Issuu on Google+

Φοίτηση και Κριτήρια Εισδοχής στις Τεχνικές Σχολές

Η παρατηρούμενη πρόσφατα αυξητική τάση για φοίτηση στις Τεχνικές Σχολές και ο σχετικά περιορισμένος αριθμός θέσεων στα εργαστήρια των σχολών αυτών έχει δημιουργήσει την ανάγκη για εισαγωγή κάποιων κριτηρίων για την επιλογή των μαθητών που αιτούνται εγγραφή στους διάφορους κλάδους της Τεχνικής Εκπαίδευσης. Βέβαια, η αυξητική αυτή τάση είναι ένα πολύ θετικό στοιχείο στα εκπαιδευτικά πράγματα της Κυπριακής Εκπαίδευσης. Δυστυχώς, όπως είναι γνωστό τα συγκριτικά ποσοστά φοίτησης στους διάφορους Κλάδους της Τεχνικής μας Εκπαίδευσης είναι από τα χαμηλότερα στην Ευρώπη. Ενώ στην Κύπρο τα ποσοστά κυμαίνονται γύρω στο 13% των εγγραφών στη Μέση Εκπαίδευση, τα αντίστοιχα στις πλείστες άλλες χώρες της Ε.Ε. είναι πέραν του 60%! Μια εξήγηση του φαινομένου μπορεί να αποδοθεί και στη συνεχιζόμενη παραδοσιακή αρχαιοελληνική κουλτούρα που υποβάθμιζε τη χειριστική δεξιότητα τόσο στην εκπαίδευση-αγωγή των νέων όσο και γενικότερα στις αξίες ζωής της κοινωνίας των «ελεύθερων» πολιτών. (Λέγεται ότι στα δείπνα και στα σαλόνια των Αθηναίων και αυτός ακόμη ο Φειδίας, ήταν ένας «μαρμαράς»!) Είναι, επομένως, ελπιδοφόρο για τις προοπτικές βελτίωσης των ποσοστών φοίτησης στις Σχολές της Τεχνικής Εκπαίδευσης το γεγονός ότι η οικονομική κρίση και ιδιαίτερα η αυξημένη ανεργία έχουν πείσει πολλούς νέους να επιλέγουν κλάδους μάθησης-κατάρτισης που έχουν σχετικά καλύτερες δυνατότητες εργοδότησης. Κάτι παρόμοιο ίσχυε για πολλά χρόνια και στις προτιμήσεις των αποφοίτων Μέσης που η πρώτη τους επιλογή ήταν η φοίτηση στην Παιδαγωγική Ακαδημία κυρίως λόγω της εξασφάλισης διορισμού αμέσως μετά τη νέα τους αποφοίτηση, έστω και αν το επάγγελμααποστολή του Δασκάλου δεν θα ήταν από τα πιο ταιριαστά για τις ικανότητές τους. Το γεγονός εκείνο το είδαμε, όμως, να ανατρέπεται από τη στιγμή που άρχισε να δημιουργείται και στην περίπτωση των Δασκάλων κατάλογος διοριστέων! Και έτσι με το φαινόμενο που έχουμε σήμερα στις Τεχνικές Σχολές εγείρεται και το θέμα της εισαγωγής κριτηρίων λόγω του περιορισμένου αριθμού θέσεων κυρίως στα εργαστήρια πρακτικής εξάσκησης που ο εξοπλισμός και η συντήρηση του είναι πολυδάπανη υπόθεση και, επομένως, δεν θα είναι σοφή επιλογή η τυχόν περιστασιακή αύξηση του αριθμού και του είδους των εργαστηρίων αυτών. Για την εισαγωγή, όμως, κριτηρίων επιλογής θα έλεγα ότι η υιοθέτηση κοινωνικών κριτηρίων, όπως αν «η οικογένεια του αιτητή-μαθητή λαμβάνει δημόσιο βοήθημα», ή «είναι πολύτεκνη», ή « ο μαθητής είναι ορφανός», κρίνονται αντί εκπαιδευτικά. Η Τεχνική Εκπαίδευση δεν είναι για τους ορφανούς και για τους φτωχούς! Είναι για εκείνους που έχουν κατάλληλα ταλέντα, που έχουν ψηλή χειριστική δεξιότητα και που έχουν δημιουργική πρακτική σκέψη, είτε αυτοί είναι φτωχοί ή πλούσιοι που είτε προέρχονται από τις χαμηλά κοινωνικές τάξεις ή από την αριστοκρατία… Θυμάμαι όταν ήμουν στη θέση υποδιευθυντή στην Τεχνική Σχολή Λευκωσίας στις αρχές της λειτουργίας της νέας Κυπριακής Δημοκρατίας στη δεκαετία του εξήντα, υπήρχε και τότε μια αυξημένη τάση για φοίτηση στην τεχνική εκπαίδευση. Και τότε, λόγω του περιορισμένου χώρου στα εργαστήρια της Σχολής εισαγάγαμε κριτήρια επιλογής: καθιερώσαμε μια σειρά από κριτήρια ικανότητας, (aptitude tests), με τα οποία εντοπίζαμε τους καταλληλότερους, οι δε υπόλοιποι παρεπέμποντο στα σχολεία Γενικής Εκπαίδευσης, (προς έντονη διαμαρτυρία του Δρα Σπυριδάκη,


Προέδρου τότε της Ελληνικής Κοινοτικής Συνέλευσης που, κατά την κρατούσαν άποψή, στις Τεχνικές Σχολές πάνε «εκείνοι που δεν παίρνουν τα γράμματα», και όχι αντίστροφα!) Ο προβληματισμός, επομένως, θα πρέπει να βρίσκεται στο τραπέζι του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού σχετικά με ποια κατάλληλη στρατηγική και πολιτική θα τονώσουμε το ενδιαφέρον και θα αναδείξουμε την αξία της φοίτησης στα διάφορα Προγράμματα της Μέσης Τεχνικής Εκπαίδευσης ώστε το σημερινό φαινόμενο να μην είναι μια παροδική θετική έκλαμψη και για να μπορούμε να προγραμματίσουμε μια μόνιμη επέκταση των δαπανηρών αυτών εργαστηρίων πρακτικής εξάσκησης. (Ίσως μια, προσωρινή, επιλογή να ήταν η λειτουργία και απογευματινών τάξεων όπως συνέβηκε το 1974 όταν οι αίθουσες δεν ήσαν αρκετές για τους μαθητές στις ελεύθερες περιοχές). Όμως μέχρι που να διαμορφώσουμε και να υλοποιήσουμε αυτήν την γενικότερη στρατηγική και ενόσω «η ζήτηση θα είναι μεγαλύτερη της προσφοράς» θα βρίσκεται στο τραπέζι του Υπουργείου και το ποιος ο εκπαιδευτικά σωστός τρόπος και τα κατάλληλα κριτήρια επιλογής για φοίτηση στις Τεχνικές Σχολές.

Δρ Γιώργος Δ. Χριστοδουλίδης πρώην Καθηγητής Τεχνικής Σχολής, πρώην Διευθυντής Τεχνικής Εκπαίδευσης του Υπουργείου Παιδείας, και πρώην Διευθυντής του Ανώτερου Τεχνολογικού Ινστιτούτου


Kριτήρια εισδοχής στις τεχνικές σχολές