Page 5

Πρόλογος Στα δέκα της χρόνια, η μις Μιράντα Τσίβερ δεν έδειχνε καθόλου σημάδια ότι θα γινόταν κάποια μέρα καλλονή. Τα μαλλιά της ήταν καστανά, σε ένα μουντό καφέ χρώμα όπως και τα μάτια της. Τα πόδια της, που ήταν ασυνήθιστα μακριά, έμοιαζαν να αρνούνται να περπατήσουν με χάρη. Η μητέρα της συχνά έλεγε ότι η κόρη της περιφερόταν μες στο σπίτι σαν αγριοκάτσικο. Δυστυχώς για τη Μιράντα, η κοινωνία στην οποία γεννήθηκε έδινε μεγάλη σημασία στη γυναικεία εμφάνιση. Και παρόλο που ήταν μόνο δέκα ετών, ήξερε ότι από αυτή την άποψη ήταν εμφανώς κατώτερη από τα περισσότερα μικρά κορίτσια που ζούσαν κοντά στο σπίτι της. Τα παιδιά έχουν έναν τρόπο να μαθαίνουν αυτά τα πράγματα, συνήθως από τα άλλα παιδιά. Και ακριβώς ένα τόσο δυσάρεστο περιστατικό συνέβη στο πάρτι για τα ενδέκατα γενέθλια της λαίδης Ολίβια και του αξιότιμου Ουίνστον Μπέβελστοκ, των δίδυμων παιδιών του κόμη και της κόμησσας του Ράντλαντ. Το σπίτι της Μιράντα ήταν πολύ κοντά στο Χάβερμπρικς, το σπίτι των προγόνων του Ράντλαντ κοντά στο Άμπλσαϊντ, στην περιοχή των λιμνών του Κάμπερλαντ. Η ίδια πάντα έκανε κάποια μαθήματα μαζί με την Ολίβια και τον Ουίνστον όταν τα παιδιά βρίσκονταν σε εκείνο το σπίτι. Είχαν γίνει ένα αδιάσπαστο τρίο και σπάνια έμπαιναν στον κόπο να παίξουν με τα άλλα παιδιά στην περιοχή, τα περισσότερα από τα οποία ζούσαν περίπου μία ώρα μακριά με την άμαξα από εκεί. Ωστόσο, καμιά δωδεκαριά φορές τον χρόνο, και ειδικά όταν κάποιο από τα πιτσιρίκια της περιοχής είχε γενέθλια, όλα τα παιδιά των ευγενών και των αριστοκρατών της περιοχής μαζεύονταν για να γιορτάσουν. Γι’ αυτόν τον λόγο και η λαίδη Ράντλαντ γκρίνιαζε και βογκούσε, με έναν τρόπο που καθόλου δεν άρμοζε σε μια κυρία, εκείνο το απόγευμα: δεκαοκτώ διαβολάκια χοροπηδούσαν χαρούμενα στο καθιστικό σκορπώντας παντού τη λάσπη από τα παπούτσια τους, αφού το πάρτι των διδύμων είχε διακοπεί από τη βροχή. «Έχεις λάσπη στο μάγουλό σου, Λίβι», είπε η Μιράντα, απλώνοντας το χέρι για να τη σκουπίσει. Η Ολίβια άφησε έναν δήθεν κουρασμένο αναστεναγμό. «Τότε καλύτερα να πάω στο μπάνιο. Δεν θα ήθελα να με δει η μαμά. Την ενοχλεί πολύ η βρομιά και εμένα με ενοχλεί να την ακούω να μου λέει συνέχεια πόσο την ενοχλεί». «Δεν βλέπω πώς θα έχει τον χρόνο να γκρινιάξει για λίγη λάσπη στο πρόσωπό σου με όλη αυτή τη λάσπη στο χαλί», είπε η Μιράντα ρίχνοντας μια ματιά στον Γουίλιαμ Έβανς, ο οποίος εκείνη τη στιγμή άφηνε μια πολεμική ιαχή και έπεφτε με φόρα πάνω στον καναπέ. «Και στα έπιπλα», συνέχισε σφίγγοντας τα χείλη της για να μη χαμογελάσει. «Εν πάση περιπτώσει, θα πρέπει να κάνω κάτι γι’ αυτό», απάντησε το κορίτσι και βγήκε από το δωμάτιο, αφήνοντας τη Μιράντα κοντά στην πόρτα. Εκείνη απέμεινε να παρακολουθεί την αναταραχή για ένα δυο λεπτά, αρκετά ικανοποιημένη με το να παρατηρεί ως συνήθως τους άλλους, μέχρι τη στιγμή που είδε με την άκρη του ματιού της κάποιον να πλησιάζει. «Τι έφερες στην Ολίβια για τα γενέθλιά της, Μιράντα;» Η Μιράντα γύρισε και είδε τη Φιόνα Μπένετ να στέκεται μπροστά της, όμορφα ντυμένη με ένα άσπρο φόρεμα στολισμένο με ροζ κορδέλα. «Ένα βιβλίο», απάντησε. «Στην Ολίβια αρέσει πολύ το διάβασμα. Εσύ τι έφερες;»

Profile for emma

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Το κρυφό πάθος της Μιράντα (Οικογένεια Μπέβελστοκ #1)  

Profile for emathess