Page 1

ΣΟ ΝΕΡΟ ΢ΣΗ ΘΡΗ΢ΚΕΙΑ ΢τθν κοςμολογία των λαϊν του κόςμου το νερό είναι ςφμβολο ηωισ και δθμιουργίασ, ζχει εξαγνιςτικι και κακαρτικι δφναμθ. Οι Αςςφριοι πίςτευαν ότι το νερό γζννθςε το ΢φμπαν ενϊ οι Ινδοί ότι είναι θ κινθτιρια δφναμι του, οι Μάγιασ το λάτρευαν ςα κεό και οι Αιγφπτιοι ότι από αυτό γεννικθκε ο κεόσ Ατοφμ. ΢τθ Μεςοποταμία επίςθσ κεοποιικθκε . Οι Ιάπωνεσ κεωροφςαν ότι μια ςταγόνα υγρισ φλθσ του χάουσ ζπεςε πάνω ςτθ γθ και ςχθμάτιςε τθ ςτεριά. ΢τθν Iαπωνία οι καταρράκτεσ κεωροφνται ιεροί και όποιοσ κζλει να απαλλαγεί από τισ αμαρτίεσ του αρκεί να κάτςει κάτω από τα νερό τουσ.

΢τισ διάφορεσ κρθςκείεσ το νερό ζχει πρωταγωνιςτικό ρόλο. Τπάρχει τεράςτιοσ αρικμόσ κεοτιτων των νερϊν. ΢τθν ελλθνικι μυκολογία τζτοιεσ κεότθτεσ είναι ο Νθρζασ, ο Πρωτζασ, ο Ποςειδϊνασ, οι ΢ειρινεσ, ο Αλφειόσ, ο Ωκεανόσ, οι Νφμφεσ και πολλζσ άλλεσ. Σο νερό το ςυναντάμε ςτθν Παλαιά Διαθήκη ςτον Κατακλυςμό του Νϊε. Σο ςυναντάμε επίςθσ ςτθ διάβαςθ τθσ Ερυκράσ Θάλαςςασ αλλά και ςτθν πορεία των Ιςραθλιτϊν μζςα ςτθν Έρθμο. Όταν δίψαςαν, ο Μωυςισ χτφπθςε ζνα βράχο με το ραβδί του και εκείνοσ ζβγαλε νερό. Επίςθσ ςτο ναό του ΢ολομϊντα υπιρχε για τισ τελετουργικζσ ανάγκεσ μεγάλθ λεκάνθ με νερό, θ χυτι κάλαςςα. ΢τθν Καινή Διαθήκη ζχουμε τον Ιωάννθ τον Πρόδρομο να βαφτίηει τον Ιθςοφ Χριςτό ςτον Ιορδάνθ ποταμό και τθν κολυμπικρα του ΢ιλωάμ που τθν αναφζρει πολλζσ φορζσ το Ευαγγζλιο. Ήταν μια κολυμπικρα που είχε ιαματικό νερό. Μια φορά το χρόνο


κατζβαινε ζνα άγγελοσ, ανακάτευε το νερό και όποιοσ ζμπαινε πρϊτοσ γινότανε καλά. Η λίμνθ Γεννθςαρζτ είναι τόποσ καυμάτων , κατάπαυςθ τθσ τρικυμίασ, το περπάτθμα του Κυρίου πάνω ςτθ λίμνθ κ.ά. ΢το γάμο τθσ Κανά ο Χριςτόσ ζκανε το πρϊτο του καφμα. Είχε τελειϊςει το κραςί και ρϊτθςαν τον Ιθςοφ «Σι κα γίνει». Εκείνοσ τουσ είπε να γεμίςουν τισ υδρίεσ με νερό και να τισ φζρουν. Προςευχικθκε και ζγινε το νερό κραςί. Ο Ιθςοφσ Χριςτόσ ςυναντά τθν ΢αμαρείτιδα ςτο φρζαρ του Ιακϊβ,που ζρχεται για να αντλιςει νερό. Ακολουκεί ζνασ διάλογοσ μεταξφ τουσ. Ο Χριςτόσ τθσ ηθτάει νερό και τθσ αποκαλφπτει: «Κακζνασ που πίνει από αυτό το νερό κα διψάςει και πάλι. Όποιοσ όμωσ πιεί από το νερό, το οποίο εγϊ κα δϊςω ςϋ αυτόν, δεν κα διψάςει ξανά ποτζ εισ τον αιϊνα, αλλά το νερό, το οποίο εγϊ κα του δϊςω, κα γίνει μζςα ςϋ αυτόν πθγι νεροφ, που κα τον ςυντθρεί για τθν αιϊνια ηωι» (Ιω. δϋ 13-14). Και ςε άλλα ςθμεία ο Ιθςοφσ μιλά για τον άρτο τθσ ηωισ και το φδωρ το ηων. «Εγϊ ειμί ο άρτοσ τθσ ηωισ· ο ερχόμενοσ προσ εμζ ου μθ πεινάςθ, και ο πιςτεφων εισ εμζ ου μθ διψιςει πϊποτε (Ιω. 6, 35). Εάν τισ διψά, ερχζςκω προσ με και πινζτω. Ο πιςτεφων εισ εμζ, κακϊσ είπεν θ γραφι, ποταμοί εκ τθσ κοιλίασ αυτοφ ρεφςουςιν φδατοσ ηϊντοσ. Σοφτο δε ζλεγε περί του πνεφματοσ ου ζμελλον λαμβάνειν οι πιςτεφςαντεσ εισ αυτόν (Ιω. 7, 37-39)». Η ζκφραςθ «φδωρ ηων» ανακαλεί τον λόγο του Ιερεμία που προλζγει τθν υποδοχι και τθν ςτάςθ των ανκρϊπων απζναντι ςτον Χριςτό: «Εμζ εγκατζλιπον, πθγιν φδατοσ ηϊντοσ, και ϊρυξαν εαυτοίσ λάκκουσ ςυντετριμμζνουσ, οι ου δυνιςονται φδωρ ςυνζχειν (Ιερ. 2, 13)». (Εγκατζλειψαν εμζνα, τθν πθγι του ηωντανοφ νεροφ, και ζςκαψαν λάκκουσ γεμάτουσ ρωγμζσ όπου το νερό δεν μπορεί να κρατθκεί). ΢τα υλικά πράγματα πάντοτε αντιπαραβάλλονται τα ουράνια.


΢τον Χριστιανισμό εξαγιάηεται με τθ Βάπτιςη του Χριςτοφ και οι χριςτιανοί βαπτίηονται ςϋ αυτό και κακαρίηονται από τθν αμαρτία παίρνοντασ τθν ευλογία του Αγίου Πνεφματοσ.

Σο γεγονόσ τθσ Βάπτιςθσ του Χριςτοφ θ Εκκλθςία το γιορτάηει ςτισ 6 Ιανουαρίου που γίνεται ο Μεγάλοσ Αγιαςμόσ των υδάτων: “΢ιμερον των υδάτων αγιάηεται θ φφςισ…» «…Χριςτόσ εφάνθ εν Ιορδάνθ αγιάςε τα φδατα». «…ςυ εςτερζωςασ τθν γθν επί των υδάτων…» Σο υλικό ςτοιχείο του νεροφ αγιάηεται ςτθν τελετι του Βαπτίςματοσ. To νερό του Βαπτίςματοσ με τισ ιδιότθτεσ του κακαριςμοφ, τθσ καταςτροφισ (πλθμμφρασ και τθσ ηωτικότθτασ ςυμβολίηει αυτά που γίνονται: ο πιςτόσ κακαρίηεται από τθν αμαρτία, κάβει τον παλιό άνκρωπο και αναγεννιζται ςε μια νζα ηωι. Έτςι αναφζρεται και ςαν «λουτρό παλιγγενεςίασ»(Σίτ.3,5.) Η Ακολουκία του Μικροφ Αγιαςμοφ γίνεται κάκε 1θ κάκε μινα. Αλλά οι χριςτιανοί κάνουν αγιαςμό και ςτα ςπίτια τουσ. Αγιαςμό κάνουμε και ςτο ςχολείο με τθν ζναρξθ τθσ ςχολικισ χρονιάσ . Ο ιερζασ κρατϊντασ το βαςιλικό ραντίηει με το νερό του αγιαςμοφ δίνοντασ ευχζσ. ΢τουσ χριςτιανικοφσ ναοφσ, πθγζσ αναβλφηουν αγίαςμα με κεραπευτικζσ ιδιότθτεσ για τουσ πιςτοφσ.


Στη Θεία Κοινωνία δε βάζουμε μόνο κραςί και άρτο βάζουμε και νερό. Σο κραςί ςυμβολίηει το αίμα του Χριςτοφ και το ψωμί το ςϊμα του. Αλλά το ςϊμα του ανκρϊπου αποτελείται και από νερό. Όταν τρφπθςαν το Χριςτό πάνω ςτο ςταυρό, από τθν πλθγι ζτρεξε αίμα και νερό. Γι’ αυτό ο ιερζασ βάηει ςτο διςκοπότθρο και νερό. Η Εκκλθςία κάνει λιτανείεσ, όταν υπάρχει ανομβρία. Ο ιερζασ διαβάηει ειδικζσ ευχζσ, για να βρζξει και ο λαόσ ακολουκεί κρατϊντασ εικόνεσ και ψζλνοντασ. ΢τισ κρθςκευτικζσ πρακτικζσ των Eβραίων οι απαρχζσ του πλυςίματοσ, είτε μόνο των χεριϊν είτε των χεριϊν και των ποδιϊν, βρίςκονται ςτο ιερό βιβλίο τθσ Tορά. Σο Ισλάμ αποδίδει τισ ιερότερεσ ιδιότθτεσ ςτο νερό, ωσ πθγι ηωισ, διατιρθςθσ και εξαγνιςμοφ. Η ουςία από τθν οποία ο Θεόσ δθμιοφργθςε τον άνκρωπο: «και είναι εκείνοσ που ζπλαςε άνκρωπο από το νερό (το ςπζρμα)…»(Κοράνι 25:54).Σο νερό είναι το πρωταρχικό ςτοιχείο που υπιρξε πριν τον ουρανό και τθ γθ: «Είναι Εκείνοσ που ζπλαςε τουσ ουρανοφσ και τθ γθ ςε ζξι μζρεσ και ο Θρόνοσ του (ιταν) πάνω ςτο νερό». (Κοράνι 11:7) Σο ςκλθρό κλίμα τθσ εριμου τθσ Αραβίασ, τθσ Εγγφσ Ανατολισ και τθσ ΢αχάρασ ςτθ Βόρειο Αφρικι, κακιςτά το νερό ωσ το πλζον πολφτιμο αγακό. Η Ιςλαμικι Νομοκεςία προχωρά ςε μεγάλθ λεπτομζρεια ςτο κζμα του νεροφ για να εξαςφαλίςει δίκαια και ίςθ κατανομι του νεροφ μζςα ςτθν κοινωνία. Σο νερό είναι ζνα δϊρο του Θεοφ. Είναι ζνα από τα τρία αγακά που κάκε άνκρωποσ δικαιοφται: χορτάρια (τροφι για τα ηϊα), νερό και φωτιά. Σο νερό κα πρζπει να παρζχεται ελεφκερα ςε όλουσ. Και όποιοσ Μουςουλμάνοσ το ςτερεί από τουσ άλλουσ χωρίσ λόγο, αμαρτάνει απζναντι ςτο Θεό: ‘Κανείσ δεν μπορεί να αποποιθκεί πλεόναςμα νεροφ χωρίσ να αμαρτιςει ενϊπιον Θεοφ και ανκρϊπου’. Σα Χαντίκ αναφζρουν ότι αναμεταξφ των τριϊν ανκρϊπων που ο Θεόσ κα αγνοιςει κατά τθν θμζρα τθσ Ανάςταςθσ κα είναι ο άνκρωποσ ο οποίοσ ζχει νερό ςε πλεόναςμα και το ζχει αρνθκεί ςε κάποιον ταξιδιϊτθ. Σο νερό είναι το ουςιϊδεσ ςτοιχείο ςτου κιπουσ του Παραδείςου. Οι πιςτοί κα ανταμειφκοφν για τθν ευςζβειά τουσ: «ζχει ποτάμια από νερό, αμόλυντο και ποτάμια από γάλα που θ γεφςθ τουσ ποτζ δεν αλλάηει, και ποτάμια από κραςί, αγαλλίαςθ γι’ αυτοφσ που πίνουν. Και ποτάμια από μζλι αγνό και λαμπερό» (15Κοράνι 47:) Οι ιςλαμιςτζσ κεωροφν το νερό ςθμαντικό για τον εξαγνιςμό πριν από τθν προςευχι, γι’ αυτό άλλωςτε πολλά τηαμιά διακζτουν ςιντριβάνια ι δεξαμενζσ με νερό.


΢τον Ινδουϊσμό ο Γάγγθσ κεωρείται από τουσ Ινδουιςτζσ ωσ ιερόσ ποταμόσ. Προςωποποίθςθ του ποταμοφ αποτελεί θ γυναικεία κεότθτα Γάγγα. Οι Ινδουιςτζσ κεωροφν πωσ το πλφςιμο ςτα νερά του εξαγνίηει τον άνκρωπο από τισ αμαρτίεσ, ενϊ πολλοί από αυτοφσ φυλάςςουν νερό από τον Γάγγθ ςτα ςπίτια τουσ ωσ φυλαχτό. Oι βουδιστές ραίνουν με νερό τισ ςοροφσ των νεκρϊν, γεμίηουν ζνα δοχείο, ϊςπου να ξεχειλίςει και ςυμβολίηει το πζραςμα από τον ζναν ςτον άλλο κόςμο, όπωσ το νερό ξεχειλίηει ςτο ποτάμι και περνάει ςτουσ ωκεανοφσ.

ΕΡΓΑ΢ΙΑ τθσ Περιβαλλοντικισ Ομάδασ με κζμα: «ΣΑ ΝΕΡΑ ΣΟΤ ΒΕΡΜΙΟΤ»

Το Νερό στη Θρησκεία  

Περιγραφή της περιβαλλοντικής ομάδας για το Νερό στη Θρησκεία

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you