιουργήσει την δική της οικογένεια, να επιβιώσει μέσα σε αντίξοες πολλές φορές συνθήκες, σε μια χώρα όπου οι χώροι πρόσβασης σε άτομα με αναπηρία είναι σχεδόν ανύπαρκτοι ή ανεπαρκείς. Ακόμη και στις μεγάλες πόλεις που υποτίθεται πως οι χώροι πρόσβασης είναι αρκετοί, ακόμη κι εκεί υπάρχουν κακές υποδομές είτε αρκετά από τα σημεία πρόσβασης/ράμπες είναι κακής ποιότητας. Η γνωριμία μου με τη Λένα και συνάμα η παρέα μαζί της με έκαναν έστω σε κάποιο βαθμό να αντιληφθώ τη δύσκολη ρουτίνα της και την απίστευτη ευκολία της ως προς την προσαρμογή της απέναντι σε όλες αυτές τις δύσκολες συγκυρίες που εμφανίζονται κάθε τρεις και λίγο στην καθημερινότητά της και στις άθλιες υποδομές μιας κοινωνίας που δε

λέει να συμβαδίσει με την κατανόηση και την θεμελίωση ενός καλύτερου πλαισίου υποδομών, ισότιμου και προσβάσιμου προς όλους τους πολίτες ανεξαιρέτως. Κι εμείς, οι ίδιοι ας φροντίσουμε να ενημερωνόμαστε και να γινόμαστε πιο ευαισθητοποιημένοι απέναντι σε κάποιον με αναπηρία αλλά και μεταξύ μας, βοηθώντας ο ένας τον άλλο μέσα από παράλληλες δράσεις ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης.

Α

ποκόμισα πάρα πολλά μέσα από την γνωριμία μου με την Λένα και την Αναστασία. Κάθε φορά που μιλάμε ή συναντιόμαστε μαθαίνω ακόμη περισσότερα για εκείνες... για τα όνειρά τους, τις δραστηριότητές τους, τα χόμπι τους. Μα κυρίως με εμπλουτίζουν με τη δύναμη της ψυχής τους και του απαράμιλλου θάρρους τους απέναντι στην ζωή και τα μαθήματα που μας διδάσκει κάθε φορά στέλνοντάς μας ανθρώπους σαν τη Λένα και την Αναστασία. Διότι καθεμία από εμάς έχει να μάθει πολλά από την άλλη κυρίως να πάρει δύναμη κι ελπίδα, αγάπη και πολλά χαμόγελα. Κι όχι μόνο μεταξύ μας αλλά κι από άλλους. Είναι όμορφο και ψυχοθεραπευτικό να μοιράζεσαι τις εμπειρίες σου και κάποιες ιδιαίτερες στιγμές με τον συνάνθρωπο, με πρόσωπα σαν κι εσένα, σαν κι εμένα... που έχουν βιώσει τα ίδια κυρίως προβλήματα υγείας και αγωνίζονται καθημερινά για ένα καλύτερο επίπεδο ζωής. Μπορεί μεν τα οικεία μας πρόσωπα, όπως η οικογένεια μας και οι φίλοι μας να είναι από την αρχή του προβλήματος δίπλα μας αλλά δε μπορούν να κατανοήσουν πλήρως την σωματική και ψυχική υγεία μας... παρά μόνο κάποιοι συνασθενείς, άνθρωποι που έχουν βιώσει τα ίδια ή παρόμοια προβλήματα υγείας, οι οποίοι μας κατανοούν συνήθως στον απόλυτο βαθμό. Νιώθω τυχερή κι ευγνώμων που μπήκαν στη ζωή μου η Αναστασία και η Λένα αλλά και όλοι όσοι έχω γνωρίσει κατά καιρούς και με έχουν συγκινήσει με την φροντίδα τους και την αγάπη τους μα κυρίως με την αμέριστη συμπαράστασή τους και πίστη τους σε εμένα. Η επικοινωνία αποτελεί το Α και το Ω σε μία ομάδα ανθρώπων με κοινά βιώματα. Διότι μόνο με την επικοινωνία και τη συνεργασία, την ομαδικότητα θα αντιμετωπίσουμε τη ζωή κοιτώντας την κατάματα, με χαμόγελο κι ελπίδα. Όταν παίρνουμε δύναμη από συνανθρώπους μας που μας νιώθουν πραγματικά, που κάνουν κάθε ενέργεια για να σε βλέπουν να χαμογελάς, να χαμογελάς ακόμη και στις δυσκολίες...

Α

ναστασία: Η γνωριμία μου με τα κορίτσια... Καταρχήν, και τις δύο τις γνώρισα μέσω της ομάδας της Κοινότητας Νεφροπαθών & Μεταμοσχευμένων στο facebook. Πρώτα γνώρισα την Λένα με την οποία ξεκινήσαμε να μιλάμε μέσω facebook chat στην αρχή. Μου είπε κάποια στοιχεία για εκείνη, που μένει, σε μία πόλη αρκετά κοντά στα δικά μου μέρη. Εκεί που μένει, στην Έδεσσα, τυχαίνει να μένουν και κάτι δικοί


μου συγγενείς. Έτσι την επόμενη φορά που ήταν να τους επισκεφτώ πρότεινα στη Λένα να συναντηθούμε από κοντά. Πήγα και τη συνάντησα σπίτι της. Έμεινα έκπληκτη διότι δεν είχε αναφέρει τίποτα για το ότι είχε και κινητικά προβλήματα, ότι μετακινούνταν με αναπηρικό αμαξίδιο πέραν της νεφροπάθειάς της. Από την 1η κιόλας συνάντηση δεθήκαμε πολύ σαν φίλες. Μια φιλία που μετρά δύο χρόνια τώρα.

Ό

σον αφορά τη Λένα θεωρώ ότι είναι μία πολύ δυνατή γυναίκα παρά τις δυσκολίες που έχει περάσει στη ζωή της και γενικότερα όλα όσα αντιμετωπίζει ως άτομο με κινητικά προβλήματα στην καθημερινότητά του. Κι όμως ζει μια ζωή όσο πιο απλά και σεμνά γίνεται. Δημιούργησε επίσης τη δική της οικογένεια και έγινε ανεξάρτητη χωρίς τη βοήθεια των άλλων. Η Λένα αποτελεί ένα άξιο πρότυπο ανθρώπου για όλους μας και είναι απλά αξιολάτρευτη γιατί με το χαμόγελο της προσπαθεί να προσπεράσει όλα της τα προβλήματα. Παρ'όλο που γεννήθηκε με κινητικά προβλήματα και κυκλοφορεί με αμαξίδιο πάρα πολλά χρόνια και κάνει παράλληλα και αρκετά χρόνια αιμοκάθαρση φροντίζει νάναι αισιόδοξη και να προσέχει τον εαυτό της. Και απολαμβάνει τη ζωή όπως κάθε γυναίκα. Είναι ένας άνθρωπος που δίνει πάντα στους άλλους χωρίς να περιμένει να πάρει. Από τη Λένα πήρα πολύ δύναμη κι αντιμετωπίζω τη ζωή ακόμη πιο αισιόδοξα κι ανέμελα, χωρίς άγχος. Αυτό που λέω πάντα είναι πως ότι κι αν μας συμβεί στη ζωή μας, δεν πρέπει να αναρωτιόμαστε το “γιατί σ'εμένα;” Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι απλά να έχουμε πίστη μέσα μας, να πιστεύουμε στον Θεό και να τα βλέπουμε όλα σαν δοκιμασίες οι οποίες μας εμπλουτίζουν κάθε φορά με περισσότερη δύναμη. Δύναμη την οποία μεταδίδουμε και σε άλλους συνανθρώπους μας. Να λέμε πάντα Δόξα τω Θεώ και να είμαστε με το χαμόγελο στα χείλη γιατί μόνο έτσι θα λυθούν πιο εύκολα όλα τα προβλήματα στη ζωή μας. Μόνον έτσι θα αντιμετωπίσουμε με περισσότερη δύναμη και θάρρος τα προβλήματα και τις στενοχώριες της ζωής. Είτε είμαστε αιμοκαθαρόμενοι, είτε κάνουμε περιτοναϊκή είτε είμαστε μεταμοσχευμένοι... ζούμε. Ξυπνάμε το πρωί και λέμε ένα ευχαριστώ στον Θεό, βλέπουμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα, απολαμβάνουμε τη φύση και νιώθουμε ευγνώμονες. Η ζωή είναι τόσο γλυκιά και όμορφη που δεν αξίζει να στενοχωριόμαστε και να αγχωνόμαστε για κανέναν και για τίποτα. Όσο για τη Μαργαρίτα... Τι να πρωτοπώ για το σπουργιτάκι μου... Είναι άτομο με αισιοδοξία μέσα της, με θέληση για τη ζωή. Συμπαραστέκεται πάντα στους γύρω της, είτε είναι καλά είτε όχι. Είναι πάντα με το χαμόγελο στα χείλη. Βοηθάει τον συνάνθρωπο. Αυτό το άτομο για εμένα έχει τόσο τεράστιο μεγαλείο ψυχής. Την ευχαριστώ πολύ για

την φιλοξενία της. Είναι ένας άνθρωπος που δίνει πάντα στους άλλους χωρίς να περιμένει να πάρει. Το όνομα Μαργαρίτα θα είναι για μένα πάντα το χαμογελαστό κι αισιόδοξο σπουργιτάκι μου (την αποκαλώ σπουργιτάκι επειδή τρώει ακριβώς σαν τα σπουργιτάκια). Χαίρομαι που τη γνώρισα και τη Μαργαρίτα από κοντά. Χαίρομαι που γνώρισα και τη Λένα από κοντά. Είναι άτομο με αισιοδοξία μέσα της, με θέληση για ζωή. Στη ζωή μας πρέπει να έχουμε γύρω μας μόνο αισιόδοξους ανθρώπους κι όχι μίζερους γιατί η ζωή είναι τόσο γλυκιά και πρέπει να τη χαιρόμαστε μαζί με χαρούμενα κι αισιόδοξα άτομα κι όχι μικρόψυχα και μίζερα. Στη ζωή μου έχω ανάγκη από ανθρώπους που να τη γεμίζουν με πολλά χρώματα κι ανέμελες στιγμές. Να μη φοβούνται να νιώσουν, να δώσουν ή να πάρουν αγάπη όπως η Λένα και η Μαργαρίτα. Μακάρι κάθε άνθρωπος που μπαίνει στη ζωή μου να είναι σαν τα κορίτσια, σαν τις φίλες μου, Λένα και Μαργαρίτα.

Λ

ένα: Η συνάντησή μου με τα κορίτσια... Λένε πως οι φίλοι φαίνονται στα δύσκολα και στις κακές στιγμές. Οι φίλοι μου ήταν πάντα υπέρτατο αγαθό για μένα, δώρο ζωής. Χωρίς αυτούς δεν θα μπορούσα να πορευτώ στη ζωή μου και στις δυσκολίες που μου επιφύλασσε! Κάπως έτσι σε μια δύσκολη περίοδο προσαρμογής στην σκληρή πραγματικότητα της αιμοκάθαρσης γνώρισα πολύ σημαντικούς ανθρώπους που μου στάθηκαν και με βοήθησαν στο να μάθω να αντιμετωπίζω τις δυσκολίες που με περίμεναν. Άλλοι από αυτούς στην πορεία "έφυγαν" για πάντα για τη γειτονιά των αγγέλων αφήνοντας με με πικρία και απογοήτευση και μια αβεβαιότητα για το μέλλον. Άλλοι έμειναν εδώ δίπλα μου να με στηρίζουν και να με παρηγορούν όταν απογοητεύομαι και να μοιραζόμαστε με γέλιο τις χαρές και τις μικρές στιγμές ευτυχίας που απολαμβάνει ο καθένας στη ζωή του. Έτσι έμεινε στη ζωή μου και η Αναστασία. Γνωριστήκαμε απλά μέσα απο την Κοινότητα νεφροπαθών και μεταμοσχευμένων στο facebook. Η Αναστασία είναι ένας αισιόδοξος άνθρωπος ταλαιπωρημένη από παιδί όμως με χρόνια προβλήματα υγείας όπως κι εγώ! Κάπως έτσι θέλησα να τη γνωρίσω κι από κοντά. Από την αρχή μου έκανε εντύπωση το βλέμμα της που ήταν βαθύ γαλάζιο σαν τον καθαρό ουρανό και το εγκάρδιο χαμόγελό της. Στην πορεία μπόρεσα να δω επάνω της την αισιοδοξία της και την αγάπη της για τη ζωή, χαρακτηριστικά που λατρεύω σε έναν άνθρωπο! Θαύμασα τη δοτικότητά της και το δυναμισμό της. Εκτίμησα τη διακριτικότητά τ��ς όταν έπρεπε. Είμαστε φίλες πολύ λίγα χρόνια τώρα αλλά ελπίζω και εύχομαι να μείνουμε φίλες για πάντα!!! Μέσω της Αναστασίας γνώρισα και τη Μαργαρίτα και κανονίσαμε να βρεθούμε από κοντά. Η Μαργαρίτα είναι ένας χαρισματικός άνθρωπος με ανοιχτό μυαλό. Με εντυπωσίασαν οι γνώσεις της και οι πολλαπλές δραστηριότητές της σε εθελοντικό επίπεδο και μη!


Ταλαιπωρημένη κι εκείνη από παιδί αλλά με μια αισιοδοξία και έναν δυναμισμό που σε καθηλώνει! Με ρώτησε λίγα πράγματα για τη ζωή μου αλλά έσκυψε με ενδιαφέρον στα προβλήματα και στις δυσκολίες που αντιμετωπίζω στην καθημερινότητά μου προσπαθώντας να έρθει στη θέση μου. Μου έκανε εντύπωση πως αμέσως μετά τη γνωριμία μας άρχισε να ψάχνει και να γράφει για τα άτομα με αναπηρία και τις αντίξοες συνθήκες της ζωής μας! Έτσι απλά μπήκαν αυτές οι δύο φίλες στη ζωή μου και ελπίζω να μείνουν μέχρι να κλείσω τα μάτια μου για πάντα! Είναι για μένα δυο σημαντικοί και αξιόλογοι άνθρωποι που τους σέβομαι και τους εκτιμώ αφάνταστα. Κλείνοντας θα ήθελα να προσθέσω πως είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε ανθρώπους με παρόμοια προβλήματα υγείας, να μοιραζόμαστε τις αγωνίες, τις εμπειρίες και τους προβληματισμούς μας χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις!

Όπως προαναφέρθηκε και στην αρχή, το άρθρο αυτό αποφασίστηκε να γραφτεί από κοινού, και από τις τρεις μας γιατί θέλαμε να δείξουμε κυρίως ότι μας ενώνουν πολλά, ότι η ζωή είναι κάπου εκεί έξω κι ότι υπάρχουν σαν κι εμάς κι άλλοι που θέλουν να μοιραστούν τις δικές τους ιστορίες και να πάρουν ή να δώσουν αγάπη και δύναμη ο ένας στον άλλο. Και μόνο μέσα από τέτοιες συναντήσεις μπορεί να επιτευχθεί κάτι τόσο δυνατό και όμορφο, σχέσεις αληθινές, με δυνατά μηνύματα ζωής κι ελπίδας. Και φυσικά δεν είμαστε μόνες μας, υπάρχουν κι άλλοι καλοί φίλοι στην παρέα μας και είναι ευπρόσδεκτοι ακόμη περισσότεροι στις ατελείωτες βόλτες μας και συζητήσεις μας. Γιατί δεν υπάρχει τίποτε που να μας χωρίζει... τίποτα απολύτως... παρά μόνο μας ενώνουν πολλά....

Μαργαρίτα Ιωσηφίδου Αναστασία Ορτζάνη Λένα Νησιάντση


Το κλουβί.

Narrative story by Olga Art

Έτρεξε με ορθάνοιχτα τα χεράκια της να αγκαλιάσει την απέραντη γαλαζοπράσινη θάλασσα που εκτεινόταν μπροστά της. Η υγρή άμμος της έκλεινε τα χρυσαφένια μάτια της. Ο ήλιος την προσκαλούσε στον χορό της ζωής που ετοίμασε για εκείνη. Όταν πλησίασε τον στόχο της, τα μάτια της άστραψαν, ήταν έτοιμη να βουτήξει τα μικρά χεράκια της στα καταγάλανα κρυστάλλινα νερά. Ξαφνικά, ακούστηκε από το βάθος η γνώριμη ενοχική φωνή, που την έβγαλε από το όνειρο. Η μητέρα της τετράχρονης Κάτιας, της υπενθύμιζε για άλλη μια φορά τους κανόνες ορθής συμπεριφοράς μιας καθωσπρέπει δεσποινίδος. Η μικρή ακολούθησε σιωπηλά την μητέρα της πίσω στο σπίτι. Ήταν μια ιδιαίτερη μέρα ….. ήταν τα γενέθλια της κι όμως……… Από τα χαράματα στον κήπο επικρατούσε ένας πανικός. Οι ετοιμασίες του τραπεζιού είχαν αναστατώσει την οικογένεια. Οι καλεσμένοι καθόταν κάτω από την τεράστια μελαγχολική καρυδιά και συζητούσαν για το χρώμα ενός καλοψημένου αρνιού. Οι μυρωδιές των μπαχαρικών, του ψημένου κρέατος και της βανίλιας, δεν άφηναν σε ησυχία τους καλεσμένους, οι οποίοι έριχναν κάθε τόσο κλεφτές ματιές στα ρολόγια τους. Μέχρι και ο πάππους της μικρής γύριζε νευρικά τις σελίδες της εφημερίδας και αναρωτιόταν αν το ψαρονέφρι θα είναι μαλακό. Ο ερχομός της μικρής με την μητέρα της δεν προσέλκυσε το ενδιαφέρον των καλεσμένων και έτσι η Κάτια βρήκε την ευκαιρία να πλησιάσει το πολυπόθητο τραπέζι. Βούτηξε ένα μπουτάκι καραμελωμένο κοτόπουλο και την στιγμή που το πλησίασε στο στόμα της, ακούστηκε η ίδια ενοχική φωνή. Η μικρή πλέον θυμωμένη, γύρισε προς την μητέρα της κι άρχισε να φωνάζει αγανακτισμένη: «Μη, μη, μη! Δεν θέλω να είμαι μια καθωσπρέπει δεσποινίδα! Είναι βαρετό! Και να ξέρεις, πριν λίγο στην κουζίνα ο μπαμπάς έφαγε τα πιττάκια με το γάλα που έφτιαξες!». Τα μάγουλα του πατέρα της άλλαξαν χρώμα. Η πόρτα του δωματίου της έκλεισε. Έμεινε μόνη, ολομόναχη. Από το πρωί ήταν άτακτη και όπως παραδέχτηκε ο πατέρας της, της χρειαζόταν ένα μάθημα. Τα κουτιά με τα πανάκριβα δώρα στέκονταν ανέγγιχτα πάνω στο κρεβατάκι της. Η ησυχία του δωματίου την ανακούφιζε. Ο ζεστός αέρας απομάκρυνε χορευτικά τις κουρτίνες από το παράθυρο. Η Κάτια πλησίασε το παράθυρο. Τα κίτρινα τριαντάφυλλα της χαμογελούσαν από κάτω. Η μηλιά, δυνατά ριζωμένη στο χώμα άπλωνε τα όμορφα κλαδιά της μπροστά στη μικρή. Ένα σμήνος χελιδονιών χόρευε αρμονικά στον ουρανό. Απροσδόκητα, ένα μικρό χελιδόνι κατευθύνθηκε προς το παράθυρο της μικρής και προσγειώθηκε στο κλαδάκι της μηλιάς. Η μικρή περίμενε και περίμενε, μέχρι που όλα τα χελιδόνια χάθηκαν στον ορίζοντα. Το μικρό χελιδόνι όμως ήταν ακόμη εκεί, ελεύθερο και αληθινό. «Θέλω να γίνω χελιδόνι», ψιθύρισε η καρδιά.


Ευκαιρίες...

Για τους περισσότερους ανθρώπους, ως η πιο κατάλληλη και πιο συνηθισμένη περίοδος για να αναθεωρήσει κανείς τη ζωή του κ να θέσει νέους στόχους, θεωρείται ο ερχομός της νέας χρονιάς. Και λέω για τους περισσότερους, μιας κ για εμένα, αυτή ήταν ανέκαθεν η εποχή που παρατηρούσα τη ζωή και την καθημερινότητα μου με μια πιο κριτική ματιά και προσπαθούσα να δω αν παρέκκλινε απο τους στόχους που είχα ήδη θέσει. Απο πέρσυ την άνοιξη λοιπόν, μπορώ να πω οτι η ζωή μου άλλαξε πάρα πολύ, μαζί και ο τρόπος που είδα τα πράγματα. Έμαθα κ έζησα πάρα πολλά, απο μια και μόνο ευκαιρία...την ευκαιρία να δουλέψω για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα. Έμαθα πληροφορίες κατά κύριο λόγο ανούσιες, άχρηστες και ενοχλητικές, που μου έδειξαν το πραγματικό πρόσωπο της χαρτούρας και της γραφειοκρατίας. Εκτός όμως απο αυτό το κομμάτι, είχα την ευκαιρία να ζήσω πολλά και διάφορα, δίπλα σε πολύ διαφορετικούς ανθρώπους, μερικοί απο τους οποίους μου έμαθαν περισσότερα και άλλοι ελάχιστα. Μια και μόνο ευκαιρία με οδήγησε να αναθεωρήσω σχετικά παγιωμένες απόψεις, να προσπαθήσω πολύ για να καταφέρω να προσαρμοστώ σε συνθήκες που απέρριπτα...Μια απλή και μόνη ευκαιρία, μια θέση εργασίας με περιορισμένη χρονική διάρκεια, περιελάμβανε μέσα της ένα ολόκληρο σύστημα ευκαιριών...Το θέμα είναι κατά πόσο ήμουν σε θέση να αναγνωρίσω τις ευκαιρίες αυτές και να τις εκμεταλλευτώ για ένα καλό αποτέλεσμα. Στην πραγματικότητα, αυτή η ευκαιρία μου έδωσε μια βάση στην οποία πατούσα για να αντιμετωπίσω τα όσα συνέβαιναν με τρομερή ταχύτητα γύρω μου. Ξαφνικά μέσα σε μια χρονιά γέμισα εμπειρίες, καλές αλλά κυρίως κακές. Έζησα κυρίως δύσκολα γεγονότα, που με δοκίμασαν και που εξακολουθούν να με δοκιμάζουν. Η δουλειά μου όμως ήταν εκεί για κάποιους μήνες και με βοηθούσε να επεξεργαστώ όλα αυτά τα γεγονότα, με διάφορους τρόπους. Συχνά με απορροφούσε και τα ξεχνούσα ή τα έκανα λίγο στην άκρη. Ή τα σύγκρινα με άλλα και ως δια μαγείας φαίνονταν σαφώς μικρότερα. Ή τα σκεφτόμουν διεξοδικά και ίσως έβρισκα λύσεις...πάντως δεν έμενε τίποτα στάσιμο.

Ακριβώς αυτή είναι η σημασία των ευκαιριών: η εξέλιξη. Φυσικά όταν λέω ευκαιριών δεν εννοώ επαγγελματικών αποκλειστικα. Ευκαιρία μπορεί να είναι οτιδήποτε μας προκαλεί έμπνευση. Οτιδήποτε μας δίνει το έναυσμα να σχεδιάσουμε το επόμενο βήμα. Το σχέδιο αυτό θα είναι ένα μίγμα απο προσδοκίες, απο όνειρα, επιθυμίες και πεποιθήσεις. Το σημαντικότερο και δυσκολότερο για κάποιον που βρίσκεται σε αυτό το σημείο είναι το να καταφέρει να αξιοποιήσει την ευκαιρία όταν του δοθεί, μένοντας πιστός στο σχέδιο κ τα όνειρα του. Η διαφορά ανάμεσα σε αυτούς που επιμένουν και προσπαθούν απο αυτούς που υποχωρούν,

είναι η αυτοπεποίθηση. Το βασικο ́ στοιχείο της κοινωνικογνωστικη ́ ς θεωρίας της μα ́ θησης του Albert Bandura είναι η αυτοαποτελεσματικο ́τητα η ́ αυτεπα ́ ρκεια (self-efficacy) και αναφέρεται στην ικανο ́τητα του ατόμου, όπως το ίδιο την αντιλαμβάνεται, να πετύχει στόχους. Αναφέρεται δηλαδή στο κατά πόσο κάποιος πιστεύει οτι μπορεί να τα καταφέρει. Πολλές φορές οι άνθρωποι τα παρατάνε επειδή απογοητεύονται συνεχώς χωρις να βλέπουν κάτι να αλλάζει, χωρις να τους παρουσιάζεται μια ευκαιρία για βελτιωθούν τα πράγματα. Συχνά όμως, απαιτείται ακόμα περισσότερη προσπάθεια, ακόμα περισσότερη εμπιστοσύνη στον εαυτό, ακόμα περισσότερη υπομονή κ άλλες θυσίες. Έτσι ο στόχος έρχεται πιο κοντά απο ότι νομίζουμε...Ακόμα και αν πρέπει τελικά να κάνουμε διάφορες περικοπές σε αυτό που τελικά περιμένουμε ή χρειαστεί να προσαρμοστούμε σε κάτι ελαφρώς διαφορετικό απο αυτό που ζητούσαμε στην αρχη. Τζένη Κοντοσθένους Ψυχολόγος Υγείας


Κάποτε στην γειτονιά...

Η εποχή στην οποια ζούμε χαρακτηρίζεται απο τις εναλλαγές αναμεσα σε δυνατούς ήχους και πολύχρωμες εικονες.Σε καθημερινή βάση,οι εταιρίες ανακοινώνουν την κυκλοφορία νέων και πρωτοποριακών συσκευών ήχου και εικόνας! Όλοι μας είχαμε αποκτήσει στο παρελθόν ενα discman το οποιο δεν μπορούσαμε να αποχωριστούμε και προχωρούσαμε κρατώντας το σιγοτραγουδώντας ή ενα gameboy στο οποιο αφιερώναμε ωρες ατελείωτες ωστε να περάσουμε τις πίστες! Το μονο που έχει αλλάξει είναι η ποικιλία των συσκευών και οι δυνατότητες τους, διοτι ποιός δεν θέλει να ξεκινά την ημέρα του με ενα χαρούμενο τραγούδι ή να χαλαρώνει παίζοντας σε μια παιχνιδομηχανή; ή μάλλον οχι μόνο αυτό! ´Εχει αλλάξει και ο τρόπος ζωής μας...καθημερινά σκοντάφτουμε πανω σε καλώδια που καλύπτουν τα πατώματα των σπιτιών μας.Αυτ�� μάς οδηγεί στην διαπίστωση του μεγάλου αριθμού ηλεκτρονικών συσκευών που έχουμε. Παρόλα αυτα,σκεπτόμενη την δική μου παιδική ηλικία , νιώθω χαρά που δεν κατάφεραν οι συσκευές να με εγκλωβίσουν αλλα επικράτησε αυτών το παιχνίδι στην γειτονιά! Για αυτο,τώρα που ήρθε το καλοκαίρι ήρθε ο καιρός να ξαναβγούμε στις γειτονιές!

Θεοδωρα Κοντοσθενους Φοιτητρια


ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ, ΔΕΝ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ...

Ό

ταν ο Νίκος μου πρότεινε να γράψω ένα άρθρο με θέμα οι άνθρωποι που ήταν δίπλα μου, μου ήρθε κατευθείαν αυτός ο τίτλος... Ήταν ένα μήνυμα που είχα λάβει σε κάποια μου γιορτή από μια φίλη με την οποία έχουμε χαθεί λίγο αλλά πάντα σκεφτόταν η μια την άλλη και όσα είχα περάσαμε... Το άρθρο αυτό θα είναι σαν μια μικρή απολογία μου ίσως... Από το σχολείο ακόμη, από όταν άρχισα να θυμάμαι, είχα πολλούς φίλους και φίλες... Ποτέ δεν αισθάνθηκα ρατσισμό ή στο περιθώριο λόγω του προβλήματος υγείας που αντιμετώπιζα. Ήμουν πάντα αγαπημένο παιδί δασκάλων, καθηγητών αλλά και των συμμαθητών μου... Όλοι με το δικό τους τρόπο ήταν δίπλα μου αν και είμαι σίγουρη ότι δεν είχαν καταλάβει το μέγεθος του προβλήματος... Για να είμαι ειλικρινής ούτε εγώ! Οι πρώτες μου αναμνήσεις είναι με την καλύτερη μου φίλη την Πωλίνα, αχώριστες από μικρές, την εισαγωγή μου στο νοσοκομείο, να είναι πάντα δίπλα μου ... Δεν θα ξεχάσω ποτέ όσο ζω στο Γυμνάσιο τον φίλο μου τον Χρήστο. Είχαμε και κάποια συγγένεια αλλά πάνω από όλα ήταν και είναι καλό παιδί... Ο Χρήστος λοιπόν όταν για κακή μου τύχη από το ισόγειο που ήταν η τάξη μας, μεταφέρθηκε στον 1ο όροφο και εγώ δεν μπορούσα να ανέβω με την τσάντα και τα βιβλία, προσφέρθηκε να μου ανεβάζει την τσάντα μου ΚΑΘΕ πρωί....! Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που η βοήθεια του θα μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη μου... Τα χρόνια κυλούσαν και σε κάθε μικρό ή μεγάλο περιστατικό που μου συνέβαινε στο σχολείο και εγώ κατέληγα να φεύγω με ασθε-

νοφόρο, όλοι ήταν εκεί... Εκεί ήταν όμως και όταν γύριζα από τα νοσοκομεία πάντα με μια αγκαλιά λουλούδια για εμένα... Ακόμη και στην πενταήμερη εκδρομή ο άλλος φίλος μου, Χρήστος και αυτός, μου είχε κανονίσει τα πάντα... Καμπίνες, ξεκούραση και την καλύτερη παρέα μαζί μου (Σοφία, Γρηγορία, Έλενα)... Έτσι όταν έφτασε η ώρα να τελειώσω το Λύκειο και να πάρω την απόφαση να φύγω από το Βόλο για να σπουδάσω στην Αθήνα ήμουν πολύ ανυπόμονη να γνωρίσω νέους ανθρώπους και νέα πράγματα... Ήμουν μόλις 17 ετών & 5 μηνών και ΜΟΛΙΣ 5 χρόνια χειρουργημένη στην μιτροειδή βαλβίδα όταν είπα στους γονείς μου ΦΕΥΓΩ... Θα μπορούσαν να μου το είχαν απαγορεύσει είτε από φόβο, είτε από στεναχώρια, όμως όχι απλώς δεν μου είπαν όχι, αλλά μέσα σε λίγο καιρό είχαμε βρει σπίτι στην Αθήνα, μου το ετοίμασαν και έφτασε η νύχτα που έπρεπε να με αφήσουν μόνη και να ξεκινήσω σε ένα μέρος εντελώς άγνωστο και εντελώς Μόνη μου...! Κάποια πράγματα όσα χρόνια και αν περάσουν "γράφουν" τόσο πολύ μέσα μας ....

M

ια τέτοια στιγμή ήταν όταν βράδυ πια, ο Μπαμπάς μου κρατώντας τα τελευταία σκουπίδια από το καινούργιο σπίτι καθόταν στην πόρτα... Με κοίταξε και με ρώτησε: Είσαι σίγουρη ότι θες να φύγω; Θα είσαι καλά; Τον κοίταξα και του είπα ΝΑΙ... Καθόμουν στο καινούργιο μου γραφείο. Όταν άκουσα το κλείσιμο της πόρτας αισθάνθηκα απόγνωση… Τα δάκρυα μου έτρεχαν ασταμάτητα και αυτόματα μου ήρθαν όλες οι στιγμές με τον μπαμπά μου που είχα περάσει σαν παιδί μαζί του στο νοσοκομείο... Την πρώτη φορά που μου έταξε τον ουρανό με τα άστρα για να καθίσω να μου πάρουν λίγο αίμα στο Παίδων, το αστείρευτο χαμόγελό του, τις ατέλειωτες ώρες κουμκάν στο Παίδων για να περνάει η ώρα (φυσικά κατά ένα περίεργο τρόπο ΠΆΝΤΑ έχανε!) αλλά και τις πρώτες μου βόλτες μαζί του


χειρουργημένη μόλις 12 ετών κρατώντας τον σφιχτά από το χέρι, να σταματάω σε ΚΑΘΕ βήμα και να τον ρωτάω: ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ; Και εκείνος με εκείνο το χαμόγελο πάντα... Τελικά μόλις έφυγε, πήρα τους δρόμους... Έμενα στη Μιχαλακοπούλου και γύριζα ως τα ξημερώματα... Είχαμε μια πολύ καλή φίλη εδώ που όταν περνούσα το χειρουργείο μου στάθηκε στους γονείς μου σαν συγγενής .... Τους φιλοξενούσε μήνες ολόκληρους... Αυτή ήταν η κα Πέγκυ. Εκείνη τη νύχτα λοιπόν, αφού είχα εξαντληθεί από το περπάτημα, την πήρα τηλέφωνο και κατέληξα ξημερώματα εκεί ....!

T

ην επόμενη ημέρα ξεκίνησα την σχολή μου και γνώρισα υπέροχους ανθρώπους που δεν με άφησαν ποτέ Μόνη μου... Πέρασαν την ασθένεια μου δίπλα μου σε όλα... Ήταν η Πόπη, το πιο καλό μου φιλαράκι, ο πιο δικός μου άνθρωπος. Μαζί της στα νοσοκομεία, μαζί της διάβαζα μικροβιολογία τα ξημερώματα, όλα μαζί... Ήταν και είναι από την Κρήτη... Η φιλοξενία και τα φαγητά της μητέρας της θα μου μείνουν αξέχαστα... Ήρθε όμως και ο Νίκος που δέσαμε πολύ, ο Τάκης, η Φωτεινή, η Λένα και σχεδόν όλο το τμήμα μου και όχι μόνο, ήταν πάντα κοντά μου... Αφού είχα τα πιο ωραία φοιτητικά χρόνια μαζί τους, όταν αυτά τελείωσαν δυστυχώς ήρθαν στη ζωή μου άνθρωποι που έλπιζα ότι μετά την μεταμόσχευση θα είχαν φύγει και από την μνήμη μου... Δυστυχώς είναι ακόμη εδώ και καμιά φορά με πονούν πολύ... Άνθρωποι υποκριτές με ατέλειωτη κακία απλώς και μόνο επειδή ήμουν άρρωστη όπως έλεγαν... Τους χρωστάω ένα κεφάλαιο όταν με το καλό ολοκληρωθεί κάτι που ετοιμάζω ... Ευτυχώς δοξάζω τον Θεό γιατί ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα! Όταν πια κατάφερα να τους βγάλω από τη ζωή μου ήταν αργά ... Είχα προκαλέσει στον εαυτό μου ένα σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου και 4 ανακοπές....!

Είμαι τόσο ευλογημένη που όταν συνέβησαν αυτά στην εντατική μονάδα του Ωνασείου γινόταν το αδιαχώρητο για εμένα από φίλους πραγματικούς...! Όταν άνοιξα τα μάτια μου και είχα ζήσει, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να αλλάξω... Όσο και αν πονούσε έπρεπε να τους απομακρύνω. Η διαδικασία ήταν επίπονη και χρονοβόρα, όμως σε εκείνο το διάστημα εάν δεν είχα τον αδερφό μου και τους γονείς μου νομίζω δεν θα τα είχα καταφέρει. Αν κάποιος από τους φίλους μου της εκείνης εποχής διαβάσει αυτό το άρθρο θα ήθελα να ξέρει ότι τους αγαπώ και ότι πάντα θα υπάρχουν μέσα μου και ακόμη ότι στις πιο δύσκολες στιγμές μου σκέφτομαι όλα όσα ζήσαμε μαζί (Εύη, Αποστόλης, Γιώργος, Μαρία, Γιούλη, Γιώργος) ...

M

ετά λοιπόν από αυτή την επίπονη διαδικασία και αφού άφησα κάποια πράγματα πίσω μου, στη ζωή μου μπήκαν άνθρωποι που μέχρι και σήμερα είναι κοντά μου .... Άνθρωποι που έζησαν μαζί μου εύκολα και δύσκολα ... Ο Βασίλης, η Μαριλένα και ο Κωνσταντίνος είναι ίσως οι άνθρωποι που έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στη ψυχολογία μου ... Όταν τα πράγματα για εμένα έγιναν αφόρητα και δεν μπορούσα να βγω από το σπίτι, το μεγαλύτερο στήριγμα για εμένα ήταν η Μαριλένα ... Δεν την αισθάνομαι σαν φίλη μου αλλά σαν αδερφή μου .. Στην πορεία και αφού η ζωή μου πια ήταν στο Ωνάσειο αφού 15-18 ημέρες ήμουν μέσα φίλοι μου έγιναν οι νοσηλευτές του 5ου ορόφου .... Με κάποιους έχω ιδιαίτερες σχέσεις και τους αγαπώ πραγματικά .... Δεν μπορώ να περιγράψω βράδια με πόνους, να κλαίνε μαζί μου και να μου λένε «όλα θα πάνε καλά» ... Η πορεία όλο και δυσκόλευε και μαζί της και η καθημερινότητά μου ... Αρκετοί δεν άντεξαν να με βλέπουν έτσι και απομακρύνθηκαν. Δεν τους κρατάω καμία κακία γιατί ξέρω ότι νοητά ήταν πάντα κοντά μου ... Στις πολλές εισαγωγές λοιπόν και μια μέρα που ήμουν πολύ φοβισμένη και θλιμμένη συνάντησα ένα νέο παιδί στο ασανσέρ του Ωνασείου. Ήταν ο


Κώστας, μεταμοσχευμένος 2 χρόνια που έκανε την δεύτερη απόρριψη του μοσχεύματος, έπαιρνε κορτιζόνη και ήταν εντελώς χαλαρός.... Με μύησε στον κόσμο των μεταμοσχεύσεων ..... Όσο ζω θα θυμάμαι πάντα .... Μετά ήρθε ο κύριος Χρήστος με μηχανική υποστήριξη καρδιάς που ερχόταν να με βγάλει να περπατήσουμε αλλά εγώ δεν μπορούσα... Μετά ο κύριος Στάθης, η Γεωργία, η Αννέτα, ο κύριος Κώστας, ο κύριος Γιάννης και πολλοί άλλοι που παρόλο που κάποιοι ήταν σε πιο άσχημη κατάσταση όλοι πρόσεχαν και ανέβαζαν εμένα ... Σε όλο το διάστημα που ζούσα το πολύ έντονο πρόβλημα, δηλαδή τα δυο τελευταία χρόνια και αφού είχα δημοσιοποιήσει το θέμα της υγείας μου, τεράστιο στήριγμα για εμένα ήταν η προσωπική μου σελίδα εδώ ... Άνθρωποι που δεν γνώριζα προσωπικά ήταν πάντα δίπλα μου. Πολλές φορές λάμβανα στο Ωνάσειο πράγματα που έστελναν άνθρωποι που δεν είχα συναντήσει ποτέ από κοντά ... Κάπως έτσι ήταν και η στιγμή που χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν μαζί μου ο Κωνσταντίνος, ακούγαμε και οι δυο τον ήχο του τηλεφώνου και κοιταζόμασταν... Τελικά βρήκα το θάρρος και το σήκωσα! Έπρεπε να πάω άμεσα στο Ωνάσειο, είχε βρεθεί μόσχευμα.... Πήρα τηλέφωνο την μητέρα μου η οποία ήταν στην Τήνο, την Μαριλένα η οποία δεν σήκωνε το τηλέφωνο και τον Βασίλη ο οποίος ήταν για μπάνιο στον Μαραθώνα ...!

M

έσα σε λίγη ώρα η σελίδα μου γέμισε ατελείωτες ευχές και προσευχές. Να ξέρατε πόσο είχα αγχωθεί μήπως κάτι δεν πήγαινε καλά και πόσο θα σας στεναχωρούσα... Ήταν όλοι εκεί... Έμειναν εκεί κάποιοι μέχρι που ήρθε το μόσχευμα και κάποιοι μέχρι που άνοιξα τα μάτια μου... Όταν έγινε αυτό γνώρισα το πιο ιδιαίτερο κομμάτι της ζωής μου... Τον Γιώργο! Ήταν δίπλα μου στο ίδιο δωμάτιο εντατικής μόλις 3 ημέρες μεταμοσχευμένος, μας χώριζε μια κουρτίνα η οποία ήταν πάντα ανοιχτή

και για τις επόμενες 5 μέρες και νύχτες ζήσαμε τα πάντα εκεί μαζί... Φόβους (μου) ,πόνους (μας), γέλια (μας) και πάνω από όλα συγκίνηση... Όλος ο 5ος όροφος του Ωνασείου αλλά και η μονάδα εμφραγμάτων περνούσε και μας κοίταζε ... Πόσο χαίρονταν όλοι φαινόταν στα μάτι�� τους .... Αν δεν τον είχα γνωρίσει ακόμη εκεί θα ήμουν... Πόσο θάρρος μου έδωσε! Σίγουρα όμως του αξίζει ένα δικό του κεφάλαιο ... Όταν τελικά ανεβήκαμε πλέον μεταμοσχευμένοι στον 6ο όροφο του Ωνασείου, εκεί οι άνθρωποι ήταν απίστευτοι! Δίπλα μας ένα μήνα εκεί... Μεταμοσχευθήκαμε 6 άνθρωποι μαζί... Περάσαμε τέλεια και αποτελούν οικογένεια για εμένα... και όλη οι οικογένεια των Μεταμοσχευμένων για εμένα είναι το μεγαλύτερο στήριγμα. Θα κλείσω όλο αυτό ζητώντας συγγνώμη για τα χρόνια που επέλεξα να απομακρυνθώ, αλλά και να απομονωθώ από τους πάντες και τα πάντα ... Ήταν ο τρόπος για να καταλάβω τι μου συμβαίνει... Ευχαριστώ θερμά την οικογένειά μου, τους συγγενείς μου, τους φίλους μου που με έκαναν να χαμογελώ ακόμα και εκεί μέσα (Ελισάβετ!) αλλά και που πάντα είχαν την έννοια μου (Λιάνα), τους συμπατριώτες μου που πάντα ρωτούσαν, τους γιατρούς μου και ειδικά την κυρία Γκουζιούτα που σαν γυναίκα συζητούσα μαζί της πολλά, αλλά και τον κύριο Σφυράκη για τα λόγια που είπαμε λίγο πριν μπω στο χειρουργείο και όσους μείνατε δίπλα μου. Αισθάνομαι πραγματικά ευλογημένη για την τόση αγάπη που λάμβανα πριν αλλά και μετά την μεταμόσχευση μου... Η δύναμη που λέτε ότι έχω, πηγάζει από όλους εσάς... Από κάθε μήνυμα στο inbox, από κάθε τηλέφωνο, κάθε μήνυμα και από κάθε "όλα θα πάνε καλά" ... Η νέα μου οικογένεια αλλά και οι φίλοι μου, με κάνουν να έχω λόγο να ξυπνάω το πρωί .... Κατερίνα Τσάντου


Συνέντευξη Κάτιας Β.

“Έχει Γίνει Τρόπος Ζωής για μας...” Η Κάτια Β. είναι ένα νέο κορίτσι, μόλις 23 Στην ετών. Γεννήθηκε και Μαργαρίτα Ιωσηφίδου μεγάλωσε στη Θεσ/κη margaretiosif@gmail.com όπου και συνεχίζει να διαμένει μαζί με την οικογένειά της, να εργάζεται εδώ κι εκεί, περιποιώντας την κόμμη φίλων και γνωστών της όπως και της οικογένειά της φυσικά που υπεραγαπά. Τελευταία ασχολείται και με τον συνάνθρωπο... δίνει χαρά σε παιδιά με τις δημιουργίες της μέσω του εθελοντικού της έργου και που και που ξεφεύγει με την μικρή ομάδα του θεάτρου... μια παρέα που κάθε φορά δίνει τη δική της μικρή παράσταση μέσα από μικρούς ρόλους κι αυτοσχεδιασμούς. Μια συνάντηση, ένας καφές, ένας χυμός και 2 μπισκότα σοκολάτας και η ιστορία της ξεκινά. Μια ιστορία που μου κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον... Χώρος συνάντησης, το σπίτι μου, ένα ζεστό, ανοιξιάτικο απόγευμα. Μια συνέντευξη που κατέληξε σε μια πολύωρη φιλική κουβέντα για τα πάντα, για τον άνθρωπο, τις σχέσεις, την προσφορά, την δύναμη, την υπομονή, την αγωνία για το αύριο... Μα κυρίως για εκείνη και την οικογένειά της, για ένα συγγενικό της πρόσωπο που πάσχει εδώ και 2 χρόνια από τη νόσο Αλτζχάιμερ, τη γιαγιά της.

Μ.Ι.: Πώς αισθάνθηκες όταν έμαθες ότι η γιαγιά σου πάσχει από τη νόσο Αλτζχάιμερ;

Κ.Β.: Εκείνη την ώρα σκέφτηκα... Ωχ τι θα τραβήξει ο μπαμπάς μου πάλι; Ξέρεις... ο πατέρας μου είχε μια κάπως ανήσυχη παιδική ηλικία. Η γιαγιά μου τον είχε αφήσει στο Παπάφειο Ίδρυμα όταν εκείνος ήταν μόλις 12 χρονών. Οι άλλες 2 αδερφές του έμειναν με τους γονείς. Η για-


γιά μου θεώρησε ότι ο πατέρας μου θα είχε καλύτερη μόρφωση και περίθαλψη εκεί.. Έπειτα, μόλις ο πατέρας μου τελείωσε το σχολείο έφυγε από το Παπάφειο και πήγε να σπουδάσει. Μόλις τέλειωσε και τη σχολή έπιασε δουλειά και βρήκε ένα διαμέρισμα να μείνει εδώ στην πόλη. Κατάγεται από ένα χωριό έξω από τη Θεσ/κη. Η γιαγιά μου τότε του έστειλε και τις 2 αδερφές του για να μείνουν όλα τα αδέρφια μαζί. Μέχρι που παντρεύτηκαν και δημιούργησαν ο καθένας τη δική του οικογένεια.

Μ.Ι.: Γνωρίζεις κάτι για τη νόσο Αλτζχάιμερ; Σας ενημέρωσαν για το τι θα επακολουθήσει και τι πρέπει να κάνετε; Κ.Β.: Όχι, δε γνώριζα τίποτε παρά μόνο ότι είναι κάτι σαν την άνοια. Μόνο τον πατέρα μου ενημέρωσε ο νευρολόγος και κάτα κάποιο τρόπο τελικά επωμίστηκε εκείνος όλες τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες αυτής της κατάστασης. Πήγαινε πολύ τακτικά στο χωριό του και πρόσεχε την γιαγιά μου. Όπως και συνεχίζει να κάνει μέχρι και σήμερα. Να σου πω ότι ο πατέρας μου επισκεπτόταν τους γονείς του και πριν αρρωστήσει η γιαγιά μου, αρκετά συχνά κιόλας. Από τότε που για κάποιους λόγους βγήκε αρκετά νωρίς στην σύνταξη άρχισε να πηγαίνει στο χωριό του και να μένει στο πατρικό του για 3-4 μέρες τη βδομάδα.

Μ.Ι.: Πώς επηρέασε τη ζωή σας όλη αυτή η κατάσταση με την υγεία της γιαγιάς σου; Τι επιπτώσεις είχε;

Κ.Β.: Η ζωή μας άλλαξε προς το χειρότερο. Μπορεί η γιαγιά μου να μη μένει μαζί μας αλλά οι επαφές μας με τον πατέρα μου έγιναν ακόμη πιο αραιές με τον καιρό. Τον τελευταίο χρόνο έρχεται μόνο για μιάμιση μέρα τη βδομάδα στην πόλη και τις υπόλοιπες ημέρες είναι δίπλα στη

γιαγιά μου η οποία ζει πια μόνη της, είναι χήρα. Από τότε που “έφυγε” ο παππούς μου από τη ζωή από τότε άρχισε να χειροτερεύει η γιαγιά μου και να ξεχνάει... Κι έτσι ο πατέρας μου λείπει ακόμη περισσότερες μέρες από το σπίτι μας. 'Ολο το βάρος και η φροντίδα έχει πέσει κυρίως στον πατέρα μου. Κι εμείς σαν οικογένεια απλά υπομένουμε... Μ.Ι.: Πως το αντιμετώπισαν οι υπόλοιποι συγγενείς όλο αυτό το συμβάν; Το πρόβλημα υγείας της γιαγιάς σου; Ήταν δίπλα σας;

Κ.Β.: Δεν το πίστευαν με τίποτα! Δε πίστευαν ότι η γιαγιά μου είχε αυτή τη νόσο. Έλεγαν ότι προσποιούνταν επειδή στο παρελθόν ήταν μία ιδιαίτερα απαιτητική και δύσκολη γυναίκα. Ποιός να μας σταθεί; Ειδικά σε τέτοιες περιπτώσεις, και λόγω άγνοιας, ο κόσμος δεν καταλαβαίνει και δεν συμμερίζεται τον πόνο σου και τις δυσκολίες που περνάς. Μ.Ι.: Σας παρέπεμψαν σε κάποιο ιατρικό εξειδικευμένο ή συμβουλευτικό κέντρο;

Κ.Β.: Όχι κανείς δεν μας είπε που να απευθυνθούμε. Δεν είχαμε καμία σχετική ενημέρωση και δε ξέραμε που να ρωτήσουμε. Επίσης η γιαγιά μου δεν θέλει με τίποτα τα μετακομίσει μαζί μας ώστε να είμαστε όλοι μαζί. Δε θέλει να φύγει καθόλου από το χωριό. Και για νάμαι ειλικρινής δε θα ήθελα να έρθει για πολλές μέρες. Φοβάμαι μη μας δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα και από την άλλη δε ξέρω κατά πόσο θα μπορούσα να διαχειριστώ μια τέτοια κατάσταση, την εξέλιξη της υγείας της.


Μ.Ι.: Εσύ η ίδια πως το αντιμετώπισες; Έψαξες να μάθεις καθόλου για τη νόσο Αλτζχάιμερ; Κ.Β.: Όχι, η αλήθεια είναι πως όχι δεν μπήκα στη διαδικασία να το ψάξω. Αρκέστηκα σε όσα μας είπε ο πατέρας μου. Και κάθε φορά μας ενημερώνει ο ίδιος όταν μαθαίνει κάτι καινούργιο.

Μ.Ι.: Ανησυχείς για το δικό σου μέλλον; Για το μέλλον της οικογένειάς σου; Κ.Β.: Όχι πια. Έχει γίνει τρόπος ζωής για μας...

Μ.Ι.: Τί θα συμβούλευες την οικογένειά σου; Πιστεύεις ότι μπορείς να τους βοηθήσεις;

Κ.Β.: Δεν νομίζω ότι μπορώ να κάνω τίποτα περισσότερο παρά να είμαι δίπλα τους. Αν και αρκετές φορές έχω νιώσει θυμωμένη κι απογοητευμένη που δε μπορώ να χαρώ λίγες ώρες με τον πατέρα μου, μου έχει λείψει και μου λείπει ακόμη το πατρικό πρότυπο. Από την άλλη δε μου πάει η καρδιά να του θυμώσω που λείπει από το σπίτι τόσο συχνά. Δε γίνεται και διαφορετικά... Ποιός θα την κοιτάξει την γιαγιά μου; Δεν θέλει να έρθει να μείνει και μαζί μας οπότε αναγκαστικά ο πατέρας μου πηγαίνει στο πατρικό του, στο χωριό για να τη φροντίζει όσο πιο πολύ μπορεί. Του είχε λείψει άλλωστε αρκετά χρόνια η μητρική φροντίδα και προφανώς νιώθει την ανάγκη να αναπληρώσει εκείνα τα χαμένα χρόνια... Μ.Ι.: Φοβάσαι μήπως εμφανίσεις εσύ ή κάποιος άλλος από την οικογένειά σου τη νόσο Αλτζχάιμερ; Μήπως την κληρονο-

μήσει κάποιος από εσάς; Επειδή σε κάποιες περιπτώσεις λέγεται πως είναι μια κληρονομική νόσος. Κ.Β.: Όχι, δεν το έχουμε σκεφτεί ποτέ αυτό, κανείς από την οικογένεια. Κι ούτε θα'θελα να με απασχολεί για την ώρα. Έχω τόσα πράγματα στο μυαλό μου κι έχω ζήσει κι εγώ κάποιες καταστάσεις από μικρή που αν τυχόν εμφανίσω κάποιο σύμπτωμα με την υγεία μου θα πάω να το κοιτάξω αμέσως και θα κάνω ότι μου πουν οι γιατροί ακόμη και χειρουργική επέμβαση αν χρειαστεί. Πιστεύω πολύ στην πρόληψη. Παρ' ότι με φοβίζουν οι γιατροί, τα νοσοκομεία κτλ, προτιμώ να γνωρίζω τι έχω και να κάνω ότι χρειάζεται για να το προλαμβάνω παρά να μου συμβεί αργότερα κάτι χειρότερο με την υγεία μου. Ήδη αντιμετωπίζω ένα θέμα υγείας, έχω μαιευτική παράλυση στο αριστερό μου χέρι. Συνέβη την στιγμή της γέννας μου. Ουσιαστικά ανήκω στα άτομα με αναπηρίες, δεν μπορώ να κινήσω το αριστερό μου χέρι σε όλες τις κατευθύνσεις. Ήταν κάτι που το έμαθα εντελώς τυχαία μόνη μου μιας και οι γονείς μου δεν μου το αποκάλυψαν ποτέ. Το έμαθα στο δημοτικό, κατά τη διάρκεια των σχολικών χορών. Η μητέρα μου έλεγε συνήθως στη δασκάλα να με βάζει τελευταία στο χορό γιατί έλεγε πως μου άρεσε εμένα εκείνη η θέση. Αυτή ήταν η δικαιολογία της. Μια φορά όμως μπήκα από μόνη μου στη μέση του χορευτικού για να αλλάξω κι εγώ θέση μια φορά. Και τότε... συνειδητοποίησα ότι δε μπορώ να σηκώσω το αριστερό μου χέρι ψηλά... Ήταν μια σοκαριστική στιγμή για εμένα... Μέχρι τότε δεν είχα αντιληφθεί τίποτα. Ακόμη θυμάμαι εκείνη τη στιγμή... Μ.Ι.: Και σήμερα, πως αισθάνεσαι με αυτό; Με αυτήν την αδυναμία; Σε έχει επηρεάσει καθόλου ως προς την προσωπική σου ζωή; Πώς είναι η καθημερινότητά σου;


Κ.Β.: Όχι, δε με επηρεάζει πια καθόλου. Ξανάρχισα χορό, μάλιστα μαθαίνω τάνγκο αυτή τη φορά. Και αν και με πονάει το χέρι σε κάποιες κινήσεις, μάλλον με κουράζει θα έλεγα περισσότερο, συνεχίζω και χορεύω. Ο δάσκαλος χορού είναι ενήμερος γι'αυτό το θέμα και με προσέχει ιδιαίτερα. Αν και δε μπορώ να κάνω κάποια πράγματα με το αριστερό μου χέρι, πχ. να σηκώσω πολλά βάρη κτλ παρ'όλα αυτά σπούδασα κομμωτική και διακόσμηση και εργάζομαι ως κομμώτρια πια χωρίς κανένα πρόβλημα. Η προσωπική μου ζωή είναι μια χαρά και δεν έχω αντιμετωπίσει περίεργες συμπεριφορές απέναντί μου. Εκτός από μία φορά, όταν κάποτε πήγα να καταθέσω τα δικαιολογητικά για 1η φορά για το ποσοστό αναπηρίας μου. Ο υπάλληλος ήταν τόσο απότομος μαζί μου, φώναζε, με αμφισβητούσε... έλεγε: Τι δουλειά έχεις εσύ εδώ κοπέλα μου; Δεν έχεις τίποτα. Άντε στο σπίτι σου. Με αποτέλεσμα να μου δώσουν ένα αρκετά χαμηλό ποσοστό αναπηρίας. Ο πατέρας μου είχε εξαγριωθεί τόσο που αν δεν τον εμπόδιζα θα έκανε ολόκληρη σκηνή. Ευτυχώς όμως ξαναπέρασα από επιτροπή και όλα πήγαν καλά. Πήρα το ποσοστό που αναλογούσε στη δική μου πάθηση.

M.I.: Για τη γιαγιά σου ξεκινήσαμε και τελικά καταλήξαμε να μιλάμε για την δική σου περιπέτεια με την υγεία σου. Δεν περίμενα να μάθω η αλήθεια είναι τόσα πράγματα για εσένα Κάτια... Κι αν δεν το ανέφερες, δεν θα το πρόσεχα ποτέ, το ότι δεν μπορείς να κινήσεις το αριστερό σου χέρι σε όλες τις πλευρές. Ας κλείσω με μια τελευταία ερώτηση όσον αφορά τη γιαγιά σου. Πως αισθάνεσαι όταν τη συναντάς; Επηρεαζόμενη κι από τις αλλαγές που έχει επιφέρει στη ζωή σας η κατάσταση της υγείας της;

Κ.Β.: Σίγουρα μου λείπει πολύ ο πατέρας μου όπως και στην υπόλοιπη οικογένεια φυσικά, ιδιαίτερα στην μητέρα μου. Κι ανησυχώ αρκετά για εκείνον τελευταία γιατί μοιάζει εξουθενωμένος με όλη αυτή τη κατάσταση. Λες κι έχει γεράσει κατά 10 χρόνια, έχει γίνει πιο εριστικός και δεν έχει υπομονή καθόλου πια. Είναι λες κι ήμαστε σαν μια χωρισμένη οικογένεια και που και που συναντιώμαστε για να λέμε τα νέα μας. Ούτε διακοπές δεν μπορούμε να πάμε σαν οικογένεια, να βγούμε μια βόλτα όλοι μαζί, να δούμε μια ταινία όλοι παρέα... Είναι στιγμές που θα'θελα νάναι δίπλα μου. Στιγμές που τον χρειάζομαι... Μια μέρα να φανταστείς που είχε έρθει σπίτι, με είχε πάρει αγκαλιά κι ενώ ήμουν τόσο θυμωμένη μαζί του και ξαφνικά άρχισα να κλαίω... εντελώς ασυναίσθητα. Για λίγα λεπτά δε λέγαμε τίποτα. Απλά μείναμε έτσι σιωπηλοί, βουβοί, έστω και για λίγο. Σε μια αγκαλιά... πριν φύγει πάλι, για μια ακόμη φορά...

Μ.Ι.: Σ'ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου Κάτια και που μοιράστηκες μαζί μας τόσες μοναδικές, συγκινητικές στιγμές από την καθημερινότητά σου. Σου εύχομαι ότι καλύτερο και σύντομα να χαρείς ακόμη περισσότερες στιγμές με τον πατέρα σου. Κ.Β.: Μακάρι... Σ'ευχαριστώ κι εγώ Μαργαρίτα για το ενδιαφέρον και την κατανόηση. Τελικά η συνέντευξη με βοήθησε πολύ περισσότερο να ανοιχτώ από το να γράψω την ιστορία μου, να αφηγηθώ από μόνη μου την ιστορία της οικογένειάς μου... Γιατί όπως σου είχα πει δε ξέρω πως να καταγράψω τις σκέψεις μου, από που να ξεκινήσω... κάποιοι άνθρωποι ίσως χρειάζονται μια μικρή ώθηση, έναν καλό ακροατή για να μιλήσουν για πράγματα και σκέψεις που είναι κρυμμένες κάπου βαθιά μέσα στην ψυχή τους...


Χ

ΒΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΨΥΧΗΣ. ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΠΟΤΕ;

αιρετώ τους αναγνώστες αυτής της εφημερίδας και ζητώ την επιείκειά σας για τη σύνταξη του κειμένου αυτού. Δεν ανήκω σε κάποιο ανώτατο μορφωτικό επίπεδο και ο λόγος μου είναι απλός καθημερινός. Κάποια στιγμή λοιπόν ένας φίλος μου ζήτησε να γράψω κάτι για αυτήν την εφημερίδα, ρώτησα για το θέμα και μου είπε: «γράψε ότι θες». Έτσι κι εγώ αποφάσισα να αναπτύξω λίγο το θέμα της πορνείας, πώς το βλέπει μια γυναίκα απλή, που δεν έχει άμεση εμπειρία αλλά έχει ευαισθησίες και προβληματισμούς για όλα τα μέλη της κοινωνίας μας. Πόσοι από μας άραγε δεν έκριναν άσχημα κάποια κοπέλα που είδαν στο δρόμο να εκπορνεύεται; Υποθέτω πως είναι λίγοι αυτοί που σκέφτηκαν τι θα μπορούσε να κρύβει η ψυχούλα της, τι την οδήγησε σε αυτόν το δρόμο, τι σταυρό κουβαλούσε. Οι περισσότεροι

είμαστε άτομα της επιφάνειας. Δυστυχώς κρίνουμε ανελέητα και κατακρεουργούμε σαν ψυχροί δολοφόνοι. Το κακό κυριαρχεί στις μέρες μας και καραδοκεί σε κάθε μας βήμα. Υπάρχουν γονείς που εκμεταλλεύονται σεξουαλικά τα παιδιά τους και το χειρότερο, όταν υπάρχει συνενοχή και από τους δύο. Υπάρχουν αρκετά παιδιά που βασανίζονται και εμείς έχουμε κλειστά τα μάτια και τα αυτιά. Υπάρχουν γονείς που δεν αρκούνται στη δική τους διαστροφική απόλαυση, ζητάνε να τους εξασφαλίσουν και οικονομικά τα σπλάχνα τους. Χωρίς έλεος βρίσκουν οι ίδιοι πελάτες και τα προωθούν σε έναν αγώνα δρόμου δύσβατο χωρίς τερματισμό. Υπάρχουν επιτήδειοι, άνθρωποι άδειοι, άνευ συναισθημάτων, οκνηροί, ανθρωποκτόνοι που προβάλλουν την ομορφιά τους και εγκλωβίζουν αθώες ψυχές με δόλο τον ψεύτικο έρωτά τους, τη φιλία τους και εκμεταλλεύονται όσο δεν

πάει άλλο. Αφού πρώτα χαρούν αυτοί, στη συνέχεια μοιράζονται τα τρόπαιά τους για να βγάλουν λεφτά και δεν σκέφτονται ότι ευνούχισαν μια ψυχή στην αρχή της ζωής της με τον χειρότερο τρόπο. Πόσο άσχημο να σου στερεί κάποιος ελπίδες και όνειρα με το να βιάζει και να κακοποιεί το σώμα και την ψυχή σου. Πόσα παιδιά από υποανάπτυκτες χώρες προσεύχονταν για ένα καλύτερο μέλλον, να ελευθερωθούν από τα δεσμά της χώρας τους, να έρθουν σε ένα κράτος πολιτισμένο, με ¨πρωτόγονους¨ όμως κατοίκους που κυβερνήτης τους είναι το χρήμα; Δεν θέλω να σας κουράσω άλλο, τις ευαίσθητες χορδές σας ήθελα να αγγίξω, και να δούμε κάποιους συνανθρώπους μας και από μια διαφορετική σκοπιά και γιατί όχι, να μπορέσουμε κάποια στιγμή να κάνουμε κάτι να βοηθήσουμε για το καλύτερο δυνατό.

Ευγενία Λιόλη


ΜΗΠΩΣ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ; ΕΙΜΑΣΤΕ ΖΩΝΤΑΝΟΙ Ή ΑΠΛΑ ΑΝΑΣΑΙΝΟΥΜΕ;

Τα τρία τελευταία χρόνια ζούμε πρωτόγνωρες καταστάσεις. Και αυτό αφορά όλους τους Έλληνες ανεξαιρέτως, είτε υγιείς, είτε ασθενείς με χρόνιες παθήσεις. Η άσκηση όμως της δημοσιονομικής πολιτικής και οι περικοπές στην παιδεία και την υγεία ξεκίνησαν πολύ νωρίτερα. Μια απτή απόδειξη είναι η καταγγελία που πήραμε από το σωματείο βάσης εργαζομένων του γενικού νοσοκομείου – κέντρου υγείας Νάξου, Αμοργού και μικρών Κυκλάδων. Η καταγγελία αφορά τη μονάδα τεχνητού νεφρού που παραδόθηκε από το 2009 και δεν λειτούργησε ποτέ! Και όχι μόνο. Θα αναφέρω επιγραμματικά όλο το νοσοκομειακό εξοπλισμό που υπάρχει από το 2009 και δεν έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ. 6 μονάδες αιμοκάθαρσης, αξίας περίπου 123.000 ευρώ Λοιπός εξοπλισμός αιμοκάθαρσης, αξίας περίπου 25.000 ευρώ 1 ακτινοσκοπικό C-ARM, αξίας περίπου 75.000 ευρώ 3 φορητές μηχανές αναισθητικού, αξίας περίπου 114.000 ευρώ 1 φορητός αναπνευστήρας μεταφοράς επειγόντων, αξίας περίπου 10.000 ευρώ 1 πύργος βιντεολαπαροσκόπησης, αξίας περίπου 41.000 ευρώ 2 χειρουργικά τραπέζια, αξίας περίπου 66.000 ευρώ

Γράφει η

Γιασεμή Ζέππου

3 monitor χειρουργείου, αξίας περίπου 50.000 ευρώ 1 φορητό monitor, αξίας περίπου 11.000 ευρώ 2 ηλεκτροχειρουργικές μονάδες υψηλής απόδοσης, αξίας πε-

ρίπου 22.000 ευρώ 1 συσκευή κρυοχειρουργικής στο γυναικολογικό, αξίας περίπου 5.500 ευρώ 1 αναρροφητήρας και 1 ψαλίδι υπερήχων, αξίας περίπου 41.000 ευρώ 1 γυναικολογικό κρεβάτι, αξίας περίπου 4.650 ευρώ 1 θερμοκοιτίδα εντατικής θεραπείας, αξίας περίπου 8.000 ευρώ 1 θερμοκοιτίδα μεταφοράς νεογνών, αξίας περίπου 18.600 ευρώ 1 μονάδα φωτοθεραπείας νεογνών, αξίας περίπου 2.000 ευρώ 1 συσκευή ανάνηψης νεογνών, αξίας περίπου 6.500 ευρώ 1 καρδιοτοκογράφος, αξίας περίπου 14.000 ευρώ 1 αναλυτής χολεριθρίνης για νεογνά, αξίας περίπου 4.000 ευρώ Όργανα λαπαροσκόπησης, ενδοσκόπησης, αξίας περίπου 11.000 ευρώ 1 φορητό πολυκάναλο EGG RECORDER, αξίας περίπου 5.000 ευρώ 2 κλίβανοι ταχείας αποστείρωσης, αξίας περίπου 20.000 ευρώ.


Μια απλή πρόσθεση μας βγάζει ένα ποσό περίπου 650.000 ευρώ.

Αυτά τα χρήματα τα πληρώσαμε εμείς, οι απλοί πολίτες αυτού του κράτους. Λογικά τα δημοπράτησαν και τα παρέλαβαν για να εξυπηρετηθεί ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας, είτε μένει στα νησιά αυτά, είτε πηγαίνει εκεί ως τουρίστας. Οι νεφροπαθείς των νησιών μπορεί να είναι ένας, μπορεί δύο, μπορεί δέκα. Πρέπει όμως να κάνουν αιμοκάθαρση μεταναστεύοντας σε άλλο μέρος! Μια απλή χειρουργική επέμβαση δεν μπορεί να γίνει γιατί δεν λειτουργεί το χειρουργικό. Ένας τοκετός δεν μπορεί να γίνει, γιατί αν κάτι πάει στραβά, η εγκυμονούσα πρέπει να μεταφερθεί στη Σύρο ή στην Αθήνα. Και να μην ξεχνάμε ποτέ ότι στα κυκλαδίτικα νησιά, οι καιρικές συνθήκες συχνά είναι δυσμενέστατες. Ξέρετε γιατί όλος αυτός ο εξοπλισμός δεν λειτούργησε ποτέ; Ξέρετε ποιο είναι το κόλλημα για τον παροπλισμό και την τελική αχρηστία αυτού του εξοπλισμού; Ίσως το μυαλό πάει στην έλλειψη ιατρικού ή νοσηλευτικού προσωπικού. Και το δικό μου μυαλό εκεί πήγε στην αρχή γιατί όλοι ξέρουμε τα προβλήματα των προσλήψεων. Και όμως.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει τμήμα αιμοδοσίας!!!! Δεν έχω σπουδάσει οικονομικά, και πολύ περισσότερο οικονομικά υγείας. Βάζοντας όμως τη λογική μου να δουλέψει, ακούγοντας ότι η διακομιδή ενός ασθενή κοστίζει πάνω από 10.000 ευρώ, και τελικά από προσωπική πείρα ξέροντας ότι η ζωή είναι ανεκτίμητη, το κόστος λειτουργίας της αιμοδοσίας θα αποσβεστεί γρήγορα και μακροπρόθεσμα τα νησιά αυτά θα έχουν δευτεροβάθμια περίθαλψη, από την οποία θα γλιτώσει χρήματα ο ΕΟΠΥΥ για τα οδοιπορικά αιμοκαθαρόμενων, θα γλιτώσει χρήματα το υπουργείο από τις διακομιδές, και είναι πιθανό να αυξηθεί ο τουρισμός στα νησιά αυτά, γιατί αν κάποιος γνωρίζει ότι αν συμβεί κάτι θα έχει τη δυνατότητα να νοσηλευτεί, δε θα διστάσει να κλείσει διακοπές στα νησιά αυτά. Ξέρω ότι σε όλη την Ελλάδα υπολειτουργούν όλα τα νοσοκομεία και όλα τα κέντρα υγείας. Αν ν��μίζουν όμως οι ιθύνοντες, ότι ακολουθώντας αυτήν την πρακτική, θα έχουν δημοσιονομικό κέρδος είναι οικτρά γελασμένοι. Όταν περικόπτουν από την υγεία, αποκτούν περισσότερους ασθενείς και επιβαρύνουν τα ασφαλιστικά ταμεία. Κλείνοντας θα ήθελα να χρησιμοποιήσω μια ατάκα από το βίντεο που έχουν αναρτήσει στο you tube: Διεκδίκησε την ίδια σου τη ζωή. Τι περιμένεις; Είσαι ζωντανός ή απλά ανασαίνεις;


ΑΥΘ-ΑΙΡΕΣΙΕΣ... ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ ΟΡΓΑΝΩΝ!!!

Είχαμε για πολλά χρόνια να ακούσουμε δημόσια κάποια σοβαρή και συστηματική προσπάθεια για την προβολή και την διάδοση του μηνύματος της ιδέας της δωρεάς οργάνων για μεταμοσχεύσεις. Τον περασμένο μήνα (Απρίλιο), υπήρξε 10ήμερη εκστρατεία διάδοσης της Ιδέας της Δωρεάς Οργάνων από τα δημόσια μέσα ενημέρωσης, (ΕΡΤ,τηλεοράσεις και ραδιόφωνα), με τον χαρακτηριστικό τίτλο, «Η ζωή....συνεχίζεται, «ένα Ναί, επτά Ζωές». Στην προσπάθεια αυτή συμμετείχε και ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων, (Ε.Ο.Μ.), ενισχύοντας αυτή την προσπάθεια με το σύνθημα, «Για να γίνει η επαύριο της ζωής, πάλι ζωή». Εκτιμώ ότι όλη αυτή η παρέμβαση έγινε στα πλαίσια της υποχρέωσης της πολιτείας να ενημερώσει τους πολίτες στην Ιδέα της Δωρεάς Οργάνων για μεταμοσχεύσεις, εν όψει της εφαρμογής της σχετικής νομοθεσίας σύμφωνα με την οποία, μετά την 1η Ιουνίου 2013, ΟΛΟΙ οι πολίτες της χώρας, θα θεωρούνται εν δυνάμει δωρητές οργάνων, εκτός και εάν προχωρήσουν στην συμπλήρωση υπεύθυνης δήλωσης, ότι δεν επιθυμούν να είναι δωρητές οργάνων και να την αποστείλουν στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων,(Ε.Ο.Μ.). Πρόκειται για την περιβόητη «εικαζόμενη» συναίνεση, για την οποία πολύς λόγος έγινε το τελευταίο διάστημα. Στον Πειραιά, η τοπική εκκλησία την ίδια περίοδο, στον αντίποδα της «ενημέρωσης», φιλοξένησε «ενημερωτική» ημερίδα με θέμα: «Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ή αφαίρεση ζωής;». Το Σάββατο 20 Απριλίου 2013, ώρα 16:00 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας - Αίθουσα "Μελίνα Μερκούρη", η ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ και η ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ, υπο την αιγίδα της Ιεράς Μητρόπολης Πειραιώς και σε συνεργασία με την Ιερά Μητρόπολη Γλυφάδας, διοργάνωσαν την προαναφερθείσα ημερίδα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ανάλογη ημερίδα, με τους ίδιους βασικούς ομιλητές διοργάνωσε Γράφει o η μητρόπολη Γλυφάδας πρίν Νικόλαος Κων. Καραντάκος ένα χρόνο, με θέμα:«Είναι πραγματικός θάνατος, ο λεγόμενος εγκεφαλικός θάνατος;» Ως νεφροπαθής, για 34 χρόνια, ήμουν 20 και είμαι 54, με εμπειρία 15 χρόνια στην αιμοκάθαρση και 2 μεταμοσχεύσεων, ως λήπτης από μεταθανάτιο δότη για 19 χρόνια, οφείλω να επαινέσω και να συγχαρώ την ΕΡΤ και τον ΕΟΜ για την πρωτοβουλία τους αυτή και ευελπιστώ να την συνεχίσουν πιο ουσιαστικά και συστηματικά και στο μέλλον. Θεωρώ ότι άμεση προτεραιότητα είναι η εξοικείωση της κοινωνίας μας και η ενημέρωσητων πολιτών στην ιδέα της δωρεάς οργάνων για μεταμοσχεύσεις. Ως ανάξιο και ελαχιστότατο μέλος της εκκλησίας, με προβληματίζει και με ανησυχεί η καχυποψία και η δυσπιστία με την οποία αντιμετωπίζουν οι ποιμένες των 2 τοπικών εκκλησιών, όπως και ελάχιστοι κληρικοί, αλλά και μία πολύ μικρή μειοψηφία των επιστημόνων, την αξία των μεταμοσχεύσεων και την σπουδαιότητα της προσφοράς οργάνων για μεταμοσχεύσεις. Οφείλω να επισημάνω ότι η ουσιαστική διαφορά, όπως την κατάλαβα, ανάμεσα στις δύο ημερίδες, τις οποίες παρακολούθησα με την βοήθεια του διαδυκτίου, είναι ότι στην πρόσφατη ημερίδα στον Πειραιά, άκουσα με ανακούφιση ότι ο μητροπολίτης Πειραιά κος Σεραφείμ ομολόγησε δημόσια, ότι η εκκλησία είναι υπέρ των μεταμοσχεύσεων. (Γενικῶς ὡς φιλόστοργος μητέρα ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὑπὲρ τῶν


μεταμοσχεύσεων, ὅπως καί ὑπέρ τῆς αἱμοδοσίας, μάλιστα στήν Μητροπολή μας λειτουργεῖ τράπεζα αἵματος μέ 600 φιάλες αἵματος προσφερόμενο δωρεάν σέ ἔχοντας σχετική ἀνάγκη). Επίσης ο καθηγητής κος Καρακατσάνης, επί πολλά χρόνια αντίθετος των μεταμοσχεύσεων, και αμφισβητίας του εγκεφαλικού θανάτου, ομολόγησε στο τέλος της εισήγησής του, ότι είναι υπέρ των μεταμοσχεύσεων, από ζώντα δότη. Ο συντονιστής της ημερίδας, π. Σαράντος και αυτός δεν αποδέχεται τον εγκεφαλικό θάνατο, στον χαιρετισμό του, παραδέχθηκε ότι είναι υπέρ των μεταμοσχεύσεων. Ανάλογη θετική τοποθέτηση υπέρ των μεταμοσχεύσεων δεν υπήρχε στην ημερίδα της μητροπόλεως Γλυφάδας και μπορώ να πώ ότι οι εισηγητές απέφευγαν τότε, να εκφέρουν ακόμα και την λέξη μεταμάσχευση ή μεταμοσχεύσεις. Χαρακτηρηστικό είναι ότι ο σεβασμιώτατος Γλυφάδας, (γνωστός αντίθετος των μεταμοσχεύσεων), στην 10λεπτη προσφώνησή του, στην περσινή ημερίδα, δεν την ανέφερε ούτε μία φορά... Φυσικά όταν λέω, ότι είναι όλοι οι προαναφερόμενοι υπέρ των μεταμοσχεύσεων, εννοώ των μεταμοσχεύσεων που γίνονται από όργανα που λαμβάνονται από ζώντες δότες και όχι από εγκεφαλικά νεκρούς δότες. Στα θετικά της ημερίδας, που επίσης την διαφοροποιεί από την περσινή στην Γλυφάδα, είναι και η εισήγηση της διδας Κίκιλη, η οποία διάβασε την εισήγηση του πατέρα της, ο οποίος δεν μπόρεσε να παραβρεθεί, κ. Παναγιώτη Κίκιλη, Ιατρού Νεφρολόγου, Διευθυντή της μονάδας αιμοκάθαρσης του νοσοκομείου Καλύμνου, με θέμα: "Η θετική πλευρά των μεταμοσχεύσεων". Επίσης η θετική πλευρά, αναφέρεται στην προσφορά οργάνων από ζώντες δότες. Φυσικά και ο κος Κίκιλης, όπως και ΟΛΟΙ οι εισηγητές, δεν δέχεται τον εγκεφαλικό θάνατο, και τις μεταμοσχεύσεις από εγκεφαλικά νεκρούς δότες. Η προσωπική μου γνώμη, όπως προκύπτει από την πολύχρονη εμειρία μου, γενικά είναι αντίθετη με τις μεταμοσχεύσεις από ζώντα και κυρίως συγγενή δότη,

διότι εξακολουθεί ακόμα και σήμερα η μεταμόσχευση να έχει ρίσκο. Σε καμία περίπτωση δεν θέλω να μειώσω την ανεκτίμητη αξία της προσφοράς, αλλά σε περίπτωση αποτυχίας, ο λήπτης μπαίνει σε τεράστια ψυχολογικά προβλήματα και τύψεις για το εαν έκανε καλά που έλαβε το μόσχευμα. Ένα άλλο πολύ θετικό στοιχείο που προέκυψε από την ημερίδα, είναι και η παρότρυνση από τους διοργανωτές να σπεύσουν ΟΛΟΙ να συμπληρώσουν την αρνητική δήλωση για την δωρεά οργάνων. Με αυτόν τον τρόπο, αφού δεν καταφέραμε όλα αυτά τα χρόνια να καταγράψουμε αυτούς που είναι θετικοί στην προσφορά οργάνων, τουλάχιστον θα έχουμε καταγράψει ΟΛΟΥΣ όσους δεν επιθυμούν.

Επίσης ένα άλλο πολύ σημαντικό στοιχείο που προέκυψε από την ημερίδα, με το ξεκαθάρισμα των επιχειρημάτων όσων δεν συμφωνούν με την προσφορά οργάνων από εγκεφαλικά νεκρούς δότες, είναι και το ότι η επίσημη Διοικούσα Εκκλησία, υποχρεούται να λάβει επίσημα θέση, σε ότι αφορά τα περί θαύματος και τα περί αρτιμελείας στην διαδικασία των μεταμοσχεύσεων. Είναι καθαρά θεολογικά ζητήματα και η κοινωνία έχει ανάγκη από επίσημες και υπεύθυνες απαντήσεις, ώστε περιορισθούν οι μεμονωμένς αυθαίρετες τοποθετήσεις από συγκεκριμένους κυρίως κληρικούς. Ολοκληρώνοντας τα θετικά, επισημαίνω ότι αποφεύχθηκαν ακραίες και ανώφελες τοποθετήσεις για τις μεταμοσχεύσεις, όπως το ενδεχόμενο του θαύματος σε περίπτωση εγκεφαλικού θανάτου και τα περί αρτημελείας στην μετά θάνατο ζωή, σε περίπτωση Δωρεάς Οργάνων. Επιχειρηματολογία η οποία κυριαρχούσε τα προηγούμενα χρόνια, από τα ίδια άτομα, όταν δεν είχαν κάτι άλλο να αναφέρουν για τον εγκεφαλικό θάνατο. Η εκτίμησή μου είναι ότι, παρά τις όποιες αντιρρήσεις, έχουν πέσει οι τόνοι των έξαλλων αντιπαραθέσεων, με εξαίρεση τον αδιόρθωτο π. Κων. Στρα-


τηγόπουλο, στον οποίο θα κάνω ιδιαίτερη αναφορά στην συνέχεια. Στα αρνητικά της ημερίδας θα μπορούσα να αναφέρω: α) Από επιστημονικής πλευράς η «ενημέρωση» ήταν μονομερής, αφού δεν υπήρχε ιατρικός αντίλογος στα όσα αξιόλογα, ιδιαίτερα ο κος Καρακατσάνης εξέθεσε, για την διάγνωση και τα κριτήρια του εγκεφαλικού θανάτου. Θα μπορούσε να παραβρίσκεται ένας νευρολόγος π.χ. ο καθηγητής κος Σταύρος Μπαλογιάννης, για να έχουμε πλήρη εικόνα της επιστημονικής προσέγγισης του θέματος. Με την ευκαιρία παραθέτω την άποψη του κου Μπαλογιάννη για τον εγκεφαλικό θάνατ, ως απάντηση στα όσα ανέφερε ο κος Καρακατσάνης. (Αι νευροπαθολογικαί μελέται επί του εγκεφαλικού θανάτου και αι παρατηρήσεις επί της πειραματικής προκλήσεως αυτού επισφραγίζουν απολύτως την έννοιαν της ταυτίσεως του εγκεφαλικού θανάτόυ προς τον θάνατον του ατόμου. Συνεπεία της πλήρους νεκρώσεως και της εν συνεχεία ρευστοποιήσεως του εγκεφάλου, τα ζωτικά όργανα, τα οποία παραμένουν εν λειτουργία, σταδιακώς εκφυλίζονται, λόγω πλήρους καταργήσεως των ομοιοστατικών μηχανισμών του οργανισμού, οι οποίοι καθορίζονται από το εγκεφαλικόν στέλεχος και τον διεγκέφαλον. Δια της εκφυλίσεως των ζωτικών οργάνων επέρχεται σταδιακώς πλήρης νέκρωσις των ιστών του σώματος και εν συνεχεία αυτόλυσις αυτών). Επίσης θα μπορούσε να κληθεί ένας ιατρός από Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, (ΜΕΘ) π.χ. ο κ. Χατζής, με άποψη και συγκρότηση να αντιτείνει τις απόψεις του. Η δικαιολογία του π. Σαράντου σε εκπομπή, ότι είναι πλέον ακιρός να ακουστεί και η άλλη πλευρά, αφού τα κανάλια δεν μας φιλοξενούν, στο επιστημονικό κομάτι, εκτιμώ ότι δεν είναι ισχυρός αντίλογος. β) Ήταν σαφές ότι δεν μπορούσε να παραβρεθεί, ως εισηγητής στην ημερίδα κληρικός με διαφορετική άποψη από τους καλεσμένους, διότι μία από τις επιδειώξεις και των 2 ημερίδων, ήταν να εκθέσουν και να εναντιωθούν στην Ειδική Συνοδική Επιτροπή επί της Βιοϊατρικής της Εκ-

κλησίας της Ελλάδος και ιδιαίτερα σ��ον πρόεδρό της, μητροπολίτη Μεσογαίας κο Νικόλαο, για τις «κακοδοξίες» και τις «αιρετικές» απόψεις τους,(της Επιτροπής και του προέδρου της). Αυτό στην κοσμική διαδικασία λέγεται εσωτερική αντιπολίτευση, στην εκκλησιαστική τάξη και νοοτροπία δεν γνωρίζω πώς λέγεται..... γ) Η χρονική διάρκεια της ημερίδας ήταν πάρα, πάρα πολύ μεγάλη. Διήρκησε περίπου 6 ώρες, άρχισε στις 16.15 και τελείωσε στις 21.50, με την ανακοίνωση κάποιων προαποφασισμένων πορισμάτων, στα οποία αναφέρεται ότι: «Μετά τίς εἰσηγήσεις τῶν ἐκλεκτῶν ὁμιλητῶν διεξήχθη εὐρύς καί ἐλεύθερος διάλογος ἐκ τοῦ ὁποίου προέκυψαν τά ἀκόλουθα πορίσματα». Αυτό είναι παντελώς ανακριβές, διότι δεν υπήρξε κάν έστω και μία ερώτηση, όχι «ευρύς» και «ελεύθερος» διάλογος, διότι ο χρόνος πλέον δεν επαρκούσε. Στην ανακοίνωση των πορισμάτων, πρώτο αναφέρθηκε, το ότι ο εγκεφαλικός θάνατος δεν είναι θάνατος. «Θεολογικά ἐξεταζόμενος ὁ «ἐγκεφαλικός θάνατος» καί ἡ ἀφαίρεση ὀργάνων ἀποδείχτηκαν ἀσύμβατα μέ τήν ὀρθόδοξη εὐαγγελική καί πατερική διδασκαλία». Ποιά πατερική διδασκαλία;;; οι απόψεις των κληρικών-εισηγητών, αποτελούν την Ορθόδοξη διδασκαλία;;; αυτό είναι ύβρις. Όπως επίσης αυθαίρετα είναι και τα όσα αναφέρονται στην 6η ενότητα, στο τέλος της 1ης παραγράφου των έντυπων πορισμάτων: «Ὁ Κύριος ὡς πρότυπο, ἀρχέτυπο, ὡς νέος Ἀδάμ μᾶς θέλει ὁλόκληρους σωματικῶς καί ψυχικῶς δικούς Του». Αλήθεια!!!ποιός πατέρας της εκκλησίας μας, το αναφέρει και ποιά μπορεί να είναι η θεολογική ερμηνεία της αναφοράς αυτής;;;; Σε καμία περίπτωση δεν ερμηνεύεται με την μετά θάνατον αρτιμέλεια, ως αναγκαία προυπόθεση για την σωτηρία μας. Προφανώς αναφέρεται στην εν ζωή, σωματική και ψυχική μας αφοσίωση και προσήλωση στο θείο Του θέλημα. δ) Ατυχέστατη και με υποτιμητικά στοιχεία η διατύπωση του θέματος «μεταμοσχεύσεις: δωρεά ή αφαίρεση ζωής;» Τα όργανα δεν αφαιρούνται,


αλλα προσφέρονται από τον δότη σε όσους τα έχουν ανάγκη. Εκτός του ότι αμφισβητείται το μεγαλείο της ΔΩΡΕΑΣ, ενοχοποιείται η μεταμόσχευση όταν την παρουσιάζουν ως εγκληματική πράξη και με πρόθεση να θανατωθεί ο δότης, για την αφαίρεση των προς μεταμόσχευση οργάνων. ε) Η περίπτωση της εισήγησης του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, Δρ. Θεολογίας-Δρ. Οικονομικών με θέμα "Πλάνες και ψεύδη γύρω από το θέμα των μεταμοσχεύσεων, Θεολογική προσέγγιση". ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΟΒΑΡΟ ΘΕΜΑ ΜΕ ΤΟΝ π. Κων/νο και την Ειδική Συνοδική Επιτροπή επί της Βιοηθικής και τον πρόεδρό της, μητροπολίτη Μεσογαίας κο Νικόλαο. Χωρίς να κατονομάσει τον πρόεδρο, αναφέρεται στα κείμενα με χαρακτηρισμούς, όπως «τραγικά, κακόδοξα, αιρετικά, παράλογα, κατευθυνόμενη και τρομοκρατική θεολογία. Coza Nostra στην εκκλησία». ΕΛΕΟΣ!!! ΔΥΣΤΥΧΩΣ!!! ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 2 ΠΑΡΕΥΡΙΣΚΟΜΕΝΟΥΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΝΑΚΑΛΕΣΕ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ!!! ΜΑΛΛΟΝ ΤΟΥΣ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΟΥΝ... Ο πρόεδρος του Κέντρου Βιοϊατρικής Ηθικής και Δεοντολογίας και της Συνοδικής Επιτροπής της Εκκλησίας της Ελλάδος, σεβασμιώτατος μητροπολίτης Μεσογαίας κος Νικόλαος, είναι ένα τεράστιο πνευματικό ανάστημα, με εξαιρετική γοητεία και αυθεντικότητα στον γραπτό και τον προφορικό λόγο. Τον διακρίνει αξιοζήλευτη γνώση του αντικειμένου, ένθεος ζήλος, ανιδιοτελής και έμπρακτη αγάπη για τον συνάνθρωπο. Γνωρίζει απόλυτα τα θέματα και έχει επίγνωση του τί λέει και τί γράφει. Μιλάει ΜΟΝΟ όταν έχει κάτι να πεί, υπεύθυνα και σοβαρά και τα διατυπώνει με μοναδικά αυθεντικό τρόπο. Τα κείμενα και τα βιβλία του τα μελέτησα και ιδιαίτερα όσα αναφέρονται στις μεταμοσχεύσεις. Ως λήπτης ζωτικού οργάνου αισθάνθηκα ρίγος και έντονη συγκίνηση όταν συ-

νειδητοποίησα το γνήσιο εκκλησιαστικό φρόνημα για την ΔΩΡΕΑ ΟΡΓΑΝΩΝ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ. Αισθάνθηκα να μιλά αυτός για μένα και άνοιξε τους ορίζοντες και την σκέψη μου σε έννοιες που τις αισθανόμουν, αλλά δεν μπορούσα να τις διατυπώσω και να τις περιγράψω. Τις σκέψεις, τον στοχασμό και την ιδεολογία του, διακρίνουν η μεγαλοψυχία και η γενναιοδωρία για τα αδύναμα και πάσχοντα μέλη της εκκλησίας, αλλά και της κοινωνίας. ΕΚΤΙΜΩ ΟΤΙ, ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ, ΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ, ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΟΥΝ ΥΛΙΚΟ ΓΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟ, ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΔΟΓΜΑ... ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΑΥΤΗ, ΘΕΛΩ ΜΕ ΑΠΕΡΑΝΤΗ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ ΝΑ ΤΟΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΥΧΡΟΝΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΣΤΑ ΘΕΣΜΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΤΟΝ ΤΟΜΕΑ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΗΜΕΡΑ. Οι συντάκτες των πορισμάτων της ημερίδας έχουν άλλη προσέγγιση: «Δέν εἶναι δυνατόν ἕνας ἤ δύο ἐκ τῶν ὑψηλοβάθμων κληρικῶν νά χειρίζονται καί νά ἀποφασίζουν μόνοι τους γιά τόσο μεγάλα θέματα, ὅπως τῶν μεταμοσχεύσεων, πού ἅπτονται τῆς ζωῆς καί τῆς σωτηρίας τῶν ὀρθοδόξων Ἑλλήνων πολιτῶν τόσο κατά τήν διάρκεια τοῦ ἐπιγείου βίου ὅσο καί μετά τό πέρας αὐτοῦ στήν προοπτική τῆς αἰωνίου ζωῆς. Πάπες, δόξα τῷ Θεῷ, δέν ἔχουμε στήν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα». Αισθάνομαι πάρα πολύ άσχημα που βρίσκομαι στην ανεπαρκή θέση να δόσω τις αυτονόητες εξηγήσεις που ο π. Κων/νος δυστυχώς δεν μπόρεσε και δεν μπορεί να αντιληφθεί. Αναρρωτιέται ο π. Κων/νος για κάποιες απόψεις της επιτροπής και του προέδρου. Η προκατάληψη και η ανεξέλεγκτη εμπάθεια είναι κακοί σύμβουλοι στην αναζήτηση της αλήθειας και στην ανάδειξη της αντικειμενικότητας. Σύμμαχοί τους (της αλήθειας και της αντικειμενικότητας) είναι η καλή καγαθή διάθεση και η καθαρή


καρδιά, (όχι από χοληστερίνη και τριγλυκερίδια, αλλά από εμπάθεια και ζηλοφθονία). Η εκτίμησή μου είναι ότι οι παρατηρήσεις και οι εξηγήσεις που δίνει ο π. Κων/νος είναι βουτηγμένες στην αυθ-αιρεσία και σε υποκειμενισμό, που δεν προάγει ούτε αντιπροσωπεύει το Ορθόδοξο Χριστιανικό φρόνημα. Όσα καταμαρτυρεί στους άλλους τα πράττει ο ίδιος σε βάρος των άλλων και ιδιαίτερα του προέδρου της επιτροπής. 1) ΚΕΙΜΕΝΑ: «Αι μεταμοσχεύσεις μεταμορφώνουν το δράμα του λήπτη σε ελπίδα ζωής. Η εκκλησία θα ηδύνατο εν τη φιλανθρωπία αυτής να ευλογήση αυτάς, με την αδιαπραγμάτευτον όμως προϋπόθεσιν ότι κατά την μεταμοσχευτικήν διαδικασίαν προστατεύεται η συνείδησις του δότου και ουδόλως παραβιάζονται αι πνευματικαί αξίαι». Στην ουσία τα ίδια ακριβώς ομολογεί και ο σεβασμιώτατος Πειραιώς κος Σεραφείμ, με την διαφορά ότι αναφέρεται σε ζώντες δότες και όχι εγκεφαλικά νεκρούς. -π. Κων/νος: «Για σταθείτε, έχει ο δότης συνείδηση; αφού είναι νεκρός;» Η απάντηση: αγαπητέ π.Κων/νε, η συνείδηση που δεν πρέπει να παραβιάζεται είναι η συνειδητή επιθυμία που την εξέφρασε ο δωρητής κατά την σε ανύποπτο χρόνο στιγμή που αποφάσισε με πλήρη επίγνωση, να προσφέρει τα όργανά του, όταν διαπιστωθεί ο εγκεφαλικός του θάνατος από τους γιατρούς. ΠΟΣΟ ΜΥΑΛΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΟΤΙ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΔΩΡΗΤΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΔΟΤΗ.

2) ΚΕΙΜΕΝΑ: «υπάρχει ο εγκεφαλικός θάνατος και ένας άλλος θάνατος.» -π. Κων/νος: τί λέει η Αγία Γραφή; Εβραίους 9-27, «απόκειται τοις ανθρώποις άπαξ αποθανείν, μετά δε τούτο κρίσις.» Η Γραφή λέει «άπαξ», μιλάει για 2 θανάτους;

Απάντηση: π. Κων/νε, από πού συνάγεται στο κείμενο ότι η επιτροπή αναφέρεται σε 2 θανάτους; Υπάρχουν 2 διαγνώσεις του θανάτου. Η διάγνωση με την παύση της καρδιάς στο καρδιογράφημα και η διάγνωση με τα κριτήρια του εγκεφαλικού θανάτου. Σε κάθε περίπτωση φυσικά ένας είναι ο θάνατος. Τα περί 2 θανάτων το συμπέρανες αυθ-αίρετα εσύ για να κακοποιήσεις την πρόθεση της επιτροπής και να συκοφαντήσεις και να διαβάλλεις αυτούς ή αυτόν που έχεις στο μυαλό σου. Σε ότι αφορά το «άπαξ αποθανείν», δεν έχει καμία σχέση με την διάγνωση του θανάτου, αλλά η αναφορά του Αποστόλου Παύλου γίνεται για να καταρριφθούν τα πιστεύματα περί της μετενσάρκωσης. Ο θάνατος είναι ένας και ταυτίζεται με τον εγκεφαλικό θάνατο, σύμφωνα με την συντριπτική πλειοψηφία της ιατρικής επιστημονικής κοινότητας.

3) ΚΕΙΜΕΝΑ: «Ο λήπτης λαμβάνει θνητό σώμα και ο δότης δίνει από την αθάνατο ψυχή.» -π. Κων/νος: «Τί είναι αυτό εδώ; Αυτό είναι αίρεση. Διότι ουσιαστικά καταξιώνει την Βουδιστική άποψη περι μετεμψυχώσεως». -Απάντηση: Ο λήπτης, όπως εγώ, πήρα ένα υλικό κομμάτι σάρκας, που εξυπηρετεί την νεφρική μου λειτουργία. Ο δότης όμως, πρόσφερε την αγάπη του από το ξεχείλισμα της ψυχής του και του συναισθηματικού του κόσμου. Εάν το κείμενο έλεγε ότι ο λήπτης πρόσφερε από την καλοκάγαθη καρδιά του, η ένστασή σου θα ήταν ποιά καρδιά, εδώ μας λένε ότι είναι νεκρός;;; ΕΛΕΟΣ!!! 4) ΚΕΙΜΕΝΑ: «Περί αγάπης, συναλληλίας, και αυτοθυσιαστικού φρονήματος» - π. Κων/νος: «Αφού είναι νεκρή. Ποιά αγάπη καλέ, Υπάρχει αγάπη; Δεν υπάρχει.... - Απάντηση: π. Κων/νε, ξεκόλλα. Δεν αναφέρεται στον εγκεφαλικά


νεκρό υποψήφιο δότη. Αλλά στην πράξη αγάπης και στην διάθεση προσφοράς και ανακούφισης στον πλησίον, που έλαβε ο δωρητής όταν αποφάσισε να προσφέρει τα όργανά του, όταν θα βρεθεί στην κατάσταση του δότη με τον εγκεφαλικό θάνατο.

5) ΚΕΙΜΕΝΑ: Το πνευματικό όφελος του δότου. π. Κων/νος: Για σταθείτε. Αφού είναι νεκρός, τί πνευματικό οφέλος έχει; 6) ΚΕΙΜΕΝΑ: Σώζει ο δότης βιολογικά μεν τον λήπτη, πνευματικά δε τον εαυτό του. - π. Κων/νος: «Πνευματικά τον εαυτό του;;;; Εν τω άδη ουκ έστι μετάνοια, δεν τα ξέρουν αυτά;;;εν τω άδη ουκ έστι μετάνοια. Δηλαδή επειδή έδωσε τα όργανά του θα σωθεί;» -Απάντηση: Πάλι η αναφορά γίνεται στην απόφαση που παίρνει ο δωρητής να κάνει αυτή την προσφορά. Ο δότης έχει πολλαπλάσιο το πνευματικό όφελος, από το πνευματικό όφελος που έχουν όλοι οι άνθρωποι που αγωνίζονται να προσφέρουν στον συνάνθρωπό τους. Το θέμα της σωτηρίας το ξέρει μόνο ο Θεός, αλλά ανθρωπίνως, ο άνθρωπος που κάνει καλές πράξεις μπορεί να κερδίσει την αγάπη και το έλεος του Θεού. Σαφώς και μόνο με την δωρεά, όπως και με όποια άλλη ελεημοσύνη ή αγαθοεργία δεν σώζεται ο άνθρωπος. Το θέμα της σωτηρίας, του κάθε ανθρώπου το γνωρίζει μόνο ο Θεός.

ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΕΙΣ: α) Τί είναι η Δωρεά οργάνων;;; Είναι η ιδέα πάνω στην οποία στηρίζονται οι μεταμοσχεύσεις. Με την ιδέα αυτή της Δωρεάς Οργάνων, το άτομο συναινεί ενυπόγραφα, σε εντελώς ανύποπτο χρόνο με πλήρη επίγνωση, ότι όταν θα βρεθεί σε κατάσταση εγκεφαλικά νεκρού, (δότη), να του αφαιρεθούν τα όργανά του και να προσφερθούν σε όσους συ-

νανθρώπους του τα έχουν ανάγκη για μεταμόσχευση. Ο δωρητής οργάνων στηρίζει την Ιδέα, ο δότης πραγματοποιεί την επιθυμία του. Μπορεί κάποιος να είναι δωρητής και να μην γίνει ποτέ δότης. Όμως στατιστικά περισσότερες πιθανότητες έχει ένα άτομο να βρεθεί στην κατάσταση του υποψήφιου λήπτη, από την κατάσταση του δότη. ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΑΦΑΙΡΕΣΗ. β) Η εικαζόμενη συναίνεση και η συναίνεση των συγγενικών προσώπων σε καμία περίπτωση δεν καταξιώνουν το πραγματικό νόημα και την ουσία της δωρεάς οργάνων. Απλά κάποιοι νομίζουν ότι θα συμβάλλει στην αύξηση των δοτών μοσχευμάτων και κατ΄επέκταση και στην αύξηση των μεταμοσχεύσεων. Επιδίωξη και αυτοσκοπός δεν είναι η αύξηση των μεταμοσχεύσεων, αλλά η προβολή και η ανάδειξη της πραγματικής αξίας και του νοήματος της προσφοράς οργάνων για μεταμοσχεύσεις, όπως αυτή, (η προσφορά οργάνων), αποδίδεται στην Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη και την διδασκαλία της εκκλησίας μας. Εικαζόμενη συναίνεση και διαχείριση των οργάνων από τους συγγενείς, θα μπορούσε να υπάρξει στις περιπτώσεις ανηλίκων, σεβόμενοι πάντα την ευαισθησία και την ενδεχόμενη επιθυμία των παιδιών, σύμφωνα με τις αρχές και τις αξίες των συγγενών που θα πάρουν την απόφαση. ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ π. Κων/νο: π. Κων/νε, μου έκανε αλγεινή εντύπωση, ο τρόπος σκέψης σου. Είναι δυνατόν ένας κληρικός με πάλευκα μαλλιά και γένια, που αφιέρωσε την ζωή του και το «είναι» του στο Χριστό και την εκκλησία, να μην αντιλαμβάνεται την αξία της προσφοράς οργάνων;;; Δεν είναι πράξη φιλαλληλίας και αγάπης;;;; ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΣΑΙ ΩΣ ΙΔΙΟΤΥΠΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ;;;; Αυτό δεν αντέχει ούτε στην απλή λογική, όχι στην ηθική και την θεολογία. Δηλαδή ένας άνθρωπος σε ανύποπτο χρόνο, υγιέστατος, αποφασίζει και εμπιστεύεται, έστω ένα μέρος της ιατρικής δεοντολογίας, και τους εξουσιο-


δοτεί να μην αφήσουν τα όργανά του να αποσυντεθούν, αλλά να τα (μεταφυτεύσουν), μεταμοσχεύσουν σε όσους τα έχουν ανάγκη. Αυτό ειναι αυτοκτονία;;;; ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΒΑΡΕΙΑ ΑΡΡΩΣΤΕΙΑ ΚΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ Ο ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ, Η ΔΩΡΕΑ ΟΡΓΑΝΩΝ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ, ΜΕ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΩΣ ΑΛΛΟΘΙ, ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΚΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΙΚΡΟΨΥΧΙΑ ΣΟΥ. ΚΡΙΜΑ!!!!!!!!! ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΑΛΛΟΙ. ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΛΥΣΗ. «Η τεκμηριωμένη, επί τη βάσει των νευροπαθολογικών ευρημάτων ταύτισις του εγκεφαλικού θανάτου προς τον βιολογικόν θάνατον του ανθρώπου, μεταβάλλει τον θάνατον εις ελπίδα ζωής και έμπρακτον έκφρασιν αγάπης προς τον πλησίον, υπερβαίνουσα τα όρια της νεκρώσεως και της φθοράς, διά της μεταμοσχεύσεως των ζωτικών οργάνων του εγκεφαλικώς νεκρού σώματος εις τον κατάλληλον δέκτην και επίτευξιν ούτω της περαιτέρω επιβιώσεως αυτού.» Σταύρος Μπαλογιάννης, καθηγητής νευρολογίας στο Α.Π.Θ. Το να θεωρείς την απόφαση να προσφέρει κάποιος τα όργανά του ως ιδιότυπη αυτοκτονία είναι ο ορισμός της κακοδοξίας. Όπως επίσης είναι βλάσφημο, να μην εννοείς ως πράξη αγάπης και αλληλεγγύης, την συνειδητή απόφαση κάποιου να προσφέρει τα όργανά του προς τον πλησίον. Επίσης αποτελεί ανεπίτρεπτη συμπεριφορά, πέραν πάσης Χριστιανικής ηθικής, να έχουμε την απαίτηση οι άλλοι να σέβονται την απόφασή μας να μην προσφέρουμε, ενώ εμείς να βρίζουμε, να υποτιμάμε και να απαξιώνουμε την προσφορά των άλλων. Θεολόγος δεν είμαι, απλά ενδεικτικά υπενθυμίζω: α) ο Χριστός μας διδάσκει: «Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία ότι αυτοί τον Θεόν όψονται». β) Ο ψαλμωδός εκλιπαρεί με το: «καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου».

γ) ο Απόστολος Παύλος διακηρύσσει: « εκ του περισεύματος της καρδίας λαλεί το στόμα».

Και φυσικά στον όρο καρδιά, δεν αναφέρονται στο σαρκικό σωματικό όργανο, στον καρδιακό μύ που είναι απηλλαγμένος από τριγλικερίδια και χοληστερίνη, αλλά η αναφορά γίνεται στην καλή καγαθή διάθεση και την πρόθεση του κάθε αγωνιζόμενου προσώπου για την Αγάπη στο Θεό και τον πλησίον.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: α) Σε ιατρικό και επιστημονικό επίπεδο η «ενημέρωση» έπασχε, καθ’όσον υπήρξε μονομερής παρουσίαση των θέσεων του εγκεφαλικού θανάτου. Ο αντίλογος θα συνέβαλλε στην πολύπλευρη προσέγγιση του θέματος και θα βοηθούσε στην αναζήτηση της αλήθειας. Απλά επαναλήφθηκαν κάποιες πάγιες γνωστές αρνητικές μόνο θέσεις, ιδιαίτερα του κου Καρακατσάνη, ο οποίος ακόμα και ομοφωνία για τα κριτήρια του εγκεφαλικού θανάτου να υπάρξει, αυτός θα τα αμφισβητεί. β) Σε θεολογικό επίπεδο, με εξαίρεση την συγκροτημένη εισήγηση του μητροπολίτη Πειραιώς κου Σεραφείμ, με τον οποίο διαφωνώ, εκτιμώ ότι δεν υπήρξε πρόοδος στις εκκλησιαστικές απόψεις για την σπουδαιότητα των μεταμοσχεύσεων και την αξία της προσφοράς οργάνων. Δυστυχώς την θεολογική ερμηνεία ανάλαβε ανεπιτυχώς να αναπτύξει ο π. Κων. Στρατηγόπουλος, ο οποίος περιορίσθηκε σε πατερικές αναφορές άσχετες με το θέμα, που στη συνέχεια κακοποίησε βάναυσα με τις εξηγήσεις που απέδωσε. Οι παρευρισκόμενοι μητροπολίτες θα μπορούσαν να προστατεύσουν το κύρος των πατέρων, αλλά και την τιμή και την αξία των μοναδικών και ανεκτίμητων από θεολογική άποψη κειμένων της Συνοδικής Επιτροπής και του προέδρου της σεβασμιωτάτου μητροπολίτου Μεσογαίας κου Νικολάου. Η εκκλησία θα μπορούσε να έχει μία πιό ευέ-


λικτη και επιστημονικά συμβατή θέση. Να σεβαστεί την επιθυμία όσων εμπιστεύονται την ιατρική δεοντολογία και προσφέρουν τα όργανά τους για μεταμοσχεύσεις και να ενθαρύνει το ποίμνιο προς την κατεύθυνση αυτή. γ) Η ωφέλεια της ημερίδας θα μπορούσε να είναι πιό ουσιαστική, εάν περιορίζονταν οι ομιλητές και υπήρχε δυνατότητα για γόνιμο διάλογο και προβληματισμό σε επιστημονικό και θεολογικό επίπεδο. δ) Διεπίστωσα ετερόκλητες και ανίερες συμμαχίες κληρικών, με στόχο την απαξίωση και την κακοποίηση των εμπνευσμένων κειμένων της Συνοδικής Επιτροπής και του προέδρου της μητροπολίτου Μεσογαίας κου Νικολάου. Σε κάθε περίπτωση αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί, ή τουλάχιστον να προστατευθεί από τις ύβρεις.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ: Οι εισηγήσεις μου προς την Διοικούσα Εκκλησία, την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος και την Διαρκή Ιερά Σύνοδο είναι, με την ευκαιρία της ημερίδας αυτής και την επικείμενη από 1ης Ιουνίου 2013 εφαρμογή της νομοθεσίας, να αναλάβουν πρωτοβουλίες ώστε να δοθεί τέλος στον εκφοβισμό των πιστών με ΑΥΘΑΙΡΕΤΕΣ προσωπικές ερμηνείες: α) Να σταματήσει η ανεδαφική και ανεύθυνη επιχειρηματολογία, μερίδος ιδιαίτερα κληρικών, περί μετά θάνατον αρτιμέλειας και σωματικής ακεραιότητας του ανθρώπου, ως απαραίτητη προϋπόθεση για την σωτηρία της ψυχής του. β) Αυτονόητο είναι ότι σε καμία περίπτωση δεν αμφισβητείται το ενδεχόμενο του θαύματος, αλλά δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμη πρόφαση η επίκλησή του, για να καταδικαστεί η προσφορά του δότη, όταν καταρριφθεί κάθε άλλη επιχειρηματολογία. γ) Στη συνέχεια των 2 παραπάνω προτάσεων, να αξιοποιηθεί

ο πολύτιμος θησαυρός των κειμένων της Συνοδικής Επιτροπής που εκφράζουν το γνήσιο Ορθόδοξο Χριστιανικό φρόνημα και να αποτελέσουν αυτά τα κείμενα, βάση διορθόδοξου διαλόγου, για το θέμα της προσφοράς οργάνων, υπό την θεολογική και πνευματική θεώρηση της μετά θάνατον αρτιμέλειας και σωματικής ακεραιότητας του ανθρώπου, όπως και το ζήτημα του θαύματος στην εκκλήσιατική αντίληψη με την προοπτική προσφοράς οργάνων για μεταμόσχευση. Αποτελούν θεολογικά ζητήματα για τα οποία πρέπει να δοθούν απαντήσεις από την Διοικούσα Εκκλησία. δ) Για το μέγα θέμα του εγκεφαλικού θανάτου, που αποτελεί το τεχνικό ιατρικό τμήμα της διαδικασίας, να προκληθεί με πρωτοβουλία της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος παγκόσμιο ιατρικό συνέδριο και τα πορίσματά του να αξιολογηθούν από εκκλησιαστική άποψη και να δοθεί ανάλογη κατεύθυνση. ε) Υπό το πνεύμα του σεβασμού της επιθυμίας του κάθε ανθρώπου και της απόλυτης ελευθερίας του, όπως μπορεί κάποιος να ΑΡΝΗΘΕΙ να γίνει δότης οργάνων, να είναι ΑΠΟΛΥΤΑ σεβαστεί και η απόφασή του, ΝΑ ΓΙΝΕΙ δότης οργάνων, χωρίς να θεωρείται αυτόχειρας, ούτε ο λήπτης, εγκληματίας, ως δέκτης «προϊόντος» εγκληματικής ενέργειας. Ολοκληρώνοντας τις σκέψεις μου και για την ημερίδα, αλλά και γενικότερα για την αρνητική αντίληψη όσων αμφισβητούν τον εγκεφαλικό θάνατο και έχουν επιφυλάξεις για την αξία της δωρεάς οργάνων και την σπουδαιότητα των μεταμοσχεύσεων ως ένα σύγχρονο θαύμα της επιστήμης, τους αφιερώνω «ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΜΟΥ». «Όταν οι γιατροί διαπιστώσουν τον εγκεφαλικό μου θάνατο, είναι πράξη ελάχιστης ευγνωμοσύνης προς τους συνανθρώπους μου, να προσφέρω από τα όργανά μου, ό,τι μπορεί να τους φανεί χρήσιμο. Η χαρά μου θα είναι μεγαλύτερη όταν ανακουφίσω έναν αντίθετο ή αδιάφορο στην Ιδέα της Δωρεάς Οργάνων για μεταμοσχεύσεις».


ΝΕΦΡΟΠΑΘΕΙΑ ΑΠΟ ΑΝΑΛΓΗΤΙΚΑ

Η νεφροπάθεια από αναλγητικά ή νεφρίτιδα από φαινακετίνη αφορά βλάβη στον ένα ή και στους δύο νεφρούς που προκαλείται από την υπερβολική χρήση αναλγητικών φαρμάκων, όπως ασπιρίνη, παρακεταμόλη και φαινακετίνη.

Αιτίες: Η νεφροπάθεια από αναλγητικά μπορεί να προκληθεί από τη λήψη παυσίπονων καθημερινά, έξι ή και περισσότερων χαπιών, για αρκετά χρόνια. Αυτό συμβαίνει συχνά ως αποτέλεσμα της αυτοθεραπείας για κάποιο είδος χρόνιου πόνου. Είναι πιο συχνή σε γυναίκες άνω των 30 χρονών. Συμπτώματα: Μπορεί να μην υπάρχουν καθόλου συμπτώματα. Αν υπάρχουν, είναι ίδια με αυτά της χρόνιας νεφρικής νόσου και μπορεί να περιλαμβάνουν: Αδυναμία Κόπωση Αυξημένη διούρηση Αίμα στα ούρα Πόνος στην πλάτη Μειωμένη παραγωγή ούρων

Γράφει ο

Κορακιανίτης Γεώργιος Σύγχυση, παραλήρημα Λήθαργος Ναυτία, εμετός Εύκολους μωλωπισμούς, αιμορραγία Οίδημα

η περαιτέρω ζημιά στους νεφρούς και να αντιμετωπιστεί τυχόν υπάρχουσα νεφρική βλάβη. Στους ασθενείς προτείνεται να βρουν νέους τρόπους θεραπείας του χρόνιου πόνου τους ή να αλλάξουν τον τύπο του παυσίπονου. Τα συμπτώματα της νεφρικής ανεπάρκειας πρέπει να αντιμετωπίζονται κατά περίπτωση, δηλαδή με αλλαγές στη διατροφή, περιορισμό των υγρών, αιμοκάθαρση ή μεταμόσχευση νεφρού, ή άλλου είδους θεραπείες.

Σε περίπτωση υποψίας οποιασδήποτε διαταραχήςτης νεφρικής λειτουργίας, είναι σημαντικό να επισκεφτείτε έναν ειδικό. Με την κατάλληλη θεραπεία μπορεί να σταματήσει η εξέλιξη της νόσου, ή ακόμα και να υπάρξει πλήρης αποκατάσταση της λειτουργίας των νεφρών. Πηγές: virtualmedicalcentre.com, nlm.nih.gov

Μετάφραση από κείμενο της Szabina Drenko δημοσιευμένο στην Κοινότητα Νεφροπαθών και Μεταμοσχευμένων με τίτλο «Analgetic Nephropathy»

Θεραπεία: Οι κύριοι στόχοι της θεραπείας είναι να αποτραπεί

Χειρουργός Ουρολόγος - Ανδρολόγος Υποψήφιος Διδάκτωρ Πανεπιστημίου ΑθηνώνFellow of the European Board of Urology (FEBU)


ΜΙΚΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΑΡΑΤΗΡΗΤΕΣ! (και σχόλια δικά μου)

Στις 9 Μαΐου σκύλος επιτέθηκε στον Αργύρη Ντινόπουλο στην Πάρο και τον δάγκωσε και στα δύο πόδια. Από ενημέρωση που είχαμε, ο σκύλος δεν κινδυνεύει, καθώς του έκαναν το αντιμνημονιακό εμβόλιο, και έχει διαφύγει τον κίνδυνο.

Ο Σαμαράς πήγε στην Κίνα με στόχο να βρει επενδυτές ……. για την Κίνα. Αυτή τη στιγμή σε ναυπηγεία της Κίνας ναυπηγούνται 184 πλοία ελλήνων επιχειρηματιών. Ο Οικονόμου κατασκευάζει 19 πλοία, ο Πολέμης 10, Αγγελικούσης 9, Προκοπίου 9, Ρέστης 6, Μαρτίνος 6,

και άλλοι με λιγότερα. Ε, ρε, ανάπτυξη των ναυπηγείων…… στην Κίνα. Άγαλμα θα τον κάνουν τον Σαμαρά.

Κατά τη φετινή έξοδο των εκδρομέων του Πάσχα και την επιστροφή τους (η οποία παρεμπιπτόντως ήταν αυξημένη σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές) δεν υπήρξε κανένα τροχαίο δυστύχημα με νεκρό ή σοβαρά τραυματία! Αυτό κι αν είναι είδηση που είχαμε να ακούσουμε πολλά χρόνια! Να και ένα καλό της κρίσης. Είτε δεν τρέχουμε για να μην καίει πολύ βενζίνη το αυτοκίνητο, είτε είχαμε πολλά ανασφάλιστα στο δρόμο και φοβόντουσαν οι οδηγοί να πατήσουν γκάζι. 1η δήλωση του Πάγκαλου (πάγκαλος= παν+καλός: όνομα και πράμα): «Ξέρω ότι οι εκπαιδευτικοί δουλεύουν ελάχιστα και αρνούνται την αξιολόγηση». Υπολογίζει την εργασία των εκπαιδευτικών παίρνοντας ως δεδομένο την εργασία που προσφέρουν οι βολευτές, συγνώμη, οι βουλευτές, και την αξιολόγηση που κάνουμε εμείς στους βουλευτές επικρατείας.

2η δήλωση Πάγκαλου: «Η Βουλή έχει γεμίσει αλήτες, πολλοί από τους οποίους είναι δημοσιογράφοι». Δεν θα υποστηρίξω τους δημοσιογράφους, τα παπαγαλάκια της εξουσίας, αλλά οι δημοσιογράφοι ήταν αυτοί που είπαν να υπο-


στείλουμε τη σημαία στα Ίμια και να πούμε ότι την πήρες ο αέρας; Οι δημοσιογράφοι παρέδωσαν τον Οτσαλάν στους Τούρκους; Οι δημοσιογράφοι είπαν ότι όλοι μαζί τα φάγαμε;

Στις 23 Μαΐου ο Α. Κοντός, βουλευτής Ξάνθης συνόδεψε τη μητέρα του στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου Ξάνθης. Ζήτησε να παρακάμψει τη σειρά. Αντί αυτού (σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες) η υπεύθυνη νοσοκόμα του τα έψαλε για την κατάσταση που επικρατεί στο νοσοκομείο και του είπε ότι και εκείνος θα έπρεπε να περιμένει όπως όλοι οι άλλοι ασθενείς. Στον καιρό της κρίσης, αν είσαι και παπάς με την αράδα σου θα πας! Η ΕΡΤ θα αποδώσει το 2013 στο Δημόσιο περίπου 129 εκατομμύρια ευρώ το οποίο είναι το πλεόνασμά της. Από πού προέρχεται αυτό το πλεόνασμα άραγε; Από τις πολλές διαφημίσεις;;;;

Πέθανε ο Δημήτρης Μπουραντάς. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έβγαλε ανακοίνωση εκφράζοντας τη βαθιά του λύπη για το θάνατο ενός συνεπούς αγωνιστή και εξέχοντος στελέχους της δημοκρατικής παράταξης. Εφημερίδες και blogs έγραψαν τη νεκρολογία του καθηγητή και ιδρυτή της «Κοινωνία Αξιών» Δημήτρη Μπουραντά, ο οποίος την επόμενη μέρα έγραψε στο facebook ότι είναι ζωντανός και λυπάται για το θάνατο του αν-

τιπεριφερειάρχη Θανάση Μπουραντά. Όμως ούτε αυτός πέθανε! Έβγαλε ανακοίνωση λέγοντας ότι είναι ζωντανός. Τελικά ο Δημήτρης Μπουραντάς, πρώην αντιδήμαρχος Χαλκίδας, στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και ξάδερφος του αντιπεριφερειάρχη έχασε τη μάχη με τον καρκίνο. Για τον τελευταίο είχε βγάλει ανακοίνωση Ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Τελικά το θρίλερ για το ποιος πέθανε, ξεκαθαρίστηκε μετά από δύο μέρες. Δεν είναι για σχόλια, αλλά δεν μπορώ να μη σκεφτώ έναν συγγενή να γυρνά από σπίτι σε σπίτι και να ψάχνει να βρει τον πεθαμένο. Και το τελειωτικό, να σου ανοίξει ο πεθαμένος!


Όλα στο χέρι σου ξανά ... Μια ευκαιρία ακόμα... να...! Ανθίζει... είναι στα σκα ριά, Καινούρια μέρα...!

Α Ρ Ε Μ Α Ι Ρ Υ Ο Ν ΚΑΙ ς,

αφική Σαν πίνακας ζωγρ σευχής, Ψίθυρος άγιας προ αραυγής, χ ς η τ ς ω φ ιο ρ ά ν α Τ' Έφερε μέρα...!

αχνιά!!! -Πίσω σκοτάδι κατ ουφιανιά!!! ρ , α ει έχ ν α , α ίλ ρ υ Μα η ψευτιά!!!Πίσω του κόσμου Ήρθε η μέρα...!

Τα νεύρα τσίτα σαν ''κ οντέρ'', Μ' όλα τα γκάζια στο ''μ οτέρ'', Στ' αυτιά σου χίλια ''κ ομπρεσέρ''... Μεγάλη μέρα...! Νιώσε τη γεύση της ορ γής, Ζήσε στην άκρη της κλ ωστής, Σαν ναν' της ίδιας της ζωής... Η τελευταία μέρα...! Ανδρέας Καψάσκης


ΕΛΛΑΔΑ ΜΟ Υ Ελλάδα μου, στη φ τώχεια είσαι βυθισ μ έν η κι από τα ίδια τα π αιδιά σου προδομέ νη, πολύ φτηνά για χρ ήμα σε πουλήσαν να εξαθλιώνεσαι μ ονάχη σε αφήσαν . Ελλάδα μου, πού ε ίναι η λεβεντιά σο υ την επουλήσανε κι αυτή με τα υπάρχο ντά σου ποιος θα σε σώσει τώρα άμοιρη, καημ ένη στο πιο σικέ παιχν ίδι είσαι μπλεγμέν η. ΣΤΙΧΟΙ: ΜΕΤΣΙΝ Η ΤΖΙΝΑ


Τα τέκνα της Αθηνάς του Παναγιώτη Αδάμου

Πρόσφατα διάβασα ένα διαφορετικό βιβλίο από αυτά που διαβάζω συνήθως. Με πολύ ιδιαίτερη γραφή και αρκετά έξυπνα δομημένο από πολλές πλευρές. Επίκαιρο και στοχαστικό.

Ο μεγαλύτερος φιλόσοφος των αιώνων συναντά τον οξυδερκέστερο ίσως πολιτικό και στρατιωτικό νου της αρχαίας Ελλάδας σ'εναν φανταστικό “νεκρικό διάλογο”! Η συνομιλία τους αφορά το παρελθόν αλλά και το παρόν. Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος διακυβέρνησης; Είναι σίγουρα η δημοκρατία; Κι αν ναι, γιατί; Πώς μπορεί ένας αποφασισμένος λαός υπό εμπνευσμένη ηγεσία ν'αντιμετωπίσει νικηφόρα μια κρίση που απειλεί την ελευθερία αλλά και την ίδια την ύπαρξή του; Ποιος άνθρωπος βρίσκεται πιο κοντά στην πιθανότητα να γίνεται συνεχώς καλύτερος; Και τι σημαίνει “καλύτερος”; Υπάρχει αυτό που ονομάζουμε “ευτυχία” και τι είναι; Τι είναι ο έρωτας; Πώς αντιμετωπίζει ο ελεύθερος άνθρωπος την ιδέα αλλά και την πραγματικότητα του θανάτου; Αυτά είναι μερικά μόνον από τα ζητήματα στα οποία αντιπαρατίθενται ο Σωκράτης με τον Θεμιστοκλή σ'έναν συναρπαστικό διάλογο που δίνει πολλά ερεθίσματα για σκέψη και αναθεώρηση πολλών καθιερωμένων παραδοχών. (περίληψη οπισθόφυλλου) Μαργαρίτα Ιωσηφίδου Εκδόσεις: οσελότος, Βατάτζη 55, Αθήνα Πρώτη Έκδοση: Αθήνα, Μάρτιος 2013


Τ

Κινητικοτητα και δεξιοτητες καθημερινης διαβιωσης

α άτομα με πρόβλημα όρασης προσπαθώντας να αντεπεξέλθουν στις καθημερινές ανάγκες, χρειάζονται εκπαίδευση στους τομείς της Κινητικότητας / Προσανατολισμού (Κ-Π) και των Δεξιοτήτων Καθημερινής Διαβίωσης (ΔΚΔ). Στον τομέα της Κ/Π ο εκπαιδευόμενος αρχικά μαθαίνει τον τρόπο με τον οποίο συνοδεύεται από ένα βλέποντα, χρησιμοποιώντας ή όχι το λευκό μπαστούνι. Εκπαιδεύεται στο να μπορεί να προσανατολίζεται και να μετακινείται με ασφάλεια και ανεξαρτησία σε γνωστό ή άγνωστο εσωτερικό χώρο. Συγκεκριμένα το άτομο με πρόβλημα όρασης εκπαιδεύεται στο τομέα της επικοινωνίας με τους βλέποντες για αναζήτηση πληροφοριών, μαθαίνει να θέτει σωστές ερωτήσεις στους βλέποντες για τον προσανατολισμό του, γεγονός που προϋποθέτει γνώση και αντίληψη των εννοιών που έχουν σχέση με το χώρο, με τη θέση του σώματος τους στο χώρο, αλλά και με τις κοινωνικές δεξιότητες.

Η

εκπαίδευση ενός ατόμου με πρόβλημα όρασης στη χρήση του λευκού μπαστουνιού με τις σωστές τεχνικές και ανάλογα με την περίπτωση που αντιμετωπίζει κάθε φορά, είναι αναγκαία αλλά όχι επαρκής για την ανεξάρτητη μετακίνηση του. Παράλληλα μαθαίνει να χρησιμοποιεί στο μέγιστο τις υπόλοιπες αισθήσεις και κυρίως την ακοή του. Έτσι πριν ακόμα αρχίσει να μαθαίνει να κινείται με το μπαστούνι του σ' ένα εσωτερικό χώρο εκπαιδεύεται στο πώς να ακολουθεί μια επιφάνεια (τοίχο) με το χέρι του χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα, όταν αυτός το κρίνει αναγκαίο, τεχνικές αυτοπροστασίας του σώματος του. Μαθαίνει να εξερευνεί συστηματικά ένα εσωτερικό χώρο, να μπορεί να εντοπίζει διάφορα αντικείμενα στο χώρο αυτό, ή πάνω σε μια συγκεκριμένη επι-

φάνεια, πχ σ' ένα τραπέζι. Η οργάνωση και η ταξινόμηση αντικειμένων στο χώρο είναι απαραίΓράφει ο Γιώργος Δημητριάδης τητη για το άτομο με πρόβλημα όρασης ώστε να είναι εύκολος ,άνετος και ασφαλής ο εντοπισμός και η χρήση τους. Η σταθερή θέση των πραγμάτων στο χώρο κρίνεται αναγκαία τόσο στο οικογενειακό όσο και στο εργασιακό περιβάλλον. Όταν έχει εξασκηθεί αρκετά όσον αφορά τον προσανατολισμό του αρχίζει να μαθαίνει τη χρήση του μπαστουνιού σ' ένα χώρο εσωτερικό. Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης μπορεί να επιλεγεί είτε ο χώρος εργασίας του εκπαιδευόμενου, είτε ο χώρος σπουδών του, είτε οποιοδήποτε άλλο κτίριο που ο εκπαιδευτής θεωρεί κατάλληλο για εκπαίδευση.

Γ

ια να αισθάνεται ο εκπαιδευόμενος ότι αυτό που μαθαίνει τον εξυπηρετεί άμεσα στη ζωή του επιλέγεται σαν χώρος εκπαίδευσης ένα κτίριο που το χρησιμοποιεί συχνά ο εκπαιδευόμενος όμως αυτό δεν σημαίνει ότι διδάσκεται να κινείται σε συγκεκριμένα κτίρια . Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να μπορεί να κινείται σε οποιοδήποτε κλειστό χώρο, να μπορεί να εξυπηρετείται οπουδήποτε θελήσει να πάει, είτε αυτός ο χώρος είναι δημόσια υπηρεσία, είτε τράπεζα, είτε νοσοκομείο είτε εμπορικό κέντρο κ.λ.π. Όταν κριθεί από κοινού με τον εκπαιδευόμενο, πως είναι έτοιμος να κινηθεί μόνος του σ' ένα οποιοδήποτε κλειστό χώρο η εκπαιδευτική διαδικασία προχωρά στο εξωτερικό περιβάλλον αρχίζοντας την εκπαίδευση από ήσυχες πε-


ριοχές, συνήθως από τη γειτονιά του, χωρίς όμως η εκπαίδευση να περιορίζεται μόνο σ' αυτές τις διαδρομές. Ο εκπαιδευόμενος μαθαίνει αρχικά να χρησιμοποιεί το μπαστούνι του στο εξωτερικό περιβάλλον ανάλογα με το που κινείται και το ποιοι είναι οι στόχοι του.

Δ

ιαφορετική τεχνική χρησιμοποιείται για τον εντοπισμό ενός μαγαζιού στην εσωτερική πλευρά του πεζοδρομίου και διαφορετική για τον εντοπισμό ενός αντικειμένου κάθετο στην πορεία του πχ τη στάση ενός λεωφορείου ή ενός φαναριού, ενώ διαφορετικές τεχνικές χρησιμοποιεί όταν βρίσκεται σ' ένα ήσυχο περιβάλλον και άλλες σε πολυσύχναστες περιοχές με πολλά εμπόδια. Βέβαια η κατάκτηση των βασικών εννοιών προσανατολισμού είναι απαραίτητη για να μπορεί να κινηθεί ένα άτομο με πρόβλημα όρασης σε οποιοδήποτε περιβάλλον. Βασικό μέρος του προσανατολισμού είναι η εκπαίδευση στη μέθοδο της μαγνητοφώνησης προφορικών οδηγιών, στη μέθοδο ανάγνωσης ανάγλυφου χάρτη, με στόχο τη δημιουργία νοητού χάρτη, αλλά και στην εκπαίδευση του ατόμου στην επαφή του με τους βλέποντες. Τέλος μέρος της εκπαίδευσης είναι και η χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς έτσι ώστε τα άτομα με πρόβλημα όρασης να μπορούν να τα χρησιμοποιούν ελεύθερα και να μην καταφεύγουν στη δαπανηρή λύση του TAXI. Τα άτομα με πρόβλημα όρασης για να αντεπεξέλθουν ισότιμα κοινωνικά έχουν περισσότερα έξοδα από τους βλέποντες, πολλά απ' τα οποία μπορούν να τα αποφύγουν αν εκπαιδευτούν στον τομέα των Δεξιοτήτων Καθημερινής Διαβίωσης (ΔΚΔ). Στα πλαίσια της εκπαίδευσης αυτής ο εκπαιδευόμενος μαθαίνει να δουλεύει με τις υπόλοιπες αισθήσεις και ιδιαίτερα με την αφή του. Ο τομέας των Δ.Κ.Δ. περιλαμβάνει όλες εκείνες τις δραστηριότητες που

εκτελούνται σε ημερήσια βάση. Ο τομέας της προσωπικής υγιεινής και φροντίδας είναι ένας απ' τους βασικότερους, γιατί πολύ συχνά αποτελεί αφορμή κριτικής και οίκτου όσον αφορά την εμφάνιση. Η κακή στάση σώματος, η εμφάνιση ενός ανθρώπου ατημέλητου και βρώμικου ίσως και επιφέρει άσχημη εντύπωση.

Π

ολλά από τα άτομα που έχουν πρόβλημα όρασης για τον ίδιο λόγο αποφεύγουν να δεχτούν πρόσκληση σε τραπέζι, γιατί ενώ μπορούν να σταθούν σωστά σε άλλες περιστάσεις, η δυσκολία που ίσως αντιμετωπίζουν στη διαδικασία του φαγητού, τους αποτρέπει από μια τέτοιου είδους κοινωνική συναναστροφή. Έτσι οι τεχνικές φαγητού είναι ο τομέας εκείνος των δεξιοτήτων που είναι αυστηρά προσωπικός γιατί δεν θα πρέπει το άτομο που τις διδάσκεται να νιώθει ότι γυρίζει στην παιδική ηλικία όπου οι γονείς του τον μάθαιναν να τρώει μόνος του. Ο εκπαιδευτής πρέπει να δείχνει σεβασμό στις συνήθειες του εκπαιδευόμενου απ' τη στιγμή που εξυπηρετούν τις προσωπικές ανάγκες ή δεν μπορούν να αλλάξουν. Αλλά και στο χώρο του σπιτιού το άτομο με πρόβλημα όρασης μαθαίνει τεχνικές ώστε να μπορεί να ανταποκρίνεται στις ανάγκες του νοικοκυριού, του μαγειρέματος κτλ, βασιζόμενος τόσο σε ειδικές τεχνικές, όσο και στη χρήση τεχνικών βοηθημάτων, όπου αυτό κρίνεται απολύτως αναγκαίο. Η εκμάθηση γραφής βλεπόντων για τους εκ γενετής τυφλούς, η χρήση τεχνικών και βοηθημάτων γραφής για να συνεχίσουν τη γραφή οι νεοτυφλωθέντες, η εκμάθηση Braille που είναι η γραφή των τυφλών, είναι σημαντικά θέματα της εκπαίδευσης και διευκολύνουν τη γραπτή επικοινωνία. Βασικό κομμάτι της εκπαίδευσης στις ΔΚΔ είναι η αναγνώριση και χρήση των χρημάτων που σχετίζεται με την επικοινωνία με τους βλέποντες και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της εκπαίδευσης ακόμα και για κείνους τους εκπαιδευόμενους που δεν συμμετέχουν σε μαθήματα ΔΚΔ, αλλά μόνο στην Κ-Π,


γιατί, δεν έχει νόημα το να μπορεί κανείς να εντοπίζει τα μαγαζιά της γειτονιάς του αν δεν μπορεί να ψωνίζει απ' αυτά. Τα μαθήματα στις ΔΚΔ, τουλάχιστον όσον αφορά στους ενήλικες, παρέχονται στο χώρο κατοικίας του εκπαιδευόμενου. Αυτός ο παράγοντας είναι μια πρόσθετη δυσκολία για τον εκπαιδευτή γιατί ενώ κάνει τη δουλειά του πρέπει να σέβεται τον προσωπικό χώρο του εκπαιδευόμενου, ώστε ούτε ο ίδιος αλλά ούτε και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, να νιώσουν ότι κάποιος ξένος «εισβάλλει» στο σπίτι τους.

Ο

εκπαιδευτής πρέπει να λάβει υπόψη τον τρόπο ζωής του εκπαιδευόμενου και της οικογένειας του ώστε να προτείνει τις απαραίτητες προσαρμογές που θα τους διευκολύνουν και θα τους ανακουφίσουν. Αυτό το σημείο είναι πολύ λεπτό γιατί πολλές φορές τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας νιώθουν είτε ενοχές υιοθετώντας μια υπερπροστατευτική στάση, είτε ασυνείδητα ασκούν εξουσία στον εκπαιδευόμενο θέλοντας να ορίσουν τη ζωή του. Η εκπαίδευση είναι εξατομικευμένη και διαφοροποιείται ανάλογα με την αιτία της απώλειας όρασης, το ποσοστό λειτουργικής όρασης, με την ηλικία εκδήλωσης του προβλήματος όρασης, με την ηλικία που ξεκινά την εκπαίδευση, με την ύπαρξη πιθανών επιπρόσθετων δυσκολιών. Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα διαμορφώνεται σύμφωνα με τις ανάγκες, επιθυμίες, ενδιαφέροντα και τις δυνατότητες του εκπαιδευόμενου. Για παράδειγμα, όταν η εκπαίδευση στην Κ-Π απευθύνεται σ' ένα εκ γενετής τυφλό άτομο πρέπει να δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στον προσανατολισμό αφού ο εκπαιδευόμενος δεν έχει δει σχήματα, και δεν γνωρίζει έννοιες. Αντίθετα στους νεοτυφλωθέντες ο εκπαιδευτής έρχεται αντιμέτωπος με τα ψυχολογικά προβλήματα που δημιουργεί στο άτομο η απώλεια όρασης. Αυτά διαφοροποιούνται σε ένταση από την δομημένη προσωπικότητα του εκπαιδευόμενου, από την ηλικία του, από το αν ήταν σταδιακή ή ξαφνική η απώλεια

όρασης. Ο εκπαιδευόμενος εκπαιδεύεται σε καινούργιους τρόπους για να εκτελεί αυτές τις δραστηριότητες που έκανε πριν χάσει την όραση του, ανακαλύπτει δυνατότητες που εξακολουθεί να έχει και μετά την απώλεια όρασης, συνειδητοποιώντας παράλληλα την απώλεια. Απλές καθημερινές τεχνικές όπως είναι η «μέθοδος του ρολογιού» κυρίως στις ΔΚΔ, ενισχύουν την εικόνα του εκπαιδευόμενου για τον εαυτό του και ενισχύουν την αυτοπεποίθηση του.

Ό

σον αφορά την εκπαίδευση των μερικώς βλεπόντων, ο εκπαιδευτής πρέπει να έχει υπόψη το εύρος των διαφορετικών περιπτώσεων ανάλογα με το ποσοστό της εναπομείνασας όρασης. Είναι απαραίτητος ο από κοινού σχεδιασμός του εκπαιδευτικού προγράμματος, αξιολογώντας αρχικά τη λειτουργική όραση του εκπαιδευόμενου στο εσωτερικό και εξωτερικό περιβάλλον τόσο κατά την διάρκεια της ημέρας αλλά και της νύχτας και ανάλογα με τις συνθήκες φωτισμού στους χώρους τους οποίους κινείται. Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι κάποιες χρωματικές αντιθέσεις που μπορεί να εξυπηρετούν ένα άτομο να μη διευκολύνουν κάποιο άλλο. Σημαντικός ρόλος του εκπαιδευτή είναι μέσα από την παρατήρηση, η αξιολόγηση της κίνησης του εκπαιδευομένου σε πολυσύχναστα μέρη, έτσι ώστε να κρίνει το είδος του μπαστουνιού που χρειάζεται, είτε προτείνοντας το μπαστούνι σύμβολο που λειτουργεί ως ένδειξη για τους βλέποντες ότι το άτομο που κυκλοφορεί δίπλα τους έχει πρόβλημα όρασης, είτε το λευκό μακρύ μπαστούνι που χρησιμοποιούν και τα άτομα με ολική απώλεια όρασης. Ανάλογα με τις ανάγκες και τις συνθήκες του περιβάλλοντα χώρου, το άτομο με μερική όραση χρησιμοποιεί άλλοτε το μπαστούνι σύμβολο και άλλοτε το μακρύ λευκό μπαστούνι. Επίσης η χρήση οπτικών βοηθημάτων διευκολύνει σε σημαντικό βαθμό τις δραστηριότητες ενός ατόμου με μερική όραση.


ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΕ ΔΙΑΧΥΤΗ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΣΕ ΕΙΔΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ (Ειδικό Δημοτικό Σχολείο)

Ο

χαρακτηρισμός «διάχυτη» δηλώνει ότι η διαταραχή επηρεάζει σφαιρικά την ανάπτυξη του παιδιού. Ο χαρακτηρισμός «αναπτυξιακή» οφείλεται στο ότι εμφανίζεται κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης, και ο όρος «διαταραχή» ��κφράζει την έννοια της απόκλισης από το φυσιολογικό. Στις Δ.Α.Δ. (διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές) περιλαμβάνονται οι παρακάτω διαταραχές: 1. Αυτιστική διαταραχή, 2. Παιδική αποδιοργανωτική διαταραχή, 3. Διαταραχή Aspergen και 4. Διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή μη προσδιορισμένη. Η τελευταία διαταραχή χρησιμοποιείται για παιδιά που παρουσιάζουν εκτεταμένη απώλεια στις αμοιβαίες κοινωνικές συναλλαγές, στις λεκτικές και μη επικοινωνιακές δεξιότητες, στερεότυπη συμπεριφορά, στερεοτυπικά ενδιαφέροντα και στερεοτυπικές δραστηριότητες, αλλά δεν πληρούν τα διαγνωστικά κριτήρια για κάποιες από τις συγκεκριμένες διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές. Χαρακτηριστικά παιδιών με Δ.Α.Δ. Τα βασικά χαρακτηριστικά των παιδιών αυτών είναι η ποιοτική παρέκκλιση στην κοινωνική αλληλεπίδραση, της επικοινωνία και την φαντασία. Αναλυτικότερα:

wΔιαταραχή της κοινωνικής αλληλεπίδρασης (απόσυρση, προσκόλληση, ανώριμη- ακατάλληλη- μονομερής- κοινωνική αλληλεπίδραση, ελάχιστη ή ανύπαρκτη ικανότητα για δημιουργία κοινωνικών σχέσεων). wΔιαταραχή της επικοινωνίας (έλλειψη κατανόησης της κοινωνικής χρήσης της επικοινωνίας, μη συνειδητοποίηση της επικοινωνιακής χρήσης της γλώσσας, φτωχή ή μη λεκτική επικοινωνία, επιλογή λέξεων και φράσεων). wΔιαταραχή της φαντασίας (ανικανότητα για φανταστικό παιχνίδι, προσήλωση σε μικρές ή ασήμαντες πλευρές των πραγμάτων αντί του συνόλου, περιορισμένο εύρος δραστηριοτήτων φαντασίας, αντιγραφή δραστηριοτήτων από τηλεοπτικά προγράμματα με περιορισμένο και επαναληπτικό ενδιαφέρον). wΕπαναλαμβανόμενες στερεοτυπικές δραστηριότητες (απλές στερεοτυπικές κινήσεις, προσκόλληση σε αντικείμενα, εμμονές σε ρουτίνες, ενθουσιασμός με συγκεκριμένα θέματα). Άλλα χαρακτηριστικά προβλήματα είναι προβλήματα λόγου (κατανόησηεκφορά), διαταραχές οπτικού ελέγχου και βλεμματικής επαφής, προβλήματα στον έλεγχο της κίνησης (αδεξιότητα, αδυναμία συντονισμού), ιδιόμορφη στάση σώματος, ασυνήθιστες ή παράξενες αντιδράσεις σε αισθητηριακές εμπειρίες, ακατάλληλες συναισθηματικές αντιδράσεις (έλλειψη φόβου ή υπερβολικός φόβος), διαταραχές στις φυσικές λειτουργίες, ιδιαίτερες ικανότητες (μνήμη).

(στο επόμενο τεύχος θα αναφερθούμε στον σχεδιασμό και την εφαρμογή προγράμματος εκπαίδευσης) Βάσω Γ. Δασκάλα σε παιδιά με ειδικές ανάγκες


Η βρεφική σίτιση και η σημασία της

Ο

θηλασμός αποτελεί το έναυσμα για τη σίτιση ενός βρέφους, επομένως, είναι μία από τις σημαντικότερες πρώιμες διαδικασίες που συμβαίνουν στη ζωή του. Η ακεραιότητα της λειτουργίας όλων των ανατομικών δομών που εμπλέκονται στη διαδικασία αυτή είναι μείζονος σημασίας, για τους λόγους που θα αναφερθούν στη συνέχεια. Από την πρώτη κιόλας επαφή του βρέφους με τη μητέρα του, το αρχέγονο αντανακλαστικό του θηλασμού εκλύεται, αποκλείοντας με αυτό τον τρόπο ενδεχόμενη νευρολογική διαταραχή ή εγκεφαλική βλάβη. Τη στιγμή που το βρέφος θα τοποθετήσει τα χείλη του στη θηλή της μητέρας του (ή στο θήλαστρο σε άλλες περιστάσεις) θα κριθεί η λειτουργικότητα και η αποτελεσματικότητα των αντανακλαστικών θηλαστικών κινήσεων ως προς την λήψη τροφής. Το βρέφος θα πρέπει να έχει την κατάλληλη νευροφυσιολογική ωρίμανση ώστε να πραγματοποιεί κινήσεις, οι οποίες είναι απαραίτητες για να απομυζήσει το γάλα, να τραφεί, να αναπτυχθεί, να μείνει εν ζωή. Ακόμη, σύμφωνα με τον Kummer (2008) το νεογνό μέσω του θηλασμού επιτυγχάνει να διατηρεί την ομοιόσταση. Γίνεται λοιπόν κατανοητό πως η διαδικασία αυτή της απομύζησης παρέχει στο βρέφος αισθητηριακή και κινητική διέγερση, η οποία είναι σημαντική για την εξελισσόμενη αναπτυξιακή του πορεία και συγκεκριμένα τη νευρολογική ωρίμανση που θα επιφέρει τις ανάλογες αλλαγές στην ανατομία και τη φυσιολογία του μηχανισμού σίτισης-κατάποσης. Αφού το βρέφος καταφέρει να συγχρονίσει την αναπνοή με τη διαδικασία λήψης τροφής και κατάποσης, η οποία εδραιώνεται με το αντανακλαστικό του θηλασμού (Blom, 2012) αλλά χρειάζεται χρόνο για να ρυθμιστεί πλήρως, με το πέρας των μηνών πραγματοποιεί περισσότερο ώριμες κινήσεις όπως απαιτεί η εξέλιξη της λειτουργίας της σίτισης. Περισσότερες αναφορές σχετικά με τις ανατομικές δομές, τη φυσιολογία της σίτισης και το θηλασμό, θα υπάρξουν

σε επόμενα κεφάλαια. Εκτός από την βιολογική ανάγκη του βρέφους να τραφεί, ο θηλασμός αποτελεί το θεμέλιο για την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξή του, αφού μέσω αυτού το νεογνό αναπτύσσει δεσμούς με την μητέρα του, οι οποίοι είναι απαραίτητοι για την ανάπτυξή του αλλά και για τη σίτιση. Έχει παρατηρηθεί ότι παράγοντες που ενδέΓράφει η χεται να επηρεάσουν ψυχολογικά Χριστίνα Γεωργαλλή το ίδιο το βρέφος ή τη μητέρα του Τελειόφοιτη Λογοθεραπεύτρια το απομακρύνουν από την διαδικασία της σίτισης καθώς έχει μειωμένη διάθεση για αναζήτηση τροφής. Τέλος, δε θα πρέπει να παραλείψουμε να αναφέρουμε πως ο θηλασμός αποτελεί και την αρχή για την επικοινωνιακή ανάπτυξη του βρέφους, αφού όπως γνωρίζουμε, όταν ένας βρέφος χρειάζεται να τραφεί, επικοινωνεί με την μητέρα μέσω του κλάματος για να «απαιτήσει» το γεύμα του. Σε αποκλίσεις, όπως είναι και οι σχιστίες, ενδέχεται να επηρεαστούν οι ικανότητες σίτισης, η επάρκεια θρέψης και ενυδάτωσης, η στοματοκινητική λειτουργία και η αλληλεπίδραση τροφού-βρέφους που έχει ως στόχο την ομαλή ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη. Ανατομία Σίτισης – Κατάποσης σε Βρέφη Στα πρώτα χρόνια της ζωής συμβαίνουν μεγάλες αλλαγές αναφορικά με την ανάπτυξη, ίσως οι μεγαλύτερες που θα συμβούν γενικά στη ζωή ενός ανθρώπου σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Το ίδιο συμβαίνει και με τις αλλαγές στην ανατομία της κεφαλής και του τραχήλου, στις ανατομικές δομές της περιοχής του στοματοφάρυγγα του ρινοφάρυγγα και του λάρυγγα που εμπλέκονται στην σίτιση και την κατάποση. Εικόνα 1. Ανατομικές διαφορές βρέφους-παιδιού (Βιρβιδάκη, 2011)


Όπως είχε αναφερθεί και σε προηγούμενό μου άρθρο, στο βρέφος οι δομές είναι μικρότερες σε έκταση και βρίσκονται πολύ κοντά μεταξύ τους ώστε να επιτευχθεί ασφάλεια στη σίτιση. Με την νευρολογική ωρίμανση οι δομές αποκτούν κινητικό έλεγχο, καθώς υπάρχει ενδυνάμωση και κινητικότητα των μυών (Logemann, 2006). Παρακάτω αναλύονται οι διαφορές στην ανατομία του βρέφους συγκριτικά με άλλες ηλικίες, όπως φαίνονται και στις εικόνες. (Εικόνες 1,2). Η στοματική κοιλότητα είναι μικρή και η γνάθος δεν επιτρέπει ακόμη μεγάλες κινήσεις, με αποτέλεσμα μικρό άνοιγμα στόματος. Η γλώσσα είναι αρκετά μεγάλη, καταλαμβάνοντας το μεγαλύτερο μέρος του στόματος και με την άκρη της να προεξέχει ελαφρά ακουμπώντας το κάτω χείλος, καθώς δεν υπάρχει ακόμη οδοντοφυΐα. Το αντανακλαστικό εξεμέσεως είναι ευαισθητοποιημένο για αμυντικούς σκοπούς και εκλύεται στο πρόσθιο μέρος του στόματος κατά τη διάρκεια του πρώτου (1ου) χρόνου της ζωής, ενώ αργότερα μετατοπίζεται οπισθιότερα (Βιρβιδάκη, 2011). Ο φάρυγγας είναι μικρότερος σε μήκος και επιμηκύνεται πλήρως στην εφηβεία, ενώ δεν υπάρχει σαφής στοματοφάρυγγας.

Η μαλθακή υπερώα είναι χαμηλωμένη, πιο πλατιά και έχει μεγαλύτερη επαφή με τη γλώσσα. Σε μερικά νεογνά, η σταφυλή επικάθεται στην επιγλωττίδα (Logemman, 2006), η οποία είναι πιο κάθετη απ’ ότι στον ενήλικα (Kummer, 2008). Οι απιοειδείς κόλποι είναι μικρότεροι και ανυψωμένοι (Logemman, 2006). Αυτό βοηθά στο να μην μένουν υπολείμματα κατά την κατάποση τα οποία υπάρχει ο κίνδυνος να εισροφηθούν. Μην ξεχνάμε ότι το βρέφος δεν ολοκληρώνει την κατάποση ανά θηλαστική κίνηση, έτσι ο βλωμός συλλέγεται σε διάφορα σημεία του φάρυγγα μέχρι να καταπιεί το νεογνό (Βιρβιδάκη, 2011). Εικόνα 2. Ανατομικές διαφορές βρέφους-ενήλικα (Logemann, 1998) Ο λάρυγγας βρίσκεται πιο ψηλά, στο ύψος του C1 με C2 αυχενικού σπονδύλου, ενώ στα παιδιά εντοπίζεται στον C4 με C5 και στους ενήλικες στον C6 με C7 (Arvedson και Brodsky, 2002). Οι αρυταινοειδείς χόνδροι του λάρυγγα είναι μεγαλύτεροι (Logemman, 2006). Το βρέφος, βιολογικά προκαθορισμένο, καταφέρνει με ένα μοναδικό τρόπο να συγχρονίσει όλες αυτές τις δομές ώστε να παρέχεται η δυνατότητα ασφάλειας στη σίτιση τις πρώτες κρίσιμες εβδομάδες της ζωής. Καθώς το βρέφος μεγαλώνει και ωριμάζει νευρολογικά, επέρχονται αλλαγές στις ανατομικές δομές που αποτελούν την αρχή για περισσότερο απαιτητικές κινητικά λειτουργίες και συστάσεις τροφών. Η στοματική κοιλότητα μεγαλώνει σταδιακά, η γλώσσα μετατοπίζεται πιο πίσω μέσα στο στόμα, ενώ παρατηρείται γναθιαία ανάπτυξη και οδοντοφυΐα. Όλα αυτά τα γεγονότα σηματοδοτούν τη σταδιακή έναρξη της ικανότητας μάσησης, αρχικά με τροφές παχύρευστης σύστασης και στη συνέχεια στερεάς τροφής. Φυσιολογία Σίτισης – Κατάποσης σε Βρέφη Κατά τη διάρκεια της κύησης έχει παρατηρηθεί ότι το έμβρυο πραγματοποιεί φαρυγγική κατάποση από τη 10η-11η εβδομάδα και θηλαστικές κινήσεις απομύζησης από την 18η-20η εβδομάδα (Bigenzahn και Denk, 1999).


Παρ’ όλ’ αυτά, όπως γνωρίζουμε, ο θηλασμός μπορεί να επιτευχθεί με λειτουργική ακεραιότητα από την 34η-37η εβδομάδα της κύησης. Λόγω των ανατομικών διαφορών που συναντώνται στα βρέφη συγκριτικά με τους ενήλικες, γίνεται κατανοητό πως η διαδικασία της κατάποσης ενέχει διαφορές. Η ανώτερη αναπνευστική οδός και η πεπτική οδός διαφέρουν (Ζαμπέλας, 2003). Πιο συγκεκριμένα, στα βρέφη έχει παρατηρηθεί πως δεν αναστέλλεται η αναπνοή κατά τις επαναλαμβανόμενες διαδοχικές προσπάθειες απομύζησης και καταπόσεις. Όπως αναφέρθηκε σε προηγούμενη ενότητα, οι ανατομικές δομές βρίσκονται πολύ κοντά μεταξύ τους εξασφαλίζοντας την ασφάλεια στη σίτιση και καθιστώντας μη αναγκαίο το συγχρονισμό κατάποσης-αναπνοής, ο οποίος χρειάζεται κάποιες εβδομάδες για να ωριμάσει πλήρως. Βιβλιογραφικά, μάλιστα, αναφέρεται πως το βρέφος επιτυγχάνει θηλασμό χωρίς διακοπή της αναπνοής έως τον 3ο με 4ο μήνα της ζωής (Bigenzahn και Denk, 1999).

Η διαδικασία του θηλασμού Η ανάπτυξη ενός βρέφους είναι ταχύτατη, ιδιαίτερα τους πρώτους μήνες της ζωής, καθώς πρόκειται να διπλασιάσει το βάρος του μέχρι τον 5ο-6ο μήνα της ζωής και να τον τριπλασιάσει τον 12ο μήνα (Dare και O’ Donovan, 2000). Γι’ αυτό το λόγο, είναι πολύ σημαντικό να λαμβάνει όλα τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζεται και οι περισσότεροι ειδικοί συστήνουν ότι το μητρικό γάλα δεν μπορεί να συγκριθεί με κανένα υποκατάστατο του εμπορίου. Από λογοπαθολογικής άποψης, σύμφωνα με την Blom (2012), κανένα θήλαστρο δεν μπορεί να αντικαταστήσει επαρκώς τη θηλή της μητέρας. Για να ξεκινήσει ο θηλασμός, τα χείλη σφίγγουν και σταθεροποιούν το θήλαστρο στο στόμα με τη βοήθεια της γλώσσας, η οποία θα συνθλίψει το θήλαστρο μέσα στην στοματική κοιλότητα στην περιοχή της σκληρής υπερώας για να ξεκινήσει η απομύζηση. Η συμπίεση της θηλής σε αυτό το οστέινο τμήμα της υπε-

ρώας δημιουργεί θετική πίεση και απελευθερώνεται ποσότητα γάλακτος επάνω στη γλώσσα, καθώς, με το τέλος της θηλαστικής κίνησης, η γνάθος κατεβαίνει ελαφρά δημιουργώντας, αντίστοιχα, αρνητική ενδοστοματική πίεση (Kummer, 2008).

Στάδια κατάποσης στα βρέφη Ι. Στοματικό στάδιο: Όπως αναφέρθηκε στην προηγούμενη υποενότητα με τη διαδικασία του θηλασμού, καθώς το βρέφος τοποθετεί τα χείλη του και σφίγγει το θήλαστρο για να ξεκινήσει η απομύζηση, η κάτω γνάθος δημιουργεί την κατάλληλη ενδοστοματική πίεση. Η μαλθακή υπερώα εφάπτεται με τη βάση της γλώσσας κι έτσι ο βλωμός περνά από το στοματοφάρυγγα στο φάρυγγα για να ξεκινήσει το επόμενο στάδιο. (Εικόνα 3., Α και Β). ΙΙ. Φαρυγγικό στάδιο: Ο βλωμός που έχει προωθηθεί από τη γλώσσα προς το φάρυγγα, διαχέεται από τα φαρυγγικά τοιχώματα τα οποία συσπώνται για να βοηθήσουν το βλωμό να κατέβει προς την είσοδο του οισοφάγου (Groher, 1997). Στα βρέφη, μάλιστα, παρατηρείται έντονη κινητικότητα του οπίσθιου φαρυγγικού τοιχώματος σε σχέση με τους ενήλικες (Εικόνα 3., C). Ταυτόχρονα με την κίνηση των φαρυγγικών τοιχωμάτων, το υοειδές οστό ανεβαίνει τραβώντας μαζί του τον λάρυγγα, καθιστώντας ένα ακόμη επίπεδο ασφάλειας (Groher, 1997). Στα βρέφη δεν υπάρχει μεγάλη κινητικότητα,


καθώς ο λάρυγγας έχει ήδη την ύψιστη θέση που μπορεί να λάβει στον άνθρωπο στη διάρκεια της ζωής του. Ο λάρυγγας κλείνει στο επίπεδο των αληθών φωνητικών χορδών, οι αρυταινοειδείς κινούνται προς τη βάση της επιγλωττίδας και στη συνέχεια η επιγλωττίδα διπλώνει προς τα κάτω και καλύπτει την είσοδο του λάρυγγα. Ο άνω οισοφαγικός σφιγκτήρας (ΑΟΣ) χαλαρώνει και επιτυγχάνεται το κρικοφαρυγγικό άνοιγμα που με την πίεση του βλωμού γίνεται μεγαλύτερο (Logemann, 2006) (Εικόνα 3., D). Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε πως σημαντικό ρόλο έχει και η ακέραιη υπερωοφαρυγγική λειτουργία, κατά την οποία η σταφυλή ανυψώνεται ώστε να σφραγίσει την είσοδο προς την ρινική κοιλότητα και να αποφευχθεί, με τον τρόπο αυτό, η ρινική ανάρροια, δηλαδή η έξοδος τροφής από τη μύτη. (Corbin-Lewis, Liss και Sciortino, 2005). ΙΙΙ. Οισοφαγικό στάδιο: Ο βλωμός συλλέγεται στην κορυφή του οισοφάγου μέχρι να συγκεντρωθεί μια μεγαλύτερη ποσότητα, οπότε θα ξεκινήσουν οι περισταλτικές κινήσεις του οισοφάγου (Εικόνα 3., Ε). Ο κατώτερος οισοφαγικός σφιγκτήρας (ΚΟΣ) είναι ανώριμος στα πρώτα χρόνια της ζωής κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση (ΓΟΠ), η οποία είναι συχνή στα φυσιολογικά νεογνά. Εικόνα 3. Οι φάσεις της Κατάποσης (Προσαρμογή από Arvedson και Bodsky)

Ηλικιακά Ορόσημα – Αλλαγές με την ηλικία Τους πρώτους 4 μήνες της ζωής οι απαιτήσεις του βρέφους σε θρεπτικά συστατικά καλύπτονται από το μητρικό γάλα. Κατόπιν, το βρέφος σταδιακά αναπτύσσει την ικανότητα να μασάει και να καταπίνει πιο στέρεες τροφές και μεγαλύτερη ποικιλία τροφίμων. Εκτός από το γεγονός ότι τα βρέφη έως 4 μηνών δεν ενδιαφέρονται για


άλλες τροφές λόγω θρεπτικής κάλυψής τους από το γάλα, υπάρχουν και άλλοι λόγοι που συντρέχουν ώστε το βρέφος να ξεκινήσει ημι-στερεά τροφή στον 4ο-6ο μήνα της ζωής. Το αντανακλαστικό εξώθησης της γλώσσας που εξακολουθεί να υπάρχει μέχρι την ηλικία των 4-5 μηνών για λόγους αποφυγής πνιγμονής από ξένα σώματα, καθιστά δύσκολη τη μετάβαση στο κουτάλι. Το βρέφος, επίσης, είναι αδύνατο να σιτισθεί per os πριν να αποκτήσει την δυνατότητα ελέγχου της κεφαλής στον 4ο μήνα. Ακόμη, για λόγους μη ωρίμανσης του πεπτικού συστήματος, το βρέφος δεν είναι έτοιμο να δεχθεί κάποια συστατικά, ενώ ο εμετός λόγω του γαστροοισοφαγικού αντανακλαστικού, που αυξάνει τον κίνδυνο εισρόφησης, εξακολουθεί να υπάρχει στα περισσότερα από τα μισά βρέφη μέχρι την ηλικία των 4-6 μηνών (Bellman, 2006). Η ηλικία, λοιπόν, των 6 μηνών θεωρείται ιδανική για την έναρξη ημι-στερεάς τροφής. Για περισσότερα στοιχεία σχετικά με την μετάβαση σε επόμενο στάδιο, συμβουλεύεστε πάντα τον παιδίατρό σας (πληροφορίες στον Πίνακα 1). Η εισαγωγή ημι-στερεάς τροφής στη διατροφή ρου βρέφους δε συμβάλλει μόνο στη δεξιότητα της μάσησης αλλά βελτιώνει και το συντονισμό στόματος και γλώσσας που είναι σημαντικός για την ανάπτυξη της ομιλίας (Ζαμπέλας, 2003). Νευροφυσιολογία Κατάποσης Τη λειτουργία της κατάποσης, από τα πρώτα χρόνια της ζωής, φαίνεται να την ελέγχει το στέλεχος του εγκεφάλου μέσω καταποτικών κέντρων που υφίστανται εκεί. Αυτά διεγείρονται αφ’ ενός μεν από οσφρητικά, γευστικά και οπτικά ερεθίσματα, αφ’ ετέρου δε από το αίσθημα της πείνας. Για την διασφάλιση της κατάποσης είναι αναγκαία η λειτουργία πέντε (5) εγκεφαλικών συζυγιών: τρίδυμο νεύρο (V), προσωπικό νεύρο (VII), γλωσσοφαρυγγικό νεύρο (IX), πνευμονογαστρικό νεύρο (X) και υπογλώσσιο νεύρο (ΧΙΙ). Στον παρακάτω πίνακα (Πίνακας 2) έχουν καταγραφεί αναλυτικά οι

λειτουργίες των νεύρων αυτών που μας αφορούν.

Βιβλιογραφία: Arvedson J., Brodsky L. (2002) Pediatric Swallowing and Feeding: Assessment and Management. Delamr Gengage Learning, New York. Carrau R., Murry T. (1999) Comprehensive Management of Swallowing Disorders. Plural Publishing, Inc, San Diego. Corbin-Lewis K., Liss J., Sciortino K. (2005) Clinical Anatomy & Physiology of the Swallow Mechanism. Thomson Delmar Learning, New York. Groher M. (1997) Dysphagia: diagnosis and management, Third Edition. Butterworth-Heinemann, Boston. Logemann J. (1998) Evaluation and Treatment of Swallowing Disorders. Pro-ed, Inc, USA. Bellman M. (2010) Το φυσιολογικό παιδί. Αθήνα, εκδόσεις Παρισιάνου Bigenzahn W., Denk D. (2007) Στοματοφαρυγγικές Δυσφαγίες. Αιτιολογία, Κλινική Εικόνα και Θεραπεία Διαταραχών Κατάποσης. Αθήνα, Ιατρικές Εκδόσεις Π.Χ. Πασχαλίδης Blom D. (2012) Εισαγωγή στην παιδιατρική/αναπτυξιακή δυσφαγία.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟΥ Dare A., O’ Donovan M. (2000) Πρακτικός Οδηγός Διατροφής Παιδιών. Αθήνα, εκδόσεις Παρισιάνου Kummer A. (2011) Σχιστίες και Κρανιοπροσωπικές Ανωμαλίες. Επιπτώσεις στην Ομιλία και την Αντήχηση. Αθήνα, Ιατρικές Εκδόσεις Π.Χ. Πασχαλίδης Logemann J. (2006) Βασικές έννοιες στην αντιμετώπιση ασθενών με δυσφαγία. Μία προσέγγιση βασισμένη στη γνώση και την κλινική έρευνα. ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟΥ Βιρβιδάκη Ε. (2011) Η κατάποση με την ηλικία. ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ Ζαμπέλας Α. (2003) Η διατροφή στα στάδια της ζωής. Αθήνα, Ιατρικές Εκδόσεις Π.Χ. Πασχαλίδης


Community Voice 024 025