Page 1

Missiereis 2012 Kazachstan

(nummer 45 op de lijst van vervolging Open Doors)

Tijdens deze reis heb ik ontdekt dat ik tijdens missiereizen drie gebieden wil bewaken: wat God doet in het team, wat God doet in mij persoonlijk, wat God doet in het land. Door deze gebieden te bewaken kan ik anderen aansturen en bemoedigen, en wil ik helpen bij wat God aan het doen is. Het eerste gebied, ‘wat God doet in het team’, is iets wat vaak niet wordt gedeeld tijdens gesprekken of getuigenissen, maar wat God doet in het team is wel belangrijk, omdat het effect heeft op de toekomst van de teamleden. Mensen die op missie gaan worden aangeraakt door God, getraind door God en zelfs gecorrigeerd door God tijdens de missiereis. Daarom vind ik het persoonlijk ook belangrijk dat er tijd is om deze dingen te verwerken en te bespreken met God en/of de teamleider. In dit verslag zal ik niet veel vertellen over wat God in ons team heeft gedaan, omdat dit persoonlijke onderwerpen zijn die niet iedereen hoeft te weten. Het tweede gebied is ‘wat God doet in mij persoonlijk’. Ook tijdens deze missiereis heeft God tot mij persoonlijk gesproken en in dit verslag zal ik hier een paar dingen over delen. Dat geldt ook voor het derde gebied ‘wat God doet in het land’. God doet veel in Kazachstan op dit moment en dat zal terug te lezen zijn in dit verslag! De dag voor het vertrek M’n spullen waren ingepakt en ik ging de dag voor vertrek nog naar m’n werk op Heidebeek, een locatie van Jeugd met een Opdracht. Van 8:00 tot 16:30 was ik lekker bezig op de basis. Toen kreeg ik een telefoontje van de directeur van Christformation, Benaiah Hesseling. De mededeling was kort maar krachtig: “De volledige reissom van 1300,- is op dit moment teruggestort op je bankrekening!“. Chantal en ik hadden 1300,- van ons spaargeld besteed aan de missiereis, maar geloofden dat God zou voorzien. We hadden besloten om geen geld te vragen voor de missiereis, omdat we het idee hadden dat als God ons roept om dit te doen we ook niet zelf krampachtig energie erin hoeven te steken om het geld bij elkaar te krijgen. En, na het telefoontje van Beniaiah bleek dus dat we zelf helemaal niks hoefden te betalen voor de missiereis. God heeft voorzien, in het complete bedrag! Halleluja!!! Prijs God! De dag van vertrek Toen we op Schiphol aankwamen zagen we dat alle studenten gelijk hun eigen team opzochten. Er werd ons verteld dat we niet teveel aandacht moesten geven aan de andere teams en dat je met je eigen team moest inchecken. Dit was voor de veiligheid, met het oog op Kazachstan. Natuurlijk was het voor de een lastiger dan de ander, om niet met de andere teams te praten. Omdat ik zelf dit jaar niet meer op Christformation zat, kende ik mijn teamleden nog nauwelijks. Vóór de missiereis heb ik één keer een teammeeting van twee uurtjes meegemaakt en één keer een Skype teammeeting. Eén van de teamleden kende ik zelfs nog helemaal niet, omdat zij bij deze beide meetings niet aanwezig kon zijn. Kortom; ik moest iedereen nog goed leren kennen. De enige uit het team die ik kende was de tweedejaarsstudent, die het team moest leiden tijdens deze missie. Deze ‘toekomstige leider’ was tijdens mijn tweede Christformation-jaar mijn discipel. Met z’n tweetjes mochten we nu het missie-team gaan leiden!! Het avontuur begon!! Bij het inchecken bleek de achternaam van één van de studenten niet goed op het ticket te staan. Het kostte ons 50,- euro om dit te veranderen! Er kwamen gelijk allerlei vragen in me op: wie zal er als eerste gefrustreerd raken bij zulke problemen, wie krijgen de eerste conflicten en wie gaat zich helemaal terugtrekken?!? Deze vragen raasden door mijn hoofd… Oftewel; tijd om deze mensen beter te leren kennen!


Tijdens de vliegreis van zes uurtjes hebben we ons prima vermaakt met films, games, Bijbel en gospelmuziek! We kwamen rond 1:00 in de nacht aan in Almaty. Een jonge man hield een IPAD omhoog met de naam van onze coördinator erop en een christelijk visje eronder! Ik dacht bij mezelf “Christenvervolging… eh … visje? Niet slim?” Het bleek Bollat te zijn, onze vertaler voor de komende twee weken. Hij bracht elk team naar hun slaapplek, zo ook ons team. Wij sliepen in een geregistreerde kerk waar Bollat ook deelgenoot was. Bollat werkt bij YWAM (Youth With A Mission) en spreekt ook regelmatig in deze kerk. We kregen onze slaapplekken in de kerk toegewezen; de pastorale gebedsruimte en kinderruimte van de kerk, en kregen een paar dekens en kussens om op de grond te slapen. De dames kregen hun eigen plekje met matras en eigen douche en wc (westers). De mannen kregen een Franse wc toegewezen en een koude douchecabine. Kortom, we hadden ons plekje en konden eindelijk slapen, want over een paar uur zou de eerste dienst al beginnen! De eerste dienst We werden niet voorgesteld tijdens de dienst, omdat ze niet zeker wisten wie er allemaal aanwezig was. Ze wilden geen risico lopen dat iemand van de overheid informatie zou krijgen om ons dwars te bomen. Wat mij meteen opviel was dat deze kerk meer een familie was dan een organisatie. Na de dienst werd er een groot feest gehouden. Ze aten, dronken, speelden spelletjes, dansten samen, als een grote familie, en wij mochten erbij zijn. We ontmoetten een paar Australiërs die dankzij de corrupte regering mochten blijven in het land na het betalen van 4000 euro. Andere zendelingen moesten vertrekken omdat ze vanwege geldgebrek de visa niet konden behouden. Ik ontdekte al meteen dat deze Australische meneer een hart had om jongeren te helpen, om ze meer te laten zien en beleven door middel van missiereizen. We hadden een klik en deelden onze gegevens met elkaar uit. Helaas ben ik deze kwijtgeraakt, maar dat komt vast goed. Na (een soort van) gedanst te hebben, mochten we even uitrusten en kwam de voorganger bij ons langs om te eten. Hij heeft de geschiedenis en visie van de gemeente verteld, en zijn eigen getuigenis gedeeld. Doordat hij een hartaanval had gehad, liep hij moeilijk en kon hij de linkerhelft van zijn lichaam moeilijk tot nauwelijks bewegen zonder pijn. We baden voor hem, maar er kwam geen genezing tot stand. Dit deed me denken aan onze missiereis in Nepal. Ons eerste gebed in Nepal was ook gericht op genezing, maar ook daar gebeurde toen niks. De uitdaging is dan ook om niet op te geven en te blijven bidden, net zolang tot er wel iets gebeurt. In Nepal werd de tweede persoon waarvoor we baden wél genezen, dus ik geloofde ook nu, in dit land, dat dit zou gebeuren. De kerk waar we nu verbleven stond geregistreerd, maar vanwege corrupte systemen wisten ook deze kerkleiders niet hoelang ze als kerk mochten blijven bestaan. Elk jaar moeten de kerken zich opnieuw registreren, met 50 nieuwe leden (die al hun privacy op moeten geven!), maar in werkelijkheid is de termijn twee maanden in plaats van een jaar! De druk was aan de ene kant duidelijk merkbaar, maar aan de andere kant ook weer niét zichtbaar; de visie van de leiders is groter en breder dan de druk van de overheid! De plannen voor deze kerk waren gericht op groei in plaats van op ‘stoppen’; ze waren bezig om internationaal te worden, homegroups werden gestart, etc… Ik moest denken aan een bepaalde preek van Derek Prince: “Als een kerk aanvaardt dat Jezus haar Hoofd is en zij Zijn lichaam is, dan zal er altijd visie bestaan“. Dit is wat ik in dit land in werkelijkheid zag! Van de hoofdstad naar het dorp Dat er christenvervolging is in dit land, is duidelijk te merken in de stad en omgeving. We zijn bij christenen geweest die hun huizen voor ons team beschikbaar stelden. Deze christenen waren niet geregistreerd en liepen dus extra veel risico toen zij ons onderbrachten. We mochten dan ook niet naar buiten lopen, niet bij de ramen hangen, niet teveel lawaai maken,… Als we een cultuurshock zouden meemaken tijdens onze missiereis, dan was dit het juiste moment om deze te beleven. Toch hebben we God mogen zoeken en aanbidden met z’n allen. Vanuit deze geheime plek zijn we vervolgens uit elkaar gegaan in kleine teams. Ons team vertrok richting ons eerste avontuur buiten de stad, naar een klein dorpje waar een vriendelijke voorganger een grote tent tot zijn beschikking stelde om diensten in te kunnen houden. Een student van ons team mocht daar spreken en deelde met de mensen hoe je Gods stem kunt verstaan. De boodschap werd goed opgepakt door de


mensen. Na de preek mochten de studenten profetische woorden uitspreken als ze die ontvingen. De studenten waren naar mijn beleving een beetje schuchter (de eerste 5 minuten kwam niemand in actie), dus besloot ik om er als eerste in te springen; om iets vrij te zetten in de geest en om de andere vijf teamleden te bemoedigen. Hier had ik overigens al een profetisch woord over ontvangen tijdens de dienst. Na het profetische vrijgezet te hebben, begonnen de andere studenten zich er ook gemakkelijk in te bewegen. De profetische woorden bleven stromen en raakten mensenharten. Een student had zelfs een jongen in de dienst ontdekt die hij al ‘gezien had’ tijdens een gebedsmoment in Nederland. Dit verhaal is zo fantastisch dat ik het niet voor me zal houden…: “Tijdens een gebedsmoment als voorbereiding voor Kazachstan gingen we als groep bidden voor woorden van kennis voor deze reis. We vroegen aan God wie we mochten ontmoeten of wat we konden verwachten tijdens deze reis. Na een poosje kreeg ik in de geest een jongen te zien; rond de 18 jaar, een student. De beelden uit dit gebed heb ik meegenomen naar Kazachstan en tijdens de outreach in ons eerste dorp zag ik plotseling dezelfde jongen die ik in Nederland in de geest had gezien. Ik vroeg zijn leeftijd en opleiding en het was raak! Meteen sprak ik de woorden uit die ik in Nederland ontvangen had voor hem en ik zegende hem. Wat was het gaaf om de woorden die ik in Nederland ontving voor de jongen die ik toen al in mijn geest zag, nu uit te bidden in Kazachstan!“ We kregen veel uitnodigingen, maar moesten alles afzeggen. Het zou te gevaarlijk zijn om ons steeds op één zelfde plek te bewegen. Daarnaast hadden we ook andere afspraken staan waar we heen moesten. Het eten in Kazachstan was wel een beetje anders dan in Nederland. We kregen bij elke maaltijd standaard brood, koekjes en snoep erbij geserveerd. ’s Ochtends, ’s middags, of ’s avonds, dat maakte voor deze mensen niet uit; we eindigden de maaltijd altijd lekker met een koekje en een snoepje… Homegroup We mochten een homegroup ontmoeten die elke woensdag bij elkaar kwam om samen te eten en het Woord te openen. De leider van deze groep was een taxi chauffeur die elke dag mensen vertelde over Jezus. Hij noemde zichzelf een rasechte evangelist; ik vraag me af of dat echt zo was, maar ‘who cares’. Als je in een vervolgd land bent merk je dat ‘eenheid in doctrine’ tussen christenen onderling minder belangrijk is. Anders gezegd; doctrine is niet meer de basis of voorwaarde voor eenheid! Dit viel me ook op tijdens andere momenten in dit mooie land; christenen die geloofden in doop door onderdompeling werkten nauw samen met christenen die geloofden in de doop door besprenkeling. Ik zag dat het niet meer belangrijk was om ‘gelijk te hebben’ qua overtuigingen; het ging erom Jezus zichtbaar te maken in hun land! Een studente van ons team gaf onderwijs over proclameren en deelde haar getuigenis. De mensen waren weer stilgezet bij hoe belangrijk woorden zijn en gingen met deze boodschap aan de slag. We mochten voor de mensen bidden en ze werden diep geraakt en innerlijk genezen. Wat was het gaaf om te zien dat onze groep zich zo krachtig bewoog in woorden van kennis en profetie. Als groep mochten we ook onze persoonlijke getuigenissen delen tijdens het eten, wat bemoedigend was voor de mensen die aanwezig waren. Koffiebar We werden uitgenodigd om naar de koffiebar te gaan… Een zekere gemeente stelde elke week haar gebouw open om jongeren te bereiken, door middel van de koffiebar. Dit was een grote zaal met voorin een podium waar de tieners op konden dansen en waar ze spelletjes konden spelen die de host had bedacht. Wereldse muziek, koffie, thee, cola, chocomel; een plek om met elkaar te kletsen en te lachen... Tieners die zich zonder bier drinken en roken konden vermaken, een omgekeerde wereld als je naar buiten keek op de straten. De christenen hier mogen anderen niet vertellen over Jezus; zodra ze dit wel doen wordt hun ‘werk’ vermoeilijkt. Dankzij deze koffiebar krijgen ze toch persoonlijk contact met de tieners in hun omgeving, waardoor ze op een gegeven moment toch hun


levens met elkaar kunnen delen. Samen met een ander team van Christformation hadden we gesprekken met de tieners. Het was super om het andere team te ontmoetten en onze ervaringen ook met elkaar te delen. Youth groep Tijdens de jeugddienst in de kerk waar we sliepen, mocht de tweedejaars student uit ons team spreken over Gods plan voor je leven. Na de preek mochten we bidden voor alle jeugd die er was en mochten we woorden van leven en kracht over ze uitspreken. Ook hier was het duidelijk zichtbaar dat de profetische woorden en woorden van kennis scherp waren. Eén van de jongeren voor wie we hadden gebeden, zei: “Jullie hebben mijn grootste geheim naar boven gehaald. Dank jullie wel! Nu is het eindelijk geen geheim meer“. De tweede jeugddienst was iets anders dan we hadden verwacht; iets wat regelmatig voorkwam tijdens onze missiereis. We hadden een plaatje voor ogen dat we mochten spreken in een gebouw met veel tieners en jongeren. Toen we bij het grote gebouw aankwamen, werden we echter begeleid naar een klein plekje buiten waar maximaal zo’n tien tieners klaar stonden om naar ons te luisteren. Dit was even omschakelen, maar we hebben weer gesproken over Gods plan voor je leven en mochten bidden voor deze tieners. De woorden van kennis waren weer van hoog niveau. We kregen woorden die precies verwoordden wat het hartsverlangen, of juist de diepste pijn of worsteling, van de tieners was, en woorden die precies beschreven waar ze op dat moment mee bezig waren. Het was goed om voor ze te bidden!! Stretchen! Eenmaal thuis aangekomen, na een vermoeiende dag, werden we meteen uitgenodigd om voor een aantal mensen te bidden. Hier mochten we ontdekken dat we meer konden geven aan mensen dan we zelf konden bidden of bedenken. Ondanks een beetje tegenzin, hebben drie studenten van ons team besloten om te gaan bidden voor deze mensen. Gelukkig waren we gegaan, want op die avond hebben twee mensen hun leven aan Jezus gegeven en hebben twee mensen genezing ontvangen tijdens gebed. De gebedsavonden (en zo ook deze) duurden meestal tot rond 1:00‘s nachts. Ik kan me nog herinneren dat ik op een andere avond met een groepje van drie mensen tot ongeveer 2:00 ’s nachts ben blijven doorbidden voor een echtpaar. We kwamen er niet achter wat nou de kern van hun problemen was; we legden dromen uit, herstelden oude wonden en beantwoordden hun vragen. Toch bleven er ook vragen komen; waarom, hoe, wanneer? Uiteindelijk merkten we dat er teveel speelde om in deze gebedsmomenten ‘op te lossen’. Wel hebben we ze verder geholpen in hun proces en mogen zegenen! Vrienden evangelisatie Wat voor mij persoonlijk een nieuw ‘event’ was, was de vriendengroep. Deze groep bestond uit christenen die wekelijks gewoon leuk samen dingen doen; games, eten, feesten etc… In deze groep zaten ook een paar niet-gelovigen. Wekelijks werd er voor hen gebeden en werd er tijd in hen geïnvesteerd, met de hoop dat ook zij het Evangelie gaan snappen en Jezus willen gaan volgen in hun dagelijks leven. We speelden dit keer het spel ‘maffia’ met de groep, en nog meer andere spellen. Het was super gezellig. We hebben veel gelachen en genoten. Vrije dag We gingen de bergen bewonderen die we elke keer al zagen tijdens onze ritjes in de auto. We zijn met de lift naar boven gegaan, richting de sneeuw! Het was super gezellig. We hebben erg genoten tijdens de wandelingen en op het terrasje, waar we heerlijk konden genieten van de warme zon die ons moeiteloos in een half uurtje kon veranderen in een rode kreeft. We hebben lekker sneeuwballen gegooid, waarbij we per ongeluk nog een sneeuwbal in een lift-cabine gooiden waar mensen in zaten! Tja… niemand heeft iets gemerkt; behalve ik zelf en de mensen in de cabine…..


Mooie momenten Tijdens de missie hebben we nog gebeden voor een vrouw die een opgezwollen been had. Ze had al jaren last van continue pijn. Tijdens het bidden verbraken we alle vloeken die moslims hadden uitgesproken en baden we voor genezing. Er was geen merkbaar verschil of resultaat, maar toch had ik het idee dat het de volgende morgen anders zou zijn. Dankzij de vertaler die erbij was konden we een beetje communiceren met deze dame van in de zeventig. Ik beloofde haar om de volgende dag weer voor haar te bidden. De vertaler vertaalde dit en de vrouw vond het helemaal prima. De volgende dag vroeg ik aan God: “wat kan ik doen vandaag?” Ik keek naar buiten en zag de vrouw van gister lopen. “Oh ja”, dacht ik! Ik liep naar haar toe en ze ging meteen zitten, in een houding om gebed te ontvangen. Maar daarna gingen haar handen in de lucht en zei ze “Halleluja!”. Ze kneep in alle plekken die de vorige dag nog pijnlijk waren en kon me uitleggen dat ze geen pijn meer ervoer in haar been. Helaas was het been nog wel opgezwollen maar had ik geen tijd meer om er voor te bidden dat ook de zwelling nog weg zou gaan. Op een ander moment baden we voor een vrouw die duidelijk demonisch gebonden was! Ik was benieuwd hoever we konden komen zonder pastorale hulp en vertalers. De eerstejaars studenten baden flink; de één vragend aan God, de ander proclamerend. Ondertussen vroeg ik aan God hoe we dit aan moesten pakken. Plotseling viel de vrouw in de geest en konden we haar bevestigen wat God aan het doen was. Voor de studenten was dit de eerste keer dat iemand onder hun eigen handen in de geest viel! Een super mooie ervaring voor ze! Terwijl de vrouw overeind kwam en op de grond ging zitten, zei ze tegen ons: “ik voel me als nieuw, maar ik voel nog wel angst van iets of iemand in mijn binnenste”. We wisten niet of die angst nu geestelijks of ziels was, maar nog terwijl we met haar spraken zei ze spontaan: “De angst is weg!”. De angst was spontaan verdwenen! We zegenden haar, spraken leven over haar uit, en gingen daarna vrolijk weg! Ook met onze vertaler hebben we iets bijzonders meegemaakt. Hij was erg teleurgesteld over de profetische woorden die hij van mensen had ontvangen die achteraf gezien niet van God waren. Hij geloofde nog wel in profetie, maar was erg sceptisch en voorzichtig op dat gebied. Wat leuk hieraan was, was dat onze groep elke dag alleen maar profetische woorden doorgaf aan mensen, die hij op zijn beurt dan weer moest vertalen. Na een week moest hij even naar een conferentie om Bijbels te smokkelen en nieuwe energie op te doen. Tijdens deze conferentie kwamen mensen automatisch naar hem toe voor profetische woorden (wat normaal niet zo gebeurde). Terwijl hij dit deed merkte hij dat er genezing in zijn hart was gekomen op dit gebied in zijn leven. Hij zei aan het einde van de missiereis tegen mij: “Wim, your words and and the words from your team are accurate, really blessed and from God. I really enjoyed it”. Persoonlijk Tijdens de voorbereiding voor mijn preek werd ik bepaald bij een man die in hetzelfde kerkgebouw sliep als ons. God zei tegen me: “Show him My goodness“. Tijdens mijn preek heb ik dit dan ook op mijn manier gedaan. Ik haalde de man naar voren, begon voor hem te bidden en heb een profetische handeling gedaan. Ik gaf hem een Kazachstaanse Bijbel, waar ik van tevoren al mijn zakgeld in had gestopt. Ik zei tegen hem (via de vertaler) dat hij alles mocht houden wat er in de Bijbel zat. De preek die ik vervolgens heb gehouden ging over ‘Hate Evil, Love People’. Ik heb daarin twee levenslessen behandeld over christenvervolging; een les over vervolging door niet-gelovigen en een les over vervolging door mede-gelovigen. Mensen werden geraakt en ontvingen de woorden als woorden van God. De meneer waar ik een profetische handeling bij had gedaan aan het begin van de dienst, bleef in mijn hart en ik bleef voor hem bidden. Ook de dagen daarna kwam ik hem nog af en toe tegen. Helaas kon deze man geen woord Engels, waardoor het bijna onmogelijk was om te communiceren met elkaar. Later hoorde ik dat de man problemen had met zijn familie, en dat hij werk- en thuisloos was, terwijl hij vroeger predikant was. Op de laatste dag van de missiereis mochten we met ons team nog in het Nederlands voor hem bidden en hem zegenen. Toen iedereen weg was en ik mijn tas aan het inpakken was, kwam deze man nog speciaal naar me toe. Hij opende


mijn Nederlandstalige Bijbel en zocht naar een Bijbeltekst. Na wat handgebaren en hoofdknikken kwam hij bij de tekst aan die hij met me wilde delen. Zijn woorden voor mij waren deze: “.. omdat u ons lief geworden was”. Dit raakte mij persoonlijk diep, omdat God bezig is om ‘Hate Evil, Love People, Empowering Christians’ handen en voeten te geven in mijn leven . Ondanks de taalbarrière hebben we wel liefde kunnen communiceren naar elkaar en is dit gegroeid tijdens deze twee weken. We omhelsden elkaar en namen afscheid. De tekst die God me een paar dagen vóór deze laatste ontmoeting gaf en waar ik tijdens de reis mee bezig ben geweest, was Romeinen 13: “We zijn één ding verschuldigd aan mensen en dat is liefde“. Uiteindelijk is dit iets wat altijd blijft staan in mijn geestelijk leven: ‘mensen liefhebben’. Ook tijdens deze missiereis heb ik genoten van alle wonderen, tekenen en gaven van de Geest, maar blijft uiteindelijk voor mezelf één ding overeind staan en dat is dat ik deze mensen echt lief heb. Groet, Wim

Missiereis  

2012 on a mission with youth group

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you