Page 76

για να βεβαιωθεί ότι είχε βάλει το αγαλματίδιο στη σωστή θέση, και έπειτα, αφού του ξανάριξε μια ματιά, μια και ήξερε ότι η λαίδη Ράντλαντ ήταν ιδιαίτερα σχολαστική όσον αφορούσε τη θέση των αντικειμένων, προχώρησε προς την πόρτα. Και τότε έπεσε πάνω σε ένα μεγάλο ανδρικό σώμα. Στον Τέρνερ. Το ήξερε πριν ακόμα εκείνος μιλήσει. Θα μπορούσε να ήταν ο Ουίνστον ή –ο Θεός να τη φυλούσε από μια τέτοια ντροπή– ο λόρδος Ράντλαντ, αλλά δεν ήταν. Ήταν ο Τέρνερ. Αναγνώριζε τη μυρωδιά του. Ήξερε τον ήχο της αναπνοής του. Ήξερε τον τρόπο που αισθανόταν τον αέρα γύρω της όταν ήταν κοντά του. Και τότε κατάλαβε, σίγουρα και για πάντα, ότι εκείνο που ένιωθε γι’ αυτόν ήταν έρωτας. Ήταν αγάπη, και ήταν η αγάπη μιας γυναίκας για έναν άντρα. Το νεαρό κορίτσι που τον έβλεπε σαν τον λευκό ιππότη είχε φύγει. Ήταν γυναίκα τώρα πια. Ήξερε τα ελαττώματά του και είχε δει τις αδυναμίες του, και παρ’ όλα αυτά τον αγαπούσε. Τον αγαπούσε και ήθελε να τον γιατρέψει και ήθελε– Δεν ήξερε τι ήθελε. Τα ήθελε όλα. Ήθελε τα πάντα. Αυτή– «Μιράντα;» Τα χέρια του ήταν ακόμα στα μπράτσα της. Κοίταξε πάνω, αν και γνώριζε ότι θα ήταν σχεδόν αφόρητο να αντιμετωπίσει το μπλε των ματιών του. Ήξερε τι δεν θα έβλεπε εκεί. Και δεν το είδε. Δεν υπήρχε κανένα ίχνος αγάπης, καμία αποκάλυψη. Αλλά φαινόταν παράξενος, διαφορετικός. Και εκείνη ένιωθε να ζεσταίνεται. «Συγγνώμη», είπε κοκκινίζοντας και τραβήχτηκε μακριά. «Θα έπρεπε να είμαι πιο προσεκτική». Αλλά εκείνος δεν χαλάρωσε το άγγιγμά του. Όχι αμέσως. Την κοίταζε, κοίταζε το στόμα της, και η Μιράντα σκέφτηκε για ένα υπέροχο, ευλογημένο δευτερόλεπτο ότι ίσως ήθελε να τη φιλήσει. Η αναπνοή της πιάστηκε και τα χείλη της χωρίστηκαν και– Και τότε τελείωσε. Εκείνος τραβήχτηκε μακριά. «Με συγχωρείς», της είπε στεγνά. «Θα έπρεπε κι εγώ να είμαι πιο προσεκτικός». «Πήγαινα να βρω την Ολίβια», είπε, κυρίως επειδή δεν είχε ιδέα τι άλλο να πει. «Έστειλε μια καμαριέρα να με ενημερώσει ότι δεν θα κατέβει». Η έκφρασή του αμέσως άλλαξε – αρκετά και με αρκετό κυνισμό ώστε εκείνη να καταλάβει πως ο Τέρνερ ήξερε τι συνέβαινε. «Άφησέ την», είπε. «Θα είναι εντάξει». «Ναι, αλλά–» «Για μια φορά», της είπε απότομα, «άφησε την Ολίβια να αντιμετωπίσει τα δικά της προβλήματα». Η Μιράντα έμεινε με το στόμα μισάνοιχτο, έκπληκτη από τον τόνο του. Αλλά γλίτωσε από την υποχρέωση να απαντήσει, μια και εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε ο Ουίνστον. «Είμαστε έτοιμοι να φύγουμε;» ρώτησε χαρωπά, αγνοώντας εντελώς την ένταση που υπήρχε στο δωμάτιο. «Πού είναι η Ολίβια;» «Δεν θα έρθει», είπαν ταυτόχρονα η Μιράντα και ο Τέρνερ. Ο Ουίνστον κοίταξε μια τον ένα και μια τον άλλο, σαστισμένος από την κοινή απάντησή τους. «Γιατί;» ρώτησε. «Δεν αισθάνεται καλά», είπε η Μιράντα. «Αυτό είναι πολύ άσχημο», δήλωσε ο Ουίνστον, αλλά δεν ακουγόταν ιδιαίτερα

Profile for emma

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Profile for emathess
Advertisement