Issuu on Google+


เรื องสั น รางวัลวรรณกรรมยอดนิยม โครงการประกวดวรรณกรรมอิเล็กทรอนิกส์ ระดับประชาชนทัว ไป ชาติ...หมา มิรายญิ# เขียน ภาพปก บ้านโนนม่วง หมาเฝ้ าหอพัก จัดพิมพ์ในรู ปแบบหนังสื ออิเล็กทรอนิกส์โดย MiRAYEBOOK (facebook.com/mirayebook) พิมพ์ครั งแรก กันยายน ๒๕๕๔ พิมพ์ครั งที ๒ มีนาคม ๒๕๕๕ สงวนลิขสิ ทธิ# ตามพระราชบัญญัติลิขสิ ทธิ# ห้า มคัด ลอกหรื อ ดัด แปลงส่ ว นหนึ ง ส่ ว นใดอัน เป็ นการละเมิ ด โดยเฉพาะอย่างยิง การตีพิมพ์รูปเล่มเพือจัดจําหน่ายในเชิงพาณิ ชย์ ต้องได้รับอนุญาตจากผูเ้ ขียนเป็ นลายลักษณ์อกั ษรเท่านั น


โครงการประกวดวรรณกรรมอิเล็กทรอนิกส์ ครั งที 1 ประจําปี พ.ศ. 2554 ภายใต้แนวคิด ‘กว้าง แคบ’ บริ ษทั โพลาร์ เว็บแอปพลิ เคชัน จํากัด ผูใ้ ห้บริ การ ebooks.in.th ซึ งเป็ นแพลตฟอร์ มทีรวบรวมหนังสื ออิเล็กทรอนิ กส์ หรื อทีเรี ยก กั น ว่ า “ebooks” ข องไ ท ย เป็ น ลั ก ษณะ ข องค ลั ง หนั ง สื อ อิเล็กทรอนิกส์เพือให้ผอู ้ ่านสามารถเข้าถึงและเปิ ดอ่านหนังสื อได้ ง่ายผ่านอุปกรณ์ต่าง ๆ เช่น iPhone iPod iPad อุปกรณ์ทีเป็ นระบบ Android คอมพิวเตอร์ ส่วนบุคคล และโน้ตบุ๊ค โดยหนังสื อบน ระบบจะมีท งั หนังสื อทีแจกฟรี และหนังสื อทีมาจากนักเขียนอิสระ หรื อสํานักพิมพ์ต่างๆ การจัดประกวดหนังสื ออิเล็กทรอนิ กส์ ใน ครั งนี จัดให้มีข ึนเพือส่ งเสริ มให้นกั ศึกษาและประชาชนทัว ไปทีมี ความรู ้ความสามารถในการจัดทําหนังสื ออิเล็กทรอนิกส์ ได้มีเวที แสดงและเผยแพร่ ผลงานของตนเองต่อสาธารณชน อีกทั งเป็ นการ ร่ วมรณรงค์ให้เกิดการพัฒนาและเพิมปริ มาณการใช้งานหนังสื อ อิ เ ล็ ก ท ร อ นิ ก ส์ ใ ห้ ม า ก ขึ น อั น เ ป็ น ก า ร ช่ ว ย ป ร ะ ห ยั ด ทรัพยากรธรรมชาติให้กบั ประเทศได้อย่างมาก ebooks.in.th 14 กันยายน 2554


โครงการประกวดวรรณกรรมอิเล็กทรอนิกส์ ครั งที 1 ประจําปี พ.ศ. 2554 ภายใต้แนวคิด ‘กว้าง แคบ’ คณะกรรมการโครงการประกวดวรรณกรรมอิ เ ล็ ก ทรอนิ ก ส์ ประกาศอย่า งเป็ นทางการให้ เรื อ ง ‘ชาติ . ..หมา’ ได้รั บ รางวัล วรรณกรรมยอดนิ ย ม (Top Download & Vote) โดยตัด สิ น จาก จํานวนผูอ้ ่ าน ยอดดาวน์โหลด และผลโหวตของนักอ่ านทัว ไป นับตั งแต่วนั นําส่ งผลงานเข้าประกวด จนถึงวันสิ นสุ ดการประกวด ebooks.in.th ประกาศ ณ วันที 1 มีนาคม 2555


อารัมภบทผูเ้ ขียน ชาติ . ..หมา เป็ นเพี ยงเรื อ งที แ ต่ ง ขึ น หากจะมี ส่ ว นเกี ย วข้อ งกับ บุคคล สมาคม หรื อเหตุการณ์จริ งแต่ประการใด ก็คงอัศจรรย์ยิง และแม้จ ะสงวนไว้ต ามพระราชบัญ ญัติ ลิ ข สิ ท ธิ# แต่ ผูเ้ ขี ย นได้ อนุญาตเฉพาะ ให้มีการเผยแพร่ ทางอินเตอร์เน็ต หรื อดาวน์โหลด เพืออ่านเป็ นการส่ วนตัว รวมถึงให้สิทธิ# ในการเผยแพร่ แก่บริ ษทั โพลาร์ เว็บแอปพลิเคชัน ตามเงื อนไขการประกวดวรรณกรรม อิเล็กทรอนิกส์ ครั งที ๑ มิรายญิ# ๒๑ กันยายน ๒๕๕๔


มิรายญิ#

น้ าชาติ เป็ นคนรักหมา ผมอยู่บา้ นเดียวกับน้าชาติ แต่อนั ทีจริ งถ้า จะพูด ให้ถู ก ก็คื อ ผมเป็ นเพี ย งผูอ้ าศัย เพราะผมต้อ งมาเรี ย นต่ อ มหาวิทยาลัยในกรุ งเทพฯ แม่เลยสังให้ผมหอบข้าวหอบของจาก บ้านนอกมาอยู่บา้ นน้าชาติ ผมจําได้ว่าแรก ๆ ทีมาอยู่ น้าชาติแก เลี ยงหมาไว้สามตัว แต่ทาํ ไปทํามานับวันก็ชกั จะมากขึ น และมาก ขึ นจนตอนนี มีถึงสิ บเอ็ดตัว ซึงในจํานวนนี มีอยูต่ วั เดียวทีเป็ นพันธุ์ ดี นอกนั นเป็ นสายพันธุ์กระดํากระด่าง คือไม่ใช่ ท งั พันธุ์แท้หรื อ พัน ธุ์ เ ทศอะไร พื น เพบางตัว ก็ ม าจากหมาจรจัด บ้า ง บางตัว ก็ บาดเจ็บมาจากไหนไม่รู้บา้ ง น้าชาติแกสงสารเลยเก็บพวกมันมา เลี ยงหมด แกเป็ นคนจิตใจอารี กบั สัตว์ ผมล่ะอิจฉาหมาแกจริ ง ๆ เพราะหมาแกทุกตัวนั นไม่เพียงอยู่ดี ทั งยังได้กินอาหารก็ดี ๆ อีก ด้วย ยิงอาหารหมาสมัยนี บางยีห้อผมเห็นตามโฆษณาทีวีแล้ว ยัง รู ้ สึ กเลยว่ า ทํา ออกมาดู ดี เ สี ยจนไม่ แ พ้อ าหารคนด้ ว ยซํ าไป โดยเฉพาะไอ้แ บบที เ ป็ นชิ น เนื อ ในกระป๋ องหรู ห ราปรุ งรส หลากหลาย หรื อบางยีห้อก็มีเพิมวิตามิน เพิมแร่ ธาตุ เพิมโปรตีน เพิมนัน เพิมนี จนกระป๋ องหนึงราคาไม่ใช่ เล่น ๆ ดีไม่ดีจะแพงกว่า ข้าวกะเพราทีผมชอบกินเสี ยอีก ถึงข้าวกะเพราจะเป็ นอาหารสิ นคิด แต่ผมก็ชอบกลินของ มัน ผมมีร้านเจ้าประจําอยูไ่ ม่ใกล้ไม่ไกลคือร้านป้ าลําเจียกตรงใกล้ ปากซอย รสมื อแกดี และทีสําคัญคือป้ าลําเจียกแกขายแค่จานละ ชาติ...หมา | 6 |


มิรายญิ#

ยีส ิ บห้าบาทเท่านั น ถือว่าราคาย่อมเยามากสําหรับในยุคทีเคยต้อง เอาไข่ ม าชังกิ โ ลขายในตลาด หรื อแม้แ ต่ ชกต่ อ ยกัน เพื อแย่งซื อ นํ ามันปาล์มในห้าง และถึงป้ าแกจะชื อลําเจียก แต่คนในซอยกลับไม่ยกั มีใคร เรี ยกร้านแกว่าร้านป้ าลําเจียก คงเพราะชื อแกออกเสี ยงยาก เวลา ต้องพูดเร็ ว ๆ แล้วลิ นจะจุกปากเอา ส่ วนใหญ่เลยพากันเรี ยกเสี ย ใหม่ว่า ‘ร้านน้องดาว’ ซึ งน้องดาวทีว่าก็คือลูกสาวคนเดียวของป้ า ลําเจียก หากพูดถึงน้องดาวก็คงอายุพอ ๆ กับผมทีเรี ยนอยูช่ นั ปี สอง หรื ออาจจะมากกว่าผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน เพราะต่อให้อายุเท่าไร สําหรับคนในซอยแล้ว น้องดาวก็ยงั เป็ นน้องดาวอยูเ่ สมอ น้องดาว เป็ นคนน่ารัก ไม่มีพิษมีภยั กับใคร อย่างผมเองเวลาไปนัง กินข้าวที ร้านทีไรก็เป็ นต้องชวนน้องดาวคุยเล่น หรื อบางครั งก็สอนหนังสื อ ให้ดว้ ย เธอชอบให้ผมสอนภาษาอังกฤษ เอแอ๊นท์มด ซี แคทแมว หรื อจะ เยสโนโอเค และอีกหลายคําทีผมสอนไป น้องดาวค่อย ๆ จําได้ข ึนใจจนบางครั งทีผมแวะมาทีร้าน เธอยังทักทายเสี ยงแจ๋ ว ฮัลโล่กูด้ มอนิ ง ไอ้ฟายแต๊งกิ ว! ได้ยินแล้วก็แอบสะดุง้ ป้ าลําเจียก เองก็ชอบใจทีผมมานัง ขลุกอยูร่ ้านแกบ่อย ๆ ป้ าแกว่าตั งแต่มีผมมา เป็ นเพื อ นเล่ น เพื อ นคุ ย กั บ น้ อ งดาว เกื อ บสองปี มานี ทํา ให้ พัฒนาการของน้องดาวดีข ึนมาก ชาติ...หมา | 7 |


มิรายญิ#

จนวัน หนึ ง ผมกลับ จากเรี ย นก็แ วะกิ น ข้า วร้ า นน้อ งดาว ตามปกติ นัง กินไปพลาง คุยกับน้องดาวไปเรื อยเปื อย พอสักพักป้ า ลําเจี ยกว่างจากเตาหน้าร้าน แกก็โยนตะหลิ วใส่ กระทะแล้วเดิ น ลากเก้าอี มานัง บ่นให้ผมฟัง “หมาไอ้ ช าติ ม ั น หั ว สู งนั ก เหรอไง ถึ ง ต้ อ งไปขี บน สะพานลอย?” “อะไรนะป้ า” “เอ็งก็หัดขึ นไปดูบนสะพานลอยหน้าปากซอยหน่ อย ทุก วันนี มีแต่ข ีหมาเต็มไปหมดจนคนเขาไม่อยากจะใช้กนั แล้ว นี ยงั ดี นะเป็ นหน้าร้อน ถ้าลองเข้าหน้าฝนเมือไหร่ ฝนตก! แล้วมันละลาย นํ าไหลซ่าลงมาล่ะแม่โว้ย คิดแล้วอยากจะอ้วก” ผมรู ้ว่าป้ าแกไม่ได้ต งั ใจจะพูดให้อว้ ก แต่กเ็ ล่นเอาผมแทบ จะข้าวพุ่งออกจากปาก แกไม่สนเลยว่าผมกําลังเอาช้อนพุย้ ข้าวกิน จวก ๆ อยู่ ดันมาชวนคุยเรื องขี ๆ เสี ยจนนึกภาพตามแล้วกระเดือก ไม่ลง “ฮา ๆ ขี กินขี !” ดูนอ้ งดาวยังหัวเราะชอบใจใหญ่ ผมเลยปราม “กินขี ไม่ใช่กินข้าว...เอ้ย!” พูดผิด “กินข้าว ไม่ใช่กินขี !” พลาดไปหน่ อ ยเดี ย วกลายเป็ นสบช่ อ งให้ น้ อ งดาวยิ ง หัว เราะชอบใจขึ นไปอี ก ซํ ายัง ปรบมื อ เปาะแปะและตี สี ห น้า ชาติ...หมา | 8 |


มิรายญิ#

ล้อเลียนเป็ นการใหญ่ ผมเลยคิดว่าไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ถ้าอย่าง นั นก็วางช้อนส้อม จะได้คุยกับป้ าลําเจียกให้รู้เรื องไปเลย “น้าชาติแกทําบ่อยเหรอป้ า ผมไม่เห็นจะรู ้มาก่อน” “ก็สักพักหนึ งแล้ว ป้ าไม่อยากพูดอะไรมาก แต่มนั เล่นทํา แบบนี ก็เหมือนบังคับให้คนเขาเอาสะพานลอยไว้ใช้บงั แดดอย่าง เดียว ขนาดป้ าไปตลาดเดีxยวนี กย็ งั ไม่อยากจะเดินขึ นสะพานลอย” “งั นเดีxยวผมจะลองบอกน้าชาติให้ครับ” “บอกมันด้วย คนแถวนี เขาบ่นมัน!” วัน นั น กลับ บ้า นไปแล้ว ผมคุ ย กับ น้า ชาติ บอกแกว่ า ป้ า ลําเจียกเห็นน้าชาติพาหมาไปหย่อนทุ่นระเบิดไว้เต็มสะพานลอย น้าชาติแกก็รับแล้วตอบหน้าตาเฉย “พาไปปล่อยสู ง ๆ ก็วไี อพีดีออก แถมไม่ตอ้ งคอยเก็บกวาด อึเองด้วย” ว่าแล้วแกก็พบั หนังสื อพิมพ์วางกับโต๊ะก่อนจะลุกไป ให้อาหารลูก ๆ ทั งสิ บเอ็ดตัวของแก ผมไม่อยากจะพูด น้าชาติแก ไม่เคยปล่อยให้หมาอด ๆ อยาก ๆ แต่กบั ผมเองเป็ นหลานแท้ ๆ แก กลับไม่เคยหุ งหาข้าวหรื อแม้แต่จะมีขนมเผือไว้ให้เลยสักครั ง ผม ต้อ งฝากท้อ งไว้ก ับ ร้ า นป้ าลํา เจี ย กตลอด มี อ ยู่ค รั งหนึ ง ผมอ่ า น หนังสื อสอบจนดึก รู ้สึกท้องว่างหัวไม่แล่นเลยเดินลงไปเปิ ดตูเ้ ย็น เอานมสดมาเทดื มไปแก้วหนึ งกับกินแคร็ กเกอร์ สองสามชิ น พอ เช้ามาน้าชาติแกด่าใหญ่ แกว่าจะกินอะไรในตูเ้ ย็นทําไมไม่หดั ขอ ชาติ...หมา | 9 |


มิรายญิ#

อนุญาตก่อน หลังจากนั นผมเลยไม่อยากจะยุง่ กับขนมนมเนยอะไร ในตูเ้ ย็นอีกเลย ไม่ใช่เพราะผมรู ้สึกผิด แต่ผมมารู ้ทีหลังว่านมหรื อ ขนมในตูเ้ ย็นพวกนั นแกมีไว้ให้หมา ไม่ใช่ให้ผม แล้วก็ครั งหนึงอีกเช่นกันทีนา้ ชาติไปได้หมาพันธุ์ดีมา ก็คือ เจ้าตัวทีสิบเอ็ด ได้ยินว่ามันพันธุ์ลาบราดอร์ หรื อมาทาดอร์ อะไร สักอย่าง ผมก็ไม่ค่อยจะรู ้เรื องพันธุ์หมา เอาแค่ว่ามันชื อ ‘ไอ้เบิ ม’ น้า ชาติ แ กรั ก ไอ้เ บิ ม มากถึ ง ขนาดยอมเสี ย สตางค์พ ามัน ไปเข้า โรงเรี ย นฝึ กสุ นัข เพื อ ให้ม ัน ได้ก ลายเป็ นหมาที เ พี ย บพร้ อ มใน คุณสมบัติอนั ดี แต่ทีผมอยากเรี ยนภาษาอังกฤษเพิมเติม ผมแค่เอ่ย ปากขอยืมสตางค์จากน้าชาติ ไม่ได้คิดจะขอกันฟรี ๆ แกดันไม่ให้ ความตั งใจของผมคืออยากขอยืมน้าชาติก่อน จะได้ไม่ตอ้ งรบกวน แม่ให้ส่งเงินมา แล้วอีกเหตุผลหนึ งทีกล้าขอยืมเพราะช่ วงนั นผม เองก็มีทาํ งานพิเศษทําอยูท่ ีร้านสะดวกซื อด้วย คือตั งใจว่าเงินเดือน ออกเมือไรจะรี บคืนแกทันที แต่พอเจอปฏิเสธเข้าแบบนี ลงท้ายผม เลยไม่เรี ยนมันเสี ยเลย แถมยังทําเอาหงุดหงิดไปพักใหญ่เวลาเห็น ไอ้เบิ มมันสันหางดิก แม้ไอ้เบิ มจะเคยผ่านคอร์ สฝึ กสุ นขั จนได้ประกาศนี ยบัตร มาแล้วก็ตาม แต่มนั กลับมีนิสัยแย่ ๆ อยู่อย่างหนึ งคือมันไม่ชอบ น้อ งดาว เจอน้อ งดาวที ไ รเป็ นต้อ งเห่ า ไล่ ที แ รกผมยัง แปลกใจ เพราะปกติเคยได้ยนิ เขาว่าหมาพันธุ์เดียวกับไอ้เบิ มมันจะเชืองและ ชาติ...หมา | 10 |


มิรายญิ#

ไม่ดุ ผมเลยสงสัยว่าไอ้เบิ มมันอาจจะเห่ าเอาใจน้าชาติ เพราะเวลา ทีหมาในบ้านไม่ว่าจะตัวไหนไปไล่เห่ าน้องดาวให้เห็น น้าชาติจะ หัวเราะชอบใจแล้วลูบหัวมัน อีกทั งให้ขนมมันเป็ นรางวัลเสมอ พอเห็ นบ่อยเข้าผมถึงรู ้ว่าแกสอนมัน ลองแบบนี ต่อให้เป็ นพันธุ์ เชืองขนาดไหน หมามันก็ตอ้ งแยกเขี ยวใส่ นอ้ งดาวอยูว่ นั ยังคํา ผมถามแกตรง ๆ ว่ า ทํา ไมน้า ชาติ ต ้อ งสอนให้ ห มามัน เกลียดน้องดาวด้วย คําตอบของแกนั นง่าย คือรําคาญน้องดาว ซึ ง ได้ยินแล้วผมโกรธจนแอบกําหมัด เพราะบางครั งมีคนในซอยสัง ข้าวกับป้ าลําเจียกแล้วให้ไปส่ ง จะเป็ นหน้าทีของน้องดาวต้องหิ ว ใส่ ถุงไปส่ งให้ เพราะป้ าลําเจียกแกต้องอยูห่ น้าเตา แต่สิ งทีนอ้ งดาว เจอบ่ อย ๆ เวลาผ่านหน้าบ้านน้าชาติ ก็คือถ้าแกอยู่ แกเป็ นต้อ ง แกล้ง เปิ ดประตู ใ ห้ห มาออกไปวิ ง ไล่ น้อ งดาว แล้ว แกก็จ ะยื น หัวเราะราวกับเห็นเป็ นเรื องสนุ กสนาน ไม่รู้แกมองน้องดาวเป็ น คนหรื อเปล่ าถึงได้ทาํ แบบนั น แต่ ทีกบั ไอ้สิบเอ็ดตัวในบ้าน ผม เห็นแกทั งฟัดทั งกอดพวกมันอย่างกับลูกในไส้ เกือบสองปี ทีผมอยูร่ ่ วมบ้านกับน้าชาติ ทําให้ผมรู ้สึกอึดอัด พักหลังผมถึงชอบมานังเล่นทีร้านน้องดาว สอนหนังสื อให้น้อง ดาวบ้าง เป็ นเพือนคุยกับป้ าลําเจียกบ้าง ยังรู ้สึกสบายใจกว่าอยูใ่ กล้ น้าชาติ จนบางทีคนในซอยมานัง กินข้าวทีร้านยังแซว ๆ ให้ผมได้ ยินว่าสงสัยป้ าลําเจียกจะได้ลูกเขยก็คราวนี เล่นเอาป้ าแกหัวเราะ ชาติ...หมา | 11 |


มิรายญิ#

แทบฟันหัก ผมเองก็ขาํ ๆ เพราะไม่ได้คิดอะไรมาก ผมสงสารก็แต่ น้องดาว ถ้าวันดีคืนดีป้าลําเจียกเกิดเป็ นอะไรขึ นมา ถึงตอนนั นผม ยังไม่รู้เลยว่าน้องดาวจะอยู่กบั ใคร เพราะเห็นมีกนั สองคนแม่ลูก เท่านั น ปิ ดเทอมแล้ ว ผมเตรี ยมตัวขึ นเป็ นนักศึกษาชั นปี ทีสาม แล้วผมก็ ตั ง ใจไว้ว่า จะหาที เ รี ย นภาษาอัง กฤษเพิ ม เติ ม อี ก ครั งในช่ ว งปิ ด เทอม เพราะคราวนี ผมมีเงิ นก้อนเก็บไว้ ยังไงต้องได้เรี ยนสมใจ ยิงทุกวันนี ผมไม่ ตอ้ งเสี ยสตางค์กินข้าวด้วยแล้ว ก็ยิงมีเงินเหลื อ เก็บมากขึ น ด้วยว่าพักหลัง ๆ มานี ผมจะคอยอยู่ช่วยงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ทีร้านน้องดาว ก็ทาํ ตั งแต่เสิ ร์ฟนํ า เสิ ร์ฟข้าว เช็ดโต๊ะ ล้าง จาน รวมถึงวิง ส่ งข้าวกล่องในซอยให้แทนน้องดาว เอาง่าย ๆ ก็คือ ผมไม่อยากอยู่บา้ นกับน้าชาติ ถึงป้ าลําเจียกจะไม่มีเงินค้าจ้างให้ แต่อย่างน้อย ๆ ผมอยากกินอะไรก็บอกได้ เดีxยวแกผัดให้กินฟรี ๆ ในทุกวันจะมีงานสุ ดท้ายคือการล้างจานกองพะเนิน ถ้าล้าง คนเดี ย วผมคงเหนื อ ยโขอยู่ แต่ ยงั ดี ทีไ ด้น้อ งดาวมาช่ วยอี กแรง วันนี ก็เช่ นกัน ระหว่างทีลา้ งจานไปนั น เราเล่นทายคําศัพท์กนั ไป พลาง “น้องดาว อันนี จาน” ผมหยิบจานขึ นมาจากกาละมัง พร้อม กับออกเสี ยงให้ฟัง “ภาษาอังกฤษเรี ยก ดิช” ชาติ...หมา | 12 |


มิรายญิ#

น้องดาวทวนคํากลับมา “ดิชชึง!” แล้วเธอก็หยิบขวดนํ ายา ล้างจานใกล้ ๆ ขึ นมาถามผมบ้าง “อันนี อะไร?” ผมบอก “ดิชวอชชิง...” น้องดาวรี บสวนทันทีวา่ ไม่ใช่ “นีมนั ซันไลต์ไลป้ อนเอฟ!” เล่นเอาผมหัวเราะเพราะไม่รู้น้องดาวจะเอายีห้อไหนแน่ น้องดาวมักมีเรื องให้ผมยิม ได้เสมอ พัฒนาการทางสมองของเธอ อาจจะช้ากว่าคนทัว ไป แต่ เธอก็ไม่ได้โง่ เธอเรี ยนรู ้ โลกในแบบ ของเธอ ในแบบทีเป็ นน้องดาว และผมก็รักน้องดาวเหมือนอย่างที พีชายคนหนึ งจะรักน้องสาวได้เต็มหัวใจ ผมสนิ ทกับน้องดาว ป้ า ลําเจียกเองก็ไว้ใจผม เพราะครั งหนึ งทีผมเพิงมาอยู่ใหม่ ๆ มีช่าง ก่อสร้างมาต่อเติมตึกแถวลึกเข้าไปในซอย คนงานคนหนึ งดูแล้ว น่าจะเป็ นต่าวด้าว มันพยายามจะฉุ ดน้องดาวกลางวันแสก ๆ น้อง ดาววิงหนี กระเจิดกระเจิงมาถึงกลางซอยก็เจอกับผมเข้าพอดี ผม เห็นผิดสังเกตเลยคว้าไม้เข้าไปซัด โชคดี ทีมนั มีคนเดี ยว ผมฟาด มันเข้ากกหู จนสลบเหมือด จากนั นผมรี บโทรแจ้งตํารวจถึงได้รู้ อุบายทุเรศ ๆ ของมัน มันแกล้งทําทีว่าโทรสังข้าวกล่อง แต่อนั ที จริ งมันได้สังเกตมาหลายวันแล้วว่า คนทีคอยรับหน้าทีส่งข้าวให้ ป้ าลําเจียกคือน้องดาว คิดแล้วผมสงสารน้องดาว “ฮาว...อา...ยู...” เสี ยงของน้องดาวสะกิดผมจากภาพความนึกคิด คงเห็นผม ชาติ...หมา | 13 |


มิรายญิ#

นัง นิงไปนาน “แอม ไฟน์” ผมยิม ให้นอ้ งดาวแล้วลงมือล้างจานชามต่อ วันนี เสร็ จงานสุ ดท้ายแล้วผมลาป้ าลําเจียกกลับบ้าน บ้าน น้าชาติกบั ร้านแกก็ไม่ได้ไกลกันมาก ปากซอยกับกลางซอย กลับ มาถึงพอเปิ ดประตูเข้าบ้านไปไม่ทนั ไรน้าชาติเจอหน้าผม แกรี บ พูดก่อนเลยว่า “น้าบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าไปยุง่ กับไอ้ร้านปากซอยนัน ” ดูเหมือนนับวันแกจะยิง เกลียดป้ าลําเจียกกับน้องดาวหนัก ข้อขึ น และเป็ นอีกครั งท���ผมต้องถามแกตรง ๆ “น้าครับ ผมถามจริ ง น้าจะจงเกลียดจงชังอะไรป้ าลําเจียกกับน้องดาวนักหนาครับ ผม ไม่เข้าใจ” “ก็อีลาํ เจียกมันเอาไม้ฟาดลูกกู!” ได้ยนิ น้าชาติตอบชัดเจนแบบนี ผมยิง ต้องเถียงกลับ “ก็น้า ชอบไปสอนให้ห มามัน ไล่ เ ห่ า น้อ งดาว ผมถึ ง ไม่ แปลกใจ ถ้าป้ าลําเจียกจะกลัวหมามันกัดน้องดาวแล้วเอาไม้ตีมนั ” เท่านั นเองน้าชาติถึงกับโกรธเป็ นฟื นเป็ นไฟ “มึงพูดแบบนี

ไม่เก็บเสื อผ้าไปอยูก่ บั อีสองแม่ลูกปัญญาอ่อนนัน เลยล่ะ!” น้าชาติยงั สบถต่อ “เล่นซะลูกกูขาเป๋ ห่าเอ๊ย!” ผมเลยหายข้องใจแล้วว่าทําไมวันสองวันมานี ไอ้เบิ มมันถึง เดินโขยกเขยก ดูท่าป้ าลําเจียกคงเอาไม้หวดมันเข้าเต็มเหนี ยวแน่ ชาติ...หมา | 14 |


มิรายญิ#

งานนี คงไม่ใช่แค่ทาํ ให้นา้ ชาติเกลียดป้ าลําเจียกกับน้องดาวเข้าไส้ อย่างเดี ยว แต่ดูท่ายังทําให้ความสัมพันธ์ฉันญาติระหว่างน้าชาติ กับผมต้องมีอนั ร้าวฉานไปด้วย ขณะทีนา้ ชาติกาํ ลังหัวฟั ดหัวเหวียงจะด่าผมต่ออีกระลอก ไอ้เ บิ ม ก็ก ระโผลกกระเผลกมาจากหลัง บ้า น น้า ชาติ ถึ ง ได้เ ลิ ก สนใจจะด่าผมต่อ แกรี บวิงไปอุม้ ประคบประหงมไอ้เบิ ม น้าชาติ เป็ นคนร่ างกํายํา แกอุม้ มันไปนอนบนโซฟาได้สบาย ๆ แล้วแกก็ ลูบหัวมัน ปลอบประโลมมันด้วยคําพูดอันอ่อนโยนประหนึ งคุ ย กับลูกรัก เห็นแล้วผมอดคิดไม่ได้ว่าหมามันจะฟั งคําแกออกหรื อ เปล่า หรื อแกยังเห็นหลานคนนี เป็ นคนอยู่ไหม เหตุการณ์ในวันนี

ยิง ทําให้ผมรู ้สึกติดลบกับน้าชาติมากขึ นไปอีก เข้าใจว่าแกรักหมา แต่ แ กไม่ น่ า จะเหมารวมเอาเสี ย หมดว่ า คนที แ กไม่ ช อบขี ห น้า จะต้องมีศกั ดิ#ศรี ตาํ กว่าหมาในสายตาแกเสมอ ทําไมผมถึงมัน ใจว่า น้าชาติมีความคิดแบบนั น ก็เพราะน้าชาติเคยแสดงออกให้เห็นอยู่ เนือง ๆ ไม่ใช่แค่เฉพาะกับน้องดาว แต่มนั หลายครั งเสี ยจนผมเอง ยังแอบระอา เช่ นเรื องทีแกเคยทะเลาะกับคนในซอย เมือก่อนน้า ชาติแกชอบเอาหมาไปเดินเล่นแถว ๆ หน้าบ้านเขาเพราะเห็นว่า เป็ นลานกว้าง ทีน ีเจ้าของบ้านเขาเป็ นคนแพ้ขนหมาก็กลัวว่าลมจะ หอบเอาขนมันฟุ้ งเข้าบ้าน เขาเลยให้เมียออกมาบอกน้าชาติทาํ นอง ขอร้องให้แกพาหมาไปเล่นทีอืน แต่กเ็ จอน้าชาติด่าสวนเปิ ง ชาติ...หมา | 15 |


มิรายญิ#

“ลูก ๆ พีสะอาดกว่าผัวน้องน่ ะ พีจบั มันอาบนํ าแปรงขน ประจํา ไม่มีเชื อโรคให้ผวั น้องแพ้หรอก ดูนอ้ งยังน่าจะแพ้ผวั น้อง เองมากกว่านะ” เรื องนี ผมฟังมาจากปากน้าชาติเอง คิดถึงเรื องพวกนี ข ึนมาทีไรก็เล่นเอาผมเหนื อยหน่ ายและ เซ็งทีจะยืนดูนา้ ชาติแกพะเน้าพะนอกับไอ้เบิ มบนโซฟา ผมรี บขึ น ห้องนอน พอรุ่ งขึ นผมไปทีร้านป้ าลําเจียกตอนสาย ๆ ผมถามได้ ความว่าสองวันก่อนตอนทีป้าแกออกมาเปิ ดร้านเช้า ๆ เจอน้าชาติ กําลังจูงหมาไปส้วมวีไอพียกสู งเหนือระดับ ซึ งตอนผ่านหน้าร้าน ลูก ๆ ของน้าชาติดนั เห็นน้องดาวเข้าเสี ยก่อนเลยหยุดรุ มเห่ าอยูน่ นั ไม่ไปไหน ป้ าลําเจียกแกยั วะเลยคว้าเอาไม้หน้าสามไปฟาดเข้าให้ แล้วตัวทีโดนแจ็คพอตก็ดนั เป็ นไอ้เบิ ม ผมนัง อยูท่ ีโต๊ะตัวแรกสุ ดฟังป้ าลําเจียกเล่าเป็ นฉาก ๆ “ไอ้ช าติ ก ะหมา ป้ าไม่ เ อานํ าร้ อ นสาดมัน ก็บุ ญ หัว แล้ว หน็อย! นียงั แค่เบาะ ๆ ไม่ได้ฟาดเอาสุ ดแรง กะแค่จะให้หมามัน หลาบจําเฉย ๆ วันหน้าวันหลังจะได้เลิกเห่ า” ยิง เล่าก็ดูแกจะยิง ใส่ รสใส่ อารมณ์ แต่ได้พกั เดียวมีลูกค้าเข้าร้านป้ าลําเจียกก็จาํ ต้องลุก ไปยืนผัดหน้าเตา ผมเองก็ทาํ หน้าทีเสิ ร์ฟนํ าให้ลูกค้า เสร็ จแล้วค่อยย้ายตัวเอง ไปนัง ทีโต๊ะตัวในสุ ด ขณะเดียวกันน้องดาวเดินลงมาจากบนบ้าน พร้ อ มหนัง สื อ ที ผ มซื อ เอาไว้ใ ห้เ รี ย นกับ ผม เป็ นหนัง สื อ รวม ชาติ...หมา | 16 |


มิรายญิ#

คําศัพท์ภาษาอังกฤษมีภาพประกอบสี สันสวยสด เธอมานัง ข้างผม เธอเปิ ดหนังสื อ แล้วผมก็สอน สอนไปเรื อย ๆ เหมื อนอย่างเคย สอนเป็ นคํา ๆ บ้าง เป็ นประโยคบ้างสลับกันไป “ฮาวอาร์ยู ทูเดย์” ผมถาม แล้วเธอก็ช ีหน้าผม “ไอ้ฟาย! แอนด์ย”ู ถึงจะขําแต่ผมก็ปรบมือให้ทนั ที แม้สาํ เนียงจะยังไม่ได้ แต่ น้อ งดาวเข้า ใจว่ า ผมถามอะไรแล้ว เธอจะต้อ งตอบกลับ มาว่ า อย่างไร คราวนี ผมปล่อยให้นอ้ งดาวพลิกหนังสื อไปเรื อย ๆ พอเจอ หน้าไหนชอบใจเธอจะชี ทีรูปภาพแล้วถามผม น้องดาวชี รูปไอติมโคน ผมบอกนัน “ไอศกรี ม” น้องดาวโต้กลับ “มัว แล้ว! นีมนั ไอซ์ศะครี ม” น้องดาวออกเสี ยงชัดแจ๋ วแหวว แถมยังมีลากเสี ยง ‘ซ.ซี ด’ ทีหลังคําว่า ไอซ์ ให้อีกต่างหาก คราวนี ผมไม่ยอม ผมโต้กลับบ้าง “ต้องออกเสี ยงให้ถูกสิ นอ้ งดาว ไอศกรี ม” ผมเน้นที ‘ก.ไก่’ น้องดาวหัวเราะเยาะใหญ่หาว่าผมสอนผิด เธอว่าไอศกรี ม นัน มันภาษาไทยแล้ว ภาษาอังกฤษต้อง “ไอซ์ศะครี ม” เจอไม้น ีเข้า ไปผมเองก็มึนเหมือนกัน เอาจริ ง ๆ ตอนนี ผมชักจะงงแล้วว่ามัน ควรเป็ น ‘ไอศกรี ม’ หรื อ ‘ไอศครี ม’ กันแน่ “สอนผิดต้องทําโทษ! ไปซื อมาให้กินเลย” ผมหัวเราะร่ วน “ได้ทีล่ะเอาใหญ่ เอ้า ๆ ก็ได้ง นั ไปซื อกัน” ชาติ...หมา | 17 |


มิรายญิ#

น้องดาวส่ งเสี ยงเย้ว ๆ ยิม แก้มปริ พอผมทําท่าจะลุก เธอก็ ปิ ดหนังสื อปับแล้วลุกตามมา “ไปด้วย ๆ ไปซื อไอซ์ศะครี ม” “ป้ า ผมไปเซเว่นกับน้องดาวแป๊ บนะ” “เออ ๆ จะไปตอนนี กร็ ี บไป คนยังเข้าร้านไม่เยอะ” “ครับป้ า” แล้วผมก็หนั ไปหาน้องดาว “ไปกัน” ผมกับน้องดาว เราสองคนพากันเดินออกจากปากซอยไป ซึ งเป็ นจังหวะเดี ยวกับที น้าชาติ แกพาฝูงลูก ๆ ของแกลงมาจาก สะพานลอยด้ว ยพอดี พัก หลัง ๆ เริ ม มี ค นด่ า แกหนาหู แกเลย เปลี ยนวิธีไม่ พาออกมาพร้ อมกันหมดสิ บเอ็ดตัว แต่ แกใช้วิธีพา พวกมัน มาเข้า ห้อ งนํ า ลอยฟ้ าวัน ละสามตัว บ้า งสี ต ัว บ้า ง เวี ย น สลับกันไป วันนี นา้ ชาติพาพวกมันออกมาสี ตวั และในจํานวนนั นมี ไอ้เบิ มอยู่ดว้ ย หมาของน้าชาติทุกตัวไม่เคยต้องคล้องโซ่ จูง พวก มันรุ มเห่ าน้องดาวเสี ยงดังจากนั นก็ปราดเข้าแยกเขี ยวขู่ ไอ้เบิ มยึก ยักอยูท่ ีแรก ทว่าสุ ดท้ายมันก็เขย่งขาหน้าวิงเข้ามาเอาด้วย น้าชาติ เองก็เอาด้วย แต่แกไม่ได้เห่ าหรอก แกยืนหัวเราะร่ าสะใจเป็ นการ ใหญ่ ผมพยายามจะไล่พวกมันสี ตวั ให้ออกไปห่าง ทั งเอาขาเขียมัน ยันมัน ไล่มนั ไปพร้อม ๆ กับหงุดหงิดเสี ยงเชียร์ของน้าชาติ “เอ้อ! แบบนั นแหละ เอาเลย! กัดมันเลยลูก กัดเลย ฮ่า ๆ” พอมีคาํ ว่า ‘กัด’ หลุ ดออกมาจากปากน้าชาติ ไม่ว่าแกจะ ตั งใจหรื อไม่ ไอ้เบิ มก็เป็ นตัวแรกทีรับคําสังนั นทันที มันกระโจน ชาติ...หมา | 18 |


มิรายญิ#

เข้าหาน้องดาว อ้าขากรรไกรสุ ดหวังจะฝังคมเขี ยว ผมเห็นจวนตัว จึงถลันเข้าไปถีบมันเข้าเต็มตีนดัง ปึ ก! แต่ไอ้เบิ มมันแค่เซ เพราะ ถึงจะบอกว่าเต็มตีน แต่ผมก็ยงั เกรงน้าชาติไม่กล้าใส่ มนั เต็มแรง จากนั นผมรี บกระโดดตะครุ บตัวไอ้เบิ มไว้ก่อน พอผมเหลียวไป มองน้องดาวอีกทีเห็นลูก ๆ พันธุ์ทางของน้าชาติสามตัวไล่กวดจน เธอต้องวิง หนีเตลิด ผมอ้าปากจะตะโกนเรี ยกน้องดาว แต่ไม่ทนั ... เสี ยงยางรถลากเสี ยดกับพื นถนนลัน สนัน โสต น้องดาววิง ออกไปกลางถนน รถกระบะเพิงพ้นจากสี แยกไฟแดงเร่ งเครื องมา เต็มสู บ แรงจนเบรกไม่ทนั ชนทั งคนทั งหมากระเด็น ร่ างของน้อง ดาวลอยหงายกลางอากาศก่อนจะร่ วงลงมากระแทกพื น ส่ วนลูก ๆ พันธุ์ทางของน้าชาติตวั หนึงรอดหวุดหวิด อีกสองตัวโดนช���ปลิว ผมเห็นแล้วตกใจทําอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนสันไปทั งตัว รถกระบะ ขับหนี ไ ปแล้ว แต่ น้าชาติ ต งั สติ ได้ก่อน แกเป็ นผูใ้ หญ่ แกรี บวิง ออกไปกลางถนน ผมเห็นแกแล้วสติเลยกลับมา “น้องดาว!” ผมวิงตามไปด้วยอีกคน วินาทีน นั มือผม ปากผม ใจผมก็ เช่ นกันมันสันไปหมด สะท้านไปทั งตัวเมือประคองร่ างน้องดาว ขึ นมาแล้วเห็นเลือดไหลอาบใบหน้าเธอไปครึ งซีก “น้อง...ดาว...” ชาติ...หมา | 19 |


มิรายญิ#

ผมไม่กล้าเขย่าตัวน้องดาว กลัวเธอจะชํ าใน ผมทําได้เพียง เรี ยกชื อเธอยํ า ๆ หวังให้เธอได้สติ แต่เมือเธอไม่ตอบสนองใด ๆ ใจผมก็ยงิ ดิงลง “น้องดาว!” “ต้องพาไปโรงพยาบาล! เดีxยวน้ารี บกลับไปเอารถทีบา้ น ก่อน ดูตรงนี ให้ที!” น้าชาติรุดกลับไปบ้านไม่นาน ใช้เวลาไม่ถึงสิ บนาที แต่ใน ความรู ้สึกของผมมันยาวนานมาก ยาวนานราวกับว่าเสี ยเวลาไป เป็ นชัว โมง ๆ พอแกบึ งรถพ้นปากซอยมาได้ก็เอาจอดมันขวาง กลางถนน น้าชาติ ลงจากรถมาอุม้ ลูก ๆ ของแกขึ นไปไว้ทีเบาะ หลัง โดยไม่แม้แต่จะแลน้องดาวทีนอนหายใจรวยริ น ผมกอดน้องดาว เสื อผ้าของผมเปื อนเลือด นํ าตาผมตกใน น้าชาติใจกว้างใจอารี กบั หมา แต่กบั คนด้วยกันแล้วทําไมแกถึงได้ จิตใจคับแคบนัก ผมมองน้าชาติ ผมมองหมา วูบนั นผมตะโกนลัน “...ช่วยน้องดาว! ใครก็ได้!! ช่วยน้องดาวด้วย!!”

---------------

ชาติ...หมา | 20 |



ชาติ...หมา