Page 97

μητέρα του κατάφερε να τον κάνει να συμφωνήσει να έρθει σε αυτό το αναθεματισμένο πάρτι που θα διαρκούσε μια εβδομάδα, στο οποίο, φυσικά, θα ήταν παρούσα και η Μιράντα. Ήταν ηλίθιος. Το έβλεπε όλο και πιο ξεκάθαρα κάθε μέρα. Ένας ηλίθιος που προφανώς είχε προσβάλει τις μοίρες, γιατί μόλις έφτασε η μητέρα του στο μπροστινό χολ, του είπε: «Εσύ θα πρέπει να πας με τη Μιράντα». Προφανώς οι θεοί είχαν μια αρρωστημένη αίσθηση του χιούμορ. «Το θεωρείς συνετό αυτό, μητέρα;» τη ρώτησε εκείνος ξεροβήχοντας. Εκείνη του έριξε ένα ανυπόμονο βλέμμα. «Δεν πρόκειται να αποπλανήσεις το κορίτσι, έτσι δεν είναι;» Ανάθεμα! «Φυσικά και όχι. Απλώς πρέπει να προσέχουμε την υπόληψή της. Τι θα πουν οι άνθρωποι όταν θα φτάσουμε με την ίδια άμαξα; Όλοι θα ξέρουν ότι θα έχουμε περάσει μερικές ώρες μόνοι». «Όλοι σας βλέπουν σαν αδέλφια. Και θα συναντηθούμε ένα δυο χιλιόμετρα πριν από το Πάρκο Τσέστερ για να αλλάξουμε θέσεις, οπότε εσύ θα φτάσεις μαζί με τον πατέρα σου. Δεν θα υπάρξει πρόβλημα. Εκτός αυτού, ο πατέρας σου κι εγώ επιθυμούμε να μιλήσουμε μόνοι με την Ολίβια». «Τι έκανε πάλι;» «Είπε ότι η Τζορτζιάνα Έλστερ είναι χαζοπούλι». «Μα η Τζορτζιάνα Έλστερ είναι χαζοπούλι». «Ναι, αλλά της το είπε κατάμουτρα, Τέρνερ». «Εντάξει. Όμως δεν νομίζω ότι αυτή η έλλειψη εγκράτειας από την πλευρά της απαιτεί να τη μαλώνετε για ένα δίωρο!» «Δεν είναι μόνο αυτό». Ο Τέρνερ αναστέναξε. Η μητέρα του είχε πάρει την απόφασή της. Δύο ώρες μόνος με τη Μιράντα. Τι είχε κάνει για να αξίζει αυτό το βασανιστήριο; «Αποκάλεσε επίσης τον σερ Ρόμπερτ Κεντ ηλικιωμένη μυλογαλή!» «Κατάμουτρα, υποθέτω». Η λαίδη Ράντλαντ κούνησε καταφατικά το κεφάλι. «Τι είναι η μυλογαλή;» «Δεν έχω την παραμικρή ιδέα, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ ότι είναι κάτι κολακευτικό». «Είναι η νυφίτσα, νομίζω», είπε η Μιράντα μπαίνοντας στο χολ ντυμένη με γαλάζιο φόρεμα ταξιδιού. Χαμογέλασε και στους δύο με έναν ενοχλητικά ήρεμο τρόπο. «Καλημέρα, Μιράντα», είπε γρήγορα η λαίδη Ράντλαντ. «Θα πρέπει να πας με τον Τέρνερ». «Με τον Τέρνερ;» είπε με πνιχτή φωνή προσπαθώντας να το καλύψει βήχοντας. Εκείνος ένιωσε μια περίεργη ικανοποίηση με αυτή την αντίδραση, σαν να ήταν σχολιαρόπαιδο. «Ναι. Ο λόρδος Ράντλαντ κι εγώ πρέπει να πούμε δυο λόγια στην Ολίβια. Φαίνεται ότι λέει μάλλον ακατάλληλα πράγματα στον κόσμο». Ένα βογκητό ακούστηκε από τις σκάλες. Τρία κεφάλια στράφηκαν για να παρακολουθήσουν την Ολίβια καθώς κατέβαινε. «Είναι πραγματικά αναγκαίο αυτό, μητέρα; Δεν είχα κακή πρόθεση. Ποτέ δεν θα αποκαλούσα τη λαίδη Φίντσκουμπ γριά μέγαιρα αν πίστευα ότι μπορούσε να το ακούσει». Το αίμα στράγγισε από το πρόσωπο της λαίδης Ράντλαντ. «Αποκάλεσες τη λαίδη Φίντσκουμπ γριά μέγαιρα;» τσίριξε. «Δεν το ήξερες αυτό;» ρώτησε η Ολίβια μαζεμένα. «Τέρνερ, Μιράντα, σας προτείνω να φύγετε τώρα. Θα σας δούμε σε λίγες ώρες».

Profile for emma

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Profile for emathess
Advertisement