Page 1

มิรายญิ

มันตานุภาพ | 0 |


มิรายญิ

มันตานุภาพ | 1 |


มิรายญิ

จินตนิยายวิทยาศาสตร์ร่วมสมัย มันตานุภาพ มิรายญิ เขียน สํานักพิมพ์ ตะวันส่ อง พิมพ์ครั#งแรก ตุลาคม ๒๕๕๓ ISBN 978-616-7055-18-3 eBook ฉบับทดลองอ่านนี# เป็ นเพียงต้นร่ างจากต้นฉบับก่อนเข้าสู่ กระบวนการของสํ า นั ก พิ ม พ์ การตรวจทานคํา ผิ ด และการ จัดรู ปแบบของหน้าหนังสื อ จึงต่างไปจากฉบับตีพิมพ์รูปเล่ม issuu.com/emod

มันตานุภาพ | 2 |


มิรายญิ

จดหมายของพริมาลย์

แม่ คะ จําได้ ไหมเอ่ ยว่ าลายมือใคร... แต่ ความจริ งไม่ ต้องบอกว่ าใครเขี ยน ยังไงแม่ กจ็ าํ ลายมื อ หวัด ๆ ของพริ มได้ อยู่แล้ ว พริ มอยู่ที. นี. ส บายดี ค่ ะ แม่ ไ ม่ ต้ อ งเป็ นห่ วงนะ พริ มดู แ ล ตัวเองได้ เพื. อนพริ มก็เยอะแยะเลยค่ ะแม่ ได้ คุยกับคนโน้ นคนนี 3 พริ มหั วเราะจนเหนื. อยเลย ทุกคนเป็ นเพื. อนที. น่ารั กมาก แล้ วเราก็ สนิทกันไว คงเพราะเราเป็ นโรคเดียวกัน ทุกคนมารั กษาตัวค่ ะแม่ ตอนแรกพริ มคิ ดว่ าจะมีพริ มคนเดี ยวบนโลกเสี ยอี กที. เป็ น แบบนี 3 ชื. อโรคก็แปลก ๆ ‘ซิ นเนสเตเซี ย’ ฟั งแล้ วอย่ างกับชื. อเจ้ า หญิง แล้ วอี กอย่ าง พริ มว่ าที. นี.เหมือนเป็ นโรงเรี ยนประจํามากกว่ า ศูนย์ บาํ บัดอี กค่ ะ ตื.นเช้ ามาก็มีเข้ าแถวเคารพธงชาติ เสร็ จแล้ วค่ อย แยกย้ ายกันเข้ าห้ องเรี ยนจนถึงเที. ยง พอพักกินข้ าวกลางวันเสร็ จ ก็ จะเป็ นช่ วงของการบําบัดตามเคสของแต่ ละคน แต่ ถ้าใครไม่ มีคิว บําบัดก็จะเป็ นเวลาฟรี สไตล์ อยากทําอะไรก็ได้ ตามใจเรา พริ มชอบไปนั.งอ่ านหนังสื อในหอสมุด หอสมุดที. นี.ใหญ่ มากเลยค่ ะแม่ พริ มเห็นแล้ วยังตกใจว่ า โอ้ โห มีทั3งหนังสื อให้ เลือก มันตานุภาพ | 3 |


มิรายญิ

อ่ านเยอะไปหมด ขนาดหนังสื อที. แม่ เป็ นคนเขี ยนก็ยังมี พริ มได้ อ่ านแล้ วด้ วย ก็อ่านในหอสมุดของศูนย์ นี.แหละค่ ะ จริ งด้ วยค่ ะแม่ อาหารที. นี.นะอร่ อยสู้ แม่ ทาํ ไม่ ได้ เลย แต่ พ ริ มก็ต้องกินอยู่ดี เสี ยดายถ้ ารสชาติ ส้ ู ฝีมือแม่ ได้ สักหน่ อย พริ มคง กินได้ มากกว่ านี 3 แม่ คะ เดีA ยวเขี ยนเสร็ จพริ มก็คงจะนอนเลยค่ ะ วันนี 3พริ ม เหนื.อยมากจริ ง ๆ พริ มไปเข้ าบําบัดตั3งแต่ เที. ยง จนนี. สี.ท่ ุมกว่ าแล้ ว เพิ. ง จะได้ ก ลั บ ห้ อง พอเข้ า ห้ องมาปุ๊ บ พริ มก็เ ลยต้ อ งรี บหยิ บ กระดาษกับปากกามาเขียนก่ อน ไม่ อย่ างนั3นเดีAยวพริ มมัวแต่ ว่ ุนวาย อยู่กบั โปรแกรมบําบัดตามตารางของศูนย์ แล้ วจะลืมเขียนจดหมาย หาแม่ อีก วันนีพ3 ริ มเลยสั.งตัวเองว่ าต้ องไม่ ลืมนะ ต้ องไม่ ลืม แล้ วพริ มก็ไม่ ลืม อ่ อแม่ คะ แผลของพริ มหายดีแล้ วนะ แม่ ไ ม่ ต้ องห่ วง ยัง ไงพริ ม ก็ส้ ู ๆ อี ก สามเดื อ นก็จ ะถึ ง วัน เกิ ดพริ มแล้ ว พริ มอยากหายป่ วยเร็ ว ๆ จะกลับได้ อยู่กับแม่ สักที พริ มคิดถึงแม่ คิดถึงแม่ ที.สุด คิดถึงที.สุดในโลกเลย

พริ ม-รั กแม่ มันตานุภาพ | 4 |


มิรายญิ

บทนํา วันทีD ๑๐ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๑ องค์กรเพืDอการวิจยั นิวเคลียร์แห่ ง ยุโรปหรื ออีกชืD อว่า ‘เซิ ร์น’ ได้ทดลองเดินเครืD องเร่ งอนุ ภาค ‘แอล เอชซี ’ เป็ นครั#งแรก จึงถือเป็ นย่างก้าวอันสําคัญของมนุ ษยชาติใน การค้นหา ‘อนุ ภาคแห่ งพระเจ้า’ ทีDเหล่ านักฟิ สิ กส์ ต่างเชืD อกันว่า เป็ นต้นกําเนิดของสรรพสิD ง ส่ วนกุญแจทีDจะไขนําไปสู่ จุดกําเนิดของสรรพสิD งได้น# นั คือ การใช้เครืD องแอลเอชซี เร่ งอนุภาคโปรตอนจนมีความเร็ วเกือบเท่า แสง เพืDอให้ลาํ อนุภาควิDงมาชนกันภายในโพรงคลืDนความถีDวิทยุ ทีD มีลกั ษณะเป็ นอุ โมงค์รูปวงแหวนและมี ขนาดเส้นรอบวงยาวถึ ง ๒๗ กิโลเมตร โดยอุโมงค์น# ี อยู่ลึกลงไปใต้ดินอีกกว่าหนึD งร้อย เมตร คาบเอีD ย วพรมแดนระหว่างสองประเทศคื อ ฝรัD งเศสและ สวิตเซอร์แลนด์ ซึD งกระบวนการดัง กล่ า วนั# นฟั ง ดู เ หมื อ นเป็ นเรืD อ งยาก เพราะราวกับต้องปล่อยฝูงผึ#งเข้าไปในอุโมงค์แล้วสัDงให้มนั บินชน กันด้วยความเร็ วสู งสุ ด แต่องค์กรเพืDอการวิจยั นิวเคลียร์ แห่ งยุโรป นี# ก็ ส ามารถทํ า ให้ ม ั น กลายเป็ นเรืD องง่ ายได้ โดยการใช้ มันตานุภาพ | 5 |


มิรายญิ

สนามแม่เหล็กหน่วงนําอนุภาคให้วDงิ ขนานไปกับอุโมงค์วงแหวน และพุ่งเข้าชนกันในทีDสุด ทว่าเพียงก้าวแรกทีDมนุ ษย์คิดเอาตัวเองเข้าใกล้พระเจ้าก็มี อันต้องสะดุด เมืDอเกิดการรัDวไหลของฮีเลียมเหลวทีDจาํ เป็ นต้องใช้ สํา หรั บ การหล่ อ เย็น เครืD อ งแอลเอชซี ใ ห้อ ยู่ใ นสภาพศู น ย์อ งศา สัมบูรณ์ เป็ นเหตุให้เซิ ร์นต้องหยุดเครืD องเพืDอเร่ งทําการซ่ อมแซม และการทดลองก็ถูกเลืDอนออกไปอย่างไม่มีกาํ หนด ในระหว่า งทีD เ ครืD อ งแอลเอชซี ต ้อ งหยุด ซ่ อ มแซมนั#น เอง ศูนย์ทดลองในสังกัดกระทรวงพลังงานแห่ งสหรัฐอเมริ กาหรื ออีก ชืDอว่า ‘เฟอร์มิแล็บ’ ก็ได้ทาํ การประกาศเดินเครืD องเร่ งอนุภาคตาม คําสัDงของประธานาธิบดีเช่นกัน แม้เครืD องเร่ งอนุภาคของทางเฟอร์ มิแล็บทีDมีชืDอว่า ‘เทวาตรอน’ จะไม่ได้ใหญ่ทีDสุดในโลกอย่างแอล เอชซี แต่ท่ามกลางกระแสครึ กโครมทีDชาวโลกต่างก็กาํ ลังให้ความ สนใจเกีD ย วกั บ การทดลองเช่ น นี# ประเทศมหาอํา นาจอย่ า ง สหรัฐอเมริ กาย่อมไม่ยอมน้อยหน้าทางฝัDงยุโรปแน่นอน ซึDงก่อนหน้านี#ทางเฟอร์มิแล็บเองก็ได้พยายามพัฒนาเครืD อง เทวาตรอนมาอย่ า งต่ อ เนืD อ ง มี ก ารรวบรวมทั#ง นัก ฟิ สิ ก ส์ แ ละ นักวิทยาศาสตร์สาขาต่าง ๆ จากทัวD ทุกมุมโลกมาเข้าร่ วมโครงการ มันตานุภาพ | 6 |


มิรายญิ

ในสั ง กัด กระทรวงพลัง งาน โดยมี ว ัต ถุ ป ระสงค์คื อ การค้น หา อนุภาคแห่งพระเจ้า กระทังD วันทีD ๑๐ ตุลาคมในปี เดี ยวกัน ก็เป็ นวันประกาศ ความยิงD ใหญ่อีกครั#งของมหาอํานาจอย่างสหรัฐอเมริ กา เมืDอเฟอร์มิ แล็บก้าวนําและเข้าใกล้ในพระเจ้าได้ก่อนเซิร์น ข่ า วการค้น พบอนุ ภ าคชนิ ด ใหม่ จ ากการเดิ น เครืD อ งเท วาตรอนนี# นอกจากชาวโลกจะให้ความสนใจแล้ว ก็ยงั ได้รับความ สนใจจากชาวไทยเป็ นอย่า งมากด้ว ยเช่ น กัน สาเหตุ เ พราะทาง สหรัฐอเมริ กาได้ประกาศเชิดชูเกียรติต่อนักฟิ สิ กส์ผคู ้ น้ พบ แม้เธอ จะไม่ใช่อเมริ กนั ชนก็ตาม เพี ย งชัDว ข้า มคื น ชืD อ ของ ‘ดร.มัน ตริ ก า ไววรรณ’ ได้ กลายเป็ นชืDอของบุคคลสําคัญผูพ้ ลิกโฉมหน้าวงการฟิ สิ กส์อีกครั#ง และยิDงไปกว่านั#น ชาวไทยทีDได้ติดตามข่าวนี# อย่างใกล้ชิดทุกคน ต่างก็ร่วมภูมิใจไปกับเธอ นันD เพราะเธอ คือ ‘คนไทย’

มันตานุภาพ | 7 |


มิรายญิ

มันตานุภาพ | 8 |


มิรายญิ

บรรพทีD ๑ กรุ งเทพมหานคร พ.ศ. ๒๕๖๖

มันตานุภาพ | 9 |


มิรายญิ

1 กรุ งเทพมหานคร เมืองทีDไม่เคยหลับไหลแม้ในยามราตรี กลางวัน คราครํDาไปด้วยรถรา กลางคืนบาดตาไปด้วยแสงสี มีประชากรอยู่ กันอย่างแออัดและต่างคนต่างก็กระเหี# ยนกระหื อรื อตืDนแต่เช้าออก จากบ้าน เพืDอมาแย่งกันสู ดควันพิษทุกอรุ ณก่อนไปดําเนินกิจกรรม ของตัวเอง แม้เศรษฐกิจจะรุ ดหน้า ทว่าใครจะรู ้ว่ามหานครแห่ งนี# รวม ไปถึ ง ประเทศนี# แท้จ ริ ง แล้ว กํา ลัง ขับ เคลืD อ นถอยหลัง ลงคลอง เพราะเชื#อชัวD ทางการเมืองทีDส่งต่อกันรุ่ นต่อรุ่ นนั#น ทําให้ประเทศนี# เต็ม ไปด้ว ยนัก การเมื อ งทีD ข าดจิ ต สํา นึ ก ในการพัฒ นาชาติ อ ย่า ง แท้จริ ง แต่ ละคนเมืD อเข้ามาสู่ วงั วนของเกมการเมื องแล้ว ก็มีแค่ สํานึกในการรักษาเก้าอี#ของตนไว้ให้ได้นานทีDสุด เพืDอกอบโกยทุก สิD ง ทุ ก อย่า งเข้า ตัว ให้ไ ด้ม ากทีD สุ ด เพราะมองประเทศเป็ นทีD น า สําหรับหว่านผลประโยชน์และรอเก็บเกีDยวเมืDองอกเงย การโกงกิน จึงไม่เคยหมดสิ# นไปจากสังคม ความเสืD อมโทรมดังกล่าวก็เป็ นราวกับขยะทีDซุกซ่ อนอยูใ่ ต้ พรมชั#น ดี แต่ ก็เ ป็ นทีD รู้ ก ัน ดี อี ก เช่ น กัน ว่า ในใต้พ รมนั#น ยัง มี สDิ ง ดึ ง ดู ด ให้ ฝ รัD ง มัง ค่ า แห่ แ หนกัน เข้า มาตัก ตัว ความสุ ข จากการ ท่ อ งเทีD ย ว ด้ว ยค่ า ครองชี พ ทีD ตD าํ แม้เ ป็ นชาวต่ า งชาติ ทีD มี เ งิ น ติ ด มันตานุภาพ | 10 |


มิรายญิ

กระเป๋ าเพียงนิ ด สะพายเป้ มาเทีDยวหน่ อย ก็ดูโก๋ เก๋ ดูรวยไม่หยอก ในสายตาของคนไทย ทั#งทีDจุดประสงค์หลักในการมาเทีDยวนั#นคือ แหล่งอโคจรยามดึก ถึงขนาดเคยมีนกั ดนตรี แร็ ปชืD อดัง นํามาแต่งเป็ นเนื# อเพลง โดยใช้ชืDออัลบั#มว่า ก้านยาวคลับ ‘โย่ ! ทอม แวร์ ยู โก ลาส ไนท์ ’ ‘ไอ เลิฟ เมียงไทย ไอ ไล้ ค์ พัฒพงศ์ ’ ‘นวลน้ องคงทําให้ ยู ลุ่มหลง’ ‘ไอ เลิฟ พัฒพงศ์ ไอ เลิฟ เมียงไทย’ ‘ว็อทแซ่ บแหม่ เวลคัม ทู ไทยแลนด์ อ๊ ะ ตึ.ง ๆ โจ๊ ะ’ เป็ นเพลงร้องสลับไปมาระหว่างแร็ ปเปอร์เสี ยงกระด้างกับ ฝรัDงเสี ยงกระเดืDอง ฟั งแล้วก็ตลก เพราะเจ้าฝรัDงทอมในเพลง ขนาด เรี ยก ‘เมืองไทย’ ก็ยงั ไม่ชดั ฟั งผ่าน ๆ ทีแรกยังนึ กว่า ‘เมียไทย’ เสี ยอีก แต่คาํ ว่าพัฒพงศ์กลับชัดแจ๋ วไม่มีหลงสําเนียง แค่เนื# อเพลงเพียงไม่กีDท่อนก็สะท้อนให้เห็นว่า ‘อะไร’ ทีD เป็ นสิ น ค้า ชั#น ดี ข องเมื อ งไทยและเป็ นจุ ด ดึ ง ดู ด นัก ท่ อ งเทีD ย ว ต่างชาติจนไม่อาจปฏิเสธได้ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกีDสิบปี แล้วก็ตาม

มันตานุภาพ | 11 |


มิรายญิ

แต่พฒั พงศ์ในยามคํDาคืนก็ไม่เคยร้างแสงสี และเสี ยงเพลง ก็สมกับ ทีDได้ชืDอว่าเป็ นย่านโคมแดง ทว่านอกจากฝรัDงตานํ#าข้าวแล้ว ก็ยงั มีนกั เทีDยวชาวไทยอีก ไม่นอ้ ยทีDรักสนุกและตักตวงความสุ ขจากย่านอโคจรอย่างพัฒพงศ์ ดังเช่นรถยนต์คนั สี ดาํ ทีDกาํ ลังแล่นเลียบติดริ มทางเท้าบนถนนสี ลม มุ่งหน้าและเลี#ยวเข้าสู่ ยา่ นโคมแดง “พีD ท อมคื น นี# จะไปไหนกัน เหรอ?” ชายคนหนึD งในชุ ด เสื# อเชิ#ตแขนยาวพับขึ#นเกือบถึงศอก หันไปถามผูช้ ายอีกคนทีDกาํ ลัง ขับรถอยู่ ทอมไม่ ต อบ แต่ มี อี ก เสี ยงลัD น มาจากเบาะด้ า นหลั ง “มาถึงพัฒพงศ์แล้วก็ตอ้ งไป อะจึ#ก ๆ สิ วะ ถามได้” ทั#งสามคนสวมเสื# อผ้าในรู ปแบบเดียวกัน คือเสื# อเชิ#ตแขน ยาวกับกางเกงสแล็คสี ดาํ ซํ#ายังผูกเน็คไทด้วย ถ้าไม่ใช่ พนักงาน บริ ษทั มาหาความสุ ขหลังเลิกงาน ก็ตอ้ งเป็ นเซลล์แ มนหรื อไม่ ก็ คนขายประกัน แต่ดูท่าแล้วสามคนนี#คงเป็ นอย่างแรกเสี ยมากกว่า “ก็รู้แล้ว แต่ไอ้ทีDถามน่ะ หมายถึงคืนนี#พีDทอมจะพาพวกเรา ไปอะจึ#ก ๆ ร้านไหน” คนนังD ข้างถามและทอมก็ตอบ “เออ ๆ ไปถึงเดี_ยวก็รู้เองน่า พีDรับรองว่าเด็ด!” “พีD ๆ จอดตรงนั#นก็ได้ ว่าง ๆ เลยพีDทอม” มันตานุภาพ | 12 |


มิรายญิ

ทอมนํารถเข้าไปจอดบริ เวณซอกตึกตามทีDคนนังD ข้างชี#บอก จากนั#นทั#งหมดก็เปิ ดประตูรถลงมา “มีอยู่ทีDหนึD ง น้อง ๆ โคตรเจ๋ ง แต่ ร้านมันจะดู โทรม ๆ หน่อยนะ” “งั#นพีDทอมก็นาํ ทีมเลยละกัน” “ได้เลยไอ้นอ้ ง คืนนี# พีDทอมจัดให้” พอล็อกรถเสร็ จทอมก็ กวักมือเรี ยกอีกสองคนให้รีบตามมา “วันนี#ก็ถือซะว่าพีDพามาเลี#ยง อําลาแกสองคน ทีDจะได้หลุดพ้นจากไอ้บริ ษทั เส็งเคร็งนีDสักที” “ขนาดเส็งเคร็งพีDทอมก็ยงั ทนอยูม่ าได้ต# งั ห้าปี นีD” “อ้าวไอ้โจ ปากดีแล้วไง ไม่ใช่ว่าพีDไม่อยากไป แต่พีDไม่มีทีD ไปโว้ย ถึงต้องทนอยูต่ ่อ” “ไอ้โจมันปากไวพีDก็อย่าไปถือมันเลย แต่ก็อย่างว่าแหละ นะ ตําแหน่งสู ง ๆ อย่างพีDทอมจะหางานใหม่มนั ก็ไม่ใช่ง่าย ๆ” “ก็นีDแหละไอ้แอ๊ด ทีDเขาเรี ยกยิงD สู งยิงD หนาว” คุ ย กัน ไปทอมก็ พ ารุ่ น น้อ งสองคนเดิ น ฝ่ าดงอโคจรไป ด้วยกัน “แต่ เดี_ ยววันนี# แกสองคนจะได้รู้จกั ยิDงสู งยิDงเสี ยว แล้ววัน หลังพวกแกต้องร้องเพลงหาพีDทอมเลยล่ะเว้ย ว่าพีDท๊อมพีDทอม แวร์ ยู โก ลาส ไนท์” พูดจบทั#งหมดก็หวั เราะกันเฮกันลันD มันตานุภาพ | 13 |


มิรายญิ

ดูโจและแอ๊ดจะตืDนเต้นมากกับการได้ร่วมทริ ปกับทอมใน คืนนี# ทั#งคู่เดินตามผูน้ าํ ไปพลางสายตาก็สอดส่ ายมองสองข้างทาง ทีDเต็มไปด้วยสาวน้อยสาวใหญ่แต่งตัวน้อยชิ#นออกมายืนเรี ยกแขก หน้าไนท์คลับแบบฝรัDง แต่นDันไม่ใช่ จุดหมายของทอม และทอม ยังคงเดินนํารุ่ นน้องต่อไปโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดทีDร้านใดร้านหนึDง นําไปจนกระทังD ผ่านแสงสี เข้าตรอกแล้วลัดออกมายังถนนแคบ ๆ อีกเส้นทีDเนืองแน่นไปด้วยไนท์คลับแบบญีDปุ่นขนาบเต็มสองฝัDง “ทีDนีDเหรอพีDทอม?” “เปล่า ๆ ไปอีกนิด” ทั#ง หมดยัง คงเดิ นผ่านไป สายตาก็ย งั ชําเลื องมองสาว ๆ แต่งตัววาบหวิวกําลังยืนโบกไม้โบกมือเรี ยกแขกเต็มสองข้างทาง แต่ ทอมก็ยงั พาทุ กคนมุ่ งหน้าต่ อจนมาถึงปลายสุ ดของถนนเส้น ดังกล่าว และพาลัดเลาะเข้าตรอกอีกครั#ง แต่ครั#งนี#เป็ นตรอกไร้แสง สี ซ# าํ ยังค่อนข้างมืด เมืD อ เดิ น เข้า มาจนสุ ดตรอก ทอมก็ ห ยุ ด ก้า วเท้า และชี# ให้โจกับแอ๊ดดูเบื#องหน้าทีDเป็ นตึกแถวสองคูหาติดกัน สภาพค่อน ไปทางทรุ ดโทรม ไม่มีแม้กระทังD ป้ ายชืD อบ่งบอกว่าเป็ นคลับร้าน หรื อเป็ นผับบาร์อะไร ซํ#าประตูเหล็กซีDกย็ งั ปิ ดสนิทอีกด้วย “ทีDนีDเนีDยนะ โหโคตรโทรมเลยพีD” มันตานุภาพ | 14 |


มิรายญิ

“เออก็ทีDนีDแหละ แต่เดี_ ยวเข้าไปแล้วก็รู้ว่าโทรม ๆ แบบนี# มันมีดีอะไร” หน้าตึกนั#นยังมีผชู ้ ายร่ างกํายําคนหนึDงยืนพิงผนังข้างประตู ทางเข้าทีDดูเหมือนจะปิ ดตาย แม้ดูน่ากลัวแต่ทอมก็ยงั เดินเข้าไปตบ บ่าทักทายและคุยกันอย่างสนิทสนม จากนั#นเพียงครู่ เดียวชายร่ าง กํา ยํา ก็ ไ ขประตู เ หล็ ก ซีD เ ปิ ดออกให้ ทอมจึ ง หั น มากวัก มื อ ส่ ง สัญญาณเรี ยกให้รุ่ นน้องทั#งสองตามเข้ามา ด้านหลังประตูเหล็กซีD เป็ นบันไดทอดขึ#นไปชั#นสอง ทอม เดินขึ#นมาอย่างคุน้ เคย ผิดกับโจและแอ๊ดทีDรู้สึกว่าตึกโทรม ๆ หลัง นี#ไม่ใช่คลับธรรมดาอย่างทีDเรี ยงรายอยูห่ น้าพัฒพงศ์ “ต๊าย คุ ณทอม! แหมหายไปซะนาน ลมอะไรหอบมาจ๊ะ วันนี# ” ผูห้ ญิงวัยใกล้สีDสิบในชุ ดเกาะอกทักทอมทันทีเมืDอเห็นเขา ก้าวพ้นบันไดขึ#นมาบนชั#นสอง เธอปราดเข้าหาทอมและนําให้ไปนังD ทีDโซฟายาว จากนั#นก็ นําเหล้าทีDทอมฝากไว้มาวางไว้บนโต๊ะสีD เหลีDยมกะทัดรัดหน้าโซฟา อย่างรู ้หน้าทีD พร้อมกันนั#นแก้วสามใบ นํ#าแข็งและโซดามิกเซอร์ก็ ตามมา “วัน นี# ผมพาน้อ งทีD ท าํ งานมาเปิ ดหู เ ปิ ดตา มาม่ า มี เ ด็ ด ๆ แนะนําบ้างมั#ย?” มันตานุภาพ | 15 |


มิรายญิ

“แหม... ต้องมีอยูแ่ ล้วจ้า แต่ไม่รู้จะถูกใจเพืDอนคุณทอมสอง คนรึ เปล่า เพราะน้องหนูเค้ายังเด็กอยูเ่ ลย” มาม่าพูดไปก็ค่อย ๆ คีบ นํ#าแข็งก้อนสีD เหลีDยมใส่ แก้วของแต่ละคน “ของคุ ณทอมเหล้านํ#า เหมือนเดิมนะจ๊ะ แล้วน้องสองคนผสมอะไรเอ่ย?” “เอ่อ... ผมโซดานํ#าครับ” แอ๊ดอึกอักด้วยความตืDนเต้น “ผมก็ โซดานํ#าด้วยครับ” โจเองก็เช่นกัน แต่ยงั เก็บอาการ ได้ดีกว่า ทอมหันมากระซิ บกระซาบกับอี กสองคนทีDนDังขนาบบน โซฟายาวตัวเดียวกัน “พวกแกสองคนชอบเด็กรึ เปล่าวะ?” “ไอ้เด็กทีDว่าน่ ะมันเด็กแค่ไหนล่ะพีD” แอ๊ดถามด้วยความ ใคร่ รู้ “เอ่อนันD สิ มาม่า เด็กทีDวา่ นีDเด็กขนาดไหนล่ะ?” “อือก็ เห็นเจ้าตัวเขาว่าอายุสิบสีD จ๊ะคุณทอม ตัวเล็ก ๆ น่ารัก ๆ แต่ ต ัว เล็ก มากจนมาม่ า ยัง คิ ด อยู่เ ลยว่ า อายุจ ริ ง คงไม่ ถึ ง สิ บ สีD หรอก” ว่าแล้วมาม่าก็ส่งแก้วเหล้าให้กบั โจและแอ๊ดก่อนจะลุกไป “งั#นเดี_ยวมาม่าขอไปเอาอัลบั#มรู ปของน้อง ๆ มาให้เลือกดีกว่า จะ หาดูทีDถูกใจนะจ๊ะ” มาม่าปล่อยให้ท# งั สามจิบเหล้าไม่นาน ก็กลับมาพร้อมกับ อัล บั#ม เล่ ม โตทีD มี ภ าพของสาวใสวัย ขบเผาะในลี ล าชวนสยิ ว มันตานุภาพ | 16 |


มิรายญิ

มากมาย พร้อมระบุรายละเอียดคือ ชืD อ อายุและสัดส่ วนให้เสร็ จ สรรพ ทั#งสามเห็นแล้วก็ถึงกับต้องวางแก้วเหล้าเพืDอคว้ามาพลิ ก เปิ ดดูทีละหน้า “ไม่ตอ้ งรี บร้อนกันหรอกจ้ะ ดืDมเหล้าไปฟั งเพลงไปแล้วก็ ค่อย ๆ เลือกดูไปด้วยก็ได้จา้ แหม น้อง ๆ ทีDนีDไม่หนีหรอก” “เดี_ยว ๆ” ทอมบอกให้โจหยุดพลิกเมืDอสายตาไปสะดุดกับ สาวน้อยนางหนึDงในชุดกระโปรงยาวสี ดาํ ดูเรี ยบร้อย เป็ นรู ปเดียว ทีDผิดกับสาวคนอืDนซึD งโชว์เนื# อหนังมังสาชนิ ดไม่ เกรงฟ้ าอายดิ น “เด็กคนนี#...” “อ๋ อ ก็เด็กแก่แดดอยากเป็ นสาวทีDมาม่าบอกเมืDอกี#ไงจ๊ะคุณ ทอม มาใหม่เลยนะ” ทอมเอาแต่กลืนนํ#าลายเหนียวคอ เมืDอเห็นเด็กสาวอายุสิบสีD ในรู ปตัวเล็กน่ ารั ก แต่แลคล้ายเด็กเก้าขวบสิ บขวบ ซํ#าผิวยังขาว เนี ยนตัดกับชุ ดกระโปรงดํา เรื อนผมทิ#งปลายยาวลงมาถึ งกลาง หลังกลมกลืนกับชุ ดทีDใส่ แม้ดวงตากลมโตจะฉายแววเศร้าสร้อย อย่างเด่นชัด แต่ก็ทอมไม่ใส่ ใจ เพราะเขาตั#งใจมาหาความสุ ขจาก การนี#โดยเฉพาะ “เอาน้องคนนี#แหละมาม่า”

มันตานุภาพ | 17 |


มิรายญิ

“โหพีDแบบนี#ผมไม่ไหวมั#ง รู ้จกั กันมาตั#งนาน เพิDงจะรู ้ว่าพีDมี รสนิยมชอบกินเด็ก” แอ๊ดแทบจะตะโกนกรอกหูทอม “เด็กไปมัน คุก ๆ นา... พีD” “ปากดีจริ งไอ้แอ๊ด จะชอบแบบไหนมันก็เรืD องของพีDโว้ย!” “แต่กน็ ่ารักดีวะ่ แอ๊ด ม้าเต่อมาเชียว” “เออพูดอย่างไอ้โจนีD สิค่อยเข้าหู หน่ อย” ว่าแล้วทอมก็ลุก ขึ#นยืน “พวกแกก็เลือกกันไปนะ พีDไปลุยก่อนละเว้ย ฮะ ๆ” เสี ยงของทั#งสามคุยกันแม้ไม่ดงั ไปกว่าเสี ยงดนตรี บนชั#น สอง แต่กระนั#นก็ยงั ดังพอให้มาม่าได้ยนิ ว่าคุยอะไรกันอยู่ “งั#นสองหนุ่ มเลือกกันไปก่อนนะจ๊ะ เดี_ยวมาม่าขอพาคุ ณ ทอมขึ#นไปหาน้องเขาก่อน” สองหนุ่มได้ยนิ ดังนั#นก็กม้ ลงไปมอง สมุดภาพต่อด้วยสี หน้าหืDนกระหาย “ทางนี#เลยจ้าคุณทอม” มาม่านําทอมขึ#นมาบนชั#นสีD ซD ึ งเป็ นชั#นบนสุ ดของตึกแถว สองคู ห านี# สภาพของบนนี# เต็ ม ไปด้ว ยห้อ งเล็ก หับ น้อ ยซอยถีD ขนาบสองข้างจนทางเดินคันD กลางดูแคบไปถนัดตา มาม่าเดิ นนํา ทอมเข้ามาถึงห้องด้านในสุ ดฝัDงขวามือ แต่ก่อนจะไขกุญแจเปิ ดนั#น มาม่าได้หนั มายํ#ากับทอม “หนู ค นนี# ยัง ใหม่ จ ริ ง ๆ นะคุ ณ ทอม เพิD ง มาเมืD อ วานเอง มาม่ายังไม่ได้ให้หนุ่ม ๆ ในคลับสอนงานเลย” มันตานุภาพ | 18 |


มิรายญิ

“ไม่เป็ นไร แบบนี#แหละทีDผมชอบ” “งั#นก็ขอค่าสิ นสอดเลยนะจ๊ะ” ว่าแล้วมาม่าก็ยนืD มือออกมา พร้อมทําท่าเล่นหูเล่นตากับทอม “เท่าไหร่ เหรอมาม่า?” “คนกันเอง มาม่าขอแค่หา้ หมืDนจ้ะคุณทอม” “โหทําไมแพงจัง” “ก็...” มาม่ายิม# ระรืD นก่อนจะขยิบตาให้เป็ นทีDรู้กนั “อ๋ อ งั#นก็คุม้ ” “สดหรื อบัตรเครดิตดีจ๊ะคุณทอม?” “สมัยนี# แล้วยังมี คนใช้เงินสดด้วยเหรอครั บ?” ทอมหยิบ บัตรเครดิตจากกระเป๋ าสตางค์ออกแล้วส่ งให้ “รุ่ นน้องผมสองคน ข้างล่างมาม่าก็คิดรวมมาด้วยเลย” “ได้เลยจ้า คุณทอมโกลด์เมมเบอร์ ” มาม่าหัวเราะคิกคัก พลางจูบบัตรเครดิตทีDรับมาจากทอมก่อนจะคลายล็อกแม่กุญแจทีD ทําขึ#นเป็ นพิเศษสําหรับใช้ลงกลอนจากภายนอกเพืDอกันเด็กหนี ทอมกลืนนํ#าลายอีกอึกใหญ่ดว้ ยความตืDนเต้นก่อนจะส่ งมือ ไปหมุ นลูกบิ ดประตูและผลักให้เปิ ด ก็พบว่าภายในห้องมี เพียง แสงไฟสลัวบนเพดาน กับสาวน้อยร่ างบางนังD กอดเข่าพิงกําแพงอยู่ บนเตียงคับแคบ “ได้ของดีแล้วมึง ไอ้ทอมเอ๊ย” มันตานุภาพ | 19 |


มิรายญิ

“ขอให้สนุ กกับเจ้าสาวนะจ๊ะคุณทอม เดี_ยวอีกสองชัวD โมง มาม่าจะขึ#นมาเรี ยก” เมืDอทอมก้าวเข้าไป มาม่าก็จดั แจงปิ ดประตูและคล้องแม่ กุญแจจากภายนอกไว้เช่ นเดิ ม ทั#งนี# ก็เพืDอให้ลูกค้าสนุ กได้อย่า ง เต็มทีD โดยไม่ตอ้ งกังวลว่าสิ นค้าชั#นดีจะหนีหาย สาวน้ อ ยผมเผ้า ค่ อ นข้า งรุ งรั ง กว่ า ในรู ป ถ่ า ยสะดุ ้ง ตัว เล็กน้อยก่อนจะมองชายแปลกหน้าทีDล# าํ ประตูเข้ามา “ลุ ง ...” เธอถามเสี ย งยะเยือ กปนแหบแห้ง ราวกับ ไร้ เรีD ยวแรง “ลุงเป็ นใครคะ?” นอกจากจะไม่มีเสี ยงตอบแล้ว คนทีDสาวน้อยเรี ยกว่าลุงยัง เร่ งสื บเท้าเข้าใกล้เตียงเพืDอหวังสู ดเอากลิDนสาบสาวเข้าเต็มปอด ทว่ายังไม่ทนั ได้เอาหน้าเข้าชิดใกล้ สาวน้อยก็เอ่ยถามขึ#นอีกครั#ง “ลุง... มาช่วยหนูเหรอคะ?” ก็ไม่มีเสี ยงตอบอีกเป็ นครั#งทีDสอง มีแต่เสี ยงทิ#งตัวของผูช้ าย ร่ า งสู ง ใหญ่ ก ระแทกลงกับ เตี ย ง นัDง ลงข้า ง ๆ สาวน้อ ยและใช้ สายตามองไล้ไปทัวD ร่ าง ตั#งแต่ใบหน้าเกลี#ยงเกลา เรื อนผมดําขลับ ริ มฝี ปากอวบอิDม มองลงมาจนถึงปลายเท้าเรี ยวเล็กด้วยใจกระสัน

มันตานุภาพ | 20 |


มิรายญิ

“หนู ๆ เอ่อ... หนู” ยิDงขยับตัวเบียดเข้าใกล้ดรุ ณีแรกแย้ม ชายวัยกลางคนก็ยิDงเก็บอาการเอาไว้ไม่อยู่ ถึงกับต้องกลืนนํ#าลาย ไปพลางพูดจาติดอ่างไปพลาง “หนู... หนู ชืDออะไรเอ่ย?” สาวน้อยมองชายแปลกหน้าทีDขยับตัวเข้าหาจนเกือบแนบ ชิ ด เธอตอบไปตามทีDถามอย่างไร้เดียงสาโดยไม่รู้ว่าชายตรงหน้า คือจิ#งจอกทีDชอบออกล่าเด็กสาววัยกําดัดในยามราตรี “พริ มาลย์ค่ะ” “แหมชืDอเพราะจัง แล้ว ๆ แล้วชืDอ... ชืDอเล่นล่ะ?” “พริ มค่ะ” “อ่อ งั#น ๆ เรี ยกหนูพริ มแล้วกัน” จิ#งจอกขยับเข้าใกล้เหยือD อีกราวคืบ พลางสู ดหายใจเอากลิDนกายของเด็กสาวทีDลอยคลุง้ ใน อากาศเข้าเต็มรัก กลิDนสาบสาวทําให้มนั ถึงกับเตลิด “หนู ๆ หนูพ ริ มสวยจัง... ลุงไม่ไหวแล้ว” ทันทีทีDมือสากกร้านเอื#อมมาสัมผัสกับต้นแขนนวลเนี ยน ของพริ มาลย์ ความร้อนจากฝ่ ามือของชายแปลกหน้าก็ส่งผ่าน มายังผิวขาวผ่องราวกับจะละลายหิ มะ ทําให้สาวน้อยถึงกับสะดุง้ สุ ดตัวต้องถอยหนีไปจนหลังชิดติดมุมห้อง “อย่า !” พริ ม าลย์ไ ม่ รู้ ด้ว ยซํ#า ว่ า ชายวัย กลางคนกํา ลัง คิ ด สัปดนอะไร เพียงแต่สัญชาตญาณของเธอร้องว่าชายทีDอยูต่ ่อหน้า เป็ นบุคคลอันตราย มันตานุภาพ | 21 |


มิรายญิ

“สี แดง! ลุงเป็ นคนเลว! สี แดง!!” “สี แดง... อะไรวะ?” จิ#งจอกร้ายเพิDงดึ งเน็คไทออกแล้วปลดกระดุ มไปได้เพียง สองเม็ดก็หยุด มันหันซ้ายแลขวาอย่างฉงนฉงายว่าเด็กสาวพูดถึง อะไร ทว่ า ชะงัก ไปได้เ พี ย งครู่ เ ดี ย ว ความรุ่ ม ร้ อ นโลกี ย ์ก็มี อ ัน เปลีDยนใจให้มนั เร่ งกระโจนตัวใส่ มุมห้อง เข้าไปเบียดกับพริ มาลย์ ทีDหวั เตียง “อย่า!” “อย่าอะไร อย่าช้าเหรอหนูพริ ม ลุงไม่ชา้ อยู่แล้ว” พูดไป มันก็ใ ช้สองมื อตะบบเข้าทีD ตน้ แขนและโน้มตัว เองลงมาพ่นลม หายใจอุ่นกรุ่ นสุ รารดใบหน้าพริ มาลย์ “เหม็น! ไม่เอา! ไม่เอาแบบนี# !!” สาวน้อยต้องเบือนหน้า หนี จากกลิDนลมหายใจชวนสะเอียน พยายามออกแรงแข็งขืนจาก สองมือทีDกดไหล่ไว้แน่น แต่แรงของเด็กสาวตัวน้อยวัยสิ บสีD มีหรื อ จะสู ้ชายตัวใหญ่วยั สีD สิบได้ “ไม่เอาอะไรวะอีหนู พริ ม! กูเสี ยตั#งแพง มานีD !!” มันใช้ แรงกระชากเอาตัวพริ มาลย์หมุนออกจากข้างฝา แรงจนปลายผม วูบสะบัด จากนั#นอาศัยนํ#าหนักตัวกว่าแปดสิ บกิโลกรัมโถมเข้าใส่ พริ มาลย์ตา้ นมวลทีDกดทับลงมาตามแรงโน้มถ่วงเอาไว้ไม่ ไหว เมืDอร่ างสู งใหญ่ได้ข# ึนคร่ อมเตียงก็ถึงกับสะเทือน แต่กระนั#น มันตานุภาพ | 22 |


มิรายญิ

สาวน้อยก็ยงั พยายามดิ#นหนี ซึD งในจังหวะทีDชายร่ างใหญ่ปล่อยมือ ออกจากไหล่เธอเพืDอเอื#อมลงไปปลดเข็มขัดตัวเองนั#น พริ มาลย์ได้ อาศัย ความตัว เล็ก พลิ ก เอาตัว เองควํDา หน้า ลง แล้ว ออกแรงใช้ ข้อศอกดันตัวเพืDอหนีออกจากหว่างขา “อ้าวเฮ้ย!” “โอ๊ย!” น่ าเสี ยดายทีD เส้นผมยาวสลวยซึD งเสริ มให้เธอดู น่ารักเป็ น ราวกับ ตุ๊ ก ตา ในตอนนี# กลับ กลายเป็ นสิD ง พัน ธนาการเมืD อ ชาย กระสันคว้ามันไว้ได้ทนั ควัน “จะไปไหนอีหนูพริ ม!” “ช่วย... ช่วยด้วย!” “ดี! ร้องแบบนั#นแหละดี ร้องดัง ๆ ดังอีก!!” อีกฝ่ ายหัวเราะ ร่ าโดยทีDมือยังกําปลายผมของสาวน้อยไว้แน่น ส่ วนมืออีกข้างก็เร่ ง ปลดกระดุ ม เสื# อเชิ# ต ต่ อ จากสองเม็ ด บนลงมาจนครบทุ ก เม็ ด จากนั#นก็ถอดแล้วโยนทิ#งลงไปกองกับเน็คไททีDพ#ืน เส้นผมกระตุกรั#งหนังศีรษะ พริ มาลย์เจ็บจนไม่กล้าดิ#นหรื อ ฝื นแรงอีกต่อไป “เจ็บ! ลุงอย่าทําหนูเลย หนูเจ็บ กลัวแล้ว!!” “กลัวก็อยูเ่ ฉย ๆ อย่าดิ#น!” หนุ่มใหญ่วยั กลางคนหายใจฟื ด ฟาด แต่ไม่ใช่เพราะเหนืDอยหอบ “อย่า!!” มันตานุภาพ | 23 |


มิรายญิ

พริ ม าลย์ตกใจสุ ดขี ดจนร้ อ งสุ ด เสี ยงอย่า งทีD ไ ม่ เ คยทํามา ก่อนเมืDอโดนจับขึ#นคร่ อมอีกครั#ง เสี ยงของเธอทะลวงโสตชายผู ้ คุกคามจนมันต้องหยุดดําเนินกิจกรรมต่อ ทว่าไม่ใช่มนั หยุดเพราะ เห็นใจ แต่มนั ต้องหยุดเพราะบังเกิดความเจ็บปวดเข้าเล่นงานอย่าง เฉียบพลัน “อ๊าก! หัว หัวกู!!” มันกุมขมับทั#งทีDยงั นังD คร่ อม “ปวด! จะ ระเบิด จะระเบิดอยูแ่ ล้ว!!” พริ บตาเดียวก็แตกออกดังโพล้ะ กะโหลกแยกเป็ นเสีD ยงพุ่ง ขึ#นปักเพดานปูน ศีรษะแบะออกเป็ นวิDนแตกระยานฝอยลงมาห้อย รุ่ งริD งต่างสร้อยคอ แรงอัดทีDมองไม่เห็นดี ดสมองทั#งก้อนกระเด็น คว้างกลางอากาศก่อนจะร่ วงลงมากองข้างแก้มพริ มาลย์ ของเหลว ในกายพรู เป็ นสายราวกับนํ#าพุโลหิ ตกระจายรดผิวกายสาวน้อย เปื# อนเปรอะเป็ นหิมะชโลมเลือด “ลุง...” เธอเรี ยก แต่คนถูกเพรี ยกนั#นตอบไม่ได้ ความตืD น กลัว ทํา เอาทรวงอกขยายจากการหายใจถีD แ รง ผิดปกติ พริ มาลย์หอบหายใจฟื ดฟาดกับภาพชวนสยองทีDปรากฏ ต่อหน้าก่อนร้องตะโกนออกมา “ไม่!!” พริ มาลย์ตกใจและออกแรงผลักร่ างไร้หวั ให้พน้ จากตัวแล้ว กระโจนลงจากเตียงวิงD ไปทีDประตู ทว่าประตูลอ็ กจากข้างนอก สาว มันตานุภาพ | 24 |


มิรายญิ

น้อยรู ้ดีว่าออกแรงหมุนลูกบิดไปก็ทาํ ได้แค่ฟังเสี ยงก่อกแก่ก เธอ จํา ต้อ งทรุ ด ตัว ลงอิ ง หลัง กับ บานประตู แ ละเอาแต่ พูด ซํ#า ๆ กับ ตัวเองด้วยเสี ยงสัDนเครื อ “อีกแล้ว... อีกแล้วนะ ไม่เอาแล้ว แบบนี#...” เธอนังD กอดเข่า พิงประตูดว้ ยนํ#าตานองหน้า แต่ยงิD ปาดหยาดนํ#าตาออกเท่าไร เลือด ทีDเลอะตามตัวก็ยิDงเปรอะกรังตามแก้มและตามเปลือกตามากขึ# น เท่านั#น พริ มาลย์นงDั ก้มหน้าตัวสัDนระริ กอยูน่ าน เธอไม่กล้าเงยหน้า ขึ#นมองศพร่ วมห้อง ศพของชายกระสันทีDหวังจะได้ข# ึนสวรรค์ แต่ มันกลับถูกสาวน้อยส่ งไปลงนรก “แม่จ๋า... ช่วยพริ มด้วย พริ มกลัว” ทว่ายังไม่ทนั ทีDพริ มาลย์จะหายกลัว ก็มีเสี ยงทุบประตูโครม ครามดังมาจากข้างนอกอย่างรุ นแรง มันแรงเสี ยจนประตูสะเทือน ไปทั#งบาน “ใครอยูข่ า้ งในน่ะ! มีใครอยูข่ า้ งในมั#ย!” เสี ยงผูช้ ายตะโกน ถามพร้อมกับทุบประตูอีกครั#งดัง โครม! พริ มาลย์รู้สึกได้ถึงแรงกระแทกส่ งผ่านแผ่นไม้เข้าสะเทือน หลัง เธอกลัว แต่ เ ธอก็ไ ม่ ก ล้า ผละไปจากจุ ด ทีD นDัง อยู่ เพราะใน ทิศทางตรงกันข้ามนั#นยังมีศพตระหง่านบนเตียง “ส่ งเสี ยงตอบที ถ้ามีใครอยูข่ า้ งใน!” มันตานุภาพ | 25 |


มิรายญิ

“ไม่ ๆ ไม่!” พริ มาลย์ตะโกนแข่งกับเสี ยงร้องถามจากด้าน นอก “ไม่เอาแล้วไม่เอา! กลัวแล้ว อย่าทําหนูเลย!” “ใจเย็นก่อน ใจเย็นไว้!” คนทีDตะโกนจากด้านนอกรี บซ่ อน เสี ยงแข็งกระด้าง ให้ฟังแล้วนํ#าเสี ยงนุ่มนวลขึ#น “ผมเป็ นตํารวจ” “ตํารวจ!” พริ มาลย์ได้ยินก็เกิดความหวังขึ#นทันที “ช่ วย ด้วย... ช่วยหนูดว้ ย หนูถูกขังอยูใ่ นนี#!” “หลบให้พน้ ประตู ผมจะเอาปื นยิงกลอน!” พริ มาลย์ฟังแล้วก็ถอยห่ างอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ สาวน้อยเดิน ถอยหลังไปทีละก้าวโดยไม่เหลียวไปมองศพ ยิงD เธอห่ างจากประตู เท่าไรใจก็ยงิD ระสํDา พริ มาลย์กม้ ลงคุดคูก้ ุมมือแนบอกและก้มหน้าทีD ปลายเตียง เธอไม่กล้าถอยไปมากกว่านี# ปัง! เสี ย งปื นดัง ขึ# น หนึD ง นัด ตามด้ว ยเจ้า หน้า ทีD ต าํ รวจในชุ ด ปฏิบตั ิการสี ดาํ ทั#งตัวพังประตูเข้ามา “นีDมนั ... เกิดอะไรขึ#นทีDนีD!” ภาพทีDปรากฏต่อสายตาของตํารวจในชุดเครืD องแบบรัดกุม สี ดาํ คือภาพของเด็กสาวตัวเล็ก ๆ ยืนเอาสองมือป้ องใบหน้าโดย หันหลังให้ศพ ซึD งศพนั#นเป็ นชายนักเทีDยวสวมเพียงกางเกงสแล็ค ตัวเดี ยวกําลังนอนหงายชี# ขาเข้าใส่ โลหิ ตย้อมผ้าปูทีDนอนเหลือง มันตานุภาพ | 26 |


มิรายญิ

อ่อนเสี ยเป็ นสี ชาดด่างดวง ส่ วนศีรษะนั#น... กระจุยจนมองไม่ออก ว่าไปโดนอะไรมา ทั#งหมดนี#กท็ าํ ให้ผทู ้ ีDบุกมาช่วยสาวน้อยนั#น ถึงกับตกตะลึง จนต้องกําปื นแน่ นและกวาดสายตามองดูว่ามีคนร้ายหรื อใครอืDน ซ่อนเร้นอยูใ่ นห้องอีกหรื อไม่ “ฮือ...” เสี ยงสะอื#นของพริ มาลย์ทาํ ให้ตาํ รวจชุ ดดําได้สติ เมืDอมอง อย่างถีDถว้ นแล้วก็พบว่า ภายในห้องสีD เหลีDยมคับแคบนี# นอกจากศพ ไร้หวั กับเด็กน้อยร่ างเล็กแล้วก็ไม่มีใครอืDน ใช้เวลาไม่นานสําหรับ กวาดสายตาสํา รวจอย่างถีD ถว้ นแล้ว ตํา รวจชุ ด ดํา ก็ล ดปื นลงแต่ ยังคงย่างสามขุมเข้าหาเด็กสาวอย่างระแวดระวัง “ไม่เป็ นไรแล้วหนู” พริ มาลย์แหงนหน้ามองก็ถึงกับผงะ เมืDอเห็นตํารวจผูส้ วม เครืD องแบบน่ากลัว ซํ#ายังมองไม่เห็นใบหน้าของตํารวจคนดังกล่าว เพราะมีหมวกน็อกชนิ ดพิเศษอําพรางใบหน้าไว้ดว้ ยช่ องมองฉาบ สารเคลือบมันวาว “สี น# าํ เงิน... ลุงสี น# าํ เงิน” พริ มาลย์แม้กลัวแสนกลัวแต่กเ็ ชืDอ ในสิD งทีDตวั เองเห็น ตํารวจหนุ่ มผูส้ วมหมวกปฏิบตั ิการสี ดาํ ลดสายตาลงมอง เครืD องแบบของตัวเอง เป็ นชุ ดปฏิบตั ิการชนิดสวมทั#งตัวซึD งทอขึ#น มันตานุภาพ | 27 |


มิรายญิ

จากเส้ น ใยพิ เ ศษทีD มี คุ ณ สมบัติ ยืด หยุ่น และกัน กระสุ น ได้ดี เขา พยายามมองหาสี น# าํ เงินบนร่ างตนเอง แต่นอกจากตัวหนังสื อสี ขาว ทีDปักอักษรย่อ ‘มลฬ’ อันเป็ นชืD อหน่ วยงานสังกัดพะอยู่บนอกซ้าย แล้ว ก็ไม่เห็นจะมีส่วนไหนเป็ นสี น# าํ เงิน “อะไรสี น# าํ เงินเหรอหนู?” พริ มาลย์ไม่ตอบ เธอยังคงสะอื#นไม่เลิกแม้เสี ยงจะเบาลงก็ ตามที “ไม่ เ ป็ นไร เรารี บออกไปกัน เถอะ ทีD นีD ม ัน นรกชั ด ๆ” ตํารวจชุ ดดําเก็บปื นเข้าซองคาดเอวแล้วจึงโน้มตัวลงไปอุม้ สาว น้อยขึ#น พลันก็รู้สึกได้ว่าตัวของเธอนั#นสัDนเทา “เกาะแน่ น ๆ นะ ปลอดภัยแล้ว ไม่ตอ้ งกลัวแล้ว” วิ น าที น# ั นพริ มาลย์รู้ สึ กสะท้า นไปทั#ง ร่ าง บัง เกิ ด เป็ น ความรู ้สึกทั#งโล่งใจทั#งเศร้าใจระคนกันจนไม่อาจอธิ บายเป็ นคําพูด ใด ๆ ออกมาได้นอกจากคําว่า “ขอบคุณค่ะ ลุง” “อะไรกัน เรี ย กลุ ง เชี ย ว พีD ย งั ไม่ แ ก่ สั ก หน่ อ ย เรี ย กพีD ก็ ได้ม# งั ” “ค่ะ ลุง...” “ฮะ ๆ เอ้า ลุ ง ก็ลุ ง ” แต่ ลุ ง คนนี# กลับ ทํา ให้พ ริ ม าลย์รู้ สึ ก ปลอดภัย ผิดกับลุงอีกคนทีDนอนหงายนิDงบนเตียง มันตานุภาพ | 28 |


มิรายญิ

“ลุงคะ... หนูขอโทษ” “เอ๋ ? อะไรเหรอหนู” พริ มาลย์ไม่ตอบ เธอส่ ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะเอียงแก้มลงซบ กับบ่าของตํารวจหนุ่ม “ไม่ ตอ้ งกลัวแล้ว นะ เราไปกันเถอะ” ไปจากนรกแห่ ง นี# นรกทีD คา้ มนุ ษย์ด้อยโอกาสให้แ ก่ มนุ ษย์ผูม้ ากโอกาสได้เสพสุ ข ตํารวจหนุ่มนึกเวทนาสาวน้อยจากใจจริ ง แล้ว ในขณะทีD ต ํา รวจหนุ่ ม อุ ้ม เด็ ก สาวลงมาถึ ง ชั#น สอง เครืD องบีดี-บลูเรย์ทีDยงั เปิ ดคาไว้อยู่น# ัน ก็กาํ ลังเล่นแผ่นเอ็มวีเพลง แร็ปป่ วนประสาท... ‘โย่ ! ทอม แวร์ ยู โก ลาส ไนท์ ’ ‘ไอ เลิฟ เมียงไทย ไอ ไล้ ค์ พัฒพงศ์ ’ ‘นวลน้ องคงทําให้ ยู ลุ่มหลง’ ‘ไอ เลิฟ พัฒพงศ์ ไอ เลิฟ เมียงไทย’ ‘ว็อทแซ่ บแหม่ เวลคัม ทู ไทยแลนด์ อ๊ ะ ตึ.ง ๆ โจ๊ ะ’ ตํารวจหนุ่ มละมือหนึD งทีDใช้ประคองหลังสาวน้อยอยู่ ตวัด ลงไปชักปื นจากซองออกแล้วยิงเข้าใส่ เครืD องบีดี-บลูเรย์ดว้ ยความ แม่นยํา เสี ยงปื นดังขึ#นหนึD งนัดทําเอาพริ มาลย์สะดุ ง้ ตกใจ พร้อม มันตานุภาพ | 29 |


มิรายญิ

กับปลอกกระสุ นดี ดออกร่ วงลงกระทบพื#นหิ นขัดดัง กรุ๊ ง... กริc ง ก่อนจะกลิ#งหายเข้าไปใต้โซฟา “ไทยแลนด์พ่อมันสิ ...”

มันตานุภาพ | 30 |


มิรายญิ

2 ทันที ทีDตาํ รวจหนุ่ มก้าวจากบันไดขั#นสุ ด ท้ายลงมาจากซ่ องนรก แสงแฟลชจํานวนนับไม่ถว้ นก็วูบวาบอาบแผ่นหลังของพริ มาลย์ แม้ชุดกระโปรงยาวสี ดาํ คลุมเข่าจะกลืนกับสี เลือดกรัง แต่เมืDอแสง ขาวปลาบฉาบร่ างสาวน้อย คราบเลือดทีDแห้งติดตามแขนขาและ หน้าตาก็ปรากฏให้เห็นเด่นชัด พริ มาลย์หนั ศีรษะออกข้างเล็กน้อย ใช้เพียงหางตามองกลุ่ม นักข่าวกําลังรายล้อมเข้ามา ก็เป็ นจังหวะเดียวกับทีDนกั ข่าวทีDยนื ฝัDง เดียวกันได้กดชัตเตอร์สาดแสงขาวจ้าเข้าใส่ พอดี แสงนั#นแยงตาจนพริ มาลย์ตอ้ งรี บหันกลับมาก้มหน้าซบบ่า ของตํารวจหนุ่ มอี กครั# ง พลางพูดให้คนอุ ม้ ได้ยิน “ไม่ เอา... มัน แสบตา หนูไม่ชอบ” และสาเหตุทีDสาวน้อยไม่ชอบก็เพราะทุกครั#ง ทีDแสงแฟลชจากกล้องถ่ายรู ปวาบเข้านัยน์ตา แสงนั#นจะทําเอาเธอ ถึงกับตาพร่ ามัวจนมองไม่เห็นอะไรราวกับตาบอดไปชัวD ขณะ “ถอย ๆ ถอยไปให้หมด จะถ่ายอะไรกันนักหนาวะ!” ตํารวจหนุ่ มลันD เสี ยงและพยายามจะแหวกวงล้อมออกไป แต่นอกจากกลุ่มนักข่าวจะไม่หยุดรัวชัตเตอร์แล้ว ซํ#ายังพากันเบียด เข้ามาจ่อเครืD องบันทึกเสี ยงพร้อมกับระดมคําถามต่าง ๆ ตามมาอีก ด้วย มันตานุภาพ | 31 |


มิรายญิ

“เมืDอกี#เสี ยงปื นจากการปะทะกันข้างในใช่ ม# ยั ครับ เกิ ด อะไรขึ#นข้างในนั#นครับคุณตํารวจ!” “ปกติ ต าํ รวจปราบปรามพิ เ ศษจะเคลืD อ นไหวเฉพาะคดี ระดับชาติไม่ใช่เหรอคะ! หรื อว่านีDจะเป็ นคดีใหญ่!” “เด็กคนนี# เธอบาดเจ็บจากการปะทะกันเมืDอครู่ ใช่ม# ยั ครับ!” “หนู ๆ หนูชืDออะไรคะ! แล้วถูกจับมาทีDนีDได้ยงั ไง!!” ต่างคนต่างรุ มยิงคําถามจนตํารวจหนุ่ มถึงกับฉุ นเฉี ยวและ ตะคอกทุกคนทีDจ่อเครืD องบันทึกเสี ยงใส่ หน้าหมวกปฏิบตั ิการสี ดาํ “จะรุ มเข้ามาทําหอกอะไรกันครับ! เด็กตกใจหมดแล้ว ถอยไป!!” ตํารวจหนุ่มไล่นกั ข่าวไปก็พยายามเดินฝ่ าออกไปยังรถของ หน่ วยทีDจอดไว้นอกตรอก ก็เป็ นจังหวะเดียวกับทีDเจ้าหน้าทีDชุดดํา ในสังกัดเดี ยวกันอี กสีD นายเพิDงเสร็ จภารกิ จและลงมาจากตึ กด้วย พอดี ทั#งสีD จึงได้ช่วยกันดันนักข่ าวให้แยกออกเป็ นสองกลุ่ มซ้าย และขวาเพืDอเปิ ดทางให้ตาํ รวจหนุ่มได้พาพริ มาลย์ออกไปจากทีDเกิด เหตุ ขณะเดี ยวกันนั#นเอง นักข่ า วคนหนึD งได้อ าศัยช่ ว งชุ ลมุ น ค่ อ ย ๆ สื บ เท้า พาตัว ออกจากความวุ่ น วายและอาศัย จัง หวะทีD เจ้าหน้าทีDตาํ รวจเผลอ รี บพาตัวเองวิงD ขึ#นไปบนตึกซ่องนรก มันตานุภาพ | 32 |


มิรายญิ

ตํารวจหนุ่มอุม้ สาวน้อยมาถึงก็เปิ ดประตูรถให้ข# ึนไปนังD ทีD เบาะหลัง จากนั#นก็รีบพาตัวเองมาขึ#นนังD ประจําทีDคนขับ แต่ยงั ไม่ ทันจะติดเครืD องออกรถ สาวน้อยทีDเบาะหลังพลันกรี ดร้องเสี ยงดัง ลันD “เจ็บ! ลุง หนูเจ็บ!!” ตํารวจหนุ่มหันขวับกลับไปจ้อง เมืDอเห็นความผิดปกติเกิด ขึ#นกับร่ างของเด็กสาวตัวน้อย เขาก็ถึงกับตาเบิกโพลง ทว่ายังดีทีDมี ช่องมองฉาบสารเคลือบมันวาวของหมวกช่ วยปกปิ ดสี หน้าตกใจ เอาไว้ เขาเห็นเด็กสาวนัDงหลับตาอยู่ทีDเบาะหลัง ร้องครวญคราง ด้วยความเจ็บปวด ร่ างกายของเธอเกิดเป็ นรอยปริ แตกออกมาจาก บริ เวณใกล้หวั ไหล่ขวา รอยนั#นลามและแตกแขนงออกราวกับราก ไม้สีดาํ ประทับไปทัวD ร่ าง และท้ายทีDสุดมันได้แผ่ขยายลามขึ#นมาถึง ใบหน้าของสาวน้อย “หนู! หนูเป็ นอะไร!!” ตํารวจหนุ่ มลันD ถามด้วยความตืDน ตระหนก ส่ วนในใจก็คิดว่า ‘นีDมนั เกิดอะไรขึ#น!’ “ลุง! หนูเจ็บ หนูเจ็บ!!” พริ มาลย์เริD มมีอาการหายใจติดขัด ความทรมานบีบบังคับให้สาวน้อยต้องลากเสี ยงครวญหา “ยา!” ชายหนุ่ มกระโจนครึD งตัวข้ามมาทีD เบาะหลัง เขาเกื อบจะ เอื#อมมือไปสัมผัสร่ างของเด็กสาว แต่แล้วก็ตอ้ งชะงักมือไว้ เพราะ มันตานุภาพ | 33 |


มิรายญิ

ในเวลานี# เธอเป็ นราวกับตุ๊กตาเซรามิ คตัวน้อยทีD เต็มไปด้วยรอย แตกร้าว ตํารวจหนุ่ มกลัวว่าหากไปสัมผัสถูกเข้า ตุ๊กตาสาวน้อย ตรงหน้าอาจแตกเป็ นชิ#นเล็กชิ#นน้อยกองลงกับเบาะหลังด้วยนํ#ามือ ของเขาก็เป็ นได้ “ยา...” เมืDอตั#งสติได้ตาํ รวจหนุ่มก็ถาม “ยาอะไร?” “ยา ของแม่” “แล้วยานันD อยูไ่ หน!” “อยู.่ .. อยูใ่ นกระเป๋ า ทีDแม่ซ#ื อให้” พริ มาลย์ร้าวไปทั#งตัว แต่ เธอก็ยงั พยายามบอกให้ตาํ รวจหนุ่มรู ้ “หนู... หนูลืมหยิบมาด้วย” “ในห้องเมืDอกี#ใช่ ม# ยั !” ตํารวจหนุ่ มไม่ปล่อยให้ตวั เองหยุด ใช้ความคิดนาน “งั#นรออยูใ่ นรถนีD นะ เดี_ยวพีDจะกลับไปเอามาให้ แป๊ บเดียว!” เขายํ#าอีกครั#ง “รอพีDแป๊ บเดียว!!” ตํารวจหนุ่ มรี บเปิ ดประตูแล้วถลาตัวออก แต่ก่อนจะไปก็ ยังไม่ลืมล็อกรถไว้เพืDอป้ องกันไม่ให้ใครเข้ามายุม่ ย่ามขณะทีDเขาไม่ อยู่ จากนั#นจึงวิงD ย้อนกลับเข้าไปในตรอก ใช้เ วลาไม่ น านก็ ม าถึ ง ทีD ห น้า ตึ ก แถวคู ห าเดิ ม กองทัพ นักข่าวก็ยงั คงออกันอยูด่ า้ นหน้าตึกไม่ยอมไปไหน แต่ยงั ดีทีDเพืDอน ร่ วมสังกัดได้นาํ รั#วเหล็กมาวางกั#นไว้ไม่ให้ใครเข้ามายุง่ ในสถานทีD เกิดเหตุแล้ว จึงดูไม่วนุ่ วายเท่าทีแรก มันตานุภาพ | 34 |


มิรายญิ

ชายหนุ่มในชุ ดปฏิบตั ิการสี ดาํ วิDงมาอย่างรวดเร็ ว แหวกฝูง สืD อมวลชนกลับเข้าไปยังตัวตึก เมืDอเข้ามาด้านในแล้วเขาก็วิDงขึ#น บันไดไปทีDช# นั สีD อีกครั#งอย่างไม่รีรอ กระทังD ขึ#นมาถึงชั#นบนสุ ด ตํารวจหนุ่มเร่ งพาตัวเองตรงไป ยังห้องเดิมทีDอยู่ริมสุ ด ทว่าพอเปิ ดประตูเข้าไปในห้องอีกครั#ง เขา กลับเจอกับนักข่าวคนทีDแอบลอบขึ#นมาบนตึกก่อนหน้า “เฮ้ย! ทําอะไรวะนันD !?” ปากร้องถามไปมือก็ไวพอกัน เขา ชักปื นออกจากซองคาดเอวขึ#นมาเล็งนักข่าว และพร้อมจะลันD ไก ได้ตลอด “ใครใช้ให้เข้ามาในนี#!” ตํารวจหนุ่มใช้สายตาช่างสังเกตมองปราดตั#งแต่หวั จรดเท้า นัก ข่ า วหน้า ตาลู ก ครึD งค่ อ นไปทางฝรัD ง ไม่ ต อบคํา ถาม ทั#ง ยัง ไม่ แสดงสี หน้าหรื อท่าทางหวาดกลัวกับปื นทีDยกขึ#นขู่ “มึงเป็ นนักข่าว” เขารู ้ได้จากกล้องถ่ายรู ปและการแต่งตัว ทะมัดทะแมง “ส่ งกล้องมา!” “อะไรกันคุณตํารวจ ยกปื นชี#หน้าสืD อแบบนี#มนั จะดีเหรอ” “ส่ งกล้องมา!!” ตํารวจหนุ่มชุดดําพูดอีกครั#ง แต่เสี ยงหนัก แน่นยิงD กว่าเดิม “ถ้าไม่ส่งให้... แล้วคุณจะยิงผมเหรอ ทําแบบนั#นผมมีสิทธิ จะนําเสนอข่าวนะครับ” “ขืนยังเล่นลิ#นอีก กูยงิ แน่!” มันตานุภาพ | 35 |


มิรายญิ

“โอเค ๆ ผมรู ้ แ ล้ว ว่า คุ ณ ไม่ ไ ด้ขู่” นัก ข่ า วยกสองมื อ ขึ# น เหนือหัวแสดงท่าทียอมจํานน ในขณะทีDกล้องถ่ายรู ปก็ยงั คล้องคอ อยู่ จากนั#นก็โต้กลับไปด้วยสายตาแบบเดียวกับทีDตาํ รวจทํากับเขา ก่อนหน้า คือมองปราดตั#งแต่หวั จรดเท้า แล้วทําทีหยุดสายตามอง อักษรย่อ ‘มลฬ’ ทีDปักอยูบ่ นอกซ้ายนายตํารวจไปพร้อมกับพ่นคํา เสี ยดสี “ยิงก่อนแล้วค่อยยัดข้อหาทีหลัง ก็เพราะชอบทํากันแบบนี# ไงล่ ะ พวกสืD อ ถึ ง ได้พูด ลับ หลัง กัน ว่า มิ ค ลุ ท กาฬกับ โจรน่ ะ มัน ต่างกันแค่เครืD องแบบ” “บอกให้ส่งกล้องมา หูแตกเหรอไง!” “ก็ได้ ๆ ผมยอมแล้ว” นักข่าวลดสองมื อเทิ ดเหนื อหัวลง จัดแจงปลดกล้องทีDคล้องคออยูอ่ อก “ช้า ๆ นะมึง อย่าตุกติก” แต่ยงั ไม่ทนั ขาดคํา นักข่าวก็โยน “เอ้า รับ!” “เฮ้ย!!” ตํารวจหนุ่มเผลอส่ งมือไปฉวยเอากล้องทีDลอยคว้าง กลางอากาศอย่างลืมตัว กลายเป็ นเปิ ดโอกาสให้นกั ข่าวคนดังกล่าว ได้พลิกตัวกลับหลังแล้วกระโจนออกไปทางหน้าต่างอย่างไม่กลัว ตาย เมีDอรู ้ตวั ว่าเสี ยที ตํารวจหนุ่มก็รีบลดปื นลงแล้ววิDงไปดูทีDริม หน้าต่างทันที ก็ไม่รู้ว่าเป็ นโชคดีหรื อทีDแท้นกั ข่าวคนนั#นรู ้ทางหนี มันตานุภาพ | 36 |


มิรายญิ

ทีไล่อยู่แล้ว เพราะข้างล่างเป็ นกันสาดผ้าใบ ต่อให้กระโจนลงไป อย่างมากก็แค่เจ็บ ไม่ถึงกับตาย ซึDงก็จริ งดังคาดเมืDอเขาเห็นร่ างของ นักข่ าวคนนั#น กลิ# งจากกัน สาดผ้าใบลงไปกระแทกพื# น จากนั#น นักข่าวก็รีบทรงตัวลุกขึ#นยืนและจํ#าอ้าวหนีหายไปในความมืด “โธ่ เว้ย !” แต่ หัว เสี ย ไปก็ป่ วยการ ตํา รวจหนุ่ ม จึ ง เปลีD ย น ความสนใจมาทีDกล้องถ่ายรู ป เขาก้มลงเก็บมันขึ#นมาจากนั#นก็สบถ อีกครั#งด้วยความหัวเสี ยยิงD กว่า “บ้าฉิ บ! มันแอบถอดเมโมรีD การ์ ด ไปแล้ว” ความจริ งจะตามไปตอนนี# ก็ยงั ทัน แต่คงไม่มีเวลามากพอ เพราะเขาแค่จะย้อนกลับมาหากระเป๋ ายาให้เด็กสาว พอคิดได้ ดังนั#นจึงรี บกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องอันมืดทึบ “กระเป๋ า...” ความมืดจนเกือบสนิ ททีDน่าจะเป็ นอุปสรรคต่อการค้นหา สิD งของในห้องรกนั#น ไม่ได้เป็ นปัญหากับตํารวจหนุ่ม เพราะหมวก ทีDมีรูปทรงไม่ต่างไปจากหมวกกันน็อกเต็มใบทีDเขาใส่ อยู่ แท้จริ ง แล้วคือหมวกปฏิบตั ิการของหน่ วยทีDสDังทําขึ#นเป็ นพิเศษ ซึD งมีช่อง มองทีDฉาบเคลือบด้วยสารเมอร์ คิวรีD นาโนและจะทํางานร่ วมกับ ระบบอิ เล็กทรอนิ คของตัว หมวก เพืDอปรั บทัศ นวิสัย ในทีD มืดให้ กลายเป็ นสว่างพอดีกบั สายตาได้โดยอัตโนมัติ มันตานุภาพ | 37 |


มิรายญิ

ตํารวจหนุ่ มยังคงมองหาของทีDตอ้ งการภายในห้องแคบ ๆ ทีDมีเพียงผนังสีD ดา้ นล้อมกรอบและมีเตียงตั#งชิ ดมุมห้องฝัD งซ้ายใน แนวแทยงกับ ประตู นอกนั#นก็ไม่ มี อะไร มี แค่ ศพบนเตี ย ง และ กระเป๋ า... “อ่อ ตกอยูใ่ ต้เตียงนีDเอง” เป็ นกระเป๋ าแบบสะพายข้างใบจิ_วสี แดงตุ่น หลังจากหาเจอ แล้วเขาจึงคว้ามันขึ#นมาและเปิ ดดูให้แน่ ใจ พอเห็นว่ามีแผงยาอยู่ ข้างก็ไม่รอช้า รี บสาวเท้าก้าวกลับไปยังบันไดแล้ววิDงลงมาจากตัว ตึก “กินยานีD แล้วมันจะช่ วยได้จริ ง ๆ เหรอ... ยายหนู นัDนเป็ น โรคอะไรกันแน่ ” พูดกับตัวเองไป ก็วิDงกลับไปหาเด็กสาวด้วยใจ ร้อนรน ทว่าเมืDอกลับมาถึงทีDรถอีกครั#ง สิD งแรกทีDเขาพบก็คือ มีเลือด ไหลซึมออกมาจากช่วงรอยต่อของประตูรถด้านล่าง หยดแหมะลง พื#นพร้อยเป็ นดวงแดง ซึD งตํารวจหนุ่ มเห็นแล้วก็ตกใจ ทําเอาเขา ต้องรี บพุ่งตัวเข้าไปเพืDอเปิ ดประตูรถออกดูทนั ที “ลุง...” พริ ม าลย์อ ยู่ใ นท่ า นัDง พิ ง เบาะ เธอหัน มามองด้ว ยสายตา ระคนเจ็บปวด นํ#าตาคลอเบ้า ผ่อนลมหายใจรวยริ นแข่งกับรอยร้าว แผ่ขยายกัดเซาะไปทัวD ร่ าง รอยนั#นกินลึกลงไปจนเนื# อปริ ให้เห็น มันตานุภาพ | 38 |


มิรายญิ

กระดูก เลือดในกายไหลออกจากรอยแยกของแนวกล้ามเนื#อชโลม จนแทบมองไม่เห็นผิวขาวผ่อง ชุดกระโปรงเปี ยกชุ่มแนบสัดส่ วน สะอง กลิDนคาวเลือดคละคลุง้ ตลบอบในรถ ตํารวจชุ ดดําถึงกับยืนนิD ง แม้เขาจะผ่านภารกิจมาร้อยแปด พันเก้า แต่กย็ งั ไม่เคยพบเจออะไรแบบนี#มาก่อน “ยา... ของแม่” เสี ยงของสาวน้อยจวนเจียนขาดห้วง เสี ยงแผ่วเบาของพริ มาลย์สะกิดให้มือของตํารวจต้องขยับ ล้วงลงไปหยิบยาจากในกระเป๋ าออกมาแผงหนึDง เป็ นยาเม็ดรู ปทรง หกเหลีDยมบรรจุในแผงพลาสติกใสแบ่งเป็ นหลุมเล็ก ๆ สองแถว แถวละสิ บเม็ด ซี ลปิ ดด้า นหลังด้วยกระดาษฟอยล์สีเงิ น ตํารวจ หนุ่ มกดนิ# วลงบนด้านทีD เป็ นพลาสติกใส กลัดเอายาทะลุ ออกมา นอกฟอยล์หนึD งเม็ด จากนั#นก็รีบมุดครึD งตัวเข้าหาเด็กสาวทีD เบาะ หลัง “อ้าปากหน่อย” พริ มาลย์หรีD ตามองก่อนจะแย้มริ มฝี ปากเล็กน้อยพอให้อีก ฝ่ ายป้ อนยาเม็ดให้เธอได้ “เป็ นยังไง ดีข# ึนมั#ย?” สาวน้อยพยักหน้าแล้วจึงหลับตาพริ# ม พร้อมกันนั#นคําตอบ ก็ปรากฏต่อสายตาของตํารวจหนุ่ ม เมืDอเกิดความเปลีDยนแปลงราว กับ ภาพย้อ นกลับ จากทีD ห ายใจรวยริ น ก็เ ริD ม กลับ มาหายใจเป็ น มันตานุภาพ | 39 |


มิรายญิ

จั ง หวะขึ# น กล้ า มเนื# อทีD แ บะออกก็ พ ลั น หดรั# งเข้ า หาและ ประสานกันจนเหลือเพียงรอยดําเป็ นเส้นจางตามร่ างกาย และจาก เดิ มทีDเต็มไปด้วยรอยแผลปริ เหวอะทั#งตัว ทว่าเวลานี# ดูไปก็คล้าย กับเส้นเลือดขอดสี ดาํ ทีDพร่ างเต็มตัวสาวน้อยเท่านั#น พริ มาลย์หรีD ตาขึ#นอีกครั#งเพืDอมองชายทีDช่วยชี วิต แม้จะไม่ เห็นใบหน้าเพราะเขาสวมหมวกปฏิบตั ิการของหน่ วยพิเศษอยู่ก็ ตาม แต่สาวน้อยก็ยงั สู ้กล่าวถ้อยคําสั#น ๆ ออกมาจากใจจริ ง “ขอบคุณค่ะ ลุง” ตํา รวจหนุ่ ม ไม่ มี ค ํา พู ด ใด ๆ จะโต้ ต อบกั บ สาวน้ อ ย ตรงหน้า ในหัวเขาเต็มไปด้วยคําถามต่าง ๆ นานาเกีDยวกับสิD งทีDเห็น แต่ก็ไม่มีเวลาให้เขายืนตะลึงอยู่ได้นานนักเพราะกองทัพนักข่าว กํา ลัง จะแห่ ก ัน มาในอี ก ไม่ ช้า เขาจึ ง ต้อ งรี บ ปิ ดประตู ห ลัง แล้ว กลับมานังD ประจําทีDนงDั คนขับเพืDอติดเครืD องรถยนต์ ไม่นานรถก็แล่นออกไปจากบริ เวณดังกล่าว ทิ#งให้นกั ข่าว ทีDไล่ตามมาต้องยืนเหนืDอยหอบอยูเ่ บื#องหลัง รถยนต์สีดาํ ยังคงเล่นไปบนถนนใหญ่ เลี#ยวไปเลี#ยวมาตาม แยกต่าง ๆ ราวกับกําลังขับอยูใ่ นเขาวงกตทีDวางผังมาอย่างห่ วยแตก ระหว่างทีDขบั ไปนั#น ตํารวจหนุ่ มเองก็คอยชําเลืองเด็กสาวตัวน้อย ผ่านกระจกส่ องหลังอยู่เป็ นระยะ ๆ ซึD งตัวเขาเองก็ยงั ไม่แน่ ใจว่า มันตานุภาพ | 40 |


มิรายญิ

กําลังมองเด็กสาวด้วยความความรู ้สึกแบบไหน อาจจะรู ้สึกกลัว... กลัวว่าตุ๊กตาเซรามิคทีDนงDั อยู่เบาะหลังจะแตกเพล้งเอานํ#าแดงคาว คลุง้ ทะลักออกมาอีก หรื ออาจกําลังกลัวหากจะต้องเห็นอะไรทีDน่า หวาดหวันD กว่าเมืDอครู่ “ลุงคะ...” “หือ?” “ลุงจะพาหนูไปไหนคะ?” พริ มาลย์ไม่รู้ว่าเส้นทางคดเคี#ยว จะไปสิ# นสุ ดทีDใดก็ถามอย่างใสซืDอ เมืDอตํารวจหนุ่ มละสายตาจากถนนมามองกระจกส่ องหลัง อี ก ครั# ง เขาก็ เ ห็ น อี ก ฝ่ ายมองอยู่ก่ อ นแล้ว และแม้จ ะเป็ นการ ประสานสายตากับสาวน้อยเพียงฝ่ ายเดียว เนืD องจากช่ องมองของ หมวกปฏิ บตั ิ การได้ก าํ บัง ทั#ง สี ห น้า และแววตาของตํา รวจหนุ่ ม เอาไว้อยู่ แต่ถึงกระนั#นเขาก็ยงั รู ้สึกหวาดหวันD กับนัยน์ตากลมโตทีD แฝงเร้นไปด้วยปริ ศนา “ก็ตอ้ งไปทีDสาํ นักงานหน่วยก่อน แล้วค่อยว่ากันอีกที” “แล้วหนูจะได้เจอแม่ม# ยั คะลุง?” ตํา รวจหนุ่ ม เลื อ กตอบเฉพาะคํา ถามทีD อ ยากตอบ จน กลายเป็ นว่าความเงียบนั#นได้เข้ามาอัดแน่ นอยู่ในรถอย่างเต็มปรีD กระทังD รถมาติดไฟแดงทีDสีDแยกแห่งหนึDง สาวน้อยจึงเอ่ยปากขึ#นมา “ลุงคะ หนูขอโทษ” มันตานุภาพ | 41 |


มิรายญิ

“หือ! ขอโทษ... เรืD องอะไร?” “ก็หนูทาํ ให้ลุงกลัว” “ฮะ ๆ ตลกแล้ว” ตํารวจหนุ่มรี บหัวเราะกลบเกลืDอน “กลัว เด็กน้อยตัวเปีc ยกเนีDยนะ?” ทว่ายังไม่ทนั จะได้หัวเราะอี กระลอก สัญญาณไฟก็สลับ เป็ นสี เ ขี ย วก่ อ น ตํา รวจหนุ่ ม จึ งเลิ ก สนทนาและแตะเท้า เหยีย บ คันเร่ ง มุ่งความสนใจไปทีDการขับรถบนท้องถนน “แต่หนูเห็น” “เห็น?” “มีละอองสี เทาลอยอยูร่ อบ ๆ ตัวลุง” “ละอองสี เทา... ฝุ่ นเหรอ? ไม่มีนีD รถคันนี# ติดเครืD องกรอง อากาศนะ” “เปล่าค่ะ แม่หนูบอกว่ามันเป็ นอนุภาค” “อนุ ภาค...” ตํารวจหนุ่มก้มลงมองรอบ ๆ ตัวอีกครั#งก็ไม่ เห็นมีละอองสี เทาอย่างทีDบอก เขาไม่เข้าใจว่าเด็กสาวพรํDาเพ้อถึง อะไรก็ได้แต่ตดั บทพาคุยเรืD องอืDน “อ่อจริ งสิ แล้วหนูชืDออะไรล่ะ?” “พริ มาลย์ค่ะ” “เหรอ... ชืDอเก๋ ดีนีD แล้วเขียนยังไง?” ซึD งพริ มาลย์กส็ ะกดให้ ฟัง เมืDอฟังแล้วตํารวจหนุ่มก็ว่า “หื ม เขียนยากจัง แล้วแปลว่าอะไร เหรอ” มันตานุภาพ | 42 |


มิรายญิ

พริ ม าลย์ก ้ม หน้า ลดสายตาลงตํDา พลางตอบด้ว ยนํ#า เสี ย ง ราบเรี ยบ แต่แฝงไปด้วยความเศร้าหมอง “หนูไม่รู้ แม่ไม่เคยบอก เลยค่ะ” “พริ ม าลย์เ หรอ อื ม ... พริ มาลย์ พีD ว่า ฟั ง แล้วก็น่ า รั ก ดี น ะ เหมือนชืDอตุ๊กตาเลย ยิงD ตัวเล็ก ๆ อยูด่ ว้ ย” พูดไปสายตาของตํารวจ หนุ่มก็สาํ รวจตุ๊กตาท้ายรถผ่านกระจกส่ องหลังไปด้วย เขามองดูพ ริ ม าลย์ใ นเวลานี# ไม่ มี ร่ อ งรอยแตกร้ า วให้เ ห็ น ผิว ของสาวน้อ ย สมานเข้าหากันสนิท ราวกับเรืD องก่อนหน้าเป็ นเพียงภาพลวง ทว่ามันไม่ ใช่ ภาพลวงแน่ นอน เพราะหลักฐานก็คือ ร่ า ง ของสาวน้อยยังคงกรังไปด้วยเลือดจับกันเป็ นลิDมใหญ่นอ้ ยติดผิว กาย จนคล้ายเป็ นตุ๊กตากํามะหยีสD ี แดง “แล้วเมืDอกี# หนู... เอ่อหนูเป็ นโรคอะไรรึ เปล่า” ชายหนุ่ ม อึกอักเหมือนอยากรู ้แต่กไ็ ม่กล้าถามออกไปตรง ๆ พริ มาลย์ส่ายหน้า “หนู ก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แต่แม่บอกว่า ห้ามลืมกินยา” “ยาวิเศษเหรอ? ทําไมกินแล้วมันหายทันตาเลยล่ะ” ครั#งนี# พริ มาลย์ส่ายหน้าแรงกว่าทีแรก จากนั#นก็นงDั นิD งไม่ พูดอะไรต่อ ก็ทาํ ให้ตาํ รวจหนุ่มเริD มคิดถึงคําพูดติดตลกของตัวเอง เมืDอครู่ ‘กลัวเด็กน้อยตัวเปีc ยกเนีDยนะ’ พลันนั#นเสี ยงของพริ มาลย์ก็ แว่วทะลุหมวกปฏิบตั ิการสี ดาํ เข้ามายังโสตของเขา มันตานุภาพ | 43 |


มิรายญิ

“ลุงกลัวหนูอีกแล้ว” ตํารวจหนุ่มถึงกับตกใจว่าทําไมตุ๊กตากํามะหยีหD ลังเบาะถึง รู ้ความคิดของตน... หรื อเด็กน้อยคนนี#อ่านใจคนได้? “ลุงคงคิดว่าหนูอ่านใจลุงได้” “อะไรนะ!” เขาถึงกับอุทานเมืDอพริ มาลย์พูดในสิD งทีDกาํ ลัง คิดอยูพ่ อดี “หนูอ่านความคิดใครไม่ได้หรอกค่ะ” ชายหนุ่มฟั งด้วยความรู ้สึกกํDากึDงระหว่างเชืDอกับไม่เชืD อ แม้ หัวใจจะเต้นระรัวแต่เขาก็ยงั ไม่เอ่ยอะไรขึ#นมาขัดพริ มาลย์ “หนู อ่านไม่ได้ แต่หนูเห็น” พริ มาลย์กรอกตาไปมาเพืDอ มองดูรอบตัวตํารวจหนุ่ มแม้จะมีเบาะนังD กั#นสายตาอยู่ก็ตาม และ เธอเห็น “มีสีฟ้าอ่อนฟุ้ งออกมารวมกับสี เทา ลุงกําลังกลัวหนู แต่ ลุงก็อยากช่วยหนู... ขอบคุณค่ะ ลุง” ตํา รวจหนุ่ ม ถู ก อ่ า นออกอย่ า งหมดเปลื อ กก็ ยิD ง พรัD น ใจ เพราะกลายเป็ นว่าเขาไปเก็บเอาตุ๊กตาอาถรรพณ์มานังD บนรถด้วย เสี ย แล้ว คิ ด ดัง นั#น เขาจึ ง ได้แ ต่ ข ับ รถต่ อ ไปโดยพยายามไม่ คิ ด หรื อไม่พูดอะไรออกไปอีก ส่ วนพริ มาลย์เองก็นDังเงียบอยู่ทีDเบาะ หลังเช่นกัน เธอมองสองข้างทางทีDมีรถราบางตาและไฟถนนเหลือ งอมส้มส่ องสว่างไปตลอดเส้นทาง มันตานุภาพ | 44 |


มิรายญิ

กระทังD รถได้เลี#ยวเข้ามาจอดยังสถานทีD แห่ งหนึD ง ซึD งเป็ น อาคารสู ง ทรงแอลและมี ป้ ายปู น ขนาดใหญ่ ต# ัง ตระหง่ า นอยู่ ด้านหน้าพร้อมกับสลักอักษรบอกให้รู้ว่าทีDนีDคือ ‘สํานักงานตํารวจ ปราบปรามพิเศษมิคลุทกาฬ’ พริ มาลย์ปราดสายตาอ่านออกเสี ยงตามป้ ายทีDเห็นด้านหน้า แต่เธออ่านคําท้ายประโยคไม่ออก “มิค... ลุท” “...ทกาฬ” ตํารวจหนุ่มสะกดพยางค์ทา้ ยเสริ มให้ “มิค ลุท ทะ กาฬ” สาวน้อยสะกดทวนทั#งหมดก่อนจะถาม ต่อ “แล้วมันแปลว่าอะไรเหรอคะ?” “หน่วยพรานดํา”

(ติดตามต่ อได้ ในฉบับรู ปเล่ ม...)

มันตานุภาพ | 45 |


มิรายญิ

วางจําหน่ายแล้ววันนี# ทีDร้านหนังสื อชั#นนําทัวD ไปหรื อในราคาพิเศษทีD http://www.tawan-song.com/

มันตานุภาพ | 46 |


มิรายญิ

มันตานุภาพ | 47 |

มันตานุภาพ  

The Mantrik

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you